شاد باشید

دیدم تو خواب وقت سحر

shad-bashid — Thu, 22 Oct 2009 16:49:18 GMT

دیدم تو خواب وقت سحـر
شهزاده ای زریــن کمــــر
نشستـه رو اســـب سفیـــد
می اومـد از کوه و کمــــر
(می رفت و آتش به دلم می زد نگاهش)2
کاشکی دلم رسوا بشـه ، دریا بشـه ، این دو چشـم پر آبــم
روزی که بختم وا بشه ، پیدا بشه ، اون که اومد تو خوابم
شهزاده ی رویـــــای من شایــــد تویــی
اون کس که شب در خواب من آید تویی تــــو......
از خــواب شیـرین ، ناگـه پریــدم ،او را ندیـــدم ، دیگــر کنــارم به خـدا
جانم رسیده ، از غصه بر لب ،هر روز و هر شب ، در انتظارم به خـدا
دیدم تو خواب وقت سحـر
شهزاده ای زریــن کمــــر
نشستـه رو اســـب سفیـــد
می اومـد از کوه و کمــــر
(می رفت و آتش به دلم می زد نگاهش)2

از اینجا بشنوید؛ از اینجا و یا اینجا دانلود کنید

شعر:بیژن ترقی -آهنگساز:مهندس همایون خرم
پی نوشت: ترانه بالا بازخوانی ترانه ی اصلی ست (خواننده ی اصلی این ترانه، بانو عهدیه ست)

خواب شفيره‌ها؛نوشته ی علیرضا محمودی ایرانمهر

shad-bashid — Fri, 02 Oct 2009 22:19:18 GMT

افسانه‌ ساندویچ‌اش را توی سبد گذاشت و به طرف رودخانه ‌رفت. بعد کنار درخت کهنه‌ای که تنه‌اش شکافته بود، ایستاد. انگار چیزی نزدیک درخت نظرش را جلب کرده بود. من به پیراهن صورتی‌اش نگاه می‌کردم. برایش تنگ شده بود اما اصرار داشت هنوز آن را بپوشد. افسانه برگشت نگاهم کرد و خندید. می‌دانست هیجان تجربه کردن جنگل و آن رودخانه‌ی واقعی را مدیون من است. مثل وقتی مریم اجازه نمی‌داد برود توی حیاط مجتمع دوچرخه بازی کند و من یواشکی دوچرخه‌اش را توی حیاط می‌بردم.

توی بغل مریم تکیه دادم و آسمان را نگاه کردم.

ـ‌ اون جا رو نگاه کن مریم. یه پرنده‌ی گنده توی آسمونه.

پرنده‌ی بزرگ، بدون این که بال‌هایش را تکان دهد از بالای سرمان عبور کرد و به طرف کوه‌های آن سوی رودخانه رفت. صدای جریان آب را می‌شنیدم. بعد یک مارمولک را دیدم که روی تنه‌ درخت در لکه آفتابی مانده بود و به نقطه‌ی نامعلومی خیره نگاه می‌کرد. سیگاری آتش زدم و با مریم دو تایی آن را کشیدیم. مریم ماجرا دوست‌اش را برایم تعریف کرد تا تازگی کارش را عوض کرده و توی ایران خودرو با دو برابر حقوق قبلی استخدام شده است. بعد من سبد ساندویج‌ها را توی صندوق عقب گذاشتم و مریم گفت بروم افسانه را صدا کنم. به طرف رودخانه رفتم که روی سنگ‌های سبز تیره حرکت می‌کرد. یک ماهی درشت داشت از میان سنگ‌های می‌گذشت. اطرافم را نگاه کردم. افسانه نبود. بلند صدا زدم.

رفتار من عادی است

shad-bashid — Sun, 27 Sep 2009 18:29:18 GMT

رفتار من عادی است
اما نمی دانم چرا این روزها
از دوستان و آشنایان
هر كس مرا می بیند
از دور می گوید:
این روزها انگار حال و هوای دیگری داری!

اما
من مثل هر روزم
با آن نشانی های ساده
و با همان امضا، همان نام
و با همان رفتار معمولی
مثل همیشه ساكت و آرام

این روزها تنها
حس می كنم گاهی كمی گنگم
گاهی كمی گیجم
حس می كنم از روزهای پیش

........ برای دیدن متن کامل به ادامه بروید

چوپان

shad-bashid — Tue, 01 Sep 2009 23:43:18 GMT

دیشب خواب چوپانی را دیدم که در گرگ و میش آسمان، در جستجوی گله اش بود.چوپان از تپه بالا رفت؛ احساس می کرد گله اش همان نزدیکیست.
_بود؟
گویا صدایی می شنید!
_چه صدایی؟
صدایی مبهم که او را به بالای تپه می کشاند.
آسمان دیگر تاریک شده بود و ماه، ماه کامل از آسمان بالا می رفت.
_چوپان چه کرد؟
به بالای تپه رسید و در سیاهی تازه رسیده ی شب،نی نی چشمانی را دید.
_گرگ بود یا گله؟
نزدیکتر شد؛بره ای بود_بره ای که ترسیده بود. در آغوشش گرفت و اندامش را لمس کرد؛ داغ نا آشنایی بر تن داشت.

_داغ؟!
بره، بره ی او نبود، اما گمشده بود و حالا در آغوش ایمن چوپان آرام گرفته بود.
چوپان نشست،ساعت ها نشست.سحر که نزدیک می شد فکری از خاطرش گذشت.
_چه فکری؟
او دیگر چوپان گله نبود، گله ای نداشت اما بره ای را یافته و پناه داده بود؛ می توانست چوپان بره های گمشده باشد.
او هنوز چوپان بود.
_ .....!

ششم شهریور ۱۳۸۸. سیاوش

داستان سالک و پیرمرد

shad-bashid — Tue, 25 Aug 2009 19:15:18 GMT

دختر با شال و دستاری سبز آمد و تنگی شربت بیاورد و نزد میهمان بنهاد . سالک در او خیره بماند و در لحظه دل باخت . شب را آنجا بیتوته کرد و سحرگاهان که به قصد گزاردن نماز برخاست پیر مرد گفت : با آن شتابی که برای هدایت خلق داری پندارم که امروز را رهسپاری
سالک گفت : اگر مجالی باشد امروز را میهمان تو باشم
پیر مرد گفت : تامل در احوال آدمیان راه نجات خلایق است . اینگونه کن
سالک در باغ قدمی بزد و کنار چشمه برفت . پرنده ها را نیک نگریست و دختر او را میزبان بود . طعامی لذیذ بدو داد و گاه با او هم کلام شد . دختر از احوال مردم و دین خدا نیک آگاه بود و سالک از او غرق در حیرت شد . روز دگر سالک نماز گزارد و در باغ قدم زد پیرمرد او را بدید و گفت : لابد به اندیشه ای که رهسپار رسالت خود بشوی

بخوان به نام گل سرخ در رواق سکوت

shad-bashid — Fri, 07 Aug 2009 15:29:18 GMT

بخوان به نام گلِ سرخ، در صحاری شب
که باغ‌ها همه بیدار و بارور گردند
بخوان، دوباره بخوان تا کبوتران سپید
به آشیانه‌ی خونین دوباره برگردند

بخوان به نام گل سرخ، در رواق سکوت
که موج و اوج طنینش ز دشت‌ها گذرد
پیامِ روشن باران
ز بام نیلی شب
که رهگذارِ نسیمش به هر کرانه برد

ز خشکسال چه ترسی؟ که سد بسی بستند:
نه در برابر آب
که در برابر نور
و در برابر آواز و در برابر شور...

در این زمانه ی عسرت
به شاعران زمان، برگ رخصتی دادند
که از معاشقه ی سرو و قمری و لاله
سرودها بسرایند ژرف‌تر از خواب
زلال‌تر از آب

تو خامشی، که بخواند؟
تو می‌روی، که بماند؟
که بر نهالکِ بی برگِ ما ترانه بخواند؟

از این گریوه به دور
در آن کرانه ببین:
بهار آمده، از سیمِ خاردار گذشته
حریق شعله‌ی گوگردی بنفشه چه زیباست!

هزار آینه جاریست
هزار آینه
اینک
به همسراییِ قلبِ تو می‌تپد با شوق
زمین تهی‌ست زِ رندان:
همین تویی تنها
که عاشقانه‌ترین نغمه را دوباره بخوانی
بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان:
«حديث عشق بيان کن بدان زبان که تو دانی»

دانلود کنید

نام آلبوم: به نام گل سرخ؛ زمستان 1387
شعر: شفیعی کدکنی
خواننده: سالار عقیلی
آهنگساز: حمید متبسم
کاری از گروه دستان

پی نوشت:
1_برای آسانی در آپلود و دانلود و همچنین برای رعایت حقوق تهیه کنندگان این اثر، بخشهایی از آهنگ حذف و حجم تصنیف به 32 کیلو بایت کاهش یافته، که طبیعتا افت کیفیت قطعه را به همراه داشته.
2_عباراتی که قرمز شده، در این قطعه خوانده نشده است.
3_ آشنایی بیشتر با سالار عقیلی

شوخی با آقای ابطحی

shad-bashid — Sat, 01 Aug 2009 21:35:52 GMT

نمی دونم شما هم یادتونه قدیما یه مجله هایی بود که توش دو تا عکس می ذاشتن و زیرش می نوشتن، هفت اختلاف را در دو عکس بالا پیدا کنید؛ راست می گین یادم رفت بگم ظاهرهر دو تا عکس، یکی بود و البته عکس هم نبود، نقاشی بود.
امروز من هم دو تا عکس دیدم که مال یه نفر بود اما با هم تفاوت داشت؛ قرار نیست تفاوتش رو من بگم، شما باید بگید.پیش خودتون هم بگین.

اما چند نکته:
تفاوت در شخص مزبور می باشد و نه در اشیاء و اشخاص درون عکس
مهم نیست چند تا اختلاف پیدا می کنید (اصلا پیدا می کنید)
لطفا این رو یه سرگرمی قلمداد کنین و ذهن خودتون رو از افکار 30 یا 30 دور کنید.

برادر بی قراره؛ با صدای استاد شجریان

shad-bashid — Tue, 28 Jul 2009 14:09:18 GMT

شب است و چهره ميهن سياهه
نشستن در سياهي ها گناهه
تفنگم را بده تا ره بجويم
که هر کي عاشقه پايش به راهه
برادر بي قراره
برادر شعله واره
برادر دشت سينه ش لاله زاره
شب و درياي خوف انگيز و طوفان
من و انديشه هاي پاک پويان
برايم خلعت و خنجر بياور
که خون مي بارد از دلهاي سوزان
برادر نوجوونه
برادر غرق خونه
برادر کاکلش آتش فشونه
تو که با عاشقان درد آشنايي
تو که همرزم و همزنجير مايي
ببين خون عزيزان را به ديوار
بزن شيپور صبح روشنايي
برادر بي قراره
برادر نوجوونه
برادر شعله واره
برادر غرق خونه
برادر کاکلش آتش فشونه

دانلود کنید

شعر و آهنگ( دشتی ) و صدای خسرو آواز ایران، استاد شجریان

9 سال از خاموشی شاملو گذشت

shad-bashid — Thu, 23 Jul 2009 18:55:18 GMT

بهار خاموش

بر آن فانوس که‌ش دستی نیفروخت
بر آن دوکی که بر رَف بی‌صدا ماند
بر آن آیینه‌ی زنگاربسته
بر آن گهواره که‌ش دستی نجنباند

بر آن حلقه که کس بر در نکوبید
بر آن در که‌ش کسی نگشود دیگر
بر آن پله که بر جا مانده خاموش
کس‌اش ننهاده دیری پای بر سر ــ

بهار ِ منتظر بی‌مصرف افتاد!

به هر بامی درنگی کرد و بگذشت
به هر کویی صدایی کرد و اِستاد
ولی نامد جواب از قریه، نز دشت.
نه دود از کومه‌یی برخاست در ده
نه چوپانی به صحرا دَم به نی داد
نه گُل رویید، نه زنبور پر زد
نه مرغ ِ کدخدا برداشت فریاد.

به صد امید آمد، رفت نومید
بهار ــ آری بر او نگشود کس در.
درین ویران به رویش کس نخندید
کس‌اش تاجی ز گُل ننهاد بر سر.

کسی از کومه سر بیرون نیاورد
نه مرغ از لانه، نه دود از اجاقی.
هوا با ضربه‌های دف نجنبید
گُلی خودروی برنامد ز باغی.

نه آدم‌ها، نه گاوآهن، نه اسبان
نه زن، نه بچه... ده خاموش، خاموش.
نه کبک‌انجیر می‌خوانَد به دره
نه بر پسته شکوفه می‌زند جوش.

به هیچ ارابه‌یی اسبی نبستند
سرود ِ پُتک ِ آهنگر نیامد
کسی خیشی نبُرد از ده به مزرع
سگ ِ گله به عوعو در نیامد.

کسی پیدا نشد غم‌ناک و خوش‌حال
که پا بر جاده‌ی خلوت گذارد
کسی پیدا نشد در مقدم ِ سال
که شادان یا غمین آهی بر آرد.

غروب ِ روز ِ اول لیک، تنها
درین خلوتگه ِ غوکان ِ مفلوک
به یاد ِ آن حکایت‌ها که رفته‌ست
ز عمق ِ برکه یک دَم ناله زد غوک...

بهار آمد، نبود اما حیاتی
درین ویران‌سرای محنت‌آور
بهار آمد، دریغا از نشاطی
که شمع افروزد و بگشایدش در!

۱۳۲۸

احمد شاملو در ویکی پدیای پارسی

سهراب

shad-bashid — Wed, 15 Jul 2009 12:40:10 GMT

در کرانه ی این حادثه ی شوم بی فروغ
حد فاصل ساحل راستی از دروغ
جای پای تو را چه غمگنانه یافتم _
وقتی چند گام جلوتر از ندای فریادت، سبزینه ان به سرخی نشست.
آنگاه شکوفه دادی و گل کردی، در فضایی پر از ارعاب
یک نفر باز صدا زد،
صدا زد، صدا زد سهراب !

21 تیر 1388