به نام دوست

اتفاقی (حاشیه این پست):

چند روز پیش یا چند هفته پیش، درست یادم نیست ! ولی تو یکی از همین روزها که گذشته، بر حسب اتفاق با عمو و زنش رفتیم بیرون تا کمی بگردیم و یک سری کارهای مربوط به انها را انجام بدیم وقتی که کارهاشان تمام شد، سر چهار راه ولیعصر من از انها جدا شدم و رفتم به سمت انقلاب تا یه کتاب برای خودم بخرم و یه هدیه کوچیک برای خواهرم که تولدش بود ! و عمو هم با خانومش رفتن به سمت خانه.

بعد از خریدن کتاب که با قیمت بالایی توی بازار سیاه گیر آوردم، و گرفتن یه هدیه برای تولد خواهرم؛ هوس کردم برم سینما و یک فیلم ببینم، جلوی سینما بهمن مکث کردم و به تبلیغات فیلم بی پولی نگاهی انداختم، قبلاً هم یکی از دوستان تعریفش رو کرده بود پس تصمیم گرفتم برم این فیلم رو تماشا کنم، بلیط خریدم و … !

فیلم بی پولی (متن اصلی این پست):

این فیلم یک فیلم طنز است ! اشتباه نکنید طنزهای آب دوغ خیاری منظورم نبود، بلکه منظور من از طنز همان سبک کمدی است که درام را در بر می‌گیرد ! این فیلم یک کمدی درام واقعی است، حتماً می‌پرسید کمدی درام یعنی چه ؟ خوب کمدی درام یعنی “من”، ببخشید یعنی “زندگی من” ! آری، قصه‌ء این فیلمی مخاطب خود را در شرایط خندیدن قرار می‌دهد، ولی در واقعیت قصه‌ای گریه دار است ! درست مثل زندگی من که دیگران را می‌خنداند ولی از درون خودم را می‌گریاند ! این سبک فیلم در ایران کم ساخته شده، نمونه‌های مانند ان بسیار کم است که می‌توان گفت ساخت چنین فیلمی در سینمای ایران امیدوار کننده است.

این فیلم که کارگردانی آن بر عهده یک کارگردان جوان به نام حمید نعمت الله است در نوع خود در سینمایی ایران فیلم کم نظیری هست. در کارنامه این کارگردان می‌توان فیلم “بوتیک” را دید، که فیلم ِ بوتیک به عنوان اولین فیلم این کارگردان به حساب می‌اید که به نظر بنده کار خوب و به یاد ماندنی بود. این کارگردان؛ خوشبختانه یا بدبختانه دیگر فیلم بوتیک را تکرار نمی‌کند و ما شاهد فیلم جدیدی با رنگ و بوی تازه‌ای از این کارگردان هستیم.

به ترتیب از راست: علی سلیمانی،امیر جعفری،بهرام رادان،سیامک انصاری و بابک حمیدیان

خلاصه‌ای از فیلم :

فیلم با عروسی دو جوان اغاز می‌شود (توجه کنید که اغاز فیلم با شادی همراه است). کمی از فیلم نگذشته که محل کار ایرج [بهرام رادان] به نمایش در میآد، شکوه و عظمت این مرد را در زندگی کاریش و موفقیت‌ش در کار را به تصویر می‌کشد…

نکته فیلم: ایرج با دوست دوران مدرسه خود پرویز افراشته [حبیب رضایی] که از دوباره دیدتش، راهی محل کار پرویز می‌شوند که سر راه، توی ماشین، ایرج با پرویز صحبت می‌کنه و ماشین اونها هم پشت یه ماشین اشغالی در حال حرکت هست و دو تا رفتگر از کنارهای کامیون اشغالی گرفته‌اند و نشست‌اند و با هم صحبت می‌کنند با نشان دادن این صحنه ایرج صداش رو پر از تکبر می‌کنه و میگه: از “ادم‌های بدبخت بدم میاد”… !

داستان اصلی فیلم شروع میشه و این دو تا جون که تازه ازدواج کرده‌اند به مرحله سختی از زندگی برخورد می‌کنند و اون مرحله “بی پولی” هستش.

فیلم در ادامه روال خودش رو به زیبایی طی می‌کنه و همراه با تلخی‌های واقعی بیننده رو به خنده وا میداره که زیبایی‌های فیلم رو بیشتر میکنه. نکات قابل توجه در این فیلم می‌تواند پایان ان باشد، یا می‌تواند خسته نشدن ایرج از زندگی باشد ! که به علت لو نرفتن قصه فیلم ان را شرح نمی‌دهیم و به جای آن پیشنهاد می‌کنیم که فیلم را حتماً ببینید.

دیالوگ‌ها و سکانس‌ها برگذیده از نظر بنده:

چند دیالوگ و یک سکانس از این فیلم انتخاب کردم که هم شیرین هست و هم تلخ.

اولین انتخاب – آن سکانس از فیلم هست که ایرج به همراه احمد رنجه در محل کار پرویز افراشته منتظر او هستند و در بی‌حالی کامل چرت می‌زنند …، پرویز از در وارد می‌شود و مثل احمق‌ها و بی‌خیال از غم دنیا شروع می‌کند به خواندن «سر پل تجریش» و هم این طور در حال خواندن لباس‌های خود را در می‌آورد و حرکات احمقانه‌ای از خود نشان می‌دهد و به سمت دستشوی می‌رود و الی اخر …

دومین انتخاب – ماشین ایرج خراب می‌شود و ماشین را می‌اورند توی کوچه‌ای که محل کار سیامک انصاری*1 است. دوربین، ایرج و یکی از دوستانش را در حال باز کردن قطعات ماشین نشان می‌دهد؛ که قطعات را برای فروختن می‌خواهند و پول ان را برای خرج زندگی؛ در همین لحظه موبایل ِ ایرج زنگ می‌خورد و زن او پشت تلفن اجناسی را که برای اشپزی لازم دارد را ذکر می‌کند و ایرج روی گرد و غبار ِ روی ماشین می‌نویسد، در همین لحظه چند نفر از دوستان‌شان در حال نگاه کردن کارهای ایرج هستند، هر کدام از پنجره‌ای کله‌ء خود را بیرون اورده‌اند(تصویر این صحنه در عکس بالا هست) در اینجاست که امیر جعفری*2 می‌گوید: “برید تو اقا برید تو، بدبختی‌های مردم هم نگاه کردن داره” و الی اخر …

بیشتر سکانس‌های که در دفتر کار سیامک انصاری فیلم برداری شده به نظر خوب از اب در امده و به بهتر نشان دادن وضعیت ایرج کمک کرده و نقش مهمی در خوب شدن کل فیلم داشته.

یک سکانسی هست تو این فیلم که ایرج با حس امیدوارانه به شکوه میگه: “باید دوتامون عرشه‌ى کشتی رو به‌دست بگیریم” که شکوه در جوابش با متانت میگه: “سکان رو، عرشه که عرشه است”.

در کل باید گفت: برای اتفاقاتی که در این فیلم می‌افتد باید زورکی خندید چون واقعیت امر خندیدن نیست گریستن است !

در پایان هم می‌توان گفت فیلم خوبی بود و ارزش وقت گذاشتن را داشت، امیدوارم که به سینما بروید و این فیلم را تماشا کنید که خالی از لطف نیست فکر نکنم از دیدن این فیلم پشیمان بشوید.

ته‌نوشت: فیلم ِ بی پولی به نظر بنده به تکبر یک انسان پرداخت ِ و در به تصویر کشیدن این نقص بزرگ بشر نسبتاً موفق بوده ! در کنار اینها باید از بازیگران قوی که نقش‌های خودشان را به خوبی ایفا کرده بودن هم یاد کنیم.

پانویس‌ها: * 1 - اسم شخصیتی که نقشش را سیامک انصاری بازی می‌کرد را فراموش کردم.

*2 - اسم شخصیتی که نقشش را امیر جعفری بازی می‌کرد را فراموش کردم.

لینک مفید: عکس‌های بیشتری از این فیلم را در اینجا ببینید.

توضیح: این اولین پست سینمایی من بود، اگر کم و کاستی داشت ببخشید . در ضمن یک بخش جدید به نام سینما در وبلاگ ایجاد کردم که امیدوارم بخش مفیدی باشد که در مورد سینما و پیرامون ان خواهم نوشت.