Κύριε Πρόεδρε της Νέας Δημοκρατίας,

Κύριε Πρόεδρε της Οργανωτικής Επιτροπής,

Αγαπητοί συνάδελφοι, κυρίες και κύριοι Σύνεδροι, Νεοδημοκράτισσες, Νεοδημοκράτες, σας ευχαριστώ πολύ για την υποδοχή σας. Η παρουσία όλων μας εδώ, κάνει την καρδιά της παράταξής μας να ξαναχτυπά δυνατά, στους ρυθμούς της νέας εποχής που αρχίζει στις 29 του Νοέμβρη. Στους ρυθμούς ενός νέου ξεκινήματος που θέλει να γίνει μια μεγάλη, μια νικηφόρα πορεία.

Στέκομαι σήμερα μπροστά σας με πλήρη συναίσθηση της κρισιμότητας των περιστάσεων και του βάρους των ευθυνών. Και θα σας μιλήσω μέσα απ’ την καρδιά μου για το όραμά μου για τη νέα εποχή που ξεκινάει. Τις αξίες, τη διαδρομή και το μέλλον μιας μεγάλης παράταξης, που ποτέ δεν έπαψε να βλέπει ψηλά, να ατενίζει μπροστά, να κάνει το σωστό για τη χώρα και τους πολίτες.

Φίλες και φίλοι,

Είμαστε ένα πολύ μεγάλο Κόμμα για να περιορίζουμε τον εαυτό μας σε μικρά όνειρα και σε μικρές πράξεις. Θα βρούμε τον βηματισμό μας. Θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Θα προχωρήσουμε μπροστά με τα ιδανικά, τις αξίες και τις ιδέες μας. Με πίστη στη δημοκρατία, την ελευθερία, την Ελλάδα.

Φίλες και φίλοι,

Όταν πριν από τριάντα πέντε χρόνια ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ίδρυσε τη Νέα Δημοκρατία, έδωσε το πολιτικό στίγμα στη παράταξή μας. Τόνισε ότι αυτό που διαχρονικά πρέπει να τη χαρακτηρίζει, είναι η αίσθηση του καθήκοντος απέναντι στην πατρίδα. Έλεγε ότι δύναμή μας είναι η δύναμη της σοβαρότητας, της ευθύνης, του ρεαλισμού. Ότι τα κόμματα «οφείλουν να καθοδηγούν τον λαό αντί να τον κολακεύουν». Οφείλουν να εξισορροπούν το εφικτό με το επιθυμητό, «προσαρμόζοντας με ρεαλισμό και με εντιμότητα τις ανάγκες του λαού στις δυνατότητες της χώρας». Πίστευε ότι το εθνικό συμφέρον δεν επιτρέπεται να υποτάσσεται «σε προσωπικές πικρίες, καμουφλαρισμένες με υπερπατριωτισμό».

Αυτά ήταν επί λέξει τα λόγια του Κωνσταντίνου Καραμανλή στις 23 Οκτωβρίου του 1977 στη Θεσσαλονίκη. Αυτή η καθαρή στάση απέναντι σε κάθε είδους λαϊκισμό και δημαγωγία ήταν, είναι και θα είναι η μεγάλη πολιτική παρακαταθήκη αυτής της παράταξης. Αυτή τη πολιτική ευθύνης δεσμεύομαι να ακολουθήσω.

Φίλες και φίλοι,

Θυμάμαι σαν χθες τον πρώτο μου πολιτικό καυγά με τον Παύλο Μπακογιάννη. Ζούσαμε στη Γερμανία, εξόριστοι, κατά τη διάρκεια της χούντας, με τον Παύλο να δίνει αγώνες για την δημοκρατία απ’ το ραδιόφωνο της Deutsche Welle..

Εγώ του έλεγα τότε, 18 χρονών, ότι όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι, όπως προβλέπει το Σύνταγμά μας. Και ο Παύλος έλεγε «Όχι. Δεν είμαστε όλοι ίσοι, διότι δεν έχουμε όλοι την ίδια εκκίνηση, την ίδια αφετηρία». Ότι δεν δίνονται σε όλους οι ίδιες ευκαιρίες. Ξεκινώντας ουσιαστικά από την ίδια την παιδεία. Και ότι αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Συζητώντας μαζί του και ακολουθώντας την κοινή πορεία, διαπίστωσα ότι είχε απόλυτο δίκιο. Τα χρόνια που πέρασαν, είναι αλήθεια ότι έγιναν βήματα.

Η χώρα πήγε μπροστά, οι Έλληνες σήμερα ζουν πολύ καλύτερα, έχουν πολύ περισσότερες διεξόδους απ’ ότι στο παρελθόν.

Αλλά ακόμα και σήμερα, φίλες και φίλοι, το παιδί που γεννιέται στη Βελωτά Ευρυτανίας δεν έχει τις ίδιες ευκαιρίες με εκείνο που γεννιέται σε αρκετές συνοικίες της Αθήνας.

Ακόμα και σήμερα, μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού έχει την αίσθηση ότι μένει στο περιθώριο. Και αυτή είναι η βασικότερη αιτία αμφισβήτησης του κοινωνικού μας συστήματος.

Μια βαθιά, γενικευμένη αίσθηση αδικίας, που τραυματίζει τον ιστό της κοινωνίας και συχνά οδηγεί σε λογικές απόρριψης, ακόμη και αντικοινωνικές συμπεριφορές.

Η ακραία ανισότητα ευκαιριών αναιρεί τα ίδια τα θεμέλια της δίκαιης κοινωνίας. Και για μένα, η άρση αυτής της αδικίας είναι το βασικότερο κίνητρο για να είναι κανείς στην πολιτική. Για να δημιουργήσει ευκαιρίες, για να δώσει σε όλους τους Έλληνες τη δυνατότητα να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.

Αυτό πρέπει να είναι το κεντρικό, το θεμελιώδες στοιχείο της πολιτικής μας. Γιατί δεν έχουμε ανάγκη νέας ιδεολογίας. Είναι ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, τον οποίο όμως πρέπει να υπερασπιζόμαστε με αυτοπεποίθηση και να κερδίζουμε τις μάχες των ιδεών.

Φίλες και φίλοι,

Τα κόμματα είναι χρήσιμα όταν μπορούν να προβλέπουν και να προετοιμάζουν το μέλλον. Όταν ακούν έγκαιρα «τη βοή των πλησιαζόντων γεγονότων».

Ο επόμενος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας θα είναι υποψήφιος πρωθυπουργός. Οφείλει να μιλήσει για τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, ξεκινώντας από τώρα, από την αντιπολίτευση. Και πρέπει να πούμε αλήθειες στους πολίτες.

Η πρώτη αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα, εδώ και δεκαετίες δεν αναδεικνύονται οι αξίες της δημιουργίας και της καινοτομίας. Οι αξίες που είναι η πραγματική κινητήρια δύναμη ανάπτυξης για μια χώρα.

Γι’ αυτό και οι νέοι μας δεν βρίσκουν ευκαιρίες, πολλοί έχουν καταφύγει, κατά δεκάδες χιλιάδες, στο εξωτερικό, πρώτα για σπουδές και μετά για δουλειά. Γιατί η Ελλάδα άλλους διώχνει μακριά και σε άλλους κρατά κλειστές τις πόρτες.

Γι’ αυτό και η μάχη της ανεργίας είναι ο πρώτος, πρώτιστος στόχος για το κόμμα μας και την κυβέρνηση.

Το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά με την καθολική τους άρνηση μας ώθησαν στην καθυστέρηση των μεταρρυθμίσεων και αυτό ήταν το σοβαρότερό μας λάθος. Όταν ο υπόλοιπος κόσμος προχωρά και γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστικός η Ελλάδα δεν έχει ελπίδα αν δεν απελευθερώσει και πάλι τις παραγωγικές της δυνάμεις.

Η δεύτερη διαπίστωση που αφορά προπάντως το κράτος είναι ότι εδώ και δεκαετίες ζούμε ότι ξοδεύουμε περισσότερα απ’ όσα εισπράττουμε και παράγουμε. Ζούμε με δανεικά. Η κακοδαιμονία αυτή ξεκίνησε από τη 10ετία του ’80 με μικρά διαλείμματα κυρίως στις δικές μας περιόδους διακυβέρνησης, ο φαύλος κύκλος συνεχώς χειροτερεύει.

Το ύψος του χρέους μας είναι τέτοιο που σε συνδυασμό με τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα την επερχόμενη αύξηση των επιτοκίων και τις ευρωπαϊκές πιέσεις σημαίνει ότι κανένα κόμμα εξουσίας δεν μπορέσει να πετύχει την επόμενη τουλάχιστον 10ετία αν δεν δώσει πειστική απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Η τρίτη κρίσιμη διαπίστωση αφορά στη λειτουργία του κράτους και των θεσμών. Για πολλούς λόγους, ιστορικούς προπάντως αλλά και εξαιτίας δεκαετιών ολόκληρης δημαγωγίας, η ανομία, η έλλειψη σεβασμού σε κανόνες και θεσμούς, έγιναν παθολογίες γενικευμένες και έχουν υπονομεύσει τη λειτουργία του ίδιου του κράτους με μαζικά φαινόμενα ασυδοσίας και διαφθοράς.

Φαινόμενα που κληρονομήσαμε από το ΠΑΣΟΚ αλλά δεν πετύχαμε δυστυχώς επαρκώς να περιορίσουμε. Ως αντιπολίτευση θα στηρίξουμε και το δηλώνω κατηγορηματικά κάθε μέτρο που ενισχύει τη διαφάνεια. Και ως κυβέρνηση στο μέλλον θα συγκρουστούμε έγκαιρα και σκληρά με όλες αυτές τις παθολογικές συμπεριφορές και νοοτροπίες.

Η τέταρτη διαπίστωση αφορά στην αδυναμία του κράτους να εκπληρώσει τους στόχους και την κοινωνική αλληλεγγύη και δικαιοσύνη. Το κράτος ξοδεύει δισεκατομμύρια ευρώ. Πως όμως μοιράζονται αυτά εδώ και δεκαετίες; Νομίζω ότι το ξέρουμε όλοι. Πρώτη θέση στο τραπέζι έχουν πάντα οι ισχυροί.

Από τη μία οι ισχυροί του χρήματος που αντί να δημιουργούν επιδιώκουν υπέρμετρα κέρδη μέσα από τις σχέσεις τους με το κράτος και την πολιτική και από την άλλη ισχυρές συντεχνίες που εξασφαλίζουν προνόμια που ούτε με το κιάλι δεν το βλέπουν οι υπόλοιποι.

Και όταν τελειώσει το φαγοπότι τι απομένει για όσους έχουν πράγματι ανάγκη; Ψίχουλα και μία βαθιά γενικευμένη αίσθηση αδικίας. Τα προβλήματα αυτά δεν τα ακούτε για πρώτη φορά, τα έχετε ξανακούσει, προϋπάρχουν, σαν το προπατορικό αμάρτημα. Στα επόμενα χρόνια όμως θα οξυνθούν, οικονομική κρίση, μεταναστευτικές πιέσεις, κλιματικές αλλαγές, όλα αυτά θα επιβαρύνουν ακόμα παραπάνω την ανταγωνιστικότητα, τα δημοσιονομικά και την ποιότητα ζωής μας.

Σε αυτά τα προβλήματα πρέπει να απαντήσουμε. Τόσο σε επίπεδο ιδεών και προγραμμάτων, όσο και σε επίπεδο πολιτικής στρατηγικής και κοινωνικών συμμαχιών.

Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να προτείνει μια νέα στρατηγική μεταρρυθμίσεων, με στόχο μια πιο σύγχρονη, πιο δίκαιη κοινωνία. Ένα σχέδιο που θα θεμελιώνεται στέρεα σε αξίες, όπως η αποτελεσματικότητα, η αξιοκρατία, η κοινωνική ευαισθησία, ο σεβασμός στο περιβάλλον. Ένα σχέδιο που θα έχει ως βάση του την παιδεία, τη γλώσσα, τον πολιτισμό μας, την ιστορική μας μνήμη και προπάντως την εθνική μας αυτογνωσία.

Γιατί μην ξεχνάτε, φίλες και φίλοι, εθνικό είναι το αληθές. Να προτείνουμε ένα πλέγμα πολιτικών που θα ξεκινά από τις νησίδες ποιότητας και δημιουργίας, που υπάρχουν σε αυτή τη χώρα. Γιατί πυρήνες της αισιόδοξης, της δυναμικής Ελλάδας, υπάρχουν παντού.

Βασική μας στρατηγική επιλογή θα είναι να οικοδομήσουμε και πάλι τις πλατιές κοινωνικές συμμαχίες, με τις μεγάλες ομάδες που χάνουν από αυτά που μόλις περιέγραψα. Με τους μισθωτούς στον ιδιωτικό τομέα που είναι οι πιο αδικημένοι Έλληνες, με τις παραγωγικές μας επιχειρήσεις προπάντως τις μικρές και τις μεσαίες που είναι η ραχοκοκαλιά της οικονομίας μας.

Με τους παραγωγικούς αγρότες, αλλά και τις δυναμικές ομάδες -επιστήμονες και ελεύθερους επαγγελματίες- που ζητούν να ανταμείβεται η δουλειά, η δημιουργικότης και η καινοτομία. Με τη μεγάλη πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων που θέλουν να σταδιοδρομήσουν με ήθος, με αξιοπρέπεια, ως δημόσιοι λειτουργοί. Και προπάντων φίλες και φίλοι, με τις νέες και τους νέους, που δεν μπορούν να μένουν άλλο στο περιθώριο.

Φίλες και φίλοι,

Έξω από δω, έξω από το συνέδριό μας, ένας ολόκληρος κόσμος περιμένει τη Νέα Δημοκρατία να τον εκφράσει. Ήδη πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι το ΠΑΣΟΚ, το λέγαμε πριν από τις εκλογές, φάνηκε τώρα, ήταν ανέτοιμο να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας.

Μέσα σε ένα μήνα ζήσαμε τα τερτίπια στον υπολογισμό του ελλείμματος, τους χειρισμούς στο λιμάνι του Πειραιά που μας εκθέτουν διεθνώς, είδαμε την ανευθυνότητα και την αναλγησία στο θέμα των stage , τις παλινωδίες στο θέμα της απόσυρσης.

Είμαι σίγουρη ότι όσα είχαμε πει θα επιβεβαιωθούν συντομότερα από ότι ήδη υπολογίζουμε. Η μέρα που το ΠΑΣΟΚ θα πληρώσει τον προεκλογικό του λαϊκισμό έρχεται και δικό μας καθήκον είναι να είμαστε έτοιμοι. Έτοιμοι να διεκδικήσουμε και πάλι την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού.

Ένα πράγμα θέλω να σας υποσχεθώ: Δε θα χάσω, δεν θα χάσουμε ούτε μία μέρα. Από τις 30 Νοεμβρίου όλοι σηκώνουμε τα μανίκια και πιάνουμε δουλειά. Και σύντομα θα είμαστε έτοιμοι, σε λίγες εβδομάδες θα είμαστε και πάλι μία γροθιά.

Και θέλω να προειδοποιήσω το ΠΑ.ΣΟ.Κ., σύντομα, θα έχετε απέναντί σας μία ενωμένη και δυνατή Νέα Δημοκρατία. Το πάρτι τελειώνει σύντροφοι.

Φίλες και φίλοι,

Η προσπάθεια που έχουμε μπροστά μας δεν είναι εύκολη. Η εκλογή του νέου αρχηγού δεν θα λύσει αυτόματα όλα τα προβλήματά μας. Η παράταξη αυτή θα έχει μέλλον μόνο αν κάνουμε πιο δημοκρατική, πιο συλλογική τη λειτουργία μας.

Αν δουλέψουμε συλλογικά και αξιοκρατικά, αν ανανεωθούμε σε πρόσωπα, πρόγραμμα και πολιτικές δράσεις, αν κάνουμε αποτελεσματική αντιπολίτευση αρχών. Με αυτές τις δεσμεύσεις ζήτησα την εμπιστοσύνη σας από την πρώτη ημέρα που ξεκίνησε αυτή η διαδικασία. Τις δεσμεύσεις αυτές επιβεβαιώνω σήμερα ενώπιόν σας και ενώπιον των εκατομμυρίων πολιτών που μας παρακολουθούν.

Φίλες και φίλοι,

Γνωρίζετε καλά τη διαδρομή μου. Θυμάστε ότι νίκησα σε κάθε εκλογή που έδωσα, στη μονοεδρική της Ευρυτανίας, στο Δήμο της Αθήνας, στην Α΄ Αθηνών. Γνωρίζετε τη δουλειά μου απ’ όπου έχω περάσει πως προετοιμάσαμε και με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο τους Ολυμπιακούς Αγώνες, πως εκπροσώπησα την χώρα στο εξωτερικό.

Σε όλες τις μάχες που έδωσε ο Κώστας Καραμανλής στάθηκα δίπλα του και ποτέ δεν προστάτευσα τον εαυτό μου εις βάρος της παράταξης. Γύρισα την Ελλάδα και έβαλα πλάτη σε όλες τις δύσκολες στιγμές. Στάθηκα δίπλα στον πρόεδρό μας σε σημαντικές επιτυχίες.

Στη μεγάλη εθνική νίκη του Βουκουρεστίου, την πολιτική που εισηγήθηκα και υλοποίησα ως αρμόδια υπουργός Εξωτερικών. Μία πολιτική με την οποία οδηγήσαμε ολόκληρη τη συμμαχία και τους Αμερικάνους και τους Τούρκους να δεχτούν τις ελληνικές θέσεις για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Ήταν η μεγαλύτερη διπλωματική νίκη στο Σκοπιανό τα τελευταία 17 χρόνια και η νίκη αυτή φέρνει τη σφραγίδα της Νέας Δημοκρατίας.

Με τους περισσότερους από εσάς τη διαδρομή αυτή την διανύσαμε μαζί και αποτελεί σήμερα ένα αόρατο νήμα που μας ενώνει, ένα νήμα που δεν κόπηκε ποτέ και αυτό είναι που σήμερα μας κάνει να κοιταζόμαστε στα μάτια με ειλικρίνεια και αμοιβαίο σεβασμό.

Επαναλαμβάνω όμως και πάλι ότι δεν ζητώ τη στήριξή σας για την ηγεσία του Κόμματος μόνο για την κοινή διαδρομή, ζητώ να με κρίνετε κυρίως για αυτά που μπορώ να δώσω στην παράταξή μας. Απευθύνομαι και στην καρδιά και στο μυαλό σας και ζητώ την ενεργό υποστήριξή σας επειδή συμφωνείτε με την πολιτική μου πρόταση. Επειδή συμφωνείτε και εσείς πως η Νέα Δημοκρατία πρέπει να αλλάξει, να ανανεωθεί, να γίνει πιο σύγχρονη, να διευρύνουμε την επιρροή μας και προς τα δεξιά και προς το κέντρο, διότι εκεί κρίθηκαν οι εκλογές και εκεί θα κριθούν και οι επόμενες.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να ξαναβρούμε τον συγχρονισμό μας με την κοινωνία. Να απορρίψουμε επιλογές που θα οδηγήσουν την παράταξή μας στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Δεν αξίζει αυτό στη Νέα Δημοκρατία.

Δεν μπορούμε να περιχαρακωθούμε φοβικά γύρω από τον εαυτό μας, δίνοντας την εικόνα ενός ξεπερασμένου και απομονωμένου κόμματος, με ιδεοληψίες που δεν έχουν καμία σχέση με τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας μας.

Πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά. Να γίνουμε πιο τολμηροί, ανοιχτοί σε νέα ρεύματα σκέψης, στις νέες συλλογικότητες.

Χρειαζόμαστε μια νέα γλώσσα, νέους κώδικες για να αποκαταστήσουμε την κοινωνία με εκείνους που μας γύρισαν την πλάτη, και ιδιαίτερα τους νέους. Χάσαμε μια εκλογή. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να χάσουμε μια γενιά.

Οι Νεοδημοκράτες, φίλες και φίλοι, δεν θα νιώσουν ξανά περήφανοι με κορώνες και ξύλινα λόγια, αλλά όταν το κόμμα τους πείσει ότι μπορεί να κερδίσει ξανά εκλογές.

Αυτός είναι ο δικός μου στόχος. Να γίνουμε ξανά, να γίνουμε σύντομα η κυρίαρχη πολιτική δύναμη του τόπου.

Φίλες και φίλοι,

Η προσπάθεια αυτή θα ξεκινήσει πρώτα απ’ όλα από τον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν πρόκειται να αλλάξουμε την Ελλάδα, αν πρώτα δεν αλλάξουμε εμείς.

Γι’ αυτό υποστήριξα την εκλογή του Προέδρου από τη βάση. Μια πρόταση την οποία είχα καταθέσει πριν από 10 χρόνια και της οποίας ήρθε σήμερα η ώρα και χαίρομαι που ο Δημήτρης Αβραμόπουλος την επανέφερε την κατάλληλη στιγμή και σας καλώ όλες και όλους να ψηφίσετε τις καταστατικές αλλαγές και να καλέσουμε τους Νεοδημοκράτες να λάβουν μέρος σε αυτή τη διαδικασία. Και θα το κάνουν, παρά τις Κασσάνδρες.

Τα κόμματα πρέπει να τολμούν τα ανοίγματα στην κοινωνία, διότι δεν απαξιώνεται ο ρόλος και η προσφορά του Συνεδρίου, που είναι πέρα πάσης αμφιβολίας.

Μίλησα από την αρχή για το κόμμα που θα λειτουργεί διαφορετικά. Πρότεινα θητεία για τον Πρόεδρο. Πάγιο αναλογικό σύστημα για την εκλογή όλων των αιρετών οργάνων, ώστε να εκφράζονται όλες οι απόψεις – και επειδή μιλάω σε «παλιές καραβάνες», καταλαβαίνετε τι θα πει αυτό, ότι όλο το Κόμμα θα έχει λόγο και ρόλο.

Προκριματικές εκλογές, ώστε οι Νεοδημοκράτες να αναδεικνύουν οι ίδιοι τους υποψήφιους βουλευτές και τα στελέχη της αυτοδιοίκησης.

Διαφάνεια στα οικονομικά του Κόμματος, με ονομαστικοποίηση και δημοσιοποίηση όλων των εισφορών. Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να ανακτήσουμε το ηθικό μας πλεονέκτημα που χάσαμε από συμπεριφορές στελεχών.

Πρότεινα εκλογή των περιφερειακών μας οργάνων απευθείας από τα μέλη, για να σπάσουμε τη λογική των κλειστών συστημάτων και να ανοίξουμε το Κόμμα μας.

Έτσι θα θέσουμε τις βάσεις για μια συνολική αλλαγή νοοτροπίας, με δημοκρατία, αξιοκρατία, με συλλογική λειτουργία, με όργανα που θα λειτουργούν και οι αποφάσεις θα λαμβάνονται σε αυτά και μόνο σε αυτά.

Θέλω μια ισχυρή, αυτόνομη, ανεξάρτητη ΟΝΝΕΔ, που θα είναι στην πρωτοπορία του ιδεολογικού μας αγώνα.

Αυτό το κόμμα ονειρεύομαι, φίλες και φίλοι, και σας καλώ, όλους μαζί, να το φτιάξουμε μαζί. Με καθαρές, με δημόσιες δεσμεύσεις εκ μέρους μου. Δεσμεύσεις τιμής και ευθύνης, που υπόσχομαι να εκπληρώσω στο ακέραιο.

Φίλες και φίλοι,

Στέκομαι σήμερα μπροστά σας, διεκδικώντας την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Επιτρέψτε μου μια προσωπική αναφορά. Ζω από κοντά την πολιτική, από τότε σχεδόν που γεννήθηκα. Έζησα πολλά. Οι δρόμοι που περπάτησα δεν ήταν πάντα εύκολοι. Πρωτοκατάλαβα τον εαυτό μου σε μια εποχή που η χώρα, αλλά και η ίδια μου η οικογένεια, δοκιμαζόταν απ’ τα πολιτικά πάθη. Πέρασα την εφηβεία μου μακριά απ’ την Ελλάδα, χωρίς να γνωρίζω πότε και αν και πώς θα γύριζα στην πατρίδα. Το ’89 άλλαξε βίαια η πορεία της ζωής μου από το μίσος. Μίσος τυφλό που όπλισε το χέρι δολοφόνων του Παύλου Μπακογιάννη. Από τύχη σώθηκα η ίδια το 2002, όταν για λόγους ακατανόητους, ένα διαταραγμένο μυαλό προσπάθησε να με δολοφονήσει.

Στα χρόνια που πολιτεύομαι δέχθηκα αναρίθμητες επιθέσεις από πολιτικούς αντιπάλους, αλλά και από ισχυρά, ισχυρότατα συμφέροντα. Τα αντιμετώπισα όλα και στάθηκα όρθια. Κράτησα τη προσωπική μου ισορροπία χάρη στην αγάπη των δικών μου ανθρώπων και τους ευγνωμονώ γι’ αυτό. Αλλά άντλησα κυρίως δύναμη από τους πολίτες, που με τίμησαν και με στήριξαν σε όλη αυτή την πορεία. Έχω καθαρό το μυαλό και τη συνείδησή μου. Ξέρω ότι όλα αυτά τα χρόνια έκανα ό,τι μπορούσα για να είμαι εντάξει απέναντι στο Κόμμα μου, την παράταξή μου, τους συναγωνιστές μου, τους πολίτες που με εμπιστεύτηκαν.

Στέκομαι σήμερα μπροστά σας με μια καθαρή υπόσχεση. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα στις 29 του Νοέμβρη, εγώ θα είμαι εδώ. Θα παραμείνω στην πρώτη γραμμή του αγώνα, όπως έκανα όλη μου τη πολιτική διαδρομή. Κι αν μου κάνετε τη μεγάλη τιμή να με εκλέξετε Πρόεδρο, δεσμεύομαι να κινούμαι συλλογικά, υπεύθυνα, ενωτικά, γνωρίζοντας ότι θα είμαι Πρόεδρος ενός μεγάλου δημοκρατικού πολυσυλλεκτικού Κόμματος. Θα δώσω όλη τη δύναμη της ψυχής μου για να ξανακάνουμε αυτή την παράταξη δυνατή και περήφανη. Και θα το πετύχουμε.

Φίλες και φίλοι,

Σε τρεις βδομάδες τον λόγο έχουν οι πολίτες. Τους καλώ ξανά να προσέλθουν μαζικά στη διαδικασία της εκλογής. Τους καλώ να σκεφθούν πάνω απ’ όλα την προοπτική και το μέλλον της παράταξής μας. Γιατί η παράταξη αυτή έχει μέλλον. Ένα μέλλον που πηγάζει από μια μοναδική ιστορική διαδρομή που διέτρεξε τις ζωές όλων μας. Η ίδια η πορεία της Νέας Δημοκρατίας είναι ένα αφήγημα για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την Ελλάδα.

Θυμηθείτε το ταξίδι της Νέας Δημοκρατίας μέσα στον χρόνο και εκείνα που μας ενώνουν. Την επιβλητική μορφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή την ώρα που κατέβαινε απ’ το αεροπλάνο το 1974, για να ανταμωθεί και πάλι με την ιστορία. Την υπογραφή στον χώρο του Ζαππείου, που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη, βγάζοντάς την οριστικά απ’ την φτώχεια και την υπανάπτυξη.

Μας ενώνουν η εντιμότητα και το ήθος με το οποίο έδωσε τον δύσκολο αγώνα του ’81 ο Γεώργιος Ράλλης. Μας ενώνει η μαχητικότητα του Ευάγγελου Αβέρωφ, που κράτησε όρθιο το Κόμμα στα πέτρινα χρόνια της 10ετίας του ’80 και έδειξε ότι η φλόγα της καρδιάς δεν έχει ηλικία. Μας ενώνουν οι τρεις αποφασιστικές νίκες του Κώστα Μητσοτάκη και η ηρωική προσπάθεια της εποχής εκείνης να ανορθωθεί η καθημαγμένη από το σκληρό ΠΑΣΟΚ Ελλάδα.

Μας ενώνουν οι δύσκολες και οι αντίξοες μάχες μαζί με τον Μιλτιάδη Έβερτ. Πρώτος αυτός κερδίζει το δήμο της Αθήνας, δίνει μάχες για την ελεύθερη ενημέρωση και αφιερώνει τη ζωή του σε αυτήν εδώ την παράταξη.

Και τέλος μας ενώνει η πορεία του Κώστα Καραμανλή που συσπείρωσε όσο κανένας αυτή την παράταξη και κέρδισε δύο εκλογές. Ενός ηγέτη που ποτέ κανείς δεν αμφισβήτησε την ειλικρίνεια και την ανιδιοτέλειά του και που δεν αξίζει Νεοδημοκράτισσες και Νεοδημοκράτες να τον προσβάλλουν σήμερα εκείνοι που ως χθες πρώτοι έσπευσαν να τον επευφημούν.

Το έργο και η προσφορά του Κώστα Καραμανλή και σας το λέω ξεκάθαρα είμαι αποφασισμένη να το υπερασπιστώ. Νεοδημοκράτες και νεοδημοκράτισσες φέρτε στη μνήμη σας τις στιγμές αυτές, θυμηθείτε και πάλι τις ώρες της νίκης, τις πικρίες της ήττας, τις στιγμές που η ελπίδα αρχίζει και πάλι να γεννιέται.

Θυμηθείτε όλοι τις δικές σας προσωπικές στιγμές. Οι ΟΝΝΕΔίτες μας που σηκώνουν τις γαλάζιες σημαίες σε όλη την Ελλάδα. Οι ΔΑΠίτες που έκαναν τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ να δονούνται από το σύνθημα «ΔΑΠ δυνατή πρωτοπόρα μαζική». Οι εργαζόμενοι, οι αγρότες, οι επαγγελματίες, οι επιστήμονες, οι γυναίκες, ένας κόσμος που έμαθε να ελπίζει, να παλεύει, να νικάει, να προσφέρει στον τόπο και το έθνος. Αυτή είναι η ιστορία μας, αυτή είναι η κληρονομιά μας.

Και η ιστορία δεν τελείωσε. Από τις στάχτες της ήττα θα γεννηθεί μία νέα εποχή, μία εποχή στην οποία θα βαδίσουμε μαζί με οδηγό μας τον κόσμο της Νέας Δημοκρατίας, στη Θράκη, στη Μακεδονία, στη Θεσσαλία, στην Ήπειρο, στη Στερεά, στην Πελοπόννησο, στην Κρήτη, στο Ιόνιο, στο Αιγαίο, όπου χτυπάνε οι καρδιές των νεοδημοκρατών, όπου χτυπάνε οι καρδιές των Ελλήνων.

Νεοδημοκράτισσες, νεοδημοκράτες,

Σηκώστε τη σημαία του νέου ξεκινήματος με πίστη στην ελευθερία, με ανθρωπιά, με φιλότιμο, με αγάπη για την Ελλάδα, να υψώσουμε και πάλι το γαλάζιο, να δυναμώσουμε και πάλι την φλόγα της Νέας Δημοκρατίας.

Ζήτω η Νέα Δημοκρατία. Ζήτω η Ελλάδα.

“κάθε …θαύμα (και επανάσταση) κρατάει τρεις μήνες…”

Μάθαμε τελικά το κόστος της “επαναστατικότητας” και της “αγωνιστικότητας” των “αρχόντων” του λιμένος του Πειραιά: 69 εκ. ευρώ. Αυτό είναι το ποσό, το οποίο θα επιβαρύνει το ελληνικό δημόσιο (ΟΛΠ και ασφαλιστικά ταμεία) προκειμένου να καμφθούν όλες οι “αγνές” και αγωνιστικές αντιδράσεις των εκεί εργαζομένων και να κινηθεί ομαλά η ενεργοποίηση της “θεόσταλτης” συμφωνίας με την Cosco…

Στη γραμμή που κινήθηκαν και οι άλλες “μεταρρυθμίσεις” της χειρότερης διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης (ΟΤΕ, Εθνική, Ολυμπιακή κλπ) το έγκλημα ολοκληρώνεται τώρα και στο λιμάνι.

Πλήρωσε τώρα Έλληνα εργαζόμενε, επιχειρηματία, επιστήμονα, φορολογούμενε, τις αναπτυξιακές εμπνεύσεις των αρχόντων σου και δόξασε για μια ακόμα φορά με τον οβολό σου τις βολεμένες συντεχνίες και μειοψηφίες, που είχαν βέβαια το θάρρος και την τόλμη να αντισταθούν και να διεκδικήσουν…για την πάρτη τους.

Και μην ξεχάσεις, στο επόμενο συλλαλητήριο να είσαι παρών… δυνατά και αγωνιστικά…

Καθένας έχει την έκθεση ιδεών στο τσεπάκι του: καινοτομία, συνέπεια, αλλαγή νοοτροπίας, σύγκρουση με το πελατειακό σύστημα του δημοσίου τομέα κλπ. Πολλοί είναι πιο συγκεκριμένοι, μιλώντας -κατά το δοκούν- για κατάργηση υπηρεσιών, δημιουργία εκτελεστικών/ρυθμιστικών ανεξάρτητων αρχών είτε δημόσιου είτε ιδιωτικού χαρακτήρα και χίλια δύο άλλα.

Οι περισσότεροι είναι καβάλα στο …ποδήλατό τους και τυρβάζουν στα υπουργεία ως ανέξοδοι παρατηρητές. Αλλοι πιο συνειδητοποιημένοι, που ίσως έχουν προσπαθήσει στο παρελθόν να στήσουν κάτι περιβαλλοντικά βιώσιμο αλλά συνάμα αναπτυξιακό σε αυτόν το τόπο, συγκρατιούνται περισσότερο και απλώς εύχονται.. της εύχονται καλή επιτυχία..

Η αλήθεια είναι ότι οι προσδοκίες των πολιτών ξαναέγιναν υψηλές και ο πολιτικός χρόνος διαφοροποιήθηκε εκ νέου. Αντί να εισέλθουμε σε έναν “αραιό” πολιτικό χρόνο, όπου οι νικητές των εκλογών θα απολαμβάνουν τα …λάφυρά τους, μπαίνουμε σε φάση εξαιρετικά “συμπυκνωμένου” πολιτικού χρόνου, καθώς μπολιάστηκε και πάλι η προσδοκία στους πολίτες.

Η επιλογή είναι μία και φωνάζει δυνατά ζητώντας λύσεις εδώ και τώρα: Hic rhodus, hic shaltus…

Και κάτι ακόμη μιας και όλοι ασχολούνται με αυτό. Φυσικά και «ναι» στο casual look της κυρίας Τίνας Μπιρμπίλη, είτε είναι απλώς συμβολικό είτε όχι. Δεν χάλασε ο κόσμος αν εμφανιστεί και μια πολιτικός που μοιάζει περισσότερο με άνθρωπο και λιγότερο με ατσαλάκωτη πολιτική καρικατούρα, αριστερόθεν ή δεξιόθεν του πολιτικού ορίζοντα..

Τώρα αν η εμφάνιση αυτή και το χαμηλό προφίλ την βοηθήσει ώστε να παράγει έργο και μάλιστα οριζόντιο, σε έναν τομέα που διατρέχει οριζοντίως και καθέτως κάθε ανθρώπινη, κοινωνική, οικονομική και αναπτυξιακή δραστηριότητα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ομως η παραγωγή αυτού του έργου είναι η ουσία, το -ομολογουμένως δύσκολο- ζητούμενο. Και φυσικά δεν είναι ούτε ενδυματολογικό, ούτε συμβολικό ή επικοινωνιακό.

Φυσικά και το περιβάλλον δεν (πρέπει να) είναι μόδα, αλλά είναι συστατικό και μετρήσιμο στοιχείο ενσωματωμένο σε κάθε αναπτυξιακή πολιτική. Φυσικά και στα θέματα του περιβάλλοντος δοκιμάζονται η παιδεία και ο πολιτισμός μας, διακυβεύεται η πολιτική υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, ελέγχεται η βιωσιμότητα του μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης του τόπου μας.

Ομως από τη διαπίστωση αυτή μέχρι να επιτύχουμε να κάνουμε “πράσινο” το λιγνίτη, τα λατομεία, τη ΔΕΗ, το θαλάσσιο περιβάλλον, τον μαζικό τουρισμό, τα μαυρισμένα μας δάση κλπ. και να παντρέψουμε σωστά τις διάφορες δραστηριότητες του τουρισμού, της ενέργειας, της πρωτογενούς παραγωγής χωρίς να τις χωρίσουμε καθεμιά στο δικό της (ρυπογόνο) δωματιάκι, έχουμε πολύ δρόμο. Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν γίνεται με αποκλεισμούς δραστηριοτήτων αλλά με πάντρεμα και οι παντριές ήταν πάντα ο δύσκολος δρόμος… Το ζητούμενο δεν είναι ένα ακόμη υπερυπουργείο, υπερτροφικό και γραφειοκρατικό, που συγκεντρώνει διάσπαρτες αρμοδιότητες αλλά που είτε δεν θα καταφέρνει να έχει αποτελεσματικότητα λόγω ασύνδετων υπηρεσιακών μηχανισμών με τη γνωστή δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία είτε θα αυτοϊκανοποιείται λέγοντας «όχι σε όλα».

Δυστυχώς ή ευτυχώς, σήμερα δεν μπορεί να ασκηθεί αναπτυξιακή πολιτική για το περιβάλλον με ηχηρά «όχι» και ηχηρά «ναι». Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να λέμε μόνον «όχι» για αναπτυξιακές δράσεις εντός προστατευόμενων περιοχών, αυτή είναι η εύκολη λύση. Θα πρέπει να βρεθούν οι προϋποθέσεις και το κανονιστικό πλαίσιο για την συνύπαρξη με όρους βιώσιμης ανάπτυξης. Πρέπει να επιτευχθεί το γνωστό «τριγωνάκι» ισορροπίας του διαγράμματος Περιβάλλον-Οικονομία-Κοινωνία που δυστυχώς μέχρι σήμερα, δεν έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να ενσωματωθεί σε ένα ευσταθές και ευρέως εφαρμόσιμο μοντέλο. Οσο κι αν το πιστεύουμε ορισμένοι..

Το περιβάλλον είναι ένα κοινό τοις πάσι αγαθό, που ανήκει εξ αδιαιρέτου σε όλους μας. Το ίδιο όμως ισχύει και για το δικαίωμα της ανάπτυξης. Όταν το αποδεχθούμε αυτό, θα αντιληφθούμε ότι η μόνη ρεαλιστική λύση, η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα άσκησης περιβαλλοντικής πολιτικής είναι η εξεύρεση συμβιβαστικών λύσεων μεταξύ αντιτιθέμενων απόψεων και συμφερόντων.

Πρέπει, το περιβάλλον από πεδίο λανθάνοντος αναπτυξιακού πλεονεκτήματος κατάλληλου για εκθέσεις ιδεών (όπως η παρούσα!) να μετατραπεί επιτέλους σε πραγματικό πεδίο συγκριτικού πλεονεκτήματος. Κι αυτό απαιτεί μια ενιαία και αποτελεσματική περιβαλλοντική πολιτική, η οποία θα είναι ευέλικτη, διάφανη, εξωστρεφής και συναινετική και η οποία θα οδηγεί στην βιώσιμη ανάπτυξη, όχι στο αειφόρο τίποτε.

Αυτό είναι το ζητούμενο από την νέα ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.. Και το διακύβευμα για όλους εμάς είναι ότι ίσως είναι η τελευταία μας ευκαιρία να δώσουμε στα παιδιά μας ένα καλύτερο αύριο..

http://elladitsamas.blogspot.com/

Μπορεί η εφημερίδα να ανταγωνισθεί την επέλαση του διαδικτύου; Πώς μπορεί να χρησιμοποιήσει το μέσο για να επιβιώσει στην σημερινή εποχή; Ο Σεραφείμ Φυντανίδης συζητά με τον Στέλιο Κούλογλου, διευθυντή του ενημερωτικού ιστοτόπου TVXS, τον επικοινωνιολόγο Γιώργο Σεφερτζή και τον σύμβουλο επιχειρήσεων και blogger Νίκο Δρανδάκη.

Το βρήκα επίκαιρο, καθώς τώρα που μπαίνουμε στο χειμώνα και η γρίπη επιστρέφει στην επικαιρότητα πρόκειται να ακούσουμε πολλούς μύθους. Βοηθάει νομίζω στο να συνοψίσουμε και να ανακεφαλαιώσουμε κάποια πράγματα (αναγκαίο άλλωστε, αφού το PandemicFlu GR έχει πια μεγαλώσει πολύ!).

Παραθέτω λοιπόν το άρθρο σε ελεύθερη μετάφραση και με μερικές προσαρμογές, γιατί το ύφος γραφής του New Scientist είναι κάπως “σκανδαλοθηρικό” για το γούστο μου, ενώ κάποια σημεία χρειάζονται διόρθωση ή διευκρίνιση. Τα bold, δικά μου:

Πλάι στην τρομολαγνεία, υπάρχει και η λαγνεία του εφησυχασμού. Η πανδημία αυτή απέχει πολύ από το χειρότερο σενάριο που υπολόγιζαν οι επιστήμονες. Δεν είναι όμως μια απλή εποχική γρίπη. Πολύ περισσότεροι άνθρωποι απ’ότι συνήθως θα κολλήσουν γρίπη αυτό το χειμώνα. Η μεγάλη πλειοψηφία θα γίνει καλά, όμως κάποιοι από εμάς, ακόμη και άνθρωποι νέοι και υγιείς, θα νοσήσουν πιο βαριά. Κάποιοι θα χρειαστούν νοσοκομείο ή μονάδα εντατικής θεραπείας, και κάποιοι μπορεί να πεθάνουν.

Οι 8 μύθοι για τη νέα γρίπη

1. Τα συμπτώματα είναι αυτά της κοινής γρίπης. Αν έχεις πυρετό, έχεις γρίπη. Σημαντικό ποσοστό (έως και οι μισοί) από τους ανθρώπους που κολλούν τη γρίπη δεν ανεβάζουν πυρετό. Κάποιοι μπορεί να έχουν συμπτώματα από το γαστρεντερικό, ή άλλα, πιο κοινά συμπτώματα γρίπης (όπως βήχας, μυαλγίες).
2. Αυτή είναι μια ήπια γρίπη. Πεθαίνουν ακόμη πιο λίγοι άνθρωποι απ’ότι με την εποχική γρίπη. Η νέα γρίπη Η1Ν1 προσβάλλει περισσότερο νέα άτομα και όχι τους ηλικιωμένους (τους οποίους προσβάλλει η εποχική γρίπη). Παρ’ ότι ο χειμώνας μόλις αρχίζει, ήδη έχουν πεθάνει [ΣΣ: στη Βρετανία, όχι στην Ελλάδα] περισσότεροι νέοι άνθρωποι απ’όσους πεθαίνουν συνήθως σε έναν ολόκληρο χειμώνα από γρίπη.
3. Αν είσαι υγιής, είσαι ασφαλής. Μόνο οι άρρωστοι άνθρωποι με αδύναμους οργανισμούς αρρωσταίνουν βαριά από τη γρίπη. Από όσα παιδιά και νέους ενήλικες πέθαναν μέχρι στιγμής από τη γρίπη, οι περισσότεροι δεν είχαν κάποιο προηγούμενο πρόβλημα υγείας. Οι ομάδες υψηλού κινδύνου μπορεί να έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αρρωστήσουν βαριά, αλλά αυτό δε σημαίνει οτι όλοι οι υπόλοιποι είναι ασφαλείς.
4. Θα είμαι εντάξει αν τρώω καλά, παίρνω βιταμίνες, πίνω αρκετά υγρά, φοράω μάσκα και πλένω συχνά τα χέρια μου. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος προστασίας από τη νέα γρίπη είναι ο εμβολιασμός με το πανδημικό εμβόλιο.
5. Τώρα που έχουμε το πανδημικό εμβόλιο είμαστε εντάξει. Δυστυχώς, ακόμη και στις πλούσιες χώρες, θα πάρει μήνες μέχρι να εμβολιαστούν όσοι χρειάζεται. Οι φτωχές χώρες δε θα πάρουν παρά ελάχιστες ποσότητες εμβολίου.
6. Το εμβόλιο δεν είναι ασφαλές. Γιατί να διακινδυνεύσω αφού η γρίπη είναι ήπια? Κατά τις προηγούμενες πανδημίες τη γρίπη κόλλησε μέχρι και το ένα τρίτο του πληθυσμού. Ο κίνδυνος να σας σκοτώσει η γρίπη μπορεί να είναι μικρός, αλλά είναι πολύ μεγαλύτερος από τον (θεωρητικό, και όχι αποδεδειγμένο) κίνδυνο να πάθετε κάποια σοβαρή παρενέργεια από το εμβόλιο.
7. Ο ιός δε θα γίνει πιο επιθετικός. Δεν είναι προς το συμφέρον του, εξελικτικά. Οι ιοί της γρίπης μερικές φορές μεταλλάσσονται και γίνονται πιο επιθετικοί. Κανείς δε μπορεί να είναι σίγουρος για το πως θα εξελιχθεί αυτή η νέα γρίπη, όμως σίγουρα δε πρόκειται απλώς να φύγει από μπροστά μας.
8. Αφού τελειώσει η πανδημία θα είμαστε ασφαλείς για μερικές ακόμη δεκαετίες. Ανά πάσα στιγμή μπορεί ένα στέλεχος γρίπης να περάσει από τα ζώα στον άνθρωπο και να προκαλέσει μια νέα πανδημία, που θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερη από αυτή την πανδημία, της γρίπης των χοίρων του 2009.

Οι εκτιμήσεις διατυπώνονται, λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν είναι ακόμη γνωστές οι βασικές κατευθύνσεις του σχεδίου του κρατικού προϋπολογισμού.

Η Κομισιόν αναμένει σημαντική άνοδο της ανεργίας την επόμενη χρονιά στο 10,2%, από 9% που εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί φέτος και 7,7% που ήταν το 2008. Για το 2011 αναμένει περαιτέρω αύξηση του ποσοστού ανεργίας στο 11%.

Όσον αφορά στον πληθωρισμό, η Ε. Επιτροπή αναμένει επιβράδυνσή του στο 1,2% φέτος από 4,2% που ήταν το 2008. Την επόμενη χρονιά τον αναμένει στο 1,4% και το 2011 στο 2,1%.

«Η πρόβλεψη είναι για πραγματικό ΑΕΠ σχεδόν αμετάβλητο το 2010, προτού ανακάμψει κάπως το 2011. Η πιστωτική επέκταση, αν και θετική, θα παραμείνει περιορισμένη λόγω των σφιχτότερων πιστωτικών συνθηκών και του υψηλού χρέους των νοικοκυριών», τονίζει η Κομισιόν στην έκθεσή της.

Σύμφωνα με πληροφορίες, κατά τη σύσκεψη αποφασίστηκε, σε αντίθεση με την προηγούμενη απεργία, η κυβέρνηση να καταστήσει άμεσα σαφές ότι «το λιμάνι πρέπει να ανοίξει», ενώ κατ’ ορισμένες πηγές πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσπάθεια άρσης του αδιεξόδου θα έχουν οι κ. Πάγκαλος και Ρέππας. Επίσης, επί τάπητος τέθηκαν διάφορα εναλλακτικά σενάρια αντιμετώπισης της κρίσης, καθώς η κινεζική πλευρά έχει διαμηνύσει ότι θεωρεί πλέον το θέμα «διπλωματικό» και απαιτεί η υπογραφείσα και κυρωθείσα από τη Βουλή σύμβαση να εφαρμοστεί. Ετσι, κατά τις ίδιες πηγές, συζητήθηκε και το πλαίσιο πιθανών νομικών χειρισμών από την πλευρά της πολιτείας, εάν η απεργιακή κινητοποίηση παραταθεί. Πάντως, σε πρώτη φάση η κυβέρνηση τηρεί στάση αναμονής, καθώς εκτιμά πως υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και στο στρατόπεδο των εργαζομένων.

Οι συνδικαλιστές της Ομοσπονδίας Μονίμων Υπάλληλων Λιμένος Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ) και της Ενωσης Λιμενεργατών, με τη χθεσινή απόφασή τους να προχωρήσουν σε 48ωρη απεργία για σήμερα και αύριο, προκάλεσαν την απορία λλά και την αγανάκτηση των εκπροσώπων χιλιάδων μικρών και μεσαίων εξαγωγικών και εισαγωγικών επιχειρήσεων.

Οι συνδικαλιστές αιτιολογώντας τη νέα απεργία τους υποστηρίζουν ότι… από την πλευρά της υπουργού κ. Λούκας Κατσέλη δεν υπήρξε καμία δέσμευση επί των θεμάτων και των συνεπειών της παραχώρησης του Προβλήτα ΙΙ του ΣΕΜΠΟ και ιδιαιτέρως ότι δεν υπήρξε καμία δέσμευση για τα θέματα του δημόσιου ελέγχου και της κατοχύρωσης των εργασιακών σχέσεων.

Σκάφη του Λιμενικού που έφτασαν στην περιοχή περισυνέλεξαν μέχρι στιγμής οκτώ πτώματα, τέσσερα παιδιά και τέσσερις γυναίκες, ενώ ανέσυραν σώους εννέα μετανάστες και τον 20χρονο Τούρκο διακινητή τους.

Η υπόθεση των stage και ο τρόπος που αυτή εξελίσσεται, μας δίνει αρκετές απαντήσεις σχετικά με την αναλγησία και τα αδιέξοδα της δημόσιας διοίκησης -ίσως και της χώρας συνολικά- τα οποία συνδέονται άμεσα με την ιδιοσυγκρασία και την κοινωνική παιδεία ημών και αλλήλων.

Χωρίς καμία αίσθηση αξιοκρατίας στις προσλήψεις αλλά και των αντοχών της ελληνικής οικονομίας, η απελθούσα κυβέρνηση “φόρτωσε” χιλιάδες συμβάσεις εργασίας με τη μορφή των stage στο ελληνικό δημόσιο, ικανοποιώντας αντίστοιχα αιτήματα της κομματικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας, με τρόπο μάλιστα εξευτελιστικό πολλές φορές τόσο για τους θεσμούς του κράτους, όσο και για τα ίδια τα πρόσωπα που προσλαμβάνονταν.

Οι περισσότεροι γίναμε μάρτυρες, είτε προτάσεων από υπουργικά ή βουλευτικά γραφεία του τότε κυβερνώντος κόμματος είτε διενέξεων μεταξύ στελεχών των κομματικών τοπικών επιτροπών (μερικές από αυτές μάλιστα και δημόσια), για το ποιός θα “τακτοποιούσε” περισσότερους πολιτικούς “πελάτες”.

Τώρα λοιπόν που άρχισαν να εφαρμόζονται τα πρώτα μέτρα -τα οποία αποτελούν και προεκλογικές δεσμεύσεις της παρούσας κυβέρνησης- υπέρ ενός συστήματος διαφάνειας και αξιοκρατίας στις προσλήψεις, ακόμη και στις “υψηλές” θέσεις, πολιτικής ευθύνης, έσπευσαν ένθεν κακείθεν, δυνάμεις της συντήρησης, να διαμαρτυρηθούν και να υπονομεύσουν επικοινωνιακά τις διαδικασίες, προβάλλοντας με τον πιο προφανή τρόπο, τις αιτίες που συντηρούν αυτό το φαύλο κομματικό καθεστώς στην ελληνική δημόσια διοίκηση. Η “λογική” και το “δίκαιο” σταματούν …στην αυλή του σπιτιού μας. Μας ενδιαφέρει η διαφάνεια και η αξιοκρατία αλλά …για τους άλλους.

Είναι οι ίδιοι ή περίπου οι ίδιοι, με αυτούς που αντιτάχθηκαν πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια, στον Νόμο Πεπονή για τη σύσταση του ΑΣΕΠ, την πιο βαθιά ίσως και προοδευτική τομή στις δομές τους σύγχρονου ελληνικού κράτους. Εκείνη την περίοδο όλες αυτές οι “δυνάμεις” και ότι αυτές εκπροσωπούν, δέχτηκαν ένα ισχυρό πλήγμα. Με την κατάλληλη πολιτική βούληση, μπορεί να ξαναδεχτούν, αν όχι τη χαριστική, μία ακόμα ισχυρή βολή…

Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να αντιμετωπίσει κάτι διαφορετικό η σημερινή κυβέρνηση, ως προς την κατάσταση της εθνικής οικονομίας, από αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Είχαμε αναφερθεί αρκετές φορές -στο διαγραμμένο blog-, στις ακατανόητες ενέργειες του πρώην υπουργού οικονομίας Γ. Αλογοσκούφη και στην, με μαθηματική ακρίβεια, πορεία της οικονομίας προς την κατάρρευση.

Το κακό ξεκίνησε με εκείνη την αλήστου μνήμης ενέργεια θεωρητικής και ουσιαστικής μειοδοσίας, της περίφημης απογραφής, η οποία μπορεί να καταγράφηκε από το CNN ως μία από τις 100 μεγαλύτερες γκάφες εκείνης της χρόνιας, είναι σίγουρο όμως πως σε αντίστοιχη κριτική του ιστορικού του μέλλοντος θα λάβει ακόμη πιο διακεκριμένη θέση.

Ακολούθησαν οι συνεχείς φορο-ελαφρύνσεις στα υψηλά εισοδήματα και τις μεγάλες εταιρίες, η χαλάρωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών με αποτέλεσμα το κράτος να μην μπορεί να εισπράξει ούτε τα καθιερωμένα έσοδα και παράλληλα διόγκωση του κράτους με την ίδρυση νέων επιτροπών και οργανισμών και βέβαια η συνεχής αύξηση των εξόδων του δημοσίου από μια σπάταλη διακυβέρνηση. Η οποία βέβαια ευθύνεται και για την πιο βάναυση αναδιανομή πλούτου που παρατηρήθηκε τα τελευταία χρόνια, υπέρ των υψηλότερων εισοδημάτων και κοινωνικών στρωμάτων.

Ήταν δεδομένο πως θα οδηγούμασταν σε αυτή την κατάσταση, παρά την όποια προσπάθεια “μαγειρέματος” των αριθμών και παραπλάνησης των κοινοτικών οργάνων. Εδώ βέβαια χωρά μεγάλη συζήτηση ο ρόλος και ο τρόπος διαχείρισης των αριθμών από τα αρμόδια όργανα της Ένωσης και κατά πόσο είναι δυνατόν να δηλώνουν κάθε φορά πως ξεγελάστηκαν, όταν είχαν ασκήσει υποτίθεται και τα ίδια “επιτήρηση” στην οικονομική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης.

Το ζήτημα είναι η από εδώ και πέρα πορεία, που θα οδηγήσει στην βελτίωση των αριθμών και λειτουργία της οικονομίας αλλά και στην δυνατότητα άσκησης μιας εποικοδομητικής αναπτυξιακής πολιτικής που θα προκαλέσει την αναγκαία κοινωνική ευημερία μέσα από την παραγωγή και ορθή διανομή νέου πλούτου αλλά και την αναδιανομή του υπάρχοντος.

Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, απαιτείται ισχυρή πολιτική βούληση και προσήλωση στον μέχρι τώρα σχεδιασμό της νέας κυβέρνησης (τουλάχιστον έτσι όπως παρουσιάστηκε στις προγραμματικές δεσμεύσεις) με έμφαση στην αύξηση της ρευστότητας της οικονομίας, της προστασίας των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων και της πίστης σε μια επιθετική πολιτική δημοσίων επενδύσεων, οι οποίες θα κινήσουν την οικονομία και -αντίθετα με τα λεγόμενα των διάφορων Κασσάνδρων- θα αποδώσουν σε εύλογο χρόνο στους στόχους μείωσης του ελλείμματος και αύξησης του ρυθμού ανάπτυξης.

Βρισκόμαστε μπροστά  σε μια κρίσιμη συγκυρία για το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας και  της πατρίδας μας. Σύντομα θα πάρουμε αποφάσεις που θα καθορίσουν την πορεία της παράταξής μας για τα επόμενα χρόνια.

Σήμερα είμαστε  ακόμα όλοι υπό την επήρεια  μιας μεγάλης ήττας και το μήνυμα από τον ελληνικό λαό πρέπει να το διαβάσουμε σωστά, όσο σκληρό και αν είναι.

Η αποχώρηση του  Κώστα Καραμανλή, ενός σημαντικού ηγέτη, που πρόσφερε πολλά στην παράταξή μας και την οδήγησε σε δύο εκλογικές νίκες, ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία μας.

Την ώρα αυτή, θέλω να σας κοιτάξω στα μάτια και να μιλήσω ξεκάθαρα και ειλικρινά σε κάθε πολίτη.

Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να κοιτάξει μπροστά. Πρέπει να επικεντρωθούμε στην επόμενη μάχη και το πώς θα αποκτήσουμε ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Για να αλλάξουμε όμως την Ελλάδα, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς.

Είναι αναγκαίο να βρούμε ξανά το συγχρονισμό μας με την κοινωνία.

Πρέπει να γίνουμε ένα πλειοψηφικό, σύγχρονο, ευρωπαϊκό κόμμα ολόκληρης της κεντροδεξιάς, ανοιχτό σε νέα ρεύματα σκέψης. Με νέα πρόσωπα, με φρέσκιες ιδέες και νέες αντιλήψεις, ώστε να κάνουμε το κόμμα μας ξανά ελκυστικό στους νέους ανθρώπους.

Η παράταξή μας δεν έχει ανάγκη νέας ιδεολογίας. Αυτή είναι ξεκάθαρη. Είναι ο σύγχρονος κοινωνικός φιλελευθερισμός, τον οποίο πρέπει να υπερασπιζόμαστε όμως με συνέπεια και σταθερότητα. Με θάρρος και αυτοπεποίθηση.

Προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η διαμόρφωση μιας εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης με ιδέες και λύσεις που θα μας φέρουν ξανά στην πρωτοπορία του αγώνα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των Ελλήνων.

Μιας  πρότασης που θα υπερασπίζεται  σθεναρά τα εθνικά συμφέροντα της πατρίδας μας και τις πολιτικές που χαράξαμε μαζί με τον Κώστα Καραμανλή στα εθνικά θέματα και στις ενεργειακές συμφωνίες.

Παράλληλα, οφείλουμε  κυρίως να ξανακερδίσουμε το ηθικό πλεονέκτημα της Νέας Δημοκρατίας. Γι΄ αυτό και δεσμεύομαι να καταθέσει η Ν.Δ. συγκεκριμένες προτάσεις και να αποδεχθεί οποιαδήποτε θέση κατοχυρώνει τη διαφάνεια στην πολιτική μας ζωή και την ηθική ακεραιότητα στο κόμμα μας, αλλά και σε όλο το πολιτικό σύστημα.

Στόχος μας είναι  το σύγχρονο, ανοικτό, δημοκρατικό κόμμα. Βούληση μας, να διευρύνουμε πολύπλευρα την πολιτική μας απήχηση. Και προς τα δεξιά και προς το κέντρο, αλλά και προς τους πολίτες που σήμερα απορρίπτουν την πολιτική.

Η πολυσυλλεκτικότητά μας είναι η  δύναμή μας. Οι φιλελεύθεροι, οι συντηρητικοί πολίτες, οι οπαδοί της λαϊκής κοινωνικής δεξιάς, οι κεντρώοι, είναι όλοι πλούτος για τη Νέα Δημοκρατία. Αντίπαλός μας είναι μόνο ο λαϊκισμός, ο οποίος είναι επικίνδυνος για την πατρίδα μας.

Όλοι εμείς μπορούμε, και πρέπει, να κάνουμε μαζί το κόμμα μας  πιο αξιοκρατικό, πιο ανοιχτό, πιο δημοκρατικό. Με ανοικτές διαδικασίες και διαφάνεια. Με εκλογή της ηγεσίας από τα μέλη μας για συγκεκριμένη θητεία. Με ανάδειξη των υποψηφίων βουλευτών και των εκπροσώπων μας στην τοπική αυτοδιοίκηση από τη βάση του κόμματος.

Η ενότητα του κόμματος είναι η πρώτη προτεραιότητά μου. Ετούτη την κρίσιμη στιγμή για την παράταξή μας, δεν περισσεύει κανείς.

Ομαδοποιήσεις και  διαχωρισμοί του παρελθόντος  δεν έχουν θέση στο κόμμα μας.

Στην  αυριανή Νέα Δημοκρατία, δεν θα υπάρχουν συστήματα  και προσωπικοί μηχανισμοί.

Αυτή είναι η  ξεκάθαρη δημόσια δέσμευσή μου.

Όλα αυτά είναι αναγκαίες  προϋποθέσεις για να βρούμε σύντομα  τον πολιτικό μας βηματισμό ώστε να ξεκινήσουμε άμεσα αξιόπιστη, δυναμική και κυρίως αποτελεσματική αντιπολίτευση. Για να υπηρετήσουμε υπεύθυνα τον τόπο και να μη χαρίσουμε στον κ. Παπανδρέου και στο ΠΑΣΟΚ ούτε μια ημέρα χωρίς θεσμικό έλεγχο.

Σε όλη μου την  πολιτική διαδρομή έδωσα και κέρδισα  μάχες για το κόμμα μας. Από  τη μονοεδρική της Ευρυτανίας μέχρι  την Αθήνα, σύμμαχός μου ήταν πάντοτε οι πολίτες και η βάση της παράταξής μας.

Ποτέ δεν κρύφτηκα, ποτέ δεν φοβήθηκα στα δύσκολα.

Ήμουν πάντα εδώ, στην πρώτη γραμμή των αγώνων της παράταξής  μας.

Σήμερα είμαι έτοιμη και αποφασισμένη να μπω μπροστά στον αγώνα για την αναγέννηση της Νέας Δημοκρατίας.

Ξέρω ότι ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Έχω όμως πίστη  στις αστείρευτες δυνάμεις αυτής  της μεγάλης παράταξης και  στα εκατομμύρια των πολιτών  που προσβλέπουν σε αυτήν.

Της παράταξης που πιστή στις αρχές που είχε από την ίδρυσή της καθοδηγεί αντί να δημαγωγεί, εκπροσωπεί αντί να καταδυναστεύει και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού και του έθνους.

Με πλήρη συναίσθηση των ευθυνών μου,

με όπλο τις αξίες, τις ιδέες, τις αρχές και την ιστορία της μεγάλης μας παράταξης,

με καθαρές θέσεις για μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή και ισχυρή κεντροδεξιά

και με ξεκάθαρη δέσμευση για ένα ανοιχτό και δημοκρατικό κόμμα χωρίς μηχανισμούς  και αποκλεισμούς,

ανακοινώνω  την υποψηφιότητά μου για την  ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.

Θέλω  να είμαι απολύτως ξεκάθαρη ότι: θα επιδιώξω την εκλογή μου

και από το Έκτακτο Συνέδριο της 7ης Νοεμβρίου, όπως προβλέπει το καταστατικό μας,

και από τα μέλη του κόμματος, με οποιαδήποτε αδιάβλητη καταστατική διαδικασία.

Δεσμεύομαι  να βάλω τα δυνατά μου για την ταχύτερη δυνατή πολιτική αναγέννηση της Νέας Δημοκρατίας και την επιστροφή της στις ευθύνες της διακυβέρνησης της χώρας.

Ζητώ από όλα  τα στελέχη και τους φίλους του  κόμματός μας να με στηρίξουν με την εμπιστοσύνη τους σε αυτό το νέο ξεκίνημα.

Όχι μόνο για αυτά που  εγώ μπορώ να κάνω, αλλά γι’ αυτά που όλοι μαζί μπορούμε να πετύχουμε.

Για να δυναμώσουμε την ελπίδα των Ελλήνων που πιστεύουν σε μας.

Για να κάνουμε ξανά τη μεγάλη μας παράταξη δυνατή και περήφανη.

http://www.dorabak.gr/ipopsifiotita/

Το πρόβλημα ξεκινά από το μορφωτικό, κριτικό και επαγγελματικό επίπεδο των Ελλήνων δημοσιογράφων και δη των πολιτικών συντακτών.  Οι χαμηλές επιδόσεις που παρουσιάζουν αρκετοί κραταιοί πολιτικοί συντάκτες του τύπου και των ηλεκτρονικών μέσων, στα παραπάνω κρίσιμα χαρακτηριστικά, δικαιολογούν αρκετές από τις συμπεριφορές τους. Από την παραγωγή σφαλμάτων στον τρόπο γραφής και έκφρασης, την ελλιπέστατη κριτική και επεξήγηση της είδησης, εώς την άγνοια σημαντικών στοιχείων του ρεπορτάζ, τα οποία δεν δίνονται επιφανειακά αλλά απαιτούν σοβαρή, μεθοδική και ποιοτική δημοσιογραφική έρευνα.

Στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο Γιώργος Παπανδρέου, συμμετέχουν αρκετά πρόσωπα -ίσως τα περισσότερα- τα οποία είναι από λίγο εώς εντελώς άγνωστα στο ευρύ τηλεοπτικό -και όχι μόνο- κοινό. Η έκπληξη λοιπόν που προκαλεί η παρουσία τους, σε τέτοιες θέσεις ευθύνης και εξουσίας, την οποία δικαιολογεί μεν το βιογραφικό αλλά όχι η τηλεοπτική απουσία τους, θα περίμενε κανείς να συνοδευτεί από την μεθοδική παρουσίασή τους στους πολίτες -αναγνώστες- τηλεθεατές – ακροατές, με λεπτομερή και διαφωτιστικά χαρακτηριστικά για την εκάστοτε προσωπικότητα, έτσι ώστε ο πολίτης να απολάβει πλήρες και ποιοτικό το αγαθό της ενημέρωσης και της πληροφόρησης.

Αντί αυτού, παρατηρήσαμε κάθε είδους απαξιωτικά σχόλια και κινήσεις (κάποιοι ψαχούλευαν μπροστά στις κάμερες τα χαρτιά τους για να διαβάσουν το όνομα) καθώς και ελλιπέστατες παρουσιάσεις του τύπου “συνεργάτης του προέδρου”, λες και τα συγκεκριμένα άτομα, δεν σπούδασαν πότε, δεν έδρασαν στα κοινά, δεν είχαν κάποιου είδους κοινωνική δράση πριν ή κατά τη διάρκεια της συνεργασίας τους με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα αντιεπαγγελματικής συμπεριφοράς. Ο πολιτικός συντάκτης δεν χρειάζεται να έχει τις γνώσεις του ιατρικού ή …αστροφυσικού ρεπόρτερ, ούτε καν του νομικού και οικονομικού. Οφείλει όμως -σχεδόν επιβάλλεται- να γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, εντός ή εκτός, προκειμένου να είναι παρών και χρήσιμος την κατάλληλη στιγμή. Αλλιώς αποτελεί απλό πολλαπλασιαστή της ίδιας μονότονης και φλύαρης πολιτικής κουβέντας, χαμηλού επιπέδου, η οποία μόνο αρνητικά έχει επιδράσει μέχρι σήμερα στη σχέση πολιτών και πολιτικής.

Σημ: Ο κύριος Πιταράς, στο δελτίο ειδήσεων του Alpha, μας ενημέρωσε οτι ο κ. τάδε υπουργός, ήταν ο μόνος που σηκώθηκε 2 φορές από τη θέση του, κατά τη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου, για να πιεί νερό (!)

Έγραψαν ακόμα:

Η παραπολιτική blog και ο Γ. Παντελάκης στην “Ελευθεροτυπία”

Βέβαια τώρα τελευταία κάτι δεν πάει καλά. Από την εξάπλωση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, την κατάργηση του λιγνίτη, το σταμάτημα της εκτροπής της λογικής (ή αλλιώς, του Αχελώου), περάσαμε αίφνης στην σκληρή πραγματικότητα, που λέγεται αναξιοπιστία, ψηφοθηρία, αυτοαναίρεση, αυτοπαγίδευση πριν ακόμη την κτήση της εξουσίας.

Τι εννοώ με αυτό; Εννοώ την στροφή που επιχειρείται τις τελευταίες μέρες από το ΠΑΣΟΚ, τα στελέχη του και τον ίδιο τον πιθανότατα αυριανό Πρωθυπουργό. “Ο Πηνειός να γεμίσει με τις απαιτούμενες ποσότητες νερού από τον Αχελώο γιατί κάτι τέτοιο είναι φιλοπεριβαλλοντικό, η απόσυρση των ΙΧ δεν είναι εμπορικό μέτρο, αλλά “πράσινο” κίνητρο, θα φτιάξουμε άμεσα δυο νέες λιγνιτικές μονάδες”. Δεν τα σκέφτηκα μόνος μου αυτά. Τα αντιγράφω από δηλώσεις του κ. Γιώργου Παπανδρέου, του κ. Χρυσοχοΐδη κτλ.

Η θυσία του περιβάλλοντος στο βωμό των λίγων δανεικών (και αγύριστων) ψήφων; Μακιαβελικής εμπνεύσεως ντρίμπλα ώστε κατόπιν να εφαρμόσει την “πράσινη ανάπτυξη” όπως την οραματίζεται; Λόγια του αέρα; Λόγια αμηχανίας; Ότι και να είναι, αυτές οι αντιφάσεις φαντάζουν μαχαιριές στην αξιοπιστία της νέας κυβέρνησης, πριν αυτή κυβερνήσει. Φαντάζουν συνέχιση του business as usual ευχολόγιου ανάλογα με το ακροατήριο. Φαντάζουν λευκή επιταγή για την διατήρηση του σημερινού πελατειακού μοτίβου πολιτικής α-παιδείας.

Θα μου πείτε: σύνελθε, καλωσόρισες στην πραγματικότητα. Ω, όχι. Εκεί βρίσκομαι, στην “πραγματικότητα”, και δεν πιστεύω τίποτα πριν το δω. Ο κ. Παπανδρέου θα πρέπει να προσπαθήσει διπλά για να πείσει ότι έχει σχέδιο 100-200-300 κοκ ημερών για το περιβάλλον και την “πράσινη ανάπτυξη”. Όχι εμένα, αλλά όσους θεωρούν ότι το περιβάλλον μπορεί να αποτελέσει την προστιθέμενη αξία, που τόσο λείπει από την ελληνική πολιτική-κοινωνία-οικονομία. Και πιστέψτε με, αυτοί δεν είναι πλέον λίγοι (εντός ή εκτός του ΠΑΣΟΚ). Μπορεί μάλιστα να είναι πολλοί περισσότεροι από ότι νομίζουν αρκετοί.

ΥΓ. Ως αντίδωρο έπεσε η ιδέα περί ανεμογεννητριών στις βραχονησίδες. Ότι η Ελλάδα εχει περί τις 3.000+ βραχονησίδες δεν σημαίνει ότι όλες μπορούν να δεχθούν α/γ, για πολλούς και διάφορους λόγους (περιβαλλοντικούς, τεχνικούς, οικονομικούς κτλ). Αν όλος ο λόγος για τις βραχονησίδες έγινε μόνο και μόνο για μερικές α/γ στη Γυάρο και τη Μακρόνησο, τι να πω… Κοιλοπονούσε το βουνό…

ΥΓ2. Κύριε Παπανδρέου, πράσινη ανάπτυξη με Αχελώο δεν γίνεται… Αποδείξτε όσα λέγατε και λέτε περί πρασινίσματος της οικονομίας και μην φοβάστε. Απλά σκεφτείτε ότι το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης, των ράθυμων και των λίγων βολεμένων (εργολάβων ή μη) δεν πρόκειται να μας πάει μακριά, το πολύ πολύ έως την μάντρα όπου αποσύρονται τα σαραβαλάκια.

ΥΓ3. Εσείς το είπατε: Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε (κυριολεκτικά, ελέω κλιματικής αλλαγής ή μεταφορικά, ελέω “βρώμικης ανάπτυξης”)… Η επιλογή είναι στο χέρι σας.