heel aanwezig
achter glas
ligt in een kale kamer
het haar van 30.000 vrouwen

en hier
in blok 15
ligt een berg koffers
zonder eindbestemming

er wordt nog geruzied
over hoevelen hier het leven lieten
of ze echt met z’n allen zijn vergast

twijfel kan er niet bestaan
je voelt het nog
hier is de mensheid
door de knieën gegaan

heel aanwezig
achter glas
ligt in een kale kamer
het haar van 30.000 vrouwen

een fractie van de feniks

sarah 12.01.2012

Kijk niet op het uur, want dan is ‘t alweer te laat.
Nú je biezen pakken
en vliegen zo hoog je kan
met de winden der zeeën die adem blazen
in zuchtende wouden;
en ruiken naar jong wild en zwetend hars;
sappige frambozen klemmen tussen je lippen
en in je broek plassen
omdat je van die hoge berg zoveel zien kan;
luisteren naar de hartslag van een lied
en trillen en beven
omdat niets zo ontroert als jasmijn thee met je t’aime
en tranen laten borrelen in een champagneglas;
ballonnen oplaten voor een jarig kind dat lacht
en een pijp stoppen voor een oude man zonder geweten;

onder de regenboog gaan staan
en jouw mooiste gedicht uit mijn rugzak opeten.

- Begga Mariën

Ooh! Miamor!
mamadre kreeg ik nooit over mijn lippen,
jouw lippen, schaamroze,
of gewoon schaamgrijze, sulfaatvrij
in ieder geval,
mijn purperroede pegel klopte gloeiend aan
tegen klitorisky klepel
keppeltje van je koortsig kloppend zweetveld,
lichaam genaamd

Ja! Miamor, het heeft geen naam,
gewoon heet drong mijn ruiter
door de steppe van je schaamveld
waar hete dauwtranen stonken
als de ongewassen baard van Raspoetin,
grijs en sulfaatvrij

Ooh! Miamor!
je bent nergens en overal,
ijzige rivier tussen je raspoetrienenbenendal,
hormonenvrijvlees ben je geworden
melkwitte duiven vliegen
in mijn rubberen mijter
je eet me als een giftige uitsmijter

de snaren van mijn gitaar zijn gesprongen
onder jouw barokke balkon
met de pompelmoezepoeze maan
waar wij onder staan
viva Lorca, viva Pessoa, viva Traklia, via alle andera

Ooh! Miamor!
hormonenvrij vlees van mij!
hormonen neuken! hormonen vrijen!
in de Andes, de Alpen en de Picos de Europa.

- Pieter Hemeryck

ik weet niet welke kleur ik ben
ik weet niet welke engel ik ben
mijn elfennaam die ken ik niet
ik weet niet wie ik was in een vorig leven
het blijft me om het even

ik vind geen verlaten zwart schaap op een boerderij
ik weet niet hoe ik scoor in de quiz
ik stuur je geen harten, teddybeer of goede karma
je favoriete clip interesseert me niet
ik nodig je niet uit voor een kussengevecht
en nee, ik ga je echt niet porren

ik vecht geen maffia- of vampierenoorlogen
noch ben ik op zoek naar hout, planten of beestjes voor mijn farm
ik hoef niet te weten wat jij vandaag gaat eten

ik word geen fan van je pagina
je hoeft me geen vrienden te suggereren
ik zoek geen oude schoolkameraad
ik ga niet alles met iedereen delen

mijn facebook valt open op de laatste pagina:
een link naar het einde.
[ik vind dit leuk] [reageer][ik ga op zoek naar een elf]

Er zijn zo van die aanbiedingen die je gewoon niet links kan laten liggen. Drie voor de prijs van één bij chocola bijvoorbeeld. All-you-can-eat buffetten in Moskou, happy hour in Scandinavische pubs, of “Buy once, fly twice!” voor vluchten naar Ulaanbaatar. Niet dat ik die laatste ooit tegenkwam. Die verzin ik in mijn ideale wereld. De aanbieding waar ik het nu over wil hebben betreft een reisje iets dichter bij huis: drie overnachtingen, drie ontbijten, drie drie-gangen diners, toegang tot binnenzwembad met sauna en stoombad in een viersterrenhotel in een dorpje in de Eiffel voor de prijs van 119 euromarken. Nou, waar wacht ik nog op? Op instructies van Nolleke…

Nolleke is onze nieuwe passagier. Zij bepaalt de optimale route, leest de kaart, maakt contact met bovenaardse zendpanelen en… herberekent, herberekent, herberekent onze positie op de aardbol. En dit allemaal in een opgesmukt, drooggezogen Algemeen Beschaafd Hollands met harde g. Heel even maar. Kees vindt al gauw de taalinstellingen van het GPS apparatus en we schakelen zonder schroom over op de zacht g van de Vlaamsche deerne. Nolleke has just left the building.

We negeren drie “keer nu terug” bevelen van de GPS om te gaan tanken en voegen dan in op de Ring richting stoombad.  Zonder moderne technologie zou deze rit ook wel lukken, kennelijk moeten we alleen de nummers E313 en E42 volgen tot bijna aan de rode loper van de viersterrendeur. Maar goed, het sterkt je vertrouwen te horen “rijd nu 124 kilometer rechtdoor”.  Al mis je een stukje couleur locale die hoort bij het vragen van de weg aan een inboorling die in tongen spreekt. We laten ons leiden, voegen op gestelde afstanden in, nemen op vastgelegde coördinaten de uitrit en bereiken zo onze bestemming: Wittlich, een dorpje in de Eiffel vlakbij de Moezel, 271 km weg van A.

Ik inspecteer met een kritische blik de kamer en stoot al gauw op de afwezigheid van een ligbad, een frigo, een kluisje en een waterkoker met thee en koffie. Er is wel een klein balkonnetje met zicht op… nou ja, de rotondes en supermarkten van Wittlich. Niet getreurd, er is het binnenzwembad met sauna en stoombad en we hebben een reisgidsje met wel dertig dagtochten op zak. We kiezen voor een wandeling van tien kilometer door het natuurgebied Dortebachtal bij Klotten, zo’n uurtje rijden van Wittlich. Het busje trotseert in tweede versnelling aan twintig per uur de vele haarspeldbochten en de remmen zijn druk in de weer bij afdalingen van zestien graden. We bereiken zonder kleerscheuren het vertrekpunt van de wandeling. De tocht brengt ons langs een dappere poging tot waterval, korenvelden en bossen op een uitgestrekte hoogvlakte. Geel, groen en blauw zijn de kleuren van de dag. Drie uur en een stel verzuurde kuitspieren later rijden we langs de kronkelende oever van de Moezel naar Bernkastel-Kues voor het verplichte wijnshoppen. We gaan voor de halbtrocken en spätlese, de half-droge en rijpere variëteit van de witte streekwijn. Kees spoelt de keel met een Bitburger – Bitte ein bit! – en dan gaat het richting Wittlich voor een welverdiende duik in het zwembad, de hitte van de sauna en de luie ligstoel met een boekje.

Op zondag kiezen we voor een wandeling langs de vulkaankraters bij Schalkenmehren. De tocht brengt ons langs kratermeren, groene heuvels en Nordic walkers. Onze ongeoefende spieren zeuren zachtjes. Bij het Schalkenmehrener Maare luidt de klok van een kapelletje. De zestigplussers van de naburige dorpen schuifelen gedwee ten dienst. Beelden uit Das weisse Band doemen op. De Eiffelatheïst is hier ver zoek. En God straft onmiddellijk: donkere wolken brengen een fikse regenbui onze kant op. Kort maar krachtig. Een half uurtje later zitten we op een zonnig terrasje met een genadige Bitburger.

We sluiten het Eiffelavontuur af met een volgeladen supermarktkarretje. Braadworsten en nog meer Riesling vergezellen ons terug naar A. De kuitspieren zijn moe maar voldaan.

De eerste maanden vond ik wel het prima zo. Geen baan, recht op een uitkering. Ik was nog nooit eerder werkloos en vond de vrije tijd wel aangenaam. Maar langzaam aan bekroop me het gevoel dat er niet echt een reden meer was om vroeg op te staan, me te douchen, aan te kleden en mijn uren nuttig te vullen. Mijn dagen begonnen met het veelvuldig indrukken van de snoozeknop. En al snel ging het alarm gewoon uit en bleef de pyjama aan. Tot sinds enkele weken.

Bij de eerste tas thee hoort nu het uitgebreid uitvlooien van de laatste nieuwe vacatures. Mijn cv is weer helemaal up to date en de motivatiebrief wacht geduldig in een mapje op een bestemmeling. Afgelopen week belandde zo’n brief in de tas van de postbode. ‘Medewerker studiecentra’ aan een hogeschool in Antwerpen. Daar was mijn oog op gevallen. Een soort bibliotheekfunctie in een hogeschool hier om de hoek. Perfect! Ik heb ruim acht jaar bibliotheekwerk achter de kiezen en was mezelf helemaal warm aan het maken voor deze job. Ik mocht op sollicitatiegesprek. Er waren nog acht andere kandidaten in de running. Gisteren kwam er een einde aan die droom. De uitverkorene kende het softwareprogramma wel, ik niet. Dikke pech.

Ik geef de moed niet op. Bij de eerste tas thee hoort nog steevast het grasduinen in de vacaturedatabank. Ergens tussen die stapel moet er een baan zijn die ik kan vangen. Al is het nu maar een rups, ik sta al klaar met mijn netje en vang die vlinder…

Maanden gleden langs me heen. Deze blog vergaarde stof en verdween langzaam onderaan de stapel. Gedichten bleven ongrijpbaar, verhalen niet de moeite waard. Herinneringen aan Tibetaanse kinderen en Mongoolse zomerbergen zijn gesmolten als sneeuw voor de zon. Zonder getuigenis. Verhalen met een wiegendood.

Ik sta op ver voorbij het middaguur en vecht tegen de loomheid, de leemte. Ik vul mijn dagen met stomme pc spelletjes en eindeloze tv series. Het is ver voorbij middernacht wanneer ik nog even loom en leeg opnieuw onder het dons verdwijn.

Ik praat met mezelf en tegen de muur over hoe het allemaal anders zal zijn. Hoe ik overloop van plannen, intenties en verre bestemmingen. De muur grijnst wanneer ik niet verder raak dan de buurtwinkel. En de kroeg lonkt vals en fluistert lege hoop in volle glazen.

En buiten blijft het grijs en nat. Of wit en koud. Een winter zonder warmte. Waar blijft de lente? vraag ik aan de muur. Hij blijft het antwoord schuldig. Met een grijns.

schilderijen van Diane Verpoest in Terra Groda, Grauw (NL)

Namtso Lake, Tibet – June 2009