به نام دوست

سکوت ِ دل دو ساله شد !

مهر ماه دو سال پیش بود، یعنی مهر سال 1386 بود که برای بار دوم برگشتم به فضای وب و در چنین روزی یعنی 13 آبان شروع کردم به نوشتن مطالب خودم توی این وبلاگ که به عبارتی تولد این وبلاگ از همین روز آغاز می‌شود و به حساب می‌آید.

گفتنی است که برای بار دومی که برگشتم به فضای مجازی یا همان دنیایی صفر و یک، به صورتی بود که این بار به جای پرشین بلاگ توی بلاگفا و نسبت به قبل متفاوت تر بودم و ریشه تفکراتم به کلی تغییر کرده بود ! یعنی 4 سال قبل تر از آن، حول وحوش سال 82 که وبلاگ داشتم، اغلب وقتی پستی می‌نوشتم برای نگاشتن آن فکر نمی‌کردم و فقط برای تفریح بود و از دید یک جور بازی به ان نگاه می‌کردم. که بعدها به دلایلی از آن دوری جستم و حدود دو یا سه سال از فضای مجازی دور بودم تا همان طور که گفتم مهر ماه سال 86 برگشتم، ولی این بار یک انسان دیگری بودم و چند سالی از عمرم گذشته بود و نسبتاً با شعورتر شده بودم

سال اول وبلاگ نویسی رو به عبارتی کاملاً توی سرویس بلاگفا بودم و در ان سرویس می‌نوشتم و در اواخر سال دوم وبلاگ نویسی به سیستم وردپرس مهاجرت کردم. بنده حدوداً یک سال و نیم توی سرویس بلاگفا بودم و بعد به دلایلی که در اینجا توضیح دادم به وردپرس هجرت کردم که بهترین تصمیم ممکن رو گرفتم.

سال دوم وبلاگ نویسی من همراه بود با آشنایی بنده با نویسندگان وبلاگ‌های بزرگ و از آن مهم تر آشنایی با چند وبلاگ نویس خوب که برای بنده دوستان خوبی به شمار می‌آمدند و باعث این شدند که آموخته‌هایی جدیدی به آموخته‌های قبلی بنده اضافه شود و این دوستی‌ها فقط در شبکه و در حد وبلاگها بود و فعلاً به دنیای واقعی کشیده نشده ! (خواست بنده بود که دوستی‌ها به دنیای واقعی کشیده نشود). ای کاش می‌توانستم تا این وبلاگ نویس‌ها را به شما هم معرفی کنم، ولی به خواست خود آنها از این کار معذورم !

بنده در دو سالی که گذشت ِ در این وبلاگ فقط مطالب و نظرات خودم را نوشته‌ام و تا انجایی که توانسته‌ام دل کسی را نشکستم و به هيچ عقیده‌ای بی‌احترامی نکرده‌ام ! با این حال از خیلی‌ها بی‌احترامی دیدم و همین بی‌احترامی‌ها باعث شد که بنده نظرات و تفکرات خودم را که خیلی هم بنیادی هست‌اند را در اینجا بروز ندهم، که از این بابت متاسفم ! ولی با این حال شاید روزی در این مورد تصمیم بگیرم و خیلی از نظرات خودم را در اینجا بنویسم. شاید دلیل دیگری که باعث ان شده که بنده نظراتم را ننویسم این است که بنده بر خلاف خیلی‌ها بیشتر از ان که اهل حرف زدن باشم اهل انجام عمل هستم. خلاصه شاید در آینده بیشتر با دوستان وبلاگ نویس اشنا شدیم و من راحت تر توانستم که نظراتم را پیرامون مسائل مختلفی که میدانم بنویسم.

به هر حال در این دو سال گذشته بنده از بچه‌های وبلاگ نویس چیزهای زیادی آموختم که امیدوارم در آینده نیز چنین باشد. و از شما خوانندگان عزیز می‌خواهم که کاستی‌ها و کم کاری‌های این حقیر را ببخشید

به نام دوست

نمی‌دونم برای نوشتن متن درگذشت افسانه موسیقی ایران از کجا شروع کنم !

اصلاً حال خوبی ندارم، می‌تونم بگم حالم خیلی بده، خیلی ! امروز ساعت 6 عصر دوشنبه 30 شهریور از پای کامپویتر بلند شدم، بدون هیچ دلیلی ! و رفتم جلو در؛ خواستم برم مغازه پیش عموم، ولی مغازه بسته بود ! جلو در روی اون صندلی سیاه نشستم، توی خیابون بودم و هیچ صدای رو نمی‌شنیدم ! سکوت محض من رو در بر گرفته بود، دلیلش رو نفهمیدم ساعت شد شیش و نیم همونطور روی صندلی نشسته بودم، یکی زد پشت سرم و گفت “هوی کجایی” گفتم همینجا ! عموم بود، بهم گفت 20 دقیقه است که کنار من ایستاده و داره حرف میزنه ولی من اصلاً متوجه حضور اون نشده بودم ! (دلیلش رو نفهمیدم)

اومد خونه، حوس کرده بودم بعد از مدت‌ها تلوزیون تماشا کنم، زدم بی بی سی ! خیلی کار داشتم، ولی نشستم و چند تا برنامه از این شبکه رو نگاه کردم، حول و حوش ساعت 7 بود که بدترین خبر ممکن رو با لبخند ابلهانه‌ی از زبان مجری شبکه “بی بی سی” شنیدم: “پرویز مشکاتیان امروز در خانه خود به دلیل ایست قلبی درگذشت !! ” بدنم خشک شد، از جام نمی‌تونستم تکون بخورم، اشکم سرازیر شد، به خودم گفتم: “اشتباهی شنیدی ! شاید، شاید حواست جای دیگه‌ای بوده، اره، اشتباه شنیدی ! ” این جمله رو تکرار می‌کردم و می‌خندیدم درست مثل دیوانه‌ها. اومدم بالا نشستم پشته کامپیوتر و رفتم تو خبرگذاری مهر، اول صفحه چیزی نبود، لبخند زدم ! یک کمی که رفتم پایین عکس استاد مشکاتیان رو دیدم، بعد تیتر خبر رو خوندم ” پرویز مشکاتیان درگذشت ” ! از جام بلند شدم و تارم رو برداشتم، رفتم نشستم کنج اتاق، سیگارم رو روشن کردم، اتاق تاریک بود درست مثل قبر ! تار رو بغل کرده بودم و بی‌رحمانه به سیگار پک میزدم، نمی‌خواستم گریه کنم ولی دست خودم نبود.

یکی دو ساعتی گذشته بود، به خودم اومد دیدم چندتایی ته سیگار کنارم افتاده، اتاق تاریکتر شده بود نمیدونم گریه کرده بودم یا نه، شاید توی اون زمان خندیده بودم و شاید هم اصلاً چند ساعتی مرده بودم ! هیچ چیزی به یادم نمی‌امد، یه آه کشیدم و پیش خودم گفتم: “استاد من، تو هنوز هم برای من زنده‌ای”.

بگذار تا بگریم، چون ابر در بهاران .:::. كز سنگ ناله خیزد، روز وداع یاران

استاد پرویز مشکاتیان

چند روز پیش تصمیم گرفته بودم که بنشینم برای معرفی استاد مشکاتیان یک پست خوب برای وبلاگ بنویسم و قرار بود از افسانه بودن این موسیقیدان صحبت کنم. می‌خواستم نام پست رو هم بگذارم “افسانه‌ای که زنده است”. انقدر لفت دادم تا به این روز رسید و این افسانه هم به معنای واقعه‌ای افسانه شد، فردا روز کسانی می‌آیند و از این افسانه یاد می‌کنند که چگونه او مضراب را روی تارهای سیمی سنتور می‌رقصاند و از سنتور صدای دلنشین را بیرون می‌کشید و چگونه او موسیقی می‌ساخت، چگونه تصنیف را می‌پرداخت .

من هر چقدر هم  که از افسانه بودن این موسیقیدان سخن بگویم باز هم کم گفته‌ام، انهای که استاد مشکاتیان را می‌شناسند حرف بنده را خوب درک می‌کنند، و انهایی که این افسانه را نمی‌شناسند و یا موسیقی‌های ساخت دست ایشان را گوش نداده‌اند یا گوش داده‌اند ولی نمی‌دانند که چه موسیقی‌های ساخت دست ایشان است ! باید بدانند که گوهری گرانقدر را نشناخت‌اند و صد افسوس که بعد از فوت ایشان ان را می‌شناسند.

درباره استاد مشکاتیان باید گفت که او کسی بود که سنتور را دوباره بعد از سال‌ها زنده کرد و از روح خود در ان دمید. استاد مشکاتیان کسی بود که سرعت مضراب‌هایش چنان زیاد بود که شنونده را دچار سر در گمی می‌کرد، کسی که سنتور نوازی او را گوش می‌کرد، پیش خود می‌گفت: ایا این یک سنتور هست که نواخته می‌شود یا دو سنتور همزمان نواخته می‌شود؟ خیلی‌ها بر این باور هستند که اگر استاد مشکاتیان نبود موسیقی ایرانی تا به اینجا پیش نمی‌رفت !

افسانه بودن استاد در سنتور خلاصه نمی‌شود بلکه موسیقی‌ها و تصنیف‌های ساخت ایشان است که او را چنین فسانه می‌سازد. برای مثال می‌توان برخی از تصنیف‌های شجریان که اوج موسیقی ایرانی را به نمایش می‌گذارد را نام برد که ساخت دست‌های جادویی استاد مشکاتیان است، به عنوان مثال می‌توان به ” دود عود، نوا مرکب خوانی، بیداد،  دستان، سِرّ عشق، قاصدک، آستان جانان و … اشاره کرد.

برخی از اثار این استاد در توقیف است و اجازه نشر نمی‌گیرد، نمی‌دانم چرا ولی احساس می‌کنم در دوران جاهلیت به سر می‌بریم، تصویره ساز از صدا سیما ساسنسور می‌شود و نمایش ان کفر خوانده می‌شود و هنر را با ارزش‌های خود می‌سنجند و به ان جواز نشر می‌دهند، هر کسی که درک هنر ندارد برای هنرمند تعیین و تکلیف می‌کند. فقط میتوان گفت افسوس ! همین.

هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق .:::. ثبـت اسـت بـر جـریده عـالـم دوام ما

استاد هنگام نواختن سه تار

خیلی مطلب طولانی شد، خودم هم حدس می‌زنم که کمتر کسی این را بخواند ولی اگر نمی‌نوشتم ارام نمی‌گرفتم، حال می‌خواهم برای پایان مطلب یک خاطره کوچک تعریف کنم. چند سال پیش در یک مجلس بودیم که سخنران ان اقای محترمی بود، سخنران صحبت می‌کرد و من هم خوابم می‌آمد اصلاً حال شندین حرف‌های ان را نداشتم، به یک باره دیدم از استاد مشکاتیان حرف به میان امد، بله اقای سخنران به نحوه زندگی شخصی استاد خورده می‌گرفت که بسیار زننده بود و بسیار به بنده برخورد، از جای خود بلند شد و با ظاهری خشمگین به ایشان گفتم که ” شما یک ساعت است که از هرچه می‌خواهید سخن می‌گویی ! ایا این درست است که شما پشت سر کسی که اینجا نیست تا از خود دفاع کند، سخن می‌بافید و غیبت او را در حضور چندین نفر میکنی.” جناب سخنران سرخ شد و من هم همان لحظه مجلس را ترک کردم. (زندگی شخصی هیچ کسی به کس دیگری مربوط نیست !)

سعدیا مرد نكونام نمیرد هرگز .:::. مرده آنست كه نامش به نكویی نبرند

نقاشی از نعیمی

بشنوید: برای شما تصنیف شیدایی را که از البوم آستان جانان، با اواز شجریان، سنتور استاد مشکاتیان و تنبک ناصر فرهنگفر است را اماده کردم؛ از بین این سه عزیز 2 نفر انها درگذشته‌اند که استاد مشکاتیان یکی از ان دونفر است.

می‌توانید شیدایی را از اینجا با حجم 1 نیم مگابایت دریافت کنید.

امیدوارم عذر مرا بپذیرید که از نوشتن این مطلب طولانی سر تان را درد اوردم !

یادش گرامی، او فسانه‌ای بود و ما باید افسوس ان بخوریم که او را از دست دادیم. بنده در گذشت استاد افسانه‌ای موسیقی ایرانی را به همه اهالی موسیقی و همینطور خانواده ایشان تسلیت عرض می‌کنم.

توضیح یک: وقتی شروع به نوشتن این متن کردم اخرین ساعت از روز دوشنبه 30 شهریور بود ولی نوشتن ان به دلایلی طول کشید و تا الان یعنی بامداد سه شنبه 31 شهریور ادامه داشت.

توضیح دوم: علاقه زیادی به استاد داشتم و از موسیقی‌های ساخته او لذت می‌بردم و همیشه تا انگاه که گوشم توان شنیدن صدا را داشته باشد به موسیقی‌های ساخت او گوش خواهم داد.

ته‌نوشت: هنگام نوشتم این مطلب، بیداد و دودعود را گوش می‌کردم.

به نام دوست

امروز، روز شعر و ادب فارسی در ایران نام گذاری شده که روز درگذشت شاعر نامی ایران زمین محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار است. برای همین مطلبی می‌نویسم به یاد شهریار و همچنین بزرگداشت روز شعر و ادب فارسی که کم کم رو به فراموشی است !

برای شناختن هر چه بهتر این شاعر، پسندیده است به اینجا مراجعه کنید. ولی برای کامل بودن مطلب، معرفی کوتاهی از شهریار را می‌نویسیم. سید محمد حسین بهجت تبریزی (متولد ۱۲۸۵تبریز – فوت ۱۳۶۷تهران ) متخلص به شهریار؛ شاعری ایرانی که اهل آذربایجان شرقی بود و به زبان‌های فارسی و آذری شعر سروده‌ است. شهریار را به وصیت خودش در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپردند.

روز شعر و ادب فارسی، روزی است که در کشورهای دیگر مانند تاجیکستان، افغانستان و … بیشتر به ان اهمیت می‌دهند تا در خود ایران. یا از این بدتر این که کشورهای دیگر دنیا به فرهنگ، زبان، ادب، هنر و اندک داشته‌های این چنینی خود انچنان می‌بالند و تبلیغ می‌کنند که هر کسی نداند پیش خود می‌پندارد که بهتر از انها دیگر در دنیا نیست، ولی ما که دارای چنین فرهنگ غنی هستیم به دلایل مختلف (که عمده آن برمی‌گردد به بی‌مسئولیت بودن مسئولین کشوری) از کنار این مسئله به راحتی هرچه تمام می‌گذریم که انگار نه انگار ما هم دارادی فرهنگی هستیم چند هزار ساله !

دکتر شریعتی حرف خوبی در مورد این مسئله زده بود که به یاد نمی‌آورم ولی دست و پا شکسته یک چیزهای از ان جمله در ذهنم مانده که ان را می‌نویسم: “سایر کشورها از هیچ برای خود فرهنگ و تمدن می‌سازند ولی ما تمام داشته‌ها و فرهنگ خود را به فراموشی سپرده‌ایم” ! چنین جمله‌ای بود که بسیار زیباتر و شیواتر بیان شده بود، امیدوارم منظورم را رسانده باشم.

لپ کلام این است که به جای ارج نهادن به روز قدس و از این قبیل روزها که امسال با روز شعر و ادب مقارن شده است (هرچند اگر با روز قدس هم مقارن نمی‌شد، کار خاصی نمی‌کردند) به روز شعر و ادب فارسی ارج نهیم و در این روز به معرفی اثار و فرهنگ گم شده خود بپردازیم.

شهریار در حال ِ سه تار زدن

برای گرامی داشت این روز و زنده نگاه داشتن یاد شهریار به انتخاب بنده این شعر را از این شاعر بخوانید و لذت ببرید:

ای غنچه خندان چرا خون در دل ما مـی‌کنی             خاری به خود می‌بندی و ما را ز سر وا می‌کنی

از تـــیر کــجتابی تو آخر کمــان شد قـامـتــم             کـاخـت نگون باد ای فلـک با ما چه بد تا می‌کنی

ای شمع رقصان با نسیم آتش مزن پروانه را              بـا دوست هم رحمی چو با دشمن مدارا می‌کنی

با چون منی نازک خیال ابرو کشیدن از ملال             زشت است ای وحشی غزال اما چه زیبا می‌کنی

امروز ما بیـچارگــان امـید فردائیـش نیـست             ایـــن دانی و بـا مـا هنـوز امــروز و فردا می‌کنی

ای غم بــگو از دسـت تو آخر کــجا باید شدن             در گوشـه میخــانه هــم ما را تــو پیــــدا می‌کنی

ما شهریارا بلبـلان  دیــدیـم بـر طـرف  چـمن               شـورافکن  و شیرین سخن اما تو غوغا می‌کنی

دیوان شهریار

پرترهء شهریار

شعر آذری: شعر حیدر بابا به زبان آذری به همراه ترجمه آن به فارسی را می‌توانید از اینجا دریافت کنید و از خواندن آن لذت ببرید، که به نظر بسیاری از کارشناسان شاهکارهای شهریار در زبان اذری است و نه در زبان فارسی ! که یکی از ان شاهکارها بدون شک همین شعر “حیدر بابا یا سلام” (سلام بر حیدر بابا) است.

روحش شاد و یادش گرامی

توضیح: شعر حیدر بابا که به صورت e-book ( کتاب برقی :دی ) هست را از سایت رسمی این شاعر دریافت کرده بودم، که در جای دیگری اپ کردم و برای دریافت شما اماده کردم، امیدوارم که مورد پسند قرار بگیرد.

مطالب مرتبط:

به بهانه یک شاعر (اخوان ثالث)

شاعر نمی میرد ! (شاملو)

به یاد فروغ فرخزاد

به نام دوست

سلام … !

گاهی اوقات مسائلی هست که تو نمیفهمی و برای تو قابل درک نیست ! این باعث نمیشه که به کسی خرده بگیری .

امروز روزی است که جان و روح مولا علی از این جهان دنی پر می‌کشد و به سوی معبود میرود ! از این که رفته باید خشنود بود و از این که اینجا نیست باید دلگیر شد. من هیچ وقت نتوانستم مولا علی را بشناسم و هر موقع که خواستم در موردش حرف بزنم و یا چیزی بنویسم یا زبانم نچرخید و یا قلمم خشکید ! کسی هم نیستم که بتوانم علی را بشناسم و یا در موردش اظهار نظر بکنم.

من ادم خوبی نیستم، ولی علی (ع) را خیلی دوست دارم.

فقط توی زندگیم علی را سرلوحه کارهام قرار دادم و فقط تنها الگوی که داشتم و دارم علی بوده بس ! درست ِ که من حتی یک تار موی مولا نمیشم، درست ِ که من ادمم و پستم و هیچ وقت خوب نبودم، ولی همیشه عاشق بودم همیشه با نام علی زندگی کردم ! چه بسا، اگر علی در زندگی من نبود و من اسم این بزرگ مرد را نشنیده بودم از اینی که هستم پست‌تر می‌شدم !

ادم‌های بدی مثل من از مولا یه چیز می‌خواهند و اون چیزی نیست جز بخشیدن گنا‌هان‌شان و وساطت‌شان.

یتیم نوازی علی (ع) اثری از فرشچیان

برای دیدن عکس با تفکیک پزیری بالا اینجا کلیک کنید

می‌خواهم حرفی را بزنم که شاید خیلی‌ها با شنیدن ان متعجب بشوند و از این حرف برداشت‌های مختلفی بکنند و پیش خودشان در مورد بنده فکرهای را بکنند که من حقیر بهشان حق می‌دهم ! می‌خواهم فقط کمی روی این حرف تعامل کنند و به ان بی‌اندیشند و سپس هر فکری کردند اشکالی ندارد !

می‌خواهم بگویم که: علی (ع) ان پادشاه زمین و زمان، ان مردی که اگر نبود زمان هم معنی نداشت ! تنها زاده کعبه علی (ع) کسی نبود جز خدای متعال ! اری درست شنیده‌اید او خدا بود؛ خلاص !

توضیح1: دوست دارم بیشتر روی حرفی که زدم گفتگو کنم ولی سکوت تنها مسلک من است !

توضیح2: تنها حرفی را که می‌توانم بگویم از زبان مولوی بیان می‌کنم، (این کفر نباشد سخن کفر نه این است / تا هست علی باشد و تا بود علی بود.)

ته‌نوشت: این روز را به همه عزیزانی که به مولا ارادت دارند، تسلیت می‌گم !

موفق باشید

یاعلی

مطالب مرتبط:

مولا علی (ع)

سخنانی از نهج البلاغه علی (ع)

روز پدر با شعری از شهریار

عید غدیر و سخنانی از علی(ع)

به نام دوست

سلام به همه شما بازدید کنندگان عزیز.

یک ماهی هست که به این وبلاگ مهاجرت کردم، ولی هنوز نتوانستم اینجا رو کامل راه بندازم و شروع کنم به انتشار مطالب. ولی اولین پستی که بنده در اینجا نوشتم با استقبال خوبی رو برو شد و باعث شد که نام وبلاگ بنده در وردپرس به قسمت “وبلاگ‌هایی که بیشترین رشد را داشتند” برود، از این مسئله مهمتر این بود که، کسانی که به این وبلاگ سر می‌زدند نظرهای بیهوده نمی‌دادند و تمام نظرات در مورد مطلبی بود که بنده نوشته بودم. از این بابت خوشحال هستم که تصمیم مهاجرتم به وردپرس نتیجه داد.

برای نوشتن این پست امدم، به بهانه یک شاعر ! امروز روز درگذشت یکی از بزرگان عرصه ادبیات ایران است. در چنین روزی تن مهدی اخوان ثالث در توس در کنار آرامگاه فردوسی به خاک سپرده شد و او نیز آرام گرفت. او یکی از برترین شاعران این صده بود و بدون شک کمتر کسی هست که اهل شعر باشد و ان بزرگ مرد عرصه ادبیات را نشناسد.

نمی‌دانم چطور علاقه خودم به این شاعر را بروز دهم و بگویم که اگر شعرهای اخوان نبود، زندگی ادبی برای من شایید بی‌معنی بود؛ من با سطر سطر، نوشته‌های این شاعر زندگی کردم. نمی توانم لذتی را که از شعر‌های این بزرگ مرد برده‌ام، توصیف کنم. برای برخی از اشعار این شاعر اشک ریختم و گریستم و بی‌رحمانه به سیگار پک زدم ! هرگاه که می‌خواستم از تنهایی مفرط بگریزم به اغوش اشعار این شاعر پناه می‌بردم. گاهی با دکلمه‌های ان زندگی کرده‌ام.

چند نقل قول از اخوان می‌اورم تا بیشتر با اندیشه او اشنا شویم.

اخوان در جواب بعضی از منتقدان خود، که گفته بودند: “تصويری که از م.اميد در ذهن بسياری به جا مانده اين است که او از نظر شعری به نوعی نبوت و پيام آوری روی آورده و از نظر عقيدتی آميزه‌ای از تاريخ ايران باستان و آراء عدالت خواهانه پديد آورده است و در اين راه گاه ايران دوستی او جنبه نژاد پرستانه پيدا کرده است”. این چنین می‌گوید:

“من به گذشته و تاريخ ايران نظر دارم. من عقده عدالت دارم، هر کس قافيه را می شناسد، عقده عدالت دارد، قافيه دو کفه ترازو است که خواستار عدل است…. گهگاه فريادی و خشمی نيز داشته ام.” [1]

اخوان در مورد سبک شعری خود اینچنین می‌گوید:

“من نه سبک شناس هستم نه ناقد … من هم از کار نيما الهام گرفتم و هم خودم برداشت داشتم. در مقدمه زمستان گفته‌ام که می‌کوشم اعصاب و رگ و ريشه‌های سالم و درست زبانی پاکيزه و مجهز به امکانات قديم و آنچه مربوط به هنر کلامی است را به احساسات و عواطف و افکار امروز پيوند بدهم يا شايد کوشيده باشم از خراسان ديروز به مازندران امروز برسم….”[2]

یک شعر از اشعار اخوان به انتخاب بنده، بخوانید :

فریاد

خانه‌ام آتش گرفته ست، آتشی جانسوز.

هر طرف می سوزد این آتش،

پرده‌ها و فرشها را، تارشان با پود.

من به هر سو می دوم گریان،

در لهیب ِ آتش پر دود؛

-

وز میان خنده‌هایم، تلخ،

و خروش گریه‌ام، ناشاد،

از دورن خستهء سوزان،

می کنم فریاد، ای فریاد! ای فریاد!

-

خانه‌ام آتش گرفته ست، آتشی بیرحم.

همچنان می‌سوزد این آتش،

نقشهایی را که من بستم به خون ِ دل،

بر سر و چشم ِ در و دیوار،

در شب ِ رسوای ِ بی ساحل.

-

وای بر من ، سوزد و سوزد

غنچه‌هایی را که پروردم به دشواری،

در دهان گود ِ گلدانها،

روزهای سخت بیماری.

-

از فراز بامهاشان ، شاد،

دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب،

بر من ِ آتش به جان ناظر.

در پناه این مُشبّک شب.

من به هر سو می دوم، گریان ازین بیداد.

می کنم فریاد، ای فریاد! ای فریاد!

-

وای بر من، همچنان می‌سوزد این آتش

آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان؛

و آنچه دارد منظر و ایوان.

من به دستان ِ پر از تاول

این طرف را می‌کنم خاموش،

وز لهیب آن روم از هوش؛

ز آندگر سو شعله برخیزد، به گِردش دود.

تا سحرگاهان، که می داند، که بود ِ من شود نابود.

خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر،

صبح از من مانده بر جا مشت ِ خاکستر؛

وای، ایا هیچ سر بر می کنند از خواب،

مهربان همسایگانم از پی امداد ؟

سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد.

می‌کنم فریاد، ای فریاد! ای فریاد!

زندان«م»، شهریور ماه 1333

این هم دکلمه شعر بالا با صدای سوزناک مهدی اخوان ثالث، می‌توانید از اینجا این دکلمه را دریافت کنید.

روحش شاد و یادش گرامی.

پی‌نوشت: شعر بالا از کتاب زمستان اخوان، انتشارات زمستان، چاپ بیست سوم پاییز 1385 می‌باشد.

پی‌نوشت دوم: خالق نقاشی بالا را نتوانستم نامش را پیدا کنم، ولی در اولین فرست این کار را انجام می‌دهم.

منبع: [1] و [2] اخوان، شاعر حماسه و شکست / ليلی ابوالحسنی / bbc persian.

به نام دوست

سلام، این اولین پست من توی وردپرس به حساب میاد ! بنده قبلاً توی بلاگفا می‌نوشتم ولی مجبور شدم که به اینجا بیایم. امیدوارم که بتوانم در این سرویس وبلاگدهی، به اسانی گذشته مطالب خودم رو منتشر کنم و با بازخورد و استقبال بیشتری نسبت به گذشته رو به رو بشوم.

می‌خواستم اولین پست وبلاگ جدید رو، با شعر که از شعور ادمی جاری می‌شود شروع کنم؛ یا بهتر بگویم می‌خواستم با دست گل به این سرویس مهاجرت کنم تا با دوستانی که در اینجا فعالیت می‌کنند در دیدار اول خوش بشی داشته باشیم و با خنده شروع کنیم !!! ولی اینطور که معلوم است و خودم حدس می‌زنم، شایید خیلی‌ها از اولین پست من در اینجا رازی نشوند و برایشان درک این نظرات من دشوار باشد؛ به هر حال بنده نظر خودم را می‌گویم و به نظر هم شما عزیزان احترام می‌گذارم.

دلیل این که بنده شروع به نوشتن این متن کردم، این است که در چند روز گذشته بیدادگاهی تاریخی در جمهوری اسلامی برگذار شد که در این بیدادگاه اقای ابطحی و عطریانفر دو چهره سرشناس حذب اصلاح طلب در مورد اتفاقات اخیر کشور به خصوص تقلب در انتخابات، حرف‌های را زدند و اعترافاتی کردند.

که در اینجا می‌توانید ویدیو این اعترافات را ببینید و در اینجا متنی از این اعترافات را بخوانید.

برای من جالب است که اقای ابطحی، کسی که بنده خیلی دوستش داشتم و حتی به خاطر او پای صندوق رفتم و به کروبی رای دادم. امد و جلوی تریبون ایستاد و اعترافاتی کاملاً ساختگی را بیان کرد و برای این که نشان دهد اصلاً به او در زندان سخت نگذشته؛ مثل قدیم‌ها (ولی این بار به سختی) لبخندی هم میزد، که وانمود کند از همه چیز راضی  است و در زندان بیشتر بهش خوش گذشته است !! ولی مثل روز روشن بود که ابطحی مرد خندان حذب اصلاح طلب ِ گذشته نیست، و خیلی بی‌رحمانه در زندان شکنجه شده( این حقیقت را از مقایسه عکس ابطحی حال با ابطحی گذشته می‌توانید در یابید).

من هم خوب می‌دانم که در زندان‌های این حکومت، شاید بیش از زندان‌های شاه ظالم، زندانی‌های سیاسی را شکنجه می‌کنند و زندانی را مورد آزار و اذیت شدیدتری قرار می‌دهند و از شکنجه‌های قرون وسطی استفاده می‌کنند. و این را هم می‌دانم که اقای ابطحی و عطریانفر و باقی افراد زندانی چه سخت شکنجه شده‌اند که کار به جایی رسیده که اقای ابطحی و عطریانفر راضی شده‌اند جلوی دوربین و الباقی رسانه‌ها حاضر شوند و ان اعترافات ساختگی را انجام بدهند.

ولی از این دو حالت خارج نیست: یکی این که اقای ابطحی، یا تمام اعترافاتش درست بوده و حرف‌های را که زده خودش قبول داشته و با رضایت کامل انها را به زبان اورده (که بعید است). و یا همان‌طور که ما گفتیم و از شواهد و ظواهر قضیه برمی‌اید، این است که تمام اعترافات انجام شده از روی فشارهای زندان و شکنجه‌های بی‌رحمانه بازجوهای بی‌شعور انجا بوده است.

اگر احتمال اول درست باشد که بایید کاسه و کوزه مان را جمع کنیم برویم دنبال یقل دوقل مان ! (وای بر ما).

و اگر احتمال دوم درست باشد(که همینطور هم هست)، بایید یادیی کنیم از شهیدان این دیار مانند خسرو گلسرخی، کرامت‌الله دانشیان و … که هیچ گاه در مقابل زورگوی‌های حکومت شاه سر خم نکردند و در بیدادگاه ان زمان که بی‌شباهت به این بیدادگاه نبود به شکنجه گران ساواک بلی نگفتند و در ان زمان مرگ را ترجیح دادند به خیانت بر طرفداران خود (خلق خود). به هر حال از شما انتظار نداشتیم که به این زودی سرخم کنید و دست دوستی با انهای بدهید که پسران و دختران این خاک را به خون کشیدند.

راستی اصلاً به شما چه که، کسی مرده ! سر شما سلامت باشد گور بابای همه ! دختر شما بی بابا نشود، اگر دختر کسی مرد یا پسر کسی مرد مهم نیست، اگر دختر فقیر و بی‌کسی بی پدر شد مهم نیست، مهم سر شماست که باید سلامت باشد و الباقی سیاست مداران نجس !

شما بیایید قضاوت کنید، گلسرخی یک مارکسیس-لنینیسم بود و این یک به اصطلاح مسلمان است.

بخشی از سخنان گلسرخی:

ان الحیاه عقیده والجهاد

سخنم را با گفته‌ای از مولا حسین، شهید بزرگ خلق‌های خاورمیانه آغاز می‌کنم. من که یک مارکسیست لنینیست هستم، برای نخستین بار عدالت اجتماعی را در مکتب اسلام جستم و آنگاه به سوسیالیسم رسیدم. من در این دادگاه برای جانم چانه نمی‌زنم، و حتی برای عمرم. من قطره‌ای ناچیز از عظمت و حرمان خلق‌های مبارز ایران هستم. خلقی که مزدک‌ها و مازیارها و بابک‌ها، یعقوب لیث‌ها، ستار‌خان‌ها و حیدر عموغلی‌ها، پسیان‌ها و میرزاکوچک‌ها، ارانی‌ها و روزبه‌ها و وارطان‌ها را داشته است. آری من برای جانم چانه نمی‌زنم، چرا که فرزند خلقی مبارز و دلاور هستم…

و الی اخر ….

فیلم سخنان گلسرخی، نسخه سانسور شده شبکه سه سیمای جمهوری اسلامی.

حالا بگویم دَم شما گرم اقای ابطحی که انقدر مقاومت کردی یا بگویم که زند باد یاد شهیدان وطنمان که به خاطر ما خونشان ریخت شد. اصلاً هر چه تو بگویی اقای ابطحی (فقط دروغ نگو که از دروغ و دروغگو متنفرم).

توضیح: بنده اصلاً خواستار این نیستم که اقای ابطحی یا سایر زندانیان مرگ را بپذیرند، ولی حداقلش این بود که اقایان می‌توانستند به جای این که بیایند اعترافات ساختگی را به زبان بیاورند، سکوت کنند و اینچنین به شعور ما توهین نکنند.

ته‌نوشت: من هم اعتراف می‌کنیم که انتشار مطلب توی این سرویس برای من کاره سختی بود، پنج ساعتی هست که دارم با این چند خط سر کله میزنم. در ضمن هنوز به سر روی وبلاگ دستی نکشیدم، به امید بهتر شدن

ته‌نوشت: از دوستان می‌خواهم که اگر راهنمایی دارند برای بهتر نوشتن من در اینجا لطف کنند در نظرات بگویند یا به ایمیل من بفرستند. پیشاپیش ممنون.

ته‌نوشت: من رو ببخشید اگر جای تند رفتم.

به امید ازادی

یاعلی

به نام دوست

برای دلم خودم
نشستم روی صندلی و پاهایم را انداختم روی هم و تو را تصور می‌کنم و صدای شاملو از بلندگوها طنین انداز می‌شود و فضای سرد خانه را تصرف می‌کند، به گذشته فکر می‌کنم و خاطراتم را مرور می‌کنم، چه گذشته‌ای داشتم … ! آهی می‌کشم و پکی به سیگار می‌زنم، گلویم می‌سوزد و به یاد حرف تو می‌افتم که همیشه در این مورد سرزنشم می‌کردی. نمی‌دانم چه شد که نتوانستم ترک کنم و به قولم عمل نکردم. ولی افسوس که فراموشت نکردم. تو نیستی و من دلم را حبس کردم در این تاریک خانه، همیشه از ان می‌ترسم که مباد دیگر دل به کسی نبندم؛ باز تو را می‌بینم که لبخند میزنی و به من می‌نگری .

دلم گرفته بود نمیتوانسم چیزی در مورد این حالم ننویسم.

به یاد شاملو
امروز 2 مرداد، نهمین سالگرد احمد شاملو است، در چنین روزی بود که جسم شاملو تنها شد و به سکوت ابدی دچار گشت. این را هرگز نباید فراموش کرد که هنرمند نمی میرد و  شاملو هم هنرمندی بزرگ در کل تاریخ این سرزمین است و هیچگاه از یاد خاطره‌ها نخواهد رفت، روح شاملو در اثارش باقیست در سطر سطر شعرهایش موج میزند، می‌گذرد و جریان دارد. سعدی چه زیبا می‌گوید: ” سعدیا مرد نكونام نمیرد هرگز، مرده آنست كه نامش به نكویی نبرند” اری شاملو زنده است، مُرد اناند که وحشیانه با تکه سنگی که نام این مرد بر روی ان نقش بسته رفتار می‌کنند، و به خیال خود اگر سنگ آرامگاه او را در هم زنند و نابود کنند او از یاد خواهد رفت. چه خوش گفتی شاملو “روزگار غریبی است نازنین” !

نظرم در مورد شاملو
شاملو سخت به دنبال ازادی بود، در تمام اشعارش و در تک تک اثارش بوی ازادی می‌آیید، او چه در دوران شاه، اعتراض خود را به وضع موجود اعلام کرد و چندین بار در زمان‌های مختلف دستگیر و زندانی گشت؛ و چه در دوران بعد از انقلاب به صورتی دیگر اعتراض می‌کرد تا این که در اواخر عمر از کار هنری منع گشت.

در جایگاه‌ای نیستم که این سخنان را به زبان بیاورم، ولی دوست دارم بگویم، تا این که خف بشوم؛ با بخشی از افکار شاملو مخالف هستم یا بهتر بگویم با ان بخش از نظرات شاملو که در مورد خواجه حافظ شیرازی در مقدمه کتاب حافظه شیراز به میان می‌آورد یا نظراتش در مورد فردوسی، شاهنامه، موسیقی سنتی و… که انها را در دانشگاه برکلی گفته است؛ نمیتوانم این‌ها را از او قبول کنم. کتابی خریدم که در مورد سخنرانی شاملو در دانشگاه برکلی توضیحاتی داده، امیدوارم با خواند انها حداقل کمی دیدگاهم نسبت به ان نظرات شاملو تغیر کند.

شعرهای او
شعری‌های شاملو در روند زندگی من خیلی تاثیر گذار بوده، گاهی به بعضی از اشعارش وابسته شدم، و گاهی با برخی از اشعارش خاطراتم زنده می‌شود و گاهی ساعت‌ها می‌نشینم و به دکلمه‌های او گوش میدهم و اشک میریزم، او را دوست دارم و هیچگاه از شعرهای او زده نمی‌شوم.

برای امروز هم شعری از شاملو انتخاب کردم که خودم خیلی دوستش دارم به خصوص سطر اخر شعر را، امیدوارم شما هم لذت ببرید.

دهانت را می‌بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم
دلت را می‌پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبی است نازنین

و عشق را کنار تیرک راهوند تازیانه می زنند
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبی است نازنین

و در این بن بست کج و پیچ سرما
آتش را به سوخت بار سرود و شعر فروزان می‌دارند

به اندیشیدن خطر مکن

روزگار غریبی است نازنین

آن که بر در می‌کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

دهانت را می‌بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم
دلت را می‌پویند مبادا شعله‌ای در آن نهان باشد

روزگار غریبی است نازنین

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند بر گذرگاهان مستقر با کُنده و ساطوری خون آلود
و تبسم را بر لبها جراحی می‌کنند
و ترانه را بر دهان
کباب قناری بر آتش سوسن و یاس
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

ابلیس پیروز مست سور عزای ما را بر سفره نشسته است
خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد
خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد

روحش شاد و یادش گرامی.

به نام دوست

سلام
در این روزها تحلیلگران زیادی هستند که پر کار شده‌اند و از هر چه که دلشان می‌خواهد و توان نوشتن‌‌اش را دارند یا ندارند می‌نویسند. پس اگر انتظار یک مطلب مهم سیاسی و یک تحلیل ناب سیاسی را از این متن دارید، باید بگوییم که کاملاً در اشتباه هستید؛ یا به عبارتی اشتباه آدرس داده‌اند، چون کوچه سیاست اینجا نیست و شما بایید چند متری بروید جلوتر یا اینورتر یا اونورتر ! فرقی ندارد، این روزها همه می‌توانند برای شما از وضعیت جامعه سخن بگویند و تحلیل‌های جالبی ارائه کنند؛ بعضی‌ها در حال حاضر کشور را گلستان می‌بینند و بعضی کشور را گورستان ! از این دو حالت خارج نیست. خلاصه ما ادرس‌اش را نداریم، اصلاً سال‌هاست که از ان کوچه گذر نکردیم و یادمان نمیایید که آن کوچه ادرس‌اش کجاست. پس از شما خواهشمندیم که وقت گرانقدر خود را اگر به دنبال این طور چیزها هستیید در اینجا تلف نکنید، چون چیزی عائدتان نخواهد شد. تمام

خدا بیامرز حضرت محمد مصطفی (ص) جمله‌ای فرموده‌اند که بسیار ارزشمند و قابل تعامل است ! در حدیثی آمده که ان حضرت (با حذف کجا و چگونگی حاشیه‌های حدیث) می‌فرماید:

الملک یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظلم^۱ .

ترجمه: با بی‌خدایی می‌شود فرمانروایی کرد ولی با بيداد هرگز ! ( حکومت با کفر می‌ماند اما با ظلم هرگز! ).

عکس با تفکیک‌پزیری بالاتر

این بود حرف ما، خواستیم سکوت را بشکنیم و در این دل هر چه هست بیرون بریزیم؛ ولی افسوس که قسم را شکستن گناه بسیار بزرگی است ! ولی ای کاش 3 سال پیش قسمی نمی‌خوردم که در چنین روزی افسوس‌اش را بخورم که چرا این قسم را … ؟ به هر ترتیب ما حرف دلمان را در چند جمله از زبان حضرت محمد (ص) زدیم؛ حال قضاوت با شما که در این دل سودا زده ما چه می‌گذرد.

ولی هرگز فراموش نمی‌شود، نام کسی که جاودانه شد.

در رابطه با همین رسته* که از محمد (ص) به میان اوردم، سراينده خوب کشورمان سیاوش کسرایی شعر وحدت را سروده که آن را برای شما می‌نویسم تا شما هم از ان لذت ببرید. و همین طور ترانه زیبایی وحدت  را که  از روی همین شعر خوانند خوب کشورمان فرهاد مهرداد خوانده. (یادشان گرامی. هر دو آنها فوت کرده‌اند).

شعر وحدت از سیاوش کسرایی:

الملک یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظلم

والا پیامدار !
              محمد(ص)
گفتی که یک دیار
هرگز به ظلم و جور نمی‌ماند
برپا و استوار
انگاه،
تمثیل وار کشیدی
                 عبای وحدت،
بر سر پاکان روزگار

در تنگ پر تبرک ان نازنین عبا
دیرینه‌ای محمد (ص)
جاهست بیش و کم
آزاده را که تیغ کشیده ست بر ستم!؟

برای گوش دادن به ترانه وحدت با صدای فرهاد اینجا کلیک کنید.

ته نوشت: عکسی که در این مطلب می‌بینید خطی است زیبا از یک خطاط ترک. این اثر “محمد” نام دارد، که ان را “حتات عزیز افندی” خوشنویس ترک تبار به خط ثلث سنتی در قرن 19 میلادی نگاشته است و اینک این اثر در ایا‌صوفیه ترکیه نگهداری می‌شود.

توضیح ۱ : منبع حدیث ذکر شده؛ شیخ مفید، امالی، ص310 – ملا محمدصالح مازندرانی: شرح اصول كافی :ج 9 ص 383 .

*رسته: جمله

موفق باشید

یاعلی

به نام دوست

سلام دوستان عزیز، امیدوارم خوش باشید و شاد و سرزنده .

خودم هم خوب می‌دانم که خیلی کم می‌نویسم و شاید دلیل محکمی نداشته باشم برای این کارم ! به هرحال امیدوارم که بنده را سرزنش نکیند، من هم قول می‌دهم که فعال بشوم :) ممنونم.

امروز بهانهء داشتم که توانست جلوی تنبلی من را بگیرد، و سرانجام شروع به نوشتن کردم و ان بهانه چیزی نبود جز، عید مبعث.

نخست؛ روز مبعث رو که روزی است بس عزیز بین مسلمانان، روزی است که محمد صلی الله عليه و آله و سلم به جايگاه والای پیامبری رسید، روزی است که انسانی برگزيده شد تا راهی زیبای روبروی همنوعان خود قرار دهد، روزی است که محمد، خاتم پیامبران از سوی خداوند انتخاب شد تا انسان را از گمراهی باز دارد*. این روز عزیز را به همه مسلمانان جهان تبریک و تهنیت عرض می‌کنم؛ مخصوصاً به شما دوستان ارجمندم.

شعری از حضرت حافظ:

صبح   است  ساقیا  قدحی  پرشراب کن           دور  فلک  درنـگ  ندارد شتـاب کن

 زان  پیشتر که  عالم  فانی  شود  خـراب           ما  را ز جام  باده  گلگون  خراب کن

خورشیـد  می  ز  مشرق  ساغر  طلوع  کرد        گر برگ عیش می‌طلبی ترک خواب کن

روزی  که   چــرخ  از  گـل  ما کوزه‌ها کند        زنهار   کاسه سر ما  پرشـراب  کن

ما  مرد  زهد  و  توبه و طامات   نیستیم         با ما به جام باده صافی خطاب کن

کــار  صـواب  بـــاده  پرستیست حـــافظا        برخیـز  و عزم جـزم به کار صواب کن.

ته نوشت: سخنوران زیادی هستند و سخنان بسیار گفته‌اند، ولی محمد (ص) را هیچ سخنی نیست که توصیف کند.

*افسوس که انسان، انسان است از احساس سرشار است.