Want echte Macbooks zijn te duur voor een starving student *grinnik*

Gelukkig zijn er Hackbooks

Nu moet ik meteen zeggen: ‘adapter’ is een groot woord voor het stukje plastic dat je voor 12,50 krijgt. Aan de ene kant zit de juiste verbinding om op een Canon EF mount te draaien, aan de andere kant de juiste voor de Diana’s F+ mount. Ik had online al gelezen dat het tricky was om de adapter op de camera te zetten, dat was zeker geen grapje. Je moet zo hard draaien dat je denkt dat je de lens eraf breekt. Gelukkig zit er in de lens niet echt iets wat kapot kan.

De lens is, ook zoals verwacht, niet het meest hoogwaardige stuk apparatuur dat ik ooit vastgehouden heb. Niet alleen de lens is plastic, maar ook het omhulsel en de focusring – en zo voelt het ook. De 38mm rating van de Diana gaat overigens uit van een medium formaat camera. Omdat een Canon 350d een veel kleinere sensor heeft wordt een kleiner deel van het beeld gebruikt, de 38mm is daarom vergelijkbaar met een 50mm lens. Er is geen electronica, geen aanpassing mogelijk afgezien van handmatig focussen. Het diafragma is een simpel gat aan de achterkant van de lens en heeft daarom slechts één instelling.

Omdat het diafragma vaststaat wordt er online aangeraden om in Av mode te schieten. Dan wordt de belichting door de sluitertijd bepaalt, die de camera automatisch erbij kiest. Helaas werden alle foto’s die ik in Av nam hopeloos overbelicht, waardoor ik uiteindelijk in Manual mode zelf m’n sluitertijden koos. Eenmaal thuis bedacht ik me pas dat ik in Av natuurlijk de EV compensatie kan gebruiken om de belichting donkerder te maken

Mijn eerste bevindingen:

• Je hebt veel licht nodig om de meest herkenbare effecten te krijgen. Direct zonlicht is eigenlijk wel een pre. Testfoto’s die binnen genomen zijn leveren weinig resultaat op.
• Direct zonlicht laat ook meteen zien hoe beperkt het lichtbereik is – randen van objecten die naast een grote lichtbron als een heldere hemel staan worden onherroepelijk weggeblazen.
• Het zachte gevoel wordt veroorzaakt door een extra lichthalo die om alle objecten heen komt. Het is niet zozeer dat het object niet scherp op de foto wordt gezet, maar het lijkt alsof alle objecten van zichzelf een beetje gloeien.
• Dit zachte maakt het ook lastig om te zien of je foto ‘scherp’ is. Door de zoeker en op het scherm van je camera lijken alle foto’s sowieso bewogen.
• Als je fan bent van lensflare zit je hier goed, draai ook maar een beetje richting de zon en je hebt er al een.

Conclusie so far? Lens van het type niet teveel nadenken maar doen. Al je met pijn en moeite geleerde spiegelreflex gewoontes laten varen, op goed geluk focussen en op gevoel schieten. Niet teveel op je camera kijken of de foto wel gelukt is (dat kun je toch niet zien), dat komt thuis wel. Vreemd maar leuk nieuw speelgoed dus! Ben erg benieuwd hoe het eruit ziet als je hiermee mensen schiet.

Een plastic stuk bagger, onmogelijk goed te focussen en minder scherp dan door een potje vaseline schieten.

En dat allemaal voor maar 45 euro

Ik heb vannacht eindelijk de Dreamy Diana Lens kit besteld. In de 60s was de Diana een supergoedkoop prul dat voor minder dan een dollar vanuit Hong Kong beschikbaar was. Een goedkope body die van ellende uit elkaar viel, een plastic lens waarvoor ‘wazig’ nog een compliment was. Door de inherente onvoorspelbaarheid dus perfect voor lomografie doeleinden. Vanwege de populariteit van de originele Lomo camera’s besloot men de oude Diana camera en lenzen ook te herintroduceren, samen met een adapter om deze lenzen op moderne spiegelreflexen van Canon en Nikon te plaatsen. En here we are…

In de kit zit een Diana 38mm F+ lens en de adapter om deze lens op mijn Canon 350d te zetten. Allereerst moet er meteen bij worden gezegd dat deze lens in combinatie met een moderne dSLR niet de stereotype lomo foto’s maakt die apps als Hipstamatic ons voorspiegelen. Om technische redenen is dat effect erg afhankelijk van het totaalpakket – lens EN camera EN film – en onze dSLR’s zijn eigenlijk gewoon te goed. Zie ook deze post op Flickr voor meer informatie.

Dus met de Diana maak ik straks geen typische lomo shots… Wat blijft er dan over? Nou, zoiets:

Wat we tegenwoordig wazig zouden noemen is met een andere bril op heerlijk zacht en dromerig. Een effect dat ik ook wel met een preset in Lightroom kan bereiken, maar dan toch half zo cool niet is. Hij zou deze week binnen moeten komen dus ben erg benieuwd! Ga er meteen mee aan de slag als ik ‘m heb.

PS. Ik heb de kit niet bij PhotoJojo besteld, hoewel ze een fijne store met geweldige selectie hebben. Internationale verzendkosten zijn me echter te gortig en even googlen leerde me dat ik de kit ook in onderdelen bij Digital Warehouse kon bestellen. Daar hebben ze ook 3 andere Diana lensen op voorraad (20mm, 55mm, 110mm), mocht je er geen genoeg van kunnen krijgen!

Download audio file (guy_sie_-_zin_in_zomer4.mp3)
(downloaden, rechterklik en ‘save as’ kiezen)

Tracklist Zin In Zomer, vol.4

1. 00:00 Timbaland ft. Katy Perry – If We Ever Meet Again (Loose Cannons Blame It On Rio Mix)
2. 03:08 GonZo – We Be Singin’ It Back (Sean Paul vs. Moloko Mashup)
3. 06:40 Deep/Blck – Waiting For Bulletproof At First Sight (La Roux vs. Kylie Minogue vs. Gwen Stefani Mashup)
4. 09:31 David Guetta & Chris Willis ft. Fergie – Gettin’ Over You (Sidney Samson Remix)
5. 13:00 Count Effectz – Break Da Riverside Down (Tristan vs. Afrojack vs. Laidback Luke vs. Daft Punk vs. Sidney Samson Bootleg)
6. 16:33 Rox – My Baby Left Me (Arms Remix)
7. 18:53 Gramophonedzie – Why Don’t You (Bingo Players Remix)
8. 21:17 Spaceships & Bananas – I Gotta Bitch (Black Eyed Peas vs. David Guetta Mashup)
9. 23:48 David Guetta ft. KiD CuDi – Memories (Donae’o Remix)
10. 25:49 Daft Punk – Digital Love (Bart B More & Christian Luke Bootleg)

Ouwe mixjes nooit gehoord? Check dan de Zin In Zomer mixes van vorig jaar, of de Sensation White sets van de afgelopen MusiCie feesten.

Nee, de naam krijgt inderdaad geen bonuspunten voor originaliteit

Thomas woont hier en verhuist naar een grotere kamer op een lagere verdieping, waardoor ik in zijn kamer kan trekken. 15 m2 woonkamer, 5 m2 slaapkamer en drie inbouwkasten – een wereld aan ruimte na de Krugerstraat, waar ik m’n spullen op 14m2 inclusief badkamer en keuken kwijt moest.

Layout kamer Amsterdamsestraatweg

Het enige nadeel? De vorige bewoner voor Thomas had besloten om twee muren olijfgroen te verven. Yuck. Voor extra smerigheid kregen de plinten een zalmroze kleur mee, een perfecte combinatie

Olijfgroen en zalmroze

Gelukkig is alles op te lossen met wat verf en wat doorzettingsvermogen. Geinspireerd door een aantal IKEA gids foto’s en de kleurstelling van een oude layout hier op S.oS besloot ik de ene wand diep rood en de andere diep blauw te maken.

IKEA foto’s

Een weekje verven en wat frustraties later – ik ben geen echte DIY held – zijn de muren af en hoef ik alleen nog maar de witte muren wat bij te werken.

Flexa Kusrood en Inktblauw

Komend weekend zit ik met XIX in Dublin te genieten van alles wat ze in Ierland goed kunnen (… bier en whiskey dus?) en het weekend daarna gaat alles hier in de Krugerstraat met een busje over naar de Amsterdamsestraatweg. Dan nog wat extra IKEA spulletjes kopen en ik ben weer gesettled in en nieuw huisje!

Jep. Het is me bijna gelukt om op een rangeerterrein vast te zitten.

Ik kwam van het kerstdiner van Etcetera en wou de eerste nachttrein terug naar Utrecht pakken. Vol enthousiasme zag ik op het juiste spoor een trein staan en sprong erin. Vijftien minuten later vond ik het toch vrij lang duren en wou ik even buiten kijken – toen bleken de deuren het niet meer te doen. De lachende mensen buiten die dit erg grappig vonden deden mij ook inzien dat hier iets mis aan het gaan was.

De trein vertrok bijna meteen en ik begon de wagon te doorzoeken naar een ander teken van leven, natuurlijk was er nergens iemand te vinden. Buiten zag ik ook niks voorbij komen wat ik normaal herken als omgeving Amsterdam CS, wat mij deed vermoeden dat ik sowieso geen goede kant op ging. We waren ondertussen al een minuut of tien aan het rijden en ik vroeg me toch echt af hoe ik uit die trein ging komen. Het paneel met knopjes waar de conducteurs altijd mee spelen leek me een goede manier om met de machinist in contact te komen, maar voordat ik kon bedenken hoe ik die ging openbreken maakte de trein een aantal slingerbewegingen en ging keihard in de ankers. Ik zag buiten ondertussen meer rails dus dit voelde aan als de eerste aanzet om de wagons te parkeren. Met die vriestemperaturen ‘s nachts dit seizoen stond een nachtje in zo’n wagon niet bepaald hoog op de verlanglijst… Paniek dus, en het eerste wat je dan doet? Aan de noodrem trekken. Pneumatisch blazende geluiden kwamen uit de trein vandaan en een – wat geïrriteerde – stem klonk uit de speakers: “Blijf waar U bent, bij de noodrem die U geactiveerd hebt. *zucht* Ik kom eraan.”

De machinist keek me aan, zag een zatte student en wist al wel hoe laat het was. Achter hem liep een andere wat verdwaasd ogende kerel die ze in een eerdere wagon gevonden hadden. Zonder er verder woorden aan vuil te maken (behalve een verzuchte “had je niet wat eerder aan die rem kunnen trekken”) reedt de machinist de trein achteruit naar een opstappunt vanaf waar we een taxi ingestuurd werden. De taxichauffeur keek ons aan en lachte, “Oh, jullie zaten vast in de trein. Ja, dat kan ik zien, jullie hebben niet zo’n lelijk geel hesje.”, klopt en reed ons terug. Super chill geregeld dus, ik dacht eigenlijk dat ik in serious shit zou raken omdat ik aan een noodrem had getrokken, of dat ik in ieder geval de taxi moest betalen. Maar ik werd gewoon op Amsterdam CS gedropt om – 2 uur later dan bedoeld – weer een nachtnet poging te doen.

En nu weet ik ook hoe een rangeerterrein eruit ziet

Het liefst natuurlijk een Macbook (Pro!) – maar dan moet je minstens 900 euro vrij te besteden hebben. Dat ging geen succes worden. Maar m’n eerste loonstrookje was wel binnen en daar kon een goedkoper alternatief mee geregeld worden: een Dell Mini 10v netbook.

Niet dat ik van plan was om standaard Windows op een Dell te draaien – één van de meest zuigende combinaties mogelijk – maar toevallig kan zo’n Mini 10v met wat aanpassingen gewoon OSX draaien (tegen de wensen van Apple in, overigens)! Voor zo’n 300 euro heb je dan een soort MacNetbook… voor 1/3de van de prijs van een officiële Mac. En als je er toch alleen op gaat internetten en typen hoeft ie ook niet even snel te zijn.

Anderhalve week geleden bestelde ik ‘m op de Dell site, met een grote 6 cell batterij en een witte (toch een beetje Apple style) bovenkant. De specs zijn als netbook natuurlijk niet geweldig – 1.6ghz Atom CPU, 1gb geheugen, 160gb schijf, 1024×600 scherm – maar het pluspunt is dat ie daardoor makkelijk 5 uurtjes op z’n batterij kan draaien. Dat doet geen Macbook hem na Volgens Elger kan elke Macbook dat, ohwell . Vrijdag kwam hij eindelijk en een middagje installeerwerk volgde…

Lief he? Ik gebruikte de Gizmodo guide, waarna ik de nieuwste NetBookInstaller gebruikte om te updaten naar 10.6.2. Apple wou namelijk roet in het eten gooien: de laatste update 10.6.2 controleert of het systeem draait op een Atom CPU. Gelukkig was dit snel opgelost: met een kleine patch doet de processor nu alsof ie een Intel Core Solo is en draait ook Snow Leopard 10.6.2 prima:

Een paar andere laatste probleempjes (geluid deed het eerst niet, na sleep wou hij niet meer opstarten, etc) werden simpel opgelost door het forum op MyDellMini over de 10v even na te zoeken, vooral het samenvattingstopic.

Vanaf deze week ben ik dus 100% Mac gebruiker. Misschien niet helemaal legaal, maar dat kan de pret niet drukken

Hopen dat dit nieuwe speeltje me binnenkort weer eens motiveert om foto’s te maken, het valt de laatste tijd nogal tegen om daar de goede vibe voor te vinden. Ik kan wel de schuld geven aan druk zijn met werken, maar ook daarvoor was ik al niet bijster productief op fotografie gebied… Toch tijd om daar weer eens serieus time en effort in te steken.

Nu is het tegenwoordig weer cool om vinyl te draaien en ik vroeg me al een tijdje af of het iets voor mij zou zijn. Vroeger had ik een flinke CD collectie waar ik trots op was, maar naarmate ik alles omzette naar MP3 werden ze niet meer gebruikt en zaten die CD’s me eigenlijk alleen maar in de weg. Ze gingen allemaal de deur uit, maar al snel miste ik toch die muur aan albums. De muziek die je luisterde was een teken van je identiteit toen ik opgroeide, en ik miste al die hoesjes die dat lieten zien aan bezoekers… Zou vinyl de oplossing zijn? Een collectie MP3′s voor het normale luisteren, en dan de vinyl albums kopen van de bands die ik echt heel goed vind. Ik geloof niet automatisch in het ‘warme, meer dynamische geluid’ wat zogenaamd bij vinyl hoort, maar als dat er ook nog eens in blijkt te zitten hoor je mij natuurlijk niet klagen. En aangezien m’n ouders toch nooit meer naar hun platen luisteren kan ik die collectie sowieso leegroven Ik ging op zoek naar een goedkope draaitafel om het eens uit te proberen!

Nieuwe draaitafels worden meestal gemaakt voor DJ’s om mee te mixen en door de audiofielen sterk op neergekeken, terwijl de draaitafels met acceptabel geluid volgens hun pas rond de 300 euro beginnen. Voor veel minder geld kun je, zeggen zij, een betere tafel kopen als je kijkt naar vintage modellen van de dure oude merken. Nu vertoon ik met vlagen ook vervelende audiofiele trekjes dus dat leek me een interessante oplossing. Uiteindelijk vond ik op marktplaats voor 77 euro een aangepaste Thorens TD-166 met een Linn K5 element, toen ter tijd een degelijk maar niet heel speciale draaitafel. Interessant was echter dat de aanpassingen door Audio Design (high-end hifi shop in Utrecht) zijn gedaan in de jaren ’90.

Zondag heb ik ‘m opgehaald en vandaag kon ik, in verband met werk, pas naar een platenzaak (Da Capo in Utrecht) toe om wat vinyl te kopen. Ik heb nu twee oude Greatest Hits LP’s, één van de Beach Boys en één van de Supremes, voor 2,50 per stuk meegenomen en een nieuwe LP van het eerste album van de Arctic Monkeys. Die ken ik echt volledig uit m’n hoofd en zou een goede kwaliteitsvergelijking zijn.

Ik gooide eerst de Beach Boys LP erop en het gekraak van deze gehavende plaat was me eigenlijk net te veel, maar het bracht wel meteen de gevoelens van vroeger naar boven toen ik zo’n zelfde LP als 7 jarig jochie beluisterde. Toen de Supremes erop – een veel schonere en recentere plaat, met een minimum aan snaps en pops. Het klonk over de harman/kardon en de B&W DM220s eigenlijk nauwelijks anders dan de geremasterde Supremes greatest hits CD die ik als MP3 heb. Nice!

En toen natuurlijk de test met het Arctic Monkeys album. Een gloednieuwe plaat zonder krasjes of andere defecten, over een 30 jaar oude draaitafel waarvan ik niks weet over de componenten of afstellingen. Tot m’n verbazing klonk het geweldig! Ik zal niet gaan lopen doen alsof de LP nou magisch warmer, dynamischer of beter klonk dan de MP3s die ik normaal luister – maar het deed sowieso er niet voor onder.

M’n eerste vinyl ervaring is dus een succes! Tijd om op internet eens op zoek te gaan naar goede handleidingen om ‘m af te stellen en dan eens een wishlist maken van albums die ik als LP wil hebben…

En nee, ik ben nog niet afgestudeerd

Vanaf vandaag werk ik als Junior Online Strateeg bij reclamebureau Etcetera in Amsterdam, bekend van de bol.com campagnes, drie dagen in de week. In de overige twee dagen en het weekend moet ik m’n afstudeeronderzoek afmaken. ‘t Was vanochtend nog best zwaar om om 6 uur ‘s ochtends m’n bed uit te stappen en richting Amsterdam Zuid te gaan (kwam ook omdat ik pas na 4 uur in slaap was gevallen) maar dat went vanzelf wel. En anders drink ik gewoon wat extra koffie

Kan eigenlijk niet in woorden zetten hoe vet ik dit echt vindt. Ik ben ooit communicatiewetenschappen gaan studeren omdat ik de reclame in wou, dat dat ook lukt en dan ook nog eens op social media gebied had ik echt niet verwacht in deze tijden! Lekker aan de slag dus!

Ik weet hoe dat gaat als horloges kapot gaan: je stuurt een mailtje over het probleem en het opstarten van de garantieprocedure, vervolgens moet je het horloge opsturen voor inspectie. Twee weken later krijg je te horen dat het inderdaad een fabrieksdefect is (hoop je, want ze kunnen ook besluiten dat het jouw schuld is en buiten garantie valt) en vervolgens moet je nog vier weken wachten tot hij gerepareerd is. Daarna weer een week wachten tot het horloge met de post terugkomt. En dan hopen dat die lui van TPG de reparatie niet weer ongedaan maken door rugby te spelen met je pakje. Veel gedoe dus en iets waar ik helemaal geeeeeen zin in had. Ik vulde een ticket in op de Prometheus site en…

… een paar uur later kreeg ik een mailtje van Carlos, de eigenaar van Prometheus, met de vraag wat mijn adres was. Dan kon ie me namelijk een vervangend horloge opsturen. Niks eerst mijn horloge opsturen voor inspectie, niks verzendkosten eerst betalen, gewoon klantenservice op z’n best. Vandaag ontving ik een pakje met daarin mijn nieuwe CR1, nog in z’n plastic, compleet met reisportefeuille en nieuwe garantie documenten. Een volledig nieuwe dus!

Voor de duidelijkheid, dit is geen plastic speelgoedhorloge waar hij er duizend van heeft liggen – de aanbiedingsprijs voor een CR1 was een goede 240 euro, origineel kosten ze over de 400 euro. Het vertrouwen dat je dan in je klanten hebt is echt noemenswaardig. Bonuspuntjes voor Prometheus! Zal er met zulke service zeker over nadenken vaker hun horloges aan te schaffen.

Mijn set kun je nu hier beluisteren:
Download audio file (guy_sie_-_sensation09.mp3)
(downloaden, rechterklik en ‘save as’ kiezen)

Setlist

01. 00:00 Asher Roth – I Love College (intro)
02. 00:52 Sebwax – Song 2 Dance (Blur vs Justice)
03. 02:36 McSleazy – Don’t Call Me Song 2 (Blur vs Madion Avenue)
04. 03:36 Robin S – Show Me Love (Hardwell remix)
05. 06:03 David Guetta – Everytime We Touch (Chuckie 2009 mix)
06. 08:24 Bob Sinclar – Love You No More (Radio edit)
07. 12:46 Katy Perry – Waking Up In Vegas (Calvin Harris Extended remix)
08. 16:18 Britney Spears – If U Seek Amy (Crookers Toy Solder mix)
09. 18:18 Robin Skouteris – I Know You Want Love Celebration (Lady Gaga vs Madonna vs Pitbull)
10. 23:17 Shakira – She Wolf (Calvin Harris remix)
11. 27:00 Michael Jackson – Thriller (Louis La Roche remix)
12. 30:18 Sidney Samson – Fucked Up Riverside (Simmons & Machiavelli mashup)
13. 32:59 Ce Ce Peniston – Finally (Bart B More mix)
14. 35:56 Pink – So What (Player & Remady mix)
15. 37:43 Mika – We Are Golden (Calvin Harris Vocal mix)
16. 40:22 Lenny Kravitz – Let Love Rule (Justice 2009 mix)
17. 43:30 The Fugees – Ready Or Not (Carlos Barbosa 2009 mix)
18. 45:43 The Black Eyed Peas – I Got A Feeling (David Guetta remix)
19. 48:18 Funky Motherfuckerz – We Are Your Friends Who Kissed A Girl (Justice vs Katy Perry)
20. 52:03 Lily Allen – The Fear (Bart B More remix)
21. 56:00 ACDC – Thunderstruck (Crookers remix)
22. 59:46 Asher Roth – I Love College (outro)

Zin in meer muziek? Vergeet niet m’n oude Zin In Zomer mixes van vorig jaar.

Ik heb teveel horloges. En met m’n één in, één uit beleid moesten sommige het veld ruimen. Nu kun je ze verkopen, maar sommige zijn zo weinig waard dat het niet echt iets oplevert. In plaats daarvan leek het me cool om m’n Alpha Planet Ocean via een fotowedstrijd aan een nieuwe eigenaar te helpen. Het doel van de wedstrijd op WatchUSeek was simpel: leg een goedkoop mechanisch horloge zo kick-ass mogelijk op een actiefoto vast.

Ik verwachte niet zoveel, omdat horloge fans meestal geen fotografen zijn. Maar dat leverde toch nog leuke plaatjes op! De hoogtepunten:

Als een horloge tegen water kan, kan het vast ook wel tegen hete koffie…

Het merk van dit horloge is een Bagelsport. En dat is een bageltoaster. 1 + 1 = …

Een creatieve manier om je horloges opgewonden te houden…

Even op de optimale temperatuur brengen

Maar definitely de winnaar…

Een horloge aan een honkbalknuppel binden en dan net zo vaak ballen slaan tot je er een perfect op de foto krijgt. Kick-ass rating behaald

De Alpha Planet Ocean is dus in een pakketje op weg naar Amerika!

Ondanks dat ik wat vaker in Parijs ben geweest en weet dat het in de praktijk gewoon een drukke, vieze metropool is zoals elk ander, heb ik diep van binnen nog het romantische ideaalbeeld van de stad voor m’n ogen. Daardoor vond ik Paristic, een muursticker winkel die op Parijs geïnspireerde stickers verkoopt, altijd een prachtige site om doorheen te kijken. Nu was het tijd voor m’n eerste aankoop. Vanmiddag heb ik de Arche de Tour Eiffel sticker opgehangen:

Witte muren, grijze plinten, zwarte sticker

Je krijgt een opgerolde sticker met een laag folie die de plakkant beschermt en een aanbrengfolie waarmee je de hele sticker in één keer op de muur plakt. Na de sticker via het aanbrengfolie op de muur te plakken zet je ‘m goed vast door met een bijgeleverd plastic schuifje over de sticker heen te wrijven – hij plakt daardoor meer aan de muur dan de folie. Verwijder de aanbrengfolie en voila, de sticker zit op de muur. Het opplakken van zo’n Paristic sticker is redelijk te doen in je eentje, maar voor de ideale afwerking heb je toch eigenlijk twee man nodig. Daarnaast is de vinylsticker heel teer en kun je bij het te enthousiast wegtrekken van het folie gemakkelijk de sticker scheuren of vervormen. Daarom betwijfel ik dat je deze stickers van de muur af kunt halen en opnieuw kunt gebruiken, wat vaak over vinylstickers gezegd wordt. Ik besloot de Rataouille-achtige sticker niet meer te plaatsen (hij was bedoeld voor boven het keukenblokje) maar daarmee te wachten tot ik weet hoe lang ik in deze kamer wil blijven zitten. Maar over de looks van deze sticker ben ik eigenlijk wel erg enthousiast!

De Omega Speedmaster en Tag Heuer Carrera staan al tijden op m’n ooit-kopen lijst, twee prachtige mechanische horloges met een vergelijkbaar uiterlijk: chronografen met een zwarte wijzerplaat en lunette, met contrasterende witte wijzers.

M’n nieuw aanwinst is een Prometheus CR1, die qua styling aardig op deze horloges lijkt en mij daarom zo aanspreekt. Het verhaal achter dit horloge is een beetje apart: de eigenaar van Prometheus wilde voor een betaalbare prijs de horloges maken die hij zelf mooi vond. Door Aziatische onderdelen te gebruiken dacht hij de prijzen omlaag te kunnen schroeven van duizenden dollars naar enkele honderden. Hij huurde een ontwerper in en vroeg hem om een chronograaf horloge met een uiterlijk dat hetzelfde gevoel had als een Sinn, een merk dat bekend staat om efficiënte horloges met weinig poespas. Die kerel gaf hem een perfect ontwerp: wel het Sinn gevoel zonder precies hetzelfde te zijn als een specifiek Sinn horloge.

Wat die eigenaar niet doorhad was dat hij bijna hetzelfde ontwerp had gekregen als een Kobold Phantom, ook een door Sinn geïnspireerd horloge. Tegen de tijd dat Kobold fans hem beschuldigden van foute praktijken waren de eerste modellen al uit de fabriek aan het rollen. De ontwerper werd ontslagen en Prometheus moet nu nog even door de zure appel bijten om weer serieus genomen te worden.

De Kobold Phantom is een tactical horloge, volgens hun verkoopverhaal speciaal ontworpen voor gebruik door SWAT, special ops en andere eenheden met zeer hoge betrouwbaarheidseisen. Het heeft daardoor ook een interessante historie als één van de horloges die Jack Bauer in 24 heeft gedragen. Maar realiteitszin zorgde er echter voor dat Jack daarna weer rondliep in G-Shocks en andere betaalbare horloges, de Kobold kost namelijk $5250 – toch iets meer dan een CTU agent zou neerleggen voor een horloge…

Onbedoeld is de CR1 dus een homage van een Kobold model, waardoor hij opvallend betaalbaar is geworden. Carlos, de eigenaar van Prometheus, wil namelijk zo snel mogelijk van deze horloges af om zijn naam niet verder te beschadigen en ze kosten daarom online nu slechts 240 euro. Ik weet dat dit veel meer is dan de gemiddelde bezoeker van m’n blog aan een horloge wil uitgeven, maar 240 euro is binnen deze niche echt belachelijk goedkoop. Het is ook zo weinig dat ze op de tweedehandse markt noodgedwongen nog goedkoper zijn en opeens binnen mijn budget vallen…

Voor iets meer dan 150 euro mag ik straks, met dank aan HomageForum, een CR1 ontvangen die slechts twee dagen gedragen is voordat de eigenaar besloot hem weer te verkopen. Score! Zal uiteraard een nette fotoshoot houden zodra hij binnen is.

‘t was maar een run van 18 minuten, waarvan per interval de helft lopen en de helft rennen, maar ik lig hier nog steeds totaal voor pampus. Laten we constateren dat mijn conditie echt niks waard is

Volgens de Nike+ sensor zag dat er ongeveer zo uit:

Verdere informatie kun je zien op m’n Nike+ profile pagina.

Wel fijn om begonnen te zijn. Nu hopen dat ik het de volle 10 weken kan doorzetten; de bedoeling is een ma/wo/vr schema aan te houden. Dat ging vroeger altijd mis omdat ik dinsdag en donderdag tot 4 uur ‘s ochtends in Asterion zat, maar die afleiding heb ik niet meer

Wel cute overigens, je kunt een hoop nutteloze widgets aanmaken op de Nike+ site om op je blog te plaatsen

Dat was eigenlijk wel een beetje een deceptie, want de ‘cameras’ waren een stel webcam niveau handycams en de analyse ging niet veel verder dan ‘je enkel draait hier naar binnen, dat komt inderdaad omdat je platvoeten hebt, dan moeten we een stevigere schoen voor je regelen’. Wel zei ze dat de zachte Nike schoenen die ik hiervoor gebruikt had inderdaad ongeschikt waren voor mijn voeten – leuk om dat bevestigd te horen. Uiteindelijk kreeg ik de keuze uit een stel Sauconys, Asics en Mizunos die geschikt zouden zijn. De Mizunos voelden heerlijk comfortabel zacht, maar ik had het idee dat ze m’n voet nog steeds te weinig ondersteunden – ze waren net zo lekker als de Nike’s. De Asics waren ontzettend raar – alsof ze voor een volledig andere vorm voet waren gemaakt, met veel ruimte over bij het ene eind van m’n voet en veels te weinig aan het andere. Dus dan blijft er ééntje over…

Het zijn Saucony Progrid Ride 2 in een afschuwelijk zilver/goud kleurenschema geworden. Ik neig er haast naar een neppe goud/stalen kamper Rolex te kopen om ermee te matchen:

Bling, baby, bling. Helaas hadden ze geen ander kleurtje voor me. Vanavond als de temperatuur wat gedaald is maar eens een sportbroek en een shirtje aantrekken, de iPod opzetten en een rondje door Lombok rennen!

Ik had al een willekeurige springbar tool ooit voor een tientje plus verzendkosten online gekocht. Deed z’n ding, maar niet heel ergonomisch en je had het gevaar dat de springbar los kon schieten en een kras op je horloge kon veroorzaken. Als ik een beetje onderzoek had gedaan had ik echter geweten dat de beste springbar tool de Bergeon 6111 is – en dat de Chinezen daar natuurlijk ook kopieën van gemaakt hebben.

De Bergeon 6111 heeft een koevoet uiteinde dat het veel makkelijker maakt om kracht te zetten en de springbar niet los te laten schieten. Een normale springbar tool heeft alleen het vork uiteinde dat de 6111 aan de andere kant heeft zitten.

Een Bergeon 6111 kost 32 dollar; niet heel duur maar nog steeds best veel geld voor een stukje metaal en dan moet het nog hier naar toe gestuurd worden. De Chinese kopie? Tien dollar. Inclusief verzendkosten.

Heb ‘m vandaag binnen gehad en meteen op wat horloges uitgeprobeerd, ‘t is echt verbazend hoeveel beter deze 6111 kloon is dan m’n oude (duurdere!) springbar tool. Aanrader dus, ook als je slechts sporadisch een horlogebandje wisselt. Voor het geld hoef je het sowieso niet te laten. Acetimer op eBay verkoopt ze.

This is an advert for the Jet phone by Samsung
We thought we’d tell you this up front as we know you hate waiting.

Waiting.

Waiting drives us up the wall.
Waiting misses the flight, loses the match.
Waiting never gets ’round to it.
Henry is ninety and still waiting to be kissed.

Waiting doesn’t ask for the payraise, doesn’t get to the front.
Waiting never finishes first.

Then… there’s impatience.

Impatience got us faster cars, microwaves, remote controls and jets.
Impatience is in first, on top, at the front.
Impatience wants more and more and more.

Call her.
Call her right now.
Why wait for friday night? What’s wrong with tuesday morning?

If the movie’s boring, leave.
If the meeting’s dull, walk out.
Read the last page of a book.
Watch the last fifteen minutes first.
Get up early, stay out late.

Patience is knowing you’re bored and doing nothing about it.

Impatience is a virtue.

Faster.
Brighter.
Better.