Rob's Quest 171

Nieuw fototoestel

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Sat, 28 Apr 2012 23:29:43 PDT

Gisteren een nieuw fototoestel gekocht, als cadeautje voor mijn Fotovakschool diploma. Ik had er speciaal een dag voor vrij genomen, en van tevoren de kamera gereserveerd bij Kamera-Express in Capelle a/d IJssel. De straffe wind van de afgelopen dagen was wat getemperd, en de regenkansen voor vandaag waren beduidend minder.

Ik op pad, volgens de volgende route (knip / plak)

Vanuit Gorinchem fietste ik eerst naar Schoonhoven, waarna ik de pont bij Bergambacht nam. De pontbaas vroeg mij of ik het niet koud had, maar de zon scheen, het was 15°C en ik had flink doorgetrapt, dus koud - nee.

In Krimpen aan den IJssel was het nog even wurmen voordat ik de brug over de IJssel gevonden had, en daarna was het nog worstelen door parkjes en woonwijken. Na ruim 50km op de teller kwam ik bij Kamera-Express aan. Kamera kopen en gelijk kijken of deze het doet:

Ja hoor, prima.

Op de terugweg nog even langs Kinderdijk gereden en daar bij het genot van een Nuts en een Mars en een flesje cola naar de toeristen gekeken. Die toeristen keken ondertussen ook naar mij en mijn fiets, ik zal neem ik aan weer in enkele Japanse en Amerikaanse foto-albums beland zijn.

Hieronder een buslading Amerikanen, als zodanig herkenbaar aan de koddige hoedjes:

Vlakbij Gorinchem werd ik nog belaagd door een tweetal paarden. Ik hield even een rustpauze om een buitje te ontlopen, en deed dat bij een weiland dat begraasd werd door voornoemde dieren. De knollen waren (zoals een rechtgeaard paard betaamd) eerst wat schrikkerig en drentelden zenuwachtig de wei door, iedere keer wat dichter naar mijn fiets toe. Op het laatst durfden ze dan toch, getuige onderstaand plaatje:

Toen mijn teller 111 kilometer aanwees, zat de tocht erop.

Geslaagd !

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Tue, 27 Mar 2012 23:31:22 PDT

Afgelopen weekend dan eindelijk het examen op de fotovakschool afgelegd. Nog op de valreep om de hoek wat extra passe partout's laten snijden om de foto's wat beter te kunnen presenteren. Ik ben geslaagd ! Eind maart volgt de diploma uitreiking.

Een impressie:

Mandy van der Sande - Documentair

Jeffrey Grouwstra - Documentair

Anja Stolk - Dieren fotografie

Margot de Heide - Reklame fotografie

Marlonneke Willemsen - Portret / dieren

Glenn van Vredegem - Portret

Rob Broek - Landschaps fotografie

Shahram Rad - Studio / reklame

Sasia Bogarde - Mode

Fotoritjes II

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Sun, 26 Feb 2012 10:18:43 PST

Deze blog had ik veel eerder willen schijven. In december al. In deze maand maakte ik namelijk de tweede fietstocht voor de Ponten-serie die ik voor de Fotovakschool aan het maken ben. Ik had al eerder een aantal foto's gepost (zie vorige blog). Het was toen lekker zompig weer, en dat wilde ik in de vervolg foto's ook weer hebben, anders wordt de serie niet homogeen.

Helaas maakten we de afgelopen november een van de meest droge november maanden sinds decennia mee, dus van zompigheid was geen sprake. In december kwam er gelukkig wat vocht in de lucht, en op straat. Ik er dus opuit. Ik gooi er even een kaartje tegenaan (hopla)

De route liep grofweg via Gorinchem, Dussen, Oosterhout, Kerkdriel en Zaltbommel. Via Google maps had ik van tevoren het terrein al verkend, en langs de Maas voeren wel een paar pontjes die aan mijn criteria voldeden. Fototoestel in de Quest en ik op pad. Het weer was druilerig, kortom prachtig !

Bij de pont bij Dussen is het gelijk raak, getuige de onderstaande prenten:

Ik steek de Maas hier niet over, want ik weet dat verderop de pont van Drongelen de rivier bedwingt. Als ik daar aankom blijkt dat daar het 'landschap' niet zo mooi is als bij Dussen. Ik stap dus weer in mijn Quest, en ga bij Heusden de brug over. Bij de pont na Heusden is het gelukkig weer raak:

Ik rijd hier de pont op en maak een praatje met de vriendelijke pontbaas. Aan de overkant maak ik nog een foto van de schuit in het water, maar bovenstaande foto blijft mijn favoriet. De tocht gaat verder richting Kerkdriel. Deze plaats heeft zelf geen pont, maar bij het plaatsje Alem dobbert er wel een. Het is bij de pont een komen en gaan van trekkers beladen met grote balen hooi. De pont zakt wel een halve meter als er zo'n gevaarte op rijdt. Ik maak weer twee plaatjes van gene zijden:

Noord:

en Zuid:

En dat was dat. Met deze foto's hoop ik aanstaande zaterdag 12 maart af te studeren.

Fotoritjes

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Thu, 08 Dec 2011 10:55:51 PST

Tijd niets geschreven in mijn blog. Druk, druk druk zullen we maar zeggen. Of misschien weinig zin. Of een combinatie van beide, dat kan ook natuurlijk. Gefietst heb ik wel de afgelopen maanden, dus daar lag het niet aan, maar er is tijdens die ritten gewoon te weinig voorgevallen, niet in positieve- en gelukkig ook niet in negatieve zin. Vanwaar dan nu dit verhaal ? Welnu, dat zit zo.........................

Ik volg al een aantal jaren een opleiding op de Fotovakschool in Rotterdam. Leuke opleiding, en veel geleerd. Ik zit nu in het laatste lesjaar en daarin mag je zelf een vakrichting kiezen waarin je je verder wil specialiseren. Ik heb landschaps fotografie gekozen, ben daarmee al decennia mee bezig, maar ik heb geen zin om in een donkere studio urenlang met een model te liggen worstelen (hoewel..., nee ik dwaal af, en mijn vriendin leest mee).

Landschaps fotografie dus. Het onderwerp: ponten. Die kent iedere (lig)fietser wel. En ook een velomobilist komt ze regelmatig tegen. Zo ook ik. Ik ken die pontbazen redelijk goed. Vaak nors, soms bereid tot een praatje, maar nooit langer dan een paar minuten, want de andere oever doemt alweer op. Wat bezielt die pontmannen toch (want het zijn altijd mannen), om jarenlang van de ene- naar de andere oever te varen, vaak maar met anderhalve paardekop op het dek, alleen met de elementen.

Ponten in de elementen, daar wil ik een leuke serie van maken. En hoe rijd ik naar die ponten ? Met de Quest natuurlijk !! Fototoestel mee, ponten in de GPS en trappen maar. Al een aantal ponten bezocht de afgelopen weken, hieronder een bloemlezing:

Kop van 't Land, Beneden Merwede

Pont naar Brakel, aan de Merwede

Aan de overkant, bij Brakel

Dit is toch veel leuker dan klooien in een studio, zeg nou zelf. Wind, regen en treurigheid, en daar dan lekker in een knusse velomobiel doorheen rijden. Ik hoop op een natte winderige winter.

In maart moet ik de hele serie af hebben, en er zijn hier in de buurt genoeg ponten met eenzame pontbazen de vereeuwigen. wordt vervolgt dus....

Blij met m'n Schwalbe Durano's

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Sat, 16 Jul 2011 08:58:08 PDT

Ik had al eerder over mijn ervaring met mijn nieuwe bandjes willen schrijven maar mijn computer had van de week last van digitale constipatie. Vandaar dus. Nu een en ander dan toch nog een beetje in gerede is gekomen, volgt nu dan toch nog maar een kort verslag van mijn bevindingen.

Om even samen te vatten: een verademing. Ik heb de bandjes op een druk van 9 bar staan (de geteste 10 bar van Wim vond ik nog iets te ver gaan), en fiets gaat als het spreekwoordelijke mes door de boter. Ik had een snelheidswinst van 4 tot 5 kilometer per uur. Verder viel het mij op dat ook het sturen een stuk lichter gaat. Niet zo vreemd als je bedenkt dat het contactvlak met de weg een stuk minder is vergeleken met mijn oude Primo's.

Zijn er dan alleen maar voordelen ? Nee, qua comfort lever ik wat in; op asfalt is er niets aan de hand, maar een oudhollandsch keienweggetje zorgt toch wel voor een hoop gerammel in de fiets.

Nu is het wachten nog op het schermpje dat ik van de week bij de Velomobielshop heb besteld. Ben benieuwd...

Wobbelende banden

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Mon, 04 Jul 2011 12:45:17 PDT

Ik schreef al eerder dat ik (weer) last had van hobbelende en wobbelende banden tijdens het rijden. Nu zitten mij Vredestein slicks nog niet zo lang rond mijn voorwielen, dus ik verwachtte dat ik met de laatste bandenplak de binnenband niet goed terug had geplaatst.

Vreemd was wel, dat ik dat pas na 700 kilometer merk, maar ja, eerst maar even kijken. Dus op zondag middag bandje leeg, en voelen. Maar de binnenband ligt perfect op zijn plaats, niets aan de hand dus... Ik pomp de boel weer op (tot 5 bar) en kijk naar het loopvlak verwijl de band ronddraait. Hier schrik ik toch wel een beetje van. Flinke scheuren en japen in de rechter voorband, sommige zelfs zo erg dat ik het canvas kan zien zitten....

Even verderop maakt de band een flinke slinger. Aan de wangen kan ik geen beschadigingen zien, dus ik sta hier toch wel met enige verbazing naar te staren. Ik besluit dat de bandjes hun beste tijd gehad hebben. Ik heb er ongeveer (natte vinger) vijf keer een lekke band mee gehad met (wederom een natte vinger) 4000 afgelegde kilometers.

Ik zoek internet af naar een goede (liefst snelle) vervanger, en kom welhaast automatisch uit bij de Grote Velgen En Banden Test van Wim Schermer. Petje af voor zoveel wetenschappelijk verantwoord onderzoek. Duidelijk is dat hier veel werk in heeft gezeten.

Ik neem contact op met Ymte en bestel per ommegaande twee Schwalbe Durano banden, met op aanraden van Ymte bijpassende binnenbanden.

Hier nog een schokkend filmpje van het (inmiddels dus afgeschreven) voorbandje:

Zomaar een kort tochtje

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Sun, 12 Jun 2011 07:43:21 PDT

Vanochtend weer eens in m'n kuip gekropen voor een kort tochtje langs Zaltbommel. Even kijken hoe de schapen erbij staan. Vroeg op pad en nog weinig fietsers. Zelfs wielrenners laten zich nog niet zien, en dan is op zich dan wel weer spijtig.

Tijdens het fietsen merk ik dan de hobbel in mijn linker voorwiel weer erger lijkt te zijn. Vorig jaar had ik een lekke band en heb ik deze onderweg moeten plakken. Mogelijk dat de binnenband er niet strak inzit. Ik ben tot nu toe te lui geweest om hier iets aan te doen maar ik zal binnenkort toch maar eens een blik werpen.

Ik had een soort van zuignap voor de camera mee, maar dat was geen succes. De nap is eigenlijk bedoeld voor een smartphone, en dan nog voor gebruik in een auto. Op de fiets wiebelt het ding toch te veel en de camera weet alleen maar schokkende beelden vast te leggen (letterlijk wel te verstaan, niet figuurlijk).

De schapen op de dijk langs de Merwede staan er strak geschoren bij. De huid schemert zachtroze door de dunne wollen trui van hun overgebleven vacht. Ik stop weer op de plek waar ik eerder een video van de grazers had vastgelegd, en had verwacht dat ik wel iets van herkenning bij de beesten zou opmerken. Maar ze zijn weer net zo verbaasd en nieuwsgierig als de laatste keer, kennelijk hebben ze geen geheugen voor vreemde fietsen.

Route Nostalgia

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Mon, 30 May 2011 13:12:06 PDT

Afgelopen weekend mijn verjarende moeder bezocht. Zij viert haar 70-ste verjaardag, en woont met Pa in de Zuidoost Beemster. Voor mij een tocht van 90 kilometer. Normaal gesproken volg ik de weg langs het Amsterdam-Rijn kanaal. Een mooi fietspad, maar wel saai. Ik had mij voorgenomen om nu eens een andere route te gaan volgen, althans, alleen op de heenweg dan.

Op een zwaar bewolkte zondag ochtend stapte ik om zeven uur in mijn fiets. Mijn benen nog wat grieperig; afgelopen week een stevige griep gehad, inclusief koorts en de daarbij behorende ongemakken. Nu maar hopen dat ik het fysiek ga uithouden vandaag.

Het begint goed; wind in de rug en droog. De eerste pont bij Schoonhoven ligt al klaar. Tussen Schoonhoven en Woerden rijd ik langs en door slaperige zondag ochtend dorpjes. Geen ziel te zien, een enkele man laat zijn slaapdronken hond uit, zo af en toe een stoffige ooievaar in een winderig weiland.

De tweede pont is een verrassing; een voet- en fietsveer over de Amstel, ter hoogte van Nessersluis. In plaats van de verwachte brug ligt er een plas water. De veerpont is net bezig met de oversteek, beladen met twee wielrenners en de pontbaas. Wielrenners getooid met buikje en klapkuiten, absoluut geen sport modellen dus.

Bij het uitladen groeten wij elkaar en ik rijd mijn fiets de pont op. Ik maak een praatje met de veerman en beklaag mij als een rechtgeaarde Hollander over het weer. Na een strak stukje asfalt rijd ik ineens Amstelveen in, en daarna komt Amsterdam.

Met een Velomobiel is het normaal gesproken niet prettig toeren in een stad, en daar komt nog bij dat mijn grieperige benen nu toch wel een beetje beginnen op te spelen. Ik zet echter door en na talloze omzwervingen en een enkele foute afslag kom ik eindelijk bij de Hempont aan.

Nu staat Zaandam op het programma. De stad waar ik jarenlang geleerd en gewerkt heb. Twee decennia lang fietste ik tussen Purmerend en Zaandam. Sneeuw en stormen, regen en ijzel, het hinderde niet, ik zat op mijn fiets. Eind jaren tachtig kwam de eerste ligfiets; een M5. Gekocht als frame, de onderdelen heeft mijn vader er toen zelf nog aan gemonteerd. Ik kan mij herinneren dat ik voor het frame 1600 gulden betaald heb.

In het midden van het tweede decennium kwam de tweede ligfiets; een comfortabel geveerde Optima Condor. Ik fiets langs de fabriek waar ik 10 jaar gewerkt heb en maak even een foto....

Ik fiets al mijmerend verder en reken uit dat ik in al die jaren ongeveer 120.000 kilometer moet hebben afgelegd........

In Zaandam is het een en ander veranderd, het Zaans hotel ligt er gewaagd en nieuw bij. Ik vind het wel wat hebben

De polder van de Wijdewormer is echter geen steek veranderd. Zelfs de bomen lijken even hoog als tien jaar geleden.

Als ik bij mijn ouders aankom is iedereen al aanwezig (ik ben wat later dan normaal), en word ik verwelkomt met zang, koffie en gebak. Terwijl mijn benen bijkomen maak ik mij psychisch al gereed voor de terugtocht. Het KNMI voorspelde dat de harde zuidwesten wind in de loop van de avond zou gaan afnemen, en ik hoop stilletjes dat dat wat eerder zal gebeuren.....

Helaas is dat niet zo, en moet ik nog negentig kilometer tegen de wind in langs het Amsterdam-Rijn kanaal ploeteren. Enig lichtpuntje is de zon; die is gelukkig gaan schijnen. We nemen afscheid en ik ga weer op pad.....

Lam - Cam

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Wed, 11 May 2011 10:41:56 PDT

Laatst, met de tocht over de dijk bij Slot Loevestein, had ik er spijt van dat ik m'n nieuwe helmcam niet mee had. Dat heb ik ondertussen goedgemaakt. Leuke opnamen gemaakt van de schapen en lammetjes die daar op de dijk rondhobbelen. Beelden van de Lam - Cam.....

Schaap kleef aan

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Mon, 25 Apr 2011 04:53:37 PDT

Vanochtend wilde ik een testrit maken met mijn nieuwe helmcam. Het pakte allemaal wat anders uit.

Na een een minuut of vijf fietsen steeg er een luide piep op uit de camera, het teken dat de batterijen leeg waren. Ik had in de gauwigheid nog wat andere AAA batterijen uit de keukenla gevist, maar die gaven er al na 30 seconden de brui aan. Dan maar 'gewoon' fietsen. Het weer was mooi, zonnetje, blauwe luchten, afijn, het bekende recept van de afgelopen dagen, zo niet weken.

De dijk nabij Loevestein was zoals gewoonlijk rond deze tijd van het jaar weer bespikkeld met lammetjes en schapen. Wanneer ik wil stoppen voor wat plaatjes komt het eerste schaap al op mij af vóór ik uitgerold ben. En zoals het gezegde luidt; wanneer één schaap over de dam is....

Mijn fiets wordt besnuffeld, bekeken, betast, beklommen, beknabbeld en besproken. Een sfeerimpressie.........

Besnuffeld.....

.....bekeken....

.....betast.....

.....beknabbeld....

....beklommen....

en besproken.

En tot slot: ijdeltuiterij is ook bij schapen niet vreemd (ziet er in ieder geval op zijn paasbest uit....)

Spiegeltje, spiegeltje

Zwaan kleef aan

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Sun, 17 Apr 2011 11:15:46 PDT

Om mijn benen een beetje aan de winterslaap te ontworstelen had ik voor vandaag een 100km tocht uitgestippeld. Ik houd van ronde getallen, vandaar. De route liep grofweg via Kinderdijk, Krimpen aan de Lek en Vianen. Zie kaartje hieronder:

Daarbij komt nog; gisteren is mijn bestelde helmcam binnen gekomen. Het is een Epic HD, voor 198 euro. Je kan met helmcams qua geld redelijk los gaan, maar ik wilde het even bescheiden houden. Het is een HD camera met als maximale resolutie 1280 x 720 pixels, wordt geleverd met een aantal montage-accessoires, werkt op 3 AAA batterijen en kan SD kaartjes aan tot 16GB

Deze ochtend maar even getest dus. Weinig tijd gehad om voor de camera een mooie plaats te vinden, dus had ik deze maar even aan m'n helm bevestigd. Zoals te doen gebruikelijk weer vroeg wakker geworden, hetgeen inhoudt dat ik al om kwart over zeven in m'n fiets zat.

De Alblasserwaard lag er mooi en sereen bij; geen wind en een mooi ochtendneveltje boven de berijpte velden. Dus even een aantal plaatjes:

De lente raakt aardig op stoom, veel broedende vogels her en der. Zwanen hebben op de meest vreemde plaatsen nesten gebouwd. Meestal zoeken zij een lastig toegankelijke plaats op, maar enige exemplaren in de Alblasserwaard nemen het niet zou nauw met deze (ongeschreven) regels en hebben hun nest gewoon in de berm langs de weg opgebouwd, zonder zich iets aan te trekken van gemeentelijke verordeningen en bestemmingsplannen.

Ik ben altijd op mijn qui-vive bij die beesten, maar wanneer ik één van deze nesten passeer gaat het toch nog bijna mis. Het mannetje dat naast het nest 'op wacht' stond, kiest op mijn nadering ineens het hazenpad. Een gemiddelde zwaan weegt 12 tot 20 kilo, en komt dus niet ineens van de grond. In plaats van de grasmat als luchtstrip te gebruiken, kiest het dier de asfaltweg vóór mij. Ik kan een botsing voorkomen, maar het had niet veel gescheeld....

Na deze close encounter tuf ik verder langs de molens van Kinderdijk. Weer dezelfde fotografen als vorige week, met dezelfde lenzen. We groeten elkaar vriendelijk. Met de pont van Krimpen aan de Lek steek ik de Lek over. Daarna richting Vianen, afwisselend door de polder en langs de Lek. Het is kennelijk nog te vroeg voor de gebruikelijke zondag-ochtend-motoren-clubjes, maar wielrenners zijn er al wel, even fijn RISsen dus.

Qua gevogelte heb ik nog één keer een on-the-road ontmoeting; een moedergans met een dozijn jongen steekt de weg over. Wanneer ze al bijna de overkant bereikt heeft, wordt op mijn nadering toch weer besloten rechtsomkeert te maken. Ik heb dat bij watervogels wel vaker gezien en had op deze beslissing al geanticipeerd, zodat ik verschoond blijf van een verkeers-drama.

Dat verkeers drama kom ik echter wel tegen in Schoonhoven; aan het einde van een gammel fietspaadje zie ik mij geconfronteerd met een mega-fietssluis. Nu ben ik na al die jaren al het een en ander gewend, maar een exemplaar als dit ben ik tot op heden niet tegen gekomen. Er doorheen gaat niet (zie foto), zelfs met een gewone fiets is dat niet eenvoudig. Eromheen kan wel, maar dan moet ik eerst vijftien meter langs een hek door hoog gras (en brandnetels) ploegen. Omkeren is natuurlijk ook een optie. Ik kies voor de brandnetels...

Verder is er voor wat betreft fietsbelevenissen niet veel meer te melden, behalve dat het mooi weer was en dat ik voor het eerst dit jaar weer een beetje last van hooikoorts begon te krijgen.

En nu nog even een eerste impressie van de Epic HD camera. Beelden vind ik goed, alleen wordt de opname onderbelicht wanneer er teveel lucht in beeld is. Ik moet nog wat sleutelen aan de bevestiging op de helm. Ook ga ik kijken of ik de camera ergens op de fiets kan monteren, maar dat later.

Lente !

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Mon, 25 Apr 2011 03:41:43 PDT

Door drukte heb ik de afgelopen weken niet kunnen fietsen, maar vanochtend was het zover. Zonnetje, weinig wind, lekkere temperaturen. Kortom, ideaal fietsweer. Om zeven uur zondag ochtend stap ik in m'n fiets. Weer wat extra lucht in m'n bandjes en op weg ga ik, richting Kinderdijk.

Ik spoed mij langs de Merwede en de A15 richting het westen. Landschappelijk gezien niet zo mooi, maar het fietspad is daar goed en er zijn weinig obstakels. Ter hoogte van Alblasserdam steek ik de A15 over. Hier is de lente goed op stoom; de bermen van de Edisonweg zijn bezaaid met narcissen, kelkjes richting zon.

Bij Kinderdijk is een vroege fotoclub neergestreken, voorzien van statieven en grote lenzen schieten zij plaatjes van natuur en cultuur. Ik houd het bij een enkel plaatje van een molen, kan per slot van rekening niet achter blijven. Op de nog lege parkeerplaats bij de ingang nuttig ik wat ontbijtkoek en wend daarna de steven.

In plaats van door de Graafstroom te fietsen sla ik linksaf de brug over en neem het pad langs de broekmolen. Ik schrijf 'pad', en dat is het ook. De weg bestaat uit twee geasfalteerde stroken, waarschijnlijk ooit aangelegd om er met een trekker zonder modder en gaten over te rijden. Waarschijnlijk zijn trekkerbanden net iets minder breed dan een quest, want ik rijd iedere keer ofwel met links, danwel met rechts in de berm. Schiet niet op dus, maar ik vind dit pad nu eenmaal mooi.

Terwijl ik zo enkele kilometers voort ploeter draaft een kudde jonge koeien van schrik van mij weg. Twee koeien blijven staan, en ik besluit ook even te stoppen. Als de rest van de kudde merkt dat het gevaar geweken is, of in ieder geval niet acuut, komen zij nieuwsgierig kijken. Zo'n vreemde rooie melktank hebben zij nog nooit gezien !

Ik fiets verder door De Donk (een oude zandheuvel uit de ijstijd, tijdelijk bezet met boerderijtjes, tot de volgende ijstijd) en ga weer richting oosten, door Brandwijk, Goudriaan en Meerkerk. In Dalem rijd ik de Merwededijk weer op, en kom daar een witte Strada tegen. Het komt niet zoveel voor dat ik mede-velomobilisten tegenkom. We stoppen. Zij stelt zich voor als Astrid uit Zaltbommel. We hebben het over elkaars fietsen en ik hoor van haar dat de wachttijden bij Velomobiel drastisch zijn ingekort. Ik kan dus meer velomobielen verwachten de komende tijden. Leuk !

Natte voeten tocht

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Wed, 19 Jan 2011 10:16:44 PST

Terwijl de sneeuw van het oude jaar zich in een vloeibare toestand door de rivieren van Nederland baant, maak ik in mijn Quest een zondag ochtend tocht langs de Merwede. De lucht is van horizon tot horizon bedekt met een egaal grijs wolkendek. Dezelfde toestand op de rivier; van dijk tot dijk een grote plas water, die zich langzaam richting het westen verplaatst.

Aldus mijmerend over de elementen maak ik onderweg de volgende beelden.........

Oliebollentocht 2010

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Thu, 30 Dec 2010 10:06:11 PST

Tjonge jonge jonge..... ik ben wel erg lang afwezig geweest op mijn blog. Heb ik dan in de tussentijd niet gefietst ? Jawel, maar er viel gewoon niets interessants te melden. Vandaar dus. Daar komt nu verandering in, want ik heb meegedaan aan Oliebollentocht jaargang 2010. Dit werd voor mij de tweede bollentocht waaraan ik mee zou doen.

Vorig jaar december was het net zoals nu sneeuw-rijk. Maar het verschil met nu is dat de sneeuw is blijven liggen. Leuk voor de plaatjes maar minder om te fietsen. Warm ingepakt maakte ik mij gereed voor de tocht der tochten. De routeplanner op mijn Garmin heeft een route van 42 kilometer voor mij bedisseld, en die gaan we maar eens volgen.

Het begin gaat goed. Het heeft weliswaar licht gevroren, maar het asfalt is over het algemeen goed berijdbaar. Op een kleinere secundaire weg gaat het voor de eerste keer fout; ik zie een opkomende sneeuwheuvel die zich dwars over de weg heeft gedrapeerd te laat. Hevig slingerend rijd ik er doorheen, maar ik houd de neus recht. Toch maar wat langzamer fietsen. Op de brug mij Raamsdonksveer zie ik wat glinsteren op het fietspad. Ik denk dat het ijs is, maar als ik er doorheen rijd klinkt het meer als glas. %&#*$# !!! Ik stop en controleer mijn banden, maar gelukkig is er niets aan de hand.

Ik had deze rit voor het eerst een proto-type van een regen/windscherm op mijn schuimkap. Ik was er zeer content mee, maar als ik na de glas-check mijn schuimkap tussen de sneeuw vandaan trek, valt het ruitje van de kap. Ik had het ding met klittenband op de schuimkap bevestigd, maar kennelijk houdt dit niet goed. En zeker niet in de kou. Terug naar de tekentafel maar weer.

Na de brug over de Bergsche Maas sla ik linksaf de polder in. De weg naar het fietspad over de dijk is een gladde witte spiegel. Terwijl ik bij mijzelf denk 'dit gaat nog best', begint de fiets langzaam te schuiven. Eerst naar links, dan naar rechts. Ik durf niet te remmen en wacht af. Eén van mijn voorbanden krijgt ineens wat meer grip, en onder het slaken van een ijselijke kreet maak ik ineens een slag van 180 graden. Ik ben even bang dat de fiets om zal slaan, maar de bandjes blijven aan de grond. Ik houd hierna de fietspaden even voor gezien en zoek het ruige asfalt weer op.

De wegen hier heb ik tijdens zonniger perioden ook eens gereden, dus ik ben hier redelijk bekend. Het kerkje van Raamsdonk ligt er in de ochtendschemer mooi bij, en ik aarzel dan ook niet om even te stoppen en er een plaatje van te schieten:

Even verderop ligt het snelfietspad tussen Raamsdonk en Waalwijk er prachtig bij:

Zo zie ik dat graag. Alleen jammer dat ik er na een paar kilometer weer af moet.

Voor de rest valt er niet zoveel meer voor tijdens de tocht naar Tilburg. Er valt zelfs zo weinig voor dat ik veel te vroeg aankom:

Wat verloren rijd ik het terrein op. Geen hond te zien, laat staan een velomobiel. Wanneer ik wat verder rijd zie ik een eenzaam tentje in de sneeuw staan, lekker beschut tussen twee gebouwtjes, een brandweerquest aan de scheerlijnen gebonden. Het blijkt Theo van Goor, die hier eenzaam de nacht heeft doorgebracht. We maken een praatje en gaan naar binnen. Ik versterk de inwendige mens met koffie en cake, terwijl langzaamaan steeds meer mensen binnendruppelen. Van Toni hoor ik dat er 63 mensen zijn ingeschreven, en dat hij door de sneeuw veel afmeldingen heeft gehad. Dat is wel jammer, maar heeft als voordeel dat we met één groep kunnen rijden en dat we met z'n allen op één pont passen (met een beetje duwen...)

De route is mooi, maar helaas niet zo mooi als hij had kunnen zijn. Gelukkig is een deel van de dijk langs de Bergsche maas nog begaanbaar, op wat natte plekken blubbersneeuw na. In Heusden strijken we neer op het plein en bestormen we Cafe Havenzicht, onder verschrikte blikken van de daar aanwezige gasten. Gelukkig hoeven zij nergens bang voor te zijn, want wij betrekken met de hele club de bovenverdieping van het etablissement, waar wij tijdens het nuttigen van koffie en gebak genieten van de winterse taferelen.

Na deze versterking worstelen wij ons door Waalwijk heen, bij gebrek aan vrije fietspaden op de rijweg. Dat zorgt hier en daar voor opstoppingen. Op het laatste stuk van de route hebben wij ineens weer de beschikking over een heus fietspad, en nu kunnen we eindelijk weer een beetje doorrijden.

Eenmaal weer terug op het thuishonk besluit ik al snel weer huiswaarts te keren, omdat ik bang ben dat in het donker de boel weer op zal vriezen. Ik neem een andere weg terug, omdat ik niet weer door het glas op de brug bij Raamsdonksveer wil rijden. Dus neem ik de pont die ons eerder deze dag over de rivier heeft gebracht. Als ik aan de oever verschijn zie ik de boot aan de overkant liggen. Mooi gezicht, even snel een plaatje:

Daarna rol ik snel door het Land van Altena. De wegen zijn goed en zelfs de fietspaden zijn begaanbaar. Het is zeven uur als ik Gorinchem binnenrijd, en de fietspaden worden alweer glad. Na 150 kilometer keer ik terug van een mooie witte winterse tocht.

Meer foto's onder deze link....

Opbergvakken in Quest

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Tue, 30 Mar 2010 10:27:22 PDT

Al geruime tijd zwierven er allerlei spullen in mijn fiets. Deze objecten leidden vaak een duister bestaan in de donkere catacomben van mijn velomobiel. Vaak was ik ze al weken kwijt, of ontdekte ik de verloren voorwerpen bij toeval, wanneer ik op zoek was naar bijvoorbeeld een brillenkoker, of wat munten voor de pont.

Door van dit gezoek af te komen trachtte ik dit op te lossen door de rommel in losse zakjes op te bergen, met als gevolg dat diezelfde zakjes óók weer aan de wandel gingen. Geen succes dus. Nu wil het toeval dat ik uit hoofde van mijn werk regelmatig in aanraking kom met (onder andere) oude laptop tassen. Iedereen kent die tassen wel: veel vakken en handige opberg vakjes. Opbergvakjes..... Erg handig voor in een Quest.

En toen had ik het:
1. Men neme een oude laptop tas...

2. Haal de klep van deze tas af met schaar en mes. Het resultaat: een mooie vlakke etui met veel vakjes.

3. Maak een drietal aluminium haakjes met een tie-wrap gaatje en voorzie deze van dubbelzijdige tape.

4. Plak vervolgens het geheel in je fiets en gooi er alles in dat kan rammelen, schudden en hobbelen.

Ik heb deze map nu een aantal maanden in gebruik en hij bevalt prima.

Afscheid van de winter

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Tue, 30 Mar 2010 11:12:40 PDT

Omdat het er nu toch echt naar uitziet dat de winter niet meer terug zal keren, nog even een paar afscheids-plaatjes van de afgelopen winter:

Het begin. Iedereen nog blij. Sneeuw vlak voor de kerst, en nog veel ook op sommige plaatsen. Hier een avondplaatje van Gorinchem.

Gelukkig is de meeste sneeuw weer weg vóór de Oliebollentocht, maar op 12 janurari: sneeuw (hier op de dijk van de Merwede).

In het weekend ga ik er met de Quest op uit, veel slecht begaanbare fietspaden, maar ik haal het: de molens bij Kinderdijk.

Ik dacht in Kinderdijk: dit is de laatste sneeuw deze winter, en inderdaad ze smelt weer weg. Maar op 30 januari:

Een vrouw met twee sledehonden op de dijk bij Gorinchem op 31 januari, zondag ochtend.

Dan smelt alles weer geleidelijk weg, maar op 11 februari:

Ik maak nog een tocht over glibberige fietspaden van Gorinchem naar Zaltbommel, een tocht die ik met een tweewieler niet graag uitgevoerd zou hebben:

Mooi dat die winter nu voorbij is. Het is natuurlijk wel mooi, al die sneeuw, maar het moet natuurlijk ook een keer afgelopen zijn.

Oliebollentocht 2009

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Tue, 30 Mar 2010 13:07:48 PDT

Al verscheidene jaren heb ik ze met lede ogen in de ligfiets-kalender voorbij zien komen: de oliebollen tochten. Iedere keer was er iets dat mij weerhield om aan dit festijn deel te nemen. Ziek. Te ver weg. Geen vakantiedagen meer. Maar dit jaar was het dan zover, het zou gaan lukken.

Anderhalve week voor de bewuste datum gooide een vage keelontsteking nog bijna roet in het eten, maar daarvan herstelde ik gelukkig snel. Op zondag maakte ik al alles klaar: proviand voor onderweg, schuimkap en dakje voor eventuele regen, en het fototoestel mee. Ik liet mijn Garmin een route uitrekenen naar het startpunt, de afstand was ongeveer 42 kilometer en daar zou ik, gezien de route voor een flink deel dwars door Utrecht ging, ongeveer anderhalf uur over kunnen doen.

Ik maandag ochtend om acht uur op stap. Al na één kilometer kom ik de eerste velomobielen tegen, en ik haak aan. In het donker zie ik niet wie het zijn, en als het licht was geweest had ik waarschijnlijk ook niet geweten wie ik voor mij had. Ze wijken iets af van de route die ik zelf in gedachten had, maar als ze bij Meerkerk rechtdoor fietsen in plaats van rechts naar Vianen af te buigen slaat bij mij de twijfel toe. En als ze dan vervolgens bij Ameide weer een verkeerde kant opgaan vraag ik mij af of zij wel naar de Oliebollentocht op weg zijn. Misschien bezoeken ze een oude zieke tante in Schoonhoven, of een rijke oom in Gouda......

>Maar nee, ze gaan inderdaad naar de bewuste bollentocht, maar zijn de weg een beetje kwijt. Ik bied aan om vóór te gaan rijden. We passeren de brug bij Vianen en rijden een eind langs het Amsterdam-Rijn kanaal. Bij de Prins Clausbrug gaat het weer even mis: de fietsrouteplanner gidst ons over een trap de brug op. Voor gewone fietsen is er een fiets-duwgoot, maar daar kunnen wij natuurlijk niet tegenop. Gelukkig zijn de treden niet te hoog, en met vereende krachten worden de fietsen de brug op gehesen.

Eén kwartier voor de start komen we aan bij het sportcomplex. Ik word her en der herkend en aangesproken, en moet mij haasten om mij in te schrijven en de contributie te betalen. In groep drie ga ik op pad. De regen die wij vanochtend zo af en toe met vlagen over ons heen kregen is gelukkig verdwenen, net als de sneeuw die tot voor twee dagen nog overal op de paden lag. Ze zon schijnt ons recht in het gezicht, en op die manier rijden wij het centrum van Utrecht binnen. Het schaarse winkelend publiek kijkt verbaasd naar het massaal passerende epoxy.

Op het domplein is het al een flinke drukte; alle velomobielen worden klaargezet voor een groepsfoto, en de wethouder van Utrecht houdt een toespraak. Daarna weer vlug de fiets in en op pad, want het is koud en we koelen met z'n allen flink af. De route voert ons door oud- en nieuwbouw. In Haastrecht is het tijd voor een sanitaire stop en koffie + gebak. De velomobielen kunnen gestald worden op een ruime parkeerplaats voor het dorp. In restaurant De Vier Balken staat het gebak al klaar op de tafels. Goed geregeld. Er wordt heel wat afgekletst, en het is gezellig.

We rijden verder op het voor mij persoonlijk mooiste en rustigste deel van de tocht. De polders boven Haarzuilens liggen er hier en daar nog wit en winters bij. We haken later weer aan op voor mij bekend gebied: het fietspad langs het Amsterdam-Rijn kanaal. Rond half drie komen we helaas weer aan bij het eindpunt. Sommige mensen laden de Velomobielen gelijk weer in en gaan naar huis, maar ik neem nog even een bak snert plus oliebol. De gebroeders die met mij deze ochtend meegereden hadden (ik ben de namen helaas vergeten), waren oorspronkelijk van plan om met mij terug te rijden, zodat zij in ieder geval snel door Utrecht geloodst zouden worden. Helaas zijn ze beiden zo moe dat ze besloten hebben vandaag niet meer naar het zuiden terug te rijden. Wie wel met mij meerijdt is Toni, hij moet naar het zuiden en heeft voor Utrecht wel wat hulp nodig.

Ik laat de Garmin een route berekenen en we gaan op pad. We worden langs de rosse buurt geleid, en dat merk ik pas als ik een schaars geklede dame in een zeer ongemakkelijke houding voor een vaag verlicht raam zie staan. Ik dacht eerst nog met mijn stomme kop dat ze de ramen stond te lappen..... Verder lopen hier flink wat vage mannetjes rond, die alleen maar oog hebben voor het geëtaleerd vlees. Even opletten dus op dit fietspad.

Het is altijd weer een verrassing welke route de Garmin voor je in petto heeft, en in dit geval worden wij rechtstreeks door het centrum van Utrecht geloodst. Niet erg handig, maar we komen er doorheen. Zodra we het Amsterdam-Rijnkanaal weer over zijn komen we op bekend gebied. De wind is gaan liggen en er hangt een wat dunne bewolking, maar het vriest gelukkig nog niet. In Gorinchem neem ik afscheid van Toni, die verder richting Breda gaat.

Samenvattend kan ik zeggen dat ik dit een geslaagde tocht vond, en wil ik de organisatie hartelijk bedanken. Alles goed geregeld, geen nare verrassingen onderweg (afgezien dan van een flinke berg lekke banden), prettige accommodaties en dito bediening. Op naar de volgende oliebollen tocht.....

In Nederland regent het (bijna) nooit.

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Tue, 30 Mar 2010 13:10:54 PDT

..... behalve afgelopen zondag. En op die ongelukkige dag vierde mijn vader zijn zeventigste verjaardag. Nu moet ik natuurlijk niet zeuren, want dat het die dag zoals wel gezegd wordt onstuimig zou worden, was algemeen bekend. Ik had dus bijvoorbeeld kunnen beslissen de auto te nemen, en m'n velomobiel in de garage laten staan. Dan zou men mij er echter van kunnen beschuldigen een mooiweerfietser te zijn, en dat wil ik niet. Bovendien vond ik het wel een uitdaging, en een velomobiel is er voor gemaakt om met slecht weer bereden te worden.

Om acht uur op zondag ochtend stapte ik dus in m'n fiets. Het was windstil en mistig, en ik kon mij op dat moment moeilijk voorstellen dat het weerbeeld vandaag zo om zou slaan. Mijn ouders wonen in de Zuidoost Beemster, en dat houdt in dat ik een afstand van grofweg honderd kilometer moet afleggen. Op zich geen probleem, ware het niet dat ik de afgelopen weken weinig heb kunnen fietsen, en net een verkoudheid achter de kiezen heb. Ik doe dus rustig aan.

De Garmin geeft de route aan, die ik overigens voor het grootste gedeelte uit m'n hoofd ken. Alleen in Vianen laat ik mij even gidsen. Er liggen her en der veel bladeren op het fietspad, soms zoveel dat ik maar moeilijk kan onderscheiden waar de bestrating ophoudt. Naarmate ik verder richting het noorden fiets trekt de wind aan en de mist op. Zo af en toe zie ik een schuchter stukje blauw tussen de wolken, maar echt opklaren doet het niet.

Als ik om elf uur in de Beemster aankom is het zwaar bewolkt en donker, maar droog. Ik feliciteer mijn vader met zijn 70ste verjaardag. Fris gedoucht en gewassen neem ik deel aan het feestgedruis. Mijn vader heeft net een weerstation gekregen. Het apparaat belooft regen en wind, dus dat wordt genieten vanmiddag. Gaandeweg het feest zie ik buiten met lede ogen aan dat het steeds harder gaat waaien, maar het blijft vooralsnog droog. Wanneer ik echter rond drie uur mijn fiets weer opzoek, beginnen net de eerste druppels te komen.

Voorzien van schuimkap en dakje ga ik op weg. Met de wetenschap dat ik nu honderd kilometer tegenwind zal hebben, houd ik het tempo vrij laag. Net onder Purmerend krijgt een windvlaag vat op m'n dakje. Het waait gelukkig niet in een sloot of op de drukke weg naast mij, maar blijft keurig in het gras liggen. Ik heb wat aanpassingen aan de standaard bevestiging gemaakt, m'n dakje is van achter met twee lange klittenbanden verbonden met m'n ligfiets. Een van die bandjes heb ik kennelijk niet goed vast gemaakt. Ik zet alles weer vast en kruip mijn droge kuip weer in.

Halverwege de terugweg komt de man met de hamer. Normaal gesproken heb ik voor dit soort gevallen altijd wat zoetigheden mee, maar deze ben ik vanochtend vergeten. Gelukkig heeft mijn moeder mij net voor vertrek nog wat appels uit de tuin meegegeven, en die kikkeren mij geweldig op. De wind en de regen houden flink huis, maar ik zit (relatief) droog. Ik zeg relatief, want door mijn inspanningen wordt het wel wat dampig in de fiets. Verder lekt er langs de bevestigingspunten van de schuimkap water naar binnen.

Het wordt vroeg donker en de verlichting gaat aan. Ondanks de beslagen koplampen heb ik goed zicht. Ik stop weer even voor een appel en een sanitaire stop, en merk dan pas hoe hard het waait en regent. Ik zoek snel mijn droge fiets weer op. Rond zeven uur kom ik moe maar voldaan thuis aan, met honderd zeer natte kilometers achter mij. Toch wel een lekker tochtje.....

Velomobiel en paarden

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Tue, 30 Mar 2010 13:14:09 PDT

Doorgaans verloopt een ontmoeting tussen paarden en een willekeurige Velomobiel op z'n zachtst gezegd nogal stroef. Ik ben voorzichtig met paarden; als ik een ruiter tegemoet kom, minder ik langzaam vaart. Doorgaans is dit voldoende. Is het paard schrikkerig, dan moet ik stoppen. Heb ik te maken met een angsthaas, dan moet ik uitstappen.

Dat het ook anders kan ondervond ik afgelopen weekend. Ik passeerde in alle vroegte een weiland met drie nog naronkende paarden. Toen ik in beeld kwam stonden de dieren haastig op. Een paar honderd meter verderop stopte ik om een paar foto's te maken van wat huppelende konijntjes. Ik was lui, en stapte niet uit. Fotograferen vanuit een Quest gaat prima, heb ik gemerkt.

En terwijl ik zo bezig was, kwamen de dames aan. In vlotte draf en gespitste oren. De laatste meters werden aanmerkelijk voorzichtiger afgelegd. Eerst wat schrikkerig, maar allengs met meer zelfvertrouwen. Nieuwsgierig werd de fiets met inzittende bekeken. Om de status quo niet te verstoren bleef ik rustig zitten. De konijntjes liet ik voor wat ze waren. De paarden waren op dat moment even veel leuker.

Hieronder een paar foto's...............

En nog even 'for the record', op deze close-up is nog net m'n fiets in het paardenoog te zien. Ze durven het dus wel, met een beetje geduld, en wat konijnen.

De verjaardag van ma, v2009

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Tue, 30 Mar 2010 13:16:09 PDT

Afgelopen maandag (2e pinksterdag) was het weer zover; mijn moeder was jarig. Zij woont gelukkig een eind weg. Ik zeg gelukkig, niet omdat ik een hekel aan haar heb (in tegendeel), maar omdat ik dan een reden heb om lekker lang en vooral ver te fietsen, en niets fietst zo lekker als een doel voor ogen.

Ik sta vroeg op en voorzie mij van water en versnaperingen. Het belooft een zonnige dag te worden. Ik heb deze route al meerdere keren gefietst, maar heb nu voor het eerst de Garmin Colorado mee. Thuis had ik 'm al een route laten berekenen die voor 90% overeenkwam met de route die ik voorheen reed. Het fietsplan werd door de software van Onroute op twee plekken aangepast:
1. normaal gesproken reed ik om Vianen heen, maar de planner vond een fietspad door de stad zelf.
2. Onroute ontweek het industrieterrein van Lage Weide, een route die ik normaal gesproken wél altijd neem.
Met de eerste routeverandering was ik het wel eens: een grotendeels goed fietspad en een vrij autoluwe zone leidden mij vlak langs het centrum van Vianen.
Over routewijziging twee ben ik minder te spreken: om industrieterrein Lage Weide te ontwijken, wordt even uitgeweken naar de oost-oever van het Amsterdam-Rijn kanaal. Dit betekent twee bruggen beklimmen, incluis het nodige bochtenwerk. Met een 'normale' fiets is dit geen probleem, maar met de Quest wil ik dit soort akties zoveel mogelijk vermijden.

Na het passeren van het hierboven genoemde industrieterrein begint de pret voor de echte velomobilist: een kilometers lange rechte asfaltweg, met vrijwel geen mede-weggebruikers. Na Driemond wordt de pret even verstoord door 500 meter klinkerweg, maar daarna begint het asfalt alweer.

Helaas kom ik even verderop een groter obstakel tegen: daar waar de A1 en het kanaal elkaar kruisen, wordt aan de brug geknutseld. Dit houdt in dat fietsverkeer op de westover van het kanaal niet onder de brug door kan. Twee dames zittend aan een tafeltje en gekleed in fluroriserende hesjes, veren op bij mijn nadering. Nee, ik kan echt niet doorrijden en ook vanmiddag is deze route nog bezet. Door middel van gele bordjes worden de fietsers over twee bruggen geleid. Eerst over een spoorbrug, en later weer terug via de fietsstrook langs de A1.

In de tuin van m'n ouders kom ik bij van de fietstocht. De tuin wordt bevolkt door bloemen en vlinders, en iedere keer als er een vliegtuig overkomt beginnen de kikkers in de vijver een kwaak concert. Ik fotografeer heel wat af en kruip rond een uur of drie weer de fiets in. De wind is ondertussen aangetrokken en komt uit het noordwesten, en dit is voor mij de ideale hoek. Langs het Amsterdam-Rijn kanaal fiets ik met de wind in de rug vele kilometers lang tussen de 45-50 km/h. Heerlijk ! Alleen jammer dat er geen racefietsers waren om in te halen.

Na een tocht van 202 km kom ik lekker ontladen thuis.

Soppende banden

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Tue, 30 Mar 2010 13:18:25 PDT

Afgelopen winter was één van mijn Primo Comet banden na 8000 kilometer trouwe dienst, overleden. Tijd dus voor nieuw rubber. Bij Velomobiel bestelde ik twee nieuwe banden, type Vredestein HPV slick. Al vanaf het begin was het hommelus, of liever gezegd hobbelus; de banden lagen niet lekker om de velg. Vooral bij lagere snelheden was dit te merken aan hobbelen en trillen, maar ik kon zo op het oog niet zien dat de banden er verkeerd om lagen. Ik hoopte erop dat dit gehobbel na een aantal uren fietsen zou verdwijnen, maar nee, helaas.

Ik zat er al aan te denken er dan maar andere banden om te gooien, tot ik een aantal weken geleden op ligfiets.net bij iemand anders hetzelfde probleem tegenkwam. Dé oplossing was de band langs de rand in te smeren met onverdund afwasmiddel en deze dan rond de velg te leggen (met dank aan LBF). Na een half uurtje soppen en glibberen in de garage lagen de twee voorbandjes erom, en inderdaad, ik reed weer als een mes door de spreekwoordelijke boter. Een verademing !

Tijd voor een paar leuke ritjes, 's ochtends naar de vernieuwde Biesbos, waar onlangs in het kader 'Ruimte voor de Rivier' een flink natuurgebied is uitgegraven. 's Winters worden de nieuwe plassen bevolkt door flinke hoeveelheden vreemd gevogelte, maar nu liggen deze er stil en leeg bij. Minder stil is het langs de oevers van die plassen, het is een gekwetter van jewelste. Ik maak een panorama-foto en ga weer op huis aan, alwaar mijn vriendin net slaperig haar bed uit komt.

's Middags verken ik nog wat weggetjes in de Alblasserwaard. Ik dacht dat ik deze streek zo langzamerhand wel kende, maar kom tot mijn verbazing toch nog een paar hele mooie oude dorpjes en landschappen tegen. Aan de horizon geen masten, fabrieken of andere landschap vervuilende gebouwen, maar alleen maar koeien, weilanden, bomen en rustieke dorpjes. Hier heeft de tijd nog stil gestaan.

Na een tochtje van 60km kom ik verfrist en uitgerust weer thuis. Heerlijk !!!

Dag en nacht plaatjes van de nieuwe koplampen

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Tue, 30 Mar 2010 13:20:53 PDT

Zoals beloofd een aantal plaatjes van de nieuwe koplampen. Plaatje één:

Ik heb de met veel moeite gegoten ruitjes van de koplampen vervangen door twee acryl plaatjes. Acryl laat zich erg makkelijk vervormen als het verhit wordt. Door twee plaatjes acryl uit te zagen en deze te verwarmen met een verfbrander, kon ik ze in de juiste ronding buigen. Een werkje van een half uur.

Zoals te zien was in mijn vorige post zitten de koplampen nu vast op het frame van de fiets. Dit had twee redenen:
1. Ze zijn zwaarder dan de vorige Luxeon lampjes, en dus moeilijker aan de bovenkap vast te zetten zonder dat de lampen verschuiven.
2. Door ze met een beugel aan het frame te zetten kan ik ze makkelijker afstellen vóórdat de kap eropgaat.
Nadeel is natuurlijk dat de kap eraf moet als ik naderhand nog iets bij zou willen stellen. De binnenzijde van de koplampen wordt gevormd door een stuk pvc-buis dat ik beplakt heb met chroom-folie.

En hier dan twee foto's van de fiets in het donker. Nou ja, bijna donker dan, ik ben een uitgesproken ochtendmens en het wordt de laatste tijden steeds later donker. Hier is ook weer mooi te zien dat de bovenkant van de lichtbundel mooi begrensd wordt, zodat tegenliggers minder snel verblind worden. De muur van het gebouw vóór de quest is ongeveer 30 meter ver. In totaal leveren de twee lampen 120 lux, en daar ben ik dik tevreden over.

De nieuwe koplampen

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Tue, 30 Mar 2010 13:23:49 PDT

Sinds ik mijn Quest heb, rijd ik rond met vier Luxeon K2 ledjes als koplampen. Destijds leek mij dat een berg licht, maar in de praktijk was het maar net genoeg. Zeker op de donkere polderweggetjes tussen Gorinchem en Gouda kon ik soms net op tijd ongewenste obstakels op de weg omzeilen. Afgelopen winter vatte ik het plan op om de lampjes te vervangen door een versie die toch meer 2009 is. Via een paar omzwervingen kwam ik uit op deze link...

Zoals het Duitsers betaamt, hebben ze een en ander gründlich aangepakt. In een mooi overzicht wordt precies aangegeven wat de voor- en nadelen diverse koplampen zijn. En verder vond ik op de blog van Wim Schermer nog meer informatie, waarin hoog werd opgegeven van de B&M Cyo Sport. De beslissing was dus snel gemaakt, en omdat mijn fiets is uitgerust met twee koplampen, heb ik maar gelijk twee van die dingen besteld.

Probleem één was de voeding. Ik heb twee 12 volt accu's in mijn fiets, maar de Cyo's branden het liefst op wisselstroom, of anders op gelijksstroom van 7,2 tot 7,5 volt. Gelukkig is het vrij makkelijk om met een vrij simpel IC'tje deze spanning te bereiken. Bij Conrad bestel ik twee van die dingen, luisterend naar de prozaïsche naam 78S75 7.5V 2A. Het komt er in het kort op neer dat er aan de ene kant een willekeurige spanning in wordt geduwd, en aan de andere kant komt er altijd 7,5 volt uit. Precies goed voor de Cyo's dus. Even een schema'tje...

Op pin1 van de IC wordt +12 volt aangesloten, op pin3 0 volt. Nu zal pin2 7,5 volt gaan leveren, en die kan ik dan weer aansluiten op de Cyo. D'r zitten nog twee condensatortjes bij die moeten voorkomen dat er ongewenste stroompieken ontstaan. Ik knutsel een en ander op een testbordje in elkaar en kijk of het werkt. Het resultaat laat zich hieronder aanschouwen.....

De hele zooi werkte dus. Een simpele meting wees uit dat de uitgegeven spanning 7,4 volt was, bij 210mA. Dat is een heel stuk minder dan de 750mA die m'n oude Luxeon K2 lampjes verstookten. Het enige nadeel is dat de spanningsregelaar nogal heet wordt, en dat ik dus een koelribbetje op het ding moet plakken. Gelukkig heb ik die nog liggen, van een videokaart die ooit eens overleden was. In principe kan één zo'n spanningsregelaar dus twee Cyo's laten branden, maar ik neem het zekere voor het onzekere en geef iedere koplamp z'n eigen regelaar, ze kosten per slot van rekening maar 85 cent per stuk. Zo kom ik niet ineens in het donker te staan als één van die dingen ineens besluit er mee uit de scheiden.

Na flink wat geknutsel aan het ophang- en afstel systeem voor de koplampen was het dan afgelopen week zover, de koplampen gingen in de fiets. Hier een impressie (nog even in daglicht)

.... nou vooruit, nog één, van de voeding....

Binnenkort zal ik wat meer foto's plaatsen, ook als het donker is.

Fiets eindelijk af

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Tue, 30 Mar 2010 13:25:05 PDT

Gisteren was het dan eindelijk zover; na weken van bedenken, ontwerpen, zagen, boren, schroeven, knippen, solderen en plakken is mijn fiets rijklaar. Hieronder een lijstje van wat ik allemaal gedaan heb:

nieuwe koplampen
nieuwe schakelkast en signaal lampjes, zodat ik kan zien wat ik in- en uitgeschakeld heb
overtollige bedrading ingekort en wat netter weggewerkt
de schakelaar voor de richting aanwijzer wat dichter naar het stuur verplaatst
nieuwe plek voor m'n twee accu's
vervanging voor de siliconen-kit tussen de boven- en onderkant van de Quest.

Over die koplampen zal ik later nog verder uitwijden, de rest spreekt voor zich. De siliconen-kit heb ik bij wijze van test vervangen door zelfklevende tochtstrip, omdat ik het zat was om iedere keer als de bovenkant van de Quest eraf moest al die siliconen resten te verwijderen. Op zich werkt het idee goed, maar de tochtstrip laat zich maar tot ca 2mm samendrukken, waardoor een toch wel grote kier tussen boven- en onderkant zichtbaar is. Geen onverdeeld succes dus.

En de accu's ? Die lagen altijd op de vloer van m'n fiets heen en weer te hobbelen, en regelmatig zaten de snoeren klem onder de scherpe rand van het stoeltje. Ik heb ze nu tegen de achterkant van datzelfde stoeltje geplakt, foto's volgen nog.

Omdat ik een paar weken lang niet gefietst heb, en het werkelijk schitterend weer is, én ik over een maand weer naar de verjaardag van m'n moeder ga, gooi ik er bij wijze van training maar gelijk een lange fietstocht tegenaan. Ik heb bij tot doel gesteld om 100 km te gaan fietsen, dat moet makkelijk kunnen.

Ik doe het rustig aan, maar zelfs in dit bezadigde tempo haal ik nog regelmatig racefietsers in. Altijd leuk. De natuur ligt er op z'n mooist bij; scherm- en andere bloemen schuiven op ooghoogte voorbij, de bloemenlucht is zo af en toe overweldigend. Ik rijd langs de Merwede richting Zaltbommel, en daarna richting Beesd. Ik maak een panorama foto van de fiets op een appeldijkje. Een man op leeftijd passeert en roept mij al fietsend iets toe. Ik versta er geen moer van, maar aangezien de vent gewoon doorfietst, verwacht hij ook geen antwoord denk ik. De omgeving boven Beesd is erg mooi, ik kom hier veel te weinig eigenlijk.

Na Leerdam ga ik weer richting Gorinchem. Omdat de kilometerteller nog op 80 staat, maak ik een wijde lus en ga ik via de noord-oever van de Merwede weer richting Gorinchem. Wat mij hier ineens opvalt dat hier verschillende Koninginnedag-vlaggen halfstok hangen. Ik ben nog totaal onwetend van het drama dat zich een paar uur geleden in Apeldoorn heeft afgespeeld, en verbaas mij erover dat die mensen kennelijk niet goed kijken als zij de vlag uithangen.
Als ik thuis het verschikkelijke nieuws van mijn vriendin verneem, geeft dit een flinke domper over deze prachtige dag.

De afgelegde route, precies 99,4 km.

Tegenslag met de knipperlichten.

rob.broek@gmail.rcom (Rob Broek) — Wed, 22 Apr 2009 07:44:23 PDT

De schakelkast was af (zie vorige post), hoopvol toog ik naar mijn fiets om te testen of alles naar wens werkte. Ik verbind de stekkers, niks. Controleer de stekkers. Deksels, een aantal pootjes van de richting-aanwijzer schakelaar zijn verbogen. Dat ding heeft zeven pooltjes in een stekker met een doorsnede van 10mm. Onnodig te zeggen dat dat nogal klein is, en een ongelukje is snel gemaakt. Na drie kwartier pielen met een tangetje weet ik de pooltjes zo recht te krijgen dat een en ander weer in elkaar schuift. Nu hoor ik het relaitje van de richting aanwijzer wel klikken, maar de lampjes branden niet. Grmmbl, grrrrrr.

Ik knip de kabel van de richting aanwijzer los en neem het hele zooitje mee naar binnen en meet het hele rimram door. En zo kom ik erachter dat de beide voedingen van de knipperlichten à 15 euro per stuk overleden zijn. Slik. Zeker ergens sluiting gemaakt. En zo word ik gedwongen om een klusje dat ik voor later wilde bewaren nu uit te voeren; het stroomlijnen van de knipperlicht schakeling.

De schakeling zat zò in elkaar dat de knipperlichten ook als standlichten te gebruiken waren. Deze functie heb ik alleen niet of nauwelijks gebruikt, en sloop ik er nu dus uit. Dat scheelt gelijk weer twee relais en een hoop draadjes. Verder zoek ik op wat het amperage en voltage van de knipperlichtjes ook alweer was. Dat komt uit op 350mA en 2,3V. De ledjes staan in serie, dus ik kan ze met een eenvoudige voeding van 5V ook aan het branden krijgen. Dat wordt weer een paar uurtjes solderen, maar het electronische gedeelte van mijn fiets wordt er wel simpeler en minder storingsgevoelig door.