روزنوشته ها

دانشجو

rezadaily — Fri, 04 Sep 2009 19:40:18 GMT

روز اول مي‌ايد دانشگاه كه مي‌خواهم دكتر مملكت بشوم، تخصص مي‌خوانم.... اگر هم كمي سواد داشته باشد، مي‌خواهم مقاله ISI بدم

چند ماه و ترمي مي‌گذرد و او به خاطر غيبت در يك يا چند درس حذف شده است!

كم اند كساني كه هدفشان ثابت است، كاش زودتر به ثبات نفس برسيم.

سكس و عشق

rezadaily — Fri, 04 Sep 2009 19:27:18 GMT

دخترك سرش را بالا گرفت: من عاشقشم! مي‌ميرم براش! كي گفته عشق چيز بدي است، من حاضرم تا آخر عمرم با او بمانم!

... سرش را پايين انداخت كه قبلن خيلي دوستم داشت، نمي دانم چه شده!

و دخترك افسردگي گرفت!

بعد از مدتها شنيدم كه گفتند نبايد تنهايش بگذارند.... ولي فراموش كردند و تنها ماند...!

رد كنم يا تاييد كنم اين مقاله‌ي علمي را!

شروعي دوباره

rezadaily — Fri, 28 Aug 2009 22:07:08 GMT

چند هفته پيش بود كه توي يكي از وبلاگ‌ها خواندم كه نوشته بود "بوي رمضون مياد" ، آن وقت من در انجا كامنت گذاشتم كه "بابا كو تا رمضان"، الان كه نگاه مي‌كنم، مي‌بينم امروز روز هشتم ماه رمضان هست و به همين زودي بوي رمضان، خودش را آورد.

الان كه دارم نگاه مي‌كنم، مي‌بينم ايام دانشگاه و مدرسه هم نزديك شده و واقعآ مي‌شه بوي اونها رو احساس كرد. انگار همين ديروز بود كه ترم وحشتناك و البته كابوس وار ششم رو تموم كردم. بدترين اتفاقات ممكن توي زندگي‌ دانشجويي هركسي كه مي‌تونه بيافته اين ترم براي من افتاد، كسي كه اينجا من رو نمي شناسه، از شما چه پنهون بد بختي‌اي كشيدم كه نگو نپرس. اولش از حذف شدن توي يك درس پيش‌نياز و چهار واحدي به نام فارماكولوژي برام اتفاق افتاد كه قبلن در موردش نوشتم، اين ضربه خود باعث شد مني كه اين‌قدر اين ترم خودم رو آماده كرده بودم كه خوب درس بخوانم و موفق باشم، پام شكسته بشه و واقعآ اونقدر توي شوك اين اتفاق وحشتناك بيافتم كه تا به خودم اومدم ديدم توي اين ترم‌ مشروط شدم! از طرفي با درگيري هايي كه بعد از انتخابات افتاد ،تصميم گرفته شد كه سر دوتا از امتحانات كه مقارن با اين مسائل بود نريم، با خودمون گفتيم كه بعدآ از همه‌ي كلاس امتحان مي‌گيرند، ولي تا الان هم كه دو ماه از امتحانات گذشته اين امتحان برگزار نشده و همينطوري 5 واحد حذف شديم! و اين شد كه من در ترم‌ ششم مشروط شدم و خيلي بهم ضربه زده بشه.

حقيقتآ بودن توي جمعي از دوستان كه همه‌گي در يك مسير هستند خودش مي‌تونه باعث رقابتي بشه كه ممكنه خيلي ضعيفت كنه. من توي همچين جمعي بودم. تحقيرهايي كه از طرف نزديك‌ترين دوستانم به واسطه‌ي عقب افتادنم شدم باعث شد كه تابستان امسال با روحي خسته و فرسوده به خانه برگردم. دعوايي كه بنا به گفته‌ي همه‌ي دوستان با خطاكاري هم‌اتاقي‌ام كه برايم مثل برادر بود،افتاد باعث شد كه از او جدا شوم و بعد از چهار ترم هم اتاقي بودن اين ترم مشكل هم‌اتاقي را داشته باشم. اين‌ها همه مزيد برعلتي شد كه من نتوانم به راحتي خودم را پيدا كنم.

نمي‌خواهم اين مسائل را با شكستي كه در عشقم داشتم قاطي كنم، ولي به خدا بار همه‌ي سختي‌ها و مشكلاتم بعد آن اتفاق محترمانه! برايم دوبرابر شدم. با روحي خسته و آشفته به خانه امدم. تيك عصبي امانم را بريده بود، هر وقت هركاري مي‌كردم ياد دوستانم مي‌افتم كه به من مي‌خنديدند، و هري دلم مي‌ريخت. در هركاري كه كه مي‌خواستم وارد شوم ترس شكست داشتم. ترس عقب افتادن روزگارم را سياه كرده بود. من عملآ با اتفاقي كه در درس‌هايم برايم افتاده است يك ترم‌ عقب افتاده‌ام، البته اگر خوب درس بخوانم مي‌توانم جبران كنم ولي خيلي سخته، مشكلات از دست دادن شخصيت باعث شد كه به افسردگي‌اي خفيف مبتلا شوم. هر چقدر ديگران به من احترام مي‌گذاشتند بازهم ياد نقطه‌ي ضعفم مي‌افتادم.

تا اينكه پدرم گلم به من پيشنهاد كرد كه به داروخانه‌اي بروم و درآنجا تابستان را بگذرانم. نياز داشتم كه روزگاري هر چند قليل را به دور از علم و استرس دانشگاه و دوستانم بگذرانم، بايد مي‌ساختم خودم را. بايد اين همه سختي را از چهره‌ام مي‌شستم و انسان بشاش گذشته مي شدم. روز اولي كه به همراه پدر براي معرفي به داروخانه مذكور رفتم، براي اولين بار يكي من را با نام "دكتر" بدون هيچ‌گونه انتظاري خواند. زيبايي اين كلمه، نه به خاطر احساس خداي ناكرده برتري كه احترام بي غل و غش، به دلم نشست ولي ابتداي كار نمي توانستم اين كلمه را كامل درك كنم، ولي خوشا به حال من كه با كساني كارم افتاده بود كه مداراگر بودند. روزي كه به داروخانه رفتم تنها دو روز بود كه داروخانه راه‌اندازي شده بود، يه همين دليل با گروهي جوان و با محبت افتاد كارم كه درك مي‌كردند من را بدون هيچ چشم داشتي . از انصاف به دور است كه اگر نام دكتر "دادخواه" را بر اين برگ الكترونيكي از خاطرات روزانه‌ام ننگارم، كه او اطرافيانش، كه به دستور او بودند، رضا را از اين زندگي سختش به دنياي واقعي بازگرداندند. اين روزها بود كه ديدم همان دوستان كه مرا به سخره مي‌گرفتند حال حسادتشان به من گل كرده بود. شخصيت از دست رفته ام را باز يافته بودم. زمانش رسيده بود كه باز خود را بسازم و تمركزم را بازيابم. تمركزي كه مدتها بود با آن ميانه‌ي خوبي نداشتم. اشتباهاتم را ناديده مي‌گرفتند و مي‌گفتند"تازه كاري! عيبي ندارد، مي‌تواني دوباره جبران كني، ولي سعي كن كه ديگر تكرار نشود" . بايد هرروز سجده‌ي شكر به‌جاي آرم كه اين روزگار سياه من با نام دكتر و اطرافيانش سفيد شد. اعتماد به نفسم را بازيافتم و ... .

كتابي را پشت شيشه‌ي يكي از كتابفروشي‌هاي شهرمان ديدم كه نامش بود "آئين زندگي" نوشته‌ي "ديل كارنگي". نمي‌توانم بيان كنم كه اين كتاب چقدر توانست من را به زندگي بازگرداند. الان كه فكر مي‌كنم مي‌بينم كه من هميشه نگراني داشتم و اين خود باعث شده بود به قول «هدايت»،" اين مشكلات مثل خوره روح من را در انزوا و تاريكي بپوساند. "دانستم كه با غم خوردن نرسد هيچ كاري به سرانجام و پايان. پس به گفته‌ي اين كتاب عمل كردم با همه‌ي وجودم معتقد شدم به اين‌كه «بالاتر از سياهي رنگي نيست».

قوي خواهم كرد خود را تا بتوانم مشكلات گذشته را حل كنم. حال كه گذشته گذشته است، چاره‌اي جز ساختن و حل كردن آن نيست. اين كار خود مي‌تواند لطف خداي تعالي باشد، تا بتوانم به خود بيام و بفهمم كه كجا هستم. با اين رويه اگر مي‌خواستم زندگي كنم به ناكجاآباد ميرسيدم. به ناكجا آبادي كه نه تنها در زندگي دانشجويي كه بعد از آن نيز پايم را درگل ميگيراند و مانع حركتم مي‌شد.بايد آماده كنم خودم را براي ترم هفت با 14 واحد، تا بتوانم گذشته‌ام را جبران كنم. مي‌دانم كه خدا با من است.

الان كه اين را نوشته ام احساس مي‌كنم كه خيلي سبك شده‌ام، نمي‌دانم چگونه اين كلمات را نگاشتم، اين را بدانيد كه اين نوشته‌ها مستقيمآ از قلبم به دستتان و انگشتانم رخنه كرد. باشد تا بنگارم اين را به عنوان آخرين غم‌نامه‌ي اين دفتر الكترونيك. عنوان آخرين غم‌نامه از شكست‌هايم در در اين دفترخاطرات الكترونيكي.

قلم‌پرها

rezadaily — Thu, 27 Aug 2009 12:25:18 GMT

ديشب تا دير وقت نشستم و فيلم زيبايي به نام قلم پر را ديدم كه براستي برايم جذاب بود. فيلمي با بازيگري كيست وينسلت ، محصول سال 2000 كه براستي پر معنا بود.

هميشه اعتقاد داشتم كه مطلق گرايي شيوه‌اي غلط است و هميشه به جايي مي‌برد ما را كه نبايد. انكار يك مورد انساني نيز خود راهكاري براي اثبات بيشتر و غير مستقيم يك اصل نهادي در همه‌ي ما است. اصل عشق نقطه‌اي است كه همه‌ي ما به آن اعتقاد داريم و در همه‌ي ما است. هر چقدر بخواهيم آن را انكار كنيم ولي بازهم نمي توانيم. از طرفي نمي‌توان همواره به عشق بدون حواشي‌اش توجه كرد. مسئله‌اي كه خيلي ها از آن مي‌ترسند. عشق اگر همراه با صكس(ببخشيد لكنت زبان دارم!) نباشد زياد دوام نخواهد يافت، اثباتش هم زياد سخت نيست ، كافي است كه نگاهي به آمار طلاق ها بياندازيم مي‌بينيم بسياري از طلاق ها به دليل عدم ارضاي ميل جنسي توسط يكي از طرفيني است كه زماني دم از عشق خدايي مي زدند!

از طرفي نگاه مطلق به مسائل جنسي نيز خود باعث ايجاد يك عقده‌ي رواني در هر فردي مي‌شود كه هوس بيشتر خواستي را هم تقويت مي‌كند. همه‌ي فيلم درواقع همين بود! نگاه متعادل به مقوله‌ي رابطه‌ي جنسي!

داستان در باره‌ي يك نويسنده‌ي داستان هاي "پ ورن " است كه به دليل غوطه ور شدن در تفكراتش و انتشار كتاب‌هاي مختلف در اين زمينه بدنامي زيادي دارد. به همين دليل اين فرد در يك تيمارستان نگهداري مي‌شود كه يك كشيش آن را اداره مي‌كند. تمام علاقه‌ي اين فرد به نوشتن داستان هاي پورن است، تا اينكه كشيش مطلع مي شود كه داستان‌هاي اين فرد به صورت مخفيانه انتشار مي‌يابد. از طرفي از طرف ناپلئون فردي براي حل اين مسئله به آن تيمارستان مي‌فرستد. اين فرد از معتقدين به "س كس بد است و نبايد به هيچ وجه در رابطه با آن صحبت شود" است. تقابل اين فرد ديوانه و سرسخت با اين مشاور( با بازي Michael Caine) وقايع اين داستان را رقم مي زند.

دكتر Royer-Collard اعتقاد به درمان با استفاده از جبر و زور دارد. به همين دليل از كشيش آنجا (با بازي Joaquin Phoenix) مي‌خواهد كه قلم‌پرهاي او را از او بگيرد تا او ديگر نتواند داستان‌هايش را بنويسد. ولي نويسنده‌ي سرسخت ما با اين كارها از پاي نمي‌افتد و هر كاري مي كند تا بتواند داستانش را بنويسد. به تدريج با او هر كاري مي‌كنند، و تمام وسايل اتقش را از او مي‌گيرند، حتي زبانش را مي برند ولي بازهم كار خودش را ميكند. ارضاي حس نوشتن توسط اين فرد تمام نشدني است، حتي در آخرين لحظه‌ي عمرش با مدفوع خودش برروي در و ديوار داستان‌هايش را مي‌نويسد!. از طرفي يكي از طرفداران داستان‌هاي اين فرد همسر نوجوان دكتر Royer-Collard است كه در نهايت به او خيانت مي‌كند.

از طرفي كشيش داستان هم عاشق رخت‌شور تيمارستان( با بازي Kate Winslet) مي‌شود و در لحظات آخر نمي‌تواند عشقش را از او پنهان كند. بعد از مدتي كيت وينسلت مي‌ميرد(دليلش را با ديدن داستان ببينيد!) . همچنين بعد از مرگ نويسنده‌ي پورن داستان ،كشيش هم ديوانه مي‌شود و از آن پس خود نويسنده‌ي اينگونه داستان‌ها مي‌شود.

اما اوج اين داستان در انتهاي داستان است كه دكتر Royer-Collard بعد از مدتها، خود اقدام به چاپ و نشر كتاب‌هاي نويسنده‌ي پورن داستان مي‌كند!

مي توان زيبايي بي حد و حصر اين فيلم را در متن انتهايي فيلم ديد آگاه كه كشيش داستان در سلول انفرادي اش در تيمارستان هنگام نوشتن پنهاني داستاني ديگر مي‌گويد:

خواننده‌ي عزيز براتون از قلم دي‌كلمبر( نويسنده‌ي اصلي داستان‌هاي پورن) داستاني را نقل مي‌كنم. مردي كه آزادي را در عجيب‌ترين مكان‌ها بدست آورد. در قعر يك مركبدان، برروي نوك يك قلم پر، با اين وجود آگاه باشيد داستانش در خون غوطه ور شده ، شخصيت‌هاي داستان افراد فاسدي هستند، و موضوع داستان ناگوارترين موضوعهاست، اما به منظور شناخت تقوا و پاكدامني ، ما بايد خودمان را گناه و فساد آشنا كنيم، در آن موقع است كه ما مي‌توانيم ظرفيت كامل يك انسان را بشناسيم، پس بياييد من اين جرات را به شما هديه مي‌كنم، ورق بزنيد

شايد بتوان گفت كه اين مهم‌ترين هدف اين داستان بود. شديدآ توصيه‌ مي كنم اين داستان زيبا را ببينيد، بازي زيباي Geoffrey Rush در نقش نويسده‌ي داستان، كيت وينسلت در نقش رختشوري كه داستان‌هاي نويسده را به بيرون انتقال مي‌داد مي‌تواند لحظات زيبايي را براي شما بوجود آورد. فيلم عاري از هرگونه صحنه‌هاي +18 است ولي زياد خاواندگي نيست!در هر صورت فيلم زيبايي براي تعطيلات آخر هفته است!

رمضان متفاوتی آمد...

rezadaily — Fri, 21 Aug 2009 21:10:30 GMT

خوب می دانم که ماه سختی است خیلی ها مثل من تازه دارند سعی می کنند وزن زیاد کنندُ می دونم خیلی ها نمی تونند بیش از ۱۵ ساعت بدون غذا را تجربه کنندُ ولی ماه رمضان آمده است. ماه بزرگی است. ماه مهمی است.

شاید روزگاری در تاریخ ثبت شد که ماه رمضان انتخابات دهم ُ با دیگر ماه ها متفاوت بود. شاید گفته شود که مردم برای اینکه اثبات کنند در لفظ "جمهوری اسلام ایران" هیچ اختلافی ندارندُ در گرمای ۴۵ درجه ی ماه شهریور سال ۸۸ ُ روزی ۱۵ ساعت هیچ نمی خوردند و روزه می گرفتند . شاید گفته شود روزگاری که مردم ایران خیلی آدم های خوبی هستند(برخلاف چیزی که خیلی از فرنگی ها می گویند)ُ شاید بازهم از عادت بودن خارج شویم ُ شاید روزگاری گفته شود که مردم ایران بازهم حادثه خلق گردند! شاید گفته شود که مردم ایران مردم حق شناسی اند و همیشه می دانند چکار باید بکنند.

به هر حال اگر دوست دارید روزه بگیرید و اگر هم واقعآ به روزه نگرفتن اعتقاد نداریدُ خوب روزه نگیرید!

...

rezadaily — Wed, 19 Aug 2009 12:14:52 GMT

براستي الان مهم‌ترين كاري كه بايد انجام داد چيست؟...

اينكه بريم توي كار درس خوندن و بي خيال دنيا بشيم، يا اينكه بريم تو كار وبلاگ نويسي و همش فرت و فرت آي‌تي بنويسم، يا اينكه همه‌اش كتاب بخونيم و درس عبرت بگيريم!.

واقعآ الان براي من جاي سوال داره.نمي دونم چه كاري مي‌تونه مفيد باشه و خوب و چه كاري مي‌تونه به ضررم تموم بشه. شايد سوالي باشه كه براي خيلي ها پيش‌مي آد ولي نمي دونندچطور بيانش كنند!

شرحي بر يك ماجرا

rezadaily — Tue, 18 Aug 2009 19:23:18 GMT

هيچ وقت دوست نداشته ام كه ققط نيمه ي خالي ليوان را ببينم، منتها زماني مي‌رسد كه ليوان اصلآ تا ته خالي است! اميدواري بعضي وقتها مصداق سراب آب در كوير را دارد. شايد قرار گرفتن در مسيري كه براي هركسي نمي‌تواند پيش بيايد انتظارات از خود را بالا ببرد. غروري كه باعث رفتن به دل كويري مي‌شود.به اميدي بيرون آمدن از آن با قدرت بالقوه ات! روزگاري بود كه از فعليت خودم خيلي خوشم مي‌امد و خيلي به آن مي باليدم، اين بود كه وارد عرصه‌اي شدم كه بازگشتي در آن نيست.

قبول كنيم كه گاهي وقت‌ها هم بخت يار نيست. گاهي اتفاق مي‌افتد كه در اوج غروري و چنان بر زمين مي‌افتي كه صداي خرد شدن گردنت را هفت فرسخ آن طرف تر مي‌شنوند. جايي كه رقيبانت تا دندان زره پوشيده اند كه به هر ترتيبي تورا عقب بزنند. ناخواسته يا آهنگي از داريوش افتادم كه مي‌گفت:

صداي زنجير تو گوشم مي‌خونه، تو داري از قافله دور مي‌موني

دور ماندن از قافله‌اي كه زماني خودت راه‌بان آن بودي زيادي به استخوان‌هاي بدنت فشار مي‌اورد. فشاري كه غم حسرت گذشته را خوردن از راه نيامدن بر آن مي‌افزايد. غمي كه مي‌گويد اي‌كاش كمي سريع تر راه مي‌رفتم! غمي‌كه مي‌گويد اي‌كاش در اين كوير وانفسا كمي آب با خودم مي‌آوردم! تا الان تشنه‌ي يك جرعه آب از رقيبم نباشم. غمي‌كه مي‌گويد اي كاش روزگاري فكري چينين مي‌كردم كه اين چنينم نشوند!

روزگار و حسرت‌هايش گريبان ما را گرفته و نبايد به كسي بگوييم! حتي آن كه نزديك‌ات است‌، حتي آنكه مي‌انديشد بايد پيروز باشي، حتي آنكه براي پيروزي ات دعا مي‌كند، حتي... . روزگار غريبي است! نازنين!. يكي از شاعرها بود كه مي‌گفت "هوا بس ناجوانمردانه و سرد است"! ولي به راستي به نظرم بدترين دشمن در حق خودم نه نارفيقان كه خود ناكسم بود!

ديشب خانه‌ي يكي از دوستان دعوت بودم، همه انجا سيگار مي‌كشيدند، الا من و يكي ديگر. يكي از آن سيگاري ها گفت: مرد اون كه سيگار بكشه و بهش معتاد نشه! ولي آن يكي كه نمي‌كشيد گفت: نه! مرد اونه كه سيگار نكشه! و بتونه خودش رو توي اين وانفسا سالم نگه داره! هي! سخته پيداكردنه مسيري كه بين هزار مسير گم شده، شايد فقط به سختي بشه اون‌ها رو پيدا كرد! خوب اين‌هم يك جورشه!

حسرت

rezadaily — Sat, 08 Aug 2009 20:00:18 GMT

هميشه در زندگي‌ام اين فكر را به خودم القا كرده‌ام كه حسرت زندگي‌ ديگران را خوردن كار من نيست و هميشه اين كار را پايين تر از شان انساني مي‌دانستم. در خوابگاه با هم‌اتاقي ام هميشه سر اين مسئله بحث داشتيم كه اون هميشه مي‌گفت كه " چرا من نبايد از اون ماشين‌هاي گران‌ قيمت كه رفقا مي‌ارند دانشگاه داشته باشم " و من هم هميشه مي‌گفتم كه بابا بي خيال! چرا اينقدر حسرت زندگي اونها رو مي‌خوري!

هميشه اعتقاد داشتم كه اين‌ها خيلي مهم نيست و تمام اين‌ها مال باباي اين دوستان ثروتمند هست. اين اعتقادم هميشه مانده بود(البته الان هم دارم) تا اينكه در اين مدت به داروخانه رفتم.

اين داروخانه‌اي كه من دارم توش كار مي‌كنم مال يك خانم دكتري هست كه تازه عروس قديمي‌ترين دكتر داروساز شهرمان است و از اون آدم‌هايي است كه پول پارو ميكند. اين خان دكتر متولد سال 60 هست و ورودي 80 تبريز هست و سال 85 فارغ‌التحصيل شد(يعني دقيقآ همون سالي كه من رفتم دانشگاه) .از نظر زيبايي هم واقعآ بايد گفت كه "خيلي زيبا" است. اين خانوم شوهرش مهندس عمران از دانشگاه آزاد هست(اونهم ناپيوسته) با پول پدرش رفته توي كار بساز و بفروش، و كلي درآمد داره. هر روز با يه ماشين ميان داروخانه! يه روز با سانتافه، يه روز با 206، يه روز با... چه مي‌دونم! خلاصه دلم براتون بگه كه خدا هيچي براي اين خانواده كم و كسري نذاشته.البته از نظر پرستيژ خانوادگي‌هم بگم كه خانواده‌ي اين پسره فوق‌العاده قديمي هستند و اصيل و البته انسان‌هاي بسيار خوبي هستند.

با همه‌ي علاقه‌اي كه به اين خانواده دارم( به خاطر لطف بسيار زيادي كه به من دارند) اين دفعه را بايد بگويم كه بدجور كم آوردم! ديشب كه تازه از سفر برگشته بوديم، وقت خواب پيش خودم گفتم خدايا! يعني ميشه من هم روزي زندگي ام اينطوري بشه! يعني مني كه بابام پول نداره ولي دارم درس دكتري! مي خونم،مي تونم يه روزي خودم اين جور زندگي كردن رو تجربه كنم؟ يعني من هم مي‌تونم زن خوبي مثل خانوم دكتر داشته باشم؟(از شخصيت اين خانم دكتر هرچي بهتون بگم كم گفتم) .

شايد اين اولين باري بود توي زندگي‌ام كه حسرت زندگي يكي رو خوردم، البته خدا رو به خاطر همه‌ي نعمت‌هايي كه به من داده شكر مي كنم، ولي خوب اين جور فكرها چه بخواهيد و چه نخواهيد به ذهن آدم خطور ميكند.

در هر صورت گذشته، گذشته است و الان را بايد چسبيد!

اعتراف مي‌كنم...

rezadaily — Sat, 01 Aug 2009 20:08:33 GMT

اعتراف مي‌كنم خيلي وقت‌ها آرزو مي‌كردم كاش مي‌مردم.

اعتراف مي‌كنم عاشق شدم.

اعتراف مي‌كنم سيگار كشيدم.

اعتراف مي‌كنم در دعوا كتك زياد خوردم.

اعتراف مي‌كنم خيلي گيج‌ام(كس خول!).

اعتراف مي‌كنم يك ترم در دانشگاه مشروط شدم.

اعتراف مي‌كنم اگر دكتر نمي‌شدم،هيچي نمي شدم.

اعتراف مي‌كنم اگر در زندگي‌ام يك كار درست كرده باشم، آن راي دادن بود.

اعتراف مي‌كنم به موسوي راي دادم.

اعتراف مي‌كنم خليي وقت‌ها آنقدر در تفكراتم غوطه‌ور مي‌شوم كه آن را در دنياي حاضر بروز مي دهم.

اعتراف مي‌كنم در زندگي‌ام از يك نفر خيلي بدم مي‌آيد.

اعتراف مي‌كنم گاهي وقت‌ها از پدر و مادرم بدم مي‌آيد.

اعتراف مي‌كنم تفريبآ اصلآ نماز نمي‌خوانم.

اعتراف مي‌كنم با خيلي‌ها دوستم ولي خيلي‌ها با من دوست نيستند(بر خلاف گفته‌ي خيلي‌ها در مورد خودشان)

اعتراف مي‌كنم ... !

براي ثبت در تاريخ

rezadaily — Mon, 20 Jul 2009 20:43:27 GMT

اين روزها علاوه براينكه روزهاي خوبي را دارم مي‌گذرانم،ولي ته دلم بسيار ناراحتم. خوشحالي من به خاطر كار كردن در داروخانه است.داروخانه‌اي پر از آدم هاي درست و حسابي كه اساسآ روابط براسا احترام است و نه ضابطه.ولي ناراحتي اساسي من به خاطر امتحانات اين ترمم است. شايدبدترين روزهاي كل زندگي ام را گذراندم.در اين روزها آنقدر به خودم فحش دادم كه هر كسي ببيند با خود مي گويد فلاني عقلش را اساسآ از بيخ وبن به اجاره داده است!

اين ترم بعد از مشكلي كه براي درس فارماكولوژي برايم پيش آمد ، كلي نا اميد از درس خواندم شدم و آخر سر هم نتيجه شد اينكه "مشروط " شوم. و اين مي تواند بدترين خبر كل دنيا براي هر دانشجويي باشد. از طرفي اين ترم 5 واحد را از تمام بچه هاي كلاس حذف كردند و من با اين عمل اساسآ از صحنه‌ي روزگار محو شدم!

بازهم اميدم به خداست و معتقدم شايد اين تنها راه باقي مانده بود تا خدا به من بفهماند كه با يد درس بخوانم و همين جوري سرسي نگيرم قضيه را.بي سوادي ام را وقتي خوب فهميدم كه رفتم داروخانه و نسخه پيچ ها از من در مورد يك نسخه سوال مي كردند و من با من و من جواب مي دادم.البته نگذاشتم به بي سوادي ام پي ببرند! اين روزها همه‌اش دارم درس فارماكولوژي را دور ميكنم و نام داروها را با ساختار و مكانيسم و ... دور مي كنم تا بلگه بتوانم در داروخانه خوب ياد بگيرم.

البته بازهم اميدم به خداست و اعتقاد دارم خدا چون من را دوست دارد اين بار كمكم نمي كند تا ياد بگيرم و خوب درس بخوانم. ايشاللا ترم بعد خوب درس مي خوانم و موفق مي شوم.تا آن زمان تنها كاري كه بايد بكنم اين است كه بايد صبر كنم و بس!