SocioThoughts...

Ο νομισματικός πληθωρισμός της... παραπληροφόρησης

2008-05-06T13:30:00.008+03:00

Όταν τέτοιου είδους αβάσιμα σχόλια ("για την ακρίβεια ευθύνεται το ευρώ") εκστομίζονται από κάποιον πολίτη, ο οποίος δεν (είναι σε θέση να) αντιλαμβάνεται πλήρως τις λεπτομέρειες της οικονομικής - νομισματικής πολιτικής και δε διαθέτει τις στοιχειώδεις γνώσεις της οικονομικής επιστήμης, ενδεχομένως μπορεί να επιδειχθεί κατανόηση.

Διότι είναι γεγονός πως ο μέσος Έλληνας πολίτης δεν είχε τη δυνατότητα να πληροφορηθεί εγκαίρως τί ακριβώς σηματοδοτεί το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, ποια τα πλεονεκτήματά του, ποιες οι υιοθετηθείσες δικλείδες ασφαλείας έναντι των απολύτως ανεξέλεγκτων πληθωριστικών πιέσεων και των τεχνητών ή αναγκαστικών νομισματικών υποτιμήσεων.

Διότι είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια η χώρα διέρχεται σοβαρή οικονομική κρίση, η οποία αποτυπώνεται κυρίως στο μειούμενο βιοτικό επίπεδο μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού (συμπεριλαμβανομένων μερίδων της λεγομένης "μεσαίας τάξης").

Διότι είναι γεγονός πως η μεγέθυνση των μισθών ήταν και παραμένει αναντίστοιχη των αυξήσεων των τιμών των βασικών προϊόντων διατροφής τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα να ξοδεύουν το σύνολο των εσόδων τους για την κάλυψη αποκλειστικά των στοιχειωδών αναγκών τους και για οποιαδήποτε άλλη να καταφεύγουν στον τραπεζικό δανεισμό. Είναι, επίσης, γεγονός, πως οι τιμές άλλων προϊόντων και υπηρεσιών που δε θεωρείται ότι καλύπτουν στοιχειώδεις ανάγκες έχουν μειωθεί, παραμένουν σταθερές ή έχουν αυξηθεί ελάχιστα τα τελευταία χρόνια.

Όταν τον ισχυρισμό ότι για την κακή οικονομική κατάσταση της χώρας ευθύνεται η εισαγωγή του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος υιοθετούν, προβάλλουν και προπαγανδίζουν λαϊκιστικού χαρακτήρα (πρωινές τε και βραδινές) τηλεοπτικές εκπομπές, πρέπει να εγείρονται ανησυχίες. Παρ' όλα ταύτα, δεδομένης της λαϊκιστικής υπεραπλουστευτικής μεθοδολογίας των εκπομπών αυτών, είναι αντιληπτός ο λόγος, για τον οποίο ακολουθούν τη συγκεκριμένη τακτική.

Όταν, ωστόσο, ο ισχυρισμός ότι για την κακή οικονομική κατάσταση της χώρας ευθύνεται η εισαγωγή του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος υιοθετείται άκριτα και απερίσκεπτα από μέσα ενημέρωσης, στα οποία εργάζονται επιτελεία κατά τα λοιπά σοβαρών οικονομικών και πολιτικών συντακτών (βλ. π.χ. το κύριο θέμα στο φύλλο του περασμένο Σαββάτου της εφημερίδας "Τα Νέα" ή το εξοργιστικά και επικίνδυνα ψευδές και ατεκμηρίωτο συναφές άρθρο του αρθρογράφου Γιάννη Τριάντη στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία"), η τάξη μεγέθους της παρασπονδίας είναι διαφορετική.

Διότι, ως γνωστόν, ο εύκολος "αντιευρωπαϊσμός", η σαθρή μνήμη, η ομφαλοσκόπηση και ο στρουθοκαμηλισμός, "της μιας δραχμής τα λόγια" ευδοκιμούν στη χώρα της φαιδράς... ελαίας.

Όταν, όμως, καλλιεργείται συστηματικά ο νομισματικός πληθωρισμός της... παραπληροφόρησης, η κατάσταση τείνει να γίνει επικίνδυνη. Και διότι υποτιμάται η νοημοσύνη όσων αντιλαμβανόμαστε (έστω στοιχειωδώς) τις οικονομικές λειτουργίες και επειδή επιχειρείται κατάφωρα να διασαλευθεί η αλήθεια: ότι, δηλαδή, εάν η Ελλάδα δεν ήταν μέλος του ενιαίου νομισματικού ευρωπαϊκού χώρου, το μέγεθος της εγχώριας οικονομικής κρίσης στο πλαίσιο της τρέχουσας παγκόσμιας ύφεσης θα ήταν πολλαπλάσιο!

Εάν θέλει κάποιος να αντιπολιτευθεί την Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει στη διάθεσή του πολυποίκιλα ερείσματα. Εάν θέλει κάποιος να αντιπολιτευθεί την τωρινή ή την προηγούμενη ελλαδική κυβέρνηση, έχει πολλαπλάσια. Εάν, όμως, επιθυμεί να διατηρεί στοιχειωδώς τη σοβαρότητά του, ας μην υποδαυλίζει το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα και τη συμμετοχή της χώρας μας στον κοινό ευρωπαϊκό χώρο...

Διεθνής κατακραυγή για την αδιαφορία του ελλαδικού κράτους για το περιβάλλον

2008-04-22T14:30:00.007+03:00

Υπόδειγμα αντιπεριβαλλοντικής πολιτικής και εγκληματικής αδιαφορίας θεωρείται διεθνώς και επισήμως πλέον η Ελλάδα.

Στις 17 Απριλίου η Επιτροπή Συμμόρφωσης της Συνθήκης-Πλαίσιο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή εξέδωσε την τελική απόφασή της σχετικά με την επάρκεια του συστήματος καταγραφής των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, η Ελλάδα δεν έχει συμμορφωθεί με τις υποδείξεις της Επιτροπής και κατά συνέπεια η τελευταία επιβάλλει ως ποινή την απαγόρευση συμμετοχής της χώρας μας στους προβλεπόμενους ευέλικτους μηχανισμούς του Πρωτοκόλλου του Kyoto.

Το εν λόγω Πρωτόκολλο, ως γνωστόν, προβλέπει τη χρήση ευέλικτων μηχανισμών, συμπληρωματικά προς τις απαραίτητες εγχώριες πολιτικές και μέτρα. Οι μηχανισμοί αυτοί (όχι οι βέλτιστοι κατά τη γνώμη μου, διεθνές πρότυπο, ωστόσο) δίνουν στις βιομηχανικές χώρες τη δυνατότητα να επιτύχουν τους στόχους τους μέσω της εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών μεταξύ τους αλλά και με την απόκτηση πιστώσεων ως αντάλλαγμα για έργα περιορισμού εκπομπών που υλοποιούν στο εξωτερικό. Σε αυτούς τους μηχανισμούς δεν μπορεί, λοιπόν, να μετέχει εφεξής η Ελλάδα, έως ότου προβεί στη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου και αξιόπιστου συστήματος καταγραφής εκπομπών. Υπενθυμίζω ότι στο Πρωτόκολλο του Kyoto συμμετέχουν 141 χώρες και η Ελλάδα είναι η μοναδική, στην οποία επιβλήθηκε τέτοιου είδους ποινή. Σημειώνω, επίσης, ότι η "αποβολή" της Ελλάδας επηρεάζει και τη συνολική θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης εντός του Πρωτοκόλλου.

Και, βεβαίως, δε χρειάζεται να υπογραμμίσω πόσο γελοίες φαντάζουν οι προσπάθειες του υπουργείου (καμένου) Περιβάλλοντος, Χωρο(α)ταξίας και (κατ’ εξοχήν) Δημοσίων Έργων (και κατά προτίμηση με Συμβάσεις Ιδιωτικού – Δημοσίου Τομέα), και δη του υφυπουργού, Σταύρου Καλογιάννη, να επιρρίψει την ευθύνη για τη συνολική περιβαλλοντοκτόνα πολιτική της κυβέρνησης (της νυν και των προηγούμενων, βεβαίως) σε κάποιον "ανθέλληνα" ή "ανεύθυνο" επιστήμονα.

Είναι τόσο γελοίες αυτές οι προσπάθειες του υπουργείου αυτού, όσο και η αντίστοιχες του υπουργού Εσωτερικών, Προκόπη Παυλόπουλου, να επιρρίψει την ευθύνη για την έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής στην Ελλάδα σε εγχώριες οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων! Αφορμή για τις δηλώσεις του Προκόπη Παυλόπουλου που εκθέτουν περαιτέρω τη χώρα ήταν το γεγονός ότι η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες χαρακτήρισε σε σχετική έκθεσή της προ ολίγων ημερών τη μεταχείριση των αιτούντων πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα τόσο "ανεπαρκή", ώστε σύστησε στα υπόλοιπα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να σταματήσουν να επαναπροωθούν τους πρόσφυγες στη χώρα μας!

Αίσχος, ντροπή και όνειδος! Για τη νυν και τις προηγούμενες κυβερνήσεις (και για κάθε έναν από εμάς που συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε την υποδαύλιση των πραγματικών εθνικών συμφερόντων από όσους συμμετείχαν και συμμετέχουν σ' αυτές)...

Σημειωτέον ότι η σημερινή είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Γης....

Εξάγοντας ρύπανση στη βαλκανική περιφέρεια

2008-04-18T02:30:00.013+03:00

Επιβεβαιώθηκαν όσα αναρτήθηκαν και εδώ το πρωί της Τετάρτης αναφορικά με την ακύρωση των σχεδιασμών περί κατασκευής μονάδας παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος με χρήση λιθάνθρακα από τη "ΔΕΗ" και τη γερμανική "RWE". Επιβεβαιώθηκαν, δηλαδή, όσα είχε προαναγγείλει με συνέντευξή του στο στο διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο "Reuters" ο υπουργός Ανάπτυξης, Χρήστος Φώλιας.

Η ευχάριστη αυτή είδηση, ωστόσο, αμαυρώνεται (κυριολεκτικά!) από την ανακοίνωση, στην οποία προέβη ο πρόεδρος της "ΔΕΗ", γνωστός κατά τα λοιπά για τις... επιστημονικές απόψεις του περί το λιθάνθρακα, Τάκης Αθανασόπουλος: οι δύο εταιρείες, συμπράττουσας και της "Τιτάν", σκοπεύουν να κατασκευάσουν μονάδα λιθάνθρακα ισχύος 500 έως 800 MW στην Αλβανία!. Σε αυτό το σχήμα η "RWE" θα ελέγχει το 51%, η "ΔΕΗ" το 39% και η "Τιτάν" το 10%.

Η τελική απόφαση, βεβαίως, για το θέμα ανήκει στην κυβέρνηση και τους πολίτες της Αλβανίας. Επειδή, ωστόσο, η "ΔΕΗ" δεν είναι (ακόμη τουλάχιστον) ιδιωτική εταιρεία, αλλά ελεγχόμενη από το ελλαδικό κράτος, φρονώ πως η κυβέρνηση και ειδικά το υπουργείο Ανάπτυξης θα έπρεπε να επανεξετάσουν την... "ευφυή" εξαγωγική στρατηγική, την οποία, κατά τα φαινόμενα, υιοθετούν.

Εάν οι ιθύνοντες της "ΔΕΗ" θεωρούν ότι πράγματι απαιτείται για λόγους ανάπτυξης της επιχείρησης η κατασκευή ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων και εκτός ελλαδικών συνόρων, ας το πράξουν με σεβασμό στο περιβάλλον και τους πολίτες της φιλοξενούσας χώρας. Η οποία, εν προκειμένω, σε λίγα χρόνια θα ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κατά συνέπεια θα υπόκειται πλήρως στους ευρωπαϊκούς κανονισμούς περί την προστασία του περιβάλλοντος και τους στόχους για μείωση των εκπεμπόμενων αερίων του θερμοκηπίου.

Η αλήθεια είναι ότι, όπως, διευκρίνισε εχθές σε απάντησή του προς τον ευρωβουλευτή Δημήτρη Παπαδημούλη ο αρμόδιος για θέματα ενέργειας Επίτροπος της Ένωσης, Andris Piebalgs, η έκδοση άδειας κατασκευής σταθμού ηλεκτροπαραγωγής με καύση λιθάνθρακα υπάγεται στην αρμοδιότητα των αρχών των κράτών-μελών. Ωστόσο, οι απαιτήσεις που πρέπει να πληρούνται από τα κράτη μέλη και ορίζονται από τη σχετική νομοθεσία της Ένωσης περιλαμβάνουν την υποχρέωση, βάσει της οδηγίας για την εμπορία των εκπομπών, επιστροφής δικαιωμάτων για το διοξείδιο του άνθρακα που εκπέμπεται από εγκαταστάσεις καύσης ισχύος μεγαλύτερης από 20 μεγαβάτ (MW).

Εάν η Ελλάδα, μέσω της "ΔΕΗ", επιθυμεί να αυξήσει το γεωστρατηγικό ρόλο της στα Βαλκάνια, ας το πράξει υποστηρίζοντας τη βιώσιμη ανάπτυξη των γειτονικών χωρών και όχι μολύνοντας το περιβάλλον τους!

Εάν η Ελλάδα επιθυμεί να διασφαλίσει την ενεργειακή επάρκειά της, ας το πράξει υποστηρίζοντας έμπρακτα την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, την εξοικονόμηση ενέργειας και τον περιορισμό της εξάρτησης από ορυκτά καύσιμα!

Για να το θέσω και με όρους που προσιδιάζουν σε θεωρητικά αναλυτικά σχήματα: εάν η Ελλάδα -ήτοι η άρχουσα τάξη της- συνεχίσει να δρα ως ημιπεριφερειακή χώρα, τοπικός αντιπρόσωπος της "μητρόπολης" του παγκοσμίου συστήματος και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εξάγοντας ρύπανση στη βαλκανική περιφέρεια) και όχι ως οργανικό τμήμα αυτού του ανεπτυγμένου πυρήνα (υιοθετώντας τις πρακτικές και τις νόρμες αυτού του κέντρου) τότε θα παραμένει ή, ορθότερα, θα τείνει να ξαναγίνει, ημιπεριφερειακή.

Όσο, βεβαίως, παραμένει επικεφαλής της "ΔΕΗ" ο Τάκης Αθανασόπουλος -ο οποίος, ακόμη και ανακοινώνοντας την ακύρωση των σχεδιασμών για κατασκευή ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων στη χώρα μας, υποστήριζε ότι η επιχείρηση της οποίας προΐσταται καθώς και η ελληνική οικονομία χάνουν μία "πολύ μεγάλη ευκαιρία" και ισχυριζόταν ότι οι αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν από το σύνολο των οικολογικών οργανώσεων και πολλούς επιστημονικούς φορείς δεν εμφορούνταν από περιβαλλοντικούς ανησυχίες, αλλά καθοδηγούνταν από ανταγωνιστικά συμφέροντα που δεν επιθυμούν τη συνεργασία της "ΔΕΗ" με τη "RWE"- ούτε η συμβολή στη βιώσιμη ανάπτυξη των γειτονικών κρατών ούτε η ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα βρίσκονται στις προτεραιότητες της ενεργειακής πολιτικής της χώρας.

Πάντως, με αφορμή την πρόθεση των τριών εταιρειών να κατασκευάσουν ηλεκτροπαραγωγική μονάδα καύσης λιθάνθρακα στην Αλβανία, θεωρώ ότι το ελλαδικό κίνημα της πολιτικής οικολογίας (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό κι όποιους κι αν περιλαμβάνει και δεδομένου ότι γνωρίζω καλά πως σε κάθε περίπτωση αφορά ορισμένους από τους τακτικούς αναγνώστες τούτου του ιστολογίου) θα ήταν ευκταίο να συστηματοποιήσει τη συνεργασία του με τους φιλοπεριβαλλοντικούς φορείς των βαλκανικών κρατών. Ιδίως των μικρότερων, τα οποία δύσκολα αντιστέκονται σε πιέσεις να καταστούν υποδοχείς περιβαλλοντοκτόνων δραστηριοτήτων ή επικίνδυνων αποβλήτων.

Η ελευθερία του Τύπου από τους... ιδιοκτήτες του

2008-04-17T13:00:00.011+03:00

Θα ήθελα να είμαι πολίτης μιας χώρας, στην οποία το κύριο θέμα στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος" δε θα είχε λόγο ύπαρξης.

Θα ήθελα, δηλαδή, να είμαι πολίτης μιας χώρας, της οποίας οι αρχές, οι επιχειρήσεις και οι κάτοικοι θα σέβονταν και θα εκτιμούσαν το φυσικό περιβάλλον και θα είχαν συντελέσει να αποφευχθεί εν τη γενέσει το επί δεκαετίες έγκλημα κατά της θάλασσας, του υπεδάφους, του υδροφόρου ορίζοντα, της ατμόσφαιρας, της υγείας των ανθρώπων που (συνεχίζει να) συμβαίνει στο Θριάσιο Πεδίο και όλη τη Δυτική Αττική.

Επιπλέον, θα ήθελα να είμαι πολίτης μιας χώρας, ο Τύπος της οποίας θα είχε τέτοιο κύρος, ανεξαρτησία και παγιωμένο επαγγελματικό κώδικα δεοντολογίας και ηθικής, ώστε δε θα με παραξένευε ή δε θα μου προκαλούσε δεύτερες σκέψεις ή δε θα αναρωτιόμουν για το επαγγελματικό μέλλον του διευθυντή του και των αρχισυντακτών του και των δύο ριψοκίνδυνων συντακτριών το γεγονός ότι το επίμαχο κείμενο δημοσιεύεται στη συγκεκριμένη εφημερίδα που, ως γνωστόν, ανήκει στους συγκεκριμένους ιδιοκτήτες.

Θα ήθελα να είμαι πολίτης μιας χώρας, της οποίας κανένας κάτοικος δε θα χρειαζόταν να διανοηθεί να φωνάξει σε δημόσια συγκέντρωση το σύνθημα "ΔΕΗ και Χαλυβουργική, να πάτε στην Ανάβυσσο να χτίσετε εκεί". Δε θα χρειαζόταν να διανοηθεί να φωνάξει ένα τέτοιο σύνθημα και διότι η εν λόγω χώρα, της οποίας θα ήθελα να είμαι πολίτης, θα είχε από δεκαετίες ορθολογικά συγκροτημένο χωροταξικό σχέδιο βιώσιμης ανάπτυξης του συνόλου της έκτασής της και αυστηρή νομοθεσία αναφορικά με την προστασία του περιβάλλοντος και διότι σε μια τέτοια χώρα οι δημόσιες και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις θα ήταν αυτονόητο ότι θα σέβονται απολύτως μια τέτοια νομοθεσία. Και διότι, επιπλέον, οποιοσδήποτε συμπολίτης μου σ' αυτή την ιδανική χώρα, εάν χρειαζόταν να διαμαρτυρηθεί δημόσια για οποιοδήποτε θέμα σχετικό με την προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας, δε θα το έπραττε βάσει της απεχθούς "λογικής" "nimby" (not in my backyard, όχι στην δική μου αυλή), αφού θα είχε -χάρη στο καλό εκπαιδευτικό σύστημα της εν λόγω χώρας- την ικανότητα να αντιλαμβάνεται τί εστί ή αντίληψη που περιέχεται στο προαναφερθέν σύνθημα.

Θα ήθελα να είμαι πολίτης μιας χώρας, της οποίας οι αρχές, οι επιχειρήσεις και οι κάτοικοι θα σέβονταν και θα εκτιμούσαν το φυσικό περιβάλλον ως αυταξία και άρα δε θα χρειαζόταν να αφιερώνω ένα μεγάλο τμήμα των κειμένων τούτου του ιστολογίου στην εγχώρια οικο-λογία.

Δεν είμαι πολίτης μιας τέτοιας ιδανικής χώρας, αλλά της Ελλάδας. Και δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι από τη στιγμή που είδα το πρωτοσέλιδο και το κύριο άρθρο για τα όρια της ελευθερίας του Τύπου από τους... ιδιοκτήτες του. Και για άλλα, τα οποία δε θα ήταν κόσμιο να αναφέρω δημόσια... Για το τελευταίο, άλλωστε, όπως πληροφορούμαι, φροντίζουν κάποια λιλιπούτεια ιστολόγια και αντίστοιχες ραδιοφωνικές εκπομπές τηλεοπτικού ψευδοχιούμορ...

Θα ήθελα, τέλος, οι αναγνώστες του ιστολογίου να μην καταλαβαίνουν όσα έγραψα και όσα απέφυγα να γράψω σε τούτο το σύντομο σχόλιο... Δυστυχώς, όμως, γνωρίζουν και κατανοούν... Πιθανότατα έχουν κάνει και οι ίδιοι τις ίδιες με εμένα σκέψεις, αν έτυχε να έχουν δει το σημερινό φύλλο της καλής εφημερίδας πριν επισκεφθούν το ιστολόγιο...

Άδεια λειτουργίας και σε αυθαίρετα τουριστικά καταλύματα!

2008-04-17T08:30:00.009+03:00

Διαβάζω ότι ο υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης, Άρης Σπηλιωτόπουλος, προανήγγειλε τη με νέα νομοθετική ρύθμιση λειτουργική νομιμοποίηση των πάσης φύσεως τουριστικών καταλυμάτων στα οποία υπάρχουν πολεοδομικού τύπου παραβάσεις.

Όπερ σημαίνει ότι μία τουριστική επιχείρηση (έστω συγκρότημα ενοικιαζόμενων δωματίων, δηλαδή) θα δύναται να λάβει το ειδικό σήμα λειτουργίας του ΕΟΤ- εξασφαλίζοντας έτσι τη νόμιμη και νομότυπη δραστηριοποίησή του- παρά την ύπαρξη αυθαίρετων πολεοδομικά τμημάτων στο κατάλυμα, στο οποίο στεγάζεται! Ε, νομίζω πως αυτή η κυβέρνηση τείνει να γίνει απολύτως επικίνδυνη για τον τόπο!

Είναι δυνατό να επιβραβεύεται και να νομιμοποιείται η περιβαλλοντική αυθαιρεσία, η κοινωνική αναλγησία, η αισθητική που έχει καταστρέψει κάθε σημείο σχεδόν του ελληνικού τοπίου;

Υποψιάζομαι ότι για να προβεί σε τέτοιου είδους δηλώσεις ο Άρης Σπηλιωτόπουλος έχει προσυνεννηοηθεί και με το συναρμόδιο υπουργό, Γιώργο Σουφλιά. Τυπικά αρμόδιο (και) για την προστασία του περιβάλλοντος, ουσιαστικά για τις αυθαίρετες κατασκευές, ως γνωστόν...

Υ.Γ.: Το σύντομο και το ελαφρώς παρα-πολιτικό ύφος του σχολίου οφείλεται στο γεγονός ότι δε χωρά περαιτέρω κριτικής μια τόσο α-νόητη πρωτοβουλία, η οποία, εάν σχηματοποιηθεί σε νομοσχέδιο, ελπίζω ότι θα βρει αντίθετους και τους περισσότερους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας.

Υ.Γ.2: Για το "Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο", το οποίο κατέθεσε εχθές στο Κοινοβούλιο ο Γιώργος Σουφλιάς έχω γράψει επανειλημμένως εδώ (τον περασμένο Αύγουστο, τον περασμένο Νοέμβριο, καθώς και πριν λίγες εβδομάδες). Επειδή πρόκειται για ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα, προφανώς θα επανέλθω, όταν θα έχω υπ' όψιν το ακριβές περιεχόμενο της τελικής πρότασης του υπουργείου. Βεβαίως, το σύνολο των επιστημονικών και περιβαλλοντικών φορέων της χώρας έχουν ήδη απορρίψει το σχέδιο ως απαράδεκτο, παρωχημένο και εν τέλει αντίθετο προς τις στοιχειώδεις αρχές τις βιώσιμης ανάπτυξης.

Επικίνδυνα πυρηνικά παίγνια στην Ισπανία

2008-04-16T18:00:00.006+03:00

Οι υπεύθυνοι του πυρηνικού σταθμού "Ascó-Vandellòs" (φωτογρ.) στην επαρχία Τarragona στη βορειοανατολική Ισπανία, ο οποίος ανήκει στον όμιλο "Endesa", αντιμετωπίζουν σειρά κυρώσεων επειδή υποβάθμισαν τη σημασία της διαρροής ραδιενέργειας που σημειώθηκε τον περασμένο Νοέμβριο, ανακοινώθηκε εχθές από το ισπανικό "Συμβούλιο Πυρηνικής Ασφαλείας" (CSN).

Στη σχετική ανακοίνωση το CSN αναφέρει ότι η διοίκηση του σταθμού έδωσε ανεπαρκείς και εσφαλμένες πληροφορίες σχετικά με τη διαρροή ραδιενέργειας που σημειώθηκε εκεί στις 26 Νοεμβρίου, στη διάρκεια εργασιών συντήρησης. Το περιστατικό δεν αποκαλύφθηκε παρά στις 4 Απριλίου και στη διάρκεια ελέγχων που πραγματοποιήθηκαν για το περιστατικό αυτό στις 5 και 7 Απριλίου, το CSN διαπίστωσε ότι η σοβαρότητα της διαρροής υπήρξε εκατονταπλάσια από ό,τι είχε ανακοινώσει η εταιρεία.

Μετά τη διαπίστωση αυτή υποβλήθηκαν σε εξετάσεις 800 άτομα, χωρίς, ευτυχώς, να έχει διαπιστωθεί οποιαδήποτε ένδειξη βλάβης στην υγεία τους.

Άνευ περαιτέρω σχολίων και, δυστυχώς, ως τρόπον τινά "απάντηση" σε πρόσφατα σχόλια για το θέμα της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας (αναμφίβολα καλόπιστων) αναγνωστών του ιστολογίου...

Σχετικά κείμενα: " Περισσότερο επικίνδυνοι οι νέας γενεάς πυρηνικοί σταθμοί" (15 Απριλίου 2008), "Πυρηνικό δυστύχημα στο Pakistan" (8 Απριλίου 2008), "Πυρηνικό ή Βιώσιμο Μέλλον; Σύντηξη Συμφερόντων και Σχάση Λογικής..." (26 Νοεμβρίου 2006)

Ακυρώνεται η συνεργασία ΔΕΗ-RWE για κατασευή μονάδων καύσης λιθάνθρακα

2008-04-16T09:00:00.008+03:00

Η πλέον ευχάριστη είδηση των τελευταίων ημερών στην ελλαδική επικαιρότητα εντοπίζεται, κατά τη γνώμη μου, σε συνέντευξη, την οποία παραχώρησε εχθές ο υπουργός Ανάπτυξης, Χρήστος Φώλιας, στο διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο "Reuters".

Ο Χρήστος Φώλιας στη συνέντευξή του αφήνει να εννοηθεί ότι εγκαταλείπεται το ενδεχόμενο κατασκευής μονάδων παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος με χρήση λιθάνθρακα από τη ΔΕΗ και τη γερμανική RWΕ.

Σύμφωνα, μάλιστα, με σχετικό reportage που δημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας "Τα Νέα", οι δηλώσεις του Χρήστου Φώλια επιβεβαιώνουν πληροφορίες από πηγές στη ΔΕΗ ότι το μνημόνιο συνεργασίας των δύο εταιρειών έχει τροποποιηθεί πλήρως. Από το αρχικό κείμενο έχει απαλειφθεί η αναφορά στην από κοινού κατασκευή μονάδας λιθάνθρακα (με το 51% στην RWΕ και το 49% στη ΔΕΗ), τόσο λόγω των αντιδράσεων των τοπικών κοινωνιών όσο και επειδή έχουν παρέλθει οι προθεσμίες εντός των οποίων οι Γερμανοί εταίροι έπρεπε να απαντήσουν στους προμηθευτές τους για το υλικό που είχαν παραγγείλει.

Έτσι, το ενδεχόμενο συνεργασίας των δύο εταιρειών αφορά, πλέον, μόνο στους τομείς του φυσικού αερίου και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Αναμφίβολα, εάν επιβεβαιωθούν οι ως άνω πληροφορίες και εκτιμήσεις, πρόκειται για μια σημαντικότατη νίκη της κοινωνίας των πολιτών και του ελλαδικού φιλοπεριβαλλοντικού κινήματος.

Σχετικά κείμενα: "Κώστας Καραμανλής: οι ψευδεπίγραφες ρητορείες και η περιβαλλοντική πραγματικότητα" (29 Μαρτίου 2008) και "Πομφόλυγες θερμοκηπίου ανθρακούχες, επικίδνυνες και θανατηφόρες..." (27 Φεβρουαρίου 2008)

O Berlusconi, ο Sarkozy και η ευρωπαϊκή κοινωνία

2008-04-15T23:00:00.010+03:00

Ήταν ακριβώς πριν ένα χρόνο. Μόλις είχε ολοκληρωθεί στη Φλωρεντία το τελευταίο συνέδριο του κόμματος των "Δημοκρατών της Αριστεράς" ("Democratici di Sinistra") στο οποίο αποφασίσθηκε η διάλυσή και συγχώνευσή του με το κεντρώο "La Margherita". Φίλος, από τα κορυφαία στελέχη του υπό διάλυση κόμματος, μου είχε τότε πει "Α, μα εμείς ετοιμαζόμαστε για τις μεθεπόμενες εκλογές". Μου είχε προκαλέσει τεράστια εντύπωση η φράση αυτή. Ενδεχομένως αυτός ήταν ο στόχος του ηγετικού στελέχους, να με εντυπωσιάσει. Ίσως, όμως, αντιλαμβανόταν εκείνο το οποίο επρόκειτο να ακολουθήσει, δηλαδή την πλήρη αποδόμηση, τη δυσλειτουργία, τη δυσφήμηση της κυβέρνησης συνασπισμού της κεντροαριστεράς του Romano Prodi.

Ωστόσο, όταν ένα χρόνο νωρίτερα, τον Απρίλιο του 2006, η Ιταλία είχε απαλλαγεί από την εξαετή διακυβέρνηση της μεταπολιτικής, μεταμοντέρνας ολογραμμικής -κατασκευασμένης με τα παλαιότερα και τα ταπεινότερα των υλικών και ενστίκτων- καρικατούρας επ' ονόματι Silvio Berlusconi, πολλοί -μεταξύ των οποίων και εγώ- είχαν θεωρήσει ότι ο κύκλος της πολιτικής φαρσοκωμωδίας για τα εξήντα εκατομμύρια των κατοίκων της είχε οριστικά κλείσει.

Φευ, στην εποχή της τηλεδημοκρατικώ τω τρόπω κοινωνικής απο-ρ-ρύθμισης, η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται απλώς ως φάρσα αλλά ενίοτε και ως αναμονταρισμένο video on demand. Και είναι πλέον βέβαιο ότι το σύνολο της κεντροαριστεράς στην Ιταλία, του προαναφερθέντος ηγετικού στελέχους που εχθές δεν επαναξελέγη καν στη Γερουσία συμπεριλαμβανομένου, φρόντισε να οδηγήσει την κοινωνία να πατήσει το κουμπί για να ξαναπαιχθεί το (μάλιστα, ελαφρώς αναμονταρισμένο προς το συντηρητικότερο και το κυνικότερο) video της πενταετίας 2001-2006. Η αλήθεια είναι πως η κεντροαριστερή συμμαχία απέτυχε παταγωδώς σχεδόν στα πάντα αφού ήταν αδύνατο τα κόμματα - μέλη της να συνεννοηθούν στα στοιχειώδη, δηλαδή στο ίδιο το στίγμα της διακυβέρνησης: μέτρα που αλληλοαναιρούνταν, συνεχείς αμφιταλαντεύσεις, ανικανότητα εφαρμογής ορθολογικής και κοινωνικά δίκαιης οικονομικής πολιτικής, ανεπιφύλακτη συμπαράταξη με τις Ηνωμένες Πολιτείες στα διεθνή θέματα, έκδηλη αμοιβαία καχυποψία μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων. Το σημαντικότερο: η κεντροαριστερή συμμαχία δεν έπεισε κανέναν ότι μπορούσε να σταματήσει την πολύπλευρη ύφεση, την έλλειψη στρατηγικής κατεύθυνσης και τη δραματική μείωση της αγοραστικής δύναμης των Ιταλών πολιτών κατά την τελευταία δεκαετία. Το αντίθετο, δηλαδή, απ΄ ότι έκανε η κυβέρνηση του José Zapatero, ώστε να επανεκλεγεί σχεδόν πανηγυρικά τον περασμένο μήνα: δεν κατάφερε να επιλύσει τα προβλήματα, αλλά έπεισε τους πολίτες ότι είναι ικανή και ότι, πάντως, εργάζεται συστηματικά για να τα επιλύσει· και, ότι, επιπλέον, διαθέτει σαφές όραμα για τη χώρα και την ισπανική κοινωνία.

Η αλήθεια είναι ότι η ιταλική κοινωνία βρίσκεται τρόπον τινά στην ίδια θέση με τη γαλλική, ότι αντιμετωπίζει τα ίδια κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Τα ίδια πολιτικά προβλήματα, άλλωστε, αντιμετωπίζουν και τα αντίστοιχα κεντροαριστερά κόμματα στις δύο χώρες. Υπ' αυτήν την έννοια, δεν είναι απροσδόκητο ότι η πλειοψηφία των Ιταλών πολιτών επέλεξε εχθές όπως οι Γάλλοι πριν ένα χρόνο. Άλλωστε, οι ομοιότητες των Silvio Berlusconi και Nicolas Sarkozy είναι τόσο προφανείς, ώστε δε χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κάποιος για να τις αναδείξει. Η μόνη διαφορά τους ενδεχομένως αφορά στο γεγονός ότι ο δεύτερος εκπροσωπεί τη γαλλική οικονομική εξουσία, ενώ ο πρώτος την προσωποποιεί, είναι ένα από τα σημαντικότερα μέλη της. Και όχι τόσο παράδοξα εντέλει, οι δύο αυτοί θιασώτες της μετα-πολιτικής, της κατάργησης κατ' ουσίαν της πολιτικής και αντικατάστασής της από τη μηντιακή διαχείριση, θεωρούνται από την πλειοψηφία των συμπολιτών τους ως η μοναδική διέξοδος από τα προβλήματα, τα οποία οι αντίστοιχες ισχυρότατες καθεστηκυίες πολιτικές τάξεις των δύο χωρών δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν κατά τις δύο προηγούμενες δεκαετίες.

Για όσους δεν είμαστε μόνιμοι κάτοικοι της Ιταλίας ή της Γαλλίας το μείζον διακύβευμα, ωστόσο, αφορά στις επιπτώσεις του γεγονότος ότι σε δύο από τις πέντε πολυπληθείς χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κυβερνούν πλέον άνθρωποι του συγκεκριμένου διαμετρήματος. Πολύ φοβούμαι ότι οι ξενοφοβικές, αντιευρωπαϊκές, ανερμάτιστες απόψεις τους θα τείνουν τα επόμενα λίγα χρόνια να καταστούν κυρίαρχες στα ίδια τα ευρωπαϊκά όργανα. Δεν είναι, εξάλλου, αδιάφορο το γεγονός ότι εντός του υπό το Silvio Berlusconi συνασπισμό, οι φασίζουσες τάσεις ενισχύθηκαν σημαντικά. Υπ' αυτήν την έννοια, όσοι δεν μπορούμε να δεχθούμε αμαχητί μια τέτοια προοπτική περαιτέρω συντηρητικοποίησης και αποδόμησης των ευρωπαϊκών θεσμών έχουμε, θαρρώ, να διδαχθούμε πολλά από τη "ρεαλιστική ουτοπία" πολιτικών όπως ο José Zapatero (ή ακόμη και ο Αυστραλός πρωθυπουργός, Kevin Rudd) και της διαλεκτικής σχέσης τους με την κοινωνία των πολιτών στις χώρες τους... Και νομίζω πως έχουν πολλά να διδαχθούν, εάν αντιληφθούν το ύψιστο διακύβευμα, και οι Ιταλοί ριζοσπάστες της Αριστεράς (οι οποίοι κατ' ουσίαν δε θα εκπροσωπούνται στο νέο Κοινοβούλιο) και οι σύντροφοί τους σε χώρες όπως η Ελλάδα.

Δεν είμαι απολύτως βέβαιος ότι ο προαναφερθείς φίλος θυμάται τη φράση που μου είπε ένα χρόνο πριν. Και δεν είμαι απολύτως βέβαιος ότι κατά τις επόμενες εκλογές το κόμμα του θα έχει να προσφέρει στους Ιταλούς πολίτες μια προοπτική ουσιαστικά διαφορετική από εκείνη του Silvio Berlusconi. Και ότι, ακόμη κι αν καταφέρει στη διάρκεια των επομένων ετών να συγκροτήσει ένα ριζικά διαφορετικό όραμα το "Δημοκρατικό Κόμμα", δε θα είναι, πλέον, αργά για να το εφαρμόσει.

Περισσότερο επικίνδυνοι οι νέας γενεάς πυρηνικοί σταθμοί

2008-04-15T07:30:00.002+03:00

Οι εταιρείες διαχείρισης πυρηνικής ενέργειας φροντίζουν να εμπλουτίζουν ολοένα και περισσότερο το ουράνιο, το βασικό καύσιμο λειτουργίας των αντιδραστήρων, ούτως ώστε να αυξήσουν την παραγωγή και την ισχύ ηλεκτρικής ενέργειας.

Είναι γεγονός ότι η αύξηση της αποδοτικότητας των καυσίμων με τη χρήση αντιδραστήρων πίεσης νερού και ειδικών βραστήρων έχει συμβάλει κατά ένα βαθμό στην παραγωγή ισχύος με λιγότερα ραδιενεργά απόβλητα.

Ωστόσο, σύμφωνα με τα στοιχεία πρόσφατης έρευνας, οι επικεφαλής της οποίας τα παρουσίασαν εχθές στο περιοδικό "New Scientist", ένα αποδοτικότερο πυρηνικό καύσιμο μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά ασταθές και επικίνδυνο σε περίπτωση ατυχήματος. Επιπλέον, οι ιδιότητες αυτού του καυσίμου εμφανίζουν το σύνηθες ανεπίλυτο πρόβλημα της μη καταλληλότητας για απόρριψη στο περιβάλλον.

Η νέα γενεά των πυρηνικών αντιδραστήρων στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βρετανία προγραμματίζεται να διαθέτει δυνατότητες καύσης που ξεπερνούν τα 60 Gigawatt ημερησίως για κάθε τόνο ουρανίου. Οι επικριτές, ωστόσο, της πυρηνικής ενέργειας έχουμε βάσιμους λόγους να ανησυχούμε ακόμη περισσότερο για τις νέες εξελίξεις αφού οι ρυθμοί καύσης που ξεπερνούν τα 45 GW ημερησίως ανά τόνο ουρανίου παραβιάζουν τα δεδοκιμασμένα όρια ασφαλείας. Παράλληλα, το υψηλής απόδοσης καύσιμο είναι 50% περισσότερο ραδιενεργό από τα ήδη χρησιμοποιούμενα και παράγει περισσότερη θερμότητα κατά τη διάρκεια της αποθήκευσης του.

Επισημαίνω, τέλος, ότι αφενός πολλοί επιστημονικοί φορείς ανά τον πλανήτη έχουν ήδη εκφράσει έντονες ανησυχίες για τις εξελίξεις αυτές και αφετέρου τα προαναφερθέντα δεν είναι τόσο αδιάφορα για τους κατοίκους της Ελλάδας όσο αρκετοί ενδεχομένως υποθέτουν...

Πικρές πανεπιστημιακές διαπιστώσεις...

2008-04-14T18:00:00.005+03:00

"Στο ελληνικό πανεπιστήμιο αναπαράγεται αυθεντικά αυτό που αποτελεί θεμέλιο του ελληνικού κράτους: η κομματική και προσωπική ιδιοποίηση. Ολόκληρο το πανεπιστημιακό σύστημα είναι δομημένο έτσι ώστε οι φορείς του και η λειτουργία του να συναρτώνται από την κομματική εξουσία ή τη συναλλαγή. Η διοίκηση, τα συλλογικά όργανα, οι εκλογές των καθηγητών, οι φοιτητικές οργανώσεις, όλα.

Απόρροια της ιδιοποίησης είναι η γενικευμένη πανεπιστημιακή ανομία. Κανείς δεν ελέγχεται εάν εκπληρώνει την αποστολή του. Ο καθηγητής ουδέποτε θα ελεγχθεί εάν παρήγαγε ερευνητικό έργο ή για την ποιότητά του. Εάν παρίσταται στην αίθουσα και διδάσκει. Εάν ασκεί δραστηριότητες μη σύννομες ή μη συνάδουσες προς την ιδιότητά του, εάν εμπορεύεται τον τίτλο του ή τις γνώσεις του. Ο παραταξιάρχης φοιτητής θεωρεί αυτονόητο να λειτουργεί ως κομματικός εγκάθετος που στοχεύει όχι στην εκπροσώπηση αλλά στη χειραγώγηση των φοιτητών. Γι' αυτόν, το πανεπιστήμιο δεν είναι ο δημόσιος χώρος τον οποίο καλείται να υπηρετήσει και να προαγάγει, αλλά μια σημαίνουσα δεξαμενή προαγωγής του κομματικού (και προσωπικού) συμφέροντος."

Οι παραπάνω πικρές διαπιστώσεις αποτελούν την εισαγωγή στο άρθρο "Το δημόσιο πανεπιστήμιο ως ιδιωτικός χώρος" του καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη, πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου, το οποίο δημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία".

Πρέπει να διαβαστεί αυτό το άρθρο από όσους αμέσως ή εμμέσως εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία στη χώρα μας. Όχι μόνον από τους πανεπιστημιακούς, τους φοιτητές ή τους πολιτικούς.

Και ναι, κατανοώ πόσο παράδοξο είναι να συστήνω με θέρμη την ανάγνωση του κειμένου ενός πολιτικού - κοινωνικού επιστήμονα, τον οποίο θεωρώ συντηρητικό. Για την ακρίβεια τον θεωρώ συντηρητικό κυρίως εξαιτίας της διαχρονικής εμμονής του σ' ότι ονομάζει "ελληνικό κοσμοσύστημα", ακόμη και στο τελευταίο βιβλίο του "Η δημοκρατία ως ελευθερία" (εκδ. "Πατάκη, 2007). Υποθέτω πως όσοι παρακολουθούν τις σκέψεις που καταγράφω εδώ και τυχαίνει να είναι συνάδελφοι ή φοιτητές κοινωνικών επιστημών ή έστω γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στον τομέα μας κατανοούν τί εννοώ.

Ωστόσο, στο πλαίσιο του δημοσίου διαλόγου και προβληματισμού δεν (πρέπει να) έχει σημασία ποιος εκφράζει μια ιδέα ή μια άποψη (εν προκειμένω μια πικρή διαπίστωση), αλλά η ίδια η άποψη. Και δεδομένου ότι στη διάρκεια του τρέχοντος ακαδημαϊκού έτους, το οποίο κατ' ουσίαν ήδη ολοκληρώνεται αφού "κορυφώθηκε" την προηγούμενη εβδομάδα με τις φοιτητικές εκλογές, το δημόσιο πανεπιστημιακό σύστημα υπέστη το καίριο, το αποτελειωτικό κτύπημα, ήτοι την απόφαση ότι η χρηματοδότηση των Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών δεν περιλαμβάνεται στην Αναπτυξιακή Στρατηγική για την περίοδο 2007-2013 του υπουργείου Παιδείας, η τελευταία παράγραφος του άρθρου του Γιώργου Κοντογιώργη περιγράφει, δυστυχώς, με χειρουργική ακρίβεια το εφιαλτικό μέλλον:

"Το ελληνικό πανεπιστήμιο θα συνεχίσει να καρκινοβατεί, για τον απλό λόγο ότι οι αρμόδιοι για την επανα-δημοσιοποίησή του είναι αυτοί που το ιδιοποιούνται και, ως εκ τούτου, δεν υπάρχει περίπτωση να έρθουν αντιμέτωποι με το σύστημα που τους συντηρεί. Η αλλαγή, αν συμβεί, θα έρθει απέξω, ως αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής του απαξίωσης και της απομόνωσής του από τα ευρωπαϊκά δρώμενα ή της αντιπαράθεσής του με το ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Τα κόμματα, άλλωστε, επέλεξαν την οδό του ιδιωτικού ΑΕΙ διότι δεν θέλουν να έρθουν αντιμέτωπα με τον εαυτό τους."

Φιλοπεριβαλλοντική φορολογική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα;

2008-04-14T10:00:00.007+03:00

Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα, η ελλαδική κυβέρνηση ετοιμάζει δέσμη φορολογικών μέτρων, τα οποία θα αφορούν σε προϊόντα που κατεξοχήν ρυπαίνουν και καταστρέφουν το περιβάλλον, όπως μη ανακυκλώσιμα πλαστικά, αδρανή και άλλα οικοδομικά υλικά και πιθανώς στα συμβατικά καύσιμα. Στο υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών έχει συσταθεί ειδική ομάδα εργασίας, η οποία πρόκειται εντός του επομένου διαστήματος να υποβάλλει συγκεκριμένες προτάσεις για πρόσθετη φορολόγηση των προϊόντων αυτών και των σχετιζόμενων δραστηριοτήτων παραγωγής και διακίνησής τους.

Πολύ φοβούμαι, ωστόσο, ότι, όπως συνήθως συμβαίνει στη χώρα μας, πρόκειται να διαστρεβλωθεί και να συκοφαντηθεί άλλη μια ενδιαφέρουσα και εν πολλοίς επιτυχημένη ιδέα, η οποία εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια σε αρκετά ανεπτυγμένα κράτη. Φοβούμαι, δηλαδή, ότι πρόκειται να διαστρεβλωθεί η μακροπρόθεσμη και ευρεία εφαρμογή ενός απολύτως αναγκαίου συγκροτημένου πλέγματος φορολογικών φιλοπεριβαλλοντικών μέτρων υπέρ μιας μυωπικής και ad hoc φοροεισπρακτικής πολιτικής, η οποία δε θα αφορά στην ίδια την προστασία του περιβάλλοντος αλλά θα την αντιμετωπίζει ως πρόφαση. Απλούστερα, έχω την αίσθηση ότι η ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών αναζητεί μεθόδους αύξησης των κρατικών εσόδων χωρίς (ή με το μικρότερο δυνατό) "πολιτικό κόστος". Και η υιοθέτηση πρόσθετης "πράσινης" φορολόγησης είναι, εν προκειμένω, η εύκολη λύση.

Η ιδέα των φιλοπεριβαλλοντικών φορολογικών μέτρων συζητείται από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 στην Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική, όταν άρχισαν να καθίστανται αντιληπτές οι σοβαρές επιπτώσεις της βιομηχανικής ανάπτυξης στο περιβάλλον. Ορισμένες χώρες (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της Ωκεανίας) έχουν υιοθετήσει τέτοιου είδους μεμονωμένα μέτρα ή πλέγματα ρυθμίσεων από τη δεκαετία του 1990, ενώ την εφαρμογή τους προωθεί και η Ευρωπαϊκή Ένωση (τις βάσεις αυτής της πολιτικής, μάλιστα, έθεσε τρόπον τινά ο Γιάννης Παλαιοκρασσάς ως Επίτροπος Περιβάλλοντος την περίοδο 1992-94). Ωστόσο, σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις ο στόχος αυτών των μέτρων αφορά στην προστασία του περιβάλλοντος και όχι στην αύξηση των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού. Συνήθως, δηλαδή, η αύξηση της φορολόγησης για προϊόντα ή δραστηριότητες που ρυπαίνουν ή καταστρέφουν το περιβάλλον συνοδεύεται από αντίστοιχα μέτρα μείωσης της φορολόγησης της μισθοδοσίας (ή των εταιρικών κερδών, αντίστοιχα). Και, επιπλέον, σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις έχουν θεσμοθετηθεί πρόνοιες, ώστε τα έσοδα από τη φιλοπεριβαλλοντική φορολόγηση να διατίθενται για την αποκατάσταση και την προστασία τού περιβάλλοντος.

Δυστυχώς, όπως είναι ευρέως παραδεκτό και όπως έχω πλειστάκις αναλύσει και εδώ, η νυν ελλαδική κυβέρνηση χαρακτηρίζεται από ακραία αντιπεριβαλλοντική πολιτική καθ' άπασαν την επικράτεια και σε όλους τους τομείς. Οι ρητορείες ορισμένων υπουργών ή του ίδιου του πρωθυπουργού δεν πείθουν πλέον κανέναν. Η λυσσαλέα άρνηση του πρωθυπουργού να ιδρυθεί αυτόνομο υπουργείο Περιβάλλοντος και η εμμονή στην αναθεώρηση άρθρων (ιδίως του 24 που αφορά στην προστασία του δασικού πλούτου της χώρας) του Συντάγματος είναι τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η εγκληματική αδιαφορία για τη στήριξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και η σχεδιαζόμενη σημαντική αύξηση των εισιτηρίων των μέσων μαζικής μεταφοράς πείθουν, άλλωστε, και όσους κατά τα λοιπά διάκεινται φιλικά προς την κυβέρνηση.

Υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες και υπό οποιαδήποτε άλλη δημοκρατική κυβέρνηση η υιοθέτηση "πράσινων" φόρων θα ήταν μέτρο αξιέπαινο και θα στηριζόταν από οποιονδήποτε εχέφρονα πολίτη. Στο πλαίσιο, όμως, μιας αλλοπρόσαλλης, ad hoc, τεκμηριωμένα κοινωνικά άδικης και αποδεδειγμένα καταστρεπτικής για το περιβάλλον πολιτικής πρακτικής της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, οποιαδήποτε συζήτηση περί φιλοπεριβαλλοντικής φορολογίας συνιστά, αν μη τί άλλο, reductio ad absurdum. Και υπό το πρίσμα αυτό θα ήταν, όντως, παράλογο και άχρηστο, να προτείνει κάποιος δημόσια αυτή τη στιγμή για την Ελλάδα μια εκ βάθρων φορολογική μεταρρύθμιση, της οποίας στόχος θα ήταν η κοινωνικά και περιβαλλοντικά βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας. Στην καλύτερη περίπτωση θα θεωρηθεί αιθεροβάμων και στη χειρότερη ενδεχομένως ορισμένες προτάσεις του υιοθετηθούν αποσπασματικά και διαστρεβλωμένες.

Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει ότι όποιος οραματίζεται ή εργάζεται για μια άλλου είδους διακυβέρνηση της χώρας δε θα πρέπει ήδη να μελετά και να σταθμίζει τις εμπειρίες των κρατών, τα οποία εφαρμόζουν "πράσινη" φορολόγηση. Θα πρέπει, για παράδειγμα, να λαμβάνει υπ' όψιν ότι μια χονδροειδής ρύθμιση μπορεί να έχει παράπλευρες συνέπειες, να είναι κοινωνικά άδικη ή και να επιφέρει τα αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Türkçe Kitabımız

2008-04-13T13:00:00.004+03:00

"Εγώ, μπαμπά, τι είμαι;" (ρώτησε ο 12χρονος Ιλχάν στην Ξάνθη, τον πατέρα του).
- Όταν είσαι μόνος σου, είσαι Τούρκος, παιδί μου. Όταν είσαι με άλλους Τούρκους, τότε είσαστε "Μουσουλμάνοι της Θράκης".
Ο πατέρας του μικρού δεν έδωσε καθόλου τυχαία τη συγκεκριμένη απάντηση, αφού σύμφωνα με την (ημι)επίσημη ελληνική θέση ο μειονοτικός της Θράκης επιτρέπεται ατομικά να αυτοπροσδιορίζεται ως "Τούρκος" αλλά όχι και συλλογικά: οι περισσότεροι του ενός Τούρκοι είναι, σύμφωνα με αυτή τη λογική, αποκλειστικά "μουσουλμάνοι".
Η απάντηση στον Ιλχάν θα ήταν διαφορετική, αν το ερώτημα διατυπωνόταν στα χρόνια του ’30 ή πριν από το 1964 και πάντως μετά το 1983. Η μειονότητα προσδιοριζόταν κάθε φορά ανάλογα με τις "εθνικές ανάγκες". Τουρκική στα χρόνια μετά τη συνθήκη της Λωζάνης (παρ' ότι σ' αυτήν δεν υπάρχει τέτοια αναφορά), μουσουλμανική στη συνέχεια, τουρκική και πάλι μέχρι τα γεγονότα της Κύπρου και το διωγμό των Ρωμιών από την Πόλη το 1964 και εντέλει "μουσουλμανική" με απόφαση από το υπουργείο Εξωτερικών το 1983.

Έτσι ξεκινά το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Τάκη Καμπύλη στο σημερινό φύλλο της "Καθημερινής". Ο Τάκης Καμπύλης θεωρεί ότι στη Θράκη φαίνεται ότι τελευταία κάτι αλλάζει και παρουσιάζει τεκμήρια.

Σημαντικότερο εξ αυτών είναι "Το Τουρκικό μας Βιβλίο" ή αλλιώς "Türkçe Kitabımız", το νέο σχολικό βιβλίο για την εκμάθηση της τουρκικής γλώσσας. Είναι η πρώτη φορά που Τούρκοι πολίτες της Ελλάδας, με τη συμβολή δύο Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, συνέταξαν ένα δικό τους σχολικό βιβλίο στο πλαίσιο του "Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων" του υπουργείου Παιδείας. Το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε μαθητές γυμνασίου - ή και μεγαλύτερους - και δημιουργήθηκε για να χρησιμοποιείται παράλληλα με τα σχολικά βιβλία διδασκαλίας της τουρκικής γλώσσας, ως βοηθητικό. "Η καινοτομία που το κάνει υποδειγματικό είναι ότι στηρίζεται σε μία διαφορετική αντίληψη, καθώς μέχρι σήμερα σε αντίστοιχες προσπάθειες δεν υπήρξε δημιουργική συμβολή της μειονότητας", αναφέρει στον πρόλογο ο Ηρακλής Μήλλας, εκ των συγγραφέων μαζί με τους Αηντήν Μποσταντζή, Δήμο Γιαγτζόγλου, Εβρέν Ντεντέ, Κοραή Χασάν και Τουντσάη Μπαλτά. Όλα τα κείμενα του βιβλίου αυτού έχουν συγγραφεί στα τουρκικά από μέλη της μειονότητας. Το βιβλίο φιλοξενεί 48 μειονοτικούς συγγραφείς, ποιητές και διανοούμενους. Επίσης, περιέχει κείμενα (ειδήσεις, σχόλια, λογοτεχνικά κείμενα) που έχουν αντληθεί από σχεδόν όλα τα τουρκόφωνα έντυπα της Θράκης. Το κάθε μάθημα συνοδεύουν φωτογραφίες από την ιστορική κληρονομιά της μειονότητας.

Σε κάθε περίπτωση, ελπίζω το κείμενό του Τάκη Καμπύλη να διαβαστεί και να προβληματίσει...

Περισσότερο, όμως, ελπίζω να προβληματίσει το κάκιστο και εν πολλοίς "προβοκατόρικο" αφιέρωμα στο σημερινό "Ελεύθερο Τύπο", στο οποίο εντέχνως αναμειγνύονται ορισμένες πικρές αλήθειες και τεκμηριωμένες απόψεις για την επί δεκαετίες λανθασμένη πολιτική έναντι του μουσουλμανικού πληθυσμού της Θράκης με ύποπτα, συνωμοσιολογικού τύπου, σενάρια και φαντασιώσεις...

Διαταραγμένες ισορροπίες: πολιτική, οικονομική και δικαστική εξουσία

2008-04-12T17:00:00.010+03:00

Η χρονική σύμπτωση τριών εξελίξεων αναφορικά με τις σχέσεις πολιτικής εξουσίας, ελευθερίας του λόγου και λειτουργίας της Δικαιοσύνης στην ελλαδική πραγματικότητα, παρέχει αφορμή για ορισμένες πικρές διαπιστώσεις. Η σημαντικότερη εξ αυτών θα μπορούσε να συνοψισθεί ως εξής: η νυν κυβέρνηση της χώρας κατά τα τέσσερα έτη της εξουσίας της με τις συνεχείς, επίμονες και κατάφωρες επεμβάσεις της στη Δικαιοσύνη έχει προσβάλλει καίρια την ανεξαρτησία του θεσμού, έχει καταρρακώσει το κύρος του και τον έχει καταστήσει πολλαπλώς αναξιόπιστο στη συνείδηση των πολιτών.

Η πρώτη από τις τρεις εξελίξεις, στις οποίες αναφέρομαι, τυπικά δε σχετίζεται με την ίδια την κυβέρνηση αλλά αποτελεί ενδοδικαστική υπόθεση. Πρόκειται, βεβαίως, για την πρωτοφανή και παράλογη πειθαρχική δίωξη, η οποία ασκήθηκε κατά του προέδρου της Ένωσης Εισαγγελέων, Σωτήρη Μπάγια, από τον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Κονταξή. Ως γνωστόν, γην έρευνα είχε διατάξει ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Γιώργος Σανιδάς, μετά από συνέντευξη του Σωτήρη Μπάγια σε ημερήσια εφημερίδα, στην οποία αναφερόταν σε άδικες αποφάσεις του ανωτάτου δικαστικού συμβουλίου καθώς και σε αδράνεια και καθυστέρηση στη διερεύνηση της υπόθεση των υποκλοπών σε βάρος πολιτών και πολιτικών, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού. Η δίωξη αφορά στην κατηγορία της προσβολής του κύρους της Δικαιοσύνης.

Η δεύτερη εξέλιξη ήταν η (καθόλα αναμενόμενη και αυτονόητη) ομόφωνη απόφασή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σύμφωνα με την οποία καταδικάστηκε η Ελλάδα για παραβίαση του άρθρου περί δικαίωματος για ελεύθερες εκλογές στην περίπτωση των Γιώργου Πασχαλίδη, Ευστάθιου Κουτμερίδη και Κωνσταντίνου Ζαχαράκη. Οι προσφυγόντες είχαν εκλεγεί στις βουλευτικές εκλογές της 7ης Μαρτίου του 2004 (με τα ψηφοδέλτια του Πασόκ οι δύο πρώτοι και της Νέας Δημοκρατίας ο τρίτος). Έπειτα από παράλογη και αντισυνταγματική απόφαση του Εκλογοδικείου, με την οποία προσμετρήθηκαν ως έγκυρα τα λευκά ψηφοδέλτια στις περιφέρειές τους με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί το εκλογικό μέτρο, έχασαν την βουλευτική έδρα τους. Υπενθυμίζω ότι με την απόφαση εκείνη του Εκλογοδικείου είχε εκλεγεί βουλευτής ο Αχιλλέας Καραμανλής και ότι το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας είχε κερδίσει μία έδρα επιπλέον από όσες του αναλογούσαν βάσει του τότε ισχύοντος εκλογικού νόμου. Με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η Ελλάδα υποχρεούται να καταβάλει συνολικά το ποσό των €352.443 στους τρεις ενάγοντες, αλλά το σημαντικότερη επίπτωσή της αφορά στην κατάδειξη της αντισυνταγματικότητας της "κατά παραγγελία" απόφασης του Εκλογοδικείου.

Η τρίτη εξέλιξη είναι εξίσου πρωτοφανής. Αναφέρομαι, βεβαίως, στην υποβολή αγωγής και μήνυσης εκ μέρους της εταιρείας "Marfin Investment Group" (MIG) κατά του προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα. Όπως ανακοίνωσε εχθές ο Ανδρέας Βγενόπουλος, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της επενδυτικής εταιρείας (η οποία έως πρόσφατα κατείχε σημαντικό ποσοστό των μετοχών του "Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών Ελλάδας" (ΟΤΕ) και στη συνέχεια τις μεταβίβασε στη γερμανική "Deutsche Telekom" (DT), με την αγωγή της η MIG ζητά από τον Αλέξη Τσίπρα €1 εκ. ως αποζημίωση για συκοφαντική δυσφήμιση. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της εταιρείας, ο πρόεδρος του ΣΥΝ δημοσίως συκοφάντησε τη MIG, ισχυριζόμενος ότι "κάποιοι αγοράζουν αέρα και πουλούν αέρα στον ΟΤΕ" και ότι σύντομα "η απάτη θα αποκαλυφθεί". Επειδή η αποζημίωση αφορά στο ηθικό επίπεδο, ο Ανδρέας Βγενόπουλος δήλωσε ότι αυτή θα επιστραφεί εν είδη δωρεάς στο κόμμα του οποίου προεδρεύει ο Αλέξης Τσίπρας. Με αυτόν τον τρόπο, όπως είπε ο Ανδρέας Βγενόπουλος, θα τιμωρηθεί ηθικά στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα ο πολιτικός κόσμος που διέβαλε τη MIG. Η επιλογή του προέδρου του ΣΥΝ έγινε με κριτήριο ότι ο αυτός δεν καλύπτεται από βουλευτική ασυλία. Επιπλέον, για το ίδιο θέμα η MIG κατέθεσε αγωγή κατά του τηλεοπτικού διαύλου "Star Channel", με την οποία ζητά αποζημίωση ύψους €150εκ.

Για την τελευταία εξέλιξη, νομίζω ότι είναι απαραίτητο να αναπτύξω λεπτομερειακά τις σκέψεις μου διότι πρόκειται για ιδιαίτερα λεπτό και συνάμα σοβαρό θέμα. Προς έκπληξη, υποθέτω, αρκετών αναγνωστών του ιστολογίου, θεωρώ πως οι εκπρόσωποι της ιδιωτικής εταιρείας ορθώς (από τη δική τους σκοπιά, βεβαίως) και, πάντως, όπως έχουν δικαίωμα, υπέβαλαν αγωγή και μήνυση κατά του Αλέξη Τσίπρα. Ενδεχομένως θα έπρεπε (από τη δική τους σκοπιά, επαναλαμβάνω) να καταθέσουν αντίστοιχες αγωγές και κατά άλλων πολιτικών ακόμη κι αν αυτοί υπόκεινται στο καθεστώς της βουλευτικής ασυλίας. Όσον αφορά στην αγωγή κατά του τηλεοπτικού διαύλου, προφανώς είναι νομότυπη αλλά εξίσου προφανώς εντάσσεται στο γνωστό και διαρκείας αρκετών ετών επιχειρηματικό πόλεμο μεταξύ της ενάγουσας εταιρείας και του "Ομίλου Βαρδινογιάννη" (ιδιοκτήτη και του μέσου ενημέρωσης) περί την "Τράπεζα Πειραιώς". Το μείζον προς ανάλυση, εν προκειμένω, ζήτημα είναι η μήνυση και αγωγή κατά του προέδρου ενός κοινοβουλευτικού πολιτικού κόμματος εκ μέρους μιας ιδιωτικής εταιρείας για δηλώσεις του πρώτου στο πλαίσιο της πολιτικής δράσης του.

Τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης είναι σε γενικές γραμμές γνωστά. Ο ΟΤΕ ήταν έως τις αρχές της δεκαετίας του 1990 αποκλειστικά κρατικής ιδιοκτησίας. Η τότε κυβέρνηση υπό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και με αρμόδιο υπουργό το Στέφανο Μάνο επιχείρησε να διαθέσει με διεθνή διαγωνισμό το 35% των μετοχών και τη διοίκηση του οργανισμού σε αντίστοιχο, διεθνούς εμβέλειας, τηλεπικοινωνιακό οργανισμό. Ο διαγωνισμός εκείνος δεν καρποφόρησε και, πάντως, ακυρώθηκε από την επόμενη κυβέρνηση υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου. Στη συνέχεια, ωστόσο, οι κυβερνήσεις υπό τον Κώστα Σημίτη διέθεσαν σταδιακά μέσω χρηματιστηριακών συναλλαγών ποσοστό άνω του 50% σε θεσμικούς και ιδιωτικούς επενδυτές, διατηρώντας, ωστόσο, τον κρατικό έλεγχο στη διοίκηση του οργανισμού. Η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή διέθεσε στη χρηματιστηριακή αγορά και άλλες μετοχές με αποτέλεσμα το κράτος να ελέγχει πλέον περίπου το ένα τρίτο του μετοχικού κεφαλαίου και τη διοίκηση του οργανισμού.

Στη διάρκεια των τελευταίων μηνών η MIG, επενδυτική εταιρεία συμμετοχών με έδρα την Ελλάδα της οποίας υψηλό ποσοστό του μετοχικού κεφαλαίου ανήκει σε επενδυτές από το Dubai, αγόρασε σταδιακά μέσω του χρηματιστηρίου σημαντικό μερίδιο των μετοχών (περίπου των ένα πέμπτο) του ΟΤΕ. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το περασμένο φθινόπωρο με ένα κατ' ουσίαν ad hoc νομοθέτημα απέκλεισε τη δυνατότητα να περιέλθει η διοίκηση του ΟΤΕ στη MIG (ή οποιονδήποτε άλλον μέτοχο) ανεξαρτήτως του ποσοστού των μετοχών. Δεδηλωμένος στόχος της κυβέρνησης ήταν η διοίκηση του ΟΤΕ να διατηρηθεί είτε υπό κρατικό έλεγχο, είτε να περιέλθει σε στρατηγικό επενδυτή με μακρόχρονη διεθνή παρουσία στον τομέα των τηλεπικοινωνιών. Προ ολίγων εβδομάδων ανακοινώθηκε η μεταβίβαση του μεριδίου των μετοχών του ΟΤΕ, το οποίο κατείχε η MIG, στη DT. Η συγκεκριμένη αγοραπωλησία προκάλεσε πλήθος σχολίων από τον Τύπο, παράγοντες της διεθνούς αγοράς και, βεβαίως, το σύνολο των αντιπολιτευόμενων κομμάτων αφού το τίμημα ήταν κατά ένα πέμπτο περίπου υψηλότερο από την τρέχουσα χρηματιστηριακή τιμή του μεταβιβαζόμενου μετοχικού μεριδίου.

Εν προκειμένω, όλοι σχεδόν αντιλήφθηκαν ή, έστω, υπέθεσαν, ότι πριν την επίσημη μεταβίβαση του μετοχικού μεριδίου υπήρξε μυστική συμφωνία μεταξύ των τριών μερών (κυβέρνησης, DT και MIG), ώστε η γερμανική εταιρεία να έχει τη δυνατότητα να αγοράσει περισσότερες μετοχές και, κυρίως, να αναλάβει τη διοίκηση του ΟΤΕ. Η αλήθεια είναι ότι το σύνολο των πολιτικών της αντιπολίτευσης και η πλειοψηφία των σχολιαστών και αρθρογράφων εξέφρασαν αυτού του είδους τις σκέψεις δημόσια. Για παράδειγμα, ακόμη και ο Στέφανος Μάνος έγραψε στην "Καθημερινή": "Η εμφάνιση της DT μέσω MIG δεν χαρακτηρίζεται από κομψότητα. Δημιουργεί την εντύπωση κάποιας αδιαφανούς συναλλαγής. Αν κάποιος διαθέτει ένα τριώροφο κτίριο που στην αγορά αποτιμάται 180.000 ευρώ, θα το αγόραζε ένας έμπειρος κατασκευαστής για 260.000 ευρώ; Ναι, αν ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ του υποσχόταν: 'Πάρ’ το και θα σου δώσω την άδεια να κτίσεις δύο επιπλέον ορόφους.'"

Συνοψίζοντας, ισχυρίζομαι ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα της MIG να στραφεί κατά του Αλέξη Τσίπρα ή οιουδήποτε άλλου πολιτικού ή μέσου ενημέρωσης. (Αν ο Ανδρέας Βγενόπουλος ήθελε να είναι απόλυτα συνεπής θα έπρεπε στη συγκεκριμένη περίπτωση να καταθέσει αγωγή και κατά του Στέφανου Μάνου, για παράδειγμα). Το μείζον, ωστόσο, είναι πώς θα αντιδράσει η Δικαιοσύνη στη συγκεκριμένη περίπτωση. Νομίζω πως δεν υπάρχει Έλληνας πολίτης, ο οποίος δεν αντιλαμβάνεται ότι οι δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα, η ως άνω αποστροφή του Στέφανου Μάνου και οι ανάλογες αντιδράσεις εκατοντάδων αντιπολιτευόμενων πολιτικών είχαν ως στόχο την πρακτική της κυβέρνησης, η οποία επέτρεψε τέτοιου είδους συναλλαγές, οι οποίες δημιουργούν υπόνοιες αδιαφάνειας και υπόγειας συναλλαγής. Άρα, υπό κανονικές συνθήκες, αν, δηλαδή, δεν υπήρχαν οι δύο παράλληλες εξελίξεις στον τομέα της Δικαιοσύνης, ήτοι, αν όλοι ήταν βέβαιοι για την απεριόριστη ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, ουδείς θα είχε αμφιβολία ότι η συγκεκριμένη μήνυση και αγωγή απλώς θα απορριπτόταν. Αυτό θα συνέβαινε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, στην οποία οι ισορροπίες μεταξύ πολιτικής, οικονομικής και δικαστικής εξουσίας θα ήταν σαφείς και αδιατάρακτες.

Προσωπικά εξάγω (για την ακρίβεια επαναβεβαιώνω) τέσσερα συμπεράσματα από τις εξελίξεις αυτές:

δεν υπάρχει ουδείς λόγος ο ΟΤΕ να βρίσκεται υπό κρατική διοίκηση και η καθυστέρηση δύο δεκαετιών ως προς αυτό δημιούργησε αδιαφάνεια και συνέβαλλε στην τεχνολογική καθυστέρηση της χώρας·
στην εποχή της απολύτως παγκοσμιοποιημένης οικονομίας η Ελλάδα δεν μπορεί εσαεί να παραμένει αλώβητη από τις αδηφάγες πρακτικές του επενδυτικού-χρηματιστηριακού κεφαλαίου και άρα είναι απαραίτητη η θέσπιση ορθολογικού και σύγχρονου νομοθετικού πλαισίου στον τομέα αυτόν και όχι ad hoc ερασιτεχνικοί αυτοσχεδιασμοί·
η εγγύηση της ανεξαρτησίας και η ανάκτηση του κύρους της Δικαιοσύνης πρέπει να είναι βασική προτεραιότητα οποιασδήποτε μη συντηρητικής κυβέρνησης προκύψει στο μέλλον·
σύγχρονη Αριστερά, ανταποκρινόμενη στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας των χαμηλομεσαίων στρωμάτων, δεν είναι εκείνη που αντιλαμβάνεται το κράτος ως εργοδότη (όπως, για παράδειγμα, η κυρίαρχη τάση στο ΣΥΝ ή τα περισσότερα συνδικαλιστικά στελέχη του Πασόκ), αλλά ως εγγυητή της ισονομίας, των θεσμών πρόνοιας (με την ευρεία έννοια, βεβαίως, συμπεριλαμβανομένων των υψηλού επιπέδου υπηρεσιών υγείας και εκπαίδευσης) και των κανόνων βιώσιμης ανάπτυξης.

Σχετικά κείμενα:
Δικαστική και εκτελεστική εξουσία: τα όρια της αναξερτησίας και της υποταγής (28 Αυγούστου 2007)
Ταχύτητες στην απονομή Δικαιοσύνης: η πέμπτη και η νεκρά... (13 Φεβρουαρίου 2008)

Harare, Bukuresti, Bangkok: γνέθοντας το μίτο του μετά

2008-04-10T18:00:00.007+03:00

Την προηγούμενη εβδομάδα συντελέσθηκαν στις τρεις αυτές πόλεις -τη Harare της Zimbabwe, το Bukuresti της Ρουμανίας και τη Bangkok της Ταϊλάνδης- σημαντικότατα γεγονότα, τα οποία σε μεγάλο βαθμό αφορούν -με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- στο μέλλον του πλανήτη συνολικά.

Φρονώ πως τα γεγονότα στις τρεις πόλεις, όσο παράδοξο κι αν αρχικά φαντάζει, τα συνδέει ο μίτος της εναγώνιας αναζήτησης του "μετά": μετά τη μετααποικιοκρατία, μετά τη μετά το 1989 συμβατική παγκόσμια ρύθμιση της στρατιωτικοπολιτικής δύναμης, μετά το τέλος και της τελευταίας αυταπάτης ή του έσχατου βαυκαλισμού για την πραγματική κατάσταση του περιβάλλοντος στην πλανητική κλίμακα.

Harare: μετά τη μεταποικιοκρατία

Στη Harare και σ' όλη την επικράτεια της Zimbabwe τις τελευταίες ημέρες πλανάται το φάντασμα της Κένυα. Για την ακρίβεια το φάντασμα υπερίπτατο αρκετές εβδομάδες πριν τις εκλογές της 29ης Μαρτίου και συνεχίζει έκτοτε να κατατρύχει τους εφιάλτες οποιουδήποτε πολίτη της Zimbabwe. Το ύψιστο διακύβευμα της εκλογικής διαδικασίας στην αφρικανική χώρα -τη θεωρούμενη ως υποδειγματικής σταθερότητας και με προοπτικές δίκαιης οικονομικής ανάπτυξης στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν απέκτησε κατόπιν πολύχρονων αγώνων την ανεξαρτησία της από τη βρετανική κυριαρχία- ήταν εάν θα συνεχίσει να κυβερνά το καταστροφικό για το μέλλον, εν πολλοίς ολοκληρωτικό, καθεστώς του εμφανώς παράφρονα υπέργηρου Robert Mugabe.

Στην Κένυα, παρότι η χώρα δεν αντιμετωπίζει τόσο έντονα και άμεσα οικονομικά προβλήματα όσο η Zimbabwe και παρά το γεγονός ότι η δημοκρατία έχει σημαντικότερα ερείσματα, μετά τις εκλογές της 27ης του περασμένου Δεκεμβρίου ξέσπασαν σοβαρότατα αιματηρά γεγονότα εθνοφυλετικού χαρακτήρα με αποτέλεσμα το θάνατο εκατοντάδων πολιτών και την αναγκαστική μετανάστευση δεκάδων χιλιάδων. Μετά από παρέμβαση της διεθνούς κοινότητας φαίνεται ότι στην Κένυα η περαιτέρω αιματοχυσία αποφεύχθηκε και τα τμήματα των αντιμαχόμενων τμημάτων της πολιτικής ηγεσίας της χώρας δέχθηκαν να μοιραστούν την εξουσία (θεσμοθετήθηκε, μάλιστα, επί τούτω η θέση του πρωθυπουργού σε ένα εισέτι αμιγώς προεδρικό πολίτευμα).

Στη Zimbabwe, παρότι έχουν περάσει σχεδόν δύο εβδομάδες από τη διεξαγωγή των εκλογών, τα αποτελέσματά τους για τη θέση του προέδρου δεν έχουν ανακοινωθεί. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί πως, mutatis mutandis, ό,τι συμβαίνει στην αφρικανική χώρα είναι τρόπον τινά επανάληψη των γεγονότων του annus mirabilis 1989 στην κεντροανατολική Ευρώπη, ήτοι η επίπονη μετάβαση από αυταρχικό-ολοκληρωτικό καθεστώς σε τυπικά δημοκρατικό - κοινοβουλευτικό. Η σχεδόν στερεοτυπικά persona, μάλιστα, του Robert Mugabe, δεν μπορεί παρά να θυμίζει τους ηγέτες εκείνων των καθεστώτων (προσωπικά τον αντιλαμβάνομαι ως ένα μείγμα της συμπλεγματικής προσωπικότητας του Nicolae Ceauşescu και της παντελώς ανίκανης του Gustáv Husák, δοτού ηγέτη της πάλαι ποτέ Τσεχοσλοβακίας).

Στη Zimbabwe το έως τώρα αντιπολιτευόμενο κόμμα Movement for Democratic Change (MDC) υπό το Morgan Tsvangirai, έναν άνθρωπο του οποίου η πορεία ζωής θυμίζει έντονα εκείνη του Lech Wałęsa, υποστηρίζει βάσιμα ότι έχει κερδίσει τόσο την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο όσο και τη θέση του προέδρου της χώρας. Θα ήταν ευκταίο τα στελέχη του έως τώρα κυβερνητικού κόμματος να αντιληφθούν την κατάσταση και να ακολουθήσουν το παράδειγμα των πάλαι ποτέ ηγετών της κεντροανατολικής Ευρώπης, οι οποίοι παρέδωσαν αναίμακτα την εξουσία στην υποστηριζόμενη από τη μεγάλη πλειοψηφία των λαών τους αντιπολίτευση. Έτσι, μία από τη σημαντικότερες αφρικανικές χώρες θα αποφύγει τη μάταιη εμφύλια αιματοχυσία, η οποία θα επιδεινώσει περαιτέρω την ήδη δεινή κατάσταση των πολιτών της και θα ενταχθεί στην ομάδα των κοινωνιών, οι οποίες αναζητούν και ψηλαφούν τη μετα-μεταποικιακή ρύθμισή τους.

Bukuresti: μετά τη μετά το 1989 σύμβαση

Για τη συνδιάσκεψη των ηγετών των κρατών-μελών της στρατιωτικής συμμαχίας του Nato γράφηκαν δεκάδες χιλιάδες άρθρα στο διεθνή Τύπο τις τελευταίες ημέρες. Και μπορεί τα ελλαδικά μέσα ενημέρωσης να εντόπισαν το ενδιαφέρον τους αποκλειστικά στην (καθ' όλα παράλογη, κατά τη γνώμη μου) άρνηση της ελλαδικής κυβέρνησης να συναινέσει στην εισδοχή της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στη συμμαχία, αλλά το θέμα αυτό ήταν στην πραγματικότητα δευτερεύουσας σημασίας στο πλαίσιο των εργασιών της συνδιάσκεψης. Το επίδικο των εργασιών ήταν η παγκόσμια ρύθμιση της στρατιωτικοπολιτικής δύναμης στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα και με δεδομένη την έναρξη της διαδικασίας (οικονομικής, στρατιωτικής και πολιτικής) αποδυνάμωσης των Ηνωμένων Πολιτειών και δοθέντων των αδιεξόδων που αντιμετωπίζει η συμμαχία στο Αφγανιστάν και το Iraq.

Το μείζον αλλά ακόμη υποβόσκον ερώτημα, ήγουν ποιος ο (όποιος) ρόλος μιας συμμαχίας - καταλοίπου του ψυχροπολεμικού διπολισμού στον 21ο αιώνα, δεν τέθηκε ευθέως στη συνδιάσκεψη. Με την απόρριψη, ωστόσο, από τις ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως τη Γαλλία και τη Γερμανία της πρότασης για εισδοχή στο Nato της Ουκρανίας και της Γεωργίας, διαφάνηκε η αναγκαιότητα της τρόπον τινά αυτονόμησης της συμμαχίας από τα άμεσα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών αποκλειστικά. Προσέτι, δεδομένης της βαθιάς οικονομικής κρίσης η οποία ήδη μαστίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες και εάν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις (συμπεριλαμβανομένων των δικών μου) ότι την προεδρία της χώρας θα αναλάβει από τον ερχόμενο Ιανουαρίου εκπρόσωπος του Δημοκρατικού Κόμματος και ότι, κατά συνέπεια, οι προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης θα εντοπισθούν στα εσωτερικά ζητήματα, είναι πιθανό ότι θα αποφευχθεί η αναγέννηση ενός μεταιδεολογικού διπολισμού επί ευρωπαϊκού εδάφους. Μπορεί οι νυν ηγεσίες των κρατών του πάλαι ποτέ σοβιετικού bloc να λειτουργούν ως αθύρματα της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, ωστόσο οι επικεφαλής των ισχυροτέρων ευρωπαϊκών χωρών αντιλαμβάνονται πλήρως την αναγκαιότητα διατήρησης ομαλών σχέσεων με τη Ρωσία και για λόγους στρατιωτικοπολιτικής σταθερότητας αλλά και εξαιτίας της ενεργειακής εξάρτησής τους από το σιβηρικό φυσικό αέριο (και δευτερευόντως πετρέλαιο).

Στη ρουμανική πρωτεύουσα, Bukuresti -και, μάλιστα, στο κτίριο το οποίο συνεχίζει να συμβολίζει την τελευταία, την πλέον σκληρή, περίοδο της παντοδυναμίας του δικτάτορα Nicolae Ceauşescu- δεν οριστικοποιήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα η παγκόσμια ρύθμιση της στρατιωτικοπολιτικής δύναμης. Διαφάνηκαν, ωστόσο, ορισμένα νέα στοιχεία της. Κι αυτά είναι, ευτυχώς, όχι απολύτως αποθαρρυντικά όσον αφορά στην παγκόσμια ισορροπία και ειρήνη.

Bangkok: μετά την τελευταία αυταπάτη

Στη Bangkok συναντήθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα εκπρόσωποι όλων σχεδόν των κρατών του πλανήτη υπό το πλαίσιο των συζητήσεων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών περί την κλιματική αλλαγή. Επρόκειτο για πενθήμερη συνάντηση εργασίας, τέσσερις μήνες μετά την ιστορική διάσκεψη στο Bali της Ινδονησίας, κατά την οποία τέθηκε το πλαίσιο για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της καταστροφής του περιβάλλοντος της Γης από τις ανθρώπινες δραστηριότητες.

Αν στο Bali ακυρώθηκε οριστικά και η όποια τελευταία αυταπάτη ή έσχατος βαυκαλισμός για την πραγματική κατάσταση του περιβάλλοντος και τέθηκαν υπό διαπραγμάτευση οι γενικές αρχές μιας πλανητικής κλίμακας νέας ρύθμισης της βιώσιμης ανάπτυξης, στη Bangkok, την πρώτη μιας σειράς συναντήσεων εργασίας που θα διαρκέσουν έως το τέλος του 2009, συζητήθηκαν αναλυτικά τα μέτρα αναφορικά με τον περιορισμό των εκπομπών των βλαβερών για την ποιότητα της ατμόσφαιρας αερίων. Παρότι προσωπικά δε βρίσκω ικανοποιητικό τον περιορισμό του προβληματισμού εντός του πλαισίου του μηχανισμού εμπορίας "δικαιωμάτων" σε εκπομπές, είναι απολύτως θετικό ότι στη Bangkok διασαφηνίστηκε ότι θα υπάρξει παγκόσμια ρύθμιση (στην οποία, πλέον, θα συμμετέχουν κατά πάσα πιθανότητα και οι Ηνωμένες Πολιτείες και ενδεχομένως η Κίνα) και μετά το 2012, θα παραταθεί, δηλαδή, τρόπον τινά η ισχύς της λεγομένου "Πρωτοκόλλου του Kyoto".

Γνέθοντας το μίτο του μετά

Η αβάσιμη μελλοντολογία δεν περιλαμβάνεται στις αγαπημένες ασχολίες μου. Επαναλαμβάνω, ωστόσο, ότι με τα τρία προαναφερθέντα γεγονότα γνέθεται ο μίτος του "μετά", συγκροτείται, δηλαδή, η πλανητική ρύθμιση για τη νέα, τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα. Η οποία, όπως θα αναλυθεί και σε επόμενο κείμενο αναφορικά με πρόσφατη ανησυχητική έκθεση της World Bank και του International Monetary Fund περί τη σημαντική καθυστέρηση στην επίτευξη των λεγομένων "Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας", δεν είναι δυνατό να αγνοεί τη διαπλοκή οικονομικών - πολιτικών - κοινωνικών - περιβαλλοντικών προβλημάτων. Και υπό το πρίσμα αυτό, ο εκδημοκρατισμός της Αφρικής, η μείωση των στρατιωτικών δαπανών και η δέσμευση σε συγκεκριμένα μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος δεν είναι θέματα τόσο άσχετα μεταξύ όσο αρχικά υποθέτει κάποιος. Η χρονική σύμπτωση των τριών γεγονότων απλώς υπογραμμίζει την αναγκαιότητα επιτάχυνσης της ηλακάτης της ανθρώπινης Ιστορίας...

Πυρηνικό δυστύχημα στο Pakistan

2008-04-08T21:30:00.008+03:00

Σοβαρό δυστύχημα σε πυρηνικό σταθμό βαρέως ύδατος σημειώθηκε προ ολίγων ωρών στο Pakistan, 250 χιλιόμετρα νοτίως της πρωτεύουσας Islamabad, με αποτέλεσμα το θάνατο δύο εργαζομένων εξαιτίας διαρροής τοξικού αερίου, όπως μεταδίδουν τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων.

Εκπρόσωπος της πακιστανικής Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας δήλωσε ότι διατάχθηκε έρευνα για τους λόγους διαρροής του τοξικού αερίου από τον πυρηνικό σταθμό Khushab. Ο σταθμός αυτός χρησιμοποιείται για την παραγωγή πλουτωνίου (το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πυρηνικά όπλα) και λειτουργεί υπό τον έλεγχο του πακιστανικού στρατού.

Τηλεοπτικός δίαυλος της χώρας μετέδιδε πριν λίγα λεπτά ότι εκατοντάδες άνθρωποι απομακρύνθηκαν από τις εγκαταστάσεις του πυρηνικού σταθμού και τις κατοικίες τους στη γύρω περιοχή μετά τη διαρροή του αερίου. Μετά την απομάκρυνση των εργαζομένων, οι δυνάμεις ασφαλείας σφράγισαν την περιοχή σε ακτίνα 16 χιλιομέτρων και δόθηκε εντολή στους κατοίκους κοντινής πόλης να μετακινηθούν σε ασφαλέστερες τοποθεσίες.

Παρότι, όπως διαφαίνεται, δεν πρόκειται για διαρροή ραδιενεργών υλικών, καταδεικνύεται για άλλη μια φορά η ακραία επικινδυνότητα της πυρηνικής τεχνολογίας.

Υ.Γ.: Τα "πυρηνικά παίγνια" ανά τον πλανήτη, παρ' όλα ταύτα συνεχίζονται, όπως αποδεικνύεται από δύο ανησυχητικές σημερινές ειδήσεις. Η γειτονική της Ελλάδας, Βουλγαρία, συγκλονίζεται από την εν ψυχρώ δολοφονία (και) του επικεφαλής της εταιρείας "Atomenergoremont", η οποία διαχειρίζεται και συντηρεί τους αντιδραστήρες του πυρηνικού σταθμού στο Kozlodui, ενώ το Iran αναβαθμίζει περαιτέρω τον πυρηνικό σταθμό στη Natanz.

Η βαρύτιμη αβαρία: ο νεοελλαδικός πρωταθλητισμός ως κοινωνικό placebo

2008-04-07T15:30:00.015+03:00

Αμφιβάλλω ότι υπάρχει κάτοικος της Ελλάδας ικανής ηλικίας να αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος δεν περιορίζεται στη γονεϊκή αγκαλιά, το άδολο παιχνίδι και τις σχολικές υποχρεώσεις (ας πούμε γεννημένος πριν τις 9 Σεπτεμβρίου του 1997, την αποφράδα εκείνη ημέρα κατά την οποία η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ανέθεσε επισήμως τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στη σύζυγο γνωστού Έλληνα επιχειρηματία), ο οποίος αιφνιδιάστηκε από την είδηση περί μαζικής και συστηματικής χρήσης απαγορευμένων και επικίνδυνων αναβολικών ουσιών από τους αθλητές της Εθνικής Ομάδας Άρσης Βαρών.

Ακόμη και στην (ελαχίστων πιθανοτήτων) περίπτωση, κατά την οποία αποδειχθεί ότι η συγκεκριμένη μέτρηση απαγορευμένων ουσιών στα σώματα των αθλητών ήταν λανθασμένη, ουδείς, νομίζω, θα θεωρήσει ότι επρόκειτο για μια τραγική σύμπτωση και ότι Έλληνες πρωταθλητές δεν υποχρεώνονται ή δεν καθοδηγούνται να χρησιμοποιούν μεθοδικά αναβολικά σκευάσματα και συνεπώς αυτά δε θα εντοπισθούν σε μελλοντικούς ελέγχους.

Δε σκοπεύω με το παρόν σύντομο κείμενο να προβώ σε συστηματική ανάλυση περί τις ιδεολογικές λειτουργίες του αθλητισμού, τις σχέσεις του πρωταθλητισμού ως θεάματος και ως προϊόντος με την εξουσία, την επιρροή του αθλητισμού στις κοινωνικές αξίες, πεποιθήσεις, αυτοεικόνες κλπ. Ούτε, από την άλλη, με ενδιαφέρει να αναφερθώ στην επίμαχη είδηση με όρους αθλητικής, ιατρικής ή (και) αστυνομικής-δικαστικής δημοσιογραφίας. Το πρώτο μάλλον δε θα ενδιέφερε ιδιαίτερα τους περισσότερους αναγνώστες του ιστολογίου, το δεύτερο δε διαθέτω ούτε τις γνώσεις ούτε και την επιθυμία να το πράξω.

Θα επιχειρήσω, όμως, να τεκμηριώσω με τα εργαλεία της κοινωνιολογίας τον ισχυρισμό ότι η επίδικη "αποκάλυψη" δε συνιστά τίποτε περισσότερο από το (προσωρινό, ενδεχομένως) αποκορύφωμα μιας πορείας προδιαγεγραμμένης από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν κατασκευάστηκε το Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών - ΟΑΚΑ και η Ελλάδα διοργάνωσε τους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Στίβου το Σεπτέμβριο του 1982. Στους αγώνες εκείνους, κατά τη γνώμη μου, θεμελιώθηκε η "κρατικοποίηση του ελλαδικού πρωταθλητισμού", όπως διαφάνηκε τότε από τη διαχείριση και εκμετάλλευση των επιτυχιών δύο αθλητριών του ακοντισμού.

Αξίζει να υπενθυμίσω ότι την εποχή εκείνη στον ευρωπαϊκό αθλητισμό (πέραν του ποδοσφαίρου, του οποίου η κοινωνιολογία και η πολιτική οικονομία χρήζουν ιδιαίτερης μελέτης) κυριαρχούσαν η Ανατολική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση, τα καθεστώτα των οποίων όχι μόνο θεωρούσαν τον πρωταθλητισμό εξ ορισμού ιδεολογικό και διπλωματικό όπλο, αλλά, όπως αποδείχθηκε λίγα χρόνια αργότερα, είχαν συστήσει μια καθετοποιημέρνη ευρείας κλίμακας κρατική "βιομηχανία" παραγωγής χιλιάδων διεθνών πρωταθλητών, "επιστημονικά" υποστηριζόμενης με τη χρήση αναβολικών ουσιών.

Η συγκρότηση του ελλαδικού πρωταθλητισμού
Σποραδικές σημαντικές διεθνείς επιτυχίες ο ελλαδικός αθλητισμός είχε, βεβαίως, και πριν τη δεκαετία του 1980. Ήταν, ωστόσο, τόσο σπάνιες, ώστε έχουν έκτοτε μυθοποιηθεί στο έπακρο. Θα μπορούσε κάποιος να αναφερθεί στη συμμετοχή μίας ομάδας ποδοσφαίρου στον τελικό αγώνα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1971 (μεσούσης της δικτατορίας) και στην κατάκτηση (η ορολογία της αθλητικής δημοσιογραφίας έχει πάντα ιδιαίτερο κοινωνιοψυχολογικό ενδιαφέρον) του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης από μια ομάδα basket το 1968 (δεκατρείς μόλις μήνες μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών). Στα ατομικά αθλήματα οι επιτυχίες που είχαν έως τη δεκαετία του 1980 καταγραφεί στο εθνικό συλλογικό ασυνείδητο ως "ηρωικές" ήταν η καταστατική του μαραθωνοδρόμου Σπύρου Λούη το 1896 κατά τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα και το παγκόσμιο record του Χρήστου Παπανικολάου στο άλμα επί κοντώ το 1970 (μεσούσης της δικτατορίας, επίσης), ενώ στις δεκαετίες του 1960 και 1970 ορισμένοι Έλληνες αθλητές είχαν κατακτήσει Ολυμπιακά μετάλλια στην ιστιοπλοΐα και την πάλη. Ωστόσο, έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980 το "βεληνεκές" του ελλαδικού πρωταθλητισμού αναφερόταν στο επίπεδο των Βαλκανικών ή Μεσογειακών Αγώνων, δηλαδή "δεύτερης" τάξεως αθλητικά γεγονότα και, πάντως, δεν είχε συσταθεί κρατικά επιδοτούμενη και διευθυνόμενη "βιομηχανία" (ούτε καν "βιοτεχνία") παραγωγής πρωταθλητών.

Ειδικά για το ποδόσφαιρο, το πλέον δημοφιλές άθλημα στην εγχώρια μεταπολεμική πραγματικότητα, το ενδιαφέρον του μετεμφυλιακού κράτους ήταν δεδομένο. Το άθλημα αυτό, ωστόσο, μονοπωλόν το ενδιαφέρον ιδίως των χαμηλοτέρων και λιγότερο των μεσαίων κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων, λειτουργούσε μάλλον χονδροειδώς και αρχετυπικά ως "όπιο του λαού", ήτοι ως κατάφωρος μηχανισμός απάλυνσης, απομείωσης και κυρίως εκτροπής των εν δυνάμει κοινωνικών συγκρούσεων με τη "δημοκρατική" ανα-κατηγοριοποίηση των πολιτών βάσει της προσφιλούς τους ομάδας. Ούτε το πλήθος των εφημερίδων και περιοδικών αφιερωμένων στον αθλητισμό και κυρίως (αν όχι αποκλειστικά) στο ποδόσφαιρο, ούτε το γεγονός ότι για πολλά χρόνια το μοναδικό επαγγελματικά συγκροτημένο τμήμα του μοναδικού εγχώριου τηλεοπτικού διαύλου, αυτού των ενόπλων δυνάμεων, ήταν εκείνο της αθλητικής δημοσιογραφίας (επικεντρωμένης, μάλιστα, στη μετάδοση ή το σχολιασμό ποδοσφαιρικών αγώνων) μπορούν, άλλωστε, να αγνοηθούν.

Έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980, ωστόσο, η κρατική παρέμβαση στον ίδιο τον αθλητισμό, ήταν μάλλον ad hoc και μη σχεδιασμένη. Η ενασχόληση με τον αθλητισμό, ακόμη και για τους κορυφαίους αθλητές πλην των ποδοσφαιριστών, παρέμενε σε σαφώς ερασιτεχνικό επίπεδο. Εξάλλου, ούτε τα εισοδήματα των ελαχίστων πραγματικά επαγγελματιών Ελλήνων ποδοσφαιριστών τους εξασφάλιζαν άνετη διαβίωση εφ' όρου ζωής, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια και όπως τότε συνέβαινε με τους συναδέλφους τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στην καλύτερη περίπτωση, τους διασφάλιζαν την πρόσληψή τους σε κάποια δημόσια υπηρεσία ως "ανταμοιβή" για τη συμμετοχή τους στην Εθνική Ομάδα ή την άδεια (οποία ειρωνεία!) να ιδρύσουν πρακτορείο του περιβόητου "Οργανισμού Αγώνων Ποδοσφαίρου" - ΟΠΑΠ.

Ο πρωταθλητισμός ως διεθνής βιομηχανία
Η αλήθεια είναι πως ήδη από τη δεκαετία του 1950 στις Ηνωμένες Πολιτείες (αλλά και στις χώρες του υπαρκτού "κρατικού καπιταλισμού") η ενασχόληση με τον αθλητισμό κατέστη κατ' ουσίαν επάγγελμα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες επιδοτούμενο από τον ιδιωτικό τομέα και τις διαφημίσεις από την τηλεοπτική μετάδοση αθλητικών γεγονότων, στο λεγόμενο "σοβιετικό bloc" ως οργανικό τμήμα της ιδεολογικής προπαγάνδας στο πλαίσιο του "Ψυχρού Πολέμου". Άλλωστε, τις κοινωνιοψυχολογικές διαστάσεις και προπαγανδιστικές χρήσεις του πρωταθλητισμού τις είχε διαπιστώσει αρκετά χρόνια νωρίτερα το γερμανικό ναζιστικό καθεστώς. Η ανάπτυξη της φαρμακολογίας και των λοιπών ιατρικών και βιοχημικών επιστημών, η επαγγελματοποίηση των αθλητικών δραστηριοτήτων (πέραν των αθλητών, επαγγελματίες του πεδίου αυτού κατέστησαν αντιστοίχως προπονητές, γυμναστές, παράγοντες, μεσάζοντες, δημοσιογράφοι, εκδότες αθλητικών εντύπων κλπ.), στο πλαίσιο, μάλιστα, της γενικότερης μεταπολεμικής αύξησης του βιοτικού επιπέδου, της επιμήκυνσης του ελεύθερου χρόνου των εργαζομένων ο οποίος μπορούσε να αφιερωθεί στην παθητική ενασχόληση με τον αθλητισμό που, προϊόντος του χρόνου, μετατρεπόταν περισσότερο σε "θέαμα", ήταν συνθήκες ικανές για την "επιστημονικοποίηση" του φαινομένου της συστηματικής λήψης από τους αθλητές διεγερτικών ή άλλων υποβοηθητικών για τη βελτίωση των επιδόσεών τους ουσιών. Οι αθλητές, εν γνώσει τους ή όχι, με τη χρήση των ουσιών αυτών έθεταν και συνεχίζουν να θέτουν σε κίνδυνο την υγεία ή και τη ζωή τους, πέραν, βεβαίως, του γεγονότος ότι παραβιάζουν τη (θεωρητικά καταστατική) αρχή του "ευ αγωνίζεσθαι".

Ωστόσο, παρότι σταδιακά οι διεθνείς ομοσπονδίες των αθλημάτων απαγόρευσαν τη χρήση αναβολικών ουσιών, ο πειρασμός για το επαγγελματοποιημένο πλέον αθλητικό σύμπλεγμα ήταν και παραμένει τεράστιος, τα άμεσα και τα παράπλευρα υλικά οφέλη για τους κορυφαίους αθλητές και τους συνεργάτες τους σημαντικά έως μυθικά, η τεχνηέντως καλλιεργούμενη από τα μέσα "ενημέρωσης" πίεση των "φιλάθλων" για νέα πέραν των ανθρωπίνων ορίων records κάθε είδους βαίνει αυξανόμενη και οι Ολυμπιακοί Αγώνες ή άλλα παγκόσμιας εμβέλειας αθλητικά γεγονότα αποκτούν τεράστια οικονομική υπεραξία. Ως αποτέλεσμα όλων των παραπάνω έχει δημιουργηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία πενήντα χρόνια η γνωστή διελκυστίνδα μεταξύ αφενός των φαρμακευτικών βιομηχανιών που παράγουν όλο και περισσότερο βιοχημικά σύνθετες διεγερτικές-αναβολικές ουσίες ή επινοούν μεθόδους (εσχάτως και γενετικής παρέμβασης!) για την υποβοήθηση των αθλητικών επιδόσεων και αφετέρου των διεθνών ελεγκτικών μηχανισμών.

Η κρατικοποίηση του νεοελλαδικού πρωταθλητισμού
Στο πλαίσιο αυτό, οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες για την επαγγελματοποίηση και την κρατικοποίηση του πρωταθλητισμού στην Ελλάδα άρχισαν να πληρούνται στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Η γενική άνοδος του βιοτικού επιπέδου, η εμπεδούμενη πολιτική σταθερότητα, η δυνατότητα κάθε νοικοκυριού να αποκτήσει τηλεοπτικό δέκτη και άρα να καταστούν τα (άρρενα, κυρίως) μέλη του θεατές αθλητικών γεγονότων στον οικιακό χώρο τους, ο γενικός (αλλά, φευ, ψευδεπίγραφος) "εξευρωπαϊσμός" της χώρας ήταν οι αντικειμενικές συνθήκες. Οι υποκειμενικές πληρώθηκαν με τη συνειδητοποίηση εκ μέρους της τότε πολιτικής ηγεσίας των πολλαπλών χρήσεων του πρωταθλητισμού και των όποιων διεθνών αθλητικών επιτυχιών και συνακόλουθα τη διαμόρφωση εθνικών πολιτικών όσον αφορά στον αθλητισμό. Οι πολιτικές αυτές είχαν, βεβαίως, και θετικές (κατασκευή γηπέδων, γυμναστηρίων ή κολυμβητηρίων σε όλη τη χώρα, συστηματοποίηση του σχολικού αθλητισμού, χρηματοδότηση προγραμμάτων μαζικής άθλησης κλπ.) διαστάσεις, αλλά και αρνητικές πλευρές. Η όποια διεθνής αθλητική επιτυχία άρχισε να θεωρείται εξ ορισμού "εθνική υπόθεση", η στήριξη των αθλητών ή των ομάδων ήταν πλέον απλόχερη, οι ίδιοι οι αθλητές άρχισαν να επιδεικνύονται από τους πολιτικοαθλητικούς παράγοντες στα μέσα ενημέρωσης ως απόδειξη της "αλλαγμένης", της καλύτερης, της μετεμφυλιακής, της εξευρωπαϊσμένης Ελλάδας. Τεχνηέντως και συστηματικά καλλιεργήθηκε στην κοινωνία η ψευδαίσθηση ότι η τύχη της χώρας βρίσκεται στα χέρια ή τα πόδια των πρωταθλητών, ότι ο αναγκαίος περαιτέρω κοινωνικός-οικονομικός-πολιτικός εκσυγχρονισμός της χώρας αντιμετατίθεται με και αντικατοπτρίζεται στον αριθμό των μεταλλίων που κερδίζουν Έλληνες (ή έστω "ελληνοποιημένοι", ήτοι μετανάστες, στους οποίους κρατική μερίμνει και συχνά παρανόμως ή παρατύπως αποδόθηκε με συνοπτικές διαδικασίες η ελληνική ιθαγένεια τιμής ένεκεν για το αθλητικό ταλέντο τους).

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο, ότι η πρώτη φορά, κατά την οποία το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων πολιτών συνταρράχθηκε και δονήθηκε από αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας και υπεροψίας, ήταν ακριβώς εκείνη, κατά την οποία η δυναμική της πρώτης περιόδου της μεταπολίτευσης άρχισε να φθίνει και να φθείρεται: τον Ιούνιο του 1987, όταν η Εθνική Ομάδα basket έλαβε την πρώτη θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (νικώντας, μάλιστα, στον τελικό αγώνα τη Σοβιετική Ένωση). Αν, λοιπόν, στις προηγούμενες δεκαετίες ο αθλητισμός (κυρίως, δηλαδή, το ποδόσφαιρο στο επίπεδο του εγχώριου διασυλλογικού πρωταθλήματος) χρησιμοποιήθηκε ως "ηρεμιστική" και "καταπραϋντική" πολιτική τεχνολογία, από τη δεκαετία του 1980 άρχισε να αποκτά λειτουργία κοινωνικού placebo.

Κατά τη δεκαετία του 1990 κι ενώ ο πρωταθλητισμός παγκοσμίως καθίστατο σαφώς σημαντικότατος τομέας της βιομηχανίας θεάματος και η (επιτρεπόμενη ή παράνομη) χρήση διεγερτικών ή αναβολικών ουσιών, συμπληρωμάτων διατροφής ή αντίστοιχων σκευασμάτων σχεδόν απαραίτητη προϋπόθεση για την οποιαδήποτε αθλητική επιτυχία στο κορυφαίο επίπεδο, η "βιοτική αμηχανία" της ελλαδικής άρχουσας τάξης βρήκε διέξοδο στο "εθνικό όραμα" της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα. Ο εκσυγχρονισμός των υποδομών της χώρας συσχετίσθηκε, άρα, με τη διοργάνωση αυτή. Μέσω ενός πλέγματος επαγγελματικών πολιτικοαθλητικών παραγόντων ελλαδικής καταγωγής, οι οποίοι εν τω μεταξύ είχαν αναλάβει θέσεις σε διεθνείς ομοσπονδίες και με την επίκληση του "δικαιώματος" της Ελλάδας να διοργανωθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες εκεί όπου "γεννήθηκαν τα αθλητικά ιδεώδη", η διεθνής κοινότητα όντως ανέθεσε τους αγώνες του 2004 στην Ελλάδα. Η αναγκαιότητα για παραγωγή παγκοσμίων πρωταθλητών και ολυμπιονικών, κατά συνέπεια, αυξήθηκε. Διότι η διεξαγωγή των αγώνων αυτών στην Ελλάδα χωρίς επιτυχίες Ελλήνων αθλητών θα αποκάλυπτε πόσο καταστρεπτική ήταν για τη χώρα, το περιβάλλον, την κοινωνική δομή και τη μακροπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη της χώρας το όλο "εθνικό όραμα".

Τούτων δοθέντων, ούτε η αποσιώπηση όποιων περιστατικών πιστοποιημένης χρήσης αναβολικών ουσιών από κορυφαίους αθλητές στις δεκαετίες του 1990, ούτε τα ευτράπελα, τα οποία συνέβησαν τον Αύγουστο του 2004 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, εκπλήσσουν. Ο πρωταθλητισμός, πλέον, ουδεμία σχέση έχει με την άθληση, την άμιλλα και όποια άλλα ιδεώδη κατάλληλα για εκθέσεις ιδεών γυμνασιακού επιπέδου σε προ-ολυμπιακές περιόδους. Ο πρωταθλητισμός είναι ένα από τα πλέον ριψοκίνδυνα και καλοπληρωμένα επαγγέλματα και συνιστά σημαντικότατο κλάδο της βιομηχανίας του θεάματος. Αυτό οι Έλληνες ιθύνοντες δεν μπορούν να το αλλάξουν. Μπορούν, ωστόσο, να απαλλάξουν την ελλαδική κοινωνία από το placebo της τελευταίας εικοσιπενταετίας... Έτσι, η όποια αβαρία του όποιου αθλητή ας είναι υπόθεση δική του και των συνεργατών του και όχι βαρύτιμη εθνική υπόθεση... Το ίδιο και η όποια επιτυχία του... Χρέος και ευθύνη του κράτους είναι η στήριξη του ερασιτεχνικού, μαζικού και σχολικού αθλητισμού και όχι η κρατικοποίηση του επαγγελματικού πρωταθλητισμού!

Υ.Γ.: Χωρίς να έχω συνολική έποψη όσων γράφηκαν επί της επίδικης υπόθεσης, αφού ούτως ή άλλως δεν παρακολουθώ τον αθλητικό Τύπο και την αθλητική επικαιρότητα, θεωρώ σημαντικότατα τα σχετικά κείμενα των γνωστών δημοσιογράφων (και όχι απλώς αθλητικογράφων) Φίλιππου Συρίγου, "Για το ντοπάρισμα των 11 αναζητήστε το κράτος!", και Γιώργου Χελάκη, "Μας 'ντοπάρουν' για να νιώθουμε εθνικά υπερήφανοι". Στα κείμενα αυτά, τα οποία υπέπεσαν στην αντίληψή μου αφού είχε γραφεί το σύνολο σχεδόν του ως άνω άρθρου μου, οι δύο δημοσιογράφοι υποστηρίζουν σε γενικές γραμμές όσα κι εγώ. Σκέφτομαι, όμως, πόσο παράδοξο είναι ότι οι φωνές των δύο αυτών ανθρώπων έχουν καταγραφεί στο νεοελλαδικό συλλογικό ασυνείδητο ως οι εκφέρουσες και διαγγέλουσες τις ύψιστες επιτυχίες εθνικών ομάδων στα ομαδικά αθλήματα. Ποιος δε θυμάται την περιγραφή του Φίλιππου Συρίγου τον Ιούνιο του 1987 στο προαναφερθέν Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα basket και την αντίστοιχη του Γιώργου Χελάκη τον Ιούλιο του 2004 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου;

Στο Βουκουρέστι ή στη Λευκωσία η χθεσινή "εθνική νίκη";

2008-04-04T11:00:00.016+03:00

Η περιφανής (σε όσους, τουλάχιστον, δεν πάσχουν από "φυλετική τύφλωση"), η πραγματική "εθνική νίκη", την οποία κατήγαγε εχθές ο ευρύτερος ελληνισμός (εάν μπορεί να στοιχειοθετηθεί μια τέτοια έννοια) δεν επετεύχθη στο Βουκουρέστι, αλλά στη Λευκωσία. Διότι δεν μπορεί να θεωρηθεί "εθνική νίκη" η ταπείνωση ενός γειτονικού έθνους, η οποία θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε περαιτέρω ένταση στην ευρύτερη περιοχή των κεντρικών Βαλκανίων, σε ενδυνάμωση των ακραίων στοιχείων αμφιπλεύρως, στην αμοιβαίως συστηματικότερη παραχάραξη της Ιστορίας, στην ενασχόληση των δύο κοινωνιών με προβλήματα από το παρελθόν και όχι από το μέλλον. Αντίθετα, η διάνοιξη του οδοφράγματος στην οδό Λήδρας στο ιστορικό κέντρο της πόλης της Λευκωσίας είναι ένα επιπλέον βήμα (το πρώτο έμπρακτο από την ημέρα κατά την οποία ανέλαβε την ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας ο Δημήτρης Χριστόφιας) προς την ειρηνική συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων της νήσου.

Αρκεί κάποιος να διαβάσει προσεκτικά, ψύχραιμα και χωρίς παρωπίδες το χθεσινοβραδινό διάγγελμα του πρωθυπουργού της Ελλάδας, Κώστα Καραμανλή, για να διαπιστώσει τους πραγματικούς λόγους της παράλογης στάσης, την οποία επέδειξε η ελλαδική κυβέρνηση και κατ' ουσίαν οι ηγεσίες όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Είπε, μεταξύ άλλων, ο Κώστας Καραμανλής, ότι "Με βέτο της Ελλάδας η FYROM δεν μπαίνει στο Nato· είμαι περήφανος για την επιτυχημένη μάχη που δώσαμε όλοι μαζί" και υπογράμμισε "Ενωμένοι, με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας, δώσαμε μια δύσκολη και επιτυχημένη μάχη. Με σταθερότητα και αποφασιστικότητα, κινούμαστε στη σωστή γραμμή, ώστε να επιτύχουμε τον τελικό εθνικό στόχο: Οριστική λύση του προβλήματος". Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η εξής αποστροφή του: "Έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας και η προσπάθεια συνεχίζεται. Δεν τελείωσε το θέμα στο Βουκουρέστι. Αυτό που τελείωσε είναι η ψευδαίσθηση όσων νομίζουν πως μπορούν να μετέχουν στο διεθνές γίγνεσθαι, χωρίς να εκπληρώνουν στοιχειώδεις υποχρεώσεις. Οι κανόνες πρέπει να γίνονται σεβαστοί απ' όλους".Το σημείο του διαγγέλματός του το πλέον αποκαλυπτικό αυτού που ονομάτισα "φυλετική τύφλωση" είναι εκείνο με το οποίο ο Κώστας Καραμανλής, απευθυνόμενος στους πολίτες και την ηγεσία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, ανέφερε: "Στόχος της Ελλάδας δεν είναι να τους ταπεινώσει, αλλά να τους ενισχύσει, ως νέα χώρα που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της. Στις διαφορές μας δεν επιδιώκουμε να υπάρξουν νικητές και ηττημένοι. Επιδιώκουμε συνεννόηση. Επιδιώκουμε λύση, που συνυπολογίζει τις ευαισθησίες όλων και ενισχύει τη σταθερότητα στην περιοχή. Λύση που διασφαλίζει σχέσεις καλής γειτονίας. Απευθύνω λοιπόν νέα πρόσκληση στην πολιτική ηγεσία των Σκοπίων, να συνεχίσουμε, στο πλαίσιο του ΟΗΕ, τη συζήτηση για εξεύρεση λύσης, για το συμφέρον όλων στην περιοχή."

Και, αναμφίβολα, το πλέον πολιτικάντικο σημείο του διαγγέλματος ήταν εκείνο στο οποίο ο Κώστας Καραμανλής άδραξε την ευκαιρία να αναφερθεί και στα εσωτερικά θέματα της Ελλάδας, τονίζοντας: "Είμαστε μια κοινωνία που, σήμερα, δικαιούται να νοιώθει αυτοπεποίθηση για την πορεία της πατρίδας μας. Ξέρω ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα μας και ο καθένας από εσάς στην καθημερινή του ζωή είναι πολλές. Ξέρω όμως ότι, με πολλή δουλειά και συστηματική προσπάθεια, μπορούμε να λύσουμε μικρά και μεγάλα προβλήματα. Αρκεί να το πιστέψουμε και να το παλέψουμε. Ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί. Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σας".

Πέραν της επίσημης ελλαδικής μυωπικής στάσης, όπως αυτή εκφράστηκε στο ως άνω διάγγελμα, είναι πράγματι αξιοσημείωτες οι απόψεις μεγάλης μερίδας πολιτών της Ελλάδας, οι οποίοι πρόσκεινται σε όλο το πολιτικό φάσμα, από την άκρα Δεξιά έως και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, αφού με έκπληξη διαπιστώνει κάποιος αντικειμενικός παρατηρητής την κατίσχυση στην ελλαδική κοινωνία τις τελευταίες ημέρες μιας διαστροφικής ικανοποίησης αντιαμερικανικής στόχευσης, η οποία μεγεθύνεται από συνωμοσιολογικού τύπου αναγνώσεις της διεθνούς πολιτικής: "η Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι προτεκτοράτο και άθυρμα των Ηνωμένων Πολιτειών, την πολιτική της την καθορίζει ο πάμπλουτος Εβραίος George Soros -το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι φανατικός πολέμιος της νυν αμερικανικής κυβέρνησης ουδεμία σημασία έχει- και η περήφανη στάση της Ελλάδας είναι αντιστασιακή πράξη ισάξια του πολέμου κατά του ναζισμού". Προφανώς υπερβάλλω, αναμειγνύοντας διάφορα επιχειρήματα τα οποία υπέπεσαν στην αντίληψή μου τις τελευταίες ημέρες, αλλά έχω την αίσθηση πως ο μέσος Έλληνας πολίτης επί του συγκεκριμένου θέματος, φευ, με τέτοιου είδους και επιπέδου νοητικά σχήματα έχει οδηγηθεί να αντιλαμβάνεται τη διεθνή πολιτική. Το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι επί πενήντα χρόνια σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών στο Nato, ότι η χώρα μας συνέβαλλε αποφασιστικά στους παράνομους και εγκληματικούς πολέμους κατά της Γιουγκοσλαβίας το 1999, του Αφγανιστάν από το 2001 και του Ιράκ το 1991 και από το 2003, ο μέσος Έλληνας πολίτης απλώς το παραβλέπει και το θεωρεί "αναγκαίο κακό", μικρότερο, πάντως, από τη χρήση του δικαιώματος οποιουδήποτε έθνους να αυτοπροσδιορίζεται όπως το ίδιο επιθυμεί.

Τούτων δοθέντων, προσωπικά ουδόλως μπορώ να συμμεριστώ την "πανεθνική και πάνδημη ικανοποίηση" για όσα συνέβησαν τις δύο τελευταίες ημέρες στο Βουκουρέστι αναφορικά με τις σχέσεις Ελλάδας και Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Αντίθετα, όπως καθίσταται ευκόλως κατανοητό για όσους παρακολουθούν τις σκέψεις που αναρτώ εδώ, θεωρώ ως "εθνική νίκη" το πρώτο συμβολικό βήμα το οποίο έγινε εχθές με τη διάνοιξη του οδοφράγματος που χώριζε την πόλη της Λευκωσίας. Προφανώς δεν αποτελεί η διάνοιξη ενός οδοφράγματος την οριστική επίλυση του Κυπριακού προβλήματος, δεν αίρει την επί δεκαετίες αμοιβαία καχυποψία των δύο κοινοτήτων, δε σημαίνει την απόσυρση των τουρκικών κατοχικών και των ελλαδικών στρατιωτικών δυνάμεων από τη νήσο. Εμπνέει, ωστόσο, αισιοδοξία για το μέλλον. Το αντίθετο, ακριβώς, από τη διάχυτη ελλαδική "εθνική τύφλωση"...

Υ.Γ.: Δεν έχω διαβάσει ακόμη τα σημερινά φύλλα των ελλαδικών εφημερίδων, οπότε δεν αποκλείω να έχει δημοσιευθεί έστω ένα άρθρο, το οποίο διαταράσσει την "ομόψυχα ομόθυμη" εθνική τύφλωση. Ωστόσο, όπως με χαρά διαπιστώνω, τα κείμενα του Ανδρέα Παναγόπουλου-Σάντερς και του Δήμου Χλωπτσιούδη, δημοσιευμένα στα ιστολόγιά τους αντίστοιχα, αποκαλύπτουν τον αναπαλαιωμένο ελλαδικό εθνικό βαυκαλισμό καλύτερα από το ως άνω δικό μου.
Υ.Γ.2: Η σύνοδος των χωρών-μελών του Nato στο Βουκουρέστι ασχολήθηκε με άλλα θέματα, πέραν εκείνου της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, τα οποία είναι αναμφίβολα πολύ σοβαρότερα. Θα αναφερθώ σε όλα αυτά σε επόμενο κείμενο.

Μετά την απόρριψη της πρότασης για δημοψήφισμα περί το ασφαλιστικό σύστημα

2008-04-03T18:00:00.004+03:00

Τα ελλαδικά μέσα ενημέρωσης ομοθυμαδόν χαίρουν ή επιχαίρουν τις τελευταίες ημέρες για την "εθνικά ομόθυμη ομοψυχία" στην "εθνική τύφλωση" περί τη Δημοκρατία της Μακεδονίας (αλλά και το ρόλο, τις λειτουργίες και τους σκοπούς του "Nato") -δύο θέματα, στα οποία θα αφιερώσω χωριστά κείμενα.

Ωστόσο, λίγο ή καθόλου αναφέρονται σήμερα στο γεγονός ότι εχθές το βράδυ οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, καταχρώμενοι, κατά τη γνώμη μου, το πνεύμα του Συντάγματος, απέρριψαν την πρόταση για διεξαγωγή δημοψηφίσματος σχετικά με τις αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα.

Η πρόταση, μάλιστα, απορρίφθηκε παρά το γεγονός ότι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις παρέδωσαν στον πρόεδρο του Κοινοβουλίου 400.000 υπογραφές υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος.

Με πάσα ειλικρίνεια, απ' όσο είχα το χρόνο να παρακολουθήσω τη διήμερη συζήτηση στο Κοινοβούλιο επί της πρότασης, βρήκα τα επιχειρήματα των βουλευτών και υπουργών της Νέας Δημοκρατίας αστεία έως τραγικά και αντιδημοκρατικά.

Χαρακτηριστικότερο είναι πιθανότατα εκείνο της αρμόδιας υπουργού, Φάνη Πάλλη-Πετραλιά, η οποία λίγο πριν την ψηφοφορία αναφέρθηκε στην "ομοψυχία που υπάρχει σχετικά με το θέμα της ΠΓΔΜ" και αναρωτήθηκε "γιατί η αντιπολίτευση δεν αντιμετωπίζει με την ίδια συναίσθηση χρέους και ευθύνης το θέμα του ασφαλιστικού, θέμα που έχει να κάνει με τα δικαιώματα και τη ζωή των επόμενων γενιών". Η υπουργός κατηγόρησε, μάλιστα, την αντιπολίτευση για μικροκομματικά συμφέροντα, τα οποία προτάσσονται πάνω από το πραγματικό κοινωνικό συμφέρον, για ιδιότυπο διαγωνισμό εντυπώσεων, για λαϊκισμό, κινδυνολογία και όξυνση του συναισθήματος της ανησυχίας που πάντα γεννάει η αλλαγή, ενώ έκανε λόγο για έλλειψη προτάσεων ("μη πρόταση για μη λύση") και για προσπάθεια κατανομής ρόλων της μείζονος και της ελάσσονος αντιπολίτευσης. Επιπλέον, αναφέρθηκε στα συμπεράσματα του ευρωπαϊκού συμβουλίου το Μάρτιο του 2002 στη Βαρκελώνη -επί κυβέρνησης Πασόκ-, στα οποία γίνεται λόγος για περικοπή των κινήτρων και συστημάτων πρόωρης συνταξιοδότησης και για αύξηση κατά περίπου πέντε έτη της μέσης πραγματικής ηλικίας συνταξιοδότησης έως το 2010. Τέλος, η υπουργός χαρακτήρισε την πρόταση για διεξαγωγή δημοψηφίσματος απολίτικη πράξη, υποστηρίζοντας πως γίνεται προσπάθεια να μετατεθεί η ευθύνη στους πολίτες. "Μια υπεύθυνη πολιτική δύναμη πρέπει να περιγράφει με ειλικρίνεια το πρόβλημα και ταυτόχρονα να δίνει εκείνες τις λύσεις που μπορούν πραγματικά να το αντιμετωπίσουν. Να απευθύνεται στους πολίτες χωρίς φόβο και χωρίς να ωραιοποιεί τις καταστάσεις. Αυτήν την αντίληψη υπηρετεί η κυβέρνηση", είπε χαρακτηριστικά (διαστρεβλώνοντας, έτσι, πλήρως την αλήθεια και υποτιμώντας τη νοημοσύνη όλων των πολιτών της χώρας).

Τις τελευταίες ημέρες αναφέρθηκα πολλές φορές σε τούτο το ιστολόγιο στην άποψή μου ότι το (ψηφισθέν πλέον) νομοσχέδιο της Νέας Δημοκρατίας για το ασφαλιστικό σύστημα είναι απαράδεκτο για πάρα πολλούς λόγους. Συνοψίζοντας, θα έλεγα ότι θα αποδειχθεί πολύ σύντομα αναποτελεσματικό, είναι κοινωνικά άδικο αφού επιβαρύνει τις πλέον αδύναμες κοινωνικές ομάδες και κατ' ουσίαν είναι μη εφαρμοστέο αφού δεν προωθεί την ουσιαστική συγχώνευση των ομοειδών Ταμείων αλλά τη συστέγασή τους. Πρόκειται για άλλο ένα παράδειγμα της προχειρότητας της Νέας Δημοκρατίας, η οποία ούτε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις είναι ικανή να προωθήσει, ούτε να παραδεχθεί την ανικανότητά της ως προς αυτό.

Εάν υπάρχει έστω κι ένας αναγνώστης του παρόντος ιστολογίου, ο οποίος έχει μελετήσει (έστω διαβάσει) το κείμενο του νόμου (πλέον) και διαφωνεί με τις εκτιμήσεις μου, θα χαιρόμουν για την ανταλλαγή τεκμηριωμένων επιχειρημάτων. Ωστόσο, η άποψή μου ότι η απόρριψη της πρότασης για δημοψήφισμα επί του συγκεκριμένου θέματος είναι παραβίαση των δημοκρατικών αρχών με έωλα και φαιδρά επιχειρήματα είναι εδραία.

Παρεμπιπτόντως, πρέπει να σημειώσω ότι προσωπικά θεωρώ τα δημοψηφίσματα -παρά τις όποιες τεχνικές ή άλλες αδυναμίες στη διατύπωση των ερωτημάτων ή στη διεξαγωγή τους- στοιχείο εμβάθυνσης του κοινοβουλευτικού δημοκρατικού πολιτεύματος. Άλλωστε, οι τακτικοί αναγνώστες του "SocioThoughts..." γνωρίζουν την προτίμησή μου σε μορφές άμεσης δημοκρατίας (με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για την οικονομική ρύθμιση κλπ.). Ωστόσο, είναι αναγκαίο να υπογραμμίσω ότι θεωρώ πως τα επιχειρήματα, τα οποία διατυπώθηκαν από τη άκρα Δεξιά περί δημοψηφίσματος για της στάση της Ελλάδας έναντι της Δημοκρατίας της Μακεδονίας είναι απολύτως γελοία (αν όχι επικίνδυνα) και, πάντως, αντισυνταγματικά. Κι αυτό διότι δεν είναι δυνατό να αποφασίσουν οι πολίτες της Ελλάδας πώς θα ονομάζεται ένα οποιοδήποτε άλλο κράτος. Εξίσου αντισυνταγματικό θα ήταν, βεβαίως, και δημοψήφισμα αναφορικά με την αναγραφή ή μη του θρησκεύματος στα δελτία ταυτοτήτων, όπως και οποιοδήποτε άλλο δημοψήφισμα άπτεται στοιχειωδών ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αντίθετα, η ρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, ήτοι η μακροχρόνια ρύθμιση της ζωής του συνόλου των νυν και των μελλοντικών εργαζομένων, δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα από τα θέματα, τα οποία προσιδιάζουν απολύτως στη παραπομπή σε δημοψήφισμα. Εκτός των άλλων, κατοχυρώνεται, έτσι, απολύτως η μακροβιότητα της όποιας (μεταρ)ρύθμισης του ασφαλιστικού συστήματος. Άλλωστε, σύσσωμη η αντιπολίτευση έχει δεσμευθεί ότι με την πρώτη ευκαιρία θα αποσύρει πλήρως τον άρτι ψηφισθέντα νόμο.

Τέλος, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι το γεγονός πως επί του συγκεκριμένου θέματος συμφωνώ με τη στάση την οποία τήρησε ο ΣΥΡΙΖΑ (παρότι τα μπορούσε να προβάλλει περισσότερο υπάρχουσες εναλλακτικές και επιστημονικά τεκμηριωμένες προτάσεις για τη διαχείριση του ασφαλιστικού συστήματος) δε σημαίνει πως έχω αίφνης σταματήσει να διαφωνώ με τις τις περισσότερες θέσεις της ηγετικής ομάδας του (εκτός βεβαίως των θεμάτων, τα οποία άπτονται πολιτικών-κοινωνικών δικαιωμάτων). Άλλωστε, όσοι παρακολουθούν τις σκέψεις μου θα έχουν προσέξει την απολύτως επιφυλακτική στάση μου έναντι του νεοεκλεγέντος (νεοδιορισθέντος;) προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα...

Υπουργείο Υγείας: Σχέδιο... αδράνειας για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών!

2008-04-03T16:00:00.007+03:00

Εχθές το απόγευμα ο υπουργός Υγείας (sic!) και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (sic!), Δημήτρης Αβραμόπουλος, παρουσίασε στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων του Κοινοβουλίου το λεγόμενο "Εθνικό Σχέδιο Δράσης Κατά των Ναρκωτικών για την περίοδο 2008-2012". Για την ακρίβεια, βάσει των πληροφοριών που έλαβα προ ολίγου από μέλος της εν λόγω επιτροπής, ο οποίος παρακολούθησε τη συνεδρίαση αλλά και σύμφωνα με όσα δημοσιεύονται στα σημερινά φύλλα των εφημερίδων, ο υπουργός δεν παρουσίασε το ίδιο το Σχέδιο Δράσης, αλλά την περίληψή του, ήτοι τα δέκα βασικά μέτρα του.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον υπουργό, η θεμελιώδης αρχή της πολιτικής της νυν κυβέρνησης για τα ναρκωτικά είναι "η ενίσχυση των δημόσιων υποδομών για την αντιμετώπιση της εξάρτησης και η έμπρακτη κατοχύρωση του δικαιώματος των πολιτών σε δωρεάν και ποιοτικές υπηρεσίες". Επιπλέον, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος δεσμεύτηκε ότι μέχρι το Μάιο θα έχει κατατεθεί η ειδική οικονομοτεχνική μελέτη για τη χρηματοδότηση των δράσεων και ανακοίνωσε ότι στις 26 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών, θα ξεκινήσει η πρώτη εθνική εκστρατεία πρόληψης των εξαρτήσεων.

Οι δέκα "τομές", κατά τον υπουργό (κατάφωρες προκλήσεις στη λογική και την ορθοφροσύνη μας, κατά τη γνώμη μου), του σχεδίου δράσης είναι οι εξής:

Σύσταση Εθνικού Συντονιστικού Οργάνου παρά τω πρωθυπουργώ.
Δημιουργία Ενιαίου Προϋπολογισμού για τα ναρκωτικά.
Μετεξέλιξη του ΟΚΑΝΑ σε Εθνικό Κέντρο για την αντιμετώπιση των εξαρτήσεων και αποσύνδεσή του από τη θεραπευτική διαδικασία.
Δημιουργία ενιαίου δικτύου πρόληψης και επέκταση των κέντρων πρόληψης.
Ένταξη των προγραμμάτων υποκατάστατων στο ΕΣΥ, με στόχο να έχει καταργηθεί εντός πενταετίας η λίστα αναμονής και ίδρυση δημόσιων κλινικών αποτοξίνωσης στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Σταδιακή θεμελίωση Εθνικού Θεραπευτικού Κύκλου για τις εξαρτήσεις, με σύνδεση των "στεγνών" προγραμμάτων με τα προγράμματα υποκατάστατων.
Πιστοποίηση και αξιολόγηση των θεραπευτικών δομών της χώρας.
Κατοχύρωση και ανάδειξη της αποστολής του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα ναρκωτικά.
Αποτελεσματική επικοινωνία με τους εργοδοτικούς φορείς και ενίσχυση των ειδικών προγραμμάτων για την κοινωνική επανένταξη των πρώην χρηστών.
Προώθηση νέου θεσμικού πλαισίου, το οποίο, μεταξύ άλλων, θα εγγυάται με τον αντικειμενικό προσδιορισμό της ελάχιστης ποσότητας κατοχής παράνομων ουσιών, τη θεραπεία και όχι τον εγκλεισμό των εξαρτημένων ατόμων.

Φρονώ πως οι εκπρόσωποι των κομμάτων της αντιπολίτευσης ήταν ιδιαίτερα ήπιοι χαρακτηρίζοντας το Σχέδιο Δράσης του Δημήτρη Αβραμόπουλου "έκθεση ιδεών" και εκφράζοντας απλώς έντονες επιφυλάξεις τόσο για τη χρηματοδότηση όσο και το χρονοδιάγραμμα υλοποίησής του. Κι αυτό διότι, κατά τη γνώμη μου και βάσει των εμπειριών μου από ανάλογα και πάντως επιτυχημένα σχέδια δράσης για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών άλλων ευρωπαϊκών χωρών, τα μέτρα του υπουργού Υγείας (sic!) και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (sic!), ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι θα χρηματοδοτηθούν επαρκώς και θα υλοποιηθούν εντός των επομένων ετών, σαφώς δε βρίσκονται στη σωστή κατεύθυνση.

Δε χρειάζεται, υποθέτω, να αναφερθώ σε μία προς μια από τις "τομές" αυτές για να καταδείξω ότι πρόκειται για απλές γραφειοκρατικού τύπου αναδιατάξεις ήδη υπαρχουσών δομών, οι οποίες έχουν αποδειχθεί άκρως αναποτελεσματικές έως επικίνδυνες. Διότι, όντως, εάν επιχειρήσει κάποιος να αποκωδικοποιήσει με ψυχραιμία τη γνωστή κενολογική ιδιόλεκτο του Δημήτρη Αβραμόπουλου, θα διαπιστώσει ότι οι προαναφερθείσες "τομές" στο σύνολό τους είναι κενές περιεχομένου, αναντίστοιχες των σημερινών αναγκών, διαπνέονται από τη νοοτροπία ελεγκτικού μηχανισμού και γραφειοκρατικού οικονομισμού, εκπέμπουν μιζέρια και παραίτηση πασπαλισμένες με φανταχτερή χρυσόσκονη.

Τέλος, για όσους δεν παρακολουθούν τις κατά καιρούς εξαγγελίες του Δημήτρη Αβραμόπουλου, σημειώνω ότι πριν εννέα ακριβώς μήνες (στις 27 Ιουνίου 2007) είχε παρουσιάσει παρόμοιο σχέδιο δράσης. Με τη διαφορά ότι εκείνο αποτελούνταν από δεκαπέντε "τομές"... Από τις οποίες δεν υλοποιήθηκε καμία έως τώρα...

Ελπίζω ειλικρινά η κριτική και καθ' όλα επιφυλακτική στάση μου έναντι του νυν υπουργού Υγείας (sic!) και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (sic!) να αποδειχθεί υπερβολική, λανθασμένη και εμπαθής. Ελπίζω, δηλαδή, στις 26 του ερχόμενου Ιουνίου, σε ογδόντα πέντε περίπου ημέρες, όταν ο υπουργός θα "εορτάζει" την "Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών" να μη χρειασθεί να αντιγράψω τούτο το κείμενο και αντ' αυτού να αναρτήσω στο "SocioThoughts..." ένα τεράστιο αυτοκριτικό "mea culpa"... Μακάρι...

Σχετικά κείμενα:
- Η αδυσώπητη πραγματικότητα και οι... "μπλε φούσκες" (26 Ιανουαρίου 2008)
- Το (όχι τόσο αυτονόητο!) δέον γενέσθαι για την αντιμετώπιση των τοξικοεξαρτήσεων... (20 Φεβρουαρίου 2008)
- Υπουργείο Υγείας: πρόγραμμα κατά του κοινωνικού αποκλεισμού ή υπέρ της αερολογίας; (28 Μαρτίου 2008)

Σαν ψέμα...

2008-04-01T19:00:00.016+03:00

Είναι σύνηθες φαινόμενο και γνωστή σε πολλούς η εμπειρία: η απογοήτευση που νιώθουμε όταν γνωρίζουμε από κοντά κάποιον άνθρωπο του οποίου τα γραπτά (λογοτεχνικά, δημοσιογραφικά ή επιστημονικά) διαβάζουμε επί μακρό χρονικό διάστημα, με τις μουσικές ή τους στίχους του έχουμε συνδυάσει ευτυχισμένες (ή ακραία δυστυχισμένες) στιγμές της ζωής μας, με τις ταινίες ή τα εικαστικά έργα του έχουμε ονειρευτεί. Συμβαίνει συχνά, δηλαδή, ένα δημιούργημα να είναι αναντίστοιχο με την καθημερινότητα του δημιουργού του, με το χαρακτήρα του, με τις ιδιοτροπίες ή τις μανίες του, την ανθρωποφοβία του ή την έκδηλη ρηχότητά του.

Κι έτσι, όταν δεν συμβαίνουν τα παραπάνω -όταν, δηλαδή, συναντούμε εντελώς τυχαία έναν άνθρωπο του οποίου το έργο γνωρίζουμε και αυτός ανταποκρίνεται πλήρως στην εικόνα που είχαμε προσχηματίσει γι' αυτόν- νιώθουμε σα να ζούμε ένα ψέμα και, πάντως, βιώνουμε μια χαρά σχεδόν αταβιστική...

Όχι, δεν προτίθεμαι να αναπτύξω εδώ (σήμερα, τουλάχιστον) δοκίμιο μεταμοντέρνας υφολογίας περί τη σχέση δημιουργού - δημιουργήματος, περί την αυθυπαρξία και αυτονομία του δημιουργήματος ή τα τοιαύτα...

Ήθελα απλώς να μοιραστώ αυτήν την παιδιάστικη χαρά που ένιωσα πριν λίγες ώρες, όταν συνάντησα εντελώς τυχαία έναν από εκείνους τους ανθρώπους των οποίων τα κείμενα διαβάζω σχεδόν καθημερινά, έναν άνθρωπο με τον οποίο -παρά τις επιφανειακά αμέτρητες διαφορές μας, ιδεολογικού ή άλλου χαρακτήρα- πίστευα ότι μοιραζόμαστε εν τέλει τις ίδιες αξίες και ευαισθησίες. Κι ας είναι εκείνος χριστιανός (ή βουδιστής, ή μουσουλμάνος ή μύστης του Bahá'í) κι εγώ απολύτως άθρησκος κι άθεος, κι ας είναι εκείνος καλλιτέχνης κι εγώ επιστήμονας (ή ό,τι άλλο), κι ας έχει πονέσει και ταλαιπωρηθεί (ή χαρεί) εκείνος περισσότερο στη ζωή του απ' ότι εγώ...

Η χαρά μου συνίσταται στο γεγονός ότι αυτοστιγμεί, αυτοδικαίως και αυτομάτως ακυρώθηκε η συνήθης διάψευση... Μια φευγαλέα συνάντηση των βλεμμάτων ήταν αρκετή για μένα... Είμαι απολύτως βέβαιος... Τα έργα του συγκεκριμένου ανθρώπου δεν αποτελούν προϊόν marketing, πόζας ή βαυκαλισμού... Είναι αποτέλεσμα αμέτρητων στιγμών χαράς και πόνου, υπέρβασης και ταπείνωσης, στερήσεων και οργασμών... Τα έργα αυτού του ανθρώπου προ-υπάρχουν στο βλέμμα του!

Σαν ψέμα φαντάζει ότι είναι αλήθεια όσα πίστευα για 'κείνον πριν τον συναντήσω!

Υπερψηφίστηκε το νομοσχέδιο περί του ασφαλιστικού συστήματος

2008-03-31T20:30:00.002+03:00

Με την οριακή πλειοψηφία των 151 βουλευτών της ΝΔ υπερψηφίστηκε προ ολίγου το νομοσχέδιο περί του ασφαλιστικού συστήματος. Ωστόσο, είναι σαφές ότι οι αντιδράσεις κατά του κάκιστου, αναποτελεσματικού και άδικου αυτού εγχειρήματος δεν τερματίζονται. Αντίθετα, ξεκινά αύριο συζήτηση επί της πρότασης για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, η οποία θα ολοκληρωθεί με ονομαστική ψηφοφορία το βράδυ της Τετάρτης, ενώ οι συνδικαλιστικές οργανώσεις προτίθενται να προβούν σε διάφορες διαμαρτυρίες με αποκορύφωμα εκείνη της Πρωτομαγιάς καθώς και σε νομικές προσφυγές κατά συγκεκριμένων διατάξεων.

Σε σύνολο 297 παρόντων βουλευτών, 151 ψήφισαν υπέρ του νομοσχεδίου και 146 κατά. Απουσίαζαν οι βουλευτές Μιλτιάδης Έβερτ (ΝΔ), Αχμέτ Χατζηοσμάν (Πασόκ) και Βαΐτσης Αποστολάτος (ΛΑΟΣ). Με επιστολή του, ο Μιλτιάδης Έβερτ ενημέρωσε τη Βουλή ότι, εάν δεν απουσίαζε λόγω σοβαρού κωλύματος, θα υπερψήφιζε το νομοσχέδιο.

Η ψηφοφορία διεξήχθη την ώρα κατά την οποία συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ πραγματοποιούσαν παράσταση διαμαρτυρίας στο Κοινοβούλιο. Επιπλέον, η ΓΣΕΕ, όπως έχει ανακοινώσει, την Τετάρτη θα παραδώσει τις περίπου 200.000 υπογραφές για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στον πρόεδρο της Βουλής.

Τις προτάσεις τους για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το νομοσχέδιο κατέθεσαν τα τέσσερα κόμματα της αντιπολίτευσης, αμέσως μετά τη ψήφισή του και "επί του συνόλου". Οι σχετικές επιστολές προς τον πρόεδρο της Βουλής, Δημήτρη Σιούφα, υπογράφονται από το σύνολο των βουλευτών της κάθε κοινοβουλευτικής ομάδας και υπερβαίνουν τα απαιτούμενα δύο πέμπτα (120) του όλου αριθμού των βουλευτών. Η έγκριση των προτάσεων απαιτεί πλειοψηφία των τριών πέμπτων (180) του όλου αριθμού των βουλευτών.

Όπως ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Βουλής, η συζήτηση ξεκινά αύριο και ανάλογα με τον αριθμό των ομιλητών αναμένεται να ολοκληρωθεί το βράδυ της Τετάρτης και περίπου στις 23:00 θα διενεργηθεί ονομαστική ψηφοφορία. Σημειώνεται ότι η συζήτηση θα διεξαχθεί απουσία του πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, ο οποίος θα βρίσκεται στο Βουκουρέστι για τη Σύνοδο Κορυφής του "ΝΑΤΟ".

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τη Βουλή στις 19:00 την Τετάρτη.

Λεωνίδας Χρηστάκης: Η χώρα μου δεν είναι πια η χώρα των ποιητών

2008-03-29T19:00:00.007+02:00

"Σε αυτή τη χώρα κανείς δεν υπολογίζει τους ποιητές. Αλλά αυτό είναι και σωτήριο μερικές φορές. Τον Ανδρέα Εμπειρίκο πήγαιναν να τον εκτελέσουν οι ΕΛΑΣίτες. Τον ρώτησαν, τι δουλειά κάνεις; Αυτός δεν έλεγε εφοπλιστής, έλεγε ποιητής. Τον κορόιδεψαν, τους μοίρασε και τα δακτυλίδια που φορούσε και τον άφησαν. Ο ίδιος ο Εμπειρίκος μου διηγήθηκε την ιστορία, έχει γράψει και ένα καταπληκτικό ποίημα, το 'ο δρόμος σκληρότερος παρά ποτέ"."

Αυτά, μεταξύ άλλων, λέει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, ένα μυθικό πρόσωπο για ορισμένους, πιθανότατα παντελώς άγνωστο στους περισσότερους και πάντως από τους ελάχιστους πραγματικά εναπομείναντες "ασυμβίβαστους", σε συνέντευξή του στο Σταύρο Θεοδωράκη, η οποία δημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας "Τα Νέα".

Κι επειδή στο παραπάνω απόσπασμα από όσα ενδιαφέροντα λέει στο Σταύρο Θεοδωράκη αναφέρεται στους ποιητές, νομίζω ότι αξίζει να τον ακούσει κάποιος να απαγγέλλει το "Η χώρα μου δεν είναι η χώρα των ποιητών" του Νάνου Βαλαωρίτη, όπως δημοσιεύθηκε στα "Σχιζοφωνητικά" του περιοδικού "Heteron1/2" (τεύχος αρ. 2, 2006) και αναδημοσιεύθηκε στο εξαίρετο "poiein".

Κώστας Καραμανλής: οι ψευδεπίγραφες ρητορείες και η περιβαλλοντική πραγματικότητα

2008-03-29T10:00:00.000+02:00

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, εκφώνησε εχθές εκτός από την ομιλία στο Κοινοβούλιο και εκείνη περί της παγκόσμιας φτώχειας, και μια τρίτη: αυτήν κατά την έναρξη των εργασιών της 4ης Συνόδου της Ολομέλειας της Ευρω-Μεσογειακής Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης, η οποία διεξάγεται στην Αθήνα και είναι αφιερωμένη στο σημαντικότατο θέμα "Ενέργεια και Περιβάλλον".

Έχει ούτως ή άλλως ιδιαίτερο ενδιαφέρον να εντρυφήσει κάποιος στην περιβαλλοντική ρητορική του Κώστα Καραμανλή. Κι αυτό γιατί στο συγκεκριμένο θέμα (ο ίδιος ή ο συγγραφέας των ομιλιών του μικρή σημασία έχει εν προκειμένω) συναγωνίζεται σε παραγωγή πομφολύγων τον υπουργό του επί θεμάτων υγείας (sic!) και κοινωνικής αλληλεγγύης (sic!), Δημήτρη Αβραμόπουλο, όταν ο τελευταίος ομιλεί περί "πολιτικού πολιτισμού". Εχθές, ωστόσο, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος ο Κώστας Καραμανλής επέδειξε ιδιαίτερη ροπή προς την εκτόξευση μεγαλοστομιών, κενολογιών και αερολογιών, οπότε υποθέτω πως δικαίως θα μπορούσε να κερδίσει το θαυμασμό του εν λόγω υπουργού (ή ενδεχομένως και του εξίσου δεινού κενολόγου ρήτορα από το χώρο του Πασόκ και πρώην υπουργού Ανάπτυξης, Άκη Τσοχατζόπουλου).

Κηρύσσοντας την έναρξη των εργασιών της Συνόδου, λοιπόν, ο Κώστας Καραμανλής υπογράμμισε ότι η Ευρωμεσογειακή Κοινοβουλευτική Συνέλευση εκφράζει τη βούληση των λαών για διαρκή ενδυνάμωση των πολιτικών δεσμών μεταξύ της Ευρώπης και των εταίρων της Μεσογείου. "Η επιλογή σας να ορίσετε ως θέμα της εφετινής Συνόδου της Ολομέλειας την 'Ενέργεια και το Περιβάλλον' είναι πολυσήμαντη" τόνισε ο πρωθυπουργός στους συμμετέχοντες. "Αφορά τη διπλή ενεργειακή και περιβαλλοντική πρόκληση που αντιμετωπίζουν όχι μόνο οι χώρες της Ευρώπης και της Μεσογείου, αλλά και ολόκληρος ο πλανήτης". "Αφορά", προσέθεσε, "την προστασία του περιβάλλοντος, την ενεργειακή επάρκεια, τη διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας, την ανάγκη έμφασης στις ήπιες και ανανεώσιμες πηγές. Αφορά τομείς που λειτουργούν αλληλένδετα, καθώς συνδέουν την ανάγκη των χωρών και των λαών της περιοχής για ανάπτυξη με ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος, βελτίωσης της ποιότητας ζωής, προόδου και ευημερίας. Αφορά τομείς που βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της ευρωπαϊκής, αλλά και της παγκόσμιας κοινότητας". Στο πρώτο τρίτο της ομιλίας του, άρα, δεν είπε ουσιαστικά τίποτε, απλώς έκλεινε τις λέξεις "περιβάλλον" και "ενέργεια".

Στη συνέχεια υπογράμμισε ότι "η χώρα μας στηρίζει έμπρακτα τις πολιτικές αυτές. Στηρίζει, με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, τις σχέσεις Ευρώπης και μεσογειακών χωρών. Στηρίζουμε όλες τις πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο πλαίσιο της Διαδικασίας της Βαρκελώνης, που έχουν ως στόχο την εμβάθυνση της συνεργασίας Ευρώπης και Μεσογείου. Άλλωστε, η Ελλάδα είναι ταυτόχρονα ευρωπαϊκή, αλλά και μεσογειακή χώρα". Και κατέληξε: "Η Μεσόγειος είναι η θάλασσα που μας ενώνει. Εναπόκειται σε εμάς με πρωτοβουλίες και δράσεις να αναδείξουμε τις κοινές καταβολές. Να αντιμετωπίσουμε από κοινού τις μεγάλες προκλήσεις της νέας εποχής. Να αξιοποιήσουμε μαζί τις ευκαιρίες που έρχονται". Οι δύο τελευταίες φράσεις έχουν ιδιαίτερη σημασία: ο Κώστας Καραμανλής, εάν ερμηνεύω ορθά τα λεγόμενά του, αντιλαμβάνεται τα περιβαλλοντικά προβλήματα ως "πρόκληση" και τα ενεργειακά αποθέματα (υποθέτω αποκλειστικά τα ορυκτά, ήτοι κυρίως το πετρέλαιο) ως "ευκαιρίες".

Αυτά είπε ο Κώστας Καραμανλής ενώπιον Ευρωπαίων και λοιπών εκπροσώπων των Κοινοβουλίων της ευρύτερης περιοχής: ότι τα περιβαλλοντικά προβλήματα και η ενεργειακή επάρκεια συνδέονται (γενικώς, αορίστως και ασαφώς) και ότι η χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της βόρειας Αφρικής και της Νοτιοανατολικής Μεσογείου είναι καλό να συνεργάζονται...

Οποιοσδήποτε γνωρίζει στοιχειωδώς την περιβαλλοντική πολιτική της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή δεν μπορεί παρά να μειδιά (ή να εξοργίζεται, αναλόγως της ιδιοσυγκρασίας του) με τον ακραία εξωραϊσμένο τρόπο που την παρουσίασε στους κοινοβουλευτικούς παράγοντες από τις γειτονικές χώρες. Ιδιαίτερα η αναφορά του στην "ανάγκη έμφασης στις ήπιες και ανανεώσιμες πηγές" δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο αναντίστοιχη με την ελλαδική πραγματικότητα και την πρακτική της κυβέρνησής του. Δε θα αναφερθώ εδώ στη συνολική ενεργειακή πολιτική της χώρας, αλλά στο καθεστώς εγκατάστασης μικρών φωτοβολταϊκών συστημάτων, ουσιαστικά για οικιακή χρήση.

Παρότι τυχαίνει να γνωρίζω πολύ καλά την εξοργιστική κατάσταση στον τομέα αυτόν, θα αρκεσθώ στο χθεσινό (είναι ίσως "διαβολική" η σύμπτωση) εξαίρετο σχετικό reportage του Γιώργου Φιντικάκη, το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Τα Νέα". Είκοσι δύο μήνες μετά την ψήφιση του νόμου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (Μάιος 2006), η εγκατάσταση φωτοβολταϊκού συστήματος παραμένει μια περιπέτεια ταλαιπωρίας για όποιον επιχειρήσει να το εγκαταστήσει στο σπίτι του. Σύμφωνα με στοιχεία του "Συνδέσμου Εταιριών Φωτοβολταϊκών" (ΣΕΦ), η γραφειοκρατικές διαδικασίες είναι πραγματικά αποτρεπτικές, ενώ τα φορολογικά αντικίνητρα αποκαλύπτουν το χάος της ελλαδικής περιβαλλοντικής πολιτικής.

Το παράδειγμα ενός οικιακού καταναλωτή που είναι μισθωτός και επιθυμεί να εγκαταστήσει ένα φωτοβολταϊκό ισχύος 1 μόνο KW στην ταράτσα του σπιτιού του είναι χαρακτηριστικό. Το σύστημα αυτό κοστίζει μαζί με τα έξοδα εγκατάστασης και σύνδεσης περίπου €6.500 (συν τον ΦΠΑ). Τα ετήσια έσοδά του από την πώληση της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας στο ηλεκτρικό σύστημα (ΔΕΣΜΗΕ ή ΔΕΗ κατά περίπτωση) ανέρχονται μόλις σε €520-700, αναλόγως με το πού βρίσκεται και την ηλιοφάνεια της περιοχής. Τον καλό αυτόν πολίτη οι αρμόδιες υπηρεσίες τον θεωρούν εκ της ισχύουσας νομοθεσίας εφεξής αυτοδικαίως επιτηδευματία και έμπορο. Για να μπορέσει να πουλά ηλεκτρική ενέργεια θα πρέπει:

Να "ανοίξει" βιβλία στην Εφορία.
Να εγγραφεί στον "Οργανισμό Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών" (πρώην "ΤΕΒΕ"), στον οποίο θα καταβάλλει ελάχιστο κόστος εισφορών €1.500- 2.000 ετησίως. Τα διπλάσια δηλαδή έως και τριπλάσια χρήματα από αυτά που θα εισπράττει αν πουλά το ηλεκτρικό ρεύμα στο σύστημα!
Να εγγραφεί στο οικείο Εμπορικό Επιμελητήριο, καταβάλλοντας περίπου €50 ετησίως.
Να υποβάλλει στην οικεία Εφορία δηλώσεις ΦΠΑ για μία εικοσαετία.

Σημειωτέον, ότι στη γειτονική Βουλγαρία (για παράδειγμα) δεν απαιτείται καμία απολύτως άδεια για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών συστημάτων έως και 5.000 KWs ! Σημειωτέον, επίσης, ότι μόλις προχθές ο αρμόδιος υπουργός Ανάπτυξης, Χρήστος Φώλιας, ανακοίνωσε ότι η ΡΑΕ δε θα δέχεται πλέον άλλες αιτήσεις για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών συστημάτων επειδή έχει ξεπεραστεί το πλαφόν που έχει τεθεί από τον εθνικό στόχο!

Έχω την αίσθηση ότι και μόνο από αυτό το "έλασσον" παράδειγμα (για το πώς αντιμετωπίζει το υπό τον Κώστα Καραμανλή ελλαδικό κράτος τα θέματα περιβάλλοντος και ενέργειας) κρίνοντας, δεν μπορεί ουδαμώς να θεωρηθεί υπερβολικός ή άδικος ο τίτλος του παρόντος σχολίου περί ψευδεπίγραφων ρητορειών και περιβαλλοντικής πραγματικότητας...

Κοινοβουλευτική παράταση για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας

2008-03-29T01:00:00.008+02:00

Καταψηφίστηκε πριν λίγο η πρόταση δυσπιστίας του Πασόκ κατά της κυβέρνησης. Το αποτέλεσμα της ονομαστικής ψηφοφορίας ήταν: 138 "ναι", 152 "όχι" (οι 10 βουλευτές του ΛΑΟΣ δήλωσαν "παρόντες").

Στην ομιλία του, η οποία προηγήθηκε της ψηφοφορίας και με την οποία ολοκληρώθηκε η τριήμερη συζήτηση, ο πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, αναρωτήθηκε γιατί το Πασόκ κατέθεσε πρόταση δυσπιστίας μόλις έξι μήνες μετά την επανεκλογή της Νέας Δημοκρατίας και ισχυρίσθηκε ότι με την κίνηση αυτή η αξιωματική αντιπολίτευση επιδιώκει "να καλύψει την έλλειψη θέσεών της". Κατηγόρησε το Πασόκ για ανευθυνότητα, προσπάθεια πόλωσης, όξυνσης, καθώς και για πάγια πρακτική όταν βρίσκεται σε μια δύσκολη ώρα να επιτίθεται στην κυβέρνηση. Επιπλέον, ο Κώστας Καραμανλής χαρακτήρισε επίσης την πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ προϊόν ανταγωνισμού με την Αριστερά. Αναφερόμενος στο ΣΥΡΙΖΑ, του καταλόγισε στείρα άρνηση και υιοθέτηση οπισθοδρομικών θέσεων, ενώ υπογράμμισε ότι το κόμμα "παίζει με τους θεσμούς, για λίγα λεπτά δημοσιότητας". Ο Κώστας Καρμανλής δεσμεύθηκε για τη συνέχιση των "μεταρρυθμίσεων προς όφελος των πολιτών" και υπογράμμισε ότι δεν υπάρχουν ριζικά διαφορετικοί δρόμοι για να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις αυτές.

Νωρίτερα, ο πρόεδρος του Πασόκ, Γιώργος Παπανδρέου, ανέφερε στην ομιλία του ότι "η κυβέρνηση βαπτίζει μεταρρύθμιση την αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων" και προανήγγειλε ότι το Πασόκ θα ζητήσει της σύστασης εξεταστικής επιτροπή του Κοινοβουλίου για την υπόθεση των ομολόγων των ασφαλιστικών ταμείων. Τόνισε ότι η κυβερνητική πολιτική έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα όσα προεκλογικά υποσχέθηκε η Νέα Δημοκρατία και αναρωτήθηκε πώς είναι δυνατόν τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, που έχουν ως αποτέλεσμα "την αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων" να τα ονομάζει "μεταρρύθμιση". Ο Γιώργος Παπανδρέου, επίσης, αναφέρθηκε σε "νέο σκάνδαλο" αναφορικά με τον ΟΤΕ και την πώληση μετοχών της "Marfin Investment Group" στη "Deutsche Telekom" που ξεσπά στην υπόθεση ΟΤΕ- MIG. O Γιώργος Παπανδρέου, επιπλέον, είπε χαρακτηριστικά ότι "μπορεί σήμερα η ισχνή κοινοβουλευτική σας πλειοψηφία να απορρίψει την πρόταση δυσπιστίας...αλλά στη συνείδηση όλων των Ελλήνων η πρότασή μας έχει ήδη εγκριθεί με συντριπτική πλειοψηφία".

Η γενική γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος, Αλέκα Παπαρήγα, τόνισε ότι το κόμμα της θα υποστηρίξει και την πρόταση μομφής προς την κυβέρνηση αλλά και την πρόταση διεξαγωγής δημοψηφίσματος περί του ασφαλιστικού συστήματος, ωστόσο διασαφήνισε ότι το πράττει με ουσιαστικές διαφορές από τα υπόλοιπα κόμματα. Σημείωσε σχετικά με το δημοψήφισμα ότι θα πρέπει να αφορά σε όλους τους νόμους κοινωνικής ασφάλισης από το 1992 και έπειτα.

Ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέκος Αλαβάνος, επέκρινε τον πρωθυπουργό, σημειώνοντας ότι δεν εμφανίστηκε στη Βουλή στη διάρκεια της συζήτησης της πρότασης μομφής. Απέρριψε τα περί "κόλπων εντυπωσιασμού" και "διαμάχης με το Πασόκ" για επικοινωνιακούς λόγους. Υπογράμμισε ότι το τελευταίο διάστημα διαμορφώθηκε η πλειοψηφία της κοινής γνώμης που είναι ενάντια στο νομοσχέδιο περί του ασφαλιστικού συστήματος.

Παρότι προσωπικά δεν είχα τη δυνατότητα να παρακολουθήσω το σύνολο της τριήμερης συζήτησης για την πρόταση δυσπιστίας, θεωρώ ότι η πρωτοβουλία του Πασόκ ήταν θετική.

Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έλαβε μεν παράταση αλλά είναι σαφές ότι η αναδείχθηκαν άξονες της πολιτικής της που βρίσκονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα της τεράστιας πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και δεν προάγουν τη βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη της χώρας.

Πέραν αυτών, είναι βέβαιο ότι έχει φθάσει η στιγμή της κοινωνίας των πολιτών και υπ' αυτό το πρίσμα θα πρέπει να αναγιγνώσκονται οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στο σύνολό τους...

Κώστας Καραμανλής: οι ψευδεπίγραφες ρητορείες και η οικονομική πραγματικότητα

2008-03-28T18:00:00.016+02:00

Αναφέρθηκα εχθές στη βαρυσήμαντη, καίρια και εύστοχη ομιλία την οποία εκφώνησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, κατά την τελετή έναρξης των εργασιών του 6ου forum της "Παγκόσμιας Συμμαχίας των Πόλεων κατά της Φτώχειας". Αν ουδείς έχει αμφιβολία ότι η παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας ήταν από καρδιάς, ειλικρινής και με πλήρη επίγνωση των λεγομένων, λίγοι, φρονώ, μπορούν να ισχυρισθούν το ίδιο για τη σημερινή ομιλία του πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, στο ίδιο forum. Νιώθω την υποχρέωση να επισημάνω ορισμένα σημεία από τη συγκεκριμένη ομιλία του πρωθυπουργού για τα θέματα της φτώχειας και να αντιπαραθέσω τις ψευδεπίγραφες αυτές ρητορείες με τη σκληρή οικονομική πραγματικότητα, την οποία βιώνει η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, κυρίως ενόψει του γεγονότος ότι σε λίγες ώρες θα διεξαχθεί στο Κοινοβούλιο η ψηφοφορία αναφορικά με την πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησής του.

Είπε, λοιπόν, ο Κώστας Καραμανλής στο forum της "Παγκόσμιας Συμμαχίας των Πόλεων κατά της Φτώχειας" ότι παρά τη ραγδαία αύξηση του πλούτου σε όλο τον κόσμο, η φτώχεια γίνεται ολοένα και πιο μαζική. Επισήμανε πως όταν η φτώχεια σκοτώνει πολύ περισσότερους ανθρώπους απ' ότι όλοι οι πόλεμοι συνολικά στον πλανήτη, τότε εκτίθεται όλος ο ανεπτυγμένος κόσμος. Χαρακτήρισε υπέρτατη και επείγουσα υποχρέωση όλων τον πόλεμο κατά της φτώχειας και τόνισε ότι πρέπει να συμβάλλουμε όλοι στον αγώνα για τον περιορισμό του χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Ο πρωθυπουργός σημείωσε ότι ο πόλεμος εναντίον της φτώχειας είναι ο βασικός άξονας της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καταπολέμηση της φτώχειας και συμπεριλαμβάνεται στη στρατηγική της Λισαβόνας. Πρόσθεσε ότι η παγκόσμια συμμαχία πόλεων δείχνει το δρόμο της συστράτευσης των πολιτών απέναντι στη φτώχεια και είπε ότι οι λύσεις για παγκόσμιες προκλήσεις μπορεί να έχουν αφετηρία σε τοπικές πρωτοβουλίες. Η διόγκωση της φτώχειας, τόνισε ο Κώστας Καραμανλής, ακυρώνει τα επιτεύγματα της προόδου, γιατί περιορίζει την πρόσβαση των πολιτών στα επιτεύγματα αυτά. "Επιτεύγματα μόνο για λίγους δεν πάνε τις κοινωνίες μπροστά", χαρακτηριστικά. Ο πρωθυπουργός εξήρε, μάλιστα, το ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στον αγώνα για την αντιμετώπιση της φτώχειας και είπε ότι η πόλη της Αθήνας είναι πρωτοπόρα σ' αυτή την προσπάθεια.

Επειδή φρονώ πως γίνεται ευκόλως αντιληπτό πως σχεδόν λέξη από τις παραπάνω του Κώστα Καραμανλή είναι, τουλάχιστον, ψευδεπίγραφη και, πάντως, απολύτως αναντίστοιχη με την Πολιτεία του ως πρωθυπουργού της χώρας, υπενθυμίζω καταρχάς όσα έγραφα σήμερα το πρωί αναφορικά με την επιχείρηση πλήρους αποδόμησης του λειψού ελλαδικού κράτους πρόνοιας, την κεκαλυμμένη με τις κενές περιεχομένου συνήθεις πομφόλυγες του Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Στη συνέχεια νομίζω πως αξίζει κάποιος να διαβάσει με προσοχή τη σημερινή είδηση υπό τον τίτλο "Αύξηση τζίρου και κερδών για τον ΟΠΑΠ ", σύμφωνα με την οποία οι συνολικές πωλήσεις του... ευαγούς ιδρύματος ανήλθανσε ενοποιημένη βάση το 2007 σε €5,06 δισ. Προσέτι, αξίζει να δώσει κάποιος ιδιαίτερη προσοχή στους στόχους του προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του εν λόγω... ιδρύματος κοινωνικής πολιτικής, του φερέλπιδος Χρήστου Χατζηεμμανουήλ, στενότατου συνεργάτη του πρωθυπουργού κατά τα λοιπά, οι οποίοι συνοψίζονται ως εξής: αναδιοργάνωση των εσωτερικών λειτουργιών του ΟΠΑΠ, προκειμένου να αυξήσει την αποδοτικότητά του, η ενδυνάμωση και ο εμπλουτισμός με νέες μορφές στοιχηματισμού του "ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ", καθώς και η επίτευξη συμφωνίας με στόχο την υπογραφή συμβάσεων με το δίκτυο των πρακτόρων.

Ενώ, λοιπόν, η Ελλάδα στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ αναστενάζει και ομνύει, ενώ ο αρμόδιος υπουργός, Δημήτρης Αβραμόπουλος, πασπαλίζει με χρυσόσκονη τη μη-κοινωνική-πολιτική της κυβέρνησης της οποίας είναι ο ίδιος μέλος κι ενώ ο πρωθυπουργός εκφωνεί ανέξοδους λόγους περί της παγκόσμιας φτώχειας (ούτε δεκάρικους δεν μπορεί κάποιος να τους χαρακτηρίσει...), το "Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών" (ΙΟΒΕ), το τυπικά ανεξάρτητο αλλά ως γνωστόν εκφράζον την οπτική γωνία της ελλαδικής βιομηχανίας, με την εχθές δημοσιευθείσα έκθεσή του ουσιαστικά αποσύρει την επί τετραετία εν λευκώ εμπιστοσύνη της οικονομικά άρχουσας τάξης της χώρας από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Σύμφωνα με την από κάθε άποψη σημαντική αυτή έκθεση, ο καλπάζων πληθωρισμός αποτελεί το μείζον πρόβλημα της ελλαδικής οικονομίας, ενώ οι προβλέψεις του οικονομικού επιτελείου περί αυτού θεωρούνται από τους συντάκτες της έκθεσης υπεραισιόδοξες και εκτός πραγματικότητας. Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι στη συγκεκριμένη έκθεση οι επιστήμονες του ΙΟΒΕ χαρακτηρίζουν το ασφαλιστικό νομοσχέδιο "πολύπλοκο και γραφειοκρατικό" κατασκεύασμα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι δύσκολα θα εφαρμοστεί στην πράξη. Συμπερασματικά, η έκθεση του ΙΟΒΕ συνοψίζεται στη φράση ότι "η σημερινή συγκυρία είναι η δυσμενέστερη της τελευταίας δεκαετίας για την οικονομία μας".

Πέραν αυτών, θα μπορούσε κάποιος αναγνώστης να αντιτείνει ότι η πρωινή ομιλία του Κώστα Καραμανλή δεν αναφερόταν ακριβώς στην ελλαδική πραγματικότητα αλλά εκείνη των φτωχών χωρών, εκείνων που κάποτε θεωρούνταν "Τρίτος Κόσμος". Στον καλόπιστο αυτό αναγνώστη είμαι, δυστυχέστατα, υποχρεωμένος να υπενθυμίσω το κείμενο "Μια πραγματική εθνική ήττα!" που ανέρτησα εδώ έναν ακριβώς χρόνο. Με το κείμενο εκείνο επεσήμαινα πως η Ελλάδα μαζί με άλλες ανεπτυγμένες χώρες δεσμεύτηκε με τη "Συμφωνία του Monterrey" το Μάρτιο του 2002 ότι από (το αργότερο) το 2006 (και εφεξής) θα παρέχει το 0,33% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος της για αναπτυξιακή βοήθεια προς τρίτες χώρες και ότι σύμφωνα με ανακοίνωση του "Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης" (OECD), η χώρα μας όχι μόνο δεν τήρησε τις δεσμεύσεις της αλλά είναι η τελευταία σε παγκόσμιο επίπεδο χώρα - δωρητής, διαθέτοντας μόλις το 0,16% του ΑΕΠ της για το σκοπό αυτό. Υποθέτω πως αν κάτι είχε βελτιωθεί στη διάρκεια των τελευταίων δώδεκα μηνών όσον αφορά στη διεθνή αναπτυξιακή βοήθεια της χώρας μας δε θα παρέλειπε να το αναφέρει σήμερα ο πρωθυπουργός ενώπιον του διεθνούς κοινού...

Συμπερασματικά: κατά πάσα πιθανότητα η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή θα λάβει σε λίγες ώρες ψήφο εμπιστοσύνης από το σύνολο των βουλευτών, οι οποίοι εξελέγησαν τον περασμένο Σεπτέμβριο με τα ψηφοδέλτιά της. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση θα πάψει να είναι επιζήμια για τη χώρα και σε κάθε περίπτωση ανίκανη να σχεδιάσει το βιώσιμο μέλλον της Ελλάδας. Προσέτι, η αίσθησή μου είναι ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση αποτελεί στη συνείδηση των δύο τρίτων (ενδεχομένως και των τριών τετάρτων) των Ελλήνων πολιτών ήδη παρελθόν... Και, από κάθε άποψη, δικαίως!

Υ.Γ. 1: Η θεμελιώδης προεκλογική εξαγγελία της Νέας Δημοκρατίας το 2004 ήταν η "πάταξη της διαφθοράς και της διαπλοκής" και συνακόλουθα η "επανίδρυση του κράτους". Υποθέτω ότι αν οι κυβερνητικοί παράγοντες είχαν την αίσθηση πως έχουν επιτύχει εν τω μεταξύ έστω 1% των εξαγγελιών εκείνων, δε θα συμμετείχαν στο σημερινό συνέδριο με θέμα "Δημόσια Ηθική και Κοινωνία των Πολιτών" και, πάντως, δε θα κήρυσσε την έναρξη των εργασιών του ο υπουργός Οικονομίας, Γιώργος Αλογοσκούφης.

Υ.Γ. 2: Για την άλλη, εξίσου ψευδεπίγραφη, ομιλία, την οποία εκφώνησε σήμερα ο Κώστας Καραμανλής, ενώπιον της Ευρωμεσογειακής Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης με θέμα το περιβάλλον θα ακολουθήσει, ως αρμόζει (!), επί τούτω σχολιασμός...