دانلود آهنگ بذار – آبجیـز، آهنگی که خیلی آرومم می‌کنه. کلا عاشقشم!

مُنیره، مُنیره، خیلی نمکِ آلبومی که واسم فرستادیا، دونسته بودی؟

.

+

هان، امروز بازم آقاهه پست‌چیِ اومد و واسم یه بسته آورد، هر دفعه واسم یه چیزی میاره می‌خنده :دی آخه خیلی تو کار هدیه هستم :دیـی اسمی روش نبود، بعد اینکه بازش کردم، متوجه شدم بازم هدیه‌م از طرفِ نیلو گُلی هستش. هزار تا ماچ واسه مهربونیـاش.

نمی‌دونم هنوز ایران هستی یا نه، فک می‌کردم دیگه این دفعه راس راسکی میای خونه‌مون! نمی‌دونم چرا قسمت نمی‌شه. چقد که من دکور خونه رو بهم ریخته بودم و تمیز‌کاری کرده بودم، جوری که دیگه نیاز نیست واسه عید دست به سیاه و سفید بزنم! :دی

امیدوارم هرجا که هستی شاد باشی و خدا نگهدارت باشه نیلویی

ها این عکس بالاهــی هم واسه کافی‌شاپ دُناتِ لاهیجانِ :دی خواسته بودم تولدم با دوس جونام بریم اونجا :دی به‌به به‌به! خواسته بودین شما هم تشریف بیارین. عکس تزئینی می‌باشد!

.

* حمید، خواخورزه جونیِ (خواهرزاده) من می‌باشد!

اگه میای بیرون یه میس بنداز، اگه می‌خوای من برم بخرم دو تا میس بنداز، اگه دوسم داری سه تا میس بنداز! هان؟ آهان شش تا میس یعنی داری بوسم می‌کنی! یه میس چی بود؟

آخه فک کن می‌تونن به همه هفتاد میلیون نفر این مملکت ‌اس‌ام‌اس بفرستن، فقط اس‌ام‌اس های من تو حلق این ایرانسل گیر می‌کنه و پسم نمی‌ده! اسمایلی با تمام وجود حرص خوردن

گیری کردیم بابا، اَه

۱. استقلالی هستین

۲. پرسپولیسی هستین

ولی کلا خوب شد که دلیور نشد !! دیگه صادق نمی‌تونه بگه من بی طرفم!

و در آخر هم تبریک می‌گیم به پرسپولیسی‌های عزیز!

و چه بُردِ شیرینی بود.

دلم پُره.

نشستم دارم موزیک گوش می‌دم، و عکس‌هایی که با دوستام و فامیلام گرفتن نگاه می‌کنم، از هر کسی که بدم میاد عکس رو شیفت دیلیت می‌کنم. کاش می‌شد خیلی از خاطرات و لحظاتی رو که دوس ندارم و اینقد منو آزار می‌دن رو دلیت کنم! یا حداقل یه گوشه‌ای بریزمشون که نتونم دوباره بهشون برگردم و فکر کنم.

.

دانشجوی مذکر: کدوم طـ استاد؟

.

دانشجوی مونث: طــ صابون!

.

دانشجوی مذکر: ااااِ صابونِ شما طـ داره؟

.

دانشجوی مونث: نخیـر ! صابونِ ما کف داره!

.

مابقی دانشجویان:

.

استاد:

پائیز:

.

اسمایلی گریه حضار!

به جون خودم کلی خاطره و متن واسه نوشتن و آپدیت کردن دارم، ولی آخه چه جوری؟ دیروز از صبح نشتم پای پی.سی و تند تند پروژه م رو آماده کردم و مرتب کردم و ایمیلش کردم واسه استاد، تا نزدیکای ۹ شب کارم طول کشید! از صبح هم پا شدم، واسه امتحان پایگاه داده م خوندم، و ظرف شستمُ ناهار رو آماده کردم و خونه مرتب کردم! یه ساعت دیگه هم امتحانمه. دیگه اگه خودتون اهل کار خونه باشین متوجه می شین که چقده همین کارای خرده ریزه وقت آدم رو میگیره! حالا شما کار بیرون از خونه و شرکت رو هم بهش اضافه کنین! به جان خودم بدجوری آشفته و خسته هستم! هی روزشماری میکنم این روزا هم تموم شه و من یه استراحت اساسی به خودم بدم.

منتظرم امتحانای این ترم هم تموم شه و دوباره از نو تو اینترنت فعالیتم رو شروع کنم! شما هم منتظرم باشین و فراموشم نکنین! هاگ

آخرای شب بود، که یه با معرفتی اس‌ام‌اس داد که نیت کنم و تا واسم فال حافظ بگیره، به شدت ذوق مرگ شده بودم. چون بالاخره شب یلدای با فال خافظ داشتم. منم نیت کردم و بیت اول فال‌م این شد:

دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم        سخن اهل دلست این و به جان بنیوشیم

بعد از اون، نوه عزیزم از شیراز واسم یه فال گرفت و واسم مسیجش کرد:

سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش        که دور شاه شجاعست مى دلیر بنوش

و کلا گویا همه چیز به کام من هست و من از همه جا بی خبرم! دیده بودین؟ :دی

حالا دیگه گذشت، بی‌خیال.

ولی کی میاد باهام شمع ۴ سالگی تولد بلاگمُ فوت کنه؟ هاین؟ دستا بالا :دی

.

تازشم، من یهو یادم اومد تولد بلاگم بوده، صادق هم یادش اومد که تاریخ تولد بلاگش گذشته و پست هوا نکرده. چه همه درگیریم کلا!

از نسیمی که پیام آوره اوست؟ از بهاری که مرا رسوا ساخت؟ از خدایی که خودش می‌داند، عشق وحشی تر از آن است که پنهان ماند.

اما از شانس قشنگم، کنفرانس من افتاد برای چهارشنبه هفته بعد!

هوم! امتحان میان ترم؟ اِی بدک نبود، با کلی تاخیر و تو ترافیک موندن رسیدم به جلسه امتحان. اینقدم برگه‌ جوابامو بالا گرفتم و کج کردم سمت سحر، تا دستای گرم خانومه مراقب :دی رو روی شونه هام احساس کردم، چیششششش!! برگه‌م رو گرفت. شانس اوردم همه رو نوشته بودم و لنگ سوالی نبودم.

تازشم، پایین من و سحر رو با هم دید، گفت شما خیلی تقلب می‌کنین ها، حالا هیشکی ندونه شما که می‌دونین من نمیتونم تقلب کنم، رنگ و روم می‌ره :دی! همینکه گفت، بهش گفتم: کی؟ من؟ عمرا!

سحرم چند کلمه گفتُ پیچونیدش!

پ.ن: وااااااااااااااای! خدایا دارم می‌میرم! اینقده دپرس و خسته و کم حرف هستم که نگووووووووووو! دارم دق میام. نمی‌تونم حتی توئیت کنم. منی که هر لحظه در حال توئیت کردن بودم. حس می‌کنم یه چیزی گلوم رو گرفته ول نمی‌کنه. بعدش که اینقد درگیره این حس می‌شم، میگم گوره بابای همه چی ولش کن! همه رو با دستام کنار می‌زنم.

امروز به مناسبت روز دانشجو، چند نفر از هم‌کلاسی ها برنامه چیدن ناهار رفتیم بیرون، از دیشب می‌گفتم که نمی‌رم ولی نظرم عوض شد و رفتم. حدودا از ۵ نفر نظر خواستم که برم یا نه. همه‌شون هم گفتن برو، ولی من سختم بود برم. آخه فک کن ملت تو تهران تو این روز به فکر چی هستن، ما به فکر چی؟ شکم! واقعا که روزِ بارونی و بدون سردرد خوبی بود، اما آخرش موقع برگشت یه اتفاقی افتاد، نزدیک بود برم زیر ماشین، اینترنت بدون حدیثه بشه :دی بعدشم از همونجا سردردم شروع شد تا همین لحظه هم ادامه داره …

اِه؟ بذار از دیروز بگم، کُشته مُرده این عید مخصوص خودم (سیدا) هستم دیگه، نمیدونی؟ خب حالا دونسته بودی!

روز بامزه ای بود، از پارسال بهترتر بودش، ولی حسابی جای داداش مهرانم خالی بودش. کمی تا حدودی نصفه نیمه مهمون اومد و رفت! این بین، یکی از دوستای قدیمیم که دقیقا بعد از عقدم باهاش قطع رابطه کرده بودم، بعده این همه سال اومد خونه ما عید دیدنی! :دی کلا نمیدونم چی توی من می بینین که بعد از تموم کردن بعضی از رابطه ها، بازم دوستام پا پیش می‌ذارن و میان سراغمُ می‌گیرن. خودم شرمنده می‌شم از بی معرفتی‌م ها، ولی چه کنم دیگه؛ سنگ دلم! البته یه کوشولو هم مهره مار دارم می‌گی نه؟ از صادق بپرس.

.

پ.ن۱: صادق سه روز قبل عید غدیر، با دادن یه خبر خوش، عیدیم رو گذاشتم کف دستم! حمید و شهریار هم یه هدیه واسم خریدن، که کلی شرمنده‌شون شدم. منم سعی کردم ته کیسه متفاوتی بدم بهشون! :دی یعنی هدیه همراه ته کیسه متفاوت بود.

پ.ن۲: قلیون کشیدن رو به هفته ای یک الی دیگه خیلی دوستان اصرار کنن ۲ بار کاهش دادم، بعضی وقتا هم میریم بیرون، اصن سمتش نمی‌رم! آخه شنیدم رو دندونا بدجوری تاثیر میذاره، راستش زورم اومد دندونام خراب شه، اخه یه دندون خراب و ناقص ندارم. اسمایلی کوبیدن به تخته و اسفند دود کردن.

پ.ن۳: دیونه‌شم دیگه چه کنم؟ دستِ خودم نیست!

پ.ن۴: یک عالمه پست ننوشته دارم، از خنده شوخی های سرِ کلاس.

پ.ن۵: اوه! چهارشنبه یه بخش از درسم رو کنفرانس برداشتم که هیچی تو کتاب و اینترنت در موردش نیست! نمیدونم چه جوری برم کلاس حاضر شم. شاید پیچوندمش. نمیدونم. اخه از کجا بدونم موضوع چیه؟ حالا بیست دقیقه هم کنفرانس بدم؟ هاین؟ اسمایلی بغض.

پ.ن۶: چقده وراجی کردم. بسِ دیگه، بهتر جمع کنم برم تو هپی آکواریوم فیس بوکِ عزیزم. امروز حمید رو نشوندم جای من به همه اکواریوم‌ها رسید و با ماهی‌هام مسابقه داد

ص: !

ح: چیـه؟ یکی فحش نوشت من فقط خوندمش. :دی

ص: ‌ !

ح: تازه کجا رو دیدی؟ تهران رفتم فحش جدید یاد گرفتم!

س: ‌ !

ص: ‌ !

ح: می‌خوای بهت بگم؟

ص: بگو؟!

ح: عمه رو بگم یا زن عمو؟ = ))‌))))))))

س: ‌!

.

.

.

بقیه رو دیگه درگوشی به صادق گفتم! زشتِ شما یاد بگیرین!
.

ح: حدیثه ، ص: صادق ، س: سحر !!

یه نفر می‌خواد بیاد بشه بابای من.

من هـــِی می‌گم، نمیشه آقاهه. من خودم پژبابا دارم که تازَشم قد یه دنیا دوسش می‌دارم، ولم کرده باش. ول نمی‌کنه که نمی‌کنه. دِهــَـــه.

صبح که خواستم برم یونی، دیدم کیف پولم رو تو اون یکی کیفم جا گذاشتم، یعنی شانس آوردم که همون لحظه سوار ماشین شدم دست کردم تو کیفم تا کرایه رو حساب کنما ورگنه معلوم نیست باید چه غلطی می‌کردم وقتی دو شهر اون‌ور تر داشتم پیاده می‌شدم. حالا کارِ خدا رو ببین، هیچ وقت همون اول سوار ماشین می‌شدم کرایه حساب نمیکردما، اما امروز واسه اینکه با خیال راحت جزوه های درس مدل سازی رو بخونم گفتم کرایه رو همون اول حساب کنم! وقتی دیدم کیف پولم رو برنداشتم تندی پیاده شدم و خودمو رسوندم به صادق ُ ازش پول گرفتم، آخه با هم از خونه اومده بودیم بیرون. در اون لحظه یعنی کارد می‌زدین خونم در نمی‌ومد، از بس از کار خودم عصبانی بودم. این از اولین بد بیاریم.

استاد بازرگانیان، هفته قبل به‌مون گفته بود که این جلسه امتحان یا یه پرسش کلاسی برگذار می‌کنه. منم هیچی نخونده بودم تا تو ماشین وقتی داشتم می‌رفتم یونی، چیز زیاد مهم و سختی نبود که یاد نگیرم. این کلاس مدل‌سازی دو گروه هست، نصف بچه‌ها امروز بخاطر اینکه درس نخونده بودن گروه عوض کردن و بعضی ها هم کلاسُ پیچوندن. ۲۰ دقیقه اول استاد هیچی از امتحان نگفت و ما هم به روی خودمون نیاوردیم، تا وقتیکه یکی از دوستان، در کلاس رو زد، اول از استاد پرسید که امتحان داریم یا نه؟ استادم گفت نه و یقه‌ش رو گرفت گفت بیا سر کلاس بشین! :دی

منم که وسط کلاس نشسته بودم، گفتم دیگه می‌دونه خب استاد امتحان داریم !! شما نگو نمی‌دونه و یادش رفته. به استاد گفتم: دیدین استاد چی‌کار کردین؟ نصف بچه ها غیبت کردن و گروه عوض کردن، واسه خاطر امتحان، خب نمی گرفتین دیگه.

.

اینو که گفتم استاد لبخند زد و سر تکون داد و گفت: اِ راست میگین، امتحان دارین امروز، بیست دقیقه آخر رو می‌ذاریم واسه امتحان. بچه ها هم همه جیغ و داد و یه نفس حدیث حدیث کردن! :دی خُ به من بدبخت چه آخه؟ فک کردم یادشه که اونجوری به همکلاسی‌مون گفت!

حالا من خواهش و منت و التماس، استاد تو رو خــــدا، بی خیال شین، منِ بدبخت چیکار کنم؟ برم بیرون حالِ منو می‌گیرنااااااا، بگذر دیگه.

.

استاد گرامی هم که کلی حال کرده بود، برگشت گفت: ۲ نمره هم بهت می‌دم واسه یادگاری!! حالا قیافه منو می دیدن، داشتم سکته می‌کردم، بچه ها هم هی تهدید پشت تهدید، دیگه بیا و درستش کن. تو رو خدا استاد، اینا منو می کُشن برم بیرونااااااااااااا!‌

.

این داستان همینجوری ادامه داشت تا دقایق آخر کلاس، بدجوری خورده بود تو برجکم، خدا وکیلی نمی‌خواستم اینجوری بشه.

.

می‌دونین که ته‌ش هم چی شد؟ امتحان نگرفت! :دی بچه ها بیرون کلاس بهم می‌گفتن جدّت به دادت رسید حدیث. جا داره بگم که استادِ عزیز هم اسمایلی‌ش این بود:

.

.

می دونین بیشترتر کجا ضدحال خوردم؟ اونجایی که تو کارگاه یا همون سایت یونی، نشسته بودیم، آقای نورمحمدی برگشت گفت، دیروز وبلاگتُ خوندیم. من هاج و واج نگاش کردم. یهو صدای تایید دو نفر دیگه هم اومد. بعدش فهمیدم به‌به. آقای پویان، نشسته بلاگمو باز کرده و ده نفری نشستن نگاش کردن و خوندنش! بدجوری خورد تو ذوقم.

واقعا این حرکت درست بود؟ هیچ متوجه نمی‌شم چه لذتی تو این کار وجود داشت که بعد از چند ترم، وبلاگمو باز کنی و با هم بشینین بخونینش !! بازم خدا رو شکر که اخیرا چیزی در مورد زندگی شخصیم نمی‌نویسم تو بلاگم.

مامان !!

مامــــان !!

چرا بیدار نمی‌شن؟

نمی‌خوان بیدار شن؟

مامان!! مامان!! اِی بابا، صبحونه نمی‌خوان بخورن؟

بیدار شین دیگـــه.

تا کِی می‌خوان بخوابن؟

مامان، بیدارشون کن دیگه!!

آبجـــی سحـــــــر، بیدار نمی‌شی؟

بعدشم دید حرفاش اثر نداره، پاشد اومد تو اتاق، خودشُ انداخت رو سحر و شروع کرد به ماچش کردن و اینا. من حالا هی زیر پتو وول می‌خورم و اس‌ام‌اس بازی می‌کنم و ریز ریز می‌خندم. خلاصه این اولین حرکتش بود :دی !!

ناهار همون روز رفتیم خونه خواهر خانومیِ سحر، کلی لاک اونجا بود، من یه رنگش رو به دستم زدم، و منتظر موندم تا خشک شه، در همون حالت هم داشتیم ورق بازی می‌کردیم. دیدم علیرضا سرشُ اینور اونور می‌کنه بغل دستم با اون لحجه شیرینش میگه:

آقــا !! کی می‌خواد واسش لاک بزنم؟

حالا یه دفعه دو دفعه تو بگو سی دفعه این جمله رو تکرار کرد. گفتم اینجوری که نمی‌شه همه هم جواب رد می‌دن بهش و منم که می‌دونستم روی سخنش کاملا با منه! گفتم بیا پاهامُ لاک بزن :دی

الان که به پاهام نگاه می‌کنم می بینم بچه م چه خلاقیتی داشته، ۵ تا ناخن پای راستم رنگ قرمز داره، ۵ تای دیگه پای چپم رنگ نارنجی :دی! تازه روش به روش کوبیسم هم با لاک بنفش کار شده. اینقده حال می‌کرد این بچه برا خودش که نگو و نپرس. من که دیگه غش کرده بودم از خنده و فقط ازش عکس می‌گرفتم. سحر هم هی خودشُ مچاله می‌کرد که زشته بچه این قد دوستمو اذیت نکن. یا لااقل خاله حدیث، یا حدیث خانوم صداش کن، اونم اصن عینِ خیالش نبود و هی حدیث حدیث می‌کرد!

بچه شیرین زبونی بود، کلی باهام کیف می‌کردیم، هیچ فکرش رو نمی‌کردم اینقد اعصاب داشته باشم و با بچه ها راه بیام، مخصوصا اونم بچه ای با این تریپ و زبون رو. یعنی عوض موش خوردن باید می گفتم تمساح زبونشُ بخوره ها، تا این حد.

دیشب تولدش بود، وقتی از قرار فرفری اختتامیه چهارمین جشنواره طنز مکتوب برگشتیم :دی !! اولش یه جا دیگه رفتیم بعد برگشتیم!! تندی پریدم واسش یه هلیکوپتر خریدم و همینکه اومدیم خونه دیدم دم در داره کشیک ما رو میده، بهش دادمش و یه ماچ محکمش کردم! نیم ساعت بعد، گفتم واااااااااااای علیرضا اون چیه رو صورتت کی بوست کرده؟ بچه‌م از خجالت سرخ شد و محکم صورتش رو گرفت و در رفت.

خلاصه اینجوری شد که همین دیشب بلیط داشتیم واسه برگشت به شمال، تو ترمینال هر کاری کردمش نیومد که نیومد ماچش کنم!

خواستم در مورد این علیرضا خان یه پستی بنویسم و خاطره ش رو ثبت کنم. آخه تولد علیرضا بود که باعث شد من و سحر بریم تهران و من دوس جونای خوب و ماهم رو بببینم.

یه جورایی متحول شدم مثلا! البته نمی‌شه گفت که تنها دلیلش دیدن این نتیجه ها باشه‌ها. گفته باشم، یه وقت فک نکنین چقد ندید بدید هستم و اینا

چه روز شیرینی بود امروز.

دیدار دوستان مجازی، خندیدن و راه رفتن و صحبت کردن باهاشون خیلی خیلی شیرین و دوست داشتنی بود. کاش می شد این دیدارها رو زود به زود تکرار کرد. ولی فکر که می کنم به این نتیجه می رسم شاید این دوری باعث می شه اینقدر همه چیز برای من متفاوت و شیرین تر باشه. البته آشنایی و صمیمیت و شناختی که نسبت به طرف مقابلم دارم هم دلیل محکمیه واسه اینکه باهاشون راحت باشم و احساس شادی کنم.

عاشقتونم! زیادتا … HUG

پ.ن: از نام بردن دو عزیزی که باهاشون بودم معذورم. تا خودشون اجازه ندن لو نمی دم کیا بودن. البته اگه یه هزاری بدین سه سوت می فروشمااااا، گفته باشم. :دی

از سحر نازنینم هم تشکر میکنم که کنارم بود. کلا بسی خوش می گذره اینجا.

فک کن، سرِ صبح همه میرن کله پاچه خوری، چیزی ما راه افتادیم رفتیم قلیون بکشیم، از شانس قشنگمونم در بسته بود، خلاصه با پارتی انداختن و دست کردن لای درُ اینا، در رو باز کردیم رفتیم تو تا ساعت ۱۱ اینا، قلیون کشیدیم و خوردیم و گفتیم و خندیدیم!

اوف چه لحظه های خنده داری اتفاق افتاد و من فقط خندیدم!!

دست و دلم به نوشتن نمی ره مث قبلنا؛ نمیدونم چیکار کنم، دیگه دست از توئیت کردن هم برداشتم! قدیما، دم به ساعت با گوشی توئیت میکردم و حرف میزدم، اما حالا چی؟ البته این فیلتر شدن سایت ها و نرم افزارهایی که باهاشون توئیت میکردم خودش دلیل اصلی می تونه باشه ها. چند شب پیش مینی اپرا مخصوص نوکیا ۵۸۰۰ رو نصب کردم، ولی بازم میرم تو توئیتر، سه در میون توئیتم رو ثبت میکنه! کاش می شد یکی این مشکلم رو حل می کرد!

خلاصه یه فاصله کلی گرفتم از اینترنت، مثل سابق نیستم. کلی هم حیفم میاد که خاطره های خوشمزه و خنده دارم رو اینجا ثبت نمیکنم. اسمایلی افسوس خوردن.

چند هفته ای هم می شد که هر روز هر روز سردرد داشتم، دو سه روز پیش رفتم دکتر، ۳ نوع قرص بهم داد، قرار تا یه ماه مصرف کنم تا آقای دکتر متوجه شن گیر سردرد اینجانب از کجاس. هوم !!

آهان، تا نرفتم واسه شام اینم تایپ کنم که، من دارم میام تهران، تا یکشنبه اونورام، خیلی دوس دارم یه برنامه ای چیزی بچینم و تا جایی که امکان داره دوستای گُلمُ ببینم! رونوشت خاص دارد به یک فتحی!

تو این چند روزی که نیستم، تو فیس بوک Happy Aquariumم رو می سپرم دست صادق جون، امیدوارم حسابی بهش برسه. جدیدا شده تفریح سالم من!

* وارنا یک عدد قلیان سرا در آستانه اشرفیه می‌باشد که اکثر اوقات آنجا حضور به هم می رسانیم !! :دی که البته من کمش کردم و به هفته ای یک الی دو بار کاهشش دادم.

تا پارسال که چهار تا چادریِ بسیجیِ چیزُ از طرف دانشگاه بر میداشتن می بردن که بلکه بگن بعله ما هم نماینده ای داریم توی راهپیمایی! امسال ولی دیگه حجاب و چادر و اینا واسشون مهم نبود! زوری ما رو هم بردن :دی

ولی آخرش خیلی چسبید، همه ریختیم وسط خیابون، شروع کردیم به عکس گرفتن و مسخره بازی در آوردن! وای غش کرده بودیم از خنده بعده نیم ساعت متوجه شدیم هیشکی دورُ برمون نیست :دی دور تا دور خالی … بعدش این خانومای بسیجی و برادرای ارزشی ریختن و هی می پرسیدن شما دانشجویین؟ از کدوم دانشگاهین و اینا؟ آخرشم متفرقمون کردن!! بعد کلا گند زدیم به اسم دانشگاه آزاد و برگشتیم !! اصن اینقده حال داد که نگو و نپرس

واقعا از همه شون تشکر میکنم، که این افتخار رو دادن تا توی این روز دوست داشتنی چند ساعتی رو کنار هم باشیم! مخصوصا بابک که این همه راه از بابل اومد لاهیجان! امیدوارم که به آقا میثم بیشتر خوش گذشته بوده باشه، آخه تولدش بود! خلاصه کم روزی هم نیست روزِ تولد. و کلا دیگه خیلی مرسی! Hug

عباس جون زرنگی کرد و زودتر از من پُست نوشت، یعنی گزارش دیروز رو داد ! خواستین اینجا بخونین کجاها رفتیم و اینا!

این استادِ اینقده باحالِ، خیلی ظرفیتش بالاس :دی خیلی خیلی ازش خوشم میاد! بعد نمیدونم چطور میشه که سر کلاسش، باهاش شوخی میکنم!

جلسه دوم بود، که همه در حال نوشتن جزوه بودن، استاد یکی دوباره جمله ش رو عوض کرد، بچه ها هی نوچ نوچ میکردن و جزوه خط می زدن، منم حرصی شده بودم، دستمُ زدم زیر چونه م و برگشتم به استاد گفتم: استــــــاد !! یهو کُل کلاس ساکت و شدُ هیچ صدایی شنیده نمیشد! استاد برگشت منو نگاه کرد، منم به همون صورتی که بودم گفتم: دقت کردین، خیلی جمله هاتون رو عوض می کنین؟

دوستام هی خودشونُ فشار میدادن و یه مشت میزدن بهم، که چی داری میگی! استاد هم با لبخند ملیحی برگشت گفت: آره! بعدم سرشُ تکون داد!! خودم بعد اینکه با اون لحن چنین حرفی زده بودم، شرمنده بودم! بچه ها هم هی تاکید میکردن شانس اوردی چیزی بهت نگفته! دیگه تو روی استاد اینجوری نمیگن که!! حرف درشتی پرت کردی!

جلسه دوم، وسط نوشتن بودیم، از استاد، یه سوال پرسیدم. خواستم یه لغت انگلیسی رو بهم بگه! بنده خدا وسط یه بحث دیگه بود، بعد اینکه من سوال پرسیدم، ادامه توضیحات رو در مورد اون واژه ای که پرسیده بودم گفت، همه هم نوشتن! اخرش دوزاریش افتاد که بعله!! اشتباه گفته. من چون ردیف دوم می شینم، صدای ارومش رو شنیدم که گفت: اشتباه گفتم!! :دی

منم درجا برگشتم با یه لحن باحالی گفتم: اشتباااااااااااااااااه گفتین؟ : – >

گفت: آره !!

منم همونجا زدم زیر خنده، حالا هی من بخند هی بغل دستی بخند!! اینقد خندیدم که تمام خط چشمم پخش شد استاد بنده خدا هی با لبخند قضیه رو جفت و جور کرد! :دی زهرا میگفت: اخه تو با همه شوخی داری، با استادم شوخی داری؟ :دی

واسه خاطر همین شوخی ها همه ش درسم رو آماده میکنم که بلکه به بهانه هیچی بلد نبودن و یه ریز خندیدن سره کلاسش بلایی سرم نیاره!

وااااااااااااااااااای یازده و ۵ دقیقه شد!! دیرمه دیرمه دیرمه! بدوام برم آهان آهان یه چیزی، مث اینکه من اصلا جز صد نفر هم نشدم تو نظرسنجی وبلاگی!! اسمایلی برم بمیرم  برم و بیام یکمی هم در مورد این قضیه بنویسم! بدجوری ناراحن بیدم! هرچند خودم کردم که لعنت ؟ … !! ها همون.

ریاست محترم بازرگانی بنگاه رسانه‌ای رویترز؛

با سلام!

شنیدن خبر اهدای جایزه محمد امین به وبلاگ نویسان ایرانی، به خاطر «تعهد، شجاعت و فداکاری آن‌ها تحت شرایط جان‌فرسا و فشارهای فوق‌العاده در حین پوشش دادن اخبار انتخابات ریاست‌جمهوری» به اندازه‌ی تلخیِ اهدای این جایزه به سرکار خانم دلبر توکلی، به عنوان نماینده وبلاگ نویسان، مسرّت بخش بود!

شکی نیست بلاگ نویسانی که در طول دوره سانسور شدید رسانه‌ها، زندگی‌شان را برای خبررسانی از وضعیت ملتهب ایران، قمار می‌کردند، شایسته دریافت این جایزه هستند، اما باید از خود پرسید که آیا بلاگ‌نویسی که حتی در این دوره، وبلاگش با موضوعات دیگر هم به روز نشده، می‌تواند شایسته نمایندگی از این قشر، جهت دریافت نشان شجاعت باشد؟!

مگر نبودند بلاگ‌نویسانی همچون سمیه توحیدلو، وحید آنلاین، حنیف مزروعی، مهدی محسنی و… که در این راه دربند شده اند و در به در گردیده‌اند؟! آیا اهدای این جایزه، به نویسنده وبلاگ “خانه دلبر” – که به صراحت می‌توان گفت اکثریت قاطع بلاگ‌نویسان و بلاگ‌خوانان فارسی، وی را تا این زمان نمی‌شناختند! – نوعی کم ارزش جلوه دادن تلاش این عزیزان نیست؟! آیا بهتر نبود، که اصلاً این جایزه به شخص خاصی اهدا نمی‌شد تا اینکه به دم دست‌ترین فرد تعلق گیرد؟!

انتظار جامعه بلاگ نویسان ایرانی، از رویترز بیش از این‌ها بود! حداقلش اینکه وبلاگِ شخصی را که به عنوان نماینده بلاگستان، معرفی کرده‌اید از نظر می‌گذراندید!

حقیر و بسیاری دیگر از بلاگ‌نویسان ایرانی، خواستار شنیدن عذرخواهی رسمی رویترز به دلیلِ خبط پیش آمده هستیم.

توجه: قرار است لیستی از وبلاگهایی که با نوشتن نامه اعتراضی به رویترز موافقند، تهیه شود تا همراه با ترجمه نامه برای رویترز ارسال گردد، لذا چنانکه شما هم با این کار موافقید، آنرا در وبلاگتان منتشر کنید و در این (+) پست اطلاع دهید تا لینک وبلاگتان را به انتهای نامه اضافه نمایند.

۲ – شادمانی شگفت انگیزم از راهی شگفت انگیز آمده است تا برای همیشه نزدم بماند.

۳ – اینک گذشته ها و هر چه را که فرسوده و کهنه است کنار میگذارم.

پ.ن: اینقدر این جملات رو تکرار میکنم تا ملکه ذهنم بشن!! در مورد جمله های تاکیدی چیزی شنیدین؟

آیا دونسته بودین که سوبر همان چشمِ غمگین ست؟

در نظرسنجی وبلاگ‌های برتر بانوان و کودکان شرکت کنید

با تاخیر رسیدم به کلاس اما استاد خوب تا کرد، زیاد گیر نداد. اصلا حوصله درس و تمرین حل کردن و سوال و جواب کردن استادا رو ندارم، یه ریز رو گوشیم افتادمُ یا دارم اس.ام.اس میدم و میگیرم یا اینکه تو مسنجر آنلاین هستمُ چت میکنم و توئیت میکنم. یه جورایی این کارا واسم بامزه شده :دی!! نسبت به ترمای قبلی شیطون تر شدم، خودم متوجه میشم، دیگه هم کلاسی ها جای خود دارن!!

سر ظهر با سحر رفتیم داخل شهر، که ناهار بخوریم و برگردیم. کاملا متوجه بودیم که خیلی تاخیر داریم اما با پوست کلفت هی خندیدیم و راه رفتیم و از اینور اونور صحبت کردیم!! یهو دلم خواست برم تو مغازه ای که کلی خرت و پرت داره، دستبندا و گردنبندای رنگی رنگی!! وای که چقد عاشقشووووووونم !! بدجوری وسوسه شدم و خواستم جلوی خودم رو بگیرم اما نشد که نشد.

رفتیم تو مغازه، تمام آویزای مغازه رو بالا پایین کردم و یه دستبند انتخاب کردم، روش قلب داشت، همه ش هم یه دونه بود، به سحر گفتم اونیکه کفشدوزک داره بردار، اما دو دل بود. آقاهه فروشنده گفت، بذارین نگاه کنم شاید تو بسته ها مدل دیگه ای ازش داشته باشم، داشتم برمیگشتم یهو پام گیر کرد به پای آقای مانکن !! نزدیک بود بیفتم، گفتم: واااااای لگد زد بهم، میخواست منو بندازه :دی !! سحر خندید :دی خودمم کلی خنده م گرفت!! نمیدونم چه جوری این همه واژه های بی ربط از خودم در میارم. اسمایلی خجالت و از این حرفا

خلاصه، همه دستبندای همون مدلی رو آقاهه ریخت رو ویترین مغازه، همه ش کفشدوزک بود، گفتم بی خیال قلبِ واسه سحر، کفش دوزکِ واسه من! :دی یکی واسه سحر خریدم ویکی هم واسه خودم :دی!! همینکه اومدیم بیرون، تندی انداختیم تو دستامونُ هی ناز و عشوه اومدیم !

با نیم ساعت تاخیر به کلاس دوم رسیدیم، رفتیم نشستیم تو کلاس، آستینا رو خوب دادیم بالا، هی دسته رو زدیم زیر چونه و به بچه ها نشون دادیم! آی چشمشون رو گرفته بود ، رنگی هم بودن حسابی جلب توجه میکردن، از این ردیف اول تا آخر، ازمون خواستن ادرس بگیرن، ما هم ادرس ندادیم! اسمایلی عنده بدجنسی

بچه ها نوبتی می پرسیدن، چند خریدین؟ من جواب میدادم: گِــروووووون!! یعنی کُشتنا خودشونُ من و سحرم فقط گفتیم گرون!

ووووووووووُی دوسش میداررررررررررررررررم، کپشدوزکاااااااااااااام هی میخواستن همو بوس کنن، من نمیذاشتم :دی (همونطور که تو عکس می بینین، همچنان مصمم هستن که همو کیس کنن) هی رومُ میکردم سمت بچه ها و دستمو میکشیدم جلو میگفتن، نیگاه کنین میخوان همو بوس کنن!! برو بچ هم می خندیدن :دی

یه لحظه در اوج نوشتن جزوه بودم، دستبندا رو کشیدم بالاتر که دستم راحت رو جزوه بمونه، بعده چند دقیقه نگاه کردم ببین همو دارن بوس میکنن یا نه، دیدم وااااااااااااااااااااای، چی می بینی ، چسبیدن به هم! زدم تو صورتم گفتن خاااااااااااااااااااااک وچووووووووووووووووک دیدی چی شد؟ یهو سحر و زهرا که دو طرف من بودنن مات و مبهوت موندن و بعدش زدن زیر خنده

گفتم بدبخت شدم فردا دستم همه ش پره کفشدوزک میشه! :دی آقا یعنی غش کرده بودنا از خنده، حالا منم بیشترتر :دی

تازه شم، یکی از بچه ها، داشت میرفت خونه بهش گفتم، ببین کپشدوزکااااااموو میخوان همو بوس کنن من نمیذارم، خندید بهم گفت خیلی باحالی حدیث. بعدشم دستشُ گرفت اندازه قدِ نی نی ها رو نشون داد گفت کوشولویی !!

منم اصن بهم برنخورد، کلی حال کردم که روحیه م اینقده لطیفِ!!

حالا شما بگو چرا این همه چیز میز اینجا نوشتی، خُ چیه؟ این همه نوشتم که آخرش عکس کَپشدوووزکامُ نشونتون بدم دیــــــگــــه!!!

]]> http://sober.ir/1388/07/ladybug/feed/ 47 http://sober.ir/1388/07/ladybug/ http://feedproxy.google.com/~r/Sober/~3/it-9P7Z_vD4/ http://sober.ir/1388/07/yahoo-meme/#comments Sat, 03 Oct 2009 06:35:38 +0000 پرشین سوبر http://sober.ir/?p=1968 امروز چهارمین روزِ عضویتِ من در سرویس میکروبلاگینگ Yahoo MeMe می باشد. تا هم اکنون، ۱۶۶ تا فالوءرز دارم، که با سرعتِ زیادی در حال افزایشِ. اسمایلی اسفند دود کردن واسه یوزرم :دی!

یه نکته ای که خیلی واسم جای سوال بود اینه که چرا یوزر Sober رو کسی نگرفته بود :دی خدایی کلی کیف کردم وقتی دیدم این یوزر آزادِ. فعلا فعالیتم توی ممه، محدود به گذاشتنِ عکسِ، اگه سرعتم یکمی بهترتر بشه موزیک هم میذارم تا ملت برن حالش رو ببرن.

تمامِ سعی من اینه که بهترین عکس ها و خوشگلترینشون رو به عبارتی، اینجا بذارم، که همش گلچین شده از روی هاردِ اینجانب می باشند، و کلی زحمت کشیدم واسه سرچ کردن و ذخیره کردنشون! شما هم ببینینشون، احتمالا خوشتون میاد.

هووووم، خدمتتون عرض کنم که من فعلا ۱۴ تا دعوتنامه دارم، هر کی میخواد آدرس ایمیلش رو بذاره و بهم بگه، تا واسش دعوتنامه رو بفرستم.

+ یاهو ممه چیست؟

+ حدیثه در یاهو ممه!

صادق داره دعوام میکنه، میگه: چرا مانتوت رو پاره کردی؟

خُ به من چه که این وسیله هایی که توی پیاده روهای زیرِ کوهه نزدیکِ یونیم گذاشتن، گیر میکنن به لباسم؟!؟ من فقط رفتم رو یکیشون نشستم و به جای صندلی ازش استفاده کردم، تو نگو این دم و دستگاها به اضافه وزن حساسیت دارن!

همین که خواستم پاشم، صدای جِر خوردن لباسم رو شنیدم :دی.

هِلِک هِلِک پاشدیم رفتیم دمِ در یونی، به نگهبانمون گفتم: نخ و سوزن دارین؟ برگشتِ بهم میگه: هــــی بومونسه بوووو !! چیزِ دیگه نخایییییییی؟ اسمایلی اخم – همین مونده بود، چیز دیگه ای نمیخوای؟-

منُ می بینی، غــش کرده بودم از خنده!

خلاصه یکمی صحبت و اینا کردیم، رفت از سربازای ساختمونِ سپاه که وَره دلِ یونیمونِ نخ و سوزن گرفت و من یکمی مانتومُ رو به شفا آوردم تا برسم خونه :دی! اون جمله خط دوم هم دروغی بیش نبود! صادق گفت، باید دعوات کنم، که دعواتم نمی کنم! :دی منم خجل شدم ازحادثه و خواستم پناه بگیرم! خُ شهریه کم بود، پول مانتو هم اومد روش، فشار میاد دیگه! کوفتمون بشه، هیچ تخفیفی هم نمیدن که حداقل دلم نسوزه واسه چی شاگرد اول شدیم!

پ.ن۱: در ضمن، فک کنم آنفولانزی نوع a گرفتم، منتظرم ببینم صورتی میشم یا نه! اگه شدم از همه تون دوری میکنم، خیالتون راحت. اسمایلی با صدای گرفته این نوشته را بخوانید.

دفعه اولی که با هم رفتیم بیرون، حدودا یه ساعت زور میگفتم واسه م با دود قلیون النگو -به قول خودشون حلقه- درست کنه !! هنوزم یادش می افته از عذاب بعده اون همه النگو درست کردن حرف میزنه، که چطور وقتی خونه هم رفته بود یه سره دهنش رو همون مدلی تکون میداد!

دو روز پیش تولدش بود. چند روز قبلترش با رامک و دوستان رفتیم تا واسه ش شکلات بخرم، از همون اولش هِی میگفتن چرا این همه میخوای هزینه کنی و براش شکلات بخری، ولش کن بابا! :دی کلی سعی کردن مُخم رو بزنن اما نتونستن که نتونستن! البته اینم بگما، رامک اینا، همه ش داشتن شوخی میکردن و کل قضیه خرید شکلات با خنده تموم شد! صاحب مغازه که روده بُر شده بود از بس خندیده بود. : )) همینکه رفتیم تو، ازمون پرسید تا چه قیمتی شکلات میخواین؟ رامک گفت: دستِ ما باشه کوچکترین و ارزونترین !! خانومه اولش تعجب کرد! بعد رامک قیمت می گرفت و تعداد شکلاتای داخل جعبه رو می پرسید و ضرب و تقسیم میکرد، در آخرم نتیجه گیری میکرد که کدوم مناسب تره!! خانومه بدجوری میخندیدا !! : ))))) قیافه ش دیدنی بود. حالا دیگه شکل و قیافه ما بماند :دی!

سی و یکم، بعد از اینکه همه با هم -من، صادق، شهریار، حمید، مهدی- از عروسی پسرخاله جانم برگشتیم، رفتیم بیرون و هدیه ش رو بهش دادم! البته هنوز من منتظرِ کیک تولدش هستم و ازش نمیگذرم. اسمایلی آب راه افتادن از لب و دهن

پ.ن: همون روز که رفتیم شکلات بخریم، دنیا راد عزیز رو دیدم! دیدار بامزه ای بود. ^__^

موسیقی پیشنهادی این هفته: آلبوم جدید و بسیار زیبا از Agnes به نام Dance Love Pop !! از اینجا می تونین دانلود کنین، همه لینک ها سالم هستن! به جرات میتونم بگم، همه آهنگاش ارزش شنیدن رو داره.

Inna – Love

بوسه ها چیزهای پیش و پا افتاده ای هستند، که به سختی متوجه شون میشیم. ولی اگه با احساسات بیشتری به این موضوع توجه کنیم، می بینیم که هر بوسه معنی خاص خودش رو داره. برای مثال بعضی از بوسه ها میگن ” از دیدنت خیلی خوشحالم ” یا ” اِ نفهمیدم تو هم اینجایی ” یا ” عزیزم بسه هرچی خوردی ” (منظور مشربات الکلیِ) …

بله، بوسه ها برای آدمای مختلف معنایِ مختلفی داره. سرانجام معنیش بستگی به اونی داره که داره می بوسه! و اونیکه نظاره گرِ.

این عمل خودش هرگز چیزی رو عوض نمیکنه ولی هر بوسه با خودش یک دنیا معنا داره! می تونه بیانگر وفاداریِ همیشگیِ یک شوهر باشه! یا پشیمونیِ بیکرانِ یک همسر باشه. می تونه نمایانگرِ دلواپسیِ روبه فزونِ یک مادر باشه یا یک شهوتِ رو به فزونی. ولی هر معنی که داشته باشه هر بوسه بازتاب یک نیاز بنیادیِ انسانِ، نیازی که مرتبط با یک انسان دیگه ست.

این یک میلِ بسیار نیرومنده. و همیشه باعثِ تعجبِ وقتیکه بعضی از آدما درکش نمی کنند.

دیروز، دومین قرار اینترنتی با دوستان مجازی به صرف افطاری تو رشت برگذار شد! تعدادمون کم بود، اما ان شاءلله تو دوره های بعدی سعی خودمُ میکنم که بیشترشون کنم :دی.  این دفعه باید دوستان از رشت بیان سمت لاهیجان. جاشُ خودم او.کی میکنم و اینا!

پ.ن: اون اسمایلیِ جای اواتر خانومِ لابدان هستش، که جدیدا آقای لابدان رو از تجرد در آوردن! اسمایلی فکر کردن به شامِ عروسیشون حتی.

blogday2009

خرس کوچولوی خاکستری باعث شد یه دوست خوب و به تمام معنا پیدا کنم. یه دوست به معنای واقعی کلمه. دوستی که شاید از وجودم، از دردهام، از شادی هام، از غم هام و از همه و همه خبر داشت و داره !!

به جرات میتونم قسم بخورم که از اعضای خانواده م هم بهم نزدیک تره.

هر کلمه رو که می نویسم و جلو میرم، خاطره های من و نیلو تو ذهنم مرور میشه، لبخند رو لبام میاد، لبخندی که واسم خیلی ارزش داره.

نیلو یادته چطور با هم آشنا شدیم؟ البته که یادته! چون با فرستادنِ بسته ای که از تولدم قصد فرستادنش رو داشتی، بهم کاملا ثابت شد تو چقدر به دوستی مون و آغازش حتی اهمیت میدی.

مرسی نیلویی، دیروز آقای پُست چی هدیه های خوشگلمُ آورد!! کلی می بوسمت

من، عاشق عکس و آرشیو کردنشون هستم، یادمه یه مدت به شدت دنبال عکس های Tatty Teddy بودم، به هر طریقی سعی میکردم تو گوگل و یاهو عکس های متفاوتشون رو پیدا کنم … یادمه یه دفعه رسیدم به وبلاگ یه خانوم که خاطرات روزانه ش رو با یه عکس از همین خرسا ثبت میکرد، منم از اولین پست آرشیوش شروع کردم به خوندن و ذخیره کردن عکساش :دی تو یه پُست خوندم که چطور سر کلاس درسشون مُرده رو تشریح میکنن و از این حرفا :دی خلاصه همون پُست بهانه ای شد واسه گذاشتن کامنت و آغاز دوستیمون : ” من ازت می ترسم ” خنده داره نه؟ یادش بخیر انگار همین دیروز بود … ۳سال از اون قضایا میگذره و من هنوز هم نیلو رو دارم!

هرچند هنوز هم از دست خودم ناراحتم که چطور تونستم تو یه چشم بهم زدن تمام خاطرات، ایمیل هایی که واسه رسیدنش لحظه شماری میکردم، نوشته ها، درد دل ها و … رو نابود کنم؟!؟ ( منظورم حذف کردن آدرس ایمیل ها و وبلاگ و کلیه اکانتامِ ) و هیچ اثری از خودم و دوستیمون به جا نذارم.

نیلو، تو خیلی بیشتر از من واسه دوستی مون ارزش قائل هستی و من حالا حالاهاااا باید خیلی چیزا رو ازت یاد بگیرم! امیدوارم هر کجای دنیا که هستی، شاد باشی، و با هر تپش قلبت دنیا دنیا شادی و مهربونی نصیبت بشه گُلی!

پ.ن: دارم به عکست نگاه میکنم دوستِ مهربونم، چقد که عاشقِ این عکسِ توی قابِ رو دیوارم!!

همش داره بهم ثابت میشه که من دوستِ خیلی بدی هستم! آخه ۴ روز از تولدت گذشته و من هنوز یه اس.ام.اس خُشک و خالی واست نفرستادم، و تولدت رو تبریک نگفتم! خجالت میکشم خُب مممممممممم باید روز تولدت زنگِت میزدم و بهت تبریک میگفتم اما … عذاب وجدان سر تا پامُ گرفته ولم نمیکنه!! هنوز روم نمیشه باهات صحبت کنم، کاش شمال بودی، ولی اگه قول بدی منو ببخشی، هر وقت پاتُ گذاشتی شمال حسابی جبران میکنم و از خجالتت در میام !!

]]> http://sober.ir/1388/06/%d8%aa%d9%88%d9%84%d8%af-%db%8c%da%a9-%d8%af%d9%88%d8%b3%d8%aa-2/feed/ 10 http://sober.ir/1388/06/%d8%aa%d9%88%d9%84%d8%af-%db%8c%da%a9-%d8%af%d9%88%d8%b3%d8%aa-2/ http://feedproxy.google.com/~r/Sober/~3/6mwk1pX5Oxk/ http://sober.ir/1388/05/1864/#comments Tue, 18 Aug 2009 07:46:00 +0000 پرشین سوبر http://sober.ir/?p=1864

❤

❤

❤

.

.

❤

❤

❤

❤

اِی بابا، این رسمش نیستا، واسه بوبو من حرف در بیارین؟

کجاش این آخه پانداهه؟

رنگُ ببینین، خاکستری سفیدِ

هوم؟ چی؟ “بوبو” کوشولو و ریزه و چشم وا نکرده منو میگین؟

اوهوم :دی تازه امروز خریدمش!

نفس من بیده

خیلی شیطونه

بوبو در توئیت پیک : ۱ – ۲ !!

این نوشته با رمز محافظت شده است. برای نمایش رمز خود را بنویسید:

رمز:

این نوشته با رمز محافظت شده است. برای نمایش رمز خود را بنویسید:

رمز:

صادق: نه.

من: رنگِ موهام زشتِ؟

صادق: نــه!

من: رنگِ موهـــــام زشتِ زشتِ؟

صادق: نـــه، بهت میاد.

من: میگم رنگِ موهام زشتِ؟ راستشُ بگو! زشت شدم؟

صادق: نه، سنتُ کمتر نشون میده.

من: اِ وااا، یعنی مجرد؟

صادق: بی ادب.

من:

پ.ن: یک تا دانه دوست، اواترم رو تو جی تاک دید، بهم گفت شبیه ننه جونا هستی، از اون ننه جونایی که سرزشون حنا میذاشتن! اسمایلی شکستن در خودم حتی! :دی بعدش نذاشتم به ۲۴ ساعت بکشه، رفتم موهامو تیره کردم، اونم چه تیره ایی! هرجا قیافه و موهامُ ببینم به خودم میگم کلاغ!

چه دوستایی دارم، نه؟ O.o

فقط میخواستم با یه عکس، احساسم رو در این عصر زیبا نشون بدم.

من فکر میکردم، خانوم کِیرا نایتلی تو این فیلم میرن سمت سیاست و در این زمینه موفق میشن، اما خُب، برداشتم از اون چیزی که تو پی.ام.سی نشون داده بود اشتباه بود! پایان فیلم هم کاملا عکسِ اون چیزی بود که انتظار داشتم!! چقد حرصی شدم :دی !! دو سکانس از این فیلم به شدت غمگینم کرد، یکیش جدا شدن جورجیانا از آخرین دخترش، و صحنه بعدیش مکالمه بین چارلس و جورجیانا، دو عاشق و معشوق در مهمانی بود.

کلا من بر این باور بودم، که هم جنس هام، بسی ساده و بی عرضه هستن، البته نه همیشه ها، در زمان هایی که جنس مخالف از هر وسیله و سلاح و حرف و تهدیدی برای به کنترل در آوردنش استفاده میکنه. تو این شرایط کاملا دست و پاها بسته است خُب. اینجا دیگه خیلی بهم ثابت شد، حداقل انتظار داشتم تو این فیلم خانومِ یه خودی نشون بده، که نداد! :دی

من هر دفعه که نمرات امتحانام رو گرفتم، و نتیجه درس خوندم رو در این ترم دیدم، به خودم ایمان آوردم که میتونم تغییر رشته بدم. چه بی ظرفیتم نه؟

ولی خداییش همین اینترنت باعث میشه از خیلی چیزا عقب بمونم. خودم خوب میدونم که درست ازش استفاده نمیکنم. در طول امتحانا، اینترنت درست و حسابی که نداشتیم، به دلیل انتخابات و قضایای بعد از انتخابات! جی.پی.آر.اس هم که خدا رو شکر تعطیل بود، خلاصه اینجوریا شد که ما نشستیم یه ذره بیشتر از قبلا درس خوندیم و اینا …

امروز هم یه سر رفتم دانشگاه، اخه سه تا از نمره هامون هنوز نیومده!! گفتم پاشم برم تا یونی، هم یه حال و هوایی عوض کرده باشم هم اینکه چند نفری رو دیده باشم. یاح یاح یاح ، خانوم نوبهاری رو دیدم، گفت شاد میزنی؟ قرار بود سیستم ساختار فایل ترم دیگه باز باهام برداری ؟ اره ؟ : ))))))) وایــــــــــــــی دوسش دارم خُب ! نفس منِ نو بهاری!

رسیدم دیدم، نمره لینوکس رو اعلام کردن! فک کن شدم ۲۰ زنگ زدم به سحر نمره ش رو گفتم، ازم پرسید چند شدم کلی خندیدم! گفتمش خیلی ضایع س نه؟ این چهارمین ۲۰ییِ که این ترم گرفتم! :دی ( به غیر از اون ۱۹ و نیمی که استادِ نمیدونم از کجای برگه م نیم نمره کم کرد، حالا اون دو نمره ای هم که در مورد وردپرس یه پروژه خفن و اسلاید و کوفت درست کردیم و ارائه هم دادیم تو کلاس، اصلا تاثیر هم نداد، بخوره تو سرش نه!! تو سره من! این استادِ منظورمه ها. طراحی وب هم بهم داد ۱۸ و نیم !! که حالا میگیم از ده نمره طراحی، فلان قد نمره بهم نداده. منم اعتراضی ندارم! :دی )

سحر میگــه: آرررررررررررررررررره؟ بـــَـــده آدم بیست زیاد داشته باشه ؟؟؟ :دی منم گفتم: آره خُب! 

حالا مونده دو تا درس! برنامه سازی شبکه هم امیدوارم ۲۰ شم !! فقط میمونه اون درس خفنی که یه پروژه اساسی دادم به استاد، امیدوارم تاثیری بده و اینـــــــا !!

چون اساسی نقشه کشیدم واسه دانشگاهش…

این نوشته با رمز محافظت شده است. برای نمایش رمز خود را بنویسید:

رمز:

این نوشته با رمز محافظت شده است. برای نمایش رمز خود را بنویسید:

رمز:

because of …

اصولا همه منو دوست دارن !! نمیدونم چرا !! شاید مهره ماری ، کوفتی ، چیزی دارم و خودم خبر ندارم. شایدم همه از من بدشون میاد و الکی گولم میزنن !! یا شایدم من متوهم شدم و توهم زدمُ از این جور حرفا !

چه میدونم والله …

نمیدونم چرا دارم چرت و پرت می نویسم اینجا … حرفای بی ربط و کاملا جدا از هم … از بیکاری بدم میاد … دلم میخواد همیشه سرم شلوغ باشه … از تنهایی بدم میاد اما همیشه تنها هستم … همیشه در حال فکر کردن و حرف زدن با خودم هستم …

با کلی غم و غصه و ناراحتی که در من وجود داره، این قدرت رو دارم که یه ملت رو با همون روحیه داغون بخندونم و شادشون کنم. بعدشم این انتظار رو داشته باشم که منو درک کنن و بفهمن که چرا ناراحتم … و به همون علتی که خودم رو شاد جلوه دادم هم کسی منو درک نمیکنه و من در نهایتِ غم و غصه می ترکم و تیکه تیکه میشم.

با بغض اینا رو نوشتم، سرم درد گرفت!

Do You Know?

]]> http://sober.ir/1388/04/true-love/feed/ 10 http://sober.ir/1388/04/true-love/ http://feedproxy.google.com/~r/Sober/~3/9NC8rGGs6W4/ http://sober.ir/1388/04/%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%b1%d8%af%d8%a7-%d8%aa%d8%a7%d8%a8%d8%b3%d8%aa%d9%88%d9%86%d9%87/#comments Sat, 04 Jul 2009 07:44:26 +0000 پرشین سوبر http://sober.ir/?p=1784 تازه از آخرین امتحان برگشتم و سرعت اینترنت هم خیلی بد و افتضاحِ و به شدت رو اعصابمه !! الانم دارم ساندویچ میخورم و می نویسم. خواستم با کلی شوق و ذوق خبر بدم اون امتحان سختِ بودش که در موردش نوشته بودم، شدم ۱۸ ! اما همه ش پرید :دی . البته ۱۸ که نشدم، ۱۸ بهم داد! : )))))

خیالم راحت شد، امتحان اخرم که تموم شد رفت پی کارش، حالا مونده مهمونی امروز، که همه رو با هم دعوت کردم! :دی اینم تموم شه بره از فردا زندگــــی یعنی هاااااا ! کلی برنامه ریزی کردم فیلم ببینم. یه تعطیلات چند روزِ هم ته ش، خیلی می چسبه.

همینقد بسه ؟ نوشتم دیگه ! سخته نوشتن !! اونم اینجا !! باید بهم پیشنهاد بدین چیکار کنم؟ برای راحت تر نوشتن با رمز بنویسم؟ رمز رو ازم درخواست کنین براتون ایمیل کنم؟ یا نه؟ مثلا یه رمز ثابت بذارم، بچه های تو نت بخونن؟ اونایی که ازشون متنفرم و از نزدیکان هستن و اصلا دلم نمیخواد بخونن نخونن؟ هوم؟ پلیز هلپ. خفه می شم از ننوشتن !!

]]> http://sober.ir/1388/04/change/feed/ 12 http://sober.ir/1388/04/change/ http://feedproxy.google.com/~r/Sober/~3/hnc4nArbxNE/ http://sober.ir/1388/04/%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%af%d8%b1%db%8c%d8%a7%db%8c%db%8c/#comments Sun, 28 Jun 2009 13:09:56 +0000 پرشین سوبر http://sober.ir/?p=1775 محض خالی نبودن عریضه

امروز داشتم تو چکنویس یکمی تمرین حل میکردم. هی خوندم هی نوشتم! هی خوندم، هی نوشتم!! یهو رسیدم خط آخر دیدم ته جواب مساله، D: زدم و فلش کشیدم و نوشتم: اینو نمیخواست! جواب یه چیز دیگه س!! O.o

همینجوری ۵ دقیقه به سوال و جواب نگاه کردم، داشتم به این فکر میکردم چرا اخه اینجوری خودمو شکنجه میکنم؟ علت این کار چی بود؟ چرا پاکش نکرده بودم؟ یعنی پاک کن نداشتم سره کلاس؟ تا پاکش کنم و بعد دوباره جواب اصلی رو بنویسم؟ یا چرا اصلا خطش نزده بودم! :دی و اینا !!!

خلاصه بگم که، این درسِ که فردا امتحانش بید و اینا، میان ترم هم نرفتم ندادم! :دی همون موقع بود که زدم همه اکانتامو پاک کردم. ۵ نمره رو از دست دادم، همش مونده ۱۵ نمره. لعنت شده و هر چقدم میخونم بازم یادم میره. کلا از حفظ کردنیا بدم میاد. امشب تا صبح باید بشینم دعا کنم حداقل ده نمره مسئله بده تا بلکه نیافتم این درسُ. استاده بهم گفته بود اگه ۱۵ کامل بگیری، نمره ت رو بیست رد میکنم. ولی اصلا دلم به حرفش خوش نیست. چون اگه کسی میتونست ۱۵ کامل بگیره همچین تعارف نمیکرد! :دی

خودم اگه میخواستم از همون شب وحشتناک شمارش آرا تا به امروز بنویسم، بالای بیست پُست رو منتشر می کردم. اما نیست که خیلی آزادی بیان داریم، و این روزا هیچ مشکلی توی فیل.ترینگ نداریم!! سعی کردم کمی جلو زبون خودم رو بگیرم!

اتفاقات اخیر، پیروزی آقای محمود احمدی نژاد، تجمع مردم در تهران و شیراز و اصفهان و چند شهر دیگه، کُشته شدن هموطنانم، فیل.ترینگ وسیع وب سایت های حامیان آقای موسوی و توئیتر و فرندفید و فیس بوک و … ، دستگیری سران اصلاح طلب و کاربران اینترنتی که بی پروا حرف های خودشون رو میزنن و واقعیت رو بیان می کنند! باعث شده ذهن و فکرم به شدت درگیر باشه.

این دولت از چه چیزی می ترسه؟ اگه رهبر و ملتی ۲۴ میلیونی و نیروهای سپاه و انتظامی و گاردویژه و بسیج و غیره رو در پشت خودش داره !!

آیا با زدن و کُشتن و دستگیری دانشجوها و خالی کردن خوابگاهها و کاهش دادن سرعت اینترنت و همچنین فیل.ترینگ گسترده میخواد ترس خودش رو مخفی کنه؟ یا میخواد اون حداقل ۱۵ میلیون رو همرنگ خودش کنه؟ با چه حقی چنین رفتارهایی با همین به قول خودشون خس و خاشاک و اقلیت می کنن؟ مگه اینجا جمهوری اسلامی ایران نیست؟ دموکراسی وجود نداره؟ اگه اینجوری نیست که ما میدونیم و ازشون انتظار داریم، خب خودشون تکلیف ما رو روشن کنن! یک حکومت دیکتاتوی به وجود بیارن، رئیس جمهور و همه و همه رو خود آقایان انتخاب کنن و تحویل ما بدن! اون وقت اگه کسی اعتراضی داشت سرکوبش کنن! دیگه چرا این همه با این شعارها و جمهوریت مردم رو به شور میندازن، باعث کشته شدن و باتوم خوردن و زندانی شدن جوونا میشن؟

نکنین! تو رو به همون قران و خدایی که می پرستین نکنین! مگه قران و خدای شما با قران و خدای ما فرق داره؟ آخه چرا چنین برنامه ها و دام هایی پهن میکنین برای جوونا؟

نمیدونم نتیجه این درگیری ها و تظاهرات و راهپیمایی ها چی میشه؟ اگه آقای موسوی پیروز از این میدون خارج نشه! فقط میتونم در یک جمله بگم که: همه این ها برنامه ای بود تا آینده یک نسل جوان رو از ریشه بخشکونن و بس!

من هیچ امیدی ندارم و اگر هم کاری میکنم فقط واسه خاطر همون چند نفری هست که تو تنگنا قرار گرفتن، یا هیچ خبری ازشون نیست یا تو بازداشت به سر می برن، یا میرن تو راهپیمایی ها کتک میخورن! چه جوری باید امید رو در خودم به وجود بیارم، وقتی می بینم و می شنوم چطور آرا به نفع دیگری تغییر کرده و چطور و چه کسانی در این قضیه دخیل بودن!

حالم بهم میخوره وقتی بی خیالی و بی تفاوتی مردم بی خبر از همه جا و بی رسانه ملی رو می بینم! حالم بهم میخوره وقتی سخنان دروغ و بی پایه و اساس و پر از توهین آقایان رو می شنوم! حالم بهم میخوره وقتی تلوزیون رو روشن میکنم، ایران رو سرزمین گُل و بلبل می بینم!

زمین، کو وطنم؟

وطن، کو خانه ام؟

خانه، کو مادرم؟

مادر، کو کبوترانم؟

معنای این همه سکوت چیست؟

من گم شدم در تو؟ یا تو گم شدی در من اِی زمان.

کاش هرگز ان روز از درخت انجیر پایین نیامده بودم.

کاش

آدم نمیدونه به چه زبونی باید دروغ ها رو شفاف سازی کنه. اونم برای یه عده که اصلا اهل سیاست نیستن و در این زمینه سوادشون به زیره صفر میرسه. نمی دونین که من دارم چی می بینم تو این شهر !! خدایا منو بُکُش

همش با خودم کلنجار میرم، میگم اشکال نداره، ما همینقد که مردم بی سواد _در زمینه همین سیاست ها و دروغ ها_ داریم، همینقدر یا شایدم بیشتر تحصیل کرده و با سواد و اساتید  و بزرگانی داریم که احتمال اینکه انتخابات به دور دوم کشیده بشه خیلی زیاده. با چشمای خودم می بینم و می شنوم ها، اما دلم راضی نمیشه اینقد راحت باخت رو قبول کنم. دلم نمیخواد اینقد راحت قبول کنم که چه ملتی داریم. دلم نمیخواد قبول کنم ۴ سال دیگه باید بدبختی بکشیم. دلم نمیخواد قبول کنم با دست های خودمون میخوایم تو چاهی بیافتیم که شاید در اومدنش چندین و چند سال طول بکشه. دلم نمیخواد تو این جامعه با چنین رئیس جمهوری متوهمی زندگی کنم. دلم نمیخواد آزار و اذیت یه عده که سرشون به تنشون می ارزه و می تونین زندگی خوب و با سطح بالای اطلاعاتی داشته باشنُ ببینم! دلم نمیخواد، واقعا دلم نمیخواد، دوباره روزی رو ببینم که احمدی نژاد نماد و نشان مملکتم باشه! هوووووممممممم دارم دق میکنم!! همش دعا میکنم، خدا به مردم ما، حتی به خودِ من، قدرت بده که بیشتر بدونم، بیشتر بفهمم، بیشتر درک کنم، که چی داره تو مملکتم میگذره!

از صبح، هر وقت پا پی.سی بودم، این عکس رو باز کردم، با حالت خنثی و غیر قابل توصیف نگاهش کردم و له شدم! واقعا زبانم بند میاد. گُنگِ گُنگم.

س: چرا آرایش نکردی؟

هـ: دیروز؛ با مستر میم، شرط بستم اگه امروز بدون آرایش بیام کلاس، پیتزا بهم بده!

س: جدی؟

من: مـــَع!

آها، رپ گیلان، دی.جی (کونوس)۱ ، داره میخونه! برو کنار، آها آها برو برو
۱-    کونوس نام میوه ای که در فارسی با نام اِزگیل خوانده می شود.

حالا من بَمَم بچه گیلان، همه دشمنا را من کنم ویران، شَب زَنَمیم بیرون جَغَلَنِ اَمرِ، اینجا ۰۱۳۱ تلفن هَمرَ، شب شینیم با….. دید زَنمی، بچه تهرانیه رِ اَمو گول زَنمی

حالا من اومدم بچه گیلان، همه دشمنان را من ویران میکنم. شب میزنیم بیرون با (جَغَلَن)۲ ، اینجا ۰۱۳۱ شماره تلفن است. شب میریم به (باخترتومِی)۳ نگاه میکنیم، ما بچه تهرانی ها را گول می زنیم.
۲-    به معنای، برو بچ و دوستان است.
۳-    شاید نام مکانی باشد.

ما رو اینجوری نگاه نکن خیلی لاتیم، جَغَلَن اَیه پیچه بیاتیم، اگه وقت بُودی بیه اَمی وَرجه، راسی زیاد تابلو نیه اَمی لهجه؟ اَیه لاکوی ایسه فت و فراوان، اَیه عشق و حال کُنَمی چه آسان

به ما اینجوری نگاه نکن ما خیلی لات هستیم، دوستان اینجا گربه رو تربیت میکنن، اگر وقت کردی بیا پیش ما، راستی لهجه ما زیاد تابلو نیست؟ اینجا دختر خیلی زیاد هست، اینجا  به آسانی عشق و حال می کنیم.

تابستونان اَمی کار بیجار سَره، جشن گیریمی اَمو توی بیجار کَله، یهو زلو اَیه اَمَره دشکفه، آوو …. اَمره فَشکَه، آو کونوس خوریمی مَست کونِمی، هـی اِیوُنه سَر اَمو واز کونِمی، مرغ کوندِ ۲ته مُرغونه، امو دَشکنمی خوریمی عصرونه

تابستان ها کارمان شالیزارهاست، ما توی شالیزارها جشن می گیرم، یهو زالو میاد به ما می چسبه، غورباقه تو گلومون می پره، آب ازگیل میخوریم مست میکنیم، هِی روی ایوان می پریم و شادی می کنیم، مرغ دو تا تخم مرغ میکند، آن را می شکنیم و عصرانه میخوریم.

حالا من بچه گیلان دشمنه رِ من کنم ویران ، چاقو زنمه بشی حیران، تره واز کُنمه اَمو توی ایوان

حالا من بچه گیلان دشمنان را ویران میکنم ، چاقو میزنم جوری که حیران بشی، برات می پریم روی ایوان

اَمو زرنگیم مث شُغال مونسان، شیمی دریا سیا بیمی زغال مونسون، اَمو قدرتمند توی شاخ بازی، تفریح مونم شده شبا سگ بازی، مردم اینجا هستند با غیرت، ناموسِ سَر حساس با شدت

ما زرنگیم، مانند شغال. میریم دریا، سیاه میشیم مثل زغال، ما توی شاخ بازی قدرتمند هستیم، تفریحمون توی شب سگ بازی ست، مردم اینجا با غریت هستند، سر ناموسشان به شدت حساسیت نشان میدن

سفید ماهی بخور بزن حال بکنم، بگیر اَشپولانه دوباره بار بکن، امو سیگار کشمی دود کنمی، ماهی فروشی مِین اَمو سود کَنمی

ماهی سفید بخور حال بکن، خاوریاهای ماهی را بار بکن ( مث سیگاری :دی ) ، ما سیگار میکشیم دود میکنم، تو ماهی فروشی سود میکنیم

اَهه مَـ نیه بوکون، تی دوته چشمه در اَرَمه، با تیرانداز، فک بوگودی، اَمو نسل میرزا کوچ خانیم، اَهـ به من میگن دی.جی کونوس نه شآله زَی، فکر بوگودی. جغله اَمره اَیَمه کولاکَتِ ویگیرمه تره از پُردِ سر تودَمه آوِ مِین، آو ته بوبوری دریا کنار، اَی بَرا فکر بوگودی

آهان منو نگاه بکن، دو تا چشماتو در میارم، با تیرانداز، فکر کردی؟! ما نسل میرزا کوچک خان هستیم، آها به من میگن دی.جی کونوس، نه بچه شغال. فکر کردی؟ کوچولو میام چوب بر میدارم تو رو روی پُل پرت میکنم تو آب، آب تو رو ببره کنار دریا، آی برادر، فکر کردی؟

دانلود

پ.ن:به خاطر گُلِ روی یکی از دوستان این آهنگ گیلکی رو ترجمه  کردم، البته با کلی بدقولی و دردسر، چون خودم زیاد به زبان گیلکی مسلط نیستم. اگر جاییش کمی و کاستی داره دیگه ببخشید، و تو کامنت ها بگین تا اصلاحش کنم.

# spidermard: اصلاح می‌شود: انقلاب سال ۵۷ نبود! بلکه سال ۸۴ بود! همون انفجار نور و اینا.

# spidermard: خب آقای رفسنجانی یه تیکه زمین خرید، از قضا ایران افتاد توش! کور بشه چشم حسود.

# zebelkhan: اصن موسوی اگه مث اون ان حرف میزد که من رای نمیدادم بش. همین متانتش منو کشت.

# dahdash: هرچی میخوام صحبت انتخاباتی نکنم نمیشه… من به جای کروبی به موسوی رای میدم اگه رییس‌جمهور بشه و هفته‌ای یه بارم بگه «چیز» من کل هفته شادم.

# kimyagar: به هر حال خیلی خوشحالم می‌شم اگه رئیس جمهور بعدی موسوی بشه. با این متانت و آرامش و عقل ورزی نشون داد که چطوری می‌خواد مملکت رو اداره کنه

# mahmoodr: منتظر … رفسنجانی بر سر و صورت احمدی نژاد در نماز جمعه این هفته باشید.

# jegheleh: رئیس مجمع تشخیص مصلحت منصوب رهبری است. منصوب رهبری فاسد است . رئیس مجلس خبرگان منتخب خبرگان روحانیت است. رئیس خبرگان فاسد است. نتیجه؟

# ۱abbas: اگه الف نون اول بشه اول در توییترو فرندفید و فیس بوک رو تخته میکنه / بهانه از بی بی سی بهتر؟

# ۱abbas: الان هاشمی زا به راه شده،عفت اب بیار،فائزه کجایی بابا؟!

# alihaa: چیز چیز گفتنشو بخورم ولی :دی / خیلی چاکریم

# chapdast: احمدی نژآد نیم ساعت بعد در صورت ادامه:اسم نمی برم،اما اول انقلاب قول آب و برق مجانی دادن..نزارید من معرفی کنم

# HatefRad: سیصد و بیست هزار تیتر میشه روزی ۲۰۰ تیتر یعنی حدود چهل تا روزنامه … آخه یکی نیست به این بگه دروغ میخوای بگی بگو ولی دیگه شاخدارشو نگو

پ.ن:  توئیت های میرحسینی  ! +

به نظرم، رئیس جمهور آینده مملکتم، نباید به وطن _ایرانم_ و هموطنانم خیانت کنه! حالا معنا و مفهوم این خیانت رو به خودش واگذار میکنم، تا هر جوری که میخواد برداشت کنه، خودمم به چند موردش اشاره میکنم.

به نظر من، این خیانت میتونه به معنای پست جلوه دادن وطنم در سطح جهانی باشه. میتونه دیوانه و احمق جلوه دادن خودش، که نماینده مملکتم هست، در تمام دنیا باشه. میتونه بازی با افکار و اذهان عمومی و دروغ تحویل دادن به جامعه باشه. میتونه  محروم کردن یک عده و یک قشر در جامعه از زندگی خوب و ایده آل باشه، اونم بخاطر ادبیات نامناسبش! میتونه به تاراج بردن مملکت و دادن آب و خاکش به دولتمردانِ دیگه تا گندکاری هایی که قبلا وجود داشته یا به وجود آورده رو بپوشونه و خیلی از چیزهای دیگه …

رئیس جمهور آینده مملکتم، نباید!! چشمهایش را ببندد و دهانش را باز کند!!

به امید آینده ای سبز

پ.ن: وطن کیه؟ وطن چیه؟  لالایی بچه گیه. وطن، توی وطن منم، منم که پرپر میزنم.

یه نمونه ش دو ، سه نفر از دوستان دانشگاهیم هستن. یکیشون اسمش غزلِ، من بعد از دو سال، تقریبا یه ماه پیش یاد گرفتم که نباید بهش بگم: ساغر !! دارین دیگه؟ فقط به خاطر شباهت یه حرف، من یه عمر بیچاره رو به یه اسم دیگه صدا میکردم. همیشه هم بهم میگفت اسمش چیه ها، ولی دست خودم نبود!! حالا اینا یه طرف، دو سه روز یه اتفاق جدیدی افتاده.

چند روز پیش، دیدم یکی به ایرانسلم پیامک زده و یه شعر قشنگ فرستاده. پرسیدم که کی هستن، گفت: عرفان! منم شماره ش رو سیو کردم، کلی تعجب کردم، که عرفان _ بچه دخترخاله جانم _ چه جوری این همه احساسات به خرج داده و چنین شعری فرستاده. آخه اصلا تو این باغ ها نیست! :دی فرداش شد. میس انداخت. منم اصلا اعصاب این مسخره بازی ها رو ندارم، هی تو دلم میگفتم، دیوانه این کارا چیه اخه؟ از عرفان بعیده این کارا! _ کسی از این شوخی ها باهام نمیکنه _ :دی این قضایا ادامه پیدا کرد تا دیشب، که خونه خاله م بودم.

دیدم، عرفان تماس گرفت، جواب دادم، هی حرف زدم، اما هیچ جوابی نگرفتم. به پسرخالم گفتم! عرفان دیوانه س؟ چرا اینجوری میکنه. سجاد گفت، عرفان کیه؟ گفتم: عرفان دیگه  پسرررررررره …. امممم یهو پیامک اومد ! :دی حرفم رو همونجا قطع کردم. بعد از شام، دوباره پیامک اومد، ای وای ببخشید، شرمنده، من شماره شما رو با شماره دوستم اشتباه گرفتم، ببخشید و از این حرفا … آخرم پرسید، اسمم چیه؟ چند سالمه؟ از کجا؟ و تحصیلاتم چیه! فک کن چه باکلاس بوده طرف. تحصیلات هم واسشون مهمه.

یهو گفتم: واااااااااااااااااااااااااای این کیه؟ یکی بگه شماره عرفان چیه. ببینم عرفانه یا نه. همه هاج و واج منو نگاه کردن! این اونو نگاه کرد، اون اینو. اخرشم پرسیدن منظورت از عرفان کیه؟ گفتم بابا پسره فرشته. علی و عاااااااااااااا ؟!؟!؟!؟! عارف !! خودم جا خوردم !! عارف کجا عرفان کجا!! :دی

خاله م اینا برگشتن گفتن، عارف رو میگی عرفان. بابا تو دیگه کی هستی. :دی تازه دوزاریم جا افتاد. ای بابا، اشتباه گرفتم بنده خدا رو. حالا خوب شد جوابشُ هیچ نداده بودم. :دی اخه نیست همش تو مروگر گوشیمم، به هیچ وجه پول حروم پیامک و اینا نمی کنم! حالا این بنده خدای باکلاس واهل شعر و ادب و رمانتیکُ اینا، هی گیر داده، من واستون شعر و متن های قشنگ می فرستم! شما منو دعوا نکن. :دی منم هیچی جوابشُ ندادم تا به همین لحظه. چند ساعت پیشم، یه پیامک زده، به چه کسی میخواین رای بدین. نظرتون در مورد کاندیدا چیه و از این حرفا. دهه، فک کرده من گول میخورم پول پیامک میدم؟ کور خونده !!

خلاصه، اینجوریاااااااااس! تازشم، کل بچه های کلاس اسم همو بلدن، من فقط دو سه نفر رو درست میتونم صدا کنم! کلا اسمشون واسم مهم نیست! حتی بعضی وقتا به سحر هم میگم سارا!

ما از این انشاء نتیجه می گیرم که، اسم ها را باید خوب حفظ کنم، تا این همه سوتی ندهم. اگر اینکار را نکنم، من تبدیل به همان دوستِ نمو، اون ماهی آبیه، خواهم شد! نخطه. اینتر

Sent:
13457127   B

Received:
44480087   B

245:53:19

این مقادیر نشون دهنده مصرف اینترنت من تو موبایل قبلیمه. :دی بدترین لحظات، استفاده از اینترنت همراه اول بود، پدرمُ در آورد از بس گرون بود! بیشترین کارکردم با گوشی به توئیت کردن و جی میل چک کردن ختم میشه. جدیدا هم که فیس بوک و فرندفید بهش اضافه شده. :دی البته الان فقط از ایرانسل استفاده میکنم و خیالم ر احته که زیاد هزینه بر نمیداره.

- زجت چیست؟ #

- پروفایل من در زجت. #

ساعت نه و نیم با استرس زیادی از خواب بیدار شدم، و به سرعت به سر و صورتم رسیدم و آماده شدم. _ جای بوپو خیلی خالیه، هر روز صبح که بیدار میشدم جلو چشمم بودم اما … _ با بیست دقیقه تاخیر رسیدم به کلاس دوم، ماشالله هر چی ماشین بود امروز تو مسیر من قرار داده بودن تا با تاخیر تمام به کلاس برسم. وقتی رسیدم دیدم استاد گرامی، دارن نمره های میان ترم هفته پیش رو اعلام میکنن.

جلسه قبل، استاد میان ترم گذاشته بودن و یه پیشنهاد هم در کنارش داده بودن و ازمون خواسته بودن هر کسی میتونه یه برنامه چت کلاینت-سرور بسازه و با اجراش بیاره بده من تا بهش نمره میان ترم رو بدم. منم از روی تنبلی چسبیدم به نوشتن برنامه و از خوندن درس منصرف شدم! :دی تا ساعت ده شب، و با کلی مزاحمت و اینا، فقط تونستم برنامه رو بنویسم، هر کاری میکردم اجرا نمیرفت! :دی منم تا همون جایی که اماده کرده بودم زدم رو فلش و با خودم بردم. رفتم دانشگاه دیدم، چی می بینی، همه واسه امتحان خوندن و اصلا سراغ برنامه نرفتن! O_o هیچی دیگه منم هاج و واج بهشون نگاه میکردم و تو دلم آرزو میکردم امتحان کنسل شه. اما نشد که نشد! به استاد گفتم من برنامه ها رو دارم میشه بهتون بدم و خودتون یه چک کنین ببینین مشکلش از کجاست؟ ایشونم قبول کردن، تا برم برنامه رو بزنم رو سی.دی و برگردم، دیدم کلاس پر شده و جایی نیست من بشینم واسه امتحان، به همین دلیل رفتم تو کلاس بغلی با چند نفر دیگه نشستم! آی حال داد! تا جایی که در توانم بود و می تونستم تقلب زدم! البته نه خیلی تابلو :دی آخه استاد تیز می باشند! برا همین یکی دوجا رو ننوشتم تا شک نکنه!

خلاصه، امروز ، همین که رسید به برگه من، یکمی مکث کرد! گفت اممممم واسه شماست؟؟؟ یکی به خودکار قرمز بده من! و بچه هم دادن و یه نیم نمره اضافه کرد بهش و برگه م رو داد! و گفت: چون تقلب نکرده بودی نیم نمره بهت اضافه میکنم! وای قیافه م دیدنی بودا ! حالا قیافه من هیچی، قیافه دوستان  دیدنی تر بود! اخه من اون روز واسه اولین بار تقلب زده بودم به همه خبر داده بودم! سر جمع از ۵ نمره شدم ۳ ونیم ! ۵ نمره هم واسه اینکه کسی سراغ برنامه نرفته بود و من زحمتش رو کشیده بودم بهم میده! :دی دیگه امتحان آخر میمونه، که اونم حلِ ! بیست میشم!

نمیخوام زیاد در موردش توضیح بدم، چون کساییکه نیاز هست بدونن میدونن چیکار کردم! :دی

دیروز تصمیم گرفتم، حداقل نوشته هامُ بیارم رو این هاست و دامین نگهشون دارم، کلی مشکل تو بک آپش هست، از جمله اینکه اکانت پرشین گیگ م رو که تمای عکس ها روش بودن رو خالی کردم! یعنی تمامی عکس های پست های قبلیم پریدن! چند روزی، تمام وقتم رو باید بذارم، از اولین پست شروع به بازسازی کنم وتگ ها و دسته بندی ها رو درست کنم.

امممم، نمی دونم چرا هر دفعه بک آپ برمیگردونم، یکی از پستهای قدیمیم میاد به عنوان اولین پست  قرار میگیره! دوستان هم همش فکر میکنن من خیلی ناراحت و تنها هستم و از این حرفا! :دی معذرت میخوام از همه تون که اونجا کامنت گذاشتین. تاریخ پست رو تغییر دادم تا برگرده سر جا خودش، حالا اگه میشه اینجا کامنت بذارین!

وقتی بیدار شدم برای بوپو هویج پوست گرفتم، گذاشتم تو جاش، نخوردش، خودشُ یکمی کشید سمتش اما  یه ذره هم بهش لب نزد. یک ساعتی خوابیدم و دوباره رفتم پیشش، دیدم هیچی نخورده، دستمم لیس نمیزنه _ یکی از عادت هاش این بود که دستمو لیس بزنه _ مطمئن شدم یه چیزیش هست! هی بهش سر میزدم، یه لحظه دیدم دراز به دراز افتاده و تکون نمیخوره، اینقد نازش کردم و اشک ریختم و باهاش حرف زدم، تا یکمی  تکون خورد! دیدم حالش بهتر شده، گرفتمش تو بغلم. کاملا خوب شده بود و خودشو جمع کرده بود تو دستم مث قبلنا، اما نمیدونم چرا یهوویی بدجوری تکون خورد و منم از بس ترسیده بودم سریع گذاشتمش رو میز و دوییدم تو اتاق خواب و درُ بستم و گریه کردم! بوپو هم مُرد. عکساش بازه دارم نگاش میکنم، بدجوری دلم سوخته و ناراحتم. یادِ صدای پاش وقتیکه می دویید می افتم گریه م میاد. بوپو جوووونم

من: شما متوجه هستی چه نقدی داری میکنی؟ بدون اطلاع داشتن از موضوع مربوطه داری منو نقد میکنی!!

اون: حالا اینو من نمی دونستم، ببخشید، غلط کردم! ولی همه  نقد ها که نباید درست باشن.

من: چه جالب! یعنی من باید بشینم، هر کسی هر مدل نقد دلش خواست بکنه، حتی بدونه اینکه در نظر بگیرم، نقدش درست هست یا نه؟ و هیچ عکس العملی نشون ندم و با آغوش باز اون نقد رو قبول کنم؟ خنده داره!

امروز، بعد از اینکه طی ۲ روز میان ترم هامو دادم، پا شدم رفتم ستاد، به همراه یکی از دوستان صمیمیم. دو سه دفعه رفتیم و برگشتیم. الان هم که دارم اینا رو می نویسم، از جلسه ای که با حضور دوستانی که از ستاد مرکزی استان اومده بودن، تشکیل شده بود، اومدم. میخوام چند خط بنویسم و دوباره برم سمت ستاد، قرارِ یه جلسه بین دانشجوها برگذار بشه تا یه یک روز رو برای فراخوانِ جمعی از دانشجوها مشخص کنیم و اگر هم شد سخنرانی، از مرکز استان بیاریم، تا کمی دوستان روشن بشن. ما اینجا نمیخوایم روی افرادی کار کنیم که رای شون، رای مخالف آقای میرحسین موسوی هست! ما میخوایم روی رای های خاموش کار کنیم.

قبل از اینکه دوستانمون از مرکز استان بیان، من و چند خانوم دیگه، کنار هم نشسته بودیم و داشتیم در مورد بعضی از مشکلات و کوتاهی هایی که جلو چشممون بود صحبت می کردیم، یهو یه خانوم اون وسط رفتن سره بحثی که اصولا آقایون میگن: نباید از خانوما  در موردش سوال کرد! :دی آره  بابا همون سن و سال منظورمه. تو چشمای دوستم زُل زد ازش پرسید چند سالته؟ وقتی دوستم جوابشُ داد، با حالتی خاص و غیر طبیعی برگشت گفت: وااااااااااااااای چقد بچـــــــــــــــــــه ای. دقیقا همینجوری حرفاشُ کشیدا. بعد از اون روشُ کرد سمت من ازم پرسید شما چند سالته. منم جوابشُ دادم! میگه اصلا بهتووووووووون نمیاد این قد _ بچه _ باشین! من که کاملا به شکل اسمایلی دو نقطه O در اومده بودم. گفتم وا. مگه شما چند سالتونه اینجوری میگین؟ گفتن شما خودتون حدس بزنین، ما هم یه ۶ سال از سن خودمون بزرگتر سنش رو حدس زدیم! خودشُ جمع کرد گفت: یعنی من اینقد  پیر نشون میدم؟ دیگه اینقدرا هم بزرگ نیستم. خیلی جالب بود! آخرش متوجه شدیم، ایشون یه سال از بنده و دو سال از اون یکی دوستم بزرگتر هستن! لجم گرفته بودا ! :دی داشتم می ترکیدم. کلی هم کلاس مراسم دوم خرداد تهران رو واسه مون گذاشتن که رفته بودن! حیف که من وقتش رو نداشتم و باید حتما واسه کنفرانسم کلاس می بودم، وگرنه همچینم از اینا کمتر نبودم!

یه لحظه این خانوم پا شدن رفتن بیرون با موبایلشون صحبت کنن، من چند تا توئیت شوت کردم! بعدشم به دوستم گفتم حالشُ بگیرم؟ :دی بگم من کی هستم؟ با همونایی که اسم برد از نزدیک بودم و دیدمشون و منو می شناسن؟ :دی یکمی هم بی کلاس بازی در آوردم! خداییش اصلا خوشم نمیاد کلاس این جوری مسائل کوچک و بی اهمیت رو بذارم، اما خُب چه میشه کرد! بعضی ها آدم رو مجبور میکنن ، درست مثل خودشون رفتار کنی! اما جلوی خودم رو گرفتم و چیزی نگفتم. به دوستم هم اشاره کردم، هر چیزی پرسیدن، فقط جواب بده: چطور مگه؟

خیلی جالب بود! آدم تو کاره خدا می مونه. وقتی اون افرادی که قرار بود بیان، اومدن! یکی اون وسط در اومد که خیلی خیلی قیافه ش واسه م اشنا بود. هر چقد به مغزم فشار آوردم یادم نیومد  کی هستن. من نسبت به سن و سال خودم، افراد خیلی زیادی رو می شناسم و باهاشون تا حدودی رابطه دارم! سعی میکنم همیشه رابطه م رو خیلی رسمی و دور نگه دارم و از یه حدی فراتر نرم. اما هر جایی که بخوام می تونم با یه واسطه یا چیزی کارم رو راه بندازم!

به یه نفر اشاره کردم، که اون آقای سومی که اون سمت نشستن کی هستن؟ بعد نگو طرف خودش از اول حواسش به من هست! خودشون سره بحث رو باز کردن و آشنایی دادن! گفتم من شما رو تو دفتر مشارکت دیدم؟ گفتن بله. اونجا بودم. آقای ابطحی و … ! کلی صحبت کردیم! تازه ، بهم گفتن:  من یه دفعه باهاتون تماس گرفتم، در مورد قضایای عقد  خاتمی و … صحبت کردم! نوبت گرفتن و …. ( متاسفم که اینجاها رو سانسور میکنم آخه خیلی شخصی بود :دی ) ! وای کلی شرمنده شدم که چرا اصلا من ایشون رو به جا نیاوردم. خودشون رسما اعلام کردن من تو مجتمع فنی که مدیریتش به عهده ایشونه داشتم ام.سی.اس.ایی میخوندم! فک کن! خیلی گیج میزدم! :دی

ختم کلام اینکه، کلی خانومه رو با همین صحبتا چزوندم و کلاس گذاشتم! من اصلا اهل کلاس گذاشتن نیستما، اما چه کنم! مجبورم کرد، منم تا جایی که جایز دونستم از خودم و کارهام و هویتم مطرح و تعریف کردم! این از امروزم! تو پست های بعدی بیشتر در مورد میرحسین و فعالیت هاشون می نویسم. فعلا دیرم شده باید کم کم برم سمت ستاد. نخطه، اینتر

به امید آینده ای سبز

گنجشککِ اشی مشی، لبِ بوم ما نشین

بارون میاد خیس میشی

برف میاد گوله  میشی

می اُفتی تو حوض نقاشی

وسط عروسی همه سالن رو تست کردم، اما هیچ خبری از اینترنت نبود. کلا جای پرتی رفته بودیم! :دی البته خیلی هم پرت نبودش، دقیقا در داخلی سالن رو باز میکردیم می افتادیم تو آب! = )) بعد از تموم شدن مراسم، میخواستیم برگردیم، نذاشتن! داماد اینقد اصرار کرد تا همه مون خام شدیم و شب موندیم. دوست داماد ما رو به ویلاشون بردن، مسیر اینقد طولانی و تاریک بود و پیچ و خم داشت، که اصلا متوجه نشدیم کجا ما رو برد. من با خودم میگفتم، اونجا که بودیم اصلا گوشیم به اینترنت وصل نمیشد، حالا چه برسه به اینجایی که اومدیم! اسمایلی بغض کردن

اما بعد از اینکه وارد ساختمون شدیم، یهو داداشم گفت، اینجا اینترنت داره. من همونجا که بودم نشستم و با چشمانی پر از اشک شوق به اینترنت وصل شدم! چندتایی توئیت کردم و ایمیل چک کردم و ایمیل فرستادم و بعدشم نمیدونم چه جوری شد تصمیم گرفتم بخوابم! همین که سرمو گذاشتم رو زمین _ رو زمین که نه_ یک باد وحشتناکی وزید که خدا میدونه، تمام در و پنجره و ساختمون و درخت و همه چیُ همه چی صدا می خوردن! دیگه داشتم سکته می زدم. چشمام داشتن بسته می شدن اما از ترس نمی تونستم ببندمش! :دی اینقده بده اینجوری.

صبح بیدار شدم، از پنجره اتاق خواب، از منظره روبرو عکس گرفتم و با TwitPic توئیتش کردم! + من هنوزم نمی دونستم دقیقا کجا هستیم. بعد از اینکه برادر جان بیدار شدن،  گفتن: به به، بریم تله کابین! همونجا صبحانه بخوریم. رفتم جلو اون یکی پنجره دیدم اِ نمک آبرود هستیم! + یکی دو ساعتی هم به صرف صبحانه و گشت و گذار همونورا چرخیدیم و برگشتیم به دیارِ خودمون.

نمیدونم چرا عاشق کلارآباد شدم. خیلی خوشگل بود!

همه: تو چطوری این همه رُژ لب قشنگ و خوشرنگ پیدا میکنی؟ از کجا میاریشون آخه؟

من: باور میکنی، رُژ لب،  یکی از اهداف بزرگه خرید رفتنِ منه؟ مثلا شما واسه خرید مانتو میری بیرون، من واسه خرید رُژلب!

همه: آهـــا! بگو پس.

من: آره دیگه. :دی

بد نیست یه توضیح کوچولو هم در مورد ایشون بدم. خانوم پینک، اولین آلبوم خودشون رو در سال ۲۰۰۰-۲۰۰۱ با نام Can’t Take Me Home به بازار عرضه کردند. آخرین آلبوم هم با نام Funhouse ارائه کردن. آهنگ Sober هم در همین آلبوم آخر ایشون موجوده. شما می تونین این آهنگ رو  از اینجا دانلود کنین! امیدوارم خوشتون بیاد. بقیه اطلاعات هم در مورد پینک و فعالیت های هنریشون رو می تونین از اینجا بخونین! +

P!NK in last.fm

P!NK official website

P!NK in twitter

# Vahid: انصار نیوز (حزب‌الله) نتیجه گیری کرد که احمدی نژاد گزینه مورد نظر رهبر است و میرحسین موسوی برای اثبات ولایت پذیری خود باید به او رای بدهد : )

# Vosooghmand: همین چهار ماه پیش بود که هر کسی که کلی ادعای سیاسی بودن داشت بطور قاطع میگفت میرحسین نمیاد چقدر زود شرایط تغییر میکنه

# torgheh: عصر پیراهن سبز رنگم رو می پوشم به نشان حمایت از “سید خندان” عزیزم و میرحسین گرامی

# maziarmd: این قطاره هم صندلی هاش سبزه از میرحسین حمایت می کنه احتمالا

# aminsabeti: خدا را شکر من چشمام سبز است، اگر زمانی خواستم از میرحسین حمایت کنم، نیازی به این قرطی‌بازی‌ها پارچه‌ی سبز نیست. البته من که عمرا حمایت کنم!

# zfs: اصلا در راستای اون خانم مهربون :میرحسین موسوی ای امام میرحسین موسوی ای امام ..ای مبارز ای مظهر شرف ..ای من بهت رای میدم بخاطر هفته بعد

# mahmoodr: دیروز چنتا دختر با ظاهر آنچنانی از سالن سخنرانی میرحسین اومده بودن بیرون و ۱عکس برداشته بودن و میرفتن تو مغازه ها میگفتن به موسوی رای بدید

# leviathank: خوشم میاد میرحسین کمپین کرده حسابی و سفرمیره چپ و راست، خوبه که جدی گرفته قضیه رو

# jegheleh: بابا این میرحسین به چه زبونی بگه اصلاح طلب نیستم؟

# ehsan: اگه میرحسین هم عضو فرندفید بشه برام کامنت بذاره فید خوبی بود به من رای بده بهش رای می‌دم

امروز رفتم  نمایشگاه کتاب، هم چرخی بزنم هم اینکه کتابی بخرم، چشمم به شمع  تولد Happy Birthday خورد (همین شمع های کوشولویی که تو عکس می بینین)، خلاصه یک دل نه صد عاشقش شدیم و اینا! تصمیم گرفتم بخرمش، اما امروز که تولد من نبود؟ اما چه  فرقی میکنه؟ میتونستم بذارمش واسه تولد بعدیم! به همین نیت هم شمع ها رو خریدم.

وقتی رسیدم خونه، سریع بازش کردم و دونه دونه حروف رو جدا کردم و گذاشتم رو میز، Happy رو در آورده بودم، دیدم یه ذره Hش کج بود، با انگشت اشاره م محکم فشارش دادم صاف بشه، نتیجه ش شد همینی که تو عکس می بینین!

دو دقیقه نتونستم جلو خودمو بگیرم و بازش نکنم. ای رو دلم مونده  این H :دی که نگو و نپرس. ولی احساس میکنم همینکه بازش کردم و از جاش آوردمش بیرون خیلی خوب بود، آخه اونجوری بیشتر رو دلم می موند  و همش مغزم درگیرش میشد!

شماره ناشناس بود، با تردید جوابش رو دادم. صدا آشنا بود، اما قدرت تشخیصم درست عمل نکرد.

به شک افتادم، با تردید پرسیدم شما؟

خودش رو معرفی کرد. صدام لرزید، نتونستم حرفی بزنم، دو تا اشک روی صورتم غلطید. اشک شوق بود، یا شایدم اشک دلتنگی هایم. نمیدونم.

دستمال کاغذی برداشتم، اشکهامُ پاک کردم. شروع کردم به صحبت و احوال پرسی.

گویا دلش به حالم سوخت و بعد از چندثانیه دوباره خودش رو معرفی کرد. او نبود!

باورکردنی نبود، من صداهاشونو اشتباه تشخیص دادم. اما با همین اشتباه، لذت شنیدن دوباره صدایش رو حس کردم، با تمام وجودم!

Twitter: + !

متاسفانه در جامعه ما، یک فرد که زمینه را ایجاد میکند ابتدا پول (وام) را میگیرد. در انتها هم که دو حالت بیشتر ندارد، یا پول را میگیرد و فرار را بر قرار ترجیح میدهد، یا اینکه کسب و کار را ایجاد میکند. اما در بخش تولید و راه اندازی به دلیل همان عدم شناسایی عوامل محدود کننده، خودش را ورشکسته اعلام میکند! و در نهایت زندان را به پس دادن پول گرفته شده با آن همه بهره بالا، ترجیح می دهد. البته ممکن است در این بین، فردی یا شرکتی به درستی عمل کند و جان سالم به در ببرد، که این مورد بحثش جداست.

تحریم ها، تحریم مواد و کالا به کشورهای دیگر، و عدم تعادل صادرات و واردات در سطح جهانی، یک نوع مشکلاتی را در راستای کسب و کارها ایجاد میکند. مهم ترین عامل شکست کسب و کار، ایجاد کسب و کاری است که افراد به صورت کورکورانه و بدون تجزیه و تحلیل آغاز می کنند و به سمت آن می روند.

باید توجه داشته باشیم، که با این روندی که دولت و جامعه پیش میره، نباید انتظار داشته باشیم که پس از گرفتن مدرک تحصیلی مون، میزهای آماده برای کار در بخش های دولتی و خصوصی وجود داشته باشه، پس لازم است خود اشتغالی داشته باشیم!

با توجه به شرایط موجود در هر جامعه و مخصوصا جامعه خودمان و از طرفی با توجه به پرهزینه بودن کسب و کار و نرخ بالای بهره، لازم است به دنبال این باشیم که ابتدا شغل خود را تعریف کنیم و مجموعه عوامل دخیل در شغل و متغیرهای قابل کنترل را مشخص کنیم، تا زمانیکه وارد عرصه تولید و رقابت می شویم، ما را از گردانه خارج نکنند!

عدم شناسایی مشکلات، روزی !! مشکل ساز خواهد شد.

]]> http://sober.ir/1388/02/%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%a7%d8%b4%d8%aa%d8%ba%d8%a7%d9%84%db%8c/feed/ 0 http://sober.ir/1388/02/%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%a7%d8%b4%d8%aa%d8%ba%d8%a7%d9%84%db%8c/ http://feedproxy.google.com/~r/Sober/~3/Q0BAdcuMUR0/ http://sober.ir/1388/02/mid-term/#comments Sat, 16 May 2009 16:21:14 +0000 پرشین سوبر http://sober.ir/?p=23

این نوشته با رمز محافظت شده است. برای نمایش رمز خود را بنویسید:

رمز:

خوشا پرواز، خوشا رهایی، خوشا اگر نه رها زیستن، مردن به رهائی!!