Ooh! Miamor!
mamadre kreeg ik nooit over mijn lippen,
jouw lippen, schaamroze,
of gewoon schaamgrijze, sulfaatvrij
in ieder geval,
mijn purperroede pegel klopte gloeiend aan
tegen klitorisky klepel
keppeltje van je koortsig kloppend zweetveld,
lichaam genaamd

Ja! Miamor, het heeft geen naam,
gewoon heet drong mijn ruiter
door de steppe van je schaamveld
waar hete dauwtranen stonken
als de ongewassen baard van Raspoetin,
grijs en sulfaatvrij

Ooh! Miamor!
je bent nergens en overal,
ijzige rivier tussen je raspoetrienenbenendal,
hormonenvrijvlees ben je geworden
melkwitte duiven vliegen
in mijn rubberen mijter
je eet me als een giftige uitsmijter

de snaren van mijn gitaar zijn gesprongen
onder jouw barokke balkon
met de pompelmoezepoeze maan
waar wij onder staan
viva Lorca, viva Pessoa, viva Traklia, via alle andera

Ooh! Miamor!
hormonenvrij vlees van mij!
hormonen neuken! hormonen vrijen!
in de Andes, de Alpen en de Picos de Europa.

- Pieter Hemeryck

ik weet niet welke kleur ik ben
ik weet niet welke engel ik ben
mijn elfennaam die ken ik niet
ik weet niet wie ik was in een vorig leven
het blijft me om het even

ik vind geen verlaten zwart schaap op een boerderij
ik weet niet hoe ik scoor in de quiz
ik stuur je geen harten, teddybeer of goede karma
je favoriete clip interesseert me niet
ik nodig je niet uit voor een kussengevecht
en nee, ik ga je echt niet porren

ik vecht geen maffia- of vampierenoorlogen
noch ben ik op zoek naar hout, planten of beestjes voor mijn farm
ik hoef niet te weten wat jij vandaag gaat eten

ik word geen fan van je pagina
je hoeft me geen vrienden te suggereren
ik zoek geen oude schoolkameraad
ik ga niet alles met iedereen delen

mijn facebook valt open op de laatste pagina:
een link naar het einde.
[ik vind dit leuk] [reageer][ik ga op zoek naar een elf]

Er zijn zo van die aanbiedingen die je gewoon niet links kan laten liggen. Drie voor de prijs van één bij chocola bijvoorbeeld. All-you-can-eat buffetten in Moskou, happy hour in Scandinavische pubs, of “Buy once, fly twice!” voor vluchten naar Ulaanbaatar. Niet dat ik die laatste ooit tegenkwam. Die verzin ik in mijn ideale wereld. De aanbieding waar ik het nu over wil hebben betreft een reisje iets dichter bij huis: drie overnachtingen, drie ontbijten, drie drie-gangen diners, toegang tot binnenzwembad met sauna en stoombad in een viersterrenhotel in een dorpje in de Eiffel voor de prijs van 119 euromarken. Nou, waar wacht ik nog op? Op instructies van Nolleke…

Nolleke is onze nieuwe passagier. Zij bepaalt de optimale route, leest de kaart, maakt contact met bovenaardse zendpanelen en… herberekent, herberekent, herberekent onze positie op de aardbol. En dit allemaal in een opgesmukt, drooggezogen Algemeen Beschaafd Hollands met harde g. Heel even maar. Kees vindt al gauw de taalinstellingen van het GPS apparatus en we schakelen zonder schroom over op de zacht g van de Vlaamsche deerne. Nolleke has just left the building.

We negeren drie “keer nu terug” bevelen van de GPS om te gaan tanken en voegen dan in op de Ring richting stoombad.  Zonder moderne technologie zou deze rit ook wel lukken, kennelijk moeten we alleen de nummers E313 en E42 volgen tot bijna aan de rode loper van de viersterrendeur. Maar goed, het sterkt je vertrouwen te horen “rijd nu 124 kilometer rechtdoor”.  Al mis je een stukje couleur locale die hoort bij het vragen van de weg aan een inboorling die in tongen spreekt. We laten ons leiden, voegen op gestelde afstanden in, nemen op vastgelegde coördinaten de uitrit en bereiken zo onze bestemming: Wittlich, een dorpje in de Eiffel vlakbij de Moezel, 271 km weg van A.

Ik inspecteer met een kritische blik de kamer en stoot al gauw op de afwezigheid van een ligbad, een frigo, een kluisje en een waterkoker met thee en koffie. Er is wel een klein balkonnetje met zicht op… nou ja, de rotondes en supermarkten van Wittlich. Niet getreurd, er is het binnenzwembad met sauna en stoombad en we hebben een reisgidsje met wel dertig dagtochten op zak. We kiezen voor een wandeling van tien kilometer door het natuurgebied Dortebachtal bij Klotten, zo’n uurtje rijden van Wittlich. Het busje trotseert in tweede versnelling aan twintig per uur de vele haarspeldbochten en de remmen zijn druk in de weer bij afdalingen van zestien graden. We bereiken zonder kleerscheuren het vertrekpunt van de wandeling. De tocht brengt ons langs een dappere poging tot waterval, korenvelden en bossen op een uitgestrekte hoogvlakte. Geel, groen en blauw zijn de kleuren van de dag. Drie uur en een stel verzuurde kuitspieren later rijden we langs de kronkelende oever van de Moezel naar Bernkastel-Kues voor het verplichte wijnshoppen. We gaan voor de halbtrocken en spätlese, de half-droge en rijpere variëteit van de witte streekwijn. Kees spoelt de keel met een Bitburger - Bitte ein bit! - en dan gaat het richting Wittlich voor een welverdiende duik in het zwembad, de hitte van de sauna en de luie ligstoel met een boekje.

Op zondag kiezen we voor een wandeling langs de vulkaankraters bij Schalkenmehren. De tocht brengt ons langs kratermeren, groene heuvels en Nordic walkers. Onze ongeoefende spieren zeuren zachtjes. Bij het Schalkenmehrener Maare luidt de klok van een kapelletje. De zestigplussers van de naburige dorpen schuifelen gedwee ten dienst. Beelden uit Das weisse Band doemen op. De Eiffelatheïst is hier ver zoek. En God straft onmiddellijk: donkere wolken brengen een fikse regenbui onze kant op. Kort maar krachtig. Een half uurtje later zitten we op een zonnig terrasje met een genadige Bitburger.

We sluiten het Eiffelavontuur af met een volgeladen supermarktkarretje. Braadworsten en nog meer Riesling vergezellen ons terug naar A. De kuitspieren zijn moe maar voldaan.

De eerste maanden vond ik wel het prima zo. Geen baan, recht op een uitkering. Ik was nog nooit eerder werkloos en vond de vrije tijd wel aangenaam. Maar langzaam aan bekroop me het gevoel dat er niet echt een reden meer was om vroeg op te staan, me te douchen, aan te kleden en mijn uren nuttig te vullen. Mijn dagen begonnen met het veelvuldig indrukken van de snoozeknop. En al snel ging het alarm gewoon uit en bleef de pyjama aan. Tot sinds enkele weken.

Bij de eerste tas thee hoort nu het uitgebreid uitvlooien van de laatste nieuwe vacatures. Mijn cv is weer helemaal up to date en de motivatiebrief wacht geduldig in een mapje op een bestemmeling. Afgelopen week belandde zo’n brief in de tas van de postbode. ‘Medewerker studiecentra’ aan een hogeschool in Antwerpen. Daar was mijn oog op gevallen. Een soort bibliotheekfunctie in een hogeschool hier om de hoek. Perfect! Ik heb ruim acht jaar bibliotheekwerk achter de kiezen en was mezelf helemaal warm aan het maken voor deze job. Ik mocht op sollicitatiegesprek. Er waren nog acht andere kandidaten in de running. Gisteren kwam er een einde aan die droom. De uitverkorene kende het softwareprogramma wel, ik niet. Dikke pech.

Ik geef de moed niet op. Bij de eerste tas thee hoort nog steevast het grasduinen in de vacaturedatabank. Ergens tussen die stapel moet er een baan zijn die ik kan vangen. Al is het nu maar een rups, ik sta al klaar met mijn netje en vang die vlinder…

Maanden gleden langs me heen. Deze blog vergaarde stof en verdween langzaam onderaan de stapel. Gedichten bleven ongrijpbaar, verhalen niet de moeite waard. Herinneringen aan Tibetaanse kinderen en Mongoolse zomerbergen zijn gesmolten als sneeuw voor de zon. Zonder getuigenis. Verhalen met een wiegendood.

Ik sta op ver voorbij het middaguur en vecht tegen de loomheid, de leemte. Ik vul mijn dagen met stomme pc spelletjes en eindeloze tv series. Het is ver voorbij middernacht wanneer ik nog even loom en leeg opnieuw onder het dons verdwijn.

Ik praat met mezelf en tegen de muur over hoe het allemaal anders zal zijn. Hoe ik overloop van plannen, intenties en verre bestemmingen. De muur grijnst wanneer ik niet verder raak dan de buurtwinkel. En de kroeg lonkt vals en fluistert lege hoop in volle glazen.

En buiten blijft het grijs en nat. Of wit en koud. Een winter zonder warmte. Waar blijft de lente? vraag ik aan de muur. Hij blijft het antwoord schuldig. Met een grijns.

schilderijen van Diane Verpoest in Terra Groda, Grauw (NL)

Namtso Lake, Tibet - June 2009

Laatst was ik op herfstretraite beland.  Drie dagen van stilte, yoga, zweethutten en mediteren.   Daar vond ik diepe rust en vrede.  Maar hoe breng je die mee naar huis?  Het lijkt wel of ook dit huisje slechts een tussenstation is voor ik mijn uiteindelijke bestemming bereik.   Dromen van weggaan en nooit meer terugkeren doemen elke dag wel eens op.  Vliegtuigtickets naar New York horen daarbij.  Iets om naar uit te kijken.  Als naar de vuilkar die op donderdagen een ton herinneringen helpt vermorzelen.  Ik ga op zoek naar een leeg hoofd.  Een schone lei.  Ik loop weg van hier op weg naar mij.

Als het de bedoeling was ene ‘Rusko’ te promoten dan stel ik voor dat je een A5-je volschildert en wat kopietjes draait en de flyers achter de ruitenwissers of in de brievenbussen bezorgt zoals iedere normale pr-persoon. Dat kost me in ieder geval een pak minder geld. Ik ben ook maar een werkloze manisch-depressieve dwaze kloot. What is your excuse?

En als het een maatschappelijk ’statement’ was, dan stel ik voor een eigen politieke partij op te richten. Dat is al eerder gebeurd en valt allemaal te Googlen. En anders is er vast nog wel werk te vinden in een of andere carwash of airbrush atelier.

Wanneer ik jullie ’spuitgasten’ (iets minder heldhaftig dan de helden van de brandweer, laat dat duidelijk zijn) betrap op een volgende activiteit met ons busje dan haal ik al mijn tai chi kwaliteiten naar boven en nagel ik je dood met de vonken uit mijn ogen. Eens kijken wie er dan nog stoer doet om stoer te doen. Het is maar dat je het begrijpt en leert inzien, meer niet.

Wederom: een welgemeende f..k you. Dat valt ook te Googlen. Vraag maar aan Filip Kowlier, een iets betere artiest dan laffe verfvandalen. Daar heeft hij dan ook hard voor gewerkt. Ik hoop voor jullie hetzelfde.

Groeten en tot nooit meer.

ziek te bed - foto Keesie

1. over de dure BAM trajecten en denkpistes

Een maquette van vijfenzeventig miljoen eurootjes, moet kunnen. Misschien kunnen we van de klaargemaakte industrieterreinen en onteigende polderdorpen en zones van openbaar nut - ik denk daarbij ook aan “het gouverneurshuis” gelegen aan de Kon. Elisabethlei 26 te Antwerpen - kiss & ride of park & walk gebieden maken. Heeft niemand nog een zinvol excuus of leugenachtig alibi om met een veel te grote junglewagen de stadse straten te komen verontreinigen. Geeft een beetje ademruimte aan het STOP project. STOP staat daarbij volgens de laatste afspraken voor verkeersprioriteiten. Eerst de Stappers, dan de Trappers, dan het Openbaar Vervoer en vervolgens Prive voertuigen. Lijkt me net zo solidair met de stadsbewoners die doorgaans vrij snel en duurzaam aan woon-werkverkeer doen. Het is maar een ideetje voor het slapen gaan.

2. Over Bolleke (De Morgen dd 17.10.2009, Hugo Camps)

Chapeau! Bedankt, Hugo, voor de geen-blad-voor-de-mond bijdragen. Doe de groeten aan Margot.

3. Over Drie op de tien ziekenhuizen gaan over de maximumprijs

Wie is het KIND van de rekening? Graag naam en rekeningnummer. Ik zal, op grootmoeders wijze en naar aloude gewoonte, de pamperrekening of het zilverfonds blijven sponsoren in de vorm van belastingen op mijn loonfiche. Nu even niet, ik ben tijdelijk werkloos of volcontinu bipolair. Het is maar hoe je het bekijkt.

4. Over Belgische Guantanamo gevangene zelf slachtoffer van taliban en Al Qaida

Opdracht: zoek op ‘Stockholmsyndroom´ of ´alibi-cubaan´ en vertaal in het Korans, Noord-Koreaans of koeterwaals.

5. Over Mystery man in Zweden

De man die vermoedelijk Nederlands of Belgisch van nationaliteit is, lijdt aan een vreemde vorm van identiteitsverlies of realiteitsbesef. Vertel Sami Hussein, geboren op drie maart negentienhonderd drieenveertig, dat ik hem met plezier emotioneel kan adopteren. Hij mag, als voormalig oorlogskind, mijn adoptieve vader zijn. Dat zou moeten volstaan om hem eraan te herinneren dat die oorlog voorlopig voorbij is.

6. Over Turk ontwerpt orthopedisch gebedstapijt

Chapeau! Mag Turkije nu eindelijk bij de Europese Unie of moet er nog gevochten worden in deze erezaak? Mijn advies: plaats de letter L voor EGOs en dan heb je Legoblokjes. Daar vallen bruggen mee te bouwen, mijn gedacht.

7. Over Dief valt in slaap tijdens inbraak

Lijdt hij aan insomnia of kleptomanie? Of is het populistische bladvulling op een veel te dure inktboom?

8. Zo, het is nu even na middernacht op negentien oktober. Slaap zacht, Belgie. Tijd voor de Fabeltjeskrant. Oogjes toe, snaveltjes dicht. Wie niet weg is, is gezien.

9. Oh ja, heeft Nancy van Anders Reizen, kantoor Geel, gehoord over het cadeautje van Tenzin Namgyal wat ik laatst in De Arenberg op het podium heb achtergelaten? Het zijn juweeltjes in een zakje. Een beetje als de parel in de lotus. Dat valt allemaal te Googlen of te bevragen bij de vrienden van de bos.nl