Pranitee's space : บอก บ่น ใบ้ บ้า บรื๋ย...

บทเรียนที่จำจนวันตาย

Sat, 07 Nov 2009 04:21:27 Z

บทเรียนนั้น คือ
ก่อนจะลงชื่อในอะไรก็ตาม (ไม่ใช่แค่ลงนามในสัญญา ลงอะไรก็เถอะ จำไว้เลย สอนลูกสอนหลานไว้เลย ให้ทำแบบนี้ให้คุ้นเคย ตั้งแต่ยังเล็ก) ต้องอ่านให้จบทุกตัวอักษรก่อนลงชื่อ ไม่ต้องกลัวคนอีกฝ่ายจะรอนาน
เพราะเราได้บทเรียนมาแล้ว (คือมันก็ไม่ได้อะไรมาก แต่ที่มากที่สุดคือ เราไม่รู้ว่าเราเซ็นชื่อในเอกสารที่มีรายละเอียดว่าอะไรบ้าง มันแค้นใจมาก เล่าให้ใครฟัง เขาก็ตอบไม่ได้ แถมเรายังโดนด่าซ้ำมานับไม่ถ้วน) เสียใจ เจ็บใจมาก ๆ ไม่โทษใคร เราผิดเอง
ไม่ต้องกลัวทางนู้นเสียเวลา นั่งอ่านไปเลย ถ้ามันหาว่าช้าจริง ก็บอกไปเลยว่า ไอ้แอมสั่งมา (ให้มันงงตายไปเลยว่าไอ้แอมไหนวะ)

เราขอดู เขาบอกว่าไม่มีอะไรมาก ก็หวังว่าคงจะไม่มีอะไรมากแหละ เราไม่อยากดูเป็นคนยุ่งยากวุ่นวาย เพราะเราผิดเองจริง ๆ ที่ไม่ได้อ่านเอง (แต่ทำไม่สัญญามาแค่ฉบับเดียว!)
คือต้องเข้าใจ เราเป็นคนคิดมาก แต่ดันควายเพราะว่าเราไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย เรารู้แค่ว่า "สัญญาต้องมีสองใบ" พอเห็นมีมาใบเดียว! เราก็เลยไม่ได้อ่าน จำได้แค่ว่าถามเขาว่าลงชื่อตรงไหน ก็เห็นว่าต้องลงชื่อไปตรงช่องคู่สัญญา ก็ลงไปก็แค่นั้น เพราะดันมาตอนเรายุ่งอยู่!!! เครียดไปจนตายแหละเรื่องนี้ เราปล่อยวางไม่ได้จริง ๆ หวังว่าบทเรียนของเราจะเป็นอุททาหรณ์ให้กับคุณผู้อ่านที่รัก ให้ไปเตือนไปบอกคนใกล้ชิด ลูกเล็กเด็กแดง บอกไปเลย ให้มันรู้ ให้มันโตเป็นผู้ใหญ่ ไม่โง่เง่าสะเพร่าเต่าตุ่นแบบเรา

ใครอ่านแล้วเกิดเยาะเย้ยว่า "ก็มึงมันโง่เอง" ก็ตามสบายเถอะ (เผื่อมี เพราะเยอะ คนชอบซ้ำเติมอ่ะ)
แต่ที่มาเล่าต่อ เพราะว่ากูเป็นคนที่โง่แล้ว ไม่อยากให้ใครต้องมาโง่ตามกู
ดังนั้น ถ้ารู้แล้วก็จำไว้ แล้วอย่ามาโง่ตามกู

..............................................
จริง ๆ มีเยอะ แต่เสียเวลาทำงาน นี่มีงานมาทำด้วย
แต่ทำงาน ไม่มีปัญหา ทำงานได้ ถูกจริต จะมีก็แค่เรื่องเวลา ที่มัน พูดตรง ๆ ว่า ผิดเวลาจากนาฬิกาชีวิตเดิมของเรา จนเหมือนเราตายแล้วเกิดใหม่ไปอยู่ในไหนก็ไม่รู้ มันผิดเพี้ยนแบบสิ้นเชิง เรายังปรับไม่ได้
..............

ขอเล่าอีกแค่ 2 เรื่องคือ
1. เราคิดถึงบ้านมาก นี่ขนาดกลับมาบ้าน (พรุ่งนี้เย็นต้องไปใหม่ ไปอยู่บ้านป้าใกล้ที่ทำงาน) เราร้องไห้ตลอด ไม่ได้ร้องเพราะอ่อนแอ ขี้แย พยายามกลั้นมันก็ยังไหล มันเศร้ามาก เพิ่งเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนที่บ้านต่างจังหวัด มาเรียนกทม. ว่ามันรู้สึกยังไง ขนาดเราไปอยู่ห่างจากบ้านแค่ไม่เกิน 10 กม. (ค่าประมาณ) เรายังจะตายขนาดนี้เลย คงเพราะมันมีหลายปัจจัยเข้ามาเกี่ยวด้วย ที่สำคัญคือ เราเป็นคนที่ไม่เคยไปนอนค้างที่อื่นเลย นอกจาก โรงพยาบาลตอนป่วยหรือตอนไปเฝ้า บ้านม่าตอนเด็ก ๆ (บ้านย่า บ้านป้า -เคยที่ละครั้งเดียว) โรงเรียนประถมตอนเข้าค่าย ค่ายที่ปทุมกับฉะเชิงเทราก็ค่ายผู้นำอะไรทำนองนี้ แล้วก็ประจวบไปเที่ยว มศว องครักษ์ ตอนปฐมนิเทศ ตอนรับปริญญา ทุกที่ที่ไปค้างอย่างน้อยต้องมีเอหรือแม่ หรือทั้งเอทั้งแม่ไปด้วยตลอด (แม้นอนกันคนละตึก นอนคนละที่) แต่คราวนี้เราไปคนเดียว จริง ๆ เราอยู่ได้ แต่เรารู้สึกหง่าง ๆ เหง่ง ๆ งึมงำ ๆ บอกไม่ถูก เราตื้อ ๆ (ตอนทำงานไม่เป็นนะ สถานภาพมันพาไป เราต้องดำเนินไปตามบทบาทหน้าที่ - ถึงอยากจะเป็น ก็ไม่มีเวลาจะเป็นหรอก) ป้าดูแลดีมาก จนเรารู้สึกว่าเราเป็นภาระ ครั้งหนึ่งไอ้ทศเคยทำนายให้เรา(ทำนายเมื่อประมาณสามปีที่แล้ว)ว่า ชีวิตเราทั้งชีวิต จะไม่ลำบากเลย จะมีคนอุปถัมภ์ตลอด ซึ่งมาถึงวันนี้ เราเห็นด้วยจริง ๆ เราอยากจะร้องไห้ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าการอุปถัมภ์ดีหรือไม่ดี หรือเรามีความรู้สึกอะไรในใจ แต่เรารู้สึกผิด รู้สึกละอายใจ รู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ รู้สึกเยอะมาก แค่เล่ายังอยากร้องไห้เลย คือเราไม่รู้เราเป็นอะไร แต่เรารู้สึกเศร้า และยังรู้สึกคิดถึงบ้านตลอดเวลา ไม่ได้กลัวผีนะ ขอยืนยันว่าไม่ได้เป็นเรื่องแนวลึกลับ แต่เป็นที่ใจเรา คนมันไม่เคยไกลบ้าน ยิ่งเราแสดงความรู้สึกออกมาเท่าไร เราก็พบว่ามันจะกลายเป็นปัญหาใหม่ขึ้นตลอดเวลา เราไม่อยากเล่า ไม่อยากพูด ไม่อยากแสดงความคิดเห็น (คือกะทำงานที่ต้องทำอย่างเดียวพอ) เพราะเราพูดแล้วเราจะร้องไห้ บางทีมันอาจจะแค่เป็นช่วงปรับตัว เรารู้ว่ามันเป็นเพราะว่าเรายังไม่เคยพบประสบการณ์คล้าย ๆ กันนี้มาก่อน เราเลยเป็นมาก แต่เราจะอดทน อย่างน้อย ๆ ตอนนี้เราเข้าใจคนที่คิดถึงบ้านมาก ๆ ว่ามันรู้สึกยังไง
***ฝากไว้ ยังไงซะ ควรพาลูกเล็กเด็กแดงในความอุปถัมภ์ไปค้างอ้างแรม ที่อื่นบ้าง เพื่อให้เขาคุ้นเคย จะได้ไม่เป็นแบบเรา ที่โฮมซิกขั้นรุนแรง จนป่วย คืนแรกเฉย ๆ คืนสองร้องไห้ไข้ขึ้น วันที่สาม (จริง ๆ เริ่มเป็นตั้งแต่วันที่สองกลางวัน) เส้นเลือดฝอยตาแตกแดงเต็มตา เราเห็นตกใจ เลยโทรหาเพื่อนที่เป็นหมอ ชื่อ หลิน (เพื่อนประถมของเรา - เราลองโทรถามมัน นี่เป็นการคุยหลังจากที่ไม่ได้คุยกันมา 6 ปี เพื่อนเราจอร์ชมาก) บอกว่าเป็นในคนที่กินเหล้าจัด หรือไม่ก็กรณีมีการกระแทก แต่หายเองได้ แต่ป้าเราพาไปหาหมอเลย หมอบอกว่า ถ้าเป็นที่ตาดำ ตาบอดนะ แต่ถ้าที่ตาขาว หายเองได้ อาจขาดวิตามิน หรือเครีดยมาก หรือไม่ก็เอามือสกปรกป้ายตา ให้ยามาหยอด กับวิตามินสองห่อ กินสองวันหายแล้ว แม่ไปเยี่ยมสามวัน อีกสองวันโทรหา บอกตรง ๆ จากที่ไม่ชอบโทรศัพท์ กลายเป็นชอบ โทรหาแม่ หาป๋า หาเพื่อน (แต่มันไม่รับอ่ะ ก๊าก...) ก็กดไปเรื่อย (ตอนว่างอ่ะนะ) เมื่อคืนกลับมานอนบ้าน แม่มานอนข้าง ๆ ฟูกเลย (นอนพื้นอ่ะ) เรารู้ว่าแม่คิดถึงเรามากอ่ะ โอ้ยเล่าอีกก็ร้องอีก ไปดีกว่าโว้ย (ตั้งแต่ *** เพิ่งมาเติมตะกี้ อุตส่าห์หยุดร้องได้ทีแล้ว ไปพิมพ์งานดีกว่า เดี๋ยวก็ชินแหละ ----- ใครมีไรแนะนำ หรือจะให้กำลังใจ ก็ส่งมาได้ โทรจิตมาก็ได้ แต่เราจะรับได้หรือเปล่า? เพราะกำลังใจของเราก็ร่อยหรอลงเรื่อย ๆ แม้จะพยายามเติม ก็ไม่ค่อยขึ้นฟูเท่าไร มันมีแต่แฟบ ๆ แต่เดี๋ยวก็ชินว่ะ)

2. อยากมาเตือน ท่านที่เป็นแม่ (หรือพ่อก็ได้ หรือใครก็ได้ที่เป็นคนเลี้ยงเด็กแบบที่สนิทกับเด็กมาก ๆ) ที่ย้ายมาทำงานที่โรงเรียนลูก พอดีเราสังเกตมาหลายเคสแล้ว ชัด ๆ มีตัวตนอย่างน้อยสามเคส (เราคือหนึ่งในนั้น แต่อาจไม่จริงหรอก เราอาจสรุปง่ายไปเอง) แม่มาอยู่ใกล้ลูก ลูกจะกลายเป็นคนที่ชอบโทษแม่ ถ้าแม่ยิ่งยอม ลูกจะอ่อนแอในสังคมแต่จะก้าวร้าวกับแม่ ตอนเราเห็นน้องคนนึงที่แม่เขาก็ทำงานที่โรงเรียน ร้องไห้โวยวายกะอีแค่ไม่มีสมุดการบ้านมาส่ง น้องเขาโทษว่าแม่ไม่ยอมเอามาใส่ให้ (เราบอกน้องเขาว่า ไม่เป็นไรลูก กลับไป ก็จัดเอง เอามาใส่กระเป๋าเองนะ ไม่ต้องให้แม่จัดให้นะครับ ไม่ต้องโทษแม่นะลูก แม่เขาทำงานเยอะแล้ว การบ้านหนู ก็ทำเอง จัดใส่กระเป๋ามาส่งเองนะ) สอนน้องเขาไป เราก็คิดถึงตัวเองมาก ๆ เด็ก ๆ จนโตมา เราก็เป็นอย่างนั้น (เราชอบโทษคนอื่นด้วย ความผิดตัวเองไม่เคยมองเห็นเลย ตอนนี้เห็นตลอดเลย เป็นบ้าไปเลย) คือเหมือนว่าเด็กกับผู้ปกครองพอใกล้กันมากไป ก็จะเป็นงี้ คนอื่นที่มารถโรงเรียนหรือพ่อแม่แค่มาส่ง ถ้าลืมก็บอกว่าลืมเฉย ๆ ไม่โทษแม่ตัวเองอ่ะ แต่น้องคนนี้เขาโทษแล้วเขาชี้ไปทางห้องแม่เขาด้วยไง บอกไม่ถูกว่ะ เอาว่าไม่รู้แล้วกัน แต่ถ้าเรามีลูก เราจะไม่เอาลูกมาไว้โรงเรียนเรา ยกเว้นว่าเดินทางสะดวก หรือมีมาตรการรองรับปัญหานี้แล้ว จริง ๆ เรารู้แล้ว เราก็น่าจะหาทางป้องกันเนอะ ง่าย ๆ อย่าให้ลูกโทษคนอื่น อย่าตามใจ อย่าให้มาต่อรองได้ สอนให้มีสติ สมาธิ อ่านหนังสือให้แตก ที่เหลือให้พ่อมันสอน ก๊าก... (โบ้ยอีกอีนี่... พ่อมันไหนวะ???) เอาเหอะ พ่อมันไหนก็พ่อมันนั้นแหละ ช่างหัวมัน อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด อะไรจะไม่เกิด ยังไงก็คงไม่เกิด เกิต เซอรา ๆ วอท เอเวอร์ วิว บี วิว บี

ไม่อยากเล่าแล้ว
คือเราเล่าอยู่เราก็ร้องไห้
เดี๋ยวงานเราไม่เสร็จ
เอาว่าอยากจะบอกว่าสบายดี และก็ยังงี่เง่าเป็นเพื่อนแกที่พวกแกรู้จักเหมือนเดิม เราดีใจที่เราได้มาอยู่ตรงนี้ เพราะเราอยากบอกว่า ยิ่งเราได้เห็นได้เข้าใจมากขึ้นเท่าไร เราก็ยิ่งสำนึกบุญคุณของผู้คนมากมาย ที่เขาดีกับเรา หรืออย่างน้อยก็ไม่เลวกับเรา

เราเคยได้ยินเพลงนึงมานานแล้ว เพลงของ ชัด (จำไม่ได้ เทปไม่อยู่บริจาคไปแล้ว)
ที่ร้องว่า "ชีวิตจริงก็แบบนี้ ชีวิตจริงไม่ใช่ฝัน ชีวิตจริงไม่สวยงามเท่าไร..." จำไม่ได้แล้ว กับอีกเพลงคือ "อดทนเอาไว้ก่อน อดทนเอาไว้ก่อน เมื่อคนไม่เข้าใจ จะไปอะไรเขา..." คือเข้าใจเพลงนี้เลย
บางทีที่คนเราพูดคุยกัน ที่คนเราได้ยินพร้อมกัน ที่คนเราเห็นสิ่งเดียวกัน ที่คนเราอ่านข้อความเดียวกัน เราอาจไม่เคยเข้าใจมันเลยก็ได้ หากไม่ได้มาเป็น มารู้สึกในแบบนั้น หลายอย่างสัญลักษณ์มันก็แทนไม่ได้

วันนี้คงแค่นี้ แต่เราจะโตขึ้น (เป็นผู้ใหญ่ที่ความคิดและการกระทำ ไม่ใช่โตแต่ตัว) เราจะดีขึ้น เราจะสดใสเหมือนเดิม
ตอนนี้ดูตายซากมาก แม้ภายนอกจะไม่ชัดนัก

เออ เกือบลืม
หากใครมีลูกหลานที่ไม่ค่อยกินข้าว เช่นข้าวเช้าไม่กิน กลางวันไม่กิน ไม่เคยสังเกตการขับถ่าย (และไม่ได้ฝึก เราว่าเด็กที่ได้รับการฝึกอ่ะดีมากเลย) ไปลองสังเกตดูนะ ว่าลูกคุณเป็นเหมือนเราหรือเปล่า เราได้ยินมาแต่ไม่กล้าตอบเขาไป เลยเล่าทางนี้
มีผู้ปกครองท่านหนึ่ง เล่าว่าลูกเขากินน้อย ข้าวเช้าไม่กิน กลางวันไม่รู้ บางทีถามลูก ลูกก็บอกว่า กินแล้ว (บอกมาก็ไม่รู้ว่าตกลงมันกินหรือเปล่า) แต่ตอนเย็นกินเยอะ (อย่างนี้อาจอ้วน และแย่ เพราะข้าวเช้าสำคัญที่สุด) เราเดาว่า ลูกเขาอาจเหมือนเรา ตอนอนุบาลถึงมัธยม เรากินข้าวเช้าน้อย (แต่กิน กลางวันยิ่งน้อย กินไปกันตายเท่านั้นเอง) เพราะเราไม่ได้ฝึกขับถ่าย พูดตรง ๆ คือ ไม่อยากกิน เพราะไม่อยากเข้าส้วมที่โรงเรียน ส้วมโรงเรียนแย่ และมักน้ำไม่ไหล (ที่ทำงานก็เป็น อยากจะบ้าตายที่สุด!!!) ตอนมหาลัย เราต้องปรับ เพราะว่าปีแรกเรียนติดจนเราคิดว่าถ้าเราไม่ปรับ เราตาย ๆ ๆ ๆ ๆ แน่ ๆ แต่ดีที่มหาลัยเรียน แปดครึ่งไง เลิกใกล้ห้าโมง (ป.ตรีเทอมแรกเลย) เราเลยปรับไปเข้าที่ ม เพราะ ม ห้องน้ำหรูดูดีมีชาติตระกูล อย่างน้อยก็น้ำไหลละวะ ก็กินข้าวเช้าแล้วไปเข้า มันก็เรียนทัน คือปรับได้เวลานี้ มาจนเรื่อย ๆ แต่มันก็ยังไม่เป็นนิสัย เพราะว่าอะไรเราก็ไม่รู้ เราดูจะมีปัญหากับส้วมตลอดเวลา ส้วมเน่า ๆ ส่้วมชักโครก (ไม่อยากเข้าของที่อื่น เข้าได้แต่ที่บ้าน กับที่ ม) ส้วมมืด ๆ ส้วมโวยวาย ส้วมน้อยห้อง อะไรอย่างเนี๊ย ดูจะเป็นปัญหากับเราตลอดเวลา ใครบอกเราที มีองค์กรส้วมไหม ขอเลขบัญชีด้วย จะไปบริจาคให้ เผื่อเราจะได้บุญได้กุศลแล้วหายมีปัญหากับส้วมสักที ล่าสุดเราไปอยู่บ้านป้า เราก็ถ่ายไม่ออก 5 วัน (แต่ไม่ตลกนะ มีคนเป็นงี้เยอะมาก เคยดูรายการ บางคน ถ่ายเดือนละครั้งก็มี เรายังคิดเลยว่า เขาคงมีปัญหาเรื่องส้วมเหมือนเรา หรืออาจเป็นคนมีเวลาไม่แน่นอน มันเลยกะไม่ถูก ท้องไส้เลยงง ดารงดาราเป็นเยอะ คาดว่า) ถ่ายแล้วจะตาย ไปนั่งส้วมจนขาชาแล้วชาอีก แต่มันไม่ออกที่ส้วมอื่นอ่ะ จะให้ทำไง เราว่าที่เราเป็นงี้ ก็เพราะที่เราไม่ฝึกเอง และแปลกที่และที่แย่กว่านั้นคือเวลา และที่แย่ที่สุดคือส้วม! เราหาเวลาว่างแน่นอน ไม่ค่อยได้ ทุกวันนี้ผวาตื่นตลอด (ปกติตื่นเจ็ดโมงกว่าคือเร็วสุด ไปม.คือตื่นหกโมงแบบทั้งแม่ทั้งป๋าช่วยกันเตะ) ทุกวันนี้ผวาตีสาม ตีสี่ ตีห้า (คิดในใจ กูอย่านอนเลยดีไหม) ไปที่ทำงาน หกโมงสี่สิบ (เข้าใจ เอกชนที่ไหนก็ทำนองนี้) ดูห้องนี้ ต่อดูห้องนู้น ตารางสอนยังไม่มา เอาชัวร์ไม่ได้ สุดท้ายบอกตัวเอง "อย่าปวดอึนะมึง ไม่งั้นเดือดร้อน" กลับมาบ้านป้า ถึงปวด ไปนั่งชักโครก ก็ไม่ออก มันถึงกลายเป็นห้าวัน ถ้าสุดท้ายเราต้องตาย (หมายถึงตายจริง ๆ) เพราะมะเร็งลำใส้หรือ(เบ่งจน)เป็นริดสีดวงทวารตาย (ตอนนี้ยังไม่ได้เป็นสองโรคนี้นะ และไม่อยากเป็นด้วย) เราจะไม่แปลกใจเลย

ดังนั้น ฝากเรื่องสุดท้าย ของวันนี้ (เลิกร้องไห้แล้ววันนี้ เหนื่อยแล้ว) คือ ใครมีลูกเล็ก หรือไม่เล็ก แต่มันมีปัญหาเรื่องส้วมแบบเรา เริ่มฝึกให้มันตั้งแต่วันนี้เลย โตขึ้นจะได้ไม่กลายเป็นคนมีปัญหาเรื่องส้วมแบบเรา แต่ถ้าใครโตแก่ แบบเราแล้ว และอย่างที่บอกว่าแปรปรวน เวลาเอาแน่ไม่ได้ และมีปัญหาเรื่องการขับถ่ายอยู่ ขอเป็นกำลังใจให้ เพราะขอบอกเลยว่า เราเข้าใจเลยจริง ๆ ว่ามันรู้สึกแย่แค่ไหน

แถมนิด หากเป็นวัยทำงานแล้ว มีเงินเดือนแล้ว คนที่ควรคิดถึงเป็นคนแรกคือ คนที่เลี้ยงคุณมาจนโต (ใครพ่อแม่เลี้ยงมา ให้คิดถึงพ่อแม่ ใครยายย่าปู่ตาป้าลุงเลี้ยงมาก็คิดถึงท่านที่เลี้ยงมา) อย่าเพิ่งไปนึงถึงผัว ถึงเมีย ถ้าพ่อแม่ยังไม่สบาย ก็ให้ลืมไปได้เลย นี่ก็อีกเรื่องนึงที่เห็นในช่วงนี้ เห็นคนเป็นพ่อเป็นแม่แหละ ลูกหลานไปหมด เฮ้อ... เศร้าชิบหาย

(ไปบวชเหอะมึง)
ไม่ไปหรอก กูจะอยู่กับป๋ากับแม่ แล้วเวลาที่เหลือก็บวชใจและก็อยากทำไรค่อยทำ เกิดเป็นคนทั้งทีคิดให้ได้นะคะว่าอะไรสำคัญกว่าอะไร?

เราคงอยู่ตรงนี้อีกนาน เราตั้งใจไว้แล้ว และเราได้ตำแหน่งแล้วด้วย (หลังทำงานได้สามวัน ก็งง ๆ เหมือนกัน แต่เราทำได้และจะทำให้ดีที่สุดด้วย โดยที่จะไม่ลืมดูแลตัวเอง)

หลายข้อ เป็นข้อ ๆ ความเชื่อ ความเข้าใจ ความอะไรก็ว่าไป

Wed, 21 Oct 2009 03:58:28 Z

ก่อนอื่นขอบอกว่า บล็อกนี้ ฟีดดีเลย์มากนะคะ เอนทรี่ที่แล้ว กว่าพีดจะออกไป ก็เกือบอาทิตย์นึง

ดังนั้น กดมาดูปีละครั้งก็พอค่ะ ก๊าก... ไม่ใช่ ๆ อยากไวก็แอดมาเป็นคอนแท็กก็ได้ เพราะคอนแท็กจะเห็นอัพเดท ก็เท่านั้นแหละ

วันก่อนจุ๊บก็มาอ่าน (จุ๊บคือเพื่อนเราที่เป็นลูกสาวเจ้าของโรงเรียนอนุบาลสัตย์สงวนอนุสรณ์ ที่เราไปทำงานมา 7 วัน)

จุ๊บบอกว่า เห็นมีอัพเดทขึ้นที่หน้าเมล เลยกดมาอ่าน ตลกมาก (เอนทรี่ที่แล้ว)

เราถามว่าตลกตรงไหน

จุ๊บตอบว่าก็ตลกเรื่อย ๆ อ่ะ อ่านไปก็ขำไป

เราบอกจุ๊บว่า นี่เรื่องเศร้าของเรานะ

จุ๊บบอกว่าเหรอ ตลกอ่ะ

1. นี่แหละค่ะ สิ่งที่เราค้นพบครั้งใหม่ (จริง ๆ คงพบนานแล้ว) เราเป็นคนที่สามารถ "เล่าเรื่องเศร้า เป็นเรื่องตลกได้" ก๊าก...

เหตุผลของเราคือ เราไม่รู้ว่าจะเล่าให้เศร้าให้เครียดไปทำไม เราอยากให้คนอ่านบล็อกเรา ขำ ขำ ขำ ขำ ขำ เพราะการขำทำให้อายุยืนขึ้น

เราไปเล่าเรื่องแบบในบล็อกให้แม่หน่า (แม่ของซุง ญาติเรา) พอแม่หน่าฟัง แม่หน่าก็บอกว่า แอมเป็นคนตลกเนาะ ฟังเพลินเลย เราจึงมั่นใจว่า จริง ๆ แล้วเราเป็นคนตลก โคตรตลก และชีวิตของตลก มักจะไม่ตลก แต่เราก็ตลก (ตกลงเอาไงแน่)

จริง ๆ มันแล้วแต่สถานการณ์นะคะ ถ้าไม่มีอารมณ์ เราก็คงทำให้ใครขำไม่ได้หรอก

2. เออ ไปทำงานกับเด็ก แล้วมีเรื่องมาบอกเล่าอีก

ตอนเล่นกับน้องเนอสเซอรี่ ที่เล่าไปบ้างแล้ว เวลาน้องมาใหม่ เด็ก 1 ขวบ 2 ขวบ ประมาณนี้ จะร้องไห้มาก แล้วเราก็จะปลอบเด็ก เราบอกตรง ๆ เราได้ยินเสียงเด็กร้องแล้วเราไม่ได้รำคาญนะ แต่ว่ามันหลอนไประยะนึงเลย โดยเฉพาะน้องแอน เป็นน้องประมาณขวบนึง ร้องดังมาก คือเราเข้าใจว่าเราคิดไปเอง เมื่อสักวันจันทร์ที่แล้ว (ไม่ใช่วันก่อนนะ นี่หมายถึงอาทิตย์ที่แล้ว) เราอยู่กับน้องแอน ปลอบน้องแอน แล้วพอออกจากโรงเรียนมา เราได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ตลอดเวลาเลย รถไฟฟ้า ห้าง กลับมาบ้านก็ยังได้ยิน คาดว่าหูแตกไปแล้ว ก๊าก... วันรุ่งขึ้น คุณครูเอ๋ (คุณครูเนอสเซอรี่ของโรงเรียน) ถามว่า "ดีไหมแอม อยู่กับเด็กเนี่ย" เราก็ตอบว่าดีค่ะ (ดีกว่าอยู่กับสภาพแวดล้อมที่เราไม่ชอบเยอะเลย - สภาพแวดล้อมที่เราไม่ชอบ มีคละเคล้าอ่ะนะ แต่หนึ่งในนั้นคือ ความตอแหลของคน อยู่กับเด็กดี ตรงไม่มีความตอแหลอ่ะ เด็กโคตรจริงใจเลย มันใส ๆ อยู่ด้วยแล้วเหนื่อย หมดแรง ฮา ไม่ต้องคิดมากอะไร) สนุกดี แต่เวลาร้องแล้ว ปวดใจ ไม่อยากให้ร้อง อะไรทำนองนี้ ครูเอ๋ก็บอกว่า "มันจะหลอน ๆ ใช่ไหม" เราก็ "ว้าว ใช่เลยค่ะครูเอ๋ แอมได้ยินเสียงเด็กตลอดเวลาเลย" ครูเอ๋ก็บอกว่าเขาก็เป็น สมัยก่อนเคยชอบฟังเพลง ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว ไม่ชอบเสียงดัง ๆ ด้วย ซึ่งเราก็ใช่เลย เราคิดแบบนั้นเลย เพลงเพลิงเราไม่ฟังแล้ว ไม่ชอบคนพูดเสียงดัง ไม่ชอบเห็นเด็กร้องไห้ อยากเห็นเด็กหัวเราะสนุกสนาน (และพยายามทำให้เป็นงั้นด้วย) อย่างน้องแอน นี่ โอเค มาใหม่ ยังเล็กมาก ตัวนิดเดียว แต่เสียงแปดหลอด ดังมากอ่ะ ขนลุกทุกครั้งที่ได้ยิน อันนี้ทำให้หยุดได้ด้วยการ อะไรเชื่อไหม??? การถู การลูบตัว ถูจนเลขจะออกแล้ว เราโอ๋น้องแอนอยู่สองวัน พี่วัน (พี่เลี้ยง) ก็เจอเหมือนกันว่าจะให้หยุดต้องเกา คือ เหมือนต้องทำให้รู้ว่าอยู่กับเขาตลอด ถ้าลุก ถ้าหยุด หรือถ้าแค่ไปเล่นกับน้องคนอื่น (น้องคนอื่นมาเล่นกับเรา มาหาเรา มาให้กอด มากอด มาให้อุ้ม มานั่งตัก หรือแค่มาใกล้ ๆ) ก็จะกรี๊ดทันที ซึ่งทรมานคนแก่อย่างเรามาก ๆ ฮือ...

อ่านแล้วรู้สึกรักและเห็นใจเข้าใจพ่อแม่ขึ้นไหนเนี่ย เล็ก ๆ ใครเป็นแบบนี้บ้าง ยกมือขึ้นซิ เราคนนึงที่เป็น ขอบอก ๆ สงสารพ่อแม่ว่ะ ฮือ... ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ตอนนั้นมันเด็ก มันกลัวอ่ะ

ส่วนอีกคน คนนี้รักมากเลย น้องขวัญข้าว สองขวบแล้ว แต่เพิ่งมาไง ติดยาย (เราเล่าไปคราวที่แล้วว่าย่า เพราะได้ยินว่าย่า จริง ๆ คือคุณยายนะ) ติดแม่ ติดมาก แล้วพอมาโรงเรียนก็ติดเรา เพราะเราโอ๋ตลอด ถ้าอยู่กับเราจะไม่ร้องเลย (เราจำได้ วันที่น้องไม่หยุดตอนแรก เราบอกว่า น้องขวัญหยุดร้องนะลูก เดี๋ยวไม่สบายนะ มานั่งตักพี่แอม แล้วดูการ์ตูนกัน (พอดีการ์ตูนเปิดอยู่) แล้วเดี๋ยวเราไปเล่นหน้าบ้านด้วยกัน ตอนเย็นก็ได้กลับบ้านพร้อมกันทุกคน ไม่ต้องร้องลูก ตอนนี้มาเล่นด้วยกันก่อนนะ อะไรทำนองนี้ แล้วก็จูงไปไหนตลอด ป้อนข้าว อาบน้ำเช็ดตัวทาแป้ง คืออยู่ด้วยกันตลอด จนพอพี่วัน ครูเอ๋เรียก ก็ไม่ไป ไม่เล่นกับเพื่อน ตอนนอน เราต้องนั่งใกล้ ๆ จนหลับ เราไปกินข้าว กลับมา ร้องกรี๊ด ๆ กับน้องแอน (จันทร์ที่แล้ว) เมื่อนั้นแหละ เลยรู้ว่า เราพลาดแล้ว ที่ทำให้น้องติด หลัง ๆ ครูเอ๋ให้ไม่แยแสเลย เพื่อเอากลับเข้ากลุ่มเพื่อให้ได้ ซึ่งบอกตรง ๆ จุดนี้ทำให้เราเข้าใจอีกแหละ ก็บอกแล้วว่าเล็ก ๆ เราเป็นงี้ ว่าจริง ๆ เพราะคนเลี้ยงเขารักหรอก เขาถึงได้ทำแบบนี้ เรารักน้องขวัญ เราไม่อยากให้เขาโตมาเป็นคนไม่รู้จักปรับตัวแบบเรา (คือก็ปรับนะ แต่น้อย แบบดูแล้วเราเหมือนพวกติสแตกขั้นเกินกว่าจะเยียวยาว่ะ ใครว่าไง ก๊าก...) พอเราออกจากโรงเรียน (เลิกไปทำงาน) คุณครูเอ๋บอกว่าน้องถามถึงทุกวันเลย แต่ตอนนี้ไม่ร้องไห้แล้ว

ดีใจด้วย จริง ๆ ที่ไม่ร้องไห้แล้ว

เรายังต้องเรียนรู้อีกเยอะแหละเนอะ

เออ เราออกเพราะเราเหนื่อยเดินทาง และเรากลัวคนบ้าที่ปากทาง นอกนั้นเรามีความสุขมาก ๆ และรู้ว่าเราอยู่กับเด็กได้อ่ะ มันไม่ง่าย แต่ก็ไม่ทุกข์ใจที่ได้ทำอ่ะ รู้สึกว่าคนที่ทำตรงนี้ ประเสริฐมากเลย การสร้างคนดีให้สังคม (สอนเด็ก) ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะคะ โอเคอาจดูซ้ำไปซ้ำมาในลักษณะงาน แต่อารมณ์ พฤติกรรมเด็ก ไม่ซ้ำกันเลยสักวัน ก๊าก...

งากถึงคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ หรือมือเก่า หรือมือแก่ หรือมือไหนก็ว่าไป "ไปรับไปส่งตรงเวลา ตามที่โรงเรียนกำหนด" และ มีเวลาให้กับลูก ร่วมสอนลูกด้วย (ที่บ้าน) อย่าผลักภาระให้โรงเรียน เพราะว่า ไม่มีใครหรอกค่ะ ที่จะสอนเขาได้ดีที่สุด เท่ากับพ่อกับแม่ของเขา

อันนี้เล่าเพราะมีวันหนึ่ง น้องคนนึง พ่อแม่เขารับเย็นมาก (เขาบอกแหละ) อันนี้พี่วันเล่า พอเพื่อน ๆ เริ่มกลับไปหมด โรงเรียน น้องคนนี้ ร้องระเบิดเถิดเทิงเลย เพราะเขารู้สึกเหมือนพ่อแม่ทิ้งเขา เขาถูกทอดทิ้งให้อยู่ที่โรงเรียน มันเป็นความรู้สึกที่แย่มากเลยนะ เราเคยเป็น (อีนี่ เคยเป็นมาแล้วทุกอย่างหรือไงเนี่ย)

เราเห็นน้องคนนึง สุขภาพจิต (และร่างกาย) ดีมาก ชื่อน้องเอมี่ เราสังเกตได้ว่า เขาต้องถูกเลี้ยงแบบมีเหตุมีผล เวลาทำอะไรบอกเหตุผล และคุณยายมารับมาส่งตรงเวลา (มาส่งค่อนข้างหลัง มารับไวที่สุด) คาดว่าตรงนี้อาจมีความหมายนะ เรารู้สึกว่า น้องเขาสดใส และมีความสุข รู้สึกว่าอบอุ่นใจ มีความแน่นอน (ชัวร์ ตรงเวลา) อะไรแบบนี้มั๊ง ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเด็กไวเดียวกัน เวลาล้ม เวลาทะเลาะ ไม่เคยร้องไห้เลย สั่งให้หยุดวิ่งเล่นก็หยุดเลย ไม่ต่อรอง ไม่ดื้อด้วย เราจะชอบบอกน้อง ๆ ว่า "เด็กดี ต้องรู้จักการรอคอย" เอมี่จะไปนั่งเรียบร้อยแล้วบอกว่า "เอมี่เป็นเด็กดี เอมี่รู้จักการรอคอย" เราชอบมากเลยอ่ะ เด็กแบบนี้ คือดูมีเหตุมีผลดีอ่ะ

ก็แนะนำได้ประมาณนี้นะ

เออ ขออีกเรื่อง เราบอกแม่น้องขวัญไปว่า น้องไม่ค่อยคุ้นเคยกับคนแปลกหน้าอ่ะค่ะ เลยร้องไห้หาแม่กับยายตลอด ยังไงคุณแม่ลองพาน้องไปเที่ยว ไปพบผู้คน ให้เห็นอะไรใหม่ ๆ อาจจะร้องไห้น้อยลงนะคะ คือเรามารู้สึกผิดว่า เรามีสิทธิ์ไปแนะนำเขาหรือเปล่า เพราะเราเองก็เป็นแบบน้องเขาอ่ะ ก๊าก... แต่ก็นะ ยังไง คุณพ่อคุณแม่หรือคุณผู้ปกครอง ต้องหมั่นพาบุตรหลานไปเที่ยว ไปดูสภาพแวดล้อม ชุมชน หรืออะไรก็ได้ ให้เขาได้เห็นผู้คน ที่มีความแตกต่างกัน เราเชื่อว่า พอเขารู้ เขาก็จะไม่กลัว ไม่ตื่นคน และอย่าตอบสนองเขาเวลาเขาร้องไห้หรือกรี๊ด ๆ

เพราะเขาจะเกิดการเรียนรู้ว่า เมื่อเขาอยากได้อะไร เขาต้องทำวิธีนี้ (ซึ่งเราก็ชอบทำวิธีนี้ ก๊าก...) พอเรียนรู้แล้ว บอกตรง ๆ เราไม่อยากร้องไห้อีกเลยอ่ะ ไม่ชอบการร้องไห้ คือ สิ่งที่เรารู้คือ เราจะต้องทำให้คนที่ร้องไห้ หยุดร้อง แต่จะตอบสนองความต้องการของเขาหรือไม่ นั่นต้องดูตามเหตุและผล ซึ่งเราต้องหัดเป็นคนมีเหตุมีผลเหมือนกัน ไม่ใช่เอาแต่ติสแตก

รู้สึกไปทำงานมา 7 วันได้อะไรเยอะมาก แนวคิดในชีวิต ที่สำคัญคืออย่างที่บอกไปแล้วว่า รู้สึกจริง ๆ ว่าคุณแม่ (แม่จุ๊บ) ท่านกรุณามาก ๆ คุณแม่ให้เงินค่าแรงมาด้วย เราให้แม่ แต่แม่ไม่เอา ให้ป๋า ป๋าก็ไม่เอา ก็เลยเก็บไว้ทำทุน ตอนนี้เราสถาปนา (โห มันใช้คำเวอร์ซะ) ตัวเอง เป็นคน สำรวจคลังของบ้าน อะไรหมด เราจะไปซื้อเอง (จริง ๆ เราทำมาเรื่อย ๆ อยู่แล้ว แต่ส่วนใหญ่เราโทรให้ป๋าซื้อ แต่มีเงินเข้าบ้างแล้ว เดี๋ยวเราซื้อเอง) เงินออมเราก็มีนะ เราไม่รู้ป๋ายังให้เงินเราป่าว แต่ว่าเราก็จะจัดการได้อ่ะ เพราะเดือนนึงเราแบ่งเงินเป็นสี่ส่วน เป็นอย่างน้อย คือ เรียกว่า ตอนนี้ต้องเป็นผู้ใหญ่ และดูแลเรื่องเงินให้มากขึ้นกว่าเดิม จะขอเงินป๋ากับแม่ เราคงไม่แล้ว (แต่เดิมก็ไม่ขอมานานแล้ว ขอแต่เป็นของใหญ่ ๆ เช่น อุปกรณ์สื่อสาร ก๊าก... ล่อทีเป็นหมื่น ตอนนี้ไม่เอาไรแล้ว) ต้องดูแลอะไรอะไรได้แล้ว ที่สำคัญที่สุดคือ เราต้องหยุดขี้แย (เกลียดตัวเองมาก ๆ ต้องหยุดร้องไห้เวลาโมโห หรือกลัว หรือผิดหวังให้ได้ เสียเวลาทำมาหากิน) วันก่อนก็ร้อง ร้องเพราะไรป่ะ เพราะแม่ชอบคอยกำกับให้เราพูดแบบนี้ ๆ เราแค้นใจมาก ว่า เรามันควายมากเลยเหรอ ทำไมต้องคอยกำกับเราด้วย มีอันนึงเราพูด อีกอันเราไม่พูดเพราะรับไม่ได้ ความคิดไม่ตรงกันแล้วก็ทะเลาะกันในรถทีนึง พอกลับบ้านมา โดนเอเตือนอะไรไม่รู้ เราก็ร้องไห้โฮเลย เพราะนึกถึงที่เราดันไปพูดตามที่แม่กำกับ และที่เอมาขัดใจ เตือนก็จริงแต่ขัดใจมาก

ไม่รู้จะทำไง วันหลังต้องไม่ใส่ใจ ไม่ใส่ใจ อะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิด เราต้องเป็นตัวของตัวเอง กดดันมากเลยนะตอนนี้ แต่เรารู้ว่าเราต้องผ่านมันไป จริง ๆ ทุกคนต้องเจอภาวะเช่นนี้ในชีวิต เพียงแต่เราคิดว่าเขาไม่เป็น เขาไม่เจอ เพราะเขาไม่ได้มาเล่าให้ฟัง ก็เท่านั้นเอง (เขาคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ควรมาเล่าให้ใครฟัง แต่เรามาเล่า เพราะเราบอกแล้วว่าเราไม่ชอบเห็นประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ก็เท่านั้นเอง)

ไม่มีอะไรมาก หลายสิ่งที่เกิดขึ้น คนอื่น ๆ เขาก็เจอมาหมดแล้ว ไม่ใช่ว่ามันเกิดขึ้นกับเราคนเดียวหรอก จริงไหม?

เราเคยสงสัยเหมือนกันนะว่า ทำไมคนเราจะต้องสนใจแต่เรื่องดี ๆ เรื่องอวด ๆ

แต่ทีพอผิดหวัง เศร้า นะปิดกันจัง (แล้วอีพวกไม่เกี่ยว ที่เสือกไปรู้เขา ก็เมาท์กันจัง มันไปหนักกบาลแกมากหรือไง ชีวิตแกประเสริฐมากหรือไง หรือเล่าความไม่ดีของคนอื่นเพื่อปิดปมเลวของตัวเองกันแน่ เรื่องคนอื่น ไม่ต้องไปยุ่งหรอก เอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อนเหอะ อีบ้า)

เรื่องผิดหวัง เรื่องไม่สมหวัง เรื่องเศร้า มันก็คือส่วนหนึ่งของชีวิตคนทุกคน มันคือบทเรียนที่ทำให้คุณแกร่งขึ้น แล้วทำไมหลายคนถึงพยายามลบมันออกไปชีวิตล่ะ เราเชื่อว่าทุกคนที่เก่ง แกร่ง ล้วนพบความผิดหวัง ความเศร้ามาแล้วทั้งนั้น

เราชอบบันทึกความผิดหวัง เศร้า เสียใจไว้ แต่อย่าใส่ใจกับรายละเอียดที่เราเล่า ควรใส่ใจว่าจะทำอย่างไร เมื่ออาจจะต้องเจอภาวะแบบนี้ แล้วจะได้ไปต่อได้ จะดีกว่า จริงไหม

บริหารความคิด เผื่อสักวันอาจเจอ จะได้ไม่เป็นไรมากมาย เพราะเตรียมตัวมาแล้ว

3. เรื่องความเชื่อส่วนบุคคล

มีใครไม่เคยไปงานศพบ้างคะ???

ฝนจะตกอีก รีบเล่าดีกว่า

ถ้ามีคำหรือความตกหลน เราไม่สนนะคะ เรารีบ (ถ้ารีบ จะไปเลยก็ได้นะอีน้อง ไม่ต้องเขียนต่อแล้ว ไม่มีใครอ่านแล้ว -จากคนอ่าน)

แม่เราเป็นคนที่ไม่ไปงานศพมานานแล้ว

แม่บอกว่าชง (และชอบเข้าใจไปเองว่า เรา เอ ต้องชงไปกับแม่ด้วย ซึ่งเราขอบอกเลยว่า ไม่ เราไม่ชง เรายินดี ไม่ได้หมายถึงชอบไปนะเว้ย ใครจะบ้าอยากเห็นใครตาย แต่เป็นความเข้าใจไงว่า เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดา เป็นเรื่องธรรมชาติ ต้องประสบพบเจอทุกคน ไม่มีใครหนีพ้น) เราเพียงยินดีไปร่วม เพื่อเป็นการไว้อาลัยครั้งสุดท้ายให้กับผู้ตาย เราไม่เคยนึกกลัวผีจากการไปงานศพ เพราะว่าเราคิดว่าเราไปด้วยใจบริสุทธิ์ เราไม่ได้ทำอะไรเขา และที่เราไปคือคนที่รู้จักกัน หรือญาติมิตรของคนรู้จัก (ชีวิตนี้ไปงานศพมาแค่สามงาน คือ งานยายชวด เป็นทวดของเรา งานแม่สัน สันเป็นเพื่อนเรา แถมไม่ได้ฟังสวดด้วย รีบมาก และงานมาร์ช เพื่อนเรา อาจไปอีกหรือไง ถ้ามีคือขออภัย จำไม่ได้จริง ๆ ค่ะ) ก็ไม่มีอะไรนะ ไปกราบ ไปฟังสวด ไปไว้อาลัย (แต่โอเค เราจะไม่เคยเข้าห้องน้ำวัดเลย ตอนกลางคืน เรากลัวคน เราบอกตรง ๆ ว่าเรากลัวคนกว่ามาก) และไปงานก็มีเพื่อนไปไปไหนก็ตามกันไป

ล่าสุด ตาเนียม (พี่ชายของอาม่า อาม่า=ยายเรา) เพิ่งเสียเมื่อวันเสาร์ เราไม่ได้ไปเพราะเรายังเป็นไข้ (คือมันคงเครียดห่าเหวมากเลย เราทั้งไข้ ทั้งไอ ทั้งคันคอ เหมือนอาการเจ็บป่วยมาทั้งตัว) ป๋ากับเอไป

เพราะแม่เขาไม่ไปอยู่แล้ว

ประกาศเลยนะคะ ว่า แม่เรา ไม่ไปงานศพนะคะ ไม่ต้องน้อยอกน้อยใจ เข้าใจว่าไม่ให้เกียรตินะคะ เพราะว่าแม่เขาชงจริง ๆ เวลาจะไปจะมาที เขาต้องไหว้ ต้องใช้เครื่องราง ต้องใช้อะไรทาตัว เยอะมาก เห็นแล้วสงสารแม่เลย คนชง ใครก็ห้ามไม่ได้นะคะ ขอให้เลิกคิดมาชวนเลย แต่ทำบุญอ่ะ ร่วมทำอยู่แล้ว

อย่ามาทำให้แม่เราคิดมากนะคะ เพราะต่อให้แม่เราลำบากใจแค่ไหน ท่านก็ไม่มีวันไปค่ะ ท่านกลัว ท่านบอกว่าท่านชง

(ท่านบอกว่า ปีที่แล้วก่อนจะผ่าเนื้องอกในสมอง ท่านไปงานศพผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง เราก็จำได้ ทั้งที่ไม่ได้ไปงานศพมานานมาก... คือผู้ใหญ่ท่านนั้นคงใหญ่มากเลย แม่เราจึงต้องไป แม่บอกว่า รู้สึกไม่ดีเลย แต่ก็ต้องไป น่าเห็นใจจริง ๆ คือ เรื่องนี้ทำให้เราเข้าใจเลยนะคะว่า ถ้าใครเขาเป็นอะไร เขาไม่ทำ เขาไม่ไป แล้วไม่ได้ทำให้คุณเดือดร้อน เสียเงินเสียทอง เสียผลประโยชน์ ไม่ได้ผิดกฎหมาย ไม่ได้ขายชาติ เหมือนคนบางคน ไม่ได้ผิดจารีตประเพณี พิธีกรรมใดเลย เป็นเรื่องของสิทธิส่วนบุคคล ก็อย่าไปบังคับเขาค่ะ เพราะบางอย่าง วิทยาศาสตร์มันอธิบายไม่ได้ค่ะ)

แต่เราไม่ชงนะ แล้วแต่คน

นอกจากนี้ เรายังได้พบว่า อากง (ตาเรา) และซุง ก็เป็นคนที่ไม่ยอมไปงานศพเหมือนกัน เขากลัว

และมีความเกี่ยวข้องที่ ฮามาก แม่กับซุง เกิดวันที่และเดือนเดียวกัน (หมายถึงวันเกิดจริง ๆ ไม่ใช่ที่แจ้งไว้ที่อำเภอ)

ไม่รู้นะว่า เกี่ยวไหม จะแปลกดี สองคนนี้กลัวการไปงานศพมาก ๆ เลย

4. เมื่อวาน แมวเรา น้องมานิชเช่ตายแล้ว (มานิชเช่ หรือ น้องเช่ รุ่นเดียวกับมาเด้งเด้ง กับมาธันเดอร์ เป็นคนละตัวกับนิชเช่ หรืออาปาเช่เกิลนะ อีนังนี่ไปอยู่ปากซอยแล้ว หนีตามผู้ชาย(แมวตัวผู้) ไป ก๊าก...) โดนหมาข้างบ้านกัดตาย นอนตายหน้าบ้านเลย ตอนตีห้า

เพราะแม่เราได้ยินเสียง อยากออกไปช่วย แต่เราง่วง เราไม่ออก บอกแม่ว่าไม่ต้องออก เพราะเราคิดว่ามันยังมืด และถ้ามันจะตาย ถึงออกไปก็ช่วยไม่ได้ (คิดแบบนี้จริง ๆ เพราะเรารู้ว่า แมวมีสัญชาติญาณการเอาตัวรอดสูงกว่าเราเยอะ) แต่ก็นะ ถึงคราวตาย ยังไงก็หนีไม่พ้น น้องมานิชเช่ก็ไปซะแล้ว รูปน้องเช่ที่หาได้ตอนนี้

เกิดแก่เจ็บตาย เป็นเรื่องธรรมดา ก็รู้นะว่า พอแมวตาย เราไม่ร้องไห้ แมวด้วยกันมันก็ไม่ร้องไห้ แต่พอคนตาย โดยเฉพาะคนที่รัก คนที่บูชา มันก็เป็นเรื่องเศร้า ไม่อยากร้อง ก็ต้องร้อง แต่อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ทำใจให้ได้ ที่ตายก็ตายไป ที่อยู่ก็ต้องอยู่กันต่อไป ต้องทำใจให้ได้

วันนี้เราก็เดินสวนกับหมา ที่เป็นฆาตกรฆ่าแมวเรานะ แต่ก็เท่านั้นแหละ ที่ตายก็ตายไป ที่อยู่ก็ต้องอยู่กันต่อไป

5. เออ ขอจดไรส่งเดชที่รู้มา

อาจจะแล้วแต่นะ แต่เราจะบันทึกไว้อ่ะ

- ใบรับรองวุฒิ หมายถึงแค่ทรานสคริปต์เท่านั้น เพื่งรู้ ซีรอกไปซะเยอะเลย

- เมื่อสมัครงาน ต้องใช้ใบรับรองแพทย์ด้วย จากคลินิกก็ได้ ที่เราไปมา เขาเขียนบอกไว้เลย ใบละ 30 บาท เขาใช้รูป 1 นิ้วอ่ะ 3 รูป อย่างอื่นอย่าละ 2 ฉบับหมด ทั้งบัตรประชาชน ทะเบียนบ้าน เราเอาใบประกอบทั้งใบทั้งบัตร และอย่างที่บอกใบรับรองปริญญา ปริญญา ทราสคริปต์ เยอะแย่ไปหมด ก็ให้ไปหมด แต่เจอมาว่า จริง ๆ แค่ทรานสคริปต์ก็จบแล้ว (ก็นะ คนมันไม่รู้)

- ต่อไปจะไปหารายละเอียดเรื่อง ภาษี (ที่ไม่รู้ แต่ต้องรู้ พูดตรง ๆ ว่ากลัวมาก กลัวทำบ้าอะไรก็ไม่รู้)

- และรายละเอียดหนังสือเรียนที่สอน

ตอนนี้เราอยู่ในช่วงปรับบุคลิกภาพ เราบอกตรง ๆ ว่าสมัยเด็กว่านี้ เรายโส และแก่แดดกว่านี้ มาเปลี่ยนเป็นพวกแอ๊บแบ๊ว เพราะโดนด่าแหละ เพื่อนเออ่ะ เคยด่า หาว่าเราเป็นเด็กที่ไร้มารยาท ไม่มีสัมมคารวะที่สุดเท่าที่เจอมา ผู้ใหญ่หลายท่านก็ว่าเรามือแข็ง หลังแข็ง ไม่รู้จักนอบน้อม ก็นะ เราอ่ะหาความพอดีไม่ได้ เลยแบ๊วไปเลย สงสัยต้องปรับอีกมาก แต่ก็โอเค ขอให้รู้เถอะ ถ้าเราชั่งแล้วพบว่า เราไม่ได้เรื่องจริง ๆ เราจะทำให้มันดีขึ้น เราชอบอยู่แล้ว อะไรที่ดี ๆ นะ

สู้ ๆ ชีวิตจะเจออะไรอีก ไม่มีใครรู้ มันเปลี่ยนไปทุกวัน แต่สิ่งที่เราควบคุมได้ แล้วเป็นสิ่งที่ดีงาม เราจะไม่เปลี่ยน ดีอยู่แล้ว จะเปลี่ยนทำไม จริงไหม

แล้วเจอกัน เมื่อไร ก็เมื่อนั้น ขอไปอ่านหนังสือก่อน

เออ ปล. เมื่อเช้าเราไปตักบาตรกับแม่ เจอน้องในซอย อยู่ ป.3 หรือ 4 หรือไม่รู้ ไม่แน่ใจ ชื่อน้องฟิว (ผู้ชาย) ออกมาตักบาตรคนเดียว น่ารักมาก (เด็ก ๆ เอก็เป็นงั้นแหละ ออกไปตักบาตรคนเดียว ตั้งแต่ประถมแล้ว เราไม่เค๊ยไม่เคย) ไอ้น้องฟิว ที่ชอบแกล้งแมวเรา ดูน่ารัก น่าประทับใจมาก เห็นแล้วมีความสุขว่ะ พ่อแม่เขาคงสอนดี ไปและโชคดีค่ะ

ปล2. ลืม ๆ จะบอกว่า เรา ได้เมลเรื่องนี้ เป็นคลิปเสียง http://74.125.153.132/search?q=cache:q7FFPILEJfAJ:www.cdsdrug.com/ubmthai-smf/index.php%3Ftopic%3D724.0%3Bprev_next%3Dnext+%E0%B8%8A%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A3.%E0%B8%AD.%E0%B8%AB%E0%B8%8D%E0%B8%B4%E0%B8%87+%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%88%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B9%8C+%E0%B8%8A%E0%B8%A1%E0%B8%A0%E0%B8%B9%E0%B8%9E%E0%B8%87%E0%B8%A9%E0%B9%8C&cd=3&hl=th&ct=clnk&gl=th&client=firefox-a

ฟังแล้วขอบอกว่า ปวดขี้มาก (ปวดจริง ๆ ) เห็นใจพนักงานนะ และรำคาญไอ้คนโทรมาด้วย แต่ก็เห็นใจ และรำคาญแม่งสองฝ่ายเลย

- รำคาญคนโทรแค่ มันหยาบคายค่ะ ต่ำมาก โมโหก็วางไป จะไปอะไรนักหนากับพนักงานคนนึง (ขาทำงาน น่าสงสารจะตาย) เราว่าจริง ๆ อีตาบ้าคนนี้แกแค่อยากโทรมาด่าระบบมากกว่าว่า ทำไมถึงต้องรอถึง 2 วัน ถึงจะใช้บัตรได้ แค่นั้นเองจริง ๆ

- รำคาญพนักงาน 1) รำคาญเสียงแผ่ว ๆ กระเซ้า ๆ รำคาญมาก 2) รำคาญที่ถามตลอดว่า "ว่ามีอะไรจะถามอีกไหมคะ" อะไรแนว ๆ นี้ ซึ่งเราบอกตรง ๆ ที่ตาคนโทรพูดว่า แล้วคุณคิดว่าผมควรจะรู้อะไรล่ะ นั่นอ่ะตรงใจมาก

เราไม่ชอบโทรศัพท์หาคอลเซนเตอร์ เพราะอย่างนี้แหละ ไม่รู้ว่า "ฉันควรจะถามอะไรคุณล่ะ"

ขอให้ทุกหน่วยงาน กรุณามี หน้า faq คำถามที่พบบ่อย ไว้ในเว็บไซต์ของหน่วยงาน และ มีการ search ได้ กรณีที่คำถามเยอะกว่าหนึ่งหน้าเอสี่ เพราะว่ามันจะดีมาก ๆ ไม่ต้องมาถาม มาตอบกันหลายสิบรอบให้ต้องรำคาญ

มีอะไร บอกเล่ากันได้ ก็บอกกันไป เพราะบางทีก็ไม่รู้จริง ๆ ว่า เราควรจะถาม หรือควรจะต้องรู้อะไร เชื่อว่าเคยเป็นกันทุกคนแหละ หรือไม่จริง?!

เวอร์ชั่นสั้นก่อนแล้วกัน จริง ๆ จะเขียนยาว มัวแต่ไปตอบกูเกิลกูรูอยู่

Fri, 09 Oct 2009 18:49:16 Z

อานะ เรื่องมันยาวมาก
แต่เอาเป็นข้อ ๆ แล้วกัน

๑. เราขอป๋ากับแม่แล้ว ว่าเราจะลาออกจาก ป.โท ซึ่งป๋ากับแม่ให้แล้ว จบข่าว เราจะไปลาออกที่ ม เมื่อไรนั้น ก็ช่างหัวเราเถอะ แต่ที่แน่ ๆ จำประโยคนี้ไว้ "ไม่เสียดายเวลาเหรอ" จงเก็บไว้ถามตัวเองเถอะ ไม่ต้องไปถามใคร เพราะถ้าใครสักคนเลือกที่จะลาออก เขาก็ไม่เสียดายเวลาหรอก คุณอย่าไปเสียดายเวลาแทนเขาเลย เออ ไม่จบข่าวดีกว่า เราอยากบอกตรงนี้ คือ เรื่องนี้มันยืดเยื้อเรื้อรังมาหลายร้อยล้านปีแล้ว (นังแอมแกอายุเท่าไร ถึงร้อยล้านปีเหรอ) แต่เมื่อ ก็เรื่อย ๆ นะ คือจริง ๆ เรารู้อยู่แล้วว่าเราต้องลาออก เพราะกระบวนทัศน์เราผกผันกับสาขาที่เรียนต่อมาก พูดตรง ๆ คือเราไม่เชื่อเรื่องสื่อ เราไม่เคยเชื่อว่าสื่อสามารถทำให้การเรียนรู้ดีขึ้นได้ โดยเฉพาะกับโรงเรียนหรือประเทศที่... (ภาษาไทยเรียกว่าอะไร) อินฟราสตรักเจอร์ ยังไม่ไปทั่วอ่ะ ขอบอกว่าส่วนใหญ่งานที่ออกมา มันเฉพาะเกินไป และอยากจะบอกว่า เกือบทั้งหมด ทำแล้วไม่ได้เอื้อต่อการเรียนการสอนในสภาพสังคมจริง ๆ (ไม่ได้บอกว่าไม่มี มีแต่มันไม่ได้ช่วยมากมายขนาดนั้นหรอก หยุดหลอกตัวเองกันสักที เราคงไม่พูดให้แรงกว่านี้หรอก แต่เราบอกได้แค่ว่า สื่อดีไม่ดี ไม่สำคัญหรอก ถ้าคนมันจะไม่ตั้งใจเรียนซะอย่าง ต่อให้ดีแค่ไหน ก็กลายเป็นสื่อไร้ประสิทธิภาพได้ ปัจจัยภายนอกมันเยอะ ถึงเราจะชอบแต่งเพลง แต่เราก็ไม่ว่างพอมานั่งแต่งข้อมูลหรอก จะต้องเสียกระดาษอีกสักกี่รีม เสียหมึกกี่กล่องกี่ตลับ ก็ไม่รู้ อยู่เฉย ๆ ดีกว่า แต่ที่ผ่านมา เราไม่เสียดายนะ เราค่อนข้างมั่นใจว่าเราทำดีที่สุดแล้ว และน่าจะทำตัวเป็นประโยชน์มากกว่าหลาย ๆ คน หมายถึงทั้งหมดทั้งมวล ที่เกี่ยวข้องในสาขานี้ด้วยซ้ำ - ยังมีความเข้าใจผิดเกิดขึ้นอีกมากมาย แต่เราก็กระจ่างในส่วนของเราแล้ว สรุปคือไม่มีอะไรผิดไม่มีอะไรถูก มีแต่สิ่งที่ได้เรียนรู้มากมายจากครูบาอาจารย์จากประสบการณ์ จากเพื่อนฝูงและคนที่เกี่ยวข้อง กับเงินแล้วก็เวลาที่เสียไปตามเงื่อนไขที่ว่า ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ)

สิ่งนึงที่เราขอบอกไว้คือ วิทยพาณิชย์ (การเอาการศึกษาไปทำเป็นลักษณะการค้าอย่างออกหน้าออกตา เรานิยามเอง) เป็นสิ่งที่กำลังจะกลืนกินอะไรดี ๆ มากมายในระบบการศึกษา ขอให้จำใส่กะลาหัวเอาไว้ด้วย

เราจะเรียนต่อในระดับที่สูงกว่านี้หรือไม่ ไม่มีใครตอบได้ เพราะคนที่ตอบคือเรา และเรายังไม่ต้องการตอบ
สิ่งที่เรารู้จากคราวนี้คือป๋ากับแม่ก็ยังดูเราออก หรือจะใช้ว่าอะไรดี คือ เราบอกตรง ๆ ว่า เรารักป๋ากับแม่มากว่ะ เรายอมรับเลยว่าเราไม่อยากเรียนตั้งแต่ก่อนเรียน แต่ไม่รู้เราจะทนทำไม ก็ไม่เข้าใจ แต่มาถึงวันนี้ เราพอมองเห็นนะ ว่าเวลาที่ผ่านไป มันมีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้น ซึ่งจริง ๆ ไม่ควรพูดถึงแล้ว เรื่องมันเปลี่ยนแปลงแก้ไขไม่ได้ เราเล่าให้แม่ฟังวันเสาร์ที่แล้ว เนื่องจากแม่เห็นเราคุยกับเอซังแล้วร้องไห้ แม่เข้าใจว่าใครกลั่นแกล้งเรา เราเลยเล่าว่าเราขอลาออก เราไม่ทนแล้ว ที่ไม่จบสักที เพราะเราไม่เริ่มทำเอง ไม่ได้มาจากอะไรทั้งสิ้น มันมาจากเราเอง (ที่เล่าไปแล้ว กระบวนทัศน์ที่ขัดแย้ง) แต่เราไม่กล้าลาออก เพราะเรายังหางานไม่ได้ (จะหาได้ไง ขอไปห้างยังไม่ได้ แต่ช่างเหอะ คิดอีกทีก็ดี ไม่เปลือง ไม่ลุ่มหลง ไม่ถูกมัวเมาจากกระแสวัตถุนิยม ปลงตกแต่เล็ก ก๊าก...) เราบอกแม่ว่าเราออกแน่นอน ถึงใครจะไม่ให้ออก เราก็ออกแน่นอน (ไม่ลงทะเบียนเทอมนึงก็หมดสภาพนิสิตแล้ว) แม่เราคงเสียใจมากนะ เรารู้ เมื่อกลางวันทะเลาะกันด้วยไง แม่เขาชอบบอกว่าป้าคนนึงจะเอาเราไปเป็นอาจารย์ มหาวิทยาลัย (แต่ขอโทษ เราไม่มั่นใจเลยว่าเขาจะทำได้ และที่สำคัญ เราไม่ชอบเป็นเด็กเส้น เพราะชีวิตนี้กูทำคนเสียชื่อมาเยอะแล้ว ก๊าก... ไม่กี่ครั้ง ครั้งสองครั้งเองมั๊งแต่ถือว่าเยอะสำหรับเรา) แล้วชอบพูดแดก ๆ เรารู้ว่าเขาไล่ให้ไปทำให้จบ ลับหลังไปบ่นกับเอซังว่าเป็นห่วงมัน (ห่วงเรา นู่นนี่นั่น แต่ต่อหน้าก็ออกแนวต้องทะเลาะกัน) เอาว่าแม่ฟังเสร็จ เขาก็บอกว่าเออ ไปเหอะ (ให้ไปทำงาน เราขอไปทำงาน) แต่ยังพูดตลอดว่าอย่าลาออกจาก ป.โท (แม้เราจะบอกว่า ออกแน่นอน ก็ตาม)

คืนนั้นเราร้องไห้สามโอ่ง (ปัญญาอ่อนเนอะ แต่เอาเหอะ ไม่เจอบ้างก็แล้วไป) ตื่นมา (ไม่รู้ป๋าได้ยินป่าว พอดีบอกแม่ตอนเที่ยงคืนตีหนึ่ง ป๋านอนแล้ว) ตอนบ่ายวันอาทิตย์เอาอีก ถามอีก (ป๋าถามเรื่องป.โทเมื่อไร เราจะร้องไห้จะเป็นจะตายทุกครั้งไป) และครั้งนี้ก็เช่นกัน เราก็บอกป๋าเลย ว่าเราออกแน่ เราไม่ไหวแล้ว ป๋าถามว่าไม่เสียดายเวลาเหรอ (จริง ๆ คำถามนี้ มีคนถามเราทุกคน ที่รู้ว่าเราจะออก เออ ยกเว้นเอซัง เขาไม่เคยพูดให้เราต้องคิดมากเลย เรารักเอซังมาก ๆ อ่ะ เดี๋ยวจะเล่าว่าทำไม) เราบอกว่า ไม่ ไม่เคยเสียดาย เพราะว่าก็ไม่ได้คาดหวังอยู่แล้วว่าจะได้อะไร ที่ผ่านมาได้อะไรก็คิดว่าได้เอาไปใช้ประโยชน์แล้ว ป๋าพูดไรอีก เราจำไม่ได้เลย เรานอนคว่ำหน้าร้องไห้อยู่ น้ำมูกน้ำลายน้ำตาไหลเต็มบ้าน ป๋าบอกว่าไปทำงานก็ตั้งใจแล้วกัน แล้วก็รีบไปทำเรื่องลาออกจากมหาลัยซะ (ตรงข้ามกับแม่เลยเห็นป่าว เด็ดเดี่ยว เราชอบวิถีของป๋ามาก) แต่สิ่งนึงที่เราก็สะเทือนใจอีกแล้ว นั่นคือ เราบอกป๋าว่า "ทุกวันนี้ แอมเครียดมาก แอมรู้สึกไร้ค่า แอมไม่สามารถหาเงินเข้าบ้านได้ ถ้าแอมได้ทำงาน แอมคงรู้สึกดีกว่านี้ แอมพยายามหางานในเน็ต แบบที่ทำที่บ้านได้ แต่แบบที่มันคุ้มที่จะทำ มันไม่มีเลย ถ้าหาเงินได้แล้ว คงจะไม่ดูงี่เง่าแบบนี้" จำไม่ได้ว่ายังไง แต่ป๋าบอกว่า "ป๋าไม่ได้อยากให้หาเงินได้ แต่อยากให้เอาตัวรอด ไม่ต้องมาเลี้ยงป๋าเลี้ยงแม่หรอก แค่เอาตัวให้รอด" โอ๊ยแกเอ๊ย แค่พิมพ์ก็อยากจะร้องไห้แล้ว น้ำตาคลอ ป๋าเราอยู่น่านนะเนี่ยตอนนี้อ่ะ

เอาว่าถ้าเราตีความแบบเก่า เราคงเถียงไปแล้วว่า อ้าว ป๋าหาว่าหนูแย่มากเลยเหรอ
แต่พอตีความแบบใหม่ เลยไม่ตี เรารู้แต่เราได้ยิน แล้วเราก็เอาตัวให้รอดแล้วกัน แต่ยังไงซะ ลูกทุกคนต้องเลี้ยงพ่อแม่ จะมีครอบครัวใหม่ มีลูกหลานเหลนโหลนยังไง ก็ต้องย้อนกลับไปดูแลบรรพบุรุษ นี่คือสิ่งสำคัญที่สุดที่คนควรทำ ไอ้ไปคว้าปริญญงปริญญาทำบ้าห่าเหวรวย ๆ กันน่ะ ไร้ความหมาย จริง ๆ น่ะ ถ้ามองด้วยใจที่เป็นกลางจริง ๆ จะรู้ว่ามันไร้ความหมาย (เราคงไม่อธิบาย ไปตีความเอาเอง)

เราสติสตังกระจัดกระจายไปหลายชั่วโมง (น่าจะหน่วยเป็นชั่วโมงพอแล้ว ไม่ควรต้องคิดมาก เปลือง)
คือ พอป๋าให้ เราโทรบอกเพื่อนเลยว่าเราไปทำงานด้วยแน่นอน (กราบขอบพระคุณอย่างสูง ขอบอกว่า เราเพิ่งเข้าใจคำว่าได้รับความเมตตากรุณาชัดที่สุดก็ครั้งนี้อ่ะ มันเป็นอะไรที่ยากอธิบายมาก เดี๋ยวเล่า แปะไว้กี่เรื่องแล้ววะ เดี๋ยวลืม)

.....คั่นแป๊บ....

เอาเรื่องเอซังก่อน ที่แปะไว้
เราเคยคุยกับเอซังว่า แอมไม่รู้หรอกว่าเอจะรักแอมหรือเปล่า แต่งั้นงู้นงี้ (จำไม่ได้) เขาตอบว่า ทำไมเอจะไม่รักแอม แล้วพูดไรต่อไม่รู้ เราไม่ได้ยินแล้ว (สมองตื้อ) เขาร้องไห้ อะไรไม่รู้ สรุปเราก็ไม่รู้เหมือนกัน !!! แต่ทุกวันนี้ก็ชัด เขาเป็นห่วงเรามาก เราไปทำงาน เขายังออกมากับเราทุกวัน เพื่อจะได้กลับพร้อมกัน เขาเคยบอกเราหลายครั้งว่า กลัวแอมจะหลุดเข้าไปอยู่ใต้ล้อรถเมล (38 132 อะไรที่เราขึ้น เขาจะบอกทุกครั้งเลย) เรารู้ว่าเขาเหนื่อยมากอ่ะ เหมือนต้องตลอนทัวร์เลย วันแรกไปรอเราที่รถใต้ดินรัชดาเลยด้วยซ้ำ แต่เอาเหอะ ถ้ามันเป็นความสุขเขา แถมทำเพื่อเราอีก แล้วเราจะต้องอะไร ไม่รู้นะ เล่าแล้วก็งง ๆ แต่เราจะบอกว่า ชีวิตนี้ ป้าเอซังเป็นคนที่ดีที่สุดในโลกแล้ว เราเป็นพี่น้องที่รักกันมากที่สุดในโลกแล้ว (ในความคิดของเรา อ้าว ก็เราจะไปรู้ของคนอื่นได้ไง จริงไหม)

ต่อเรื่องเมตตากรุณา ที่แปะไว้เลย จะได้ไม่ลืม
คือเราได้รับเมตตาจากคุณแม่ (แม่จุ๊บ) คุณแม่ให้ไปทำงานที่ โรงเรียนอนุบาลสัตย์สงวนอนุสรณ์ ไปช่วยแล้วแต่คุณแม่จะให้ทำ คุณแม่ให้ค่าแรงด้วย (ดีใจมาก เท่าไรก็เอา ตอนนี้หนูอยากทำงานเท่านั้น ไม่เอาอะไรแล้ว ขอประสบการณ์ ซึ่งมันไม่มีขายอ่ะ) บอกตรง ๆ ถ้าไม่ติดว่าไกลบ้านนะ เราจะขอสมัครเป็นครูที่โรงเรียนเลย (คุณแม่ก็เข้าใจว่าเราไม่เต็มที่ เพราะสำคัญสุดคือคุณแม่พอจะทราบเงื่อนไขของเรา ตอนแรกคุณแม่ยังบอกเลยว่า เห็นข่าวผู้หญิงถูกข่มขืนที่ล่าสุดอ่ะ ยังนึกอยู่ว่าแม่แอมจะไ่ม่ให้แอมมาทำ) เอาว่าเราดีใจมากอ่ะ ที่เราได้เริ่มต้นทำงานที่นี่ (อาจดูเหมือนอภิสิทธิ์ชนยังไงบอกไม่ถูก แต่เราพยายามที่สุดอ่ะ เราจะไม่ให้เสียชื่อเลย แต่ที่เรารู้คือเรายังต้องเรียนรู้อีกเยอะ)

เล่าไปเลยแล้วกัน
เราไปถึงแปดครึ่ง ขอกลับสี่โมง (ออกจากบ้านหกครึ่ง กินข้าวอ่อนนุชแป๊บ เพราะเกรงใจที่ ร.ร. และเลิกสี่โมงเย็นเนี่ย แวะกินข้าวเซนทรัลบางนา ก็กลับประมาณทุ่มนึง) เวลาเราตีรวนมาก
เออ ลืม เดี๋ยวมาต่อนะ
ขอเขียนไล่ไปทีละวัน วันจันทร์ที่สติสตังยังกระจาย
เราแวะไป ม ก่อน ตั้งใจจะไปขอใบลาออก ตอนขอก็เครียด ไปนั่งเครียดอยู่หน้าหอสมุด บอกไม่ถูก ว้าวุ่น สติแตก (ดันเจออาจารย์ในภาคสองท่านก่อนมานั่งเนี่ย) เราคิดว่าไม่ไหวแล้ว เราเลยนั่งแต่งเพลง ไม่กี่นาทีก็ได้เพลง เราเลยมาคิดว่า เออดีว่ะ เครียดแล้วแต่งเพลงได้ก็ยังดีว่ะ ขอบคุณผู้ประทานพรสวรรค์ (หรือพรแสวง หรืออะไรก็ช่างมันเถอะ) อันนี้ เพราะถ้าเรายังรู้ว่าเราแต่งเพลงได้ เราก็จะไม่หลุด เราเคยบอกไปแล้วว่าเราทำสมาธิได้จากการแต่งเพลง เออ เรายังไม่ลาออก เพราะเราไม่อยากเครียดเวลาบอกเหตุผล มันดูไม่มีเหตุผลในสายตาคนอื่น ซึ่งขอทำใจสักพัก แค่คิดว่าต้องไปหาผู้ใหญ่ก็เครียดจะตายชักแล้ว แต่ต้องไปแน่นอนเพราะจะเอาค่าประกันทรัพย์สินคืน (พันนึงก็มีค่ามาก)

เออ แถมเรื่องนึง (วันนี้ท่าจะบ้า มันจะแถมอะไรของมันนักหนาวะ) วันก่อนดูรายการอโรคาปาร์ตี้ ป่ะ ที่เขาพูดถึงโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะ เฮ้ย เราดูเสร็จขนลุก เพราะเป็นคนทำนองนั้น จำได้ สมัย ม.สี่ ไปคลั่งพี่คนนึง ไปทักเขาเสร็จ ก็ไปกรี๊ดกับเพื่อนที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแล้วก็กรี๊ดเบา ๆ แล้วกลิ้งลงไปนั่งกับพื้นถนนตรงนั้นเลย (นึกย้อนไปแล้ว สมเพชตัวเอง อะไรจะเวอร์ขนาดนั้น) เพื่อนงง เราใจเต้นเร็วดังมาก เลยมาคิดว่า ความที่ไม่รู้ถึงอันตรายของพฤติกรรมนี้และไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ จะเป็นภัย อาจทำให้อายุสั้น มันจะกรี๊ด จะบ้าอะไรแค่ไหน ก็แค่นั้น อย่าทำให้ส่งผลลบต่อร่างกาย ตั้งแต่รู้นะ เราแทบจะไม่โอเวอร์ หรือหายใจแรง ในลักษณะที่ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเปลี่ยนแปลงเลย เรียกว่า อะไรดี เอาว่าไม่อยากเสี่ยงอ่ะ ต้องดูแลสุขภาพ นึกถึงพวกเฒ่าหัวงูที่ตายคาอกอีหนูเลยอ่ะ เกี่ยวป่าวไม่รู้ ยังไงก็ระวัง ๆ กันหน่อยแล้วกัน หมอเขาบอกว่า ถ้าเป็นแบบนี้ บางทีหัวใจสามารถเต้นเร็วถึงสองร้อยครั้งต่อนาทีได้เลย (ตายพอดี) เท่าที่ผ่านมา เราวัดหัวใจเราเต้นแค่หกสิบกว่าครั้งเอง และความดันตัวมากก็แปดสิบ ตัวน้อยก็หกสิบ บางทีต่ำกว่านั้นอีก แต่อย่างที่บอก เดิมเวลาโอเวอร์แอคติ้ง มันรู้สึกได้เลยว่าใจมันจะเต้นเร็วและดังแบบแทบจะกระเด็นออกมาจากอก

เฮ้ย เที่ยงคืนจะครึ่งแล้วว่ะ

เอาว่าเล่าไรดี

เล่านี่ดีกว่า คือเราไปทำงานแหละ ห้าวันแล้ว สนุกดี
เป็นผู้ช่วยพี่เลี้ยงเด็กอ่อน น้องอายุขวบนิด ๆ ถึงสองขวบหน่อย ๆ น่ารักมาก น่ารักทุกคนเลย คราวนี้ได้เป็นอีกบทบาท (ตรงข้ามกับนี่) เหมือนไปฝึกการเป็นแม่เลย ก๊าก... แต่ดูแลเด็กแล้วคิดถึงแม่ คิดถึงคนที่เลี้ยงมาจนโตอ่ะ (จะเป็นพ่อแม่จริงหรือไม่จริง แต่ก็รู้ไว้เหอะว่าถ้าเขาเลี้ยงมาจนโตได้ เขาก็รักแกมากแล้วแหละ ถ้าสักวันรู้ว่าเป็นลูกเลี้ยงของเขา ก็ไม่ต้องจะเป็นจะตายหรอก ถ้าเขาไม่รักแก เขาคงเอาขี้เถ้ายัดปากแกตายไปนานแล้วแหละ - ไม่รู้บอกใคร แต่อยากบอกแบบนี้) มันเหนื่อย แต่มีความสุขแหละ แต่เหนื่อยจริง ๆ เราเกิดความรู้สึกนึง คือเรานึกถึงตอนเป็นเด็กอายุประมาณนี้เลย
ใครรังเกียจเด็ก รำคาญเด็ก ไม่เอาเด็ก แปลว่าลืมกำพืดตัวเอง โปรดรู้ไว้ ว่าครั้งหนึ่ง แกก็เคยเป็นงี้เหมือนกัน ช่วงนี้พอเราเห็นเด็กร้องไห้เพราะผู้ปกครองเอามาฝากเลี้ยง แล้วเราจะนึกถึงตัวเองตลอดเลยว่ะ ตอนแม่เอาเข้า ร.ร.อนุบาล (เราไม่ได้เข้าเนอสรี่ เราจำได้แค่ว่าแม่เดินไป แล้วเราก็กรี๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ วัน ๆ จำอะไรไม่ได้เลยนอกจากกรี๊ด ๆ ๆ ๆ แล้วก็คงถูกตีให้หยุดกรี๊ด เพราะเด็กมันเยอะ พี่เลี้ยงเขาคงไม่มีอารมณ์ปลอบ ตลอดสามปีที่เรียนอนุบาล เราไม่มีความทรงจำที่ชัดเจนอะไรเหลือเลย นอกจากว่าเราร้องไห้ แล้วก็หวาดกลัวห่าเหวตลอดเวลา เออ ที่จำได้ตลอดคือเด็กอนุบาลกลุ่มเลว ๆ เราเล่นม้าหมุน คงมีพี่เลี้ยงจับขึ้นไปนั่ง แล้วเพื่อนมันก็หมุนอีท่าไหนไม่รู้ แต่จำได้ว่าเจ็บปวด พี่เลี้ยงต้องมาหยุดแล้วทางยาหม่องให้ แม่มาบอกตอนโตว่าเด็กพวกนั้นมันเล่นแรง คอแอมไปติดที่เครื่องเล่น เราก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่ามันจะท่าไหน เด็กเลว ๆ เยอะ แต่เราเชื่อว่า ๑๐๐% มาจากผู้ใหญ่เลว ๆ ปลูกฝังให้ คงจะเจอแต่อะไรแบบนี้มั๊งเลยกลัวกลัวกลัว พูดแล้วหาว่าเวอร์ เราเคยไปที่ทำงานป๋าตอนห้าขวบ จำได้เพราะมีรูปถ่าย หน้าตาปวดอึมาก จริง ๆ ไม่ได้ปวด ป๋าจะพาเราไปหาหมอ แต่ไปเซ็นชื่อก่อน ให้เราไปนั่งรอที่ห้องพักก็เดินไปด้วยกันแหละ ห้องพักของป๋าต้องเดินผ่านเครื่องจักรเคมีสิ่งทอ ห้องมันจะอับทึบ น่ากลัว แล้วตอนเด็ก ๆ ขี้กลัวมาก เพราะคนเลี้ยง ญาติพี่น้อง เขาไม่รู้วิธีพูดหรือไง เขาใช้วิธีบอกว่า ถ้าไม่หยุดร้อง ถ้าไม่งั้นงู้นงี้ ผีจะมาหลอก ตุ๊กแกจะมากินตับ อะไรสารพัดจะหลอก ไม่มีเหตุผล แต่เรากลัว และกลัวมากด้วย พอผ่านห้องมืด ๆ แล้วต้องมานั่งรอป๋า นั่งคนเดียวในห้อง ป๋าไปเซ็นชื่อ อาจารย์เพื่อนป๋ามาสี่ห้าคน เขามามุงเรา แล้วถ่ายรูปเราด้วย สองรูป ดูในรูปนะ น้ำตาคลอเลย กลัวอ่ะ กลัวคน กลัวทุกอย่าง) หน้าที่ที่เราทำเองคือจะเราตามโอ๋น้องที่ร้องไห้ทุกคน ไม่ใช่ว่าเราเล่นบทนางงามหรอก แต่เรานึกถึงตัวเอง เวลาเราปลอบเขา เราไม่รู้หรอกว่าเขาเข้าใจไหม เพราะสื่อสารกันไม่เข้าใจว่ะ เด็กบางคนก็พูดแต่ "ผี" "คัน" "ชี่!!!???" "ฉี่อึ" "นม" "เอา" "เล่น" อยู่แค่นั้น ไอ้คำพวกนี้ยกตัวอย่างมาจากน้องผู้ชาย น่ารักมากเลยอ่ะ แต่คนนี้ไม่งอแง ตลกมาก แต่คนที่เราปลอบคือน้องผู้หญิง (รู้จากจุ๊บว่าสองคนนี้มาพร้อมเราเลย เพิ่งมาเมื่อวันจันทร์) น้องเขาร้องหาย่า ร้องตลอด หาว่าย่าทิ้ง ประมาณนั้น (คือ นึกถึงตัวเราเองจริง ๆ ก็ตอนไป โรงเรียน เราก็เข้าใจว่าแม่ทิ้งเรา เราเข้าใจว่าโรงเรียนคือสถานที่ฆ่าเด็ก เกลียดโรงเรียนมาก ไม่เคยอยากไปเลย เพิ่งมาไปโรงเรียนไม่เคยหยุดเอาสมัยมัธยมอ่ะ เพราะว่ารู้เหตุรู้ผลมากขึ้นแล้ว) เราไม่อยากให้น้องเขารู้สึกแบบเราอ่ะ เพราะว่ามันจะฝังใจมาก
ตอนนี้น้องเขาก็ติดเรา ไปไหนต้องไปด้วย ต้องป้อนข้าว (ขอบอกว่าเกิดมาไม่เคยป้อนข้าวใคร แม่ป่วยยังไม่ได้ป้อนเลย แม่ไม่ยอมให้ป้อน) ต้องอุ้มแต่แบบยกขึ้นของเล่นแหละ (อุ้มทั้งตัวบอกตรง ๆ เกรงใจเด็กว่ะ เราปวดหลังด้วย เลยได้แค่นี้ เกิดมาไม่เคยอุ้มเด็กว่ะ หลานยังไม่อุ้มเลย มันดิ้นมาก น้องก็ไม่มี น้องที่เป็นญาติก็ไม่ได้อุ้ม อายุมันยังใกล้กันไป ห่างแปดปี ไอ้ติงลี่อ่ะ ไม่อยากจะพูด ตอนเด็ก ๆ กรี๊ด ๆ กันมาแล้ว เด็ก ๆ เราเป็นพี่แบบนี้ ตอนนั้นอี้เอาน้องมาที่บ้าน มาอยู่ด้วยกัน ป๋าไม่อยู่มั๊ง เราอยู่ป.สาม ไอ้ติงขวบนิด ๆ หรือไง เราทำการบ้านเลขอยู่ มันมาเลย เอาปากกาจากไหนไม่รู้มาขีดการบ้านเราเละเลย เราก็ตบมันเดะ เท่านั้นแหละ ไอ้ติงก้มกัดขาอ่อนเราเลย จำได้กรี๊ดดังมาก อีพี่ร้องไห้ อีน้องก็ร้องไห้ บ้านแตก ตั้งแต่นั้นเกลียดน้องมาก มีอีกรอบ ไอ้พี อายุเท่าไอ้ติง ตอนนั้นเราอยู่ม.หนึ่งแล้วมั๊ง ไอ้พีสี่ขวบหรือไงเนี่ย เด็กมันชอบเขวี้ยงก้อนหินอ่ะ ตอนนั้นเราไปดูไก่งวงชื่อข้าวเหนียว - เราตั้งเอง ที่อู่จอดเรือตอนน้ำลด แต่ยังมีพื้นดินเลนแฉะ ๆ เราจำได้ มันเขวี้ยงหินใส่หัวเอ เอร้องให้โหเลย เราเดินไปหามันแล้วบอกว่า "ทำพี่กูเหรอ" แล้วเราก็ผลักมันลงขี้เลนไปเลย แบบอีคิวต่ำสุดเข็มไมล มานึกถึงตอนนี้แล้วสงสารอาม่าอ่ะ คือต้องรีบมาปลอบหลาน ไอ้พีมันก็ร้องไห้อ่ะ เอก็ร้องไห้ ตอนนั้นเราคิดว่าเราทำถูกนะ แต่พอถึงตอนนี้คิดว่าทำไม่ถูกว่ะ ช่างเหอะ อดีตเปลี่ยนแปลงไม่ได้ สรุปเราจะบอกแค่ว่า เราเกิดมาไม่เคยอุ้มน้อง แล้วมันมานี่ได้ไงวะ)

เอาว่า เอาเหอะ เวลาเปลี่ยน ความคิดจิตใจก็เปลี่ยน แต่ต้องเปลี่ยนไปในทางที่สูงขึ้น เจริญขึ้น ไม่ใช่ต่ำลง
ฝึกเยอะอ่ะ

เออ เวลาเราให้เขาหยุดร้องให้ เราจะบอกว่า "ไม่ร้องนะคะ น้อง...ชื่อเขา... เงียบ ๆ แล้วลองฟังเสียงอะไรสิ ได้ยินไหม เงียบ ๆ ก่อนแล้วจะได้ยิน" (ไม่มีเสียงอะไรหรอก พูดไปงั้นแหละ อย่างน้อยก็ดีกว่าหลอกว่าผีจะมาจับ หรือตุ๊กแกกินตับแล้วกัน คือพูดอะไรที่มันกลาง ๆ ไม่ใช่พูดให้กลัว เสียงพูดก็พูดธรรมดา ไม่ต้องทำหน้าแตกตื่น)
แล้วบอกว่าเสียงนกเสียงกาอะไรก็ว่าไป ออกไปหาธรรมชาติสวย ๆ งาม ๆ ไปเลย

เวลาเด็กเขวี้ยงของเล่น ก็บอกว่า "ไม่เขวี้ยงนะคะ เดี๋ยวของเล่นแตก จะไม่มีให้เล่นแล้วนะคะ"
ตั้งแต่ไปมา เรายังไม่ด่าเด็ก ไม่ตีเด็กเลย ไม่กล้าำทำ กลัว (อีกแล้ว แต่ก็ดีแล้ว)
เออ เจอฉี่ เจออึด้วย แต่ไม่ได้จัดการ เพราะพี่เลี้ยงเขาคงคิดว่าเราจัดการไม่ได้ (ก็นะ หลอนเหมือนกัน โดยเฉพาะเด็กสองขวบ พูดรู้เรื่องแล้วนะ บอกปวดอึ ปวดฉี่ได้อ่ะ ทำไมบางคนยังต้องอึรดกางเกง เราเคยเป็นนะ ขอบอกเลย ตอนอนุบาลเป็นหลายครั้งเลย เราพบว่าที่เป็นเพราะว่า เวลาบอกแล้วเหมือนครูจะรำคาญใส่ เลยไม่กล้าบอก แต่มันปวดอึอะ สุดท้ายมันก็ต้องอึ ก๊าก... ไม่รู้นะ เราบอกน้องสองขวบที่อึรดกางเกงได้แค่ว่า "วันหลัง ถ้าปวดอึ บอกก่อนนะลูก ไม่มีใครว่าหนูหรอกนะ" แต่เรื่องอึนี่ฝังใจ ทุกวันนี้อึไม่เป็นเวลา และแปลกที่ก็ไม่อึ เรามีปัญหาเรื่องอึ เพราะเราวิตกจริต )

สรุปได้แค่ว่า ช่วงประมาณ อายุหนึ่ง-ห้าขวบ จะเป็นช่วงที่กำหนดลักษณะบุคลิกภาพของเด็กได้อ่ะ หรือมีอิทธิพลต่อสภาพจิตใจโดยรวมได้มากกว่าวัยอื่นอ่ะ ไม่มีหลักฐานอ้างอิงนะ แต่มันคงต้องมีส่วนอย่างมากเลยแหละ

โอ๊ยจะเล่าอะไรอีกวะ มันเยอะอ่ะ
ขี้เกียจแล้ว ตีหนึ่งสิบห้าแล้ว

เอาว่า นี่ดีกว่า
เราสังเกตมา
กิจกรรมดังนี้
๑. เจ็ดโมง - แปดโมง เล่นของเล่น
๒. แปดโมง เคารพธงชาติ มีนั่งสมาธิ ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก ดั่งดอกไม้บาน...
๓. ออกกำลังขาแขน
๔. กินขนม (พวกถั่วเขียวต้มน้ำตาล หรือ น้ำแดงแมงลัก ผลไม้ อะไรก็ว่าไป)
๕. ฟังนิทาน
๖. ขัง (ก๊าก...) รวมในห้อง ดูการ์ตูน เพื่อเอาน้องส่วนหนึ่งมากินข้าว ทยอยออกมาทีละคนสองคน (ข้าวที่ให้เด็กวัยนี้กิน แค่ถ้วยเท่าน้ำจิ้มเอ็มเค ถึงประมาณถ้วยกินเอ็มเคอ่ะ แค่นั้นจริง ๆ เด็กจะกินหมดง่าย ไม่อ้วก เราเห็นพ่อแม่หลายคนป้อนทีเป็นหม้อเลย จะฆ่าให้ตายเลยหรือไง ก๊าก... น้อย ๆ แต่เรื่อย ๆ ดีกว่า)
๗. กินข้าวแล้วออกไปเล่นของเล่นด้านนอกอาคาร
๘. เข้ามาอาบน้ำ ทาแป้ง เปลี่ยนชุด
๙. กินนม (เด็กสองขวบกินนมก่อนอาบน้ำ หนึ่งขวบกินหลังอาบน้ำ ไม่รู้เหมือนกัน)
๑๐. นอนกลางวัน สามชม.
๑๑. ตื่น อาบน้ำ เปลี่ยนชุด ทำผม
๑๒. เล่น เรียนกไก่ ทายอังกฤษ อะไรแล้วแต่
๑๓. กินขนม
๑๔. เริ่มมีผู้ปกครองทยอยมารับ ประมาณนี้

ทำให้เรารู้สึกว่า เออ เพิ่งเห็นว่าเป็นไง เท่าที่เคยเห็น แบบญาติเลี้ยง เห็นมีแต่ให้ดูทีวี (เพราะพ่อแม่ัมันจะดูทีวี) บ้างก็เอาขึ้นแปล นอนทั้งวัน อะไรไม่รู้ แบบนี้มีระบบระเบียบ ชอบมาก

ง่วงว่ะ

ไปแล้ว
ก่อนไป ขอทิ้งท้ายว่าวันนี้ตรวจข้อสอบ เด็กอนุบาลสาม
เห็นน้องคนนึงตอบผิดเยอะมาก สะกดแบบ นโอะก (แทนที่จะเขียนว่า นก) เละ ๆ แบบนี้ทั้งหน้า เลย แต่มีคำนึง เราก๊ากมาก นั่นคือ หำใจ เจอเสร็จอยากให้คะแนนสงสาร แต่คิดอีกที ช่างเถอะ น้องคนนี้อนาคตไกลแน่นอน (ก๊าก... ไม่ได้พูดเล่น ขนาดตอน ป.สอง แล้ว เรายังสะกดผิดแบบนั้นเลย เราโดนครูตี โดนด่า ที่เขียนคำที่ไม่มีความหมาย แต่ไม่ใช่คำว่าหำใจนะเว้ย ไม่ใช่คำทะลึ่ง คือออกแนว นโอะก นั่นแหละ เละเทะ เพราะว่าจินตนาการสูงส่งมาก... )

ว่าแต่พาลนึกไปถึงเคราจิ๋มที่ครูอ้วนเรียกเคราแพะของพี่เป้าสายันต์สัญญาในตีสิบเมื่ออังคารที่ผ่านมา ฮาว่ะ ไปแล้ว ง่วงปวดหลัง

เอาว่าใครอ่านมาจนจบก็คงรู้ว่ามันไร้สาระมาก แต่เอาเหอะ เอาว่ายังไงก็ได้ ทุกอย่างต้องมีทางออก
ต่อจากนี้แผนระยะยาวของเราก็คือ เราจะเตรียมสอบบรรจุ สอบอะไรก็จะหาสอบ เพราะแม่ชอบ เราก็โอเคทางนี้ และจะตั้งใจทำงาน ไม่ให้แม่ต้องกังวลอ่ะ เออ เราไปทำงานวันแรกกลับมานะ แม่ให้เงินมาก้อนนึงเกือบสามพัน (บอกว่ากลัวไม่มีค่าเดินทาง) เราตกใจมาก เยอะอ่ะ (คิดในใจ เฮ้อ ไปทำงานยังต้องให้แม่กังวลอีกเว้ยเฮ้ย รีบ ๆ หาที่ทำงานใกล้บ้านดีกว่าว่ะ สงสารแม่ เรารู้ว่าแม่เครียด แม่บอกว่าไกล แม่เป็นห่วง - แม่เคยมา แม่เคยไม่ยอมให้มา) แล้วอีกเรื่องคือเมื่อวานเหนื่อยมาก กลับมาอาบน้ำเป่าผม สลบคาพัดลม หลับเลย ตื่นอีกทีพบว่า แม่มานอนเฝ้าทั้งคืน (ไม่รู้เหมือนกันว่าเรามาที่นอนได้ไง เอบอกว่าก็เอไปเรียกมา แอมก็เดินมา จำไม่ได้เหรอ) เอาว่าเหนื่อยเด็กเปล่าไม่แน่ใจ แต่เหนื่อยเดินทางอ่ะ ของจริง เราเริ่มจะไม่ค่อยสบายเพราะรถไฟฟ้าและรถใต้ดินและภาวะตรากตรำจากการเดินทาง (โดยส่วนตัวไม่ชอบเดินทาง ไม่ชอบแอร์ ไม่ชอบอาการเปลี่ยนจากร้อนมาเย็น ร้อน ๆ หนาว ๆ)

เรายังคงใส่หน้ากากอนามัย แม้ไม่ได้เป็นตัวแพร่เชื้อ ปลอดภัยไว้ก่อน ก๊าก... ถ่ายตัวเองตอนรอรถใต้ดิน (ปรับสีซะยังกะภาพจาก น.ส.พ.)

ถ้าหายไปจากในนี้ ก็คือไม่มีเวลา เราคงไร้สาระน้อยลง เพราะเราคิดว่าเราได้ค้นพบต้นเหตุของหลาย ๆ สิ่งเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ตั้งใจทำงาน ๆ
ปล.คิดถึงตาอ้วนเหมือนเดิม เห็นน้องที่โรงเรียนน่ารัก ๆ ก็คิดถึงอ้วนน่ารัก ๆ
ตอนน้องมากอด มาดึง ไม่รู้ทำไมคิดถึงตาอ้วนคุณหมูจัง เอิ๊ก ๆ เอาเหอะ ก็ทำงานทำการไป
เมื่อยังไม่ตาย ทำประโยชน์อะไรได้ ก็ทำกันต่อไป นะคะคุณผู้อ่านที่เคารพรัก
ราตรีสวัสดิ์ 1:49AM ของวันเสาร์ที่สิบตุลาคม สองห้าห้าสอง

การทำงานคือการปฏิบัติธรรมอย่างหนึ่ง หาเงินมาทำงาน

Thu, 01 Oct 2009 07:31:45 Z

(ขอบอกก่อนว่า link ที่ถ้าเห็น คือ link ไป หน้ากูเกิลกูรู "ไม่มีขายของ" ไม่ต้องกลัว เราไม่นิยมเขียนเรื่องไร้สาระ หรือหลอกลวงอยู่แล้ว)

เราจำมาผิดป่าวไม่รู้

แต่อยากเขียน

ช่วงนี้เราเครียดแดกมาก

ขอประกาศให้คนอ่านบล็อก ทราบอย่างเป็นทางการว่า
เราอยากลาออกจากปโท
เหตุผล (ข้ออ้าง หรือจะเรียกอะไรก็ได้ เราไม่ใส่ใจ)
- เราไม่พยายามแล้ว เพราะพยายามไปก็เท่านั้น ในเมื่อเราไม่ได้มีฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา มาทางนี้

เราไม่ได้มีปัญหาใดใดกับสิ่งที่เรียน
ถ้าจะพูดให้ลึกกว่านั้น คือ ตั้งแต่เราจบคอร์สเวิร์คมา เราก็ไม่ได้ทำอะไรเลย
มีเหตุผลเกี่ยวกับทัศนะคติต่อสาขาที่เรียน (ไม่เกี่ยวกับคน ขอสาบาน ไม่เกี่ยวกับคนใครใดใดทั้งสิ้น) ในบางแง่มุม
ลึก ๆ เรามีอคติเรื่องนี้ (แต่อย่าสนใจเลย มันก็แค่มุมของเรา อาจเป็นมุมที่โง่เง่า)

ตอนนี้ที่เรารู้คือ เราไม่อยากบอกป๋ากับแม่
จริง ๆ แม่เคยรู้แล้ว ก่อนเข้าโรงพยาบาลตอนเป็นเนื้องอกวันนึงอ่ะ (หลายคนบอกเราว่าอย่าไปคิดว่าเกี่ยว โอเค เราจะไม่คิดว่าเกี่ยว)

เรารู้อย่างเดียวว่า จริง ๆ เราก็บอกที่บ้านมาเรื่อย ๆ ว่าเราไม่อยากวิจัย ไม่อยากทำแล้ว
แต่ป๋าบอกว่าให้สู้ (ไม่รู้จะสู้ทำไม เราไม่ได้อยากสู้)

เรารู้อย่างเดียวว่า ยิ่งใกล้ลงทะเบียนเทอมหน้า เราจะต้องยิ่งเครียดกว่านี้
เพราะว่าเราไม่อยากลงทะเบียนแล้ว เราอยากไปลาออก

ถ้าหากตอนนี้มีใครถามว่า รู้สึกอยากลาออกตั้งแต่เมื่อไร เราขอบตอบจากใจจริงว่า ตั้งแต่วันสอบสัมภาษณ์ แต่ก็ปล่อยให้ยาวนานมาจนถึงทุกวันนี้ ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า คิดอะไร?

ตอนนี้ที่เรารู้คือ ไม่มีใครแก้ปัญหาให้เราได้
และเราก็ไม่อยากจะไปใส่ใจปัญหาด้วย
ปัญหาที่เราเจอ มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับคนมากมายที่ลำบากยากเข็ญ เกิดมามีกรรม ไม่ครบ ๓๒ ชีวิตหดหู่ เหมือนที่ออกสกู๊ปชีวิตช่อง ๗

ดังนั้นสิ่งที่เราควรทำคือ ทำอะไรก็ได้ที่เราทำได้
ถ้าเราสามารถหาเงินได้ เดือนนึงอย่างน้อยมากกว่าสี่พัน (ทุกวันนี้ได้จากคุณป๋าสี่พัน)
เราคงขอลาออกได้อย่างภาคภูมิกว่านี้
(จริง ๆ จบโทนี้ เราก็ไม่เห็นว่าชีวิตเราจะดีขึ้นตรงไหน เพราะว่าเราไม่ได้อยากทำงานเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยแล้ว เราไม่นิยมระบบ ไม่ตรงกับจริตของเรา นี่คือความคิดเห็นส่วนตัวจริง ๆ นะ พอดีอ่านธรรมะ แล้วคิดอะไรบางอย่างได้อ่ะ มันเป็นสิทธิ์ของเราไม่ใช่เหรอ ที่จะมองยังไงก็ได้ ตราบใดที่เราไม่ได้ไปใส่ร้ายป้ายสีสิ่งเหล่านั้น เราว่าเรามีเหตุมีผลมากพอนะ - จะสาธยายทำไมวะ เสียเวลา)

เราจึงตะลุยมองหางาน (โดยเฉพาะที่ทำที่บ้าน - เพราะอะไร คนที่รู้จักเรา จะรู้ดี ซึ่งโดยส่วนตัว ตอนนี้เราไม่ได้มองว่าเป็นปัญหาแล้ว มันเป็นชะตาฟ้าลิขิต ก๊าก... แต่คิดดูอีกที การอยู่บ้าน มันก็ดี ประหยัดดี ประหยัดมาก ๆ และเราก็ไม่ได้ถึงกับหวาดกลัวสังคมนะ ทุกอย่างมันมีเหตุมีผลว่ะ)

เออ ก่อนไปเรื่องงาน เราคิดอีกว่า
ถ้าเราบอกป๋าว่า "หนูขอลาออกจากปโท"
เราเชื่อว่า (สิ่งที่คาดว่าเป็นไปได้)
- ป๋าระงับการจ่ายเงินเดือนให้เรา (จะอยู่แต่บ้านแล้วหนิ งั้นอย่าเอาเงินเลย)
- ป๋าส่งเราไปทำงานเสมียน (เดาเอา เหมือนจะเป็นไปไม่ไ้ด้ เอาไปเสี่ยงเสียชื่อป๋าอีก เรามันเป็นพวกงี่เง่า ก๊าก...)
- ป๋าส่งเราไปบ้านนอก (แต่เราโอเคนะ เราจะไม่โผล่มาให้พวกคุณได้เห็นเลย อยู่กับสวน กับหมาก มะพร้าว มะม่วง มะนาว ฟักแฟงแตงโม ฯลฯ หุ่นเรากำยำมาก... เหมาะมาก!!! กัดฟันพูด จริง ๆ แบบบางลมพัดปลิว) นั่นคือไปอยู่บ้านปู่กับย่า แต่ปู่กับย่าคงจะไม่โอเค ถ้ารู้ว่าเราลาออก เพราะว่าปู่กับย่าอยากให้เรียนสูง ๆ (((ปู่ย่าม่าป๋าแม่อยากให้เป็นข้าราชการ อยากให้ทำงานราชการ อยากให้เป็นดอกเตอร์ อยากให้เป็นเจ้าคนนายคน - เราเข้าใจนะ ถ้าถามผู้ปกครองท่านอื่น ส่วนใหญ่ก็คิดงี้ แต่เราไม่ชอบอ่ะ จะทำไงดี เราจำได้เลยว่าตอนที่เราอยู่ ม.๖ เราบอกว่า เราจะเรียนเกษตร ย่าทำหน้าเบ้ใส่เลย บอกว่า "เรียนทำไมเหนื่อยจะตาย" (ปู่ย่าเราทำสวน) "ไปเรียนเป็นเจ้าคนนายคนเหมือนพ่อเอ็งเถอะ" อะไรทำนองนี้ เฮ้อ))) เรากลัวปู่กับย่าว่ะ บอกตรง ๆ โคตรกลัว กลัวกว่าป๋ากับแม่อีก แต่เอาเหอะ ส่งไปเหอะ ยังไงถ้าต้องไป ก็ต้องอยู่ให้ได้ ไม่งั้นชีวิตนี้คงหาดีไม่ได้แล้วกู ฮือ...
- แม่เอาเราไปฝากทำงานสักที่ (เดาเอา แต่เป็นไปได้น้อย เนื่องจากแม่เคยบอกไว้ตอนเรากรี๊ด ๆ ครั้งก่อนว่า "ไม่เป็นไร ลูกคนเดียวแม่เลี้ยงได้" (บาปไหมกู > บาปจริง ๆ เกิดมาเป็น อวชาตบุตร))
- ฯลฯ ไม่รู้ว่ะ ขี้เกียจคิด

ที่รู้ตอนนี้คือ ต้องประหยัด ทำตัวเป็นแม่บ้านที่ดี (กรณีนี้คืออีนี่อยู่แต่บ้าน แล้วเป็นเพศหญิง จึงถือว่าเป็นแม่บ้าน!!! ก๊าก...) เริ่มหาทางทำตัวเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดี (หมายถึง ต่อไปเราต้องเป็นหัวหน้าครอบครัวเรา ดูแลพ่อแม่เราหรือครอบครัวอื่น ๆ ของเราถ้ามันต้องมี) ก็เลยต้อง มองหางาน มองหางาน มองหางาน (อันนี้คือรวม ๆ จากการลองคุ้ยค้นแคะหาดูในกูเกิลกูรู ไม่ได้คัด มั่ว ๆ ซั่ว ๆ ปน ๆ กันไป copy paste)

เท่าที่ดู ๆ ก็มึน ๆ
แต่แบบนี้ไม่ทำแน่นอน

คนเรา เมื่อถึงเวลา ก็ทำอะไรได้หมดแหละ จบมาหรือไม่ได้จบมา ถ้าอยากทำ และเขายอมให้ทำ ทำได้หมดแหละ ที่รู้คือทุกคนต้องทำงาน (งานที่สุจริตด้วยนะเฟ้ย) เพราะบางทีจบมาแล้วก็ดันไม่มีงานทำ
หรือทำงานอยู่ จู่ ๆ ก็ตกงานอีก บางคนมีความรู้ก็ยังตกงาน บางคนเริ่มมีอายุแล้วก็ยังตกงาน เพราะมันมีเหตุปัจจัยอยู่ ก็เป็นไปได้หมด ว่าง ๆ ลองนั่งคิดดูบ้างแล้วกัน ว่าหากวันนึงตกงาน จะทำยังไง
บางคนตกงานแล้วมีเงินทุนอยู่บ้างก็นั่งเครียดว่าจะเอาเงินไปทำอะไร บางคนไม่ใช่ตกงาน แต่ก็เงินไม่พอใช้จ่ายก็ต้องหารายได้เพิ่ม บางทีคิดตั้งแต่อายุยังน้อย ๆ บ้างอยากเรียนไปทำงานไป บ้างยังว่างเสาร์อาทิตย์ก็อยากทำงานเพิ่ม บางทีอายุมากแล้วก็ยังต้องคิด (ถ้าไม่มีใครหาเลี้ยง ก็ต้องคิดแหละเนอะ ดังนั้นอย่าทอดทิ้งพ่อแม่ปู่ย่าตายายนะคะ ไม่งั้นตอนแก่ตัว อาจจะเจอแบบนี้ กรรมตามทัน หรือบางคนก็ไม่มีลูกหลาน บางคนก็ลูกหลานตายหมด ฯลฯ)

เข้าเรื่องของเราบ้าง
เดิม ๆ มีคนวานทำนู่นนี่นั่นบ้าง แต่เรามักไม่ค่อยพูดถึงตังค์ แบบเป็นคนหน้าบาง (((แต่ขี้งกเงินที่มีอยู่))) หน้าบางมาก รับทำงานฟรีมาแล้วก็เยอะ ถือเป็นน้ำใจ ไม่รู้เป็นห่าอะไร เราขอบอก มันเหมือนอะไรไม่รู้ที่ทำให้เรารู้สึกว่า เราไม่อยากเก็บตังค์เขาว่ะ

แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว
ใครจ้างเหรอ เราคิดกฎไว้แล้ว (สำหรับคนไม่รู้จัก)
- แจ้งรายละเอียดงาน
- ตกลงราคา
- จ่ายมาก่อนเลยครึ่งนึง
- งานไปครึ่งนึง
- จ่ายมาให้ครบ (เช็ค แก้)
- รับงานไปอีกครึ่งนึง เท่ากับครบ

(สำหรับคนรู้จัก)
- แจ้งรายละเอียดงาน
- ตกลงราคา
- จ่ายมาก่อนเลยครึ่งนึง
- งานไปครบเลย
- จ่ายมาให้ครบ

ถ้าเช็คแล้วต้องแก้งาน
จะแก้ให้แค่คำสั่งรอบแรก (เท่ากับแก้งานฟรีให้ครั้งเดียว)
หลังจากนั้นจะคิดค่าแก้งานครั้งละ 10% ของราคาเต็ม
(เกลียดอีพวกชอบสั่งแก้งาน สั่งดี ๆ ตั้งแต่แรกไม่ได้หรือไง น่ารำคาญ บางครั้งเหมือนแกล้ง ไม่ใช่เราเจอคนเดียว หลายคนก็บอกแบบนี้ ส่งงานเร็วจะโดนแก้งานเยอะมาก เขาเลยแนะนำให้ส่งตอนเส้นตายเลย จะแก้งานน้อยหน่อย - ฝากถึงคนสั่ง กรุณามีจุดยืนที่ชัดเจน ไม่เช่นนั้นจะเสียเงินมาก..ก..)

ก๊าก...
จะมีใครจ้างไหมเนี่ย
คนอื่นเขาคิดไงก็ไม่รู้เนอะ
แต่เจอนี่มา
อ่านเอาฮาแล้วกัน
สำหรับคนที่ทำงานแบบฟรีแลนซ์ ควรมีมาตรการอย่างไรเพื่อป้องกันผู้ว่าจ้างที่ขี้โกงได้?

ตอนนี้ที่คิดออกก็มีแต่งานที่ทำผ่านเน็ต เพราะพอจะมองเห็นข้อดี(แม้จะมีข้อเสีย)ของการทำงานผ่านเน็ตบ้าง (อย่างน้อยก็ไม่ต้องออกจากบ้านละว้า จริง ๆ เราก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าเราชอบทำอะไร แต่ถ้าเห็นโพสต์ ๆ ไป ก็แปลว่าชอบทำได้หมดแหละ ทำมันทั้งวัน ไม่หยุดไม่หย่อน)

หากคุณเห็นเราทำอะไรได้ แล้วชอบ
อยากให้เราทำให้คุณบ้าง ก็จ้างมาได้เลยนะคะ
เราจะคิดไม่แพง

คือมันต้องสมเหตุสมผลค่ะ บางครั้งทำงานจะตายแต่ได้เงินนิดเดียว มันก็ไม่คุ้มที่จะทำ มันต้องเป็นธรรม ทำแล้วไม่คุ้มเรานอนตีพุงกินขนม หรือ ขุดหลุมปลูกต้นไม้หน้าบ้านดีกว่า ไม่ต้องเปลืองไฟด้วย - บางคนทำงานแล้วยังต้องขอเงินพ่อแม่ใช้ มีนะ เยอะด้วย บางทีทำงานได้แปดพัน แต่ต้องขอพ่อแม่อีกเดือนละหมื่นห้าอะไรทำนองนี้ บางที หมดไปกับการแต่งกาย รถ ภาษีสังคม อะไรแบบนี้ คือจริง ๆ ไม่อยากพูดมากหรอก มันเป็นวิถีของเขา แต่ในทัศนะของเรา เราว่า ถ้าแปดพันของมันไม่ได้ให้พ่อแม่ มัันควรจะ "อยู่บ้าน ช่วยงานพ่อแม่ ดีกว่า พ่อแม่น่าจะให้มันไม่ถึงหมื่นด้วยซ้ำ" ถ้าได้แปดพันแล้วไม่ให้พ่อแม่ ก็ควรใช้ให้พอ แล้วต่อไปเจริญก้าวหน้า ก็หันมาตอบแทนพ่อแม่ให้ได้ ไม่ใช่ไม่ให้แล้วยังต้องเสียเพิ่มขึ้นอีก แบบนี้มัน... มันเหมือนไม่ได้ช่วยอะไรเลยว่ะ บอกไม่ถูก

คิดกันบ้างหรือเปล่าว่า
อนาคต วางแผนการใช้ชีวิตกันอย่างไรครับ

แถม
ไม่รู้จะเอาไปแปะไว้ตรงไหน
สัมภาณ์งานอย่างไร ให้ถูกใจคนถาม และยังเป็นตัวเองอยู่
และ
คำถามที่น่ากลัวสำหรับผู้กำลังสัมภาษณ์งาน

ไปแอบดู คนส่วนหนึ่งในกูรู เขาทำงานอะไรกันบ้าง เขาเป็นเจ้าของธุรกิจอะไรกันบ้าง
link มากไปหรือไงวะ เจ๊งแล้ว ใส่linkไปได้ ไปดูเองแล้วกัน
http://guru.google.co.th/guru/thread?tid=60af0aaaffc5f193&hl=th&table=%2Fguru%2Fsearch%3Fsort%3Dwsmor%26order%3Dwsnod%26start%3D170%26q%3D%25E0%25B8%2587%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2599%25E0%25B8%25AD%25E0%25B8%25B0%25E0%25B9%2584%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B3%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%259A%25E0%25B9%2589%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2599%25E0%25B9%2584%25E0%25B8%2594%25E0%25B9%2589%26hl%3Dth
กับ
http://guru.google.co.th/guru/thread?tid=020c6e8e67c82305&hl=th&table=%2Fguru%2Fsearch%3Fsort%3Dwsmor%26order%3Dwsnod%26start%3D260%26q%3D%25E0%25B8%2587%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2599%25E0%25B8%25AD%25E0%25B8%25B0%25E0%25B9%2584%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B3%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%259A%25E0%25B9%2589%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2599%25E0%25B9%2584%25E0%25B8%2594%25E0%25B9%2589%26hl%3Dth

ตอนนี้ที่รู้คือ ถ้าพอมีที่จะไปปลูกกล้วย
เราชอบกินกล้วยน้ำว้ามาก ๆ (ประโยชน์เยอะดี)
http://guru.google.co.th/guru/thread?tid=650667b8fbc784ee&hl=th&table=%2Fguru%2Fsearch%3Fsort%3Dwsmor%26order%3Dwsnod%26start%3D250%26q%3D%25E0%25B8%2587%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2599%25E0%25B8%25AD%25E0%25B8%25B0%25E0%25B9%2584%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B3%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%259A%25E0%25B9%2589%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2599%25E0%25B9%2584%25E0%25B8%2594%25E0%25B9%2589%26hl%3Dth

ก๊าก...

ไม่รู้มีสาระหรือชวนสมเพช
แต่อยากบอกว่า
ปัญหาทุกอย่างมันมีทางออกอยู่แล้ว เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
แต่ขอให้ทำในสิ่งที่อยากทำจริง ๆ เหอะ อย่าทำไปเพื่อเลี่ยงอะไรบางอย่าง หรือทำไปเพราะหวังว่าจะชอบมันหรือยอมรับมันได้
ถ้าคุณไม่ชอบ ไม่รู้ ไม่อยาก ก็อย่าเสี่ยงไปทำ

แต่ถ้าล้มแล้ว ก็ไม่ต้องคิดมาก
คนส่วนใหญ่ที่ซ้ำเติมคุณ เขาก็ทำไปเพราะหวังดี แต่อาจแสดงออกได้ไม่ตรงใจคุณ ก็เท่านั้นเอง

บางคนอ่านที่เราเขียนแล้วอาจคิดว่า
โอ๊ยอีปัญญาอ่อน ปัญหาขี้หมา อะไร๊แค่นี้ทนไม่ได้ ต้องมาเล่าจะเป็นจะตาย
ก็เป็นสิทธิ์ของเขา ต่อให้มาพูดกับเรา (เจอมาเยอะแล้ว เจออีกก็ชินแล้ว มันปกติอ่ะ เขาหวังดีเท่านั้นเอง)
เพราะเมื่อเขาไม่ได้อยู่ในภาวะนี้ เขาย่อมยากที่จะเข้าใจความรู้สึกนี้ได้
แต่เราแค่จะบอกว่า เราเข้าใจความรู้สึกนี้แล้ว ต่อไปถ้าเราเห็นใครยอมแพ้ ใครท้อ ใครเปลี่ยนใจ ใครอะไรก็ตาม ฯลฯ เราจะไม่เห็นว่ามันไม่ดีไม่งามไม่เข้าท่า เพราะไม่มีใครหรอกที่จะรู้ดีเท่ากับคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ

บางทีที่ทุกอย่างต้องเป็นไป เพราะ มันก็เป็นเช่นนั้นเอง
ปล. จริง ๆ เราน่าจะสติแตกนะ แต่ก็ไม่แตกเท่าไร แตกไปก็เท่านั้น ไม่มีประโยชน์ ขอบอกว่า ได้หนังสือธรรมะเรื่อง

ร้อยคน ร้อยธรรม 100 ปีพุทธทาส หนังสือเข้ามาูถูกจังหวะชีวิต
ยังไงเราก็จะผ่านมันไปให้ได้
เออ หาเงินมาทำงาน แปลว่า ต้องหาเงิน เพื่อมาทำสิ่งที่จริง ๆ อยากทำ (ถ้าไม่มีเงิน จะไม่ได้ทำ) จุดประสงค์จะเน้นที่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ไม่ใช่ เน้นที่ "เงิน" (ตอนนี้อยากทำไอ้นี่ แต่ยังทำเองไม่ได้เป็นบางอย่าง จึงไม่สมควรจะมาสอนคนอื่น (ไม่รู้จะสอนยังไง) แต่ถ้าสอน ก็สอนฟรี หลายคนก็สามารถทำได้ด้วยการเป็นแบบอย่างที่ดี แต่ไม่ยักกะมีคนทำให้เห็นเลย มีน้อย) จริง ๆ เรามีสิ่งที่เราอยากทำเยอะมาก แต่หากไม่ใช้เงิน จะไปทำไงได้ ในเมื่อทุกสิ่งยังต้องแลกด้วยเงิน เราก็ต้องหาเงินไปแลก ถ้ามีเงินแล้ว เราอยากแบ่งปันก็ทำได้ เราอยากให้เงินกับใครก็ทำได้
แต่ถ้าไม่มีเงิน จะไปช่วยใครได้ ตัวเองยังเอาไม่รอด (ฝากไว้ ใครมีเงินก็ช่วยเหลือทำบุญทำทานบ้างเน้อ...)
ที่สำคัญที่สุด เรารักพ่อแม่ปู่ย่าม่ากงบรรพบุรุษ ไม่ว่าเราจะทำตามที่ท่านหวังหรือไม่ แต่สุดท้ายจุดประสงค์เราคือ ต้องหาเงินมาดูแลพวกท่านได้อ่ะ
สู้โว้ย ๆ

ตีสองสามสอง เฮ้อ ทำไมeชั้นยังไม่ไปนอนฟะเนี่ย

Thu, 16 Jul 2009 20:45:08 Z

ก่อนอื่นต้องบอกว่า จริง ๆ เรานอนแล้ว

แต่ยังนอนไม่หลับ

แม่เขารีดผ้า

แล้วลมโชยมาทางเรา

เราแสบจมูก

เลยเดินมานั่งห้องนี้

แล้วแม่ก็หยุดรีดผ้า (รีดเสร็จ)

แต่เราก็ดันฆ่าเวลา ด้วยการเปิดคอมไปเรียบร้อยแล้ว

ซึ่งทั้งหมดที่พูดไป เกิดขึ้นตอนห้าทุ่มครึ่ง

แต่ที่เรายังไม่นอน เพราะเราอัพโหลดบ้าบอ (กะว่าเป็นการอัพโหลดทิ้งท้ายแน่ เพราะเอือมที่ตัวเองปล่อยวางไม่ได้ว่ะ - เมื่อปล่อยวางไม่ได้ ก็เลิกหาของมาถือซะก็สิ้นเรื่อง ก๊าก...)

อีบล็อกก็คือของที่เราถืออยู่

...
เรื่องมันมีอยู่ว่า สักสองอาทิตย์ก่อน เราเริ่มเห็นแหละว่า ไอมีมมันไม่รายงานสถิติการเข้าชมภาพ (หลังจากที่นานแค่ไหนไม่รู้ มันลบวีดิโองานของเราสาปสูญไปหมดเลย โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าทางอีเมล - มันจะประกาศบอกทางเว็บหรือเปล่า เราไม่รู้ ไม่ได้ว่างเข้าเว็บมันทุกวัน หรือว่างก็ไม่เคยอ่านหน้าโฮมเพจมัน ดังนั้นเราขอแนะนำนะ ถ้าคุณสร้างบริการอะไรก็ตาม หากรู้ตัวว่าเจ๊งแน่ รบกวนอีเมลมาหาลูกค้าด้วย ว่าอีกกี่วันจะเจ๊ง จะขอบคุณมาก ๆ ไม่ใช่คิดจะลบก็ลบ ดูอย่างจีออซิตี้ได้เลย เขาจะลบก็ยังมีการบอกล่วงหน้า หรือยาฮูสามร้อยหกสิบ ก็มีบริการคลิกเดียวย้ายข้อมูลไปที่ใหม่ให้ด้วย บริการของยาฮูนี่มีน้ำใจจริง ๆ เสียตรงที่ไม่ค่อยมีคนมาใช้ ทำให้เจ๊ง แล้วก็ปิดตัวไป หลายอันแล้ว แต่หากจะว่ากันด้วยเรื่องการประชาสัมพันธ์ เราว่ายาฮูเขาเต็มที่ว่ะ ดีกว่าอีบริการบ้าบ้าบอบอเช่นนังไอมีมห้าร้อยล้านเท่า!!!) แต่ภาพก็ยังอยู่ เราเลยคิดว่า มันแค่ตัด "ส่วนแสดงภาพ" (เมนู photo) ออกเท่านั้น ไม่คิดว่ามันจะตัดเส้นทางการเข้าสู่ภาพ (แปลว่า กรูไม่สามารถตามไปเซฟภาพของตรูกลับคืนมาได้ ความหมายเดียวกับว่า ภาพถูกลบไปแล้ว ทั้งที่จริง ๆ ไม่ใช่ แต่กรูเข้าไปไม่ได้ คำอธิบายจะอยู่ถัดไปแล้วกัน)

จริง ๆ เราผิดเองตั้งแต่แรก ที่ไปใช้บริการมัน ไม่ต้องโทษใคร และที่สำคัญก็ไม่อยากโทษตัวเองด้วย (ก๊าก...)

ปัญหามันมีตามมาอ่ะดิ หากใครเข้าบล็อกเรา (หลายที่อยู่) จะพบว่า มีภาพที่ ขึ้นว่า "ซอรี่ ดิส คอนเท็น อีส โน ลองเกอร์ อะไวละเบิล" อะไรน่ะ ให้รู้ไว้ว่า เราไม่ใช่คนลบภาพเองนะโว้ย และไม่โนลองเกอร์เลย (เมื่อวันที่ ๑๕ ภาพยังอยู่เลย) พอวันที่๑๖ ไปซะแล้ว (วันนี้วันที่๑๗ ใช่ไหม อืม ๆ ...? ) มันน่าตบดิ้นเลยจริง ๆ ตบตัวเองอ่ะนะ แทนที่จะสูบเว็บ [สูบเว็บเป็นญาติกับสูบน้ำ!] มาให้หมด ก็ไม่ได้ทำ ก็เลยมานั่งคิดว่า อืม ดีเจรง ๆ ทำไมมันดีอย่างนี้ ภาพไปหมดเลย อย่างที่มายสกายเนี่ย เกือบทั้งหมด จะดึงภาพจากไอมีม เนื่องจาก เอกซ์ทีนอัพโหลดภาพได้ไม่เกิน 100KB (กฎที่เรารู้มา ตอนนี้เปลี่ยนยังไม่รู้) และภาพที่เราอัพ ส่วนใหญ่มันเกิน 1000KB เลยต้องไปอัพโหลดที่ที่มันรองรับขนาดไฟล์ระดับนั้น ซึ่งขอบอกว่าไอมีมอ่ะ อัพโหลดภาพได้ดีที่สุด เท่าที่เราเจอมา เพราะมันอัพทีละหลายไฟล์ได้ (โฟโต้บักเกตก็ได้) และมันมีการนับสถิติเนี่ยแหละ (ฝังภาพก็ยังนับ เราเคยใช้ภาพของไอมีมเป็นตัวนับให้ไฮไฟว์ ตอนที่ไฮไฟว์ยังใส่โค้ดสแตทเคาเตอร์ไม่ได้) เราต้องการดูว่าโน้ตเพลงไหน มีสถิติการกดดูไปเท่าไร อะไรยังไง แบบมันเริดอ่ะ จะบอกยังไงว่า เพราะว่ามันเริด แต่แล้วเว็บมันก็คงโดนเรื่องอะไรสักอย่าง จนต้องปิดส่วนวีดิโอและภาพไป (ต่อไปมันจะปิดอะไรอีกไหม ตรูจะได้เลิกใช้ไปให้รู้แล้วรู้แรดเลย เหลือแต่เพลงแล้วหนิ ถ้าโดนฟ้องมากเข้าเดี๋ยวมันก็ปิดไปเอง เอ้าฟ้องกันไปเลย เกลียดมัน กรี๊ด ๆ)

นอกเรื่องไปยาว คือ
อธิบายตรงนี้ดีกว่า
ไม่สามารถตามไปเซฟภาพกลับคืนมาได้ ความหมายเดียวกับว่า ภาพถูกลบไปแล้ว ทั้งที่จริง ๆ ไม่ใช่ แต่เข้าไปไม่ได้
คำอธิบายมาจากหน้านี้
http://mysky.exteen.com/20090207/entry
ในขณะที่เราสิ้นหวังอยู่
เราพบว่า ท้าย ๆ เอนทรี่ เราเขียนว่า
๑๑. จากนั้นเราก็มาเพิ่มให้ท่อนฮุค มันมีท่อนให้ร้องไม่เหมือนกัน สามท่อน (เพราะร้องสามรอบ)
ลองดูแล้วกันมี วันนั้น / วันนี้ / ตรงนี้ (เหตุผลที่ไม่ใช่พรุ่งนี้ เพราะ พรุ่งนี้ยังไม่มา เราไม่อยากคิด) ที่สำคัญ จริง ๆ เนื้อที่คิดได้ตอนแรกคือ "ตรงนี้" เราชอบมาก เราว่าคำว่า "ตรงนี้" มัน ตรง ๆ อ่ะ (ตรง?!) เราเลยไม่คิดจะเปลี่ยนให้เป็นพรุ่งนี้ (วันไหนบ้า ๆ อาจจะร้องว่า "พรุ่งนี้" ก็ได้ เพราะยังไงซะ มันก็คือเพลงเราอ่ะ ก๊าก...) แล้วก็มี แหงนมองบนฟ้าไกล / เมื่อฉัน / แค่ฉัน อันนี้ที่แต่งอันแรกคือ แค่ฉัน แต่ตั้งใจให้มีสามอัน เพราะบอกแล้วว่ามันร้องท่อนฮุคสามรอบ
อีกอันคือ ไม่เคยจางไป / ไม่เคยเปลี่ยนใจ / ไม่เคยห่างไกล ตอนแรกสุดแต่งว่า ไม่ห่างไกล ด้วยซ้ำ แต่งได้ก่อนท่อนฮุคอีก เพราะว่า มันต้องไปสัมผัสกับท่อนสุดท้ายของเพลง (แต่ดันเป็นท่อนแรกสุดของเพลงนี้ที่เราคิดออก) ท่อนคิดถึงเธอทุกวันนี้ คิดอยู่หลายนาที เพราะเป็นท่อนสุดท้ายที่จะทำให้เพลงสมบูรณ์ (ตามที่เราขีดเว้นที่ไว้ ก๊าก...) ก็ประมาณนี้ ขีด ๆ ไว้ คิดได้เมื่อไรก็มาเติม

กดไป View full image เองนะ

พอกด วีว ฟูล อิมเมจ ไปเท่านั้นแหละ ถึงพบว่า ภาพต้นฉบับยังอยู่
(แต่ก็เหลืออยู่แค่รูปนี้รูปเดียวเท่านั้นแหละ รูปอื่นอิชั้นไม่เคยเก็บ URL ตรงนี้ไว้ (เห็นอีกไฟล์ว่ะ ถัดลงไปอ่ะ ตรง แถม เพลงที่แต่งในวันวาเลนไทน์ เมื่อหลายปีก่อน
ลองอ่านดู View full image อาจมีอีก แต่ก็ช่างมันเถอะ) อย่างน้อยมันก็ทำให้รู้ว่า ณ ขณะนี้ รูปต้นฉบับยังอยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะอยู่อีกนานเท่าไร ซึ่งเราคาดเดาว่าอยู่อีกไม่นานหรอก ยังไงรูปต้นฉบับก็ต้องโดนลบแน่ ๆ เพราะว่ามันทำให้สิ้นเปลืองพื้นที่โฮสต์ของอีนังไอมีม วันที่คุณ ๆ กดอ่าน มันอาจจะกลายเป็นหน้า แค๊นท์ไฟนด์ไซต์ อะไรไปแล้วก็ได้ เฮ้อ... - มันก็เหมือนการดีลีทรูปในกล้องดิจิตอลอ่ะค่ะ ที่จะเป็นแค่การตัดเส้นทางการเข้าสู่ภาพ แต่ไม่ใช้การลบภาพ แต่ภาพจะถูกลบไปแน่ ๆ ถ้ามีการถ่ายรูปใหม่ เพราะไฟล์ใหม่จะไปทับในพื้นที่นั้นแทน ซึ่งนังไอมีมอาจจะรอให้ไฟล์เพลงใหม่ ๆ เข้าไปทับที่รูปเก่า ๆ ของสมาชิกแก่ ๆ ซึ่งหนึ่งในนั้นคืออิชั้น ก็เป็นได้ ทั้งสะดวกและไม่ต้องเสียเวลามานั่งลบไฟล์เองให้ต้องเมื่อย ก๊าก...)

เอาเหอะ ยังไงซะภาพมันก็คงไม่กลับมาแล้ว

ไม่รู้จะบ่นทำไม บ่นเพราะเสียดายแรงตอนโำพสต์ว่ะค่ะ จริง ๆ ไม่อยากบ่นเลย ไม่อยากบ๊น ไม่อยากบ่น (ยี้ ตอแหล - คนอ่านด่า กร๊าก...)

(ทำไมต้องด่าตัวเองว่ะ)

ช่างหัวมัน (หรือ ชั่งหัวมัน กันนะ ชักงง ๆ)

เราลองค้นโน้ตบุ๊คเราทั้งเครื่องแล้วพบว่า... ไม่พบอะไรเลย (แทบช็อคตาย) เลยไปคุ้ยซีดี ซึ่งเราเคยเอา HTTrack สูบบล็อกไว้ ครั้งล่าสุดคือเมื่อ ๒๒ ม.ค. ๕๒ ซึ่งก็คงจะทำให้ทุกท่าน (ที่อยากอ่านบล็อกเรา) เช่นอ่านหน้านี้ ประวัติการยุ่งเกี่ยวกับดนตรีตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงปัจจุบันของข้าพเจ้า จะสามารถอ่านได้อย่างสะดวกมากขึ้น (ถ้ากดเข้าไปตอนนี้ มันจะมีแต่ ภาพดำ ๆ ๆ ๆ ๆ สับสนสิ้นดี) ไปโหลดทั้งบล็อกได้เลย มีสองบล็อก คือที่ http://mysky.exteen.com (บีบ rar แล้ว เหลือ ๒๐ เมก) กับ http://www.imeem.com/pranitee/blogs/ (บีบ แล้ว เหลือ ๕ เมก) อัพให้ด้วย เพราะถือว่า "มันคือพื้นที่ต้นเหตุ" เอิก จริง ๆ จะอัพโหลดของที่ เวิร์ดเพรส กับที่ บล็อกสปอต ด้วย แต่ไม่ไหว บล็อกบ้าอะไรไม่รู้ เขียนก็ไม่เยอะเท่าไร สูบมาได้เกือบหกร้อยเมก (รวมสองที่) แค่ถ่ายจากแผ่นซีดีลงเครื่อง แผ่นซีดีก็แทบเจ๊งแล้ว (เจ๊งก็ช่าง ไม่ถือแล้ว ปล่อยวาง อยากเป็นไรก็เป็น)

โหลดบล็อกทั้งบล็อกมาอ่าน

แต่ถ้าหลังจาก ๒๒ มกราคม ๒๕๕๒ ไม่มีภาพ ก็ไปคุ้ยหาที่นี่แล้วกัน เราพยายามตามหามาได้มากที่สุดเท่านี้แหละ ครบป่าวไม่รู้

และนี่คือของบล็อกที่เวิร์ดเพรสกับบล็อกสปอต ซึ่งไม่ครบแน่นอน

มีที่ไฮไฟว์ ไม่คิดจะตาม มันคงมีเล็ก ๆ น้อย ๆ (ไม่ได้เปิดให้คนทั่วไปสามารถเข้าไปอ่านได้แล้วด้วย คงไม่มีใครเข้าไปอ่านหรอก) ช่างมันเถอะ

ไปดีกว่าว่ะ
เราควรจะนอนได้แล้ว ไม่งั๊นเดี๋ยวแก่ง่ายตายไว กรี๊ด ๆ

ปล. เท่าที่คุ้ยซีดีเก่ามา บอกตรง ๆ เราไม่รู้ว่ามันเก็บไฟล์ิอะไรบ้าง และไม่อยากเปิดดูด้วย กลัวเปิดแล้วจะทำให้มันพัง ตกลงเราไรท์ซีดีไว้ทำหยังวะเนี่ย
ที่รู้คือ ไฟล์อะไรที่สำคัญ ณ ตอนนี้ (หรือยังไม่ส่งงาน) ให้เก็บไว้หลาย ๆ ที่ก่อน ถ้าพ้นไปแล้ว ก็ช่างมันเถอะ ใครจะตามสูบบล็อกเรา ถ้าเห็นว่ามันเป็นประโยชน์ก็สูบ ๆ ไปเหอะ ถ้ามันหายไป เราก็คงช่างมันเถอะ และไม่รู้ว่าชาตินี้จะคิดอะไรแบบนี้ได้อีกหรือเปล่า (คิดได้อ่ะคิดได้แน่ ๆ แต่จะเหมือนเดิมทุกตัวหรือเปล่า อันนี้เราไม่รู้) ถ้าไม่หน้าด้านลอกไปขาย (ลอกไปแบบเหมือนเป๊ะ ๆ หรืออ่านแล้วรู้ว่าลอกมา แม้จับมือใครดมไม่ได้ก็ตาม) ถ้าไม่หน้าด้านลอกไปขายเราก็ยินดี เราจะยินดีมาก ๆ ถ้าหากหัวสมองของเรา จะสามารถเป็นประโยชน์ต่อคุณผู้อ่านได้ ยิ่งถ้าอ้างอิงให้ด้วยนะ จะยิ่งขอบคุณหลาย ไม่เก็บเงินค่าความคิดด้วย สุดท้าย...ขอบคุณที่ติดตาม

ตีสามสี่สิบห้า (อ่านไม่รู้เรื่อง ขออภัย มาบ่นเฉย ๆ)

วันนี้ไม่ได้มาสารภาพอะไร มาสาธยายมากกว่า ก๊าก...

Wed, 15 Jul 2009 16:16:12 Z

บอกตรง ๆ งง เขียนไม่ถูก

เอาว่า เมื่อวันที่ ๕ กรกฎาคมที่ผ่านมา เราเกิดบ้าอะไรขึ้นมาไม่รู้ ไปตั้งความปรารถนาว่า "ฉัน จะต้องได้คะแนนถึงระดับ ป.โท ของ กูเกิลกูรู (ต้องทำคะแนนให้ได้ ๘๑๙๓ เป็นอย่างน้อย) ให้ได้ ภายใน... " ตอนนั้นไม่ได้คิดว่าภายในอะไร เลยกะว่าจะทำวันละหนึ่งร้อยคะแนน (ซึ่งถ้าตอบคำถามอย่างเดียว จะต้องตอบถึงห้าสิบข้อ เพราะตอบคำถามนึง จะได้สองคะแนน)

ตั้งแต่วันที่ ๕ (เรายังอยู่ระดับสี่) เราก็นั่งอ่านคำถาม แล้วตอบเท่าที่ตอบได้ (อย่างบ้าคลั่ง) ซึ่งเร็วกว่าที่คาด
พอวันที่ ๙ เราได้เป็น ระดับห้า
วันที่เท่าไรจำไม่ได้ เป็นระดับหก
และวันนี้ ๑๕ เป็นระดับ ๗ ตามที่ตั้งความหวังไว้

จะมาสรุปให้ฟังว่าเรียนรู้อะไรไปบ้าง
(เฮ้ย ตอนนี้เขาฮิตเล่นเฟสบุ๊คกันหรือไงวะ เพื่อนเราและรุ่นน้องแอดมาสองคนและภายในไม่ถึงชม. ก๊าก... - ?!) อ่ะต่อ ๆ

ก๊าก...

เริ่มจาก (ก็อปมาจาก ที่นี่ เขียนเองแหละ แต่ขี้เกียจพิมพ์ใหม่)
ครั้งแรกที่คิดเข้ามาเล่นกูรู เข้ามาเพราะดันสงสัย แล้วหาคำตอบไม่ได้เลยมาถาม
หลัง ๆ มาเล่นบ้าง (เวลาไม่มีอะไรทำ) แต่ทุกครั้งที่ถาม คือสงสัยจริง ๆ ทุกครั้งที่ตอบ ก็ตอบเพราะเรารู้จริง ๆ หรือไม่ก็คือพอจะรู้แล้วอาจจะแนะนำได้
ล่าสุด เราใช้กูรูเป็นเครื่องวัดความพยายามของตัวเอง คือพยายามสะสมคะแนนให้เป็นระดับ๗ จะทำให้ได้ภายในไม่กี่วัน (แต่ตอบไม่มั่วนะ ตั้งใจตอบ เล่นทั้งวัน งานการไม่ทำ ตัดเลย จะทดลองอะไรบางอย่าง)
ซึ่งสิ่งที่ได้มาก็คือ เราว่าเราเปลี่ยนความคิดกับบางเรื่องไปเลย
- ก่อนมาเล่นเนี่ย เราเครียดเรื่องความรักพอสมควร (แต่เป็นแทบตลอดเวลา) พอมาเจอคำถามแนว ๆ ความรัก เจอเยอะมาก แล้วก็ไปตอบทุกอัน --- มันทำให้เราปลงอ่ะ ปลงสุด ๆ และคิดได้ว่า "ใคร ๆ ก็มีปัญหาแนวนี้เหมือนกัน ดังนั้นปัญหาที่เราเจอ โอ๊ย จิ๊บ ๆ เลิกคิดมากไปได้เลย และเราทำได้จริง ๆ แบบใคร ๆ ก็ทุกข์อ่ะ ถ้าตามอ่านคำถามทั้งวัน จะเจอเยอะมากจริง ๆ แนว ๆ นี้อ่ะ" (เช่น คำถามแบบนี้๑ นี้๒ นี้๓ นี้๔ นี้๕ หรือดูเองต่อที่นี่) ไปลองดูได้เลย ถามแล้วถามอีก ไม่หัดใช้เซิร์ชกันบ้างเลย ก่อนเราจะถามอะไรเราจะเซิร์ชดูก่อนว่ามีคนเคยถามไว้หรือยัง เหมือนกับที่ก่อนเราจะแปลเพลงอะไรสักเพลง เราก็จะเซิร์ชดูก่อนว่ามีคนเคยแปลหรือยัง ถ้ามีแล้วจะได้ไม่ต้องเสียเวลาแปล ทำไมนะ คนเราไม่ค่อยใช้ประโยชน์จากเซิร์ชเอนจิ้นเลย นึกอะไรอยากถามก็ถาม อยากทำก็ทำ ซ้ำซ้อนก็ทำ ??? รกรุงรัง และเสียเวลาด้วย เสียแรงตอบด้วย บางคำถามเราตอบแล้วตอบอีก เช่น แฟนจะทิ้งทำไงดี ถูกแฟนทิ้งทำไงดี เยอะมาก... แบบแนะนำเฉย ๆ ว่าบางทีเราสามารถเรียนรู้จากสิ่งที่มีอยู่แล้วได้นะ เพียงแต่ต้องหามันให้เจออ่ะ ช่องเซิร์ชช่วยคุณได้
- การตามสะสมคะแนน (แต่ไม่ได้ตอบมั่วนะ) มันทำให้เราค้นพบตัวเอง ว่าเราชอบตอบคำถาม เราชอบให้คำแนะนำมาก ๆ อยู่ได้ทั้งวัน ตอบได้ทั้งวัน ลืมเวลาไปเลย จากเดิมก็เป็นคนชอบสอนอยู่แล้วด้วย พอได้มาตอบในที่ ๆ คนเขามีปัญหา (จึงมาถาม) ทำให้รู้สึกว่า เออ ได้ทำตัวเป็นประโยชน์นะ อย่างน้อย ๆ ก็ได้ช่วยคนอื่นคิดอ่ะ
หลัก ๆ มีแค่นี้ จริง ๆ มีอีกเยอะแต่ขี้เกียจสาธยาย

อย่างน้อยเราก็คิดว่าเราพบสัจธรรมหลายอย่างจากการเล่นกูรูอ่ะ
- สัจธรรมที่เราพบคือ คำตอบที่ดีที่สุด คือ ดีที่สุดในใจคนถาม แม้บางทีจะไม่ตรงประเด็นเลย ก็เป็นคำตอบที่ดีที่สุดได้ ถ้าคนถามอยากให้เป็น (เป็นเรื่องของฮิวแมนแอเร่อ! ก๊าก...)
- การกด +1 หรือ -1 ทั้งตรงคำถามคำตอบ ไม่สามารถประเมินคุณค่าของคำถามหรือคำตอบได้เสมอไปว่า มันดีหรือไม่ดี หลายครั้งเป็นแค่เครื่องมือให้คะแนนเพื่อน (ซึ่งตรงนี้เราก็ชอบ และเราก็ทำเหมือนกัน ส่วนใหญ่เราจะกดให้ทุกคน ถ้าไม่ถึงกับว่าถามหรือตอบนอกลู่นอกทางเกินไป เพราะกดแล้วเราก็ได้คะแนนด้วย | ๖๔ ครั้งแรกของวันจะได้คะแนน) ขอติดด้วยว่ามันไม่เหมือนที่ยาฮูรู้รอบ ยาฮูรู้รอบจะแยกตรงคำตอบ เป็นยกนิ้วให้ (น่าจะหมายถึง ตอบได้เรื่อง) กับยกนิ้วคว่ำลง (ตอบไม่ได้เรื่อง) ซึ่งจะชัดกว่าว่ามีคนคิดว่าคำตอบนี้ได้เรื่องกี่คน ไม่ได้เรื่องกี่คน ไม่เหมือนกูรูที่รวมผลลัพธ์ให้ ทำให้ไม่รู้ว่าตกลงแล้วถ้าได้ -1 เนี่ย คือ มีคนกด -1 ให้หนึ่งคน หรือกด 1 สิบคน แต่กด -1 สิบเอ็ดคน เข้าใจป่ะ แต่เอาเหอะ ยังไงก็โอเค
- สนุกดี

นึกไม่ออกแล้วอ่ะ ปวดหลังมากเลย

ต่อยังไงดีว่ะ

อ๋อ เอาว่าเราเลือกที่จะเล่นกูรูมากกว่า ยาฮูรู้รอบเพราะ ยาฮูรู้รอบ เครียดอ่ะ
เปรียบเทียบให้เห็นภาพดีกว่า

คะแนน
ยาฮูรู้รอบ ตอบคำถามหนึ่งข้อได้สองคะแนน (ไม่แน่ใจรายละเอียด ไม่ได้เล่นนานแล้ว) ถามคำถามเสียสิบคะแนน คนเป็นคำตอบที่ดีที่สุดได้สิบคะแนน
กูเกิลกูรู ตอบคำถามหนึ่งข้อได้สองคะแนน กดโหวต 1 -1 ๖๔ครั้งแรกของวัน ได้กดละหนึ่งคะแนน คนกดคะให้เราสี่ครั้งได้สิบคะแนน (มีอีก จำไม่ได้) ได้เป็นคำตอบที่ดีที่สุด ก็ได้คะแนนตามที่เขากำหนดไว้ ซึ่งไม่กำหนดก็ได้
!แต่เราไม่อยากตอบยาฮูรู้รอบเพราะว่า มันจะมีรายงาน % คำตอบที่ดีที่สุดของเราด้วย ถ้าเราตอบมาก แล้วคำตอบไม่ได้เป็นคำตอบที่ดีที่สุด เปอร์เซนต์คำตอบที่ดีที่สุดของเราจะลดลง ๆ ๆ ๆ (อับอาย ก๊าก...) ตอนนี้เลยไม่เล่นเลย เล่นกูรูดีกว่า ไม่มีบอก ไม่อับอาย ก๊าก...

สังคมโดยรวม
ยาฮูรู้รอบ เราว่าจริงจังมากอ่ะ คุณปิงปองผู้ดูแล เขาจะคอยลบคำถาม (ทันที) ที่มีคำถามแปลก ๆ ตั้งขายของ ละเมิดกฎ หรือที่ไม่มีคนตอบ (อันนี้อาจจะเป็นระบบอัตโนมัติ) คำถามจึงไม่สะเปะสะปะรกรุงรัง แถมมีการโหวตคำตอบที่ดีที่สุดเพือปิดคำถามนั้น ๆ ไปภายในไม่กี่วันด้วย
กูเกิลกูรู ผู้ดูแลเป็นใคร ไม่รู้จักแน่ชัด แจ้งละเมิดได้ คำถามถ้าเจ้าของไม่สั่งปิด ก็ไม่ปิด คำถามรกรุงรัง แต่ก็โอเค เมซซี่ดี ก๊าก... ถ้าผู้ดูแลโผล่มาให้เห็นอาจจะดูอบอุ่นกว่านี้ เห็นยูสเซอร์ดูแลกันเอง แต่ก็ดีอ่ะ ไปเล่นมาหลายวัน รู้จักชื่อและลักษณะเด่นของหลายท่านอยู่บ้าง เขามีจัดมีตติ้งกันด้วยอ่ะ แต่เราเหรอคงหมดสิทธิ์ไปอ่ะ เพราะไปไหนไม่ได้เลย ก๊าก...

ลักษณะคำถามคำตอบ
ยาฮูรู้รอบ ถ้าตอบไม่เป็นเรื่องเป็นราว จะเน่าตายไปเลย กดมือคว่ำ (แบบส่วนใหญ่เขาตอบดีมีสาระกันอ่ะ) แต่ชอบ เขามีชวนคนดัง ๆ มาถามคำถามด้วยอ่ะ เช่น โต๋ หรือคุณเก่งดอทคอม ฯลฯ จำไม่ได้ ไม่ได้เข้าไปเล่นนานแล้ว ไม่รู้มีใครมาอีกบ้าง
กูเกิลกูรู ถามตอบเรื่องไม่เป็นเรื่องเยอะมาก เหมือนมาคุยกันก็มี มาแจกคะแนนก็มี มาขอคะแนนก็มี อยากทำอะไรก็ทำ ยกเว้นโฆษณา จะโดนเหยียบจมธรณีดินไปเลย เห็นมีทุกวัน เขาก็ด่ากันทุกวัน

ก็ฮาดี
ตอนนี้เราปวดหลังมากเลยว่ะ
เอามาให้ลองอ่านดู

http://guru.google.co.th/guru/thread?tid=4ebdfcc624ad620c&hl=th&table=/guru/user%3Fuserid%3D08875554493305642048%26tab%3Dwtmtoa%26hl%3Dth

http://guru.google.co.th/guru/thread?tid=5119bdf8f3381892&table=%2Fguru%2Fsearch%3Fsort%3Dwsmor%26order%3Dwsnod%26start%3D10%26q%3D%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B9%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25B9

http://guru.google.co.th/guru/thread?tid=3c5b5859d8df1c92&table=%2Fguru%2Fsearch%3Fq%3D%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B9%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B4%25E0%25B8%25A5%2B%25E0%25B8%25A2%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25AE%25E0%25B8%25B9%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25B9%25E0%25B9%2589%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25AD%25E0%25B8%259A%25E0%25B8%25A5

http://guru.google.co.th/guru/thread?tid=19f773b94675ff5c&table=%2Fguru%2Fsearch%3Fq%3D%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B9%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25B9

http://guru.google.co.th/guru/thread?tid=26629787b7518fba&table=%2Fguru%2Fsearch%3Fq%3D%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B9%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25B9
(เราว่าเราตอบดีนะ แต่เขาไม่เลือกของเรา สงสัยมันเครียดไป)
สำหรับเรา กูรู เป็นที่ที่ทำให้เราเห็นสัจธรรมบางอย่าง
- ทุกคนล้วนมีปัญหา เช่นปัญหาความรัก แม้ไม่ใช่ทุก ๆ คน แต่เยอะเลย ซึ่งบางทีก็มาถามปัญหาเดิม ๆ แต่เป็นคนถามคนใหม่อ่ะนะ ทำให้เราคิดได้ว่า ปัญหาเรื่องความรักเป็นเรื่องธรรมชาติไปแล้ว ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ในโลกนี้แต่อย่างใด
- ทำให้เข้าใจความคิดของคนอื่นมากขึ้น (โดยเฉพาะถ้าอยากรู้จักใครเป็นคน ๆ ไป ตามอ่านคำตอบของเขาก็จะทำให้รู้จักเขาได้มากขึ้น จากการตอบ)
- ทำให้ได้ประเมินตัวเอง ว่ารู้มากน้อยแค่ไหน ถ้ากดอ่านคำถามแล้วมึน ๆ ๆ ๆ ตลอด ตอบไม่ได้ตลอด แปลว่า ต้องเริ่มสนใจเรื่องราวต่าง ๆ ให้มากขึ้นแล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวตกยุค
- ทำให้ได้มีโอกาสได้แสดงน้ำใจ ได้ช่วยหายคำตอบให้กับคนที่เขากำลังสงสัย (โดยเฉพาะคำถามที่เป็นความคิดเห็น บางทีคนที่เกิดคำถาม เขาอยู่ในเหตุการณ์ เขาจะไม่สามารถแยกแยะได้ดีเท่าคนนอก "เนื่องจากเขาอาจจะไม่สามารถเอาตัวเอาใจออกมาจากเหตุการณ์ได้ จึงทำให้เกิดอคติ หรือความลำเอียง" แต่เรา ๆ ที่ไปช่วยตอบ นั้นเป็นคนนอก อาจมองเห็นในบางจุดที่เขาไม่เห็น และชี้แนะทางออกให้กับเขาได้ดีกว่า ยิ่งถ้าช่วยตอบกันหลาย ๆ คน ก็จะยิ่งเก็บรายละเอียดได้ดีกว่า (เพราะถือว่าอย่างน้อยก็มีคนได้เข้ามาช่วยกันคิด - สองหัวดีกว่าหัวเดียว และำสำหรับที่นี่ยิ่งหลายหัวยิ่งดีกว่าหัวเดียว เพราะว่าถึงคิดเหมือนกัน ก็ไปช่วยคลิกคะแนนให้คนถามเห็นชัดเจนขึ้นด้วย ว่าเขาควรเลือกคำตอบไหน หรือจะไม่เลือกตามนั้นก็ได้ ถ้าหากเขาเห็นว่าข้ออื่นดีกว่า แต่อย่างน้อยที่สุดคือ ทำให้ "เขาได้มีทางเลือกมากขึ้น")

ประมาณนี้

....
สรุปอีกที เผื่อใคร
อยากไปเล่น

โดยส่วนตัวเราคิดว่า
ถ้าเราจะถามวิชาการมาก ๆ เราจะไปถาม ยาฮูรู้รอบ
ถ้าเราจะไปหาที่แลกเปลี่ยนความคิดเห็น เราจะไป กูเกิลกูรู

ถ้าใครจะไปถามคำถาม หรือ ตอบคำถามที่ไหนก็ตาม (บริการแนวนี้ หรือสองที่นี้)
- อย่าโพสต์เพื่อโฆษณาสินค้าบริการหรือเว็บไซต์ เพราะว่าคุณจะไม่ได้เกิดแน่นอน (เขาจะทั้งลบ ทั้งด่าทั้งสาปแช่ง)
- อย่าเกรียนแตก เพราะอย่างเรา เราเคยก้าวร้าว หรือรุนแรงอะไรไม่รู้ เราเคยถูกลบคำตอบที่กูเกิลกูรูอ่ะ คำถามนี้
เพราะเราตอบไปว่า "มีไว้ขาย ขายแล้วกิน กินแล้วตายอยู่ดี" จนลามมาทำให้เราเกิดคำถามนี้
และอาจนำไปสู่การโต้แย้งทำนอง นี้ และ นี้ ซึ่งมีอีกหลายอันจากหลายท่าน แต่จำไม่ได้ ไม่ได้จำ
ก็ตอบกันไปแบบดี ๆ แล้วกัน
- ถ้าเกิดรู้สึกอยากจะตอบว่า "อยากรู้เหมือนกัน" หรือ "เราก็ไม่รู้เหมือนกัน" ขอแนะนำให้ใช้ การกด 1 หรือยกนิ้ว จะดีซะกว่า (อย่าตอบเลยถ้าจะตอบแบบนั้น มันเป็นการแสดงความไม่ฉลาด และยังแสดงให้เห็นว่าคุณห่วงเก็บคะแนนมากไปหน่อย)
- อย่าถามหลายครั้งค่ะ มันน่ารำคาญ ถามครั้งเดียวพอแล้ว

ไปและ จะได้ไปทำภารกิจฟิชโช่ที่ตั้งใจไว้

ก่อนไป ขอแนะนำนี้ให้ เผื่อใครอยากฮา
คำตอบที่ดีที่สุด (ตอบโดยเรา)
เฉพาะที่กูเกิลกูรู
เฉพาะที่ยาฮูรู้รอบ

เย้

pranitee

คะแนน:: 8347 ระดับ:: นักศึกษาปริญญาโท

สมัครเมื่อ:	10/8/08
เข้าสู่ระบบครั้งล่าสุด:	10:53 หลังเที่ยง

ปโทแล้วจ้า (ปโทในกูเกิลกูรู กร๊าก...)

เดี๋ยวมีอะไร จะมาเล่าให้ฟังใหม่
เออ! บ่นนิด ไอ้น้องชายเรา มันเอาการบ้านมันมาให้เราพิมพ์อีกแล้วว่ะ (เด็กสมัยนี้มันยังไงของมันวะ) แต่ก็ดีอ่ะ เราไม่ต้องไปซื้อเนชั่นจูเนียร์อ่าน อาศัยอ่านจากของมันเลย (การบ้านมันรายละเอียดอยู่ในเนชั่นจูเนียร์ ได้อ่านมาสองเล่มแล้ว ก๊าก...) อะไรที่ดูเหมือนมีแต่ข้อเสีย บางทีดูให้ลึก ๆ ก็อาจจะเห็นข้อดีปนอยู่บ้างแหละเนอะ

เออ อีกอันด้วย ใครเสียบไมค์ แล้วโวยวายว่าไมค์ไม่ดัง ไปหาช่องเสียบจุดอื่นดู (เคสเท่าที่เคยเจอมา มันจะมีช่องเสียทั้งข้างหน้าและข้างหลัง ช่องข้างหลังจะใช้ได้) ส่วนใหญ่ช่องเสียบด้านหน้าจะไม่ได้ต่อสายไว้ ควรเสียบด้านหลังเคสเลย อันนี้เรียนรู้มาจากไอ้น้องชายเหมือนกัน มันโทรมาโวยวายวันละแปดรอบ (เอถามว่าโทรบ่อยขนาดนี้ เดือน ๆ เสียเงินค่าโทรศัพท์มือถือเท่าไร มันตอบว่า ไม่รู้ แม่จ่าย เด็กม.๔อ่ะ ขอบอกมันโทรมาวันละแปดรอบจริง ๆ โทรหาเราแต่ขอสายเอ ตอนนี้มันรู้จักแต่เบอร์เราแล้วมั๊ง ถามทุกวิชาที่มันสงสัย เลข ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ คอม อังกฤษ อัดเพลง > ไอ้นี่อยากเป็นรุต เดอะสตาร์!!!) โทรมาโวยวายบอกว่าไมค์ไม่ดัง กว่าจะรู้ว่าเป็นที่ช่องเสียบก็วิ่งหาซื้อไมค์มาใหม่มาแล้ว จริง ๆ ว่าจะไปแนะนำเรื่องนี้ (การอัดเพลงเองที่บ้าน) จะเขียนที่มายสกาย แต่เปลี่ยนใจ ตอนนี้ไม่อยากแนะนำเรื่องเกี่ยวกับแต่งเพลงแล้ว (เพราะเชื่อว่าส่วนใหญ่ น่าจะเอาแนวจากที่บอกในบล็อกไปอะแด๊ป เพราะเขา[อาจจะ]อยากทำอาชีพนักแต่งเพลงอ่ะ - แต่ใครอ่านเพื่อหวังไปแต่งเอาฮา ก็อ่านเท่านั้นไปแหละค่ะ เราคิดว่าเราเขียนไปเท่าที่เรารู้ หมดสมองแล้ว ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกแล้ว เพลงก็ไม่ได้แต่งมาหลายเดือนแล้ว สมองคิดแต่ว่า "จบโท ๆ ไหมเนี่ย")
พอดีเราได้รู้บางอย่าง (มาจากกูเกิลกูรูแหละ) ว่า

ผมก็เป็นคนที่ชอบแต่งเพลง และมีเพื่อนอยู่ในวงการหลายคน
แต่สิ่งนึงที่อยากบอกคือ ตอนนี้นักแต่งเพลงมีมากเหลือเกินอาจจะเรียกว่าล้นตลาด
และหลายคนก็อยู่ในสถานการณ์ที่กำลังลำบากครับ
เนื่องจากการละเมิดลิขสิทธิ์ที่มีมากมาย
จาก อับดุลย์ พ.ย. 28, 2008 8:37:00 หลังเที่ยง จากหน้านี้

หาอาชีพอื่นทำกันเถอะค่ะ อย่าหาว่าเราดูถูกหรืออะไรเลยนะ การแต่งเพลงมีความหมายกับชีวิตเรามาก แต่ถ้ามันทำให้ลำบาก ก็ไปหาอย่างอื่นทำเถอะค่ะ (วางแผนไปขุดดินกินหญ้าแบบเราก็ได้)
ไปดีกว่า ชักเบื่อขี้หน้าตัวเองมาก ๆ แล้ว

ปล. ตาอ้วน เค้าคิดถึงตาอ้วนมาก ๆ แต่เมื่อตาอ้วนชอบทำเป็นไม่อยากคุยกับเค้า เค้าก็ตามใจตาอ้วน ตามสบาย จะบอกแค่นี้แหละ เรื่อย ๆ เอิงเงย

ขอสารภาพอะไรบางอย่าง

Wed, 08 Jul 2009 06:17:46 Z

(เชื่อว่าต้องมีคนกดมาอ่าน แม้จะอยากรู้หรือไม่อยากรู้ก็ตาม แบบว่า ตั้งชื่อแบบนี้เรียกว่าตั้งแบบล่อเป้ามาก)
ต่อให้คนไม่รู้จักก็ต้องอยากอ่าน เผื่อเอาไปเมาท์
ก๊าก...

แรงบันดาลใจมาจากเรื่องนี้ (คำสารภาพของคุณ empty)

แน่นอน เรามีเรื่องจะสารภาพ

ก่อนหน้านี้เราเคยสารภาพบ่อยมาก สาเหตุที่ต้องสารภาพก็เพราะเป็นคนปากไว และไม่ชอบตอแหล ไม่ชอบโกหก ไม่ชอบผิดสัญญา แต่ที่สำคัญกว่าคือ ไม่ชอบเก็บความลับ ดังนั้นไม่ต้องมาเล่าความลับให้เราฟัง เพราะเราเก็บความลับไม่ค่อยอยู่ ก๊าก... ทุกวันนี้พยายามไม่ฟังความลับอะไรทั้งสิ้น ที่เรารู้คือ ฟังหูไว้หู ดูตาไว้ตา พูดปากไว้ปาก ... ทำไปแล้วไม่เป็นผลดีกับตัว แล้วส่งผลร้ายต่อคนอื่น เราไม่ทำ ไม่อยากยุ่ง แค่นี้ก็วุ่นวายจะตาย5 แล้ว

ล่าสุดที่เราสารภาพ คือสารภาพความจริงกับพี่พีช ว่า "ไม่มีปัญญาปิดซอยเลี้ยง แบบที่เคยเล่าให้ฟัง ที่พูดไปแบบนั้นขอให้ถือว่าเป็นการพูดเล่น" เราเคยคุย MSN กับพี่พีชตอนเครียดเรื่องงานวิจัย แล้วบอกว่าถ้าจบป.โทได้นะ จะปิดซอยเลี้ยงเลย คือ ตอนพูดอ่ะ เราพูดส่งเดชอ่ะ (พูดไว้นานแล้ว น่าจะตั้งแต่เริ่มเรียนโท) พอบอกพี่พีช พี่พีชขำก๊ากแล้วบอกว่า "ใครจะไป... ใช้คำว่าไรวะ อ๋อ ประมาณใส่ใจกับคำพูดของเธอ" อะไรทำนองนี้ เราก็รู้สึกดีที่ได้สารภาพความจริงออกไป เพราะเราไม่มีปัญญาเลี้ยงคนทั้งซอย และที่สำคัญคือไม่อยากเลี้ยงด้วย แค่จะกินเองยังแทบไม่มี เราคงไม่หน้าใหญ่ไปเลี้ยงใคร (ดูเราคิดมากเนอะ แต่จริง เราก็คิดมากแหละ เพียงแค่คำพูดที่จำได้ลาง ๆ ว่าเคยพูด บางทีมันก็ส่งผลกับเรา มันทำให้เราประสาท ๆ ได้เหมือนกัน เพียงแต่บางทีมากจนไม่รู้ว่าคิดเรื่องอะไรอยู่บ้าง)

เฮ้ย แต่เรากล้ายืนยัน ไม่ได้โกหกตอแหลด้วย ว่า "ตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว เราไม่เคยเล่าความลับของใคร ยิ่งถ้าใครสั่งว่าเป็นความลับเราจะลืม ๆ เรื่องไปให้หมด ถ้าใครบอกก่อนว่าเป็นความลับเราจะไม่ฟัง แม้มันจะรบเร้า เราก็จะไม่ฟัง ไม่ยอมฟัง ยุ่งมากก็เลิกติดต่อกันไปเลย เพราะเราไม่สาระแนหาเรื่องใส่ตัว (กลัวแบบ แกรู้ความลับของฉันดังนั้นแกต้องตาย! อะไรทำนองนี้ ก๊าก...) คือเรียกว่าไม่อยากจะใส่ใจเรื่องคนอื่นแล้ว ใส่ใจแต่เรื่องตัวเอง"

จนเราเจอคำถามนี้ แล้วไปตอบมา โลกส่วนตัวสูง

พอไม่อยากสนใจเรื่องคนอื่น ก็คิดเหมือนกันว่า เฮ้ย นี่เราเป็นพวกโลกส่วนตัวสูงไปแล้วป่าววะ แต่ที่ตอบไปคงจะพอเห็นภาพนะ เราก็ไม่ได้คิดว่าเราตอบถูกหรอก เราแค่อยากตอบว่า คำว่าโลกส่วนตัวสูงในมุมของเรา มันเป็นยังไง ซึ่งเราคิดว่า คำคำนี้ยังไม่ใช่คำจำกัดความของเรา

***ขอบอกว่าไม่ได้จะโฆษณากูรูเลยนะ แค่อยากสารภาพ ไม่อ่านก็ปิดไป

ต่อกันที่ว่า สิ่งที่อยากสารภาพอีกประการนึงคือ จริง ๆ แล้ว เราไม่เคยสาบาน ไม่คิดจะสาบาน ไม่ใช่เพราะว่าเรากลัวฟ้าผ่า หรือกลัวมีอันเป็นไปตามที่สาบาน แต่เพราะเราคิดว่า คำสัญญา สาบาน ไม่มีความหมาย ทุกอย่างอยู่ที่การกระทำมากกว่า

เราเคยมีเพื่อนมัธยม ที่ยืนยันตลอดเวลาว่าจะไม่สัญญาอะไรกับใครทั้งสิ้นเพราะมันบอกว่า มันคิดว่ามันไม่อยากยึดติดกับอะไร ทุกอย่างต้องเปลี่ยนแปลงไป อยู่แล้ว (ใช่ มันเลิกกับเพื่อนเราด้วย ซึ่งเราก็พอมองออกตั้งแต่ต้น) ซึ่งสำหรับเรา ที่เราไม่สัญญาสาบาน นั้นไม่เหมือนมัน แต่หมายถึงอยู่ดี ๆ ให้เราไปสัญญาสาบาน เราก็คงไม่สาบาน (และทุกวันนี้เราก็ไม่ได้สาบานอะไรไว้ด้วย แต่ไม่รู้ทำไมชอบอ้างกับลมกับแล้งว่าที่เป็นอยู่แบบนี้เพราะติดคำสาบาน) จริง ๆ เราไม่ได้สาบาน แต่เราเลือกที่จะทำแบบนี้เองต่างหาก

เพราะต่อให้เราสาบาน (เราเชื่อว่ามีสิ่งที่อาจทำให้เรากล้าสาบาน เช่น ถ้ามีใครสักคน ที่เราคิดว่าเขามีความหมายต่อเรามากพอ ขอร้องให้เราสาบาน) สาบานว่าอะไรก็ตาม จะน่ากลัวแค่ไหนก็ตาม ถ้าหากทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่เป็นไปตามที่ตั้งใจไว้แต่แรกนั้น เราก็พร้อมจะผิดคำสาบาน ถึงแม้จะ่ตายเราก็ไม่เสียดายชีวิตหรอก อย่างน้อยที่สุดคือเราได้เลือกที่จะทำแบบนั้นเอง ถือว่าโอเคที่สุดแล้ว ดังนั้นขอให้รู้ไว้เถอะว่าเราไม่เคยสาบานอะไรทั้งนั้น และคิดแบบนี้มานานแล้ว โดยไม่ต้องให้คำสาบานมายึดเหนี่ยว (มาบีบบังคับให้ต้องทน) หรอก

อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด สาบานหรือไม่สาบานเราว่ามันไม่น่าจะเกี่ยวหรอก เพราะเราเชื่อว่าคนที่กล้าสาบาน เขาน่าจะไม่กลัวว่าจะผิดคำสาบานอยู่แล้ว

ที่เล่าเพื่อจะบอกทุก ๆ ท่านแหละว่า
สำหรับคนทั่วไป ถ้ามีใครบอกคุณว่าเขาสาบานอะไรไว้ ก็ช่างหัวมันค่ะ ไม่ต้องไปใส่ใจ
นึกถึงเพลง "สัญญา ไม่ใช่สายใย มัดใจให้คนอยู่ร่วมกัน..." อะไรทำนองนี้ สัญญากับสาบานก็ญาติ ๆ กัน (ก๊าก...)
สำหรับคนทั่วไปที่อยู่ดี ๆ จะไปสาบาน ขอแนะนำว่าไม่ต้องสาบานหรอกค่ะ เพราะว่า สาบานไปก็เป็นเหมือนกับจะบอกตัวเองว่า คุณไม่มีอำนาจพอจะควบคุมตนเองได้ ถึงต้องไปหวังอำนาจอื่นมาบีบบังคับให้ต้องทนทำ!
สำหรับคนที่ถูกบังคับให้สาบาน ถ้าทำได้อยู่แล้ว ก็สาบานไปเถอะ ถ้ามันจะทำให้คนที่อยากฟังเขาสบายใจ แต่ถ้าทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องสาบานหรอก แล้วก็เลิก ๆ ยุ่งเกี่ยวกันไปซะ จะได้ไม่ต้องลำบากใจ

สำหรับเรา เราคิดว่า สัญญาหรือคำสาบาน ไม่มีความจำเป็นอะไรทั้งนั้น เพราะคนเราทุกคนมีอำนาจในการควบคุมตนเองได้เองทุกคน
จะสัญญาจะสาบานหรือไม่อย่างไร ไม่มีความหมายหรอก

แบบว่าไม่รู้จะเล่าทำไมเหมือนกัน
แต่นี่คงเป็นเรื่องที่อยากสารภาพอ่ะ

เออสุดท้าย อยากเล่านิด
เราดีใจที่เราได้อ่านหนังสือธรรมะ เราดีใจที่คุณดังตฤณเขียนหนังสือดี ๆ มากมาย
แต่เราก็ไม่ได้มีธรรมะ หรือสงบร่มเย็นมากขึ้นเท่าไร (เรื่องแบบนี้ต้องฝึกฝน คงต้องใช้เวลาอีกเรื่อย)
ตอนอ่านเรามีความสุขสงบ พออ่านจบ เราเครียดและบ้าหนักกว่าเดิม เพราะไม่รู้นะว่าใครจะเป็นแบบเราหรือเปล่า คือรู้สึกว่าพอรู้มาก จะยิ่งทุกข์มาก เวลาที่คิดตามสิ่งที่รู้อ่ะ

เราวิตกจริตไปเลย รู้สึกแย่ ๆ
จนวันพฤหัสที่แล้ว เดินดุ่ม ๆ ไปหอสมุด เจอหนังสือ
ตัดความกังวลแล้วเริ่มต้นชีวิตอย่างมีชีวิตชีวา = How to stop worrying and start living by คาร์เนกี, เดล. กรุงเทพฯ : เดลฟี,[2549] 158.1 ค336ต
http://www.se-ed.com/eShop/Book/BookDetail.aspx?CategoryId=0&No=9789745290549

ขอบอกว่า รู้สึกดีขึ้นมาก

บางครั้งธรรมะก็อาจจะลึกล้ำจนยากจะประยุกต์เองได้ ท่องหลักการได้ แต่กลับทำไม่ได้ (มีหลายคนเป็น เรารู้ เรามั่นใจว่าเป็นแบบนี้)
แต่เราก็ยังศรัทธาในศาสนา และศรัทธามากยิ่งขึ้นด้วย

เพียงแต่สิ่งแรกที่เราต้องทำคือ ตัดความวิตกกังวล อ่านหนังสือเล่มนี้แล้ว เรารู้สึกดีมาก ๆ รู้สึกได้เลยว่าตัวอย่างที่ชัดเจน (ในเล่มเขาจะยกตัวอย่างชีวิตคนอื่น ๆ) เป็นสิ่งที่สอนคนได้ดีที่สุด

อย่างน้อยที่สุด เราก็ไม่ต้องมาคอยวิตกกังวลกับเรื่องทำนองนี้อีกแล้ว

ของแถม พอดีเราอ่าน 294.344 พ831ค คู่มือมนุษย์/พระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ). ธรรมนูญชีวิต/พระพรหมคุณาภรณ์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). กรุงเทพฯ : วิชั่นบุ๊คส์, 2549. อยู่ จะไปคืนพรุ่งนี้แล้ว
อยากเชิญชวนทุกท่าน มาทำให้ได้ตามนี้
จาก ธรรมนูญชีวิต หน้า ๔๕

จ. ครองตนเป็นพลเมืองที่ดี นำชีวิตและครอบครัวของตนไปสู่ความเจริญ สงบสุข และเป็นพลเมืองที่สร้างสรรค์สังคม โดยประพฤติ ดังนี้
          ๑. น สาธารณทารสฺส ไม่คบชู้สู่หามัวหมกมุ่นในทางเพศ
          ๒. น ภุญฺเช สาธุเมกโก ไม่ใจแคบเสพสิ่งเลิศรสผู้เดียว
          ๓. น เสเว โลกายติกํ ไม่พร่าเวลาถกถ้อยที่เลื่อนลอยไร้สาระ
          ๔. สีลวา ประพฤติดี มีวินัย ตั้งอยู่ในศีล ๕
          ๕. วตฺตสมฺปนฺโน ปฏิบัติกิจหน้าที่สม่ำเสมอโดยสมบูรณ์
          ๖. อปฺปมตฺโต ไม่ประมาท กระตือรือร้นทุกเวลา
          ๗. วิจกฺขโณ มีวิจารณญาณ ทำการโดยใช้ปัญญา
          ๘. นิวาตวุตฺติ อตฺถทฺโธ สุภาพ ไม่ดื้อด้าง ยินดีรับฟังผู้อื่น
          ๙. สุรโต เสงี่ยมงาม รักความประณีตสะอาดเรียบร้อย
          ๑๐. สขิโลมุทุ พูดจาน่าฟัง ทั้งใจกายก็อ่อนโยน ไม่หยาบคาย
          ๑๑. สงฺคเหตา จ มิตฺตานํ มีน้ำใจเอื้อสงเคราะห์ต่อมิตรสหาย
          ๑๒. สํวิภาคี เผื่อแผ่แบ่งปัน ช่วยเหลือคนทั่วไป
          ๑๓. วิธานวา รู้จักจัดการงานให้เรียบร้อยและได้ผลดี
          ๑๔. ตปฺเปยฺย บำรุงพระสงฆ์ทรงความรู้ ผู้ทรงศีลทรงธรรม
          ๑๕. ธมฺมกาโม ใคร่ธรรม รักความสุจริต
          ๑๖. สุตาธโร อ่านมากฟังมาก รู้วิชาของตนเชี่ยชาญ
          ๑๗. ปริปุจฺฉโก ชอบสอบถามค้นคว้า ฝ่าหาความรู้ยิ่งขึ้นไป

นึึกถึงว่าเคยมีคนเสนอให้เราทำสื่อเรื่องหน้าที่พลเมือง ตอนนี้เราก็ทำได้แค่เสนอหลักปฏิบัติในหัวข้อเรื่องการครองตนเป็นพลเมืองที่ดีให้อ่านกันไปพลาง ๆ ถ้าทำได้ อยากให้ทำ ทำตนเป็นพลเมืองที่ดีไปพร้อม ๆ กับเรา
คนอื่นมันจะเป็นไงก็ช่างหัวมัน เพราะมันอยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา (ของคุณ) ไม่ต้องไปใส่ใจ แต่ขอให้รู้ไว้แค่ว่า เราทุกคนสามารถเป็นพลเมืองที่ดีได้เหมือน ๆ กัน

สวัสดี

บ๊ายบายจีออซิตี้ส์ ต้องมาเขียนที่นี่ เพราะว่าโบราณพอ ๆ กัน ก๊าก...

Wed, 03 Jun 2009 05:49:23 Z

เมื่อสองวันก่อน เราได้ยินข่าวว่ายาฮูจะปิด ยาฮู๓๖๐ จากจดหมายข่าวของเว็บพันทิพย์ พอรู้ก็แตกตื่นเลย ไปย้ายบล็อก (มันมีบริการย้ายไปได้) เพราะเสียดายถ้ามันจะสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย (แบบว่า อุตส่าห์เขียน ชอบเรื่องที่เขียน เขียนไปได้ไงก็ไม่รู้ ตัวเว็บน่ะเราไม่เสียดายหรอก เพราะบล็อกเราเยอะ จะเขียนที่ไหนก็ได้ แต่เรื่องที่เขียนคิดใหม่อาจไม่เหมือนเดิม เพราะมันยาวมาก.... ไปอ่านได้ที่นี่ มันไม่มีฟีดแล้วนะ ไม่ต้องติดตาม ที่ไหน-ไม่มีฟีด ที่นั่น-เราเลิกเขียนแน่นอน)

แต่เมื่อวานได้รับเมลจากทางยาฮูเองแล้วว่าจะไม่มีทั้งยาฮู๓๖๐ และจีออซิตี้ที่ฟรี (คือถ้าจะยังเก็บเว็บไว้ ก็ต้องเสียกระตังค์ต่อเดือน ประมาณ สี่ดอลลาร์กว่า ๆ) เราจึงตัดสินใจ ไปเซฟข้อมูลกลับมา แล้วดีลีทไซต์ทิ้งเลย เพราะส่วนใหญ่เป็นข้อมูลยุคกลาง (ยุคที่เว็บ ๒.๐ ยังไม่เปรี้ยงปร้าง เหมือนทุกวันนี้ และยิ่งพวกเว็บฝากไฟล์เสียงนี่ไม่มีเลย จะ ไอจิ๊ก ไอมีม ยังไม่เกิด หรือเกิดก็ยังไม่ดัง แต่คิดว่ายังไม่เกิดมากกว่า) ตอนนั้นลำบากมาก ๆ สำหรับคนไม่อยากจ่ายเงินเพื่อเรื่องทำนองนี้ (คือจะบอกว่าเรารู้สึกว่าำลำบากม๊ากมาก)

ไปเซฟมา มี ๔ ที่ (เพราะมีแค่สี่ที่ ชื่อเราสอง ชื่อแม่สอง ตอนแรกจะอัพงานให้แม่ แต่ทำไปทำมา เอามาใช้เองให้หมดเลย) ก๊าก... บ้าบ้าบอบอ แต่ว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่งดงามของเรา (จำว่า อีนี่มันบ้าขนาดนั้น)

ตอนนี้ดีลีทหมดแล้ว แต่สิ่งที่เสียดายคือ เราใช้ไฟรฟอกเซฟมา ทำให้ลืมดูว่าแบนด์วิทมันหมด จึงได้ไฟล์เปล่ามา ๒ ไฟล์ (แบนด์วิทหมด ก็อดโหลด แต่มันดันโหลดชื่อไฟล์มาได้ เราเลยเข้าใจผิดคิดว่าโหลดมาครบแล้ว) ซึ่งไฟล์อันนึงเรายังมีต้นฉบับขนาดใหญ่ แต่อีกอันนั้นมันสาบสูญไปแล้ว (ถึงมี ก็ขี้เกียจหาว่ะ มันคือเสียงของคุณพี่แท็กซี่คนนี้ รึเปล่า ก็จำไม่ได้ หรือไม่ใช่ก็ไม่รู้ เพราะดีลีทไซต์ไปแล้ว ก็ไม่คิดไรมาก คิดไปก็ทำอะไรไม่ได้ มันไปแล้ว)

ส่วนที่เหลือก็ตามเซฟมาได้หมด แต่บ้า ๆ บอ ๆ ไอ้อันนึง ที่มีเป็นไฟล์เสียง 1 2 3 4 5 6... 20 น่ะ มันมาจากหน้าบล็อกนี้นะ เพลง 17 รวมอยู่ใน 16 ด้วย งงเลย ก็ดูบ้า ๆ ดี

ถ้าจะไปหามาดูเล่น ๆ เพราะอยากดู จู้ฮุกกรู สามารถไปสู่ได้ที่ back up geocities

................

เล่าต่อนิดนึงว่า
เราอ่านเรื่องนี้แล้วเห็นด้วยจริง ๆ ทำไมต้องมีเครือข่ายสังคม (Social Network)
โดยเฉพาะตรง (แต่การ "มารดแล้วนะ เธอมารดบ้างสิ" มันเป็นเรื่องของสมาชิกเขา อย่าเยอะจนน่าเกลียดก็พอ)

ถ้าใครมีบล็อก exteen หรือ อ่านบล็อก exteen และไม่ตกยุคเกินไป จะรู้ว่า ตอนนี้มีจูนไรท์
คือให้เขียนบล็อกกันทั้งเดือนจูน (มิถุนายน) แล้วให้คนอ่านแวะมาอ่าน ขณะเดียวกันก็มากดรดน้ำต้นไม้ที่เป็นแฟลช แล้วมีการเปลี่ยนภาพการเจริญเติบโตได้ (ก๊าก... ปลูกต้นไม้จริง ๆ ดีกว่าพี่น้อง ปลูกในคอมมันเปลืองไฟ)

เราคิดว่าเป็นไอเดียที่บรรเจิดมาก เนื่องจาก จะทำให้คนอ่านที่มีความรู้สึกร่วมกับผู้เขียนบล็อก (หรือคนที่ชอบผู้เขียนบล็อก คนที่กรี๊ดผู้เขียนบล็อก คนที่ประทับใจผู้เขียนบล็อก คนที่อะไรก็ตามบอกไม่ถูกแต่ในทางบวกกับผู้เขียนบล็อก และพอมีความรู้สึกร่วมว่าการปลูกต้นไม้ทางเน็ตเป็นเรื่องสร้างสรรค์) กดเข้ามาที่หน้าบล็อกจริง ๆ (ถึงแม้จะไม่ได้แวะมาคอมเม้นต์) แทนการอ่านจาก feed เพื่อมากดรดน้ำต้นไม้ให้ นั่นจะทำให้สถิติคนเข้าเว็บเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล (ในความคิดเรา)

แต่ นั่น ไม่ใช่สิ่งยืนยันอะไรเลย (จริง ๆ - ถึงมันจะมีปัจจัยที่เกี่ยวข้องบ้าง เช่น เรื่องของความป๊อป แต่คุณคิดกันเหรอว่าคนที่กดเข้ามา เขาจะต้องอ่านหน้านั้นจบทุกคน เราว่าไม่จริงอ่ะ บางคนกดมาคอมเม้นต์ เพื่อประกาศว่าตัวเองมาแล้วนะ อ่านป่าวยังไม่รู้เลย ซึ่งเราเดาว่าไม่ได้อ่าน คนแบบนี้ไม่ต้องเข้ามาบล็อกเราหรอก เพราะเราไม่ได้เก็บสถิติมาต้มน้ำกิน เราอยากให้คนที่อยากอ่านได้อ่านแค่นั้นเอง) นอกจากยืนยันแค่ว่ามีคนเข้ามากด และต้นไม้ก็โตขึ้น (โตเพราะเป็นไปตามคำสั่งของโปรแกรมว่าถ้ากดปุ่มรดด้วยเงื่ิอนไขนี้ ต้นไม้จะโตแบบนี้) และสถิติคนเข้าเว็บก็เพิ่มขึ้น ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ (ซึ่งสิ่งนี้ก็เป็นสิ่งที่ "เจ้าของเว็บทุกเว็บที่ประกอบการเป็นธุรกิจ" พึงปรารถนา รวมไปถึงตำแหน่งที่จะดีขึ้น อันดับที่จะสูงขึ้น ไม่ใช่เรื่องแปลก ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร ไม่ใช่เรื่องใหม่ และไม่ใช่เรื่องที่น่าตื่นเต้นตกตะลึงงึงงันอะไรด้วย)

เราแปะไปเหมือนกันนะ (เป็นคนทันสมัย ก๊าก... และกดให้คนที่เราแวะไปอ่านเหมือนกัน ไม่ได้อยากรดหรอก แค่อยากรู้สึกว่าได้รดบ้าง ถึงไม่มีใครมาขอให้รดก็กด ถึงใครมาชวนให้รด ก็กด แล้วแต่อารมณ์เรา มันไม่ใช่เรื่องสำคัญกับชีวิตขนาดนั้น) แต่เราไม่คาดหวังหรอก (เรียกว่าไม่มีหวังเลย) ว่าต้นไม้ของเรามันจะโต เพราะว่าเราไม่มีกลุ่มผู้อ่านที่ชัดเจน (หรือถึงมี เขาก็แค่อ่านจากหน้าฟีด แค่นั้น เขาคงไม่กดเข้ามาคอมเม้นต์ในเรื่องที่เขาเองก็ยังเง็ง ๆ เชื่อได้หรือเชื่อไม่ได้ก็ไม่รู้ต้องลองไปทำดู หรือไม่ว่างมากดมารดน้ำต้นไม้ในเว็บเรา เพราะมันเสียเวลาทำมาหากิน เนื่องจากว่าเราไม่ได้มีความสำคัญกับเขานัก ปากก็หมา เขียนก็ยาวน่ารำคาญ ก๊าก... แถมต้นไม้นี้ก็ไม่น่าจะทำให้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้นด้วยสักหน่อย) ซึ่งตลอดมาเรารู้เพียงว่า ถ้าสิ่งที่เราเขียน มันเป็นประโยชน์กับเขาเหล่านั้น (เขาสามารถเอาไอเดียที่เราเขียนไว้ทำแก้เซ็ง เอาไว้ทำสนุก ๆ เอาไว้ทำให้มีความสุข เอาไว้ทำมาหาแดก เอาไว้ทำแจก ฯลฯ) เราก็ยินดีแล้ว ต้นไม้มันจะโต บล็อกคนจะกดมาอ่าน หรือจะมีคนคอมเม้นต์หรือเปล่าเราก็ไม่สน หรอก "อาจสนบ้างว่า ที่ทำ ๆ ไปเนี่ย จะได้ตังค์ป่าว จะได้ตังค์ชาติไหน ชาตินี้หรือไม่" (แอดเซนต์ที่แปะไว้สามชาติ) เอาว่าเห็นด้วยกับคำที่คุณชุคุงเขียนไว้ในบล็อกว่า มันเหมือนการขายตัวเอง เหมือนเสนอโปรเจค เหมือนขายของเพื่อตอบสนองความต้องการต่อกัน (link ข้างบนตะกี้แหละ) อันนี้คือใช่เลย ถ้ามีคนต้องการให้เราเขียน แต่เราไม่อยากเขียน เราก็คงไม่เขียน, ถ้าไม่มีคนอยากให้เราเขียน แต่เราอยากเขียน เราก็จะเขียน (เพราะเราเชื่อว่าไม่ใช่ทุกคนหรอก ที่ไม่อยากให้เราเขียน ต้องมีคนบางคนอยากให้เราเขียนบ้างแหละ หรือไม่ก็คือ เขาก็ไม่ได้อยากให้เราเขียนหรอก "จะใครเขียนก็ได้" แต่เขาแค่อยากอ่านอยากรู้เรื่องแบบนี้ แล้วพอดีเซิร์ชมาเจอที่เราเขียน มันก็ดีจะตาย เขาก็ได้ลองอ่านได้ดูได้รู้ได้ไอเดียไป ส่วนเราก็ได้บอกในสิ่งที่เราอยากบอก "อยากบอกทุกเรื่องเลย ฝีเจาะปากมาหรือไงไม่รู้") เอาว่าถ้าเรายากจนเมื่อไร (จน = หมดตัว ไม่มีจะแดก ไม่มีเงินเล่นเน็ต ไม่มีเงินใช้ สิ้นไร้ไม้ตอก หรือจนเวลา เพราะ เวลาหมดไปกับเรื่องที่เราเห็นว่ามีคุณค่ากับชีวิตของเรามากกว่า) เราก็หยุดเขียนบล็อกเองแหละ หยุดเพราะมันต้องหยุด ถ้าไม่หยุดคือตายแน่ ๆ

ถ้าอยากให้เขียนต่อ ก็คงต้องทำให้เรามีปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิต ซะก่อน
หรือไม่ ก็ต้องทำให้สิ่งที่เราเขียน ๆ เนี่ย มันงอกเป็นเงินเป็นทองได้ก่อน

เราหวังว่าที่เราเขียนเนี่ย คงทำให้คุณผู้อ่าน มองอะไรให้เห็นหลาย ๆ ด้าน หลาย ๆ มุม

ปล.
- เมื่อวานเรายกเลิกฟีดเป็นสิบสิบอันที่เคยกดรับในกูเกิลรีัดเดอร์ บางส่วนคือเจ้าของบล็อกเขาเลิกเขียนบล็อกแล้ว บางส่วนคือเราพบว่าเราแอดไปตามกระแส (คนอื่นบอกว่ามันดี มันเจ๋ง) แต่พอเราติดตามมันแล้ว กลับพบว่ามันไม่ได้ทำให้ชีวิตเราดีขึ้น หรือไม่ได้เห็นว่าเนื้อหาที่โพสต์จะเป็นประโยชน์กับชีวิตเราแต่อย่างใด พอตัดสินใจยกเลิกการรับได้ ก็รู้สึกว่า "อืม ดีว่ะ ปล่อยวางได้อีกระดับ"
- และจูนไรท์อ่ะ บอกตรง ๆ ว่าแว๊บแรก เราอยากบ้าจี้ตามเหมือนกัน เพราะทุกวันนี้เราแม่งก็เขียนบล็อกทุกวัน บ้าบอมาก ก็จับยัดลงที่มายสกายเอกซ์ทีนแค่นี้ก็ได้เขียนทุกวันแล้ว แต่เพราะว่ามันดันก็เป็นเรื่องอื่น ๆ ที่ไม่ใช่เรื่องแต่งเพลงไง เราไม่อยากให้บล็อกเราเสียความเป็นเอกลักษณ์ (เพราะที่นั่นมันคือที่สอนแต่งเพลง หรือไม่ก็เล่าเรื่องแนวนั้น "เราควรรักษามาตรฐานของแต่ละที่ไม่ให้มันหลุดแนว") ถึงแม้จะมีสิ่งจูงใจ ก็คงไม่ทำ เพราะเราคิดว่าเรารู้ว่าคุณค่าของการเขียนบล็อก ในระดับปัจเจกชนคืออะไร จูนไรท์จึงไม่ได้เกิดมาเพื่อสนองความต้องการของเรา (เพราะเท่าที่ดู สถิติเว็บเราไม่มีการเปลี่ยนแปลง มันเหมือนเดิม จำนวนคนอ่านของเราคงเส้นคงวา จะมากจะน้อยก็ช่างเถอะ ถ้าคุณได้อะไรไปบ้าง เราก็ดีใจ แต่ถ้าฝืนอ่านให้ได้ชื่อว่าอ่าน อย่าอ่านเลย เพราะนี่เราก็เลิกอ่านอะไรที่คนอื่นเขาบอกว่าดีว่าเจ๋งไปเยอะแล้ว เนื่องจากมันไม่ได้ดีไม่ได้เจ๋งกับการดำเนินชีวิตของเรา ก๊าก... เออ ถ้าอ่านบล็อกเราแล้ว ทำให้คุณสามารถแต่งเพลงได้ เราก็จะยิ่งยินดีด้วยนะ เพราะเราก็แค่อยากให้พวกคุณ หัด "คุยกับตัวเอง" ซะบ้าง อย่ามัวแต่คุยกับคนอื่น จนหลายครั้งก็หลงลืมไปว่า ไม่มีใครสามารถอยู่กับคุณได้ตลอดเวลา หรือตลอดไป)

ก๊าก...
ฝากเรื่องนี้ด้วย http://pranitee.multiply.com/journal/item/120/120 มันดูเข้ากับที่นี่มากกว่า

ไปและ เสียเวลาบ่นมาเยอะและ บ๊ายบายจีออซิตี้ส์อีกสักที (ขอบใจมาก ๆ ที่ครั้งนึงแกเคยเป็นบริการที่ช่วยเติมเต็มความฝันเฟื่องของเรา)

เมื่อยว่ะ ก๊าก...

ทำใจไม่ได้

Thu, 12 Feb 2009 06:28:42 Z

โทษที (ขอโทษใครก็ไม่รู้ คงไม่มีใครมาอ่านหรอก โดยเฉพาะที่อยากให้อ่าน ประกาศปิดบล็อกนี้มานานแ้ล้ว อ่านก็อ่าน ไม่อ่านก็ไม่ต้องอ่าน) เรากดพับลิชไปแล้ว แต่นึกได้ว่าลืมเล่าเรื่องสบตา (อยู่ล่างสุด)
......

สมัยเราเรียนหนังสืออยู่ป.ตรี เราจำได้ว่าทุกครั้งที่เราทะเลาะกับใคร มีปัญหาอะไร เราจะมานั่งระบายใส่สเปช จนหลัง ๆ ที่เราเปลี่ยนมุมมองชีวิตไปเยอะ และมีบล็อกเยอะขึ้นมาก ๆ จนชักจะจำไม่ได้ว่า มันมีกี่ที่ สเปชก็เลยไม่ได้ใช้ เพราะฟีดเบอรนเนอร์มันเจ๊งด้วย ขี้เกียจตามมาแบคอัพเอง (วันนี้คงไม่แบคอัพ ถ้าบล็อกเจ๊งวันนี้ ก็ปล่อยแม่งเจ๊งไป อะไรจะเกิด ก็ต้องปล่อยมันไป)

แต่วันนี้ไม่ไหว เหมือนกลับมาตามหาตัวเอง (ไม่ได้เทียบว่าบล็อกอื่นไม่ใช่ตัวเอง) แต่เรียกว่ากลับมาหาความบ้าลึก ๆ ในตัวเอง ซึ่งส่วนใหญ่ มันอยู่ที่นี่

ไม่ว่าจะเป็น เพื่อนด่า ด่าเพื่อน ด่าคนที่เคยรู้สึกดี คนรู้สึกดีด่า หรือด่าบ้าบอคอแตก จับยัดใส่ แล้วก็ทิ้ง ๆ ลืม ๆ ไป
เผื่อว่าครั้งนี้จะลืม ๆ มันไป

เพราะไม่อยากจำ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่มันเป็นเรื่องที่ลำบากใจ
หากย้อนกลับไปอ่าน เรื่อง อะไรที่เราเคยเล่าว่าเราไปเป็นมือที่สามของคนคู่หนึ่ง เราเข้าใจเรื่องลักษณะนั้น และเห็นใจคนที่ตกอยู่ในสภาพเดียวกับเรา (ถึงมันจะเล็กน้อยสุด ๆ เมื่อเทียบกับพวกที่ทำตัวเหลวแหลกที่มีให้เห็นได้ทั่วไปตามไหล่ทาง ไม่ได้ว่า แต่เหลวแหลกในที่นี้ คือ พวกที่เป็นโรคขาดรัก เมื่อคืนดูตาสว่าง ดูแล้วเข้าใจตัวเองมากขึ้น เราตอบข้อสุดท้ายข้อเดียว คือ เราเป็นพวกรุนแรง ในที่นี้ขอตีความว่าเป็นหัวรุนแรง เพราะเราเป็นแบบนั้นมานานแล้ว แต่ข้ออื่นเราไม่ได้เป็น เพราะเราไม่รู้ว่าเป็นไปแล้ว มันจะทำให้ชีวิตของเราดีขึ้นได้ยังไง แต่หัวรุนแรงเนี่ย มันทำให้เราแอคทีฟ และสร้างสรรค์บรรเจิด เพราะไม่ใช่บ้าบ้าบอบอเราก็หัวรุนแรงหมด เรามีสติ แต่หลายครั้ง เหตุผลส่วนตัวบอกสติว่า เฮ้ย ขอร้องเถอะ ถ้าไม่ได้แสดงออกบ้าง สภาพแวดล้อมรอบตัวของเราจะกลับสู่สมดุลไม่ได้ เพราะหลายครั้งสภาพแวดล้อมก็บีบคั้นให้เราต้องแสดงออกถึงความรู้สึกที่มาจากส่วนลึกของจิตใจจริง ๆ ไม่ต้องเสียเวลาปั้นหน้า)

แต่ถ้าเป็นมือที่สามแบบตั้งใจมาเป็นเลยล่ะ

อยากรู้ว่าคิดยังไง

เมื่อคืนเราคุยกับเพื่อนซี้สุดสวยของเราอีกแล้ว ปัญหาเดิม ๆ แต่สำหรับผู้หญิง (ที่ไม่ใช่มือที่สาม) ก็มีสิทธิ์จะคิดอ่ะ
แต่เมื่อคืนพูดคุยไม่นาน แต่เรื่องที่พูดค่อนข้างซีเรียสมาก มากถึงขั้นว่า เกือบโดนบอกเลิก ซึ่งเราเห็นอยู่ (เห็นเองเพราะคุ้นเคยกับคู่นี้) ว่าเกือบโดนบอกเลิกคือเพราะอะไร

แต่เขาก็ยังพยายามปรับเข้าหากัน

มันต้องพยายามปรับเข้าหากัน

ก็ไม่รู้จะเป็นไงต่อไป ก็ปล่อยเป็นเรื่องของเขาไป เรามีหน้าที่รับฟัง ตามที่เพื่อนมันต้องการ เราอยู่ข้างมัน เพื่อจะเข้าใจมัน ไม่ใช่ตามใจมัน

ยอมรับว่ายิ่งคุยเรื่องนี้ยิ่งวิตกจริตแดก (แต่ก็มองทุกมุม มีมุมดี มีแง่คิด ไว้มาระวังกับชีวิตตัวเรา)

มือที่สาม ถามจริงเหอะ "มึงเป็นอะไร มึงทำทำไม หรือมึงไม่รู้"

เพื่อนเรา บอกว่า บางคนก็รู้ว่า เพื่อนเราเป็นแฟนกับพี่เขา(แฟนมัน) แต่ก็ยังสาระแนมายุ่ง คิดว่ายังไม่แต่งงานเลยยังมีสิทธิ์งั้นเหรอ?

เราอยากจะบอกว่า ที่สังคมในโลกเป็นเหี้ย ๆ เป็นนี้ ก็เพราะว่าไอ้คนที่คิดแบบนี้ (ยังไม่แต่งงานเลยยังมีสิทธิ์) อ่ะ เพราะพอคิดได้ระดับนี้ ต่อไปก็อาจคิดว่า การแต่งงานไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต แต่งได้ก็เลิกได้ หรือไม่ก็คิดว่า เลิกแล้วก็กลับมาใหม่ได้ (พอดีเราอ่านหลายแหล่งนะ ความคิดตีกันยุ่งเต็มหัว และตอนนี้ค่อนข้างไม่มีสติ มีแต่อารมณ์โกรธ) ทำไมถึงคิดอะไรแค่นี้

เมื่อวานฟัง ผศ.ดร.อุษณีย์ อนุรุทธ์วงศ์ พูดในรายการตาสว่าง แล้ว ตาสว่างขึ้นเยอะเลย
ว่า ปัญหาสังคมทุก ๆ อย่าง น่ะ ล้วนเกิดมาจากการเป็นโรคขาดรัก (มีวิธีเช็ค 11 ข้อ จดไว้แต่ไม่พิมพ์ เพราะขี้เกียจเดินไปหยิบ จำไม่ได้ จำได้ข้อเดียวที่เล่าไปแล้วตะกี้ ซึ่งถ้าตอบว่าใช่มากกว่า 5 ข้อ ถือว่าเป็นโีรคขาดความรัก เอานึกหน่อยดีกว่า
๑) รู้สึกเหงาตลอดเวลา
๒) รู้สึกต้องการให้คนอื่นมาสนใจ
๓) รู้สึกอยากเป็นจุดเด่น
๔) รู้สึก จำไม่ได้ว่ะ ไปหยิบก็ได้เว้ย

เอาใหม่ ๆ
๑) รู้สึกเหงาตลอดเวลา
๒) ต้องการความสนใจจากคนอื่น
๓) ต้องการเป็นจุดเด่น
๔) รู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยด้อยค่า
๕) อยากทำลายคนที่เด่นกว่า
๖) รู้สึกอิจฉาคนที่ประสบความสำเร็จ
๗) ไม่กล้ารักใคร รักใครไม่เป็น
๘) ไม่เชื่อในความรัก
๙) คิดว่าไม่มีใครรักตัวเอง
๑๐) มีความผิดปกติในการแสดงความรัก
๑๑) แสดงความรุนแรง
เนี่ยแหละ
ใครเป็นมากกว่าห้าข้อแปลว่าเป็นโรคขาดรัก)

เรามาจาระไนย์ที่ละข้อ แบบมีเหตุผล ที่อาจไม่สมเหตุสมผล ก็มันเรื่องของฉัน
๑) รู้สึกเหงาตลอดเวลา (ไม่ เราไม่เป็น แทบจะไม่เป็น เพราะเราอยู่กับตัวเอง ด้วยการ แต่งกลอน แต่งเพลง หาเรื่องเขียนบล็อก นั่งคิดถึงคนที่รัก ฯลฯ จะเหงาบ้างเมื่อไปไหน แล้วถูกทิ้งไว้ลำพัง แบบจะไปไหนก็ไม่ได้ (ต้องนั่งรอแบบเบื่อ ๆ ตอนเด็ก ๆ เป็นบ่อย แม่ชอบเอาไปไว้ ร.ร.แม่ แล้วทิ้งให้นั่งอยู่คนเดียว ตอนเด็กไม่ค่อยคุยกับเอ ทะเลาะกันตลอด อันนั้นแหละรู้สึกเหงาบ่อยมาก) จะนั่งแต่งเพลงก็ไม่ได้ (ไม่มีกระดาษปากกา ไ่ม่มีเงินซื้อ หรือมีเงินซื้อแต่ไม่มีร้านขาย) ไม่มีอะไรให้นั่งมอง)
๒) ต้องการความสนใจจากคนอื่น (ไม่ ข้อนี้เราเกลียดมาก เพราะเราไม่ชอบให้ใครสนใจเรา ไม่ต้องมามองเราถ้าเราไม่อยากให้มอง และไม่ชอบไปมองใคร กลัวมันถามว่า "มองหน้าทำไม อยากมีเรื่องหรือไง" เด็กช่างกลเยอะ)
๓) ต้องการเป็นจุดเด่น (ไม่ เพราะ เป็นจุดเด่น อันตราย มักซวยก่อน แต่หลายอย่างที่ทำแล้วไปเด่นอันนั้นเรามีเหตุผลอื่น เช่น ต้องออกไปเป็นตัวแทนนั้นโน้นนี้ ก็เพราะว่ามันไม่มีใครยอมออก ก็เลยต้องออกเอง เพราะขี้เกียจรำคาญ และมันเสียเวลา น่าเบื่อ! จริง ๆ ก็ไม่อยากออก อยากอยู่เป็นคนหมู่มากเหมือนกันแหละ "ใจเขาใจเรา บางคน มันก็ไม่เข้าใจ" มาหาว่าเราอยากเด่นอีก I้eพวกเวรเอ๊ย มันต้องลองเป็นจุดเด่นกันทุกคนดูค่ะ ผลัด ๆ กันเป็น แล้วคุณจะเข้าใจว่าความแตกต่างระหว่าง ความรับผิดชอบต่อส่วนรวม กับ การเป็นโรคขาดรักน่ะ ว่ามันต่างกันยังไง ถ้าพวกขาดความรักคือ ประมาณว่า คนเขาคุย ๆ กัน ดู ๆ กันอยู่ อีนี่ต้องไปเจ๋อเสนอหน้าแทรกกลางระหว่างเขา อันนี้ใช่เลย ขาดรักมากนักหรือไงยะหล่อน! เดี๋ยวจะช่วยสงเคราะห์ให้ โดยการกระชากหนังหัวมาตบซ้ายตบขวา ให้กระอักความรักให้ตายไปเลย)
๔) รู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยด้อยค่า (ไม่อ่ะ ถ้ารู้สึกเองก็แย่แล้ว เพราะคนอื่นน่ะเขาคอยจะเหยียบย้ำซ้ำเติมใจเรา (ใจคุณ ๆ) หากคุณยิ่งซ้ำเติมตัวเอง ด้วยการเติมความรู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยด้อยค่าให้กับตัวคุณเองอีก หมดแล้วล่ะ ค่าของคุณ หมดเกลี้ยง ยังไงขอให้มองเห็นค่าของคุณไว้เถอะค่ะ เอาไว้หล่อเลี้ยงใจ และที่สำคัญคุณควรปรับใจคิดให้ได้ด้วยว่านอกจาก ฉันจะไม่ด้อยค่าแล้ว ฉันจะต้องให้กำลังใจกับผู้อื่น ให้เขามองเห็นค่าของตัวเขาเองให้ได้ ช่วย ๆ กัน ก็ช่วยกันไปค่ะ ค่าของคนมีเท่ากันแหละค่ะ อยู่ที่ว่าจะหาพบหรือเปล่า ถ้าตัวเองยังหาไม่พบ ก็อย่าไปหวังให้ใครมาหาพบเลยค่ะ)
๕) อยากทำลายคนที่เด่นกว่า (ไม่อ่ะ ทำลายมัน แล้วเราจะเด่นกว่าไหมล่ะ)
๖) รู้สึกอิจฉาคนที่ประสบความสำเร็จ (ไม่อ่ะ อิจฉาว่ะ เราเคยด่าไว้ที่นึง นานแล้ว สมัยเรียนตรี ลองอ่านดู

เคยเป็นโรคอิจฉาริษยาไหม?

โรคนี้ร้ายแรงพอสมควร แม้ไม่ได้เกิดจากเชื้อใด ก็สามารถติดต่อกันได้ ทางสัมผัสหูและตา (ทางอื่นได้หรือเปล่านะ แต่หูกับตานี่ประจำ)

เราไม่สาธยายอาการของโรคนะ เพราะคิดว่าเคยเป็นกันทุกคน

คนบางคน พออิจฉาริษยา ก็มักจะทำตัวชั่ว ๆ กลั่นแกล้งคนที่คุณอิจฉาริษยาต่าง ๆ นานา ขอบอกว่าทำแบบนี้ เลวมาก

แต่ คนบางคน พออิจฉาริษยา กลับพยายามพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น ๆ เพื่อเอาชนะคนที่อิจฉาริษยาให้ได้ มันเป็นแรงผลักดันอย่างหนึ่งไง ถ้าทำได้อย่างนี้นะ มันจะเกิดการพัฒนาหลาย ๆ อย่าง ทั้งตัวคุณเอง และยังสิ่งที่คุณทำด้วย

เวลาเกิดความอิจฉา ริษยา ทำไมเราจะต้องไปดึงให้คนที่เราอิจฉาริษยาตกต่ำลงมาล่ะ ทำไมเราไม่คิดจะพัฒนาตัวเองให้แซงหน้าเขาไป หรือว่าคุณไม่มีความสามารถพอ ถึงต้องเอาชนะเขาด้วยวิธีต่ำ ๆ ไม่มีอะไรพัฒนาเลยสักอย่าง วนอยู่ในวงเวียน กลั่นแกล้งกันไป กลั่นแกล้งกันมาไม่มีที่สิ้นสุด ปัญญาอ่อน)
๗) ไม่กล้ารักใคร รักใครไม่เป็น (ไม่อ่ะ เรารักคนทั้งโลก รักแบบเพื่อนมนุษย์คนนึง เราปรารถนาให้ คนทุกคนที่เกิดมา ใช้ชีวิตเอาตัวให้รอด และตายอย่างสมบูรณ์แบบ ทิ้งไว้เพียงคุณงามความดีให้คนรุ่นหลังไ้ด้สรรเสริญ แต่โลกมันไม่สวยงามขนาดนั้น เอาว่าไม่อยากยุ่งกับชีวิตคนอื่น รู้แต่ว่าถ้าเรารักใคร เราก็ปรารถนาให้เขาเป็นแบบนั้น ให้เขามีความสุข ส่งความสุขเท่าที่เขาพึงพอใจ (มากไป ถ้าเขาไม่ต้องการ เขาก็ลำบากใจ น้อยไปถ้าเขาขาด เขาก็น้อยใจ มากไป ถ้าเราให้ไม่ได้อีก เราก็หนักใจ น้อยไป ถ้าเรายังให้ได้อีก เราก็ต้องเติมให้ มันอยู่ที่ว่าจะเข้าใจสิ่งที่ทำให้กันหรือเปล่า "ความรักในแบบของเรา จะยึดความเข้าใจเป็นสำคัญนะ เพราะรักแบบไม่ลืมหูลืมตา มันก็บ้า!" มีวิธีการมากมายที่จะใช้แสดงความรัก แต่ที่สำคัญคือ ต้องเป็นสัญลักษณ์ที่เข้าใจตรงกันทั้งคู่ หรืออย่างน้อยคือมีความเป็นสามัญ เช่น มอบน้ำใจ ให้กัน ก็ถือเป็นความรัก ความหวังดีได้ แต่ถ้าไปคบชู้แล้วบอกว่าถือเป็นการแสดงความรักต่อแฟน อันนี้เหตุผลฟังไม่ขึ้นว่ะ ฟังไม่ขึ้นเลยจริง ๆ เป็นการแสดงความรักต่อแฟนของชนเผ่าไหนมิทราบ แต่ถ้าเป็นการมอบรักให้ชู้อ่ะ ก็ใช่ แต่คำเตือนคือ ระวังจะตายก่อนแก่!)
๘) ไม่เชื่อในความรัก (ไม่อ่ะ เราเชื่อในความรัก เชื่อมาก ๆ ความรักทำให้คนจะตาย ไม่ยอมตาย ความรักที่ผิดหวัง ทำให้คนที่ยังไม่สมควรตาย ต้องตาย (ความรักจริง ๆ ไม่ใช่หมายถึงความหลง) เช่นกรณีที่ครอบครัวเขารักกันมาก จนเป็นห่วง จนกังวลว่าถ้าเขาตายไป คนในครอบครัวจะลำบากก็เลยฆ่าตายหมดแบบนี้อ่ะ เราเชื่อว่าความรักมีอานุภาพที่ยิ่งใหญ่ และในอีกมุมนึงมันก็มีพลังอันน่าสยดสยอง ต้องเรียนรู้ที่จะรักอย่างเข้าใจ)
๙) คิดว่าไม่มีใครรักตัวเอง (ไม่อ่ะ เรารู้ว่ามีคนรักเราเยอะมาก เหมือนกับที่เรารักคนทั้งโลก รัก ไม่ใช่ใคร่ อย่าตีความส่งเดช ทุเรศทุรัง ไม่ได้หมายถึงมีคนมาหมายปองมาก ไม่มี ไม่สน เอารักแบบปรารถนาดี มีเยอะ เยอะจนบางทีเพราะสิ่งนี้ทำให้เราลำบากใจ และรู้สึกผิดด้วยซ้ำที่ทำให้คนที่รักเราต้องผิดหวังและเสียใจ แต่ทำไงได้ นอกจากการเฝ้ารอความรักจากคนอื่นแล้ว สิ่งที่สำคัญกว่าคือการรักตัวเอง ถ้าคิดว่าไม่มีใครรักตัวเอง ก็แปลว่าคุณเองก็ไม่รักตัวเองเหมือนกัน ถ้าไม่รักตัวเอง ก็อย่าหวังว่าจะมีใครมารักคุณเลย ไม่มีหรอก เคยได้ยินเพลงนี้ป่ะ รักตัวเองดีที่สุด ขอให้เธอนั้นจงหยุดเสียน้ำตาให้เขาจบสักที รักตัวเองดีที่สุดลุกขึ้นแล้วเดินต่อ ขอให้มองเป็นความหลังแล้วลืมมันไป เพลงของ Saturday Seiko เราชอบมาก ฟังมาหลายปีก็ยังชอบ ชอบสุด ๆ เวลาเศร้าทุกเรื่อง เพลงนี้ช่วยได้เสมอ)
๑๐) มีความผิดปกติในการแสดงความรัก (ไม่ว่ะ เรารักเราก็แสดงให้รู้ว่ารัก แม้ไม่พูด ไม่ใช่ว่าถ้าพูดแล้วจะไม่เท่! แต่เพราะว่ากับการตีความของบางคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนนอก คำนี้อาจนำมาซึ่งความเดือดร้อน และความน่าสะพรึงที่อาจไม่คาดคิด แต่การแสดงออกถึงความรักมีหลายอย่าง ไม่ว่าจะการสบตา (เราไม่ชอบสบตาคน แต่ตอนนี้คิดได้แล้ว เดี๋ยวเล่า) การกอด การหอมแก้ม การพูดดีด้วย การเป็นห่วงเป็นใย การตบตีหรือการด่าทอ (ถ้าบางคนเขามีข้อตกลงกันว่าอย่างนั้น มันก็เป็นสัญลักษณ์แทนความรักได้ แม้เราจะไม่เห็นด้วยเลย!) สุดท้ายคือการวางเฉย ก็ยังเป็นการแสดงความรักอีกทางหนึ่ง กรณีที่หมดหนทางจะแสดงความรักในรูปแบบอื่นแล้ว แต่ที่สำคัญคือ ทั้งคนที่แสดงความรักให้เขา และคนที่รับความรักนั้นต้องเข้าใจสัญลักษณ์นี้เหมือนกัน ถ้าไม่เข้า ทำไปก็เท่านั้น ทำมาก ๆ ก็รำคาญกันอีกต่างหาก นี่แหละที่จะบอก ก็คือพวกที่ มีความผิดปกติในการแสดงความรัก แหละ เช่น ลูกอยากให้พ่อกอด "เพราะใจลูกเรียนรู้มาตลอดว่า การกอดคือการแสดงความรัก" แต่พ่อไม่ยอมกอด เพราะเข้าใจว่าการแสดงความรักของพ่อคือต้องทำให้ลูกมันเข้มแข็ง อย่ามาอ่อนแอ ลูกผู้ชายมากอดได้ไง เดี๋ยวเป็นไอ้ตุ๊ด ก็เลยสะบัดลูกกระเด็น ผลคือ ลูกเข้าใจว่าพ่อไม่รัก แต่พ่อก็เข้าใจไปว่า นี่แหละ วิธีแสดงความรักของเขา --- ฟังดูแล้วประสาท ๆ นะ แต่คนเราคิดงี้จริง ๆ ใครไม่เป็น ใครคิดได้ ถือว่าโชคดี อย่าว่ากระไรเลย ตอนเด็ก ๆ เราเคยกลัวอะไรไม่รู้ อาจจะเป็นคน คือประมาณว่าไปไหนไม่รู้ที่ไม่คุ้น (อาจเคยเล่าแล้ว) เราเลยกอดแม่ ไม่ยอมนั่งเรียบร้อยดี ๆ อ่ะ แม่เลยเอามือเฉดหัวเรากระเด็นออกไป ต่อหน้าธารกำนัล ตั้งแต่นั้น เราไม่เคยอยากกอดแม่อีกเลย แต่พอโตแล้วคิดได้ ตอนนี้กอดแม่ได้ตลอด แต่ไม่กอดในที่สาธารณะ กลัวแม่เฉดหัวอีก ไม่ชอบอ่ะ มันเจ็บนะ ฝังลึกเป็นปมในใจ แต่ไม่มีทางที่ปมนี้จะมาทำลายความรักที่เรามีต่อแม่ได้ เพราะจุดสูงสุดในชีวิตของคนทุกคนคือต้องรักพ่อรักแม่ เรามาคิดดูว่าที่แม่เฉดหัวตอนนั้น คงเพราะรำคาญเรา และอายเพื่อน ๆ ที่ว่า ลูกสาวคนเล็กเป็นลูกแหง่ ขี้แย ติดแม่แจ เลยผลักให้มัน(เรา)กระเด็นไปก่อน โดยที่ลืมคิดว่า พูดดี ๆ มันก็เลิกกอดแล้ว (เราไม่ใช่คนเข้าใจอะไรยาก!) พูดสิ แน่จริงพูดสิ ความไม่เข้าใจกัน คือต้นเหตุแห่งปัญหาทั้งปวง แต่ถ้าพูดกันไม่ได้ ก็ทำใจเหอะ แค่พูดกันยังไม่ได้เลย แล้วจะรักกันได้ยังไง!)
๑๑) แสดงความรุนแรง (อันนี้เราเป็น ไม่ต้องมองไกล ถ้าอ่านมาตั้งแต่ต้น จะรู้ โดยไม่มีข้อสงสัยใดใดเหลือในใจเลย)

พอดีวันนั้นเราตั้งใจจะโทรหาคน แต่ไม่โทรแล้ว เขาคงอยากคุยกับคนอื่นมากกว่า
เพราะเราเรียนรู้มาว่า "คนที่พูดคนเดียว ถ้าไม่ใช่คนบ้า ก็แปลว่า เป็นคนที่เขาไม่อยากคุยด้วย!" หรืออาจมีคำอธิบายแบบอื่นอีก เพียงแต่เราไม่อาจจะหยั่งรู้

จำไว้ค่ะ ทุกคนก็มีปัญหาเหมือนกันหมด (ต่างกันแค่บริบทของปัญหา)

อย่าแก้ปัญหาผิดวิธีค่ะ

โรคขาดรัก นั้น รักษาได้ หากคุณเรียนรู้ที่จะเข้าตัวคุณเอง คนรอบข้าง และโลกนี้
(ก่อนอื่น ถ้าเป็น ต้องยอมรับว่าเป็น ถ้าุคุณไม่ยอมรับ ก็จบ เป็นงี้ต่อไป)
กะอีแค่คนที่คุณอยากให้เขารัก เขาไม่รักคุณ ก็ไม่ต้องไปเสียใจค่ะ คุณจงรักเขาต่อไป และดูแลหัวใจของคุณให้สวยงามก็พอ
ขอให้โชคดี ถ้าสังคมโดยรวมดี ชีวิตของทุกคนก็จะดีขึ้น
ไม่เกี่ยวกับรวยไม่รวย ไม่เกี่ยวจริง ๆ (จริง ๆ ไปหาดูรายการย้อนหลังเอาแล้วกัน http://www.tasawang.com/tasawang/onair.php

ออกอากาศเมื่อ: 11 ก.พ. 2552

ชุด ชั้นในประดับเพชร 100 ล้านบาท, กันยารัตน์ ติยะพรไชย(ลุลา) แนะนำอัลบั้มเพลงโกอินเตอร์, โรคขาดรัก กับ คชาภา ตันเจริญ(มดดำ) - ดร.อุษณีย์ อนุรุทธ์วงศ์ กับวิธีตรวจสภาพความรักในจิตใจด้วยคำถาม 11 ข้อ)

ปล. แรงบันดาลใจในการเขียนมาจาก น้ำตาจากความไม่เข้าใจ และไม่มีโอกาสให้เข้าใจ (ไม่มีหนทางให้กล้าออกไปตามหาเหตุผล)
และวันนี้เราประจักษ์แล้วว่า เพลงเพลงนึงมีความหมายจากที่มาของการได้ยิน (คนส่งให้ฟัง, ตัวเองตามหามาฟังเอง ส่วน ความฮิตไม่ฮิต ความดังไม่ดังไม่เกี่ยว ไม่เกี่ยวเลย ไม่เกี่ยวเลยจริง ๆ)

ไปแล้ว เหนื่อย คงต้องไปพักสมองด้วยหนังสือพระ ที่ยังอ่านไม่จบ

ที่ลืม ในรายการบอกว่า การสบตา (ใจต้องคิดดี ปรารถนาดี รักกันจริง ๆ ด้วย ไม่ใช่สบตาส่งเดช) ช่วยแก้ปัญหานี้ได้ เรายอมรับว่าที่ผ่านมา เราไม่ชอบสบตาคน (ยกเว้นคุยเรื่องงานการ หรือด่า ด่านี่เราถลนตาใส่เลย จนหลัง ๆ ไม่อยากมองตาใคร เพราะมองแล้วอยากด่าแทน เราท่าจะบ้า) ซื้อของก็ไม่สบตาคนขาย มองคนก็ไม่มองตา จะไปมองผม มองปากแทน อะไรทำนองนี้ เพราะเรามีปัญหาจริง ๆ แหละ เรากลัว (กลัวสายตาของคน) ไม่รู้ทำไมเรากลัว (ไม่ใช่กลัวติดโรคตาแดง ตากุ้งยิง) สงสัยเราจะเป็นบ้า พูดตรง ๆ ตาคนน่ากลัว หรือเราจะกลัวโดนเมดูซ่าสาปเป็นหินก็ไม่รู้ (อีนี่ท่าจะบ้า) แต่พอรู้แบบนี้แล้ว ก็เข้าใจ ว่าทำไมเราถึงขี้กลัวสารพัด เฮ้อ... ก็เหลือปรับความคิดของเราแหละ และเริ่มมองตาคนโดยไม่ต้องสนใจว่าจะไปเห็นขี้ตาเขาหรืออย่างไร ก๊าก... เชื่อแล้วว่าดวงตาเป็นหน้าต่างของดวงใจจริง ๆ)

เลิกเขียนบล็อกที่นี่ ส่งท้ายด้วย ข้อแนะนำคุณครูและอาจารย์ทุกท่านค่ะ จะเอาไปใช้หรือไม่ ก็แล้วแต่ แต่เรามองจากในมุมของเรา ทั้งการที่ได้คลุกคลีกับครูอาจารย์และชีวิตการที่เป็นนักเรียน ลองปรับใช้ตามสบายค่ะ

Sun, 21 Sep 2008 05:41:43 Z

เรามีบล็อก ตอนนี้ 9 บล็อกอ่ะ (โพสต์ที่ http://pranitee.posterous.com/blog-post-2997 )

จะบ้าแล้ว

1. สเปชของ msn ไว้ด่าคน
(ด่าแบบมีเหตุมีผล ไม่ใช่การใส่ร้าย เหมือนเล่ม "ปรัชญาชีวิตของมิสแอม" ชื่อไดอารี่เรา ก๊าก...)
2. exteen ไว้เล่าเกี่ยวกับประสบการณ์ในการแต่งเพลง โชว์เพลงที่แต่ง
(เดี๋ยวนี้ไม่มีอารมณ์ ไม่ได้โพสต์เลย)
3. มัลติพลาย ที่ชื่อเรา ไว้สอนโปรแกรม สอนนู่นนี่
(ไม่อยากจะโพสต์แล้ว ฟีดมันมา 2 บรรทัดอ่ะ ถ้าอยู่ดี ๆ มันเจ๊ง เราคงร้องไห้ เพราะว่าไม่เคยแบคอัพมานานแล้ว)
4. มัลติพลายประกาศงาน พอกัน ถ้าหายไป เรากรี๊ด
ทุกวันนี้เลยไม่ชอบมัลติพลายเลย เพราะฟีดมันมาไม่หมดอ่ะ
ที่อื่นเราจะเก็บฟีดทางอีเมลด้วย ไว้ช่วงไหนว่าง ๆ คงต้องดูดเว็บเอาเลย (เซ็ง ๆ)
5. ไฮ5 มันโพสต์ได้สั้นอ่ะ เขียนไม่ทันมันก็เต็มซะแล้ว
6. ไอมีม เขียนเกี่ยวกับแปลเพลงอ่ะ จริง ๆ ที่ไอมีม เราเขียนแรงบันดาลใจในการแต่งเพลง และเรื่องที่เราจะเอาไปแต่งเพลงมากกว่าที่ เอกซทีนซะอีก แบบว่า จริง ๆ คือที่ที่เราจะโพสต์ถ้าเราคิดไม่ออกว่าจะโพสต์ที่ไหน
7. 360บล็อก ไว้เขียนเกี่ยวกับสิ่งที่อยากให้มี อยากให้เป็น แบบสร้างสรรค์บรรเจิดเกิดมาไม่เึคยพบเจอ อยากเขียนแบบที่คิดเลย โดยที่มันจะเป็นได้จริง หรือเป็นไปไม่ได้ เราก็จะเขียน ถ้าเรารู้สึกว่า มันน่าจะมีอะไรแบบนั้นนะ **************ตอนนี้เราชอบเขียนที่นี่อ่ะ เราอยากให้มีให้เป็นเต็มไปหมด
8. เวิร์ดเพรส จะไว้แนะนำหนังสือที่อ่าน (แทนรีวิวของมัลติพลาย) เดี๋ยวนี้ไม่ได้อ่านหนังสือเลย
9. โพสเตอรัส เป็นที่เก็บไฟล์ระบายอารมณ์ ***********ค่อนข้างเละเทะ แต่ชอบ ทีหลังจะเก็บต้นฉบับในเมลก่อน แล้วพอถึงกำหนดค่อยโพสต์ 555

เลยกะว่าจะเลิกเขียนที่ MSN Spaces ไปเขียนที่ posterouse แทน หรือไม่ ก็ไม่ต้องเขียนเรื่องนี้เลย ไม่เขียนก็ดี เพราะขี้เกียจ เซ็ง ๆ ตัวเองเหมือนกัน ไม่รู้วันวันทำไมมันมีเรื่องอยากเขียนมากมาย งานการก็ไม่ทำให้เสร็จ อีบ้าเอ๊ย

ไหน ๆ ก็จะเลิกใช้ที่นี่แล้ว ส่งท้ายด้วยเอนทรี่นี้ พิมพ์ไว้เมื่อคืน

ข้อตกลงในการเรียน

1. ถ้าใครไม่ส่งงาน ครูจะโทรบอกแค่หัวหน้าห้อง แล้วให้หัวหน้าห้องกระจายข่าวต่อ (ดังนั้นจึงควรเก็บเงินห้องเป็นค่าโทรศัพท์ให้หัวหน้าห้องได้เลย) จะโทรตามหรือ sms หรือวิธีไหนแล้วแต่หัวหน้า แต่ถ้าถึงกำหนดแล้วอีกฝ่ายบอกว่าไม่รู้ข่าว-หัวหน้าโดน ก๊าก... (เวลาติดต่อ เก็บหลักฐานด้วย) หรือหัวหน้าจะไปใช้เพื่อนคนไหนตามต่อ ก็ย่อมได้ แต่สิ่งสำคัญคือ ครูจะแจ้งไปยังหัวหน้าคนเดียวเท่านั้น – ไม่ได้อยากให้หัวหน้าลำบากนะ แต่เข้าใจเถอะว่า ครูบางคนเขาไม่ตามจริง ๆ การที่ครูมาตามงานให้น่ะ ถือว่าช่วยลูกศิษย์สุด ๆ แล้ว ถ้ามันเหนื่อยนักก็ไปคิดตังค์ค่าตามกับเพื่อน ๆ เอาเองแล้วกัน ซึ่งเพื่อนต้องจ่ายด้วยอย่างไม่มีเงื่อนไข (ผลประโยชน์ตัวเอง ไม่รักษาก็แย่แล้ว) คนอื่นที่ต้องจ่ายเงินห้องส่วนนี้ แต่หัวหน้าไม่ได้โทรตาม ถือว่าเงินนี้คือเงินทำบุญไปซะ จะได้สบายใจ (ตย.การเก็บเงิน เก็บเทอมละ 10 บาทก็แล้วกัน นักเรียน 50 คน ก็ 500 บาท คงไม่น่าโทรเกินนี้ เหรัญญิกจะจ่ายให้หัวหน้า ครั้งละ 5 บาท มันจะโทรถูกโทรฟรีโทรมากโทรน้อยช่างหัวหน้า เอาหลักฐานมาเบิก หลักฐานคือ บันทึกการโทรในมือถือและถ้าได้อัดเสียงรับทราบของอีกฝ่ายด้วยยิ่งดี เงินที่เหลือ พอจบเทอม เงินเหลือก็คืนเพื่อน หรือจะทบเป็นเงินห้องก็ตามสบาย หรือไม่ก็จะให้หัวหน้าไปเลย 500 บาท ให้เป็นค่าจ้างไปเลย เพราะวิชาเดียวเทอมเดียวไม่น่าโทรเกินนี้หรอก หัวหน้าจะได้มีกำลังใจทำงาน 555 อาจารย์ท่านอื่น จะทำตามก็ได้ ไม่สงวนลิขสิทธิ์ ถือว่าช่วยเด็ก)

- ถ้าเป็นครูบางคน เขาไม่ตามหรอกนะ เด็กจะได้เกรดอะไร จะติดไอ เขาก็คิดว่าช่างหัวมัน

แต่นี่เราแปลกใจมาก ที่แม่โทรถามเบอร์เด็กนักเรียน แล้วโทรตามงานจากทุกคนที่ไม่ส่งงานจนจะติด ร เป็นสิบ ๆ คนเลย เราไม่ได้เสียดายค่าโทรศัพท์หรอกนะ เพราะยังไงเราก็ไม่ได้เป็นคนจ่าย แต่เราเห็นว่า แม่จะเสียอารมณ์มาก ๆ ตอนที่โทรไปแล้วพบว่าเป็นเบอร์ที่ผิด แล้วการเถียงกับเด็กที่บางทีเด็กมันก็พูดส่งเดชว่าส่งแล้ว ๆ อ่ะ มันช่างเหนื่อยเปล่า ๆ

- พอดีเราตั้งแต่เราเรียนมหาวิทยาลัย อาจารย์มักจะโทรหาเรา (ทั้งที่เราไม่ใช่ประธานเอก) แล้วให้เราตามเพื่อนให้ ว่าใครไม่ส่งงาน ซึ่งเราไม่เคยเสียดายค่าโทรนะ เพราะเรารู้สึกดีว่ามีโอกาสได้ช่วยไม่ให้เพื่อนมันติด i แต่ถ้าคนไหนหลายครั้งเกิน เราจะด่ามัน เพื่อนในเอก ตอนปโท เคยเสนอซื้อบัตรเติมเงินให้เราด้วย แต่เราไม่เอา คิดว่าไม่ได้รู้สึกเป็นภาระมากมายขนาดนั้น เพราะส่วนใหญ่คือเพื่อนจะโทรมามากกว่า เราโทรไปอ่ะถือว่าน้อย ที่สำคัญคือ มีบล็อก มีเมล ก็ใช้ทางนี้ร่วมได้ ประกาศ ๆ ไป แล้วย้ำว่า เพื่อนสนิทใคร ก็จำจี้จำไชกันต่อเอาเองนะเว้ย ซึ่งมันก็โอเคนะ ช่องทางการสื่อสารกันน่ะ ควรมีหลาย ๆ ช่องทาง (คนที่ไม่พยายามมีช่องทางให้ติดต่อ เช่น ปิดโทรศัพท์ ไม่เช็คเมล อะไรทำนองนี้ คือคนที่มีโอกาสเสียผลประโยชน์ได้มากกว่า ดังนั้นจงพยายามตามข่าวสารเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตนเองด้วย อย่าหวังพึ่งคนอื่นอย่างเดียว เพราะมันทุเรศ อย่างน้อยแค่พยายามทำงานในส่วนของตัวเองให้เสร็จตามกำหนดให้ได้ก็ยังดี อย่าทำตัวเป็นขยะสังคม นั่นก็ไม่เอานี่ก็ไม่ทำ ถ้าเป็นงี้ ลาออกไปเลยดีกว่ามั๊ง!)

2. เวลาส่งงาน ก็ให้ยกงานไปส่งที่ห้องพักครู

- อย่ามาส่งในห้อง เพราะมันเป็นหน้าที่ของครูเหรอ ที่ต้องแบกงานเด็กไปตรวจ

- สำหรับเรา ณ ตอนนี้ ส่วนใหญ่เป็นงานพรีเซนต์ ส่งในห้องเสมอ เพราะจะมีเล่มเดียว ส่งกับมืออาจารย์ แต่ก็มีบางทีที่อาจารย์ให้ไปส่งที่ห้องพักครู เราก็เอาไปส่ง

ซึ่งการส่งที่ห้องพักครู หรือกล่องรับ อะไรทำนองนี้อ่ะ มีความเสี่ยงสูงมาก

จะเล่าให้ฟังว่าเจอแบบไหนมาบ้าง

ตอนปี 1 ไปส่งรายงานที่ห้องที่เขาบอกว่าสามารถเอาไปส่งได้ (ส่งห้องใครก็ได้ ในสองท่านนี้ และส่งตอนไหนก็ได้ เสร็จก่อนส่งก่อน) แต่ผลสุดท้ายมันไม่มีใครส่งก่อนไง (คนที่เหลือหลายร้อยคนเขาส่งกันวันสอบปลายภาค กองกันเต็มหน้าห้องสอบ) แล้วเขาก็ไม่ถามนะว่ามีใครส่งก่อนไหม ไม่มีการตาม สรุปวิชานั้นเราได้เกรดบีและเพื่อนเราได้ซี (ส่งก่อนกันสี่คน) ตอนแรกเราก็เฉย ๆ แต่หลัง ๆ เราชักแปลกใจ เพราะว่าเพื่อนคนอื่น ๆ ทักว่า “หน้าอย่างแก ไม่น่าจะได้บี” เพราะว่า ขยันมาก ๆ อาจารย์พี่เลี้ยงสองท่าน ก็ชม ไม่เคยขาดปาก (ไปชมให้เพื่อนคนอื่น ๆ ฟังด้วย จนมันหมั่นไส้ ก็มี) สุดท้าย เราได้ไปคุ้ยกองรายงานที่เขาแจ้งให้ไปรับคืน แล้วก็พบว่า งานของเราสี่คน ไม่มีร่องรอยการตรวจ (งานนี้ ยี่สิบคะแนน) เพียงเพราะไปวางในห้องที่เขาไม่ได้รับผิดชอบชื่อเรา (ผู้สอนสองท่าน แบ่งเด็กกันคนละครึ่ง) เขาไม่ส่งต่อให้กันด้วยนะ เขาคงคิดว่าเป็นความผิดของเรา อืม เราผิดที่ขยัน ผิดที่ทำงานเสร็จก่อน ผิดที่เชื่อว่าคำพูดของผู้ใหญ่เชื่อถือได้ คำพูดที่ว่าเสร็จก่อนส่งก่อน คำพูดที่ว่าส่งห้องใครก็ได้ รู้ป่ะ เราตามเรื่องนี้เลยนะ ตอนนั้นคิดว่า เขาต้องแก้เกรดให้เรา เพราะเราไม่ผิด พอไปหาท่านนึง เขาไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น (ท่านที่เรา เอางานไปส่งในห้อง) บอกแค่ให้ไปตามกับอีกท่าน ซึ่งอีกท่านนี้เราพยายามตามอยู่หลายวัน แต่ว่าท่านเกษียณ และไปเที่ยวแล้ว สิ่งดีที่สุดที่เราได้ทำคือได้โทรศัพท์คุยกับท่าน โดยเจ้าหน้าที่เขาต่อสายให้ รู้ไหมพอเราพูดไปนิดเดียว ท่านไม่ยอมรับ หาว่าเราส่งช้าแล้วมาอ้าง แต่พอเราอธิบายทุกอย่างจนจบ ท่านบอกว่า “โอเค คุณได้ทำตามที่ผมสั่ง แต่ตอนนี้คุณไม่มีสิทธิ์พูดอะไรแล้ว เพราะว่าเกรดมันออกไปแล้ว ถ้าผมแก้เกรดให้พวกคุณ ผมจะมีความผิด” รู้ไหม ฟังจบ เราปล่อยโฮ...เลยอ่ะ เพื่อนเราอีกสามคนมันก็งง วันนั้นเราร้องไห้ไม่หยุดเลย ที่ร้องน่ะ ไม่ได้เสียใจที่ยังคงได้บีนะ แต่เสียใจที่ได้ยินคำพูดหมา ๆ แบบนี้ออกมาจากผู้ใหญ่ “ใหญ่มาก ๆ” ทำให้เราจดจำไว้ตลอดเลยนะว่า อย่าส่งงานก่อน จงส่งงานพร้อมเพื่อน ไปกันทั้งเอกเลยยิ่งดี

แต่เจออีกกรณี อันนี้ชอบมาก อาจารย์ใหม่ (ยังเด็ก ๆ เลย) ท่านหนึ่ง ขอไม่ออกชื่อ (คือขอไม่ออกชื่อเลยสักท่าน เพื่อความสบายใจของเรา) ท่านน่ารักมาก ท่านเคยจัดห้อง แล้วทำรายงานตกหล่นไว้ชุดหนึ่ง สิบกว่าคน ท่านให้เกรดเด็กไปแล้ว แต่พอท่านกลับมาพบรายงานนั้น (ผ่านไป หลายเดือนแล้ว) ท่านไปร้องขอแก้เกรดแล้วโดนสอบสวนเลยด้วย แต่ท่านบอกว่าท่านทำเพื่อรักษาผลประโยชน์ให้เด็กกลุ่มนึงอ่ะ เรานะรู้สึกประทับใจท่านมากเลย (เออไม่เกี่ยวกับเรานะ พอดีท่านไม่เคยสอนเราอ่ะ เพราะอยู่คนละภาควิชา) เราเคยไปดูท่านสอนมาครั้งนึง (ขอไปดูเอง) เลยได้ยินเรื่องนี้ ประทับใจมาก ทำให้รู้สึกได้เลยว่า นี่แหละครูที่ประเสริฐ ไอ้อย่างที่เราเจอที่ได้บีมาน่ะ มันก็แค่คนที่หากินกับอาชีพครูแค่นั้นเอง

- ดังนั้นสิ่งที่ควรระวังคือ เรื่องสถานที่ส่งงาน เอาให้มันชัวร์ ที่เดียวไปเลย อย่าให้ส่งได้หลายที่ เพราะว่าถ้ามันไปอยู่ผิดที่ มันเดือดร้อนหลายฝ่าย ไม่ครูเดือดร้อน (ต้องไปแบกมาตรวจ) ก็คือเด็กเดือดร้อน (ครูไม่ได้ตรวจ อดได้คะแนน) สถานที่ส่งงานที่เดียวที่ว่านั้น ควรจะตั้งเป็นตู้กระจกไขกุญแจ แบบที่สามารถส่งงาน (รับงานที่เด็กมาส่ง) ได้อย่างเดียว ไม่มีใครสามารถหยิบงานออกไปได้ นอกจากอาจารย์ (คนที่มีกุญแจ) งานจะถึงมืออาจารย์ชัวร์ ๆ (ที่ภาคก็ออกแบบหน้าห้องให้มีตู้รับงานแบบนี้อยู่สองสามห้อง ซึ่งเราชอบมาก ส่งแล้วสบายใจ)

ตอนนี้คิดออกแค่นี้ ถ้าคิดออกอีกจะมาโพสต์ใหม่

ที่บล็อกไหนก็ไม่รู้ สักที่แหละ ก๊าก...

ฟันคุด หมดแล้ว ถ้าคุดอีก ก็ไม่ทำแล้ว จะแย่แล้ว

Sat, 23 Aug 2008 16:44:29 Z

ฟันคุดครั้งก่อน http://pranitee.spaces.live.com/blog/cns!AB6726A4E825D390!945.entry

นั่นด้านซ้าย

ฝึกอ่านข่าวไม่ได้ไปอาทิตย์นึง

ฟันคุดครั้งนี้

ขอเท้าความก่อน ว่าจริง ๆ หมอเคยชวนให้ถอนซีกขวาออกด้วย ตั้งแต่ถอนซีกซ้ายแล้ว แต่เราก็อิดออด (เพราะว่าเอาออกที ขนหน้าแข้งแม่ก็ร่วงที ร่วงเยอะด้วย) แต่เพราะว่าอาทิตย์ก่อน เรากระแดะไปเคี้ยว เจลลี่เบลลี่ (ที่ซื้อแชมมี่มา) กร๊วม ๆ แล้วต่อด้วย เลย์ปลาหมึก อีกทั้งถุง และก็สาหร่ายปรุงรสเถ้าแก่น้อยอีกทั้งถุง มันไปผสมกันอีท่าไหนไม่รู้ เราปวดเหงือกมากเลย พอส่องกระจกชโงกดูเงา เอ๊ย ดูฟันซี่ในสุด ข้างขวา พบว่า เหงือกมันบวมเป่ง ก็ทายาแก้เหงือกบวม มันก็ไม่ดีขึ้นนัก เลยรอถึงวันนี้ ก็ไปบอกหมอเลยว่า ถอนเลยค่ะหมอ (ดูสิ คนอะไร เดินไปเสียตังค์เอง) แบบว่ามันเซ็งอ่ะ ปวดเหงือก ทำให้พูดไม่ได้ อึดอัด (ธรรมดาพูดวันละสิบล้านคำ อีเวอร์ ล้อเล่นค่ะ จริง ๆ เราเป็นคนพูดน้อยนะ ก็บอกแล้วว่าปากดีในโลกไซเบอร์ ตัวจริงโง่ ๆ เซ่อ ๆ ค่ะ - Profile ที่ mysky.exteen)

เอาว่าถอนเถอะ เราจะได้กินอะไรอร่อยสักที ทนมาอาทิตย์นึงแล้ว

พอไปถอน (ขอบอกนิดว่า วันนี้ เราสุขภาพดีอยู่นะคะ จะมีก็แค่นอนตีสี่เพราะลืมนอน มัวแต่ดูรูปคนในไฮไฟว์ ซึ่งบ้าที่สุดดูจนลืมเวลา มีคนเคยกล่าวว่า "โทรทัศน์คือหลุมดำของกาลเวลา แต่เราค้นพบว่า ไฮไฟว์ต่างหากที่คือหลุมดำของกาลเวลาตัวจริง ไม่เชื่อไปถามคนที่มีไฮไฟว์ได้เลย ถ้าเขามีจุดประสงค์อะไรบางอย่าง เขาจะไม่สามารถละตัวเองออกมาได้เลย แต่ส่วนเรานี่ ถ้าลองเจอภาพตลก ๆ ฮา ๆ นะ เราจะตามดูไปเรื่อย ๆ เซ็งเลย วันหลังไม่ทำแล้ว แต่ก็เล่นเน็ตเช้าแล้วแหละ ทำไปทำมาเลยตีสี่") ตอนอยู่ร้านหมอเราค้นพบอะไรดังนี้

๑. อย่าใส่แว่นไปทำฟัน เพราะว่าต้องถอด ต้องถือไว้ในมือ มันแกะกะไปหมด

๒. ถ้าขากรรไกรจะค้างให้รีบบอกหมอ เพราะมันปวดมาก พอดีเราเป็นคนปากเล็กนะ (ถือแม้จะมีหมาอยู่เยอะก็ตาม) หมอบอกว่าอ้าปากกว่านี้ เครื่องมือหมอเข้าไม่ได้ เราอ้าจนจะตายแล้ว จนผู้ช่วยหมอ ต้องมาดึงคางกับหน้าเรา ช่วยแยกปากเราให้มันกว้าง ซึ่งขอบอกว่า "ความรู้สึกตอนใกล้ตายน่ะ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง มันน่ากลัวมาก" หมอบอกว่า ปวดมือเลย มือหมอแทบหัก หมอคงหยิบคีมทุกอันที่มีในร้านมาถอนฟันเรา (หลายสิบอัน เราอ้าปากนานเกือบชั่วโมง) และเครื่องมือทุกอันคงมีมูลค่า เพราะว่า วันนี้แม่จ่าย ห้าพันแปดร้อยบาท (ครึ่งหมื่นอ่ะคุณ) สักห้าร้อยคงเป็นค่าโวทาเรลอีมัลเจลทามือคุณหมอก๊าก ๆ ทำไงได้อ่ะ ฟันคุดซี่บนมันรักเรามาก ไม่อยากจากเราไป มันเลยติดเหนียวแน่นขนาดนั้น (บ้าที่สุด) แต่ซี่ล่างนี่ กึ๊กเดียว หลุดเลย

๓. ๑ อาทิตย์ตัดไหม เสาร์หน้าเราต้องออกจากบ้านอีกเหรอเนี่ย แต่ก็ดี จะได้ไปหาไรอร่อย ๆ กิน อาทิตย์หน้าทั้งอาทิตย์เราคงผอมแห้ง เพราะเราปากระบม จนไม่กล้าถ่ายรูปมาฝาก

๔. รูปฟัน เราจะเอามาให้ดูวันหลังนะ ขี้เกียจถ่าย ก็อีซี่บน มันกระแดะมีสี่ราก แล้วตอนแอกซ์เรย์ มันเรียงตัวสวยงามมากจนหมอดูไม่ออกอ่ะ เขาถึงไม่รู้ว่าต้องดึงด้วยเครื่องมือไหน รู้ไหม ลิ้นเราแตกและคาดว่าหลอดอาหารตอนต้นคงอักเสบมาก เพราะเรากลืนน้ำลายแล้วปวดมาก (กลืนน้ำลายแล้วปวดนี่จบกันเลย)

๕. เราต้องใช้หลอดดูดข้าวต้มหมูใส่เต้าหูไข่ เอาหลอดจิ้มเต้าหู้ไข่เหมือนดูดเจเล่ไลท์เลย ขอขอบคุณคนคิดไอเดียวิธีการกินเจเล่ไลท์ ไม่งั้นเราคงกินไรไม่ได้ เราอ้าปากไม่ได้

๖. เออ ถ้าคุณผ่าฟันคุดแล้วหมอย้ำให้กินยา ขอบอกว่า นั่นคือสัญญาณอันตรายจริง ๆ เพราะคราวก่อนหมอไม่ย้ำ และไม่ปวดเท่านี้ ในช่วงสองชั่วโมงที่ยาชายังทำงาน เราไม่รู้ตัวเลยค่ะว่ามันจะปวดขนาดนี้ (ช่วงนั้นเรายังไปเดินชอปอุปกรณ์ทำงานกราฟฟิกอยู่ที่บีทูเอสที่เซนทรัลบางนาได้สบาย ๆ เลย) แต่พอเลยสองชั่วโมง เชื่อไหม มันปวด ปวดมาก ปวดจนเราร้องไห้ (เริ่มปวดตั้งแต่ในแท็กซี่ - ทำให้เราอดไปเดินตลาดนัดในหมู่ล้านกับแม่เลย อยากไปตลาดนัดอ่ะ พรุ่งนี้ค่อยไปแล้วกัน ไม่ได้ไปมาหลายอาทิตย์แล้ว ขี้เกียจเดิน) และที่บอกตอนแรกว่าเราปกติดี เพราะจะบอกว่า มันปวดมาก ปวดจนไข้ขึ้น พอดีเราเป็นสัตว์เลือดเย็นอ่ะนะคะ ถ้าอยู่ในที่เย็น ๆ เช่น รถแท็กซี่แอร์เย็น ๆ อุณหภูมิเราก็จะเย็นตามนั้น (เป็นคนมือเท้าเย็น เลือดน้อย มันไม่หาย ออกกำลังก็ยังไม่หาย เลยชอบกินเลือดหมู เลือดจะได้เยอะ ๆ ก๊าก...) พอมันอักเสบที่ปาก มันก็จี๊ดขึ้นหัวเลยค่ะ หัวนี้ลุกเป็นไฟเลย แต่ตัวเย็น สรุป เราคลั่งค่ะ แล้วก็ปวดหูขวามาก ตอนกินยานี่ทรมานมาก เพราะปกติเรากลืนยาไม่ได้ค่ะ เราต้องอมจนมันละลาย (ฝึกแล้ว แต่ไม่ได้ แม้แต่โรมิล่า=ยาแก้ไขเม็ดสีเหลือง) เคยกลืนได้แต่นั่นคือความบังเอิญก๊าก (พอดีเด็ก ๆ เราไม่ค่อยป่วยแบบต้องกินยาเม็ดอ่ะค่ะ มากินยาเอาตอนแก่แล้ว เลยกลัวยาติดคอตาย) แต่วันนี้อมก็ไม่ไหวค่ะ ยาหมอะลายยากมากเลย มันเคลือบหนา จะใช้ฟันอีกข้างกัดให้แตก ก็ดันปวดลามไปทั้งปาก + กัดไม่ลงด้วย เพราะติดผ้ากอซของข้างขวา ฟันมันขบลงมาได้ไม่สุดอ่ะค่ะ จะเอาผ้ากอซออก ก็ดันเพิ่งเอาออกตะกี้ก่อนกินยา ซึ่งจะเอาออกบ่อย ๆ ก็ไม่ไหวค่ะ มันปวดมาก ตอนผ้าแยกออกจากแผลเนี่ย เหนือคำบรรยาย สุดท้าย เราเอายาละลายน้ำ เอาหลอดดูเลยค่ะ - อีนี่ อนาถาจริง ๆ เออ ฟันหน้าเราไม่ใช้กัดของแข็งนะคะ เพราะว่าขี้เกียจไปซ่อมอีก ครั้งก่อนกัดก้ามปู ซ่อมไปตั้งสามซี่ ซึ่ละแปดร้อย ยังจำได้ไม่ลืมเลยค่ะ) ไม่ใช่เรื่องตลกค่ะ เรื่องจริง ใครจะว่าเราบ้า หรือโอเวอร์ก็ว่าตามสบายนะคะ เพราะเราคิดว่าถ้ามันลำบากนักก็ไม่ต้องพยายามหรอกค่ะ (ทั้งที่รู้ว่า ยาบางอย่างเนี่ย ถ้ารอให้ละลายในปากมันอาจจะเป็นอันตรายกับอวัยวะต่าง ๆ ระหว่างทางเดินอาหารได้)

๗. หลังจากเราดื่มยาดื่มข้าวแล้ว (ไม่อิ่ม แต่กินไม่ไหว) เราก็นอนสลบไปสี่ชั่วโมง จนตะกี้สี่ทุ่มเพิ่งตื่นมาอาบน้ำ และเห็นป๋าเล่นเน็ตอยู่แล้วกำลังจะเลิกเล่น เราเลยขอมาเช็คเมลหน่อย เพราะคาดว่าต้องมีผู้ชายหล่อ ๆ ส่งเพลงมาให้ฟัง แล้วก็มีจริง ๆ ด้วย หุ ๆ ชอบ ๆ เพลงเท่มาก เมื่อวานลองไปหาฟังในยูตูบแล้ว แต่ได้ไฟล์มาก็ดี จะได้เอาใส่มือถือ เอาไว้เปิดตอนเต้นแอโรบิกหน้าบ้าน

๘. สุดท้ายก็เลยมาบ่นให้ฟังดีกว่า กลัวหลายวันแล้วจะลืมเรื่องฟันคุดสุดทรมาน

๙. คำเตือน การผ่าฟันคุด ไม่ใช่เรื่องตลก เพราะนอกจะเสียฟัน เสียเงิน เสียเวลาอ้าปาก ขวัญเสียกลัวเครื่องมือหมอทำฟันซี่อื่นหัก แล้วยังโคตรทรมาน ใครบ้าไปถอนทีสี่ซีก ถ้าไม่โอดโอยก็ไม่น่าจะใช่คนแล้วค่ะ ครั้งก่อนว่าปวดแล้ว ครั้งนี้ปวดกว่ามาก ๆ ทำให้เรานึกไปถึงคนที่ถูกทำร้ายร่างกายเช่น โดนต่อย โดนตบฟันหลุด ปากเบี้ยว ปากบวมนี่ มันคงทรมานมากเลยนะคะ ดังนั้นอย่าทำร้ายกันเลยค่ะ เพราะขนาดเราโดนถอนฟัน แต่สภาพจิตใจยังดีอยู่ เพราะเดินไปให้หมอถอนให้เอง เรายังทรมานขนาดนี้เลยค่ะ ถ้าโดนทำร้ายร่างกายเนี่ย เท่ากับเขาโดนสองเด้ง เพราะว่า ไม่มีใครหรอกใช่ไหมคะ ที่จะอยากถูกทำร้าย เขาต้องทั้งเจ็บใจและเจ็บกาย โอ้ย แค่คิดก็เจ็บมากแล้วค่ะ ขนาดไม่เคยโดนใครทำร้ายร่างกายนะ (อย่ามีแหละดีแล้ว อย่ามาจองเวรจองกรรมกับตูเลย พูดดี ๆ ตูก็กลัวจะตายแล้ว - ดูเอนทรี่เมื่อวานสิคะ แค่เพื่อนเราตามเรา ไม่ได้ทำไรเราเลย เรายังกลัวจนหลอน) อย่ามาตบเราค่ะ แม้เราจะปากหมามาก แค่คุณพูดกับเราตรง ๆ ว่า อีนังแอม เลิกปากหมาเสียที ไม่งั้นมึงตาย เราก็จะเลิกปากหมาค่ะ เพราะถ้าคุณฆ่าเราตาย คุณจะเป็นบาป เราไม่อยากให้คุณบาป ถ้าคุณฆ่าเราตาย เราจะไม่มีชีวิตอยู่ตอบแทนพระคุณพ่อแม่พี่เรา คุณก็จะบาปอีก เพราะถือว่ามาขัดบุญเรา เห็นไหมคะมีแต่บาปกับบาป ที่พูดถึงเรื่องบาป เพราะว่าเราตื่นมา (หลังจากสลบไปเพราะปวดฟัน) เราทันได้ยิน เสียงในละคร เรื่องไรวะ? ที่มีนายสัน สิงขร อ่ะค่ะ ย่าของสัน สิงขร บอกสันว่า ถึงเขาจะเป็นยังไง ก็อย่าไปว่าเขา เพราะยังไงเขาก็เป็นแม่ของสัน อะไรทำนองนี้ จริง ๆ เราเคยได้ยินแบบนี้บ่อยนะคะ แต่เราอยากบอกว่า ณ บางเวลา ละครก็ช่วยให้เราหยุด และคิดอะไร บางอย่าง เราชอบบ่นแม่อ่ะค่ะ วันหลังเราไม่บ่นแล้วดีกว่า เพราะบ่นไปเราก็บาป แม่ก็เสียใจ แม่เสียใจ เราก็บาป โว้ว มีแต่บาปกับบาป ก็ไม่ต้องคิดไรมาก เดี๋ยวก็ลืมแล้ว เพราะเราบ่นแม่ พอไม่กี่วิ เราก็ลืมอยู่ดี จะบ่นทำไม ที่ผ่านมา ถือว่าไม่ไร้ประโยชน์นะคะ อย่างน้อย เราก็ได้แสดงให้คุณเห็นว่า แม่ทุกคนต้องบ่นค่ะ เมียทุกคนก็ต้องบ่นค่ะ เพราะว่าบางที ความรักที่มีมาก ๆ ก็ทำให้เกิดความคาดหวัง และบางทีคุณที่รำคาญคนบ่นน่ะ ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เขาบ่นค่ะ ทุกอย่างมีเหตุ มีผล ทุกอย่างมีสองด้าน มีขาว มีดำ ในคนทุกคน มีดี มีเลว ถ้าเข้าใจและยอมรับ โลกของเราจะไม่มีความวุ่นวายเหมือนทุกวันนี้หรอกค่ะ

ลองพยายามมีน้ำใจให้เพื่อนมนุษย์กันมาก ๆ นะคะ แล้วโลกจะน่าอยู่มากขึ้น

ไปและ ได้เวลากินยาแก้ปวดแล้ว

ปล.ลืม ๆ

เรื่องเกี่ยวกับจิตวิทยา ที่ว่า คนอื่น สามารถส่งผลให้อีกคน แสดงพฤติกรรมไม่พึงประสงค์บางอย่างออกมาน่ะ ลองอ่านนี่ดูนะคะ บล็อกใหม่เราเอง ก๊าก... อยากโปรโมต และมันเป็นหนังสือที่บอกถึงเรื่องนี้ได้ชัดเจนและอ่านง่าย เราจึงอยากแนะนำ

กับอีกอย่างนึงคือ ชีวิตนี้เราเลิกกินน้ำอัดลมทุกชนิดได้แล้ว (ยังต้องกินเวลาเข้าสังคม แต่ถ้าเลี่ยงได้ จะไม่กินเลย เพราะเรากินน้ำอัดลมแล้วจะปวดท้องมาก เหมือนท้องจะขาดเป็นเสี่ยง ๆ) เราจึงคิดที่จะเลิกกินขนมห่อ ๆ ค่ะ เลิกแน่ ๆ แล้วไปฝึกทำขนมไทย (แบบไม่หวาน) กินดีกว่า อยากลองทำดู มีไรบ้างว้า ขนมข้าวเกรียบปากหม้อแล้วกัน พูดแล้วอยากกิน ฮือ อดไปอีกหนึ่งอาทิตย์ ฉันจะต้องผอมตายแน่ ๆ ฮือ...

ถ้ามีสะกดผิด โปรดอภัย ไม่เจตนา แต่รีบไปกินยาและจะนอนแล้ว

สิ่งที่เห็น มันอาจไม่เป็นอย่างนั้น - นึกไม่ออกว่าควรชื่ออะไร อาจเขียนไม่จบ ฝนตกหนัก

Fri, 22 Aug 2008 18:03:44 Z

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อยากเขียนมากนานมาก ๆ นานโคตร ๆ นานจริง ๆ แต่เพราะว่า ตัวอย่างที่อยากยกมีที่เป็นคนอื่น (ไม่ใช่เรา) เราจึงไม่กล้าเขียน แต่มาวันนี้คิดว่าเขียนดีกว่า เพราะว่า เราอยากให้คุณ ๆ ได้ทราบว่า "สิ่งที่มองเห็น บางทีมันก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้น แต่ว่ามันมีเหตุผลแหละ ว่าทำไมถึงต้องทำให้ใครเข้าใจ ว่ามันเป็นอย่างนั้น มันเพื่ออะไรกันล่ะ เหอะ ๆ งงกันแล้วล่ะสิ"

อ่านเถอะ

เมื่อวานซืน ขณะที่เรากับเอซังเดินออกจากตึก 19 ที่ มศว (มศว ไม่มีจุด ไอ้อีนิสิตมศวคนไหน ใส่จุดนี่ มันน่าจับมาตบกระโหลกสักทีสองทีเลยนะ โทษฐานที่ไม่เคยใส่ใจรายละเอียดของสถาบันเลย - ลองคิดสิ ถ้าใครเรียกชื่อคุณผิด คุณจะโกรธไหม นี่น่ะชื่อ ม แม้ไม่ใช่ชื่อคุณ แต่เป็นชื่อเฉพาะ ควรใส่ใจด้วย ไม่ว่า ม ใดก็ตาม ถ้าเราต้องเขียนถึง ม อื่น เราก็จะระวังเสมอไม่ให้เกิดการสะกดผิดเหมือนกัน เราต้องให้เกียรติทุกที่ เข้าใจไหม!)

แค่วรรคแรกก็ตีกับคนซะแล้ว จะเล่าจบไหมเนี่ย

ขณะที่เราเดินออกจากตึก มีผู้ชายคนนึง ซึ่งมันเป็นรุ่นน้อง ป.ตรี ของเอซัง มันเดินมาตัดหน้า แล้วเอซังก็ทักทายว่า "เป็นไง หรือ ดีจะ อะไรทำนองนี้"
เราก็แหกปากแว๊ด ๆ ใส่เอซังไปว่า "ไปทักมันทำไม" (ทักขณะเดินผ่าน ไม่ได้ถึงกับด่าใส่หน้า แต่เจตนาเราคือต้องการด่าให้มันได้ยิน)
ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันตกใจ

คุณผู้อ่านคงคิดแล้วสินะ ว่า แหม อีนังแอมมันคิดว่าตัวเองมาจากสวรรค์หรือไง เที่ยวพิพากษาชาวบ้านไปทั่ว
ไม่ใช่หรอกค่ะ เรารู้ตัว ว่าเรามาจากดินเนี่ยแหละค่ะ และไม่ได้พิพากษามันด้วย เราแค่ต้องการจะทำให้ไอ้คนนั้นมันตื่นสักที หลังจากที่มันฝันอะไรของมันคนเดียว-มานานมากแล้ว

เรื่องมันมีอยู่ว่า
ผู้ชายคนนี้เป็นรุ่นน้องของเอซัง ที่ดูท่าว่าจะชอบเอซัง แต่ความชอบของมัน ออกจะแปลกประหลาด โดยแรก ๆ เราก็เห็นว่า เออ คงไม่ได้อะไรนัก เนื่องจากรุ่นน้องเอซัง ก็คือรุ่นเดียวกันกับเรา มันก็เพื่อนเรา แต่หลังจากที่จบ ป.ตรี เราพบว่ามันเป็นลางหลอกหลอนอะไรบางอย่าง ซึ่งจริง ๆ เอก็คงรู้มานานแล้ว แต่เอไม่ได้บอกเรา จนเราสังเกตเองได้ และภายหลังเอถึงเล่า ว่า ไอ้บ้าเนี่ย มันชอบเดินตาม หรือบางทีก็เดินมาดักรอ แล้วพอเอเดินไปถึง มันก็จะออกมาจากมุมตึก แล้วเดินคุยไปตลอดทางไปตึก อะไรทำนองนี้ ซึ่งฟังดูอาจโรแมนติก (ชิบหาย) แต่ในความจริงแล้ว มันไม่โรแมนติกโว้ย มันหลอน เนื่องจากถ้าเป็นนาน ๆ ทีก็ไม่เท่าไร แต่ไอ้บ้านี่มันแสดงพฤติกรรมนี้ทุกวัน เราเคยเห็นจนต้องถามเอเลยว่า "เฮ้ย ไอ้นี่มันไม่มีบ้านไม่มีช่องเหรอไง หรือมันหลงทาง ตะกี้ก็เพิ่งเห็น แล้วมันจะเดินไปเดินมาทำไมของมันนักหนา" และภายหลังรู้ถึงพฤติกรรมของมันไง วันนึงขณะเดินออกจากโรงอาหาร เราก็เลยสังเกต และก็เห็นจริง ๆ ว่า มันมาด้อม ๆ มอง ๆ ที่มุมตึก พอเห็นเอกับเราเดินมา มันก็วิ่งไปหลังเสา ธรรมดาเอจะแยกกับเราแล้วเดินไปทางนั้น แต่เนื่องจากเราเห็นมันทำลับ ๆ ล่อ ๆ แล้ว เราจึงบอกเอว่า เฮ้ยเอ อย่าไป ไปอีกทางดีกว่า เชื่อไหมคุณผู้ชมขา ไอ้บ้านี่วิ่งมาเลยค่ะ วิ่งมาแบบไม่ได้มาทักนะ มาหลบ ๆ ตามเสา คือ เราเห็นแล้ว อดไม่ได้เลยค่ะ เรานะแหกปากด่ามันเลยว่า "เฮ้ย คนเรามันก็บ้าเนอะ หน้าด้าน เิดินตามอยู่ได้ หลอนชิบหายเลยว่ะ" ด่าไปลอย ๆ ตอนประมาณ 8 โมงนิด ๆ บริเวณหน้าหอสมุด โดยไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน เพราะว่าเราหลอน (แทนเอซัง) จริง ๆ การด่าเป็นสิ่งที่ไม่ดีค่ะ เราอาจถูกฆ่าได้เพราะปากหมา ๆ แต่ว่า ณ ตอนนั้นเราโง่ค่ะ เราคิดอะไรไม่ออก เลยด่าไปก่อน กลัวลืม ?!

มันไม่เดินตามเลยค่ะ

หลังจากนั้น มันก็เป็นของมันอย่างนี้ เพียงแต่เราก็ไม่ค่อยเห็นอ่ะค่ะ (ก็มันตามเอ ไม่ได้ตามเรานี่ฟะ)

พอเอปรึกษาอีก เราแนะนำให้เอทำมุขนี้
"มุข เดินถือโทรศัพท์ แล้วแกล้ง คุย (พูดคนเดียว) ประมาณว่า ติดสายอยู่ มันจะได้ไม่เดินมาทัก หรือ ถ้ามันจะตีความได้ ก็คือ มันจะเห็นว่า เอยุ่งอยู่ หรือ อาจจะคุยกับแฟนอยู่ - ถ้าคิดได้อย่างนี้ ก็จะได้เลิกยุ่งสักทีไง)"
เป็นไง มุขเรา เด็ดไหม
มันก็ธรรมดาอ่ะนะ แต่ว่าได้ผลเหมือนกัน เพราะมันไม่มาทักเอเลย แต่ก็ยังตามอยู่

เราเห็นพี่สาวสุดสวยของเราแล้ว ก็สมเพชเวทนาเหลือเกิน เคยบอกเอซังไปว่า "เฮ้ย ไมไม่บอกมันไปตรง ๆ เลยวะ ว่า ... กูรำคาญมึงว่ะ เลิกตามกูสักทีเหอะ กูหลอน" - บอกงี้จริง ๆ
เอซังบอกประมาณว่า "แอม คนเราอยู่ในสังคมเดียวกัน จะพูดอย่างนั้นได้ไง น่าเกลียดตาย" อะไรทำนองนี้
เราเถียงเลย "น่าเกลียด ก็ยังดีกว่าหลอนว่ะ บางครั้งคนบางคนก็ไม่รู้ตัวเลยว่า การกระทำของมันน่ะ ถือเป็นการ คุกคาม แล้ว ไม่ใช่ชอบหรือเสน่หาแล้ว โคตรน่ากลัว เหมือนพวกโรคจิตเลย"

ก็ไม่รู้เอซัง แบบว่า เราสองพี่น้อง คล้ายกันมาก แต่บทจะต่าง มันก็ต่างอ่ะ ความคิดมันต่าง
เรามันพวกมารยาททราม (กับคนที่ควรทราม) พอดีเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ชอบปั้นหน้า มันเมื่อย

ที่เรากล้าบอกเอซัง ทำไมเราจะไม่เคยทำ มันไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจนักหรอนะคะ แต่จำเป็นต้องเล่า เพราะว่าเราอยากให้คนกลุ่มนั้น ได้รับรู้ว่า พฤติกรรมของเขา มันถือเป็นภัยคุกคามอย่างหนึ่ง

- สมัย ป.ตรี ปี 1 ถ้าจำไม่ผิด จะมีค่ายหนึ่ง ซึ่งเราเป็น 1 ใน 3 คน ที่ไม่ได้ไปค่ายนั้น เหตุผลที่ไม่ได้ไป คือ เราปวดอึ เราเลยไม่ไป (เหตุผลฟังขึ้นมาก) วันนั้นแบกกระเป๋าเดินทางมาแล้วด้วยนะ แต่สุดท้ายก็บอกเพื่อนว่าไม่ไป แล้วบอกต่อแค่ว่า "รู้สึกป่วยมาก ถ้าไปอาจทำให้พี่ ๆ เดือดร้อน ต้องมาดูแล" (ตอนนั้นเรายังปรับตัวไม่ได้ ย้อนนิดว่าอย่างช่วงประชุมเชียร์ อีนี่จะมีปัญหากว่าทุกคน จนพี่ ๆ ต้องรู้จัก เพราะถือว่าพ่อใหญ่ ก๊าก... ล้อเล่น เอาสรุป ๆ แล้วกันว่า โซต้งโซตัสอะไรน่ะ อย่ามามีกับกูเชียวนะ ถ้าคนที่สั่งกูมันยังไร้ระเบียบวินัย ก็อย่าสะเออะมาสั่งกู การประชุมเชียร์ไม่ใช่เรื่องของการแสดงแสนยานุภาพ หรือการแก้แค้นรุ่นพี่ - แต่เสือกมาลงกับรุ่นน้อง >ขออภัยจริง ๆ ค่ะ เอนทรี่นี้หยาบคายมาก ๆ เลย แต่ขอจริง ๆ ถ้าไม่หยาบมันจะไม่ตรงกับที่คิดตอนนั้นอ่ะค่ะ คือตอนนั้นคิดงี้จริง ๆ /// ปกติเราไม่พูดหยาบคายค่ะ ไม่พูดแต่เขียน ก๊่าก...) และการที่เราไม่ได้ไปค่ายนั้นนั่นเอง ทำให้เราไม่รู้ว่า เพื่อนในเอกมีคนมีเรื่องกัน (คนที่ไปทุกคนเขารู้หมดเลยไงว่าใครมีปัญหากับใคร) พออีนี่ไม่รู้ แล้วก็ไม่มีคนบอกอีนี่ อีนี่ก็อยู่ไปตามปกติ แต่รู้สึกแปลก ๆ หน่อย ๆ ว่า เอ๊ะ ทำไมวันนี้ ไอ้เพื่อนผู้ชายคนนี้ มันตามกูจังเลยวะแม่ง ตามทุกฝีก้าว ตามทุกตึก ทุกห้อง รวมถึงห้องน้ำ!!! จนเราออกมาจากห้องน้ำแล้ว พบว่ามันนั่งรออยู่หน้าห้องน้ำแหละ เราถึงกับกรี๊ด (ในใจ) แล้วพูดกับมันอย่างสุภาพสุด ๆ ว่า "เอ่อ คุณคะ ไม่มีอะไรทำหรือคะ มาเดินตามเราอยู่ได้ จะไปไหนก็ไปเถอะ เราจะไปแล้ว" (ในใจคิดว่า กูจะไปตามทางของกูแล้ว อย่าตามมานะมึง ไม่งั้นมีเรื่องแน่ กูรำคาญ)

เพื่อนเรามันก็เอ่อ ๆ อะไรของมัน แต่อีนี่ไม่ไหวค่ะ อีนี่แจ้นเลย เพราะว่าเพื่อนซี้ 2 คนมาพอดี ก็เผ่นสิคะ อยู่ทำไมให้มันตาม หลอนโว้ยหลอน จนเราถามเพื่อน 2 คนของเราแหละค่ะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เพื่อนก็เล่า แต่ว่าเล่าแบบไม่ค่อยชัด (ไม่แน่ใจว่าเขาห้ามมาพูดต่อ หรือว่าัมันเองก็ไม่รู้รายละเอียด แต่ที่รู้คือเรารู้แล้วว่าใครมีเรื่องกับใคร - ก็ไอ้ผู้ชายคนนี้กับเพื่อนเราผูหญิงคนนึง ซึ่งมันเรื่องของเขา เราก็จำไม่ได้) แต่ที่ชัด ๆ หลังจากวันนั้น คือ เราไม่คุย ไม่ยุ่งกับไอ้เพื่อนผู้ชายคนนั้นเลย เพราะว่า เราหลอนค่ะ เราว่าเขาคุกคาม (คือเรื่องจริง ๆ มันน่ากลัวนะคะ ขนาดพูดงั้นไปแล้ว มันก็ยังตาม ยังทำมาแบบบังเอิญเจอ มีอีเมลมาด้วย มาแบบว่า "แอมครับ ผมทำอะไรผิดเหรอครับ บอกผมทีนะครับ" ทำนองนี้ เราก็ตอบไปว่า "คุณไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกค่ะ เพียงแต่เรากลัวคุณอ่ะค่ะ ไม่ต้องตามเราก็ได้นะคะ ตามคนอื่นบ้างก็ได้") เราไม่คุยไม่เจรจากับมัน มีหลายคนว่าเราใจร้าย (อ้าว อีคนที่ว่ากู-มาลองเป็นกูดูไหมล่ะ ให้มันตามมึงแทน-มึงเอาไหมล่ะ ดีแต่ว่ากู คิดสิคิด กูก็คนนะ มีสิทธิในการตัดสินใจชีวิต ตนเอง - คือเราไม่คุยกับมัน แต่เรื่องงาน เรื่องของเอก ของคณะ เราก็ยังบอก แจกจ่าย ทั่วถึง ไม่ลำเอียงนะ เพียงแต่ขอเถอะ ขออย่ามาทำให้กูหนักใจ อย่ามาคุกคาม ณ ตอนนั้น เรามีคำคำนึง ที่คนทั้งเอกจะฮามาก นั่นคือคำว่า "ไอ้...(ชื่อมัน)...มันไม่มีจุดยืน" จนพี่เมย์เพื่อนป้าเอ เอาไปเรียกตอนคุยกันเองในกลุ่มเพื่อนเอว่า คุณสแตนดิ้งพอยต์ ก๊าก... มันไม่มีจุดยืนครับพี่ ต้องเรียกมันว่า คุณโนสแตนดิ้งพอยต์ สิ ถึงจะถูก - โนสแตนดิ้งพอยต์ เราตกภาษาอังกฤษ จึงคิดได้แค่นี้ ก๊าก...)

เห็นใจเพื่อนคนนี้มันเหมือนกันนะคะ เพราะว่าัมันเป็นความบกพร่องทางบุคลิกภาพอ่ะค่ะ จึงทำให้ใคร ๆ มักเห็นมันเป็นตัวตลก แต่อย่างที่บอกไปแล้ว ว่าเรามีจุดยืน ไม่คุยกับมัน แต่ก็ไม่ได้ลำเอียงเรื่องงาน คุยเรื่องงานได้ (เวลามีปัญหา ขอให้มีให้ตรงจุดค่ะ เราเกลียดมากเลย เวลาเห็นคนบางคนมีปัญหากับบางคน แค่ไม่ชอบบางพฤติกรรม แต่กลับใช้วิธี แบน (ban) คนนั้นไปเลยเนี่ย เวลาเราเห็นใครทำ เราจะไม่ชอบ แม้จะไม่ด่า //เพราะบางทีก็ด่าไม่ได้// แต่เราจะจดจำไว้ว่า คนคนนั้น "ใจแคบ" และไม่มีความเป็นนักพัฒนา

โกรธเกลียดเกิดกันได้ทุกคนค่ะ แต่ยังไงต้องคำนึงถึงส่วนรวมด้วย ถ้าแบนเขาแล้วส่งผลต่องาน คนที่แบนเขาก็เท่ากับมีพฤติกรรมที่ดูแย่ไม่แพ้กันค่ะ

ต่อ ๆ

นี่แหละ ทำให้เราลองแนะเอซัง ให้ทำแบบเราไง อีกอย่างไอ้รุ่นน้องเอน่ะ มันไม่ได้เรียนอะไรแบบเอแล้ว ก็แทบจะไม่มีอะไรต้องติดต่อกันแล้ว จะได้ไม่ต้องคอยแสดงท่าโทรศัพท์ ให้เหนื่อย (ต้องคิดบทพูดอีก เฟก ไม่สนุกเลยนะ ลำบากทั้งกายและใจ) ก๊าก...

แต่สุดท้ายเอซัง เขาจะจัดการไง ก็เรื่องของเขาแหละ เราทำได้แค่เสนอมุขให้เอาไปใช้

หรือเอซังจะยังคงใช้มุขเดินพูดโทรศัพท์ (จริง ๆ แล้วพูดคนเดียว) อย่างนี้ต่อไป ก็เรื่องของเขา

เราไม่สงวนลิขสิทธิ์ความคิดนะคะ เพราะเชื่อว่า มุขนี้น่ะมีคนคิดได้ตั้งแต่มีโทรศัพท์มือถือเกิดขึ้นบนโลกแล้ว จึงถือเป็นมุขสาธารณะ ก๊าก...

จะงงไหมเนี่ย สรุปอีกทีว่า
สิ่งที่เห็น มันอาจไม่เป็นอย่างนั้น = เอซังคุยโทรศัพท์ จริงแล้วเขาไม่ได้กำลังติดสาย แต่ว่าเป็นสัญญาณบอกว่า อย่ารบกวน + ฉันไม่ต้องการคุยกับแก แกกำลังคุกคามฉัน ฉันไม่ได้ชอบแก แกฝันอะไรของแกอยู่ ตื่นโว้ยตื่น ตื่นได้แล้ว ตะวันแยงตูดแล้ว - ไอ้แอมพากษ์ล้วน ๆ

คุณผู้ชายท่านใด ชอบสะกดรอย ทำเหมือนเป็นเป็นนักสืบ หรือชอบเล่นมุข "บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะครับ" น่ะ ถ้าเจอมุขโทรศัพท์ ก็รีบ ๆ ตื่นได้แล้วนะคะ
ถ้าผู้หญิงเขามีใจบ้าง เขาก็จะชวนพูดชวนคุยมาให้คุณพอมีความหวังแหละค่ะ ไม่ใช่หนีแบบนี้ - เอ๊ะ หรือเอซังจะไปชวนมันพูดคุยบ่อย ๆ มันเลยยังมีความหวัง เฮ้อ พี่กู อัธยาศัยดีเกินเหตุแหง่ ๆ ไม่เหมือนเราค่ะ ถ้าเราไม่ชอบใคร เราจะไม่ชวนมันคุยเลย ถ้ามันคุยมา เราก็จะไม่คุยเช่นกัน หาทางปฏิเสธมันไปเรื่อย ๆ และอีกด้านหนึ่งคือถ้าใครที่เราชวนคุย ไม่ยอมคุยกับเรา (อย่างที่ดูไม่มีเหตุผลนัก) เราก็จะไม่คุยกับมันอีกค่ะ เพราะเราไม่อยากถูกมองว่าไปคุกคามใคร!
---

ยังมีหลายเรื่องนะคะ ที่คนเราเลือกที่จะใช้แสดงออกมาให้คนเห็น แต่จริง ๆ แล้วมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น ดังนั้นถ้าอยากรู้อะไร ก็ ถามเหอะ ซักเหอะ ถามสักคำ ฉันจะได้ตอบ (หรือ ถามสักคำ ฉันจะได้ด่า ก๊าก...)
ไปนอนดีกว่าพรุ่งนี้จะไปถอนฟันคุดอีกด้าน (คาดว่าฟันคุดเพราะเหงือกบวมไม่หายเลย) หลังจากที่ฝ่าด้านหนึ่งไปเมื่อปีที่แล้ว ตังค์ ๆ โว้ว งานการไม่ได้เลย ช่วงนี้มีแต่โพสต์บล็อกกับเก็บงานทีละเล็ก ๆ ยังไม่เสร็จเป็นโปรเจ็ก ๆ

ฝนหยุดตกแล้วค่ะ อะไรวะ ว่าจะเขียนแป๊บเดียว ดันเขียนตั้งชั่วโมงนึง

"วันแม่ วันแม่ วันแม่ วันแม่ วันแม่ วันแม่ วันแม่"

Tue, 12 Aug 2008 14:07:14 Z

ตั้งชื่อ วันแม่ 7 คำ
เพราะว่า 1 สัปดาห์มี 7 วัน ก็เป็นวันแม่ได้ทั้ง 7 วันแหละ เอิ๊ก ๆ

วันนี้วันแม่แห่งชาติ

ไปบ้านอาม่ามา เหมือนทุกปที่ถ้าไม่ไปหาอาม่าก็ต้องไปหาย่า ไปหาแม่ของแม่กับป๋า (เหมือนวันพ่อแห่งชาติที่ต้องไปหา อากงหรือไม่ก็ไปหาปู่ เอิ๊ก ๆ)

พอคนเราโตขึ้น มีชีวิตเป็นของตัวเอง (กว่าตอนเด็ก) มีครอบครัวเป็นของตัวเอง คนเราก็จะอยู่ดูแลครอบครัว ดังนั้นคงจะมีแต่วันหยุดเทศกาลต่าง ๆ เท่านั้น ที่คนเราจะได้กลับไปหาแม่กับพ่อ
(ต่อไม่ถูก เอาว่าจะบอกแค่นี้แล้วกัน)

เปลี่ยนเรื่องเลย
เมื่อวานนี้ ประมาณ 6 โมงเย็น ขณะกินข้าวที่เซนทรัลบางนา เอซังชี้ให้เราดูเด็กคนนึง อายุประมาณ 4 - 5 ขวบ (เด็กหันหลังอยู่) แล้ว
เอก็ถามว่า : "แอม น่าจะเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงอ่ะ"
เราก็ตอบทันทีว่า : "เด็กผู้หญิง" (ก็เห็นเป็นเด็กผู้หญิง ถ้าเราตอบว่าเด็กผู้ชาย เราก็บ้าแล้ว)
เอซัง : "เหรอ"
ถามทำไมไม่รู้ แล้วก็เงียบ
เราเลยพูดว่า : "อยากมีลูกว่ะ"
เอหันขวับกลับมาพูดว่า : "มีปัญญาดูแลเหรอ ดูแลแม่ให้ได้ก่อนเถอะ"
เรา - "?!#$%^&*+_."
เสียงเอซังดังลูป ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ อยู่ในหัวกบาล
เราก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าคำพูดของเรานั้น ออกมาจากการที่ผีเจาะปากมาพูดหรืออะไรบางอย่างสั่งให้พูด แต่ทว่า คำพูดเอซังอ่ะ ชัดเลย โคตรชัดเลย ชัดสุด ๆ

เอนทรี่เมื่อวานน่ะ เขียนหลังจากที่เจอเรื่องนี้นะ

และก็เอนทรี่เมื่อวานน่ะ เรายังบ่นแม่เราอยู่เลย เพราะแม่บ่นเราก่อนอ่ะ ตอนนี้แม่เขาอยู่ในช่วงวัยทอง หงุดหงิด (มาก....................) และมีอาการทางร่างกายที่ชัด ๆ คือ น้ำในหูไม่เท่ากัน ขี้บ่นและพาลมาก ๆ ป๋าจะโดนประจำ เช่น แม่ด่าเราอยู่ (ไม่เกี่ยวกับป๋า) อยู่ดี ๆ ก็จะลามเข้าไปด่าป๋าจนได้ (ก๊าก...)

ก็งี้แหละ ก็ต้องเข้าใจอ่ะนะ แม่ลูกกัน และ สามีภรรยากัน (ก็คือ) คนในครอบครัวเดียวกัน ตัดไม่ขาดหรอก (แล้วทำไมต้องตัดด้วย เขียนอะไรของมันวะเนี่ย! - นั่นสิ ชอบร่ายจนออกนอกเรื่อง บางทีเราก็งงนะว่าจะต่อยังไง แต่สิ่งนึงคือ เราไม่ชอบกดลบอ่ะ เสียดายที่พิมพ์ไป ก๊าก...)

เอาว่า...วันนี้วันแม่ เดี๋ยวจะเอาดอกไม้ไปให้แม่ (ขอบอก แปลกดี ส.ค.ปีนี้ ไม่มีคนเอาดอกมะลิปลอมมาขายเราเลย) แต่เราก็ซื้อไว้แล้วแหละ ตั้งแต่ มิ.ย. มีน้องผู้หญิงวัยประถมคนนึงเดินมาขายที่หน้าสหกรณ์ มศว ซึ่งตอนนั้นเราแปลกใจมาก ว่า ?น้องจ๊ะ นี่มันเพิ่ง มิ.ย. เอง ทำไมรีบมาขายจัง? แต่ก็ไม่ได้พูดหรอก เราก็ซื้อมาอย่างเดียวแหละ ซื้อ:ให้กำลังใจเด็ก จริง ๆ คิดว่าจะซื้ออย่างอื่นให้แม่อีก แต่ก็ไม่ได้ซื้อเลย (ดอกนี้เราก็ลืม จนเอซังบอกว่า ขอเอี่ยวด้วยนะ ก๊าก... เพราะเขาเห็นไงว่าเราเก็บไว้ที่กระเป๋าใส่ที่ชาร์ตแบตมือถือเรา ???ดู๊ดู นังแอมมันเลือกที่เก็บ! - "อ้าว ไว้ที่นี่ แม่จะได้ไม่เห็นไงล่ะ")

วันนี้เฮียย้ง (พี่ชายเรา ศักดิ์เป็นลูกพี่) ซื้อมะลิปลอมในกระเช้าน่ารักมากให้ตั้วอี้ แล้วก็ซื้อดอกมะลิให้ม่าด้วย แต่เรากลับไม่มีอะไรแบบนี้เลยให้ม่าเลย (ดีที่มีดอกที่ซื้อน้องตั้งแต่ มิ.ย.) แต่ยังไงก็ช่างเถอะ เมื่อรู้แล้ว ก็รีบไปเตรียมไว้เลย ปีหน้าจะได้มีกระเช้าใหญ่ ๆ บ้าง 555 (ปีหน้ามันก็ลืมอีก เชื่อดิ - คนอ่านนึกด่า)

งั้นไม่ต้องซีเรียส ทำตัวดี ๆ ให้แม่ชื่นใจพอแล้ว
ส่วนเรื่องแม่บ่น แม่ด่า นั้นเป็นเรื่องธรรมชาติ ก็คงเหมือนกับการหายใจแหละ ที่ไม่ว่าจะร้อน จะหนาว จะเจ็บป่วยไข้ จะร้อนในกระหายน้ำ หรือจะสุขสบายดี ยังไง ๆ เราก็ยังหายใจ ไม่มีอะไรให้ต้องเหนื่อย เพราะถ้าวันไหนเราเหนื่อยที่จะต้องหายใจ วันนั้นเราก็...
ตายนั่นเอง

ขาดแม่ = ขาดใจ
อย่าลืมบอกรักแม่นะทุกท่าน

ไปแล้ว เอิ๊ก ๆ
ได้เวลาเอาดอกมะลิปลอมไปให้แม่แล้ว ฟี๊ว... ... ... หอมแม่ 2 ที

---
ปล.ช่วงนี้เช็คเมล ทุกจันทร์พุธศุกร์ 3 ทุ่มครึ่ง ไม่ออนเอ็มเลย (คงออนตอนอยู่ห้องเอซังที่ ม เพราะว่าทำงานไม่ค่อยได้) เพราะไม่ว่าง และทำตามกฎเหล็กของเราเองอยู่ (อยู่ในโหมดเคลียร์งาน) บอกทำไมไม่รู้ แค่อยากบอก คือ การบอกมันเท่ากับเป็นสัญญาของเราไงละฟะ แต่ก็นะ ทุกกฎมันก็ต้องมีข้อยกเว้น แต่หลัก ๆ คือตามนี้
ไฮไฟว์ ใครเกรียน-เราลบ ตะกี้แว๊บไปดู เริ่มเห็นเด็กเกรียนแล้ว ใครไม่รู้ ไม่รู้จัก มันแอดมาตั้งแต่ชาติไหนไม่รู้? สรุปไม่รู้อะไรเลย / อยากเกรียนเกรียนไป ว่างเมื่อไรฉันจะไปเอาออกจากคอนแท็ก เพราะไม่ชอบกินเด็ก! (ไม่ใช่อั้ม ก๊าก...) และไม่ชอบคนที่ไม่รู้กาละเทศะ ให้ไฟว์มาได้ไง Handsome เงี่ยะ ส่งเดชมาก

แล้วเราก็มีปัญหากับงานกลุ่มอีกแล้ว และมันจะยังเป็นอย่างนี้ต่อไป จนกว่าทุกคนจะเลิกโยนขี้ให้คนอื่น

Mon, 11 Aug 2008 16:14:43 Z

ไม่ได้มีปัญหากับเพื่อน

แต่ว่าเป็นกับการทำงานกลุ่ม

เราเองก็ชอบงานกลุ่มไม่แพ้ใคร

เพราะว่าถ้ามันห่วย ก็จะมีคนโดนด่าเป็นเพื่อนกัน (คิดงี้อีก?)

แต่ ในขณะเดียวกันเราก็เกลียดงานกลุ่มมาก ๆ

เพราะทุกคนจะเข้าใจว่าเราเก่งโคตร พระเจ้าส่งมา หรือเราเป็นเทวดา ทุกคนถึงได้เมินเฉย และเฉื่อยชากันเหลือเกิน (ปล่อยให้เราบ้าอยู่คนเดียว ตั้งแต่เราจำความได้ เหนื่อยนะ แล้วบางทีไม่ช่วยแล้วยังมาหักหน้าเราอีก อยู่กลุ่มเดียวกันป่าวเนี่ย อีนี่หนิ เดี๋ยวแม่ตบดิ้นเลย ปากหมา ชีวิตจริงกล้าตบใครที่ไหนกัน ตัวก็เล็กกว่าชาวบ้าน - เคยเจอกันบ้างป่าวคะ ตอนประชุมไม่ประชุม ตอนเสนอ เราพูดผิด มันซ้ำเติมอีก คนกลุ่มเดียวกันนี่แหละ)

เรามักจะค้นงานตั้งแต่แรก ตั้งแต่ได้รับคำสั่งมา ค้น ๆ และก็ส่งให้อ่านต่อ หรือประกาศทิ้งไว้ให้เพื่อนกลุ่มอื่นได้ดูด้วย เป็นการกระตุ้นให้ทุกคนรีบทำงาน และหลังจากนั้นก็ปล่อยไปเรื่อย ๆ เราไม่ค่อยจ้ำจี้จำไช เพราะเราก็ไม่ชอบให้ใครมาจ้ำจี้จ้ำไชเราเช่นกัน มันน่ารำคาญและแสดงถึงความไม่ไว้วางใจ ไม่ให้เกียรติและไม่เคารพความเป็นมนุษยชนของเรา (เฉพาะกับเพื่อนนะ แต่บางทีก็มีที่บ้านโดยเฉพาะการทำงานบ้านบางอย่างเนี่ย กะอีแค่ล้างจานก็ต้องมา "กำกับ" จะอะไรนัก เราก็ล้างจานของเรามาสิบกว่าปีแล้ว มันจะอะไรนัก หรือเราแย่งงานแม่! ทำดีก็ด่า ทำไม่ดีก็ด่า หนีไปอยู่ในโอ่งดีไหมเนี่ย ขอโทษ วันนี้อยากบ่น อยากบ่นมาก นอกเรื่องอีกอีนี่ แต่ขอนอกเรื่องหน่อยนะ ถ้าใครพยายามช่วยทำงานบ้าน แล้วมันไม่ได้แย่นัก ขอร้องคุณแม่บ้าน คุณเจ้าของงาน อย่ากำกับนักเลยค่ะ ให้เขาได้เรียนรู้เองบ้างเถอะ เขาจะได้จำได้จนวันตาย ไม่ใช่นู่นก็ต้องบ่น นี่ก็ต้องว่า ต้องคอยมากำกับ กำกับซ้ำซาก มันไม่ได้น่ารำคาญ แต่มันทำให้เหนื่อยใจ เหนื่อยกายไม่ว่า อย่ามาทำให้เหนื่อยใจ!)

เราบอกตรง ๆ เราเข้าใจนะ ที่ทุกคนคิดงี้ ทำงี้ ทุกคนล้วนมีเหตุผล

กลับเข้าเรื่องเดิม

และเราเอง จริง ๆ จะทำให้ดีไปเลยก็ทำได้

แต่เราไม่อยากทำ เพราะว่า เราเคารพในศักยภาพของทุกคน ดังนั้น เราจึงไม่ต้องการทำคนเดียว เด่นคนเดียว เก่งคนเดียว โชว์พาวในงานกลุ่ม เมื่อมันเป็นงานกลุ่ม ทุกคนก็ต้องทำ และถึงทำน้อยทำมาก เราก็จะพยายามทำให้มันเหลื่อมล้ำเบียดบังกันน้อยที่สุด เพราะว่าเราไม่ชอบเอาเปรียบใคร และในขณะเดียวกันเราก็ไม่ชอบให้ใครเอาเปรียบเรา - งานกลุ่ม ไม่มีคำว่าน้ำใจ มีแต่คำว่า รับผิดชอบร่วมกัน ดีก็ดีด้วยกัน เลวก็เลวด้วยกัน ยกเว้นว่ามันไม่ไหวจริง ๆ มันอาจมีข้อยกเว้น แต่กรณีนี้จะไม่เป็นกับงานของเรา (งานที่เราต้องไปทำ) คือเราไม่มีทางให้มันล่มสลายไปต่อหน้าต่อตาแน่ ๆ ถ้ามันไม่ถึงที่สุดจริง ๆ

แต่

เราอยากบอกว่า มีคนโดนฤทธิ์ของเราไปเรียบร้อยแล้ว

คือ เราไปรับงานมาไง

เป็นงานที่ได้เงินด้วย

แต่สุดท้ายเราก็ไม่รับเงิน

และไม่มีงานให้เขาด้วยเช่นกัน

เพราะว่าเราไม่เข้าใจงาน ถึงขั้นที่จะสังเคราะห์งานได้

เราทำไม่ได้เนื่องจากข้อตกลงที่ให้ ไม่เป็นไปตามนั้น (ตกลงกันไม่ชัดเองด้วย)

เรานึกว่า เราต้องทำแค่จัดแต่งเท่านั้น

กลายเป็นเราต้องหาข้อมูลเองด้วย (ซึ่งข้อมูลเป็นข้อมูลเฉพาะ มั่วไม่ได้ มันมีหลักสูตร ซึ่งเราไม่รู้ข้อมูลนั้น มันไม่ได้หากันได้ง่าย ๆ ตามไหล่ทาง หรือกูเกิล)

ดังนั้นเราจึงตัดสินใจ "ไม่ทำเลย" แต่พิมพ์บางส่วนที่มี และช่วยตามสั่ง แบบว่าหวังไถ่บาป ซึ่งคงไถ่ไม่ได้หรอก ช่วยไปงั้นแหละ รู้สึกผิดก็เท่านั้น

นี่คือผลจากการที่ทางนั้นเขาไว้ใจเรามากเกินไป และคงคิดว่าเราเป็นคนเข้าใจอะไรง่าย เก่ง ฉลาด เลิศ หรู อลังการดาวล้านดวง

ป่านนี้เขาคงเข็ดไปอีกนาน

บอกตรง ๆ เราก็รู้สึกผิดมากนะ แต่ทำไงได้อ่ะ

เราก็มีเวลาโง่เหมือนกัน (จริง ๆ น่าจะโง่บ่อย ๆ ด้วย เพียงแต่คนเขามักจะเห็นตอนที่ไม่โง่ ถ้าอ่านบล็อกนี้มาตลอด จะเห็นความโง่ของเรา ครั้งแล้วครั้งเล่า โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า)

ถ้าสั่งงานแบบโยนขี้แบบนี้ เราก็ไม่ทำหรอกค่ะ

เราผิดเอง ที่ไม่เช็คข้อมูลที่ได้มา (ซอส) ตั้งแต่ต่อหน้าเขา

ถ้าเราเช็คตอนนั้น เราคงไม่รับงานค่ะ เพราะว่าจริง ๆ เราก็ตะขิดตะขวงใจมาก แต่ว่าเกรงใจไงเลยรับ ๆ ไป (อยากช่วย เพราะว่าเขาทำงานไม่ทัน)

บทเรียนนี้ ยิ่งใหญ่มาก ต่อไปเราจะรับงานด้วยความระมัดระวังให้มากกว่านี้ เพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก มันเสียชื่อและเสียความรู้สึกทั้งสองฝ่าย

สรุป งานกลุ่มไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต แต่ถ้าคุณต้องทำงานกลุ่ม กรุณารับผิดชอบต่อกลุ่มด้วย อย่าโยนขี้! เพราะถ้าดีเราจะดีด้วยกัน ถ้าเลวเราก็จะเลวด้วยกัน จำไว้!

สั่งงานแบบโยนขี้ ในความคิดของเรานั้นแปลว่า สั่งงานส่งเดช ไม่พูดชัด ๆ ไม่มีสัญญา ตกลงปากเปล่า หรือถึงมีสัญญา ก็เป็นสัญญาที่ไม่ชัดเจน ดิ้นไปมาได้ ไอ้คนรับงาน ก็มีแต่ซวย ถ้ากลัวมากก็ต้องทำตาย ทำมากกว่าที่ได้ ทำแล้วขาดทุน ทำไม่จบไม่สิ้น หรือถ้าไม่กลัวก็จะออกมาแบบเราคือไม่ทำงานนั้นเลย

โยนขี้นั้นมีนิยามเยอะค่ะ สุดแล้วแต่เรื่อง การโบ้ยความเรื่องใดเรื่องหนึ่ง (ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องไม่ดี) ให้กับคนอื่น ก็ถือเป็นการโยนขี้เช่นเดียวกัน

ถ้าคุณเป็นคนดี พลเมืองดี หรือมีความเป็นคน กรุณาอย่าโยนขี้ค่ะ เพราะมันทุเรศ

ค่าของคนคนนึงมันน้อยขนาดนั้นเลยหรือ?

Mon, 04 Aug 2008 13:56:13 Z

ไอ้เด็กที่ฆ่าคนขับแท็กซี่ มันเป็นคนหรือเปล่า

มันมีเงื่อนงำอะไรหรือเปล่า

มันติดเกมจริงหรือเปล่า

แล้วการฆ่าคนน่ะ เป็นสิ่งที่สมควรทำมากเลยเหรอ??? (กูประชด อย่ามาควาย)

ชีวิตของคนคนนึงมีค่าน้อยขนาดที่ใครอยากฆ่าแกงก็ได้เชียวหรือ แถมเป็นการฆ่าโดยที่ไม่ได้มีความขัดแย้งอะไรกันมาก่อนด้วย ถ้ามันไม่เจอคนขับแท็กซี่คนนั้น ลองคิดดูว่า ใครกันที่จะต้องกลายเป็นศพ ตัวคุณเอง? พ่อของคุณ? พี่ของคุณ? น้องของคุณ? น้าของคุณ? อาของคุณ? ลุงของคุณ? เพื่อนของคุณ? แฟนของคุณ?

คนทุกคนในโลกล้วนมีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กัน ทำไมมันถึงเลือกที่จะสัมพันธ์กับคนอื่นแบบเป็นผู้ล่า มันคิดว่ามันเป็นใคร ไอ้เด็กอายุไม่บรรลุนิติภาวะคนนั้น มันคิดว่ามันเป็นพระเจ้าหรือไง (ขออภัยค่ะ ไม่ได้หมายถึงสิ่งเคารพ แต่หมายถึง มันคิดว่ามันมีอำนาจครองโลกหรืออย่างไร) มันถึงได้ไปพิพากษาชีวิตของคนคนนึง คนที่ทำงานสุจริต คนที่เป็นสามี คนที่เป็นพ่อ คนที่มีภาระต้องดูแลครอบครัว มันทำให้เขาตาย

เราอยากรู้ ว่าได้เด็กคนนี้ มันเป็นคนหรือเป็นปีศาจ หรือถ้ามันเป็นโรคจิต ทำไมคนโรคจิตฆ่าคนแล้วถือว่าไม่ผิด ถ้าไม่ผิด ทำไมไม่ฆ่าคนโรคจิตให้มันตายตามคนที่มันฆ่าไปเลยล่ะ เราไม่เข้าใจคนเขียนกฎเลยจริง ๆ (เคยสงสัยกันบ้างไหม ช่างเถอะ มันนอกประเด็นที่อยากเล่าแล้ว)

มาต่อที่เรื่องเกม

เกมที่ไอ้เด็กเลว ๆ คนนั้นมันเล่น คือ เกมห่าเหว อะไร เราไม่ทราบ เพราะเราเกลียดการเล่นเกม มาตั้งแต่จำความได้ (อย่ามาเกรียน กูเกลียดกูก็ไม่ได้บอกว่ามึงต้องเกลียด มึงชอบก็เรื่องของมึง แต่กูเกลียดอ่ะ จะทำไม ไอ้พวกเกรียนที่บ้าเกม) แต่มันส่งผลแน่ ๆ ถึงมันไม่อ้าง การที่คนคนนึงสามารถฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็น ถ้าไม่เกม ก็ต้องหนัง ถ้าไม่หนังก็ต้องเป็นสันดานเดิมของมัน

เกมดี ๆ มึงไม่มีปัญญาหามาเล่นเหรอ ถ้าชอบความรุนแรง กูว่ามึงไปถลกหนังควายทำกระเป๋าหนังขาย หรือไปไถนาแทนควาย หรือไปทำงานใช้แรง น่าจะเป็นประโยชน์กับมวลชน และน่าชื่นชมน่านับถือกว่าการเล่นเกมเยอะเลย กูว่ากรรมกรยังน่านับถือกว่าคนที่เล่นเกมที่มีลักษณะรุนแรงอย่างที่พวกมึงเป็นอยู่เสียอีก

เราเคยด่าคนพวกเล่นเกมไว้เมื่อไม่นานมานี้ (ตอนที่มีข่าวไอ้บ้าคนมันขับสิบล้อชนคน+แทงคนตาย ที่ญี่ปุ่นน่ะ) อ่านได้ที่นี่ http://pranitee.spaces.live.com/blog/cns!AB6726A4E825D390!2083.entry

เราจะมาย้อนว่าเกมดี ๆ ที่เราพูดถึงคืออะไร

เราชอบเล่นเตอร์ติส (มันสะกดยังไงวะ เกมต่ออิฐน่ะ - หาแล้ว ดูจากในมือถือ มันสะกดงี้เหรอเนี่ย tetris แล้วจริง ๆ มันอ่านว่าไรวะ เท-ทริส เหรอ พระเจ้าฉันเรียกมันผิดมาสิบกว่าปี) มันเป็นเกมธรรมดาเกมหนึ่ง ที่เราจะต้องวางอิฐรูปร่างแตกต่างกัน ให้มันเรียงอยู่จนครบแถว มันถึงจะตัดแถวนั้นไป แล้วคนเล่นก็จะได้คะแนนด้วย เราเปรียบก้อนอิฐเหมือนกับปัญหาในชีวิตประจำวัน (ปัญหาเรื่องคน เรื่องงาน เรื่องเงิน เรื่องแฟน เรื่องความวัวไม่ทันหายความควายก็มาแทรก) ถ้าคุณจัดการได้ดี คุณวางก้อนอิฐมันลงถูกที่ คุณก็จะมีชีวิตต่อไปได้ (ไม่ตาย เกมไม่โอเวอร์) แต่ถ้าคุณโลภมาก กระแดะสร้างปัญหาให้มันสุมสูง โดยหวังว่าจะล้มล้างได้ทีละเยอะ ๆ นั้น หากคุณไม่สามารถบริหารได้ คุณก็จะตายไวมาก หรือพวกที่อีโกสูง เล่นเร็ว ๆ กดก้อนอิฐลง ๆ มาเรื่อย ๆ โดยไม่คิดไม่ไตร่ตรองให้ดีก่อนว่าควรวางตรงไหน (ที่วางแล้วจะเป็นประโยชน์ วางไปแล้วจะดี หรือรู้ตัวว่าอะไรควรทำ/อะไรไม่ควรทำ) เหมือนไอ้เด็กเลวคนนั้นน่ะ ชีวิตของคุณก็จะตายไวเช่นกัน (ตายทั้งเป็น หมดอนาคต ถึงแม้มันจะไม่ได้สำนึกในความเลวของตัวเองเลยก็ตาม แต่มันก็ไม่น่าจะอยู่อย่างภาคภูมิใจได้อีก เพราะแค่สิ่งที่ควรทำกับไม่ควรทำยังแยกแยะไม่ได้ ก็ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วนะ - ถ้าใครรู้จักเรา จะรู้ว่าเราเชื่อในหลักมนุษยนิยม และเราไม่น่าจะพูดอะไรแบบนี้ แต่สำหรับกรณีนี้ เราคิดว่า มันสมควรแล้ว เพราะว่าพฤติกรรมของมัน ไม่ใช่พฤติกรรมของมนุษย์แล้ว)

เรายังคงหลงไหลในเกมต่ออิฐ และยังคงต้องการดำเนินชีวิตในทางที่ถูกที่ควร เพื่อที่จะได้มีชีวิตต่ออิฐไปได้นาน ๆ (ถ้าคิดให้ลึกซึ้ง คงชี้ถึงอะไรได้มากมาย แต่ถ้าคิดแบบควาย ๆ ก็คงคิดว่าฉันจะไปเป็นกรรมกร ก็แล้วแต่จะคิดแล้วกัน ก็ยืนยันไปแล้วว่าคนที่เป็นกรรมกรก็ยังน่านับถือและทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อสังคมชาติบ้านเมืองได้มากกว่าคนเล่นเกมที่มีลักษณะนิยมความรุนแรง)

อ่านจบแล้ว ลองคิดดูแล้วกัน ว่าทุกวันนี้ คุณดำเนินชีวิตในทางที่ถูกที่ควรหรือยัง และชีวิตของคนคนนึงมีค่าน้อยขนาดที่ใครสักคนสามารถฆ่าได้เลยเหรอ

...

ค่อนข้างสับสน

ขอไว้อาลัยให้คนขับแท็กซี่ ผู้ตกเป็นเหยื่อ

ชีวิตคนคนนึงมีค่ามากกว่าที่คุณคิด อย่าฆ่าใครเพียงเพราะใจคุณอยากฆ่า ถ้าคุณอยากฆ่าใคร ขอแนะนำให้คุณฆ่าตัวคุณเอง เพราะถ้าคุณอยากฆ่าใครนั่นแปลว่าคุณไม่เคยเห็นคุณค่าในชีวิตเลย และชีวิตนั้น มันก็ควรจะเป็นชีวิตของคุณคนเดียวเท่านั้น ที่สมควรจะเสียสละ แล้วแต่จะคิดนะ แต่ถ้าคิดได้จริง ๆ ก็ควรคิดว่า "ไม่มีชีวิตใดที่ไร้ค่า ถึงขั้นที่ต้องถูกฆ่า"

มนุษย์+คิดได้+ พูดได้<>ฟังได้ เขียนได้<>อ่านได้ ถ้าหากพยายามสร้างความเข้าใจกัน มันก็ไม่น่าจะต้องมีใครตาย * ฝากคุณเพื่อน คุณพ่อ คุณแม่ คุณครู คุณมนุษย์ช่วยกันใส่ใจกับปัญหานี้ด้วย เพราะว่าคงไม่มีใครอยากให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับตัวคุณหรือคนที่คุณรัก

บุญรักษาค่ะ ขอโทษคนอ่านที่ต้องหยาบคาย จำเป็นต้องหยาบคาย เพราะรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ

ย้อยมองกลับไป ในวัยที่ไม่มีคอม (เราก็ขี้บ่นแบบนี้มานานแล้ว - บ่นในคอม ตัวจริงไม่ค่อยบ่น เป็นคนเก็บกดมาก - กลัวคนเตะเอา)

Tue, 29 Jul 2008 16:55:31 Z

ถ้ามีพิมพ์ผิด เราจะไม่มาแก้ไขนะคะ เพราะเราใช้ไฟร์ฟอกพิมพ์เอนทรี่นี้ ถ้าแก้แล้วมันจะสแปลชเต็มหน้า เวลาดูด้วย ie6 (ผิดก็ช่างเถอะ คนมันเครียด ไม่มีคนอ่านหรอก บ่น ๆ)

เราได้แตะคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลครั้งแรกในชีวิต ตอนอยู่ ป.4 ตอนนั้นป๋าซื้อคอมมา (จอขาวดำ) ทำงานด้วยโปรแกรมพิมพ์ที่ชื่อ อิหยังจำไม่ได้ แบบที่พื้นดำ ๆ แบบดอสเลยอ่ะ (ตะโกนถามป๋ามาแล้ว ป๋าบอกว่าเวิร์ดจุฬา อะไรเนี่ยแหละ) โบราณมาก เลยจำไม่ได้ ก็ตั้ง 13 ปีมาแล้ว ปรินเตอร์เป็นแบบดอทเมตริก เครื่องใหญ่มาก... แล้วเราก็จำได้ว่าต่อมาเราก็ใช้ วินโดวส์ 3.1 ซึ่งเราก็ทำอะไรไม่ได้เท่าไร (ตอนนั้นโคตรโง่) ใช้พิมพ์รายงานส่งครูได้ก็บุญแค่ไหนแล้ว (กระแดะอีก อยู่ประถม พิมพ์งานส่งครู - ในขณะที่เพื่อนส่วนใหญ่ใช้มือเขียน แต่ก็มีใช้คอมหลายคนนะ แบบใครมีก็ใช้ ก็แค่นั้น! - ที่โรงเรียนก็มีสอนคอม แต่สอนแบบเลิกใช้ กดรีเซ็ต! เด็ก ๆ อ่ะ เอาไรมาก) เออ ตอนนั้นเราชอบวาดรูปใน coral draw (ยุคกลาง สมัยที่วาดอะไรก็ไม่ได้เท่าไร แบบว่าใช้อีเครื่องนี้จนถึง ม.3 พระเจ้า ป.4-ม.3! มีเอาไปอัพเดทนะ แต่เราก็ยังน้ำลายฟูมปาก ไม่รู้เรื่องอะไรใด ๆ ทั้งสิ้น นอกจาก ถ้าครูอาจารย์สั่งให้ต้องพิมพ์ก็พิมพ์ ก็เท่านั้น)

เรา ม.3 เอซังอยู่ ม.4 เขาทำเรียนเว็บด้วย เอซังเขาล้ำมาก ล้ำกว่าเราห้าร้อยล้านเท่า บอกตรง ๆ ตอนนั้นเราโคตรควาย เรากลัวคอมมาก กลัวจนขี้ขึ้นสมอง กลัวสุด ๆ และไม่เข้าใจว่า "ทำไมคนเราต้องไปหวังพึ่งพาไอ้เครื่องสี่เหลี่ยมอะไรไม่รู้ ที่รวนก็บ่อย" (แบบเราโง่ไง ใช้ ๆ ไป ก็พัง ก็ซ่อมกันเรื่อย ๆ) แต่พอคอมใหม่มา รอบนี้เป็นจอสีแล้ว มีใส่แผ่นซีดีด้วย (เครื่องเดิมใส่ได้แต่ดิสเก็ต3 1/2 นิ้ว ที่จุ1.44 MBอ่ะ กับอีกไซส์คือแผ่นใหญ่ 5 1/4 นิ้ว โคตรโบราณ อิฉันทันใช้ค่ะ ก๊าก...) ก็แรดเลย เอาแผ่นผีมาฟัง ใส่ซะเครื่องรวน (เครื่องนั้นฮาร์ดดิสก์ 9 กิ๊ก "ซึ่งคือเครื่องปัจจุบันที่เอใช้ทำงาน" เครื่องนี้เราใช้ตั้งแต่ ม.3 ถึง ป.ตรี ปี 3 เทอม 3 เลยนะ - นานดีไหม แต่ก็อัพเดทหลายรอบ เปลี่ยนนู่นนี่นั้นหลายรอบ ตามอายุขัย จนต้องตัดวีดิโอแหละ สเปกไม่ได้ เลยได้เครื่องที่ 3 เดี๋ยวเล่า) เครื่อง 2 เป็นเครื่องคู่บุญ ลองมาแล้วทุกอย่าง เสียบพอร์ตนู่นนั่นนี้ ดึงนั่นนี่ ลงวินโดวจนเครื่องพังเอกกับมือ (ก๊าก... สมเพชตัวเอง) เครื่องนี้ทำให้เก่งคอม (รึเปล่า เรียกว่า ไม่กลัวที่จะใช้คอมจะดีกว่า - เพราะ ทำไปเถอะค่ะ ยังไงมันก็พัง ก๊าก...) - เออ แล้วก็มีเน็ตเล่นแล้ว dial-up ต่อกันแบบต้องจดเลยเพราะค่าโทรศัพท์มันแพงขึ้น (จดว่าเดือนนี้ต่อเน็ตกี่ครั้ง ถ้าต่อเกินแล้ว ห้ามเล่นเน็ต 3 วัน อะไรทำนองนี้ มีวินัยมาก ๆ เฉลี่ยเราต่อเน็ตเดือนละ 52 ครั้ง = 156 บาท ค่าโทรศัพท์เฉพาะต่อเน็ต/// จนมาป.โทเนี่ยแหละ บ้าบล็อก เป็น 100 - 200 ครั้งเลยก็มี =300 - 600 บาท จนตอนนี้เลิกจดแล้ว เพราะว่า ตั้งแต่วันเกิดเราปีนี้ เราก็มี ไฮสปีดใช้ -เลือกปล่อยสัญญาณวันเกิดเราเลยนะเนี่ย อะไรจะประเสริฐขนาดนั้น TOT จ๋า ก๊าก... โคตรดีใจอ่ะ เหมือนได้ของขวัญวันเกิดที่ต้องการมานาน เพราะอยากได้มา 2-3 ปีแล้ว// ซึ่งนี่แหละ มหันตภัยตัวจริง เพราะราคาเจ็ดร้อยกว่าบาท บวกทำเอาเรากี๊กกิ้งเอาท์อย่างรุนแรง ไร้วินัย อยู่กับตัวเองไม่ได้ งานการไม่ทำ เอาแต่บ้าบล็อก สันดานเสีย แม่เรียกกินข้าวไม่กิน เฮ้ย เริ่มยาว เล่าเลยยุคนั้นแล้ว จบ ๆ แค่นี้ก็เลวมากแล้ว - ยังดีอย่างนึงคือ เราไม่เล่นเกม เพราะเราว่า มันเปลืองไฟโดยไม่มีประโยชน์กับมนุษย์คนอื่น ๆ นัก - ต้องโดนพวกเล่นเกมสวดแน่เลยตู - เฮ้ย ขออีกนิด ตอน ม.4 เราเล่นแชตในห้องของเว็บพวก hunsa เล่นบ้า ๆ ตามเพื่อน แบบว่าเข้าไปสาด ๆ ใส่กัน "ว่าไง สบายดีไหมแชมมี่" ทั้งที่นั่งเล่นคอมที่ห้องรีซอสเครื่องติดกัน (จำห้องรีัซอสที่ ร.ว.บ. ได้ป่าว) กลับบ้าน ก็เข้าไปแชต ทั้งที่เข้าไปบางทีก็ไม่ได้คุยกับใคร เพราะความที่ไม่รู้จักและไม่อยากรู้จัก คิดแต่ว่า เห็นมันเป็นของแปลก เลยไป "ดีค่ะ ดีจ้า" บ้าบอไปเรื่อย จนกระทั่ง คอมมันค้างแหละ (ค้างตอนเล่นแชตอยู่) รู้ไหม ตั้งแต่วันนั้น เราไม่แตะ instant messenger ทุกยี่ห้อเลย จนกระทั่ง ป.ตรี ปี 2 ที่เพิ่งมาเล่น MSN -เพื่อนที่ ม มันงงกันมาก ๆ ว่าทำไมเราไม่เล่น ทั้งที่ดูว่าเก่งคอมดี (ตอนนั้นเก่ง สอนได้ สอบได้ ในความรู้ระดับนั้น) ทีนี้รู้ยังว่าทำไม "เพราะคอมตูดับเพราะมันยังไงล่ะ ตูเลยไม่เล่น!" ถ้าอยากรู้ว่าเล่น MSN ทำไม เพราะเหตุใดหรือใคร ให้ไปตามหาไฟล์เก่า ๆ ที่ File ดู ถ้าจำไม่ผิด เพราะเราเคยเล่าไปแล้ว - แต่เห็นใจว่ะ มันโคตรเยอะ เฉลยให้เลยดีกว่า คือ เราจะคุยกับพี่เทคเราที่ลาออกไปไง เราอยากรู้จักพี่เทคเรา และอยากรู้ว่า "พี่คับ พี่ลาออกไปทำไมคับเพ่ พี่รู้ไหมคับว่าพี่ทำให้หนูลำบากมาก ตอนปี 1 กว่าหนูจะหาป้าเทคและทวดเทคเจอ หนูต้องบูมคนทั้งเอก หนูเซ็ง หนูเหนื่อย หนูเบื่อ พี่ลาออกไมคับ" ก๊าก... ฮาซะไม่มี แต่ถ้าเราไม่อยากคุยกับพี่เทคเรา ป่านนี้ เราอาจจะยังไม่มาออนเอ็มก็ได้ คาดว่านะ! เพราะตอนนั้นสุด ๆ จริง ๆ)
ระหว่างนี้มี โน้ตบุ๊คเครื่องแรก ได้มาสักตอน ม.4 ม.5 แต่ป๋าใช้ เราไม่ค่อยได้ใช้หรอก มาใช้อีกทีก็ตอนปี 3 เทอม 1 ตอนอีเครื่อง 2 มันพัง ๆ แหละ เราต้องคีย์ SPSS หลายพันฉบับ ป๋าสงสารเลยยกให้ใช้ ตั้งแต่นั้น เราก็ใช้มันจนแบตไหม้ พังคามืออีนี่อีกเช่นเคย!

มาถึงพีซีเครื่องที่ 3
หลังจากดันทุรังใช้ทั้ง พีซีเครื่อง 2 (แรม 128 3ตัว) และ โน้ตบุ๊ค (แรม 128) ตัดวีดิโอ ไม่เป็นผล (เป็นผลก็บ้าแล้ว ดูจากสเปก มันเปิดโปรแกรมได้ก็แปลกแล้ว ไม่ใช่สเปกตั้งต้นของโปรแกรมเลย - อีนี่ดันทุรัง ทำทุกทาง) / ลองโน้ตใช้บุ๊คตัดวีดิโอ ไม่ถึง 2 นาที นั้นใช้เวลา เรนเดอร์ถึง 2 ชั่วโมง ก๊าก...)
ดังนั้น เราจึงอ้อนวอนป๋า (หลังจากที่ได้กล้องวีดิโอ สามหมื่นมาหมาด ๆ) ขอพีซี สี่หมื่นสาม ช่วงนั้นบ้านเรายากจนลงทันที ป๋าใจดีมาก ๆ เลยอ่ะ รักคุณป๋าที่สู้ด... ก็ใช้มาได้จนถึงวันนี้ ตอนนี้ก็ใช้อยู่ ทั้งที่มันดับ - เมนบอร์ดไหม้ มันดับ - ไวรัสลง มันดับ - ยูสเซอร์(ตูนี่แหละ)แอเร่อ มันรวน มันแย่ ตอนตัดวีดิโอ ตอนทำงานกราฟิก ทั้งที่สเปกมันนะสุด ๆ ไม่อยากจะพูด (เพราะจำไม่ได้ ก๊าก...) เราก็ยังทนใช้มันอยู
ระหว่างนี้ (เมื่อวันที่2เดือนนี้เอง) ได้โน้ตบุ๊คเครื่องที่ 2 ปัจจุบัน ป๋าใช้พิมพ์งาน บ่อย ๆ ก็ตังค์ป๋าอ่ะ ทำไงได้ ก๊าก... เรายังไม่ได้ทำไรมากนัก เพราะเปิดมาครั้งแรก ก็ขึ้นจอฟ้า (คนอื่นเขาไม่เคยเจอหรอก อีนี่เจออยู่คนเดียว ไม่เรียกว่า ยูสเซอร์แอเร่อ จะเรียกว่าอะไร - เราเชื่อเรื่องกฎของแรงดึงดูดนะคะ และพยายามมองโลกในแง่ดีเสมอ แต่ก็ยังเจอ - คงเป็นเพราะเราเปิดคอมบ่อยกว่าทุกคน เราเลยเก็บมาเป็นอารมณ์ ทั้งที่จริง ๆ มันก็ไม่มีอะไร มันก็เรื่องธรรมดา ของอุปกรณ์ ที่ไม่มีชีวิตจิตใจ พูดกันไม่รู้เรื่อง เพราะไม่ได้พูดภาษาเดียวกัน เรามันภาษาคน"บ้า ๆ" ส่วนมันพูดภาษา"คอม")่

และมันคือจุดเริ่มต้นของเอนทรี่นี้

คอมเครื่องนี้เรารวนตั้งแต่ ประมาณ ต้นปี 2551 มา ตั้งแต่นั้น เรารู้สึกว่า เราทำงานทำการไม่เป็นสุขเลย ความขี้เกียจไม่ได้มาเป็นเทอมนี้ แต่มันเป็นมาตั้งแต่ ต้นเทอม2 (พ.ย.2550) อย่าให้พูดเลยว่าเรื่องอะไร เป็นงานเป็นการนะ เป็นเรื่องซีเรียส แล้วต่อมาเจอว่าเครื่องมือก็คือคอม มันมีปัญหามาก มันทำให้เรารู้สึกว่า เฮ้ย! ถ้าไม่มีคอม เราจะตายไหม วิถีชีวิตของเราจะเป็นยังไง ชะตาชีวิตเราจะเปลี่ยนแปลงไปจากที่เป็นอยู่ไหม มันน่าคิดนะ (เพราะคอมมันคือปัจจัยต้น ๆ ของการติดต่อด้วยเน็ตอ่ะ) คิดแล้วก็ปวดหัว

แล้วถ้าเราคิดต่อว่า "ถ้าสักวันหนึ่ง เราตัดขาดจากคอม มันจะเป็นด้วยสาเหตุใด (ย้ายไปอยู่สวน ทำสวน ปลีกวิเวก ทำไร่นาแบบเศรษฐกิจพอเพียง - อยากมีชีวิตที่หากินได้ด้วยตัวเอง - เราชอบทำอะไรด้วยตัวเอง แม้บางทีการทำด้วยตัวเอง จะเฟ่ว และทำให้หน้าแตกหมอไม่รับเย็บมาหลายครั้งแล้วก็ตาม) ที่สำคัญกว่าคือ เราจะเป็นยังไง (ทนอยู่ได้แค่ 3 วัน จากนั้นก็กลับมาเล่นคอมไหม, อยู่ได้ตลอดไป เพราะเบื่อชีวิตแบบนี้เต็มที, ฯลฯ)

ไอ้คอมที่มันรวน ๆ หลายครั้งมันทำให้เราคิดนะ คิดได้ว่า เลิกใช้มันซะดีไหม หรือมันเป็นที่อะไรกันแน่มันถึงรวน
ก็เหมือนกับไวรัสคอมแหละ บางทีไวรัสคอมก็ถูกปล่อยมาจากบริษัทขายแอนตี้ไวรัสคอม เพราะถ้าไม่มีไวรัสคอมระบาด ผลิตภัณฑ์ของเขาจะขายได้ไง มันก็ขายไม่ได้ (ของเถื่อนยิ่งมีเยอะอยู่)
เราต้องใช้คอม เพราะมันยังจำเป็นกับการใช้ชีวิตของเรา ใครเป็นคนบอกว่าจำเป็น นั่นสิใคร?
แล้วเมื่อไรเราถึงจะหยุดใช้คอม
คำถามนี้มันคงจะอยู่กับเราไปจนกว่าเราจะหยุดใช้คอม

- อย่างน้อย ต้องหาทางใช้ให้น้อยลงให้ได้
และ ดูนะคะ อันนี้เราติดมาจาก ที่ ม นะคะ (ไม่ได้ด่าใคร แต่ขอให้รู้ไว้เถอะ ว่าบางทีหน่วยงาน หรือ ส่วนใด ๆ ที่ คุณพบว่า ทำไมปัญหามันเยอะจัง คนพูดไม่รู้เรื่อง ด่ากันไปมาลับหลัง มันก็เป็นเพราะอย่างนี้แหละค่ะ)
"คน" พูดภาษา "คน" ถ้าพยายามสื่อความหมาย มันจะช่วยสร้างความเข้าใจกันได้ดีกว่า "คน" ที่พยายามใช้ "คอม" สื่อสารกับ "คน"
บางทีหากพยายามพูดคุยกันให้มากกว่านี้ ก็ไม่ต้องมาโทษว่าใครผิดใครถูก ใครดีใครเลว
เราเป็นคนนึงที่ใช้คอมในการสื่อสารบ่อย ๆ แต่ขอบอกเลยนะ ว่าถ้าเราจะพยายามสร้างความเข้าใจกับใคร ในเรื่องใดก็ตาม เราจะพยายามทุก ๆ วิถีทาง ไม่ใช่คิดว่าปล่อยไปในคอมแล้ว มันจะลอยไปสร้างความเข้าใจให้กับคนได้

บางทีเทคโนโลยี ก็ทำให้เราห่างไกลความเข้าใจที่แท้จริง วันนี้ลองถามตัวเองดู ว่าคุณได้พยายามสร้างความเข้าใจที่ตรงกันให้กับผู้อื่น ให้เขาเข้าใจตรงกับคุณ ให้เขาทำตามด้วยความสมัครใจ ได้มากพอหรือยัง (ขอบอกว่า ไม่ได้ด่าใคร หรือถ้าด่า เรารู้ว่าคนที่เราด่า เขาไม่มาอ่านแน่นอนค่ะ เพราะว่าเขาไม่มีเมลเรา ก๊าก... แต่เอาคำถามเหล่านี้ไปลองถามตัวคุณเองดูได้นะคะ โลกยังต้องการความเข้าใจอีกเยอะค่ะ ขนาดเราว่าเราเข้าใจ ๆ บางทีเรายังต้องไม่เข้าใจเลย เพราะว่า มันเหลืออดจริง ๆ - รู้สึกเหมือนมันกวนบาทา!)

จุดประสงค์จริง ๆ จะบ่นคอมนะ เพราะวันนี้ลงวินโดวเองดูแล้ว มันแสดงอาการไม่สมประดี แต่แล้วจนตอนนี้ มันกลับเปิดได้ ไม่เข้าใจ ผีหลอกเราแหง๋ ๆ เราคงจะต้องตบตีกับมัน (คอม) ไปอีกนานแสนนาน

ได้คิด คิดได้

Tue, 22 Jul 2008 18:50:41 Z

มาถึงวันนี้ เราได้แต่นั่งหัวเราะให้กับตัวเอง (หัวเราะทำบ้าอะไรยะหล่อน วันก่อนยังเห็นขี้มูกโป่งอยู่เลย)

ไม่มีอะไรมาก

เมื่อวานเที่ยงคืน - ตี 1 เรานั่งคุยกับคุณป๋าซัง

ได้แง่คิดเยอะมาก เยอะจนจำไม่ได้ ไม่ใช่สิ เยอะจนเริ่มไม่ถูกว่าจะเล่ายังไง แต่เราเองจำได้หมดนะว่าคุณป๋าซังสอนอะไรเราบ้าง เป็นเรื่องที่เป็นเหตุเป็นผลอย่างยิ่งยวด? แต่เราไม่เล่าแล้วกัน ขี้เกียจพิมพ์!!! (ปั๊บป๋าซังนั่งวิพากษ์นิสัยผู้ชายให้ฟัง ออกแนวด่าด้วยซ้ำ ก๊าก... ฮาสุด ๆ เราอยากให้คุณปั๊บป๋าของเพื่อน ๆ ฮาเหมือนคุณปั๊บป๋าของเราจัง แอมรักปั๊บป๋ามาเลยคร๊าบ...)

แต่เอาเป็นว่าเรื่องที่คุยกับคุณป๋าซัง ทำให้เราได้คิด และคิดได้ ในมุมของเรา (ซึ่งเราก็ไม่จำเป็นต้องบอกคนอ่าน เพราะเราขี้เกียจพิมพ์)

รวมถึงคำพูดของบูม ที่บอกเราเมื่อวานก่อนเรียน ว่า "เฮ๋ย! (คำอุทานเฉพาะตัวของมัน) แกก็เลิกตีความบ้างเถอะ จะตีอะไรนักหนา"

นั่นดิ เราจะตีความหาพระแสงอะไรนักหนา เป็นทนายซะก็เปล่า เป็นนักกฎหมายเหรอก็ไม่ใช่อีก แล้วจะมัวไปตีความทำไมให้ต้องตีกัน ไม่ต้องตงต้องตีมันหรอก อะไรจะเป็นยังไงก็ช่างมัน โลกจะแตก เป็นเรื่องที่ห้ามไม่ได้ แล้วจะไปตีความให้ได้อะไรขึ้นมา ปวดหัวซะเปล่า ๆ จริงไหม (คนในประเทศก็ตีกันจะแย่อยู่แล้ว แล้วเราจะตีกันอีกทำไม เราต้อง"รักกันไว้เถิด"สิ จริงไหม! - ว่าไปนั่น ไม่เกี่ยวกันเลย แต่อยากว่าแบบนี้อ่ะ เป็นห่วงประเทศไทยมากกว่า)

ตัดบท

วันนี้ไม่ได้งานเลย เรานั่งจัดบ้านตรงใต้เครื่องดนตรี เก็บของเรียบร้อยวางเก้าอี้นั่งเล่นดนตรีได้แล้ว ดีใจมาก ๆ เลย กะว่าจะแกะเพลงทุกวัน แกะตอนแม่ดูละครนั่นแหละ (เครื่องดนตรีกับทีวีอยู่ห้องเดียวกัน) คงมีคนสงสัยว่าประชันกันเลยเหรอ? เปล่า! เดี๋ยวเราใส่หูฟังเอง วันนี้ไม่มีหูฟังที่แจ๊คอันใหญ่ เลยต้องเปิดเบา ๆ ไปก่อน แกะโคตรมั่วเลย ไว้ถ้าเล่นได้แล้ว จะอัดมาให้ฟัง วันนี้แกะเพลง เรนโบว์คอนเน็คชั่น ส่วนเพลงของเรานั้นเหรอ ยังก่อน อยากเล่นเพลงนี้มากกว่า อยากร้องเพลงนี้ตั้งแต่เห็นมีในไอมีมหลายสิบเวอร์ชั่นแล้ว อิจฉาอ่ะ อยาก "cover" เพลงนี้บ้าง ("เอามาทำใหม่" ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องใช้คำว่าคัฟเวอร์ สงสัยมาสิบกว่าปีแล้ว แต่ก็ยังไม่คิดจะหาคำตอบอย่างจริงจังสักที) เออ หูฟังกี่บาทเนี่ย จริง ๆ ก็มีหัวแจ๊คเปลี่ยนนะ แต่อยากได้แบบครอบหู เพราะกลัวเสียงละครที่แม่ดูจะลอดเข้ามาได้ ก๊าก... ต้องเก็บตังค์ ๆ (จะหูตึงหนักกว่าเดิมไหมเนี่ย คงไม่อ่ะ เดี๋ยวเปิดเบา ๆ ก็แล้วกัน)

ถ้ามีเครื่องดนตรีอยู่ที่บ้าน อย่าลืมหยิบมาเล่นบ่อย ๆ นะทุกท่าน เดี๋ยวเครื่องมันจะเหงา ก๊าก... ไม่ใช่ ๆ แต่เล่นบ่อย ๆ จะได้เก่งไง ไปเล่นโชว์ได้ ดีจะตาย

ตะกี้เข้าดู refering link ของที่นี่ เจอหน้านึงที่ขึ้นมา อ่านดูแล้วโคตรเน่าเลย

ทำไมเราเป็นคนเขียนอะไรได้น้ำเน่าอย่างนี้? ชีวิตจริงเราน้ำเน่าเหรอ? ก็เปล่า! ชีวิตเราเรียบง่ายจะตาย ซ้ำซาก ฉากโบราณ

เจองี้แล้ว คิดได้ว่า เดี๋ยวมันก็ผ่านไป?! เดี๋ยวเราก็ลืม!?

มันก็เหมือน link นั้นแหละ เรายังงงเลยว่าเราทำไมเขียนได้เน่าขนาดนั้น (เน่ามาก ๆ จนยากจะทำใจ) ทั้งที่วันนี้เราไม่ได้รู้สึกอะไรเลย (ตอนกด link ไปอ่านข้อความ เรายังงงอ่ะว่าเราเขียนถึงใครวะ แล้วมันเรื่องอะไรวะ เพิ่งนึกออกตอนเห็น "ความเชื่อส่วนบุคคล") ไม่ใช่ว่าเราไม่ใส่ใจหรือเป็นอัลไซเมอร์นะ แต่คงเพราะ ณ ตอนนั้น เราติสแตก อารมณ์ศิลป์มาก เจอเรื่องนู้นนี้ก็มาตีเป็นเรื่องได้หมด จะเรียกว่าเป็น "พรสวรรค์" ก็ได้หรือจะเรียกว่า "บ้า" ก็ไม่ผิดนัก

ใครเห็นอะไรเน่า ๆ ที่เราเขียน แล้วติดใจ แปลกใจ สงสัย ประหลาดใจ ก็อย่ามาใส่ใจ แต่ถ้าถูกใจ เราขอยกให้เอาไปแต่งเพลงได้เลยนะคะ เพราะว่าเราเองก็ไม่รู้ว่าเขียนไปได้ไง บางทีเราอาจจะตีความบ้า ๆ ไปเองก็ได้ เพราะพอถึงวันนี้เราก็จำอะไรไม่ได้เลย มันไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลยจริง ๆ แต่เราไม่อยากลบทิ้ง (เพราะเราไม่ได้เห็นว่ามันเป็นความลับอะไร มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัว มันไม่เรื่องสำคัญของชีวิตเรา) ขอเก็บเพจนั้นไว้ก่อน เผื่อสักวันหนึ่งเราจะเอาไปเป็นซอสแต่งนิยายขายได้อ่ะ ?!!!

เอาว่า ณ ตอนนี้ เราโอเค ปกติ ธรรมดา สามัญ และรู้สึกเหมือนวันก่อน ๆ ก่อนนู้นเลยแหละ ไกลมาก ย้อนไปหลาย ๆ ไปเลย สมัยยังหัวฟู ผมสั้นเต่อ เอ๋อ ๆ ก๊าก ๆ โลกมันมีอะไรสวยงามมากมาย ได้เข้าใจจากใจจริง ๆ โดยที่ไม่ต้องอาศัยการตีความ

เข้าใจจริง ๆ นะ

ดังนั้น ถ้าคุณอยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ
บนโลกนี้นั้นมีอะไรมากมายที่รอให้เรา(และคุณ)ก้าวไปหาคำตอบ...

จงเชื่อมั่นในสิ่งที่ตัดสินใจทำไปแล้ว เพราะนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วจริง ๆ + เราเองก็เชื่อเช่นนั้นนะ

รายละเอียดนั้นไม่สำคัญหรอก สำคัญที่ว่า "เราได้เรียนรู้อะไรบ้าง" ต่างหากล่ะ และ "ความเข้าใจกัน" คือ สิ่งที่คนเราควรเรียนรู้มากที่สุด

(ถึงแม้ว่าจะไม่เข้าใจเหตุผลใดใด แต่แค่ลองบอกใจตัวเองว่าเข้าใจ ยังไงก็ไม่เป็นไร ให้อภัย ไม่ใส่ใจ มันก็ไม่หนักใจแล้ว สบาย ๆ บ่อย ๆ แล้วก็ปล่อยวาง เข้าใจสัจธรรมแห่งชีวิต ไม่ได้คิดจะออกบวชนะยะ แค่มาแนะเฉย ๆ ว่าน่าคิด...)

ปล. มุขใหม่ "ขี้เกียจพิมพ์" ก๊าก

วิพากษ์บางส่วนของสื่อ (รีเพลย์)

Sat, 19 Jul 2008 04:26:51 Z

จาก http://medet40.multiply.com/links/item/108

เราเขียนเอง แต่กลัวคนอ่านน้อย เพราะมัลติพลายเข้ายาก

ขอร่วมวิจารณ์ด้วยคน --- จาก “เกิร์ลลี่ เบอร์รี่” ถึง “สวรรค์เบี่ยง” ในความโง่ งี่เง่า แอคอาร์ต - Entertainment - Manager Online

Jul 16, '08 10:29 AM
for everyone

Link: http://www.manager.co.th/Entertainment/ViewNews.aspx?NewsID=9510000045...

อ่านนี่ก่อน
http://www.manager.co.th/Entertainment/ViewNews.aspx?NewsID=9510000045539

ขอร่วมวิจารณ์ด้วยคน ใครจะหาว่า เรา เ สื อ ... เราก็ไม่สน
เพราะว่าเจอแล้ว อืม เห็นด้วยอย่างแรง (นี่ถึงกับต้องย้ายแอคเคาวน์มาโพสต์ที่นี่ เพราะที่นี่คนเข้าเยอะกว่าที่มัลติพลายของเรา)

ถ้าอ่านข่าวจบแล้ว น่าจะเห็นด้วยกับเรา (ไม่ได้ด่าคนที่ไม่เห็นด้วย)
อยากจะบอกว่า หลายครั้ง คนเราก็เอาจุดขายบางอย่างออกมามากเกินไป จนลืมนึกถึงความเป็นจริง และมองข้ามคุณธรรมจริยธรรม หรือความเป็นมนุษย์

- กรณีแรก นักร้องอ่ะนะ แบบว่า อืม เหมือนว่าจะทำทุกอย่างเพื่อ ความดังเป็นข่าว (พอดัง คนรู้จัก ขายได้ ได้เงิน สุดท้ายก็ทำเพื่อเงิน อาทเอิร์ตไม่มีหรอก - ด่าแรงขออภัย ภาพมันชัดจริง ๆ แล้วแต่คนคิดอ่ะนะ บางพวกเขาชอบ ก็คงไปเปลี่ยนความคิดใครไม่ได้ แต่เราแค่พูดตามความจริงที่เขาแสดงออกมา - หรือไม่จริง!)
- กรณีที่ 2 อีละครเรื่องนี้นะ ขอบอกว่าตอนเดิมที่ช่อง 7 ทำอ่ะ ประมาณ 10 กว่าปีมาแล้วมั๊ง เราได้ดู (จริง ๆ ไม่อยากจะดูหรอก แม่ชอบดูละคร เลยต้องทน ๆ ดูไปด้วย แต่ก็ดีอย่างน้อยก็วิจารณ์ได้เต็มปากเต็มคำเพราะว่าได้ดู) ตอนนั้นไม่เห็นดังเลย เราดูแล้วเราก็คิดไปว่า (ตอนนั้นเราอยู่ ม.ต้นเองนะ เรายังมีสมองคิดอย่างนี้ได้แล้วเลย น่าแปลกที่ ... คิดไม่ได้) คิดไปว่า พระเอกข่มขืนนางเอก เฮ้ย อย่างนี้มันผู้ร้ายแล้ว พระเอกที่ไหนเขาทำแบบนี้ ชั่วว่ะ น่าจะโดนตัดไอ้นั่นให้เป็ดกิน ไม่มีสิทธิ์จะแฮปปี้เอนดิ้งได้เลย --- ที่แฟนละคร ดูแล้วชอบ ดูแล้วกรี๊ด คงเพราะชอบ ตัวแสดง (อันใหม่ ดังกว่ามาก เพราะ เคน แอน คนชอบ คนชอบที่ตัวเขา ชีวิตเขาจริง ๆ ฝีมือการแสดงที่ผ่าน ๆ มา) แต่ลองคิดดูว่าถ้าเรื่องแบบที่นางเอกเจอ เกิดขึ้นกับคุณ กับลูกสาวคุณ กับแฟนคุณ กับญาติพี่น้องคุณ คุณจะยังชอบเรื่องนี้อยู่หรือเปล่า? (อย่าลืม ว่าไอ้นั่น มันคือบทละคร คนแต่งจะแต่งยังไงก็ได้ แต่ชีวิตจริง ไม่ใช่อย่างนั้น คุณเลือกตัวแสดงไม่ได้ คุณเปลี่ยนสันดานคนไม่ได้)

**********สื่อถ่ายทอดความชั่วร้ายของสังคม ออกมาให้คนดู เพื่อให้คนคิดได้ว่า อะไรดี อะไรเลว แต่คนสมัยนี้มันโง่ ดูแล้วกลับเข้าใจไปว่า "ทีวียังแสดงเรื่องเลว ๆ ได้ ใคร ๆ ก็ทำ ทำไมฉันจะทำบ้างไม่ได้ - คนสมัยนี้ไม่มีสมองคิดดีทำดี รู้แต่ว่า คนเขาทำอะไร กูขอทำบ้าง รักษาสิทธิ์ซะงั้น - ขอยกตัวอย่างที่อาจจะไม่เกี่ยวตรง ๆ ไม่ตรงประเด็น แต่มีอะไรบางอย่างที่เราคิดว่ามันสามารถเชื่อมโยงกันได้ เช่น คุณอยู่ในห้องสมุด ที่มีพวกเวร แหกปากตะโกนคุยกัน ส่งเสียงดัง กินขนม - คุณจะสร้างเสียงดังได้มากกว่า เนื่องจากเกิดความรำคาญ เลยแหกปากด่ามัน, เห็นเขาทำได้ ไม่มีใครด่า ก็ขอทำบ้าง เพราะทำแล้วมันสบายดี เช่น คุยโทรศัพท์ในห้องสมุด, เห็นเขากินขนมในห้องสมุดกันได้ ก็เลยแอบเอามากินบ้าง เพราะขี้เกียจออกจากห้องสมุดไปหาอะไรกิน+อยากอ่านหนังสือทั้งวัน "เห็นไหม คนสมัยนี้ เห็นใครทำอะไรได้ ก็จะทำตามกันไปหมด ทั้งที่จริง ๆ ก็รู้ว่าผิด แต่ขอเถอะ ขอให้ได้รักษาสิทธิ์ (สิทธิ์บ้าบออะไรของมันก็ไม่รู้ พวกควาย ๆ - แกมีสิทธิ์ แต่ทุกที่ย่อมมีกฎระเบียบ อยากใช้สิทธิก็ไปใช้ในที่ที่ไม่มีกฎระเบียบสิวะ - อย่ามาอ้างว่าสิทธิส่วนบุคคล ที่อื่นยังทำได้เลย - ถ้าอยากอ้างแบบนี้ ก็จงไสหัวโง่ ๆ ออกไปอยู่ที่อื่นซะ" - จริงไหม?) ในทางกลับกัน ในห้องสมุดที่เงียบมาก เงียบจนหลอน ก็จะไม่มีใครกล้าส่งเสียงเลย เพราะถ้าคุณส่งเสียง คุณจะกลายเป็นตัวประหลาดทันที - จริง ๆ แล้ว คนเราคงกลัวที่จะเป็นตัวประหลาดนั่นเอง

คนที่แปลกแยก ไม่ใช่ตัวประหลาด แต่จริง ๆ แล้ว คนที่ไม่มีจิตสำนึกสาธารณะต่างหากที่ประหลาด นอกจากเลวแล้วยังโง่อีกด้วย

นอกเรื่องมาเยอะ

มีโฆษณาอีกตัวที่เราเกลียดมาก
คือออกแนว "สร้างกระแส ปากต่อปากได้ดีมาก แต่เป็นปากต่อปากในด้านลบนะ"
คือ โฆษณาที่ผู้ชายอ้วน แย่งรถแท็กซี่ผู้หญิงท้อง
โอเค๊ คุณจะสื่อว่าโรคอ้วนเป็นอันตราย
แต่ลืมไปหรือเปล่าว่า คนท้องน่ะสำคัญกว่า (ดูง่าย ๆ 1.มีชีวิตของแม่ 2.มีชีวิตของเด็ก)
แบบว่าดูแล้ว นึกด่าเลยว่า "หน้าด้านว่ะ"
คนเห็นแล้วขำ คนเห็นแล้วจำ คนเห็นแล้ว(อาจ)เอาไปทำ (แย่งรถแท็กซี่คนท้อง)
อย่าให้ความสำคัญกับเรื่องหนึ่ง จนลดความสำคัญของเรื่องหนึ่ง (หลักการโฆษณาที่ดี ไม่ใช่แค่สามารถดึงดูดให้คนสนใจ แต่คุณต้องส่งเสริมจริยธรรมด้วย นี่นอกจากไม่ส่งเสริมจริยธรรมแล้วยังแสดงพฤติกรรมทุเรศ ๆ อีก ไปเร็วแค่ไม่กี่นาที ไม่กี่ชั่วโมง แกไม่ผอมเร็วขนาดนั้นหรอก ไอ้บ้า!)

เราไม่สนุกหรอกนะคะ มาแหกปากด่ากราดปาว ๆ เพราะเราก็ไม่ใช่คนที่มีคุณวุฒิขนาดที่ด่าใครได้ และไม่ได้อยากด่าด้วย (ด่าเขาแล้วเขาก็ด่ากลับ)
แต่อยากขอเตือนสติคุณสักนิด ขอให้คุณลองย้อนคิดดูค่ะ ว่าถ้าคุณเป็นผู้ถูกกระทำ ผู้เสียผลประโยชน์บ้าง คุณจะรู้สึกยังไง - "ขำ จำ ทำ" ระวังค่ะ มันเกิดขึ้นได้จริง ๆ

ถ้าคนเราใส่ใจความรู้สึกซึ่งกันและกัน "เอาใจเขามาใส่ใจเรา" โลกคงน่าอยู่ และสงบ เจริญ แผ่นดินสูงขึ้นกว่านี้เยอะค่ะ

ลองคิดดูแล้วกันค่ะ
ไม่ต้องเชื่อเรา - แค่ลองถามตัวเองดูว่าโลกที่คุณต้องการเป็นแบบนี้หรือ?

Tags: แง่คิด