De problemen zijn allemaal gestart in het weekend van 14 februari. Een paar dagen voordien had ik mijn Bushido gekocht, en in de winkel waar ze hem verkochten zeiden ze dat de software een paar dagen later zou aankomen. Ik had die dus gereserveerd. Op vrijdagnamiddag ben ik die dan gaan halen, en heb het boeltje geïnstalleerd. Nu, ik mag toch wel zeggen dat ik met een computer overweg kan. Ik dacht dat het installeren wel los zou lopen. Niet dus. Na de installatie startte ik het programma op en er werd gevraagd een update te doen van de firmware van de Bushido trainer. Doordat de wireless stick blijkbaar te weinig signaal geeft, is de firmware-update blijven hangen en was mijn nieuwe en de dure Tacx Bushido was compleet dood, en dus onbruikbaar. Ik ben ermee terug gegaan naar de winkel, en vroeg voor een nieuwe, of voor mijn geld, zodat ik het kon uitgeven aan iets anders. Dit konden ze niet doen, want ze wilden eerst het spel terug naar Tacx sturen om te zien of het te repareren viel.

Dus zit ik hier met een garantiebonneke in mijn handen, that’s all. Tof gedaan jongens! Ze gingen me een paar dagen later terugbellen, natuurlijk hebben ze dat niet gedaan, en telkens ik telefoneerde, scheepten de winkeliers me af dat ze niet meer konden doen.

Maar bon…

Op zondag had ik met fietsmakker Michel Brouwers (Wheels Of Steel) afgesproken om een MTB-toertocht te doen in Heverlee. 45-50 km in totaal. Alles ging redelijk (hoewel ik vaak de rol moest lossen tijdens beklimmingen), totdat ik ergens in een afdaling de controle verloor over mijn fiets. Het had toen gesneeuwd, en onder de sneeuw lag dus een laag ijs die je niet kon zien. Je kan al raden wat er gebeurde. Ik probeerde mij nog te corrigeren, maar tijdens die beweging bleef mijn linkerbeen steken en verrekte ik mijn knie. Hip hoi! We hebben het offroadgedeelte dan maar ingekort en zijn over de normale weg naar huis gereden. Toen al wist ik dat het niet echt goed gesteld was met mijn been, want telkens de weg zwaarder werd moest ik afhaken door de kniepijn.

Ik heb het een paar dagen laten rusten, en op dinsdag probeerde ik nogmaals te trainen. Gevolg: dikke opgezwollen knie en een extra deuk in de “morale”.

Bon, na wederom een paar dagen rust heb ik zaterdag 21 februari nog eens een ritje buiten gedaan, in de kou. Het ging redelijk goed, maar ik was een wrak toen ik thuis kwam, onvoorstelbaar. De benen waren goed, en ik heb enkel op souplesse gereden, maar door de kou ben ik 2 dagen gecrasht. Misschien eens bloed laten trekken? Wie weet wat we dan weer allemaal te zien krijgen. Waarschijnlijk bloedwaarden zo laag dat andere mensen ter plekke flauwvallen.

De dagen erna, weer een pijnlijke knie.

Op donderdag heb ik het aangedurfd nog eens te gaan fitnessen, en dat was de eerste keer in bijna 14 dagen dat ik een goed gevoel begon te krijgen. Laat ons hopen dat we weer op het goede spoor zijn. Mijn zelfvertrouwen is wat ingedeukt, maar de goesting om door te blijven doen is er nog.

…en die mannen van Tacx gaan deze week nog eens een telefoontje verwachten.

Bookmark to:

1. Brochette van scampi, ingewikkeld in verse basilicum en een plakje ontbijtspek
2. Verse sardines, gemarineerd in citroensap, besprenkeld met peper en zout en geserveerd in een marinade van witte wijn, citroenzeste en salie. (veel kuiswerk aan de sardines, maar het was de moeite meer dan waard)
3. Vleesrib, gemarineerd in een zoete marinade van mosterd, honing, ketjap, tomatenketchup, ui en knoflook. Dit kon iets beter. De volgende keer bestel ik zeker en vast een rib meer en zie ik dat die een nacht getrokken heeft in de marinade.
4. Grillworst van de chef. Dit was het orgelpunt. De grillworsten werden eerst gemarineerd in een marinade van donker bier, mosterd, ui en laurier. Hierna werden de worsten meesterlijk gegrilld door Kristof, terwijl ik de marinade, samen met een paar klatsen ketchup, kookte tot een saus. Combineer de grillworst en de saus met een verse piccolo, veldsla en tomaten, en je hebt een broodje waar ze in Duitsland jaloers op zijn.

Dit alles ging natuurlijk gepaard met voldoende dranken, als daar zijn de oude getrouwe Cristal, Mac Chouffe, en om af te sluiten een degustatie van het zeer lekkere Winterkoninkske Grand Cru (Brouwerij Kerkom, 13°). Die laatste was er voor mij te veel aan. Maar dat zal mij worst wezen. :-.) By the way: Matti en Kristof kunnen na die Winterkoninkske serieus rocken op de wii.

PS. Meer foto’s vind je op de Flickr page, zie hiernaast in de knoppenbalk.

Bookmark to:

Ik heb de laatste 5 maanden nog redelijk veel kunnen fietsen, en dat brengt mijn totaal van 2009 op 4800km. Net niet de 5000 die ik voor ogen had. Jammer. 

De 4800km die ik gefietst heb in 2009 waren de beste tijdsbesteding van 2009 (samen de urenlange cafésessies met andere vrienden, alhoewel er nog bij moet worden gezegd dat de ritten meestal naadloos overgingen in cafésessies), maar 4800km is te weinig. 

Daarom heb ik mezelf beloofd er in 2010 nog 2500km extra aan te breien. 7500km is het doel. En ik zal er alles aan doen om dat te bereiken.

Het zal nodig zijn als ik in de Far Oer ga fietsen.

Wish me luck!

Bookmark to:

Momenteel heb ik mijn oog laten vallen op de Cervélo R3. Dit zal echter de komende maanden nog een stuk of keer veranderen, om dan te besluiten dat ik wijselijk nog een paar jaar kan wachten met iets nieuws te kopen.

…Of als ik nu alleen eens de kader kocht?

Bookmark to:

Nee, ik ga me nu al bezighouden met wat ik in 2010 al allemaal ga doen. Op die manier ben ik voorbereid tegen 1 januari. De 10 belangrijkste voornemens heb ik opgelijst, van 10 naar 1.

10. Nog eens op reis gaan. Zon of bergen, natuurwandelingen of luieren, musea of festivals? Maakt niet uit, zolang er maar geen computer voorhanden is. 

9. Trainen. Een gezonde geest in een gezond lichaam. Ik ben in 2009 een pak gezonder bezig geweest dan in 2008, en in 2010 moet ik nog gezonder bezig zijn dan in 2009. Zolang mijn ogen niet ontstoken geraken, zal dat wel lukken. Fietsmakkers, u weze gewaarschuwd. 

8. Een wielerwedstrijd rijden. Geen gewone dit keer, maar een meerdaagse rittenkoers op de Far Öer eilanden. Voor meer info, klik hier

7. Een stekkie zoeken. Ik nader de dertig, dus misschien wordt het wel eens tijd om te investeren in wat vastgoed. 

6. Een aantal nummers opnemen. Ik heb een aantal ideetjes. Het wordt eens tijd dat ik er werk van maak. Plus, die nummers van Old Boy moeten ook nog eens worden ingeblikt, dus mannen, begint maar ewa te repeteren.

5. Talenten ontplooien. Ook ik heb blijkbaar een aantal creatieve interesses. Misschien wordt het wel eens tijd om een cursus schrijven te volgen. Enig idee waar ik dat kan doen? En kom aub niet af met zo’n NHA-cursus. Ik krijg liever les van echte lesgevers. Brusselmans of zo.

4. Bier. Eén van mijn dromen is eens proberen zelf bier te brouwen. En na Tournée Générale is het nog maar eens bewezen dat je dat als leek kan leren. Let’s do it! Merknaam die ik ga vastleggen: 53×11, het bier der kampioenen!©

3. Familie. Je hebt er zo weinig van, dus misschien wordt het wel eens tijd om me wat meer met hen bezig te houden. Bericht aan mijn zus; dat wil niet zeggen dat ge een grotere verjaardagscadeau krijgt!

2. Vrienden. Ik kan een pain in the ass zijn voor mijn vrienden. Mijn op-de-zenuwen-werkende zenuwachtigheid heeft al menig kameraad tot wanhoop gedreven. En toch zien ze me nog altijd graag. Proberen wat minder op hun zenuwen te werken zal niet lukken, maar ze af en toe een pint meer betalen, dat zal wel lukken. 

1. Gelukkig zijn. Dat voornemen blijft staan als een bus. Merkwaardig genoeg ben ik nog geen enkele dag ongelukkig geweest sinds ik dat stuk heb geschreven. Ik denk dus dat, hoewel dit het voornaamste voornemen is, dit het makkelijkst te doen zal zijn. 

Ik heb het dus weer allemaal voor mekaar. De belangrijkste voornemens zullen zonder ongelukken worden behaald. 

En gij? Begint gij voorbereid aan 2010?

Bookmark to:

Hieronder zie je het resultaat. De bedoeling is dat deze map de verschillende regio’s van onze Beneluxvertegenwoordigers afbakent, en dat website-bezoekers direct contact kunnen opnemen met de verschillende vertegenwoordigers. Vanaf volgende week online op bioracer.com!

regio-opdelingskaart

Veel plezier ermee.

Bookmark to:

Daarom ben ik vandaag nog eens het parcours van Holsbeek gaan rijden, de blauwe lus. En die is mij zeer goed bevallen. Afgezien van de rugpijn aan het einde verliep alles vlekkeloos. Ook het parcours was de moeite. Het lag er allemaal droog bij, en daarom kon ik de afdalingen vandaag serieus snel nemen. Snelheden van 50km/u werden bereikt. Niet slecht voor een prutser als ik, nietwaar?

Al bij al is het dus allemaal goed meegevallen, en is toch maar weer eens gebleken dat een mens altijd teruggrijpt naar dat wat hij het liefste doet. En da’s bij mij fietsen.

Boenk erop! Grinta! Vlammen! Da’s nu eens leven voor mij.

MMTB Holsbeek

Bookmark to:

Ik heb een toffe job, een goed diploma, ik woon mooi, ik kan me af en toe wel eens een follieke permitteren. En toch zijn er momenten dat ik het idee krijg dat het dat allemaal niet is… Ben ik dan zo moeilijk tevreden te stellen? Wat maakt een mens gelukkig? Wat maakt mij gelukkig? Ik zal het u zeggen, en het is niks van bovenstaande dingen. 

Er zijn slechts 2 dingen die mij gelukkig maken. En dat zijn rust en onvoorwaardelijke liefde, en het zijn twee zaken waar je hard voor moet knokken, terwijl je nooit weet of je deze zaken ooit zal krijgen.  

Rust: vandaag de dag is dit vrijwel een uitgestorven deugd. Onrust tiert welig, bij elke mens en in elke vorm. Mensen rusten te weinig en slapen te weinig, maar als ik hierbij zou stoppen, dan zou ik het enkel hebben gehad over primaire behoeftes die niet 100% zijn ingewilligd. Als ik het heb over rust, heb ik het over mentale rust, gemoedsrust. In mijn geval heb ik pas gemoedsrust als ik ergens mee bezig ben en alles waar ik mee bezig ben perfect is uitgevoerd, gebaseerd op mijn capaciteiten. Als dat niet zo is, dan ben ik onrustig. Als ik een fout maak, dan ben ik onrustig, zeer kribbig en word ik pas rustig van zodra ik de fout eigenhandig gecorrigeerd heb. 

Echter, is het woord onrust dan niet verkeerd gekozen? Gaat het over onrust? Of gaat het over angst? Waar ligt die grens tussen die twee woorden? Laat het mij u zeggen. De lijn tussen angst en onrust is zeer dun, bijna onbestaande. Mensen worden ongelukkig omdat ze onrustig zijn of in angst leven. Iedereen heeft het recht om gemoedsrust te hebben en geen schrik te hebben van iets of iemand. Ik weet dat dat in veel gevallen moeilijk is, maar in mijn geval is het overwinnen van angst een makkie.

Als ik praat over mijn angsten, dan praat ik niet over het ontvluchten van moslimextremisten in Soedan, maar over in het reine komen met wie ik ben, en mezelf verbeteren. Als het dat maar is… Zal ik u zeggen waar ik angst van heb? Ik heb angst om gevoelens te tonen. Ik ben bang dat als ik mijn gevoelens toon, dit op hoongelach wordt onthaald, niet serieus wordt genomen of als kwetsend wordt ervaren. Ik heb angst om mensen graag te zien. Want hoe kan ik mensen graag zien en me daar helemaal in verliezen, zonder dat ik weet hoelang dat liedje duurt? Bestaat dat nog eigenlijk, een duurzame relatie? Of is dat een fabeltje uit het verleden, en blijven mensen enkel nog bij elkaar om elkaar mentaal, fysiek en financieel uit te zuigen, om elkaar dan te dumpen zoals het eerste het beste stukje GFT-afval? 

Misschien ben ik daarom zo hard voor de mensen rondom mij, misschien bouw ik wel een barrière rond mij op zodat ik niet gekwetst kan worden. Als dat mijn probleem is, dan is de oplossing heel simpel. Dan stop ik gewoon met angst te hebben en word ik opener tegenover mensen. En dan zal ik ook onbevooroordeelder, met een opener vizier naar mensen kijken. Nu ik het zo nog eens nalees… Ik ga dat doen, ik beloof nu plechtig tegenover mezelf om deze richtlijn op te volgen. 

Onvoorwaardelijke liefde. Ik denk dat hier en daar al in deze tekst al een tipje van de sluier is gelicht. Onvoorwaardelijke liefde is iets waarin ik jarenlang heb geloofd, en waarin ik nog altijd wil blijven geloven. Niemand kan me van het idee afbrengen dat het bestaat en dat het voor iedereen is weggelegd. En toch heb ik heel af en toe mijn twijfels. Iedereen heeft het recht geliefd te worden en bemind te worden. En toch gebeurt het zo weinig. Hoe komt het toch dat dit in de hedendaagse maatschappij als een rariteit wordt beschouwd? Waar zijn we mee bezig als vreemdgaan eerder regel dan uitzondering wordt? Waarom blijven mensen dan samen? Waarom bestaat er überhaupt iets zoals relaties? of het huwelijk?

Is het concept van onvoorwaardelijke liefde een hersenspinsel van moraalridders die de massa willen bedwingen en hen te hoeden voor collectieve scheefpoeperij? Bestaat er zoiets als liefde, of gaat het eerder om een hypocriete dekmantel die een koppel legitimeert om lichaamssappen allerhande uit te wisselen op basis van wederzijds overleg?

Ik blijf geloven in onvoorwaardelijke liefde. Een oud koppel dat in een tijdspanne van 12u na elkaar overlijdt omdat ze niet zonder elkaar kunnen, de liefde van een moeder voor haar kinderen, de onbaatzuchtigheid waarmee mensen elkaar in tijden van nood helpen,… Het zijn slechts enkele voorbeelden waaruit blijkt dat het bestaat.

Ik blijf op zoek gaan naar onvoorwaardelijke liefde, naar die ene witte raaf die mijn leven goed maakt. En met de eerste belofte die ik mij daarstraks hierboven heb gemaakt zal dat ooit lukken.

Maak u dus maar geen zorgen om mij. Ik ben in veilige handen bij mezelf.

Bookmark to: