Michael Jackson's This is it : This is "Thai Tribute"

ผมได้มีโอกาสไปร่วมงานมินิคอนเสริท Michael Jackson’s This is it : This is “Thai Tribute”
เมื่อวันอังคารที่ 27 ตุลาคม 2552, ที่พาร์ค พารากอน ศูนย์การค้าสยามพารากอน
เลยอยากเอารูปและบรรยากาศในงานมาเล่าให้เพื่อนๆได้ฟังกันครับ

เผอิญผมได้มีโอกาสดูรายการ”แบไต๋ ไฮเทค” ทางช่อง Nation Channel
เมื่อคืนวันที่ 25 ต.ค.52 ที่ผ่านมา
เนื่องจากได้เห็นทวิตเตอร์ของเหล่าพิธีกรที่บอกว่ามีการซ้อมเต้นไมเคิลกันจนลิ้นห้อย
และผมก็พอจะรู้มาบ้างว่า คุณหนุ่ย พงศ์สุข พิธีกรของรายการนี้เป็นแฟนของไมเคิลตัวยง
ผมเลยกะว่าจะเปิดมาดู เผื่อว่าจะมีการเต้นไมเคิลเป็นการเซอร์ไพรซ์กันเล็กน้อย….

แล้วก็มีจริงๆด้วย รายการตอนนี้เริ่มรายการด้วยการเต้นBeat it ของไมเคิล โดยคุณหนุ่ยและบรรดาพิธีกรในรายการ
ซึ่งดูๆแล้ว ผมคิดว่า คุณหนุ่ยคงจะซ้อมมาหนักที่สุดแล้วล่ะ เพราะเต้นได้เนียนที่สุดในบรรดาพิธีกรทุกคนแล้ว

และเมื่อฟังรายละเอียด ผมจึงได้รู้ว่า จะมีการแสดงเปิดตัวภาพยนต์ Michael Jackson: This is it ที่สยามพารากอน ในวันอังคารที่จะถึงนี้

อันที่จริง ผมก็เห็นป้ายโฆษณาของไมเคิลมาซักพักหนึ่งแล้ว แต่ยังไม่รู้รายละเอียดดีนัก พึ่งมารู้รายละเอียดทั้งหมดจากรายการตอนนี้แหล่ะ

แต่ที่สะดุดใจผมที่สุดก็คือ การแสดง Tribute เพลง Beat It โดยแฟนเพลงชาวไทยกว่า 1,000คน!!!!

โอ้ นี่มันคืออะไรกันเนี่ย??
สรุปแล้ว นี่คือการรวมตัวของคนที่ชื่นชอบไมเคิล แจ็คสัน และมารวมตัวกันเต้นเพลง Beat It นั้นเอง!!!
แถมเป็นการเต้นแบบหมู่คณะกว่า1,000คนอีกด้วย!! ฟังแล้วอยากไปแจมมากเลยครับ

ผมได้ลองเข้าไปค้นหาในYoutubeดู ปรากฏว่า งานเต้นแบบTribute นั้น น่าสนุกมากๆ
มีคลิปวิดีโออยู่ในYoutubeมากมายเลยครับ
ที่เด็ดสุดก็คงจะเป็น งานTribute ที่ประเทศอังกฤษ เมือง STOCKHOLM เมื่อวันที่ July 8, 2009 ที่ผ่านมา
โดยในคลิปนั้น จะเริ่มจากการที่มีคนเริ่มเต้นBeat It คนเดียว
แล้วก็ค่อยๆมีคนเข้ามาร่วมเต้นทีล่ะน้อย จนขยายกลายเป็นกลุ่มนักเต้นขนาดมหึมาเลยทีเดียว
ผมยิ่งดู ก็ยิ่งมันส์, และยิ่งผมค้นหามากขึ้น ก็พบว่า มีแฟนๆไมเคิลจากหลายประเทศที่พร้อมใจกันทำ Tribute แบบนี้ด้วย

แม้ผมจะอยากเข้าไปมีส่วนร่วมกับการเต้นครั้งประวัติศาสตร์แบบนี้กับเขาซักครั้ง
แต่คิดๆดูแล้ว ผมคงอดไปมากกว่า เพราะติดงานที่ร้านด้วย

แต่สุดท้ายแล้ว ผมก็แพ้ใจตัวเอง(ตามระเบียบ), สุดท้ายผมก็โดดงานที่ร้านแล้วไปร่วมงานที่พารากอนจนได้!!!

ผมตัดสินใจพาภรรยาสุดที่รัก และลูกๆที่น่ารักทั้งสองคนไปเที่ยวงานนี้กันหมดเลย
โชคดีที่เจ้านล ลูกคนโตยังปิดเทอมอยู่ ผมเลยอยากให้ลูกได้ไปอยู่ในช่วงเวลาประวัติศาสตร์แบบนี้ด้วย
เผื่อว่าตอนลูกแก่ๆ จะได้เอาไปโม้ให้ลูกหลานฟังบ้าง

ผมไปถึงงานตอนเกือบๆบ่ายสี่โมงครึ่ง
ซึ่งในตอนนั้น ก็เริ่มมีผู้เข้าร่วมงานมาต่อแถวเพื่อลงทะเบียนเข้าร่วมงานกันพอสมควรแล้ว

ผมเห็นผู้เข้าร่วมงานหลายคนที่แต่งตัวเลียนแบบไมเคิล, ใส่เสื้อMJ, หรือไม่ก็ใส่หมวกสไตล์ไมเคิลกันพอสมควร
เรียกว่ามีสีสันกันเต็มที่

เนื่องจากผมไม่ได้ทำการลงทะเบียนมาก่อน จึงต้องไปเข้าแถวในส่วนผู้เข้าร่วมงานแบบ Walk in
จากการสอบถามคนที่ยืนอยู่แถวข้างๆ, ปรากฏว่าเขามีการซ้อมเต้นกันมาเมื่อเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมากันเรียบร้อยแล้ว
(แล้วผมจะเต้นได้มั้ยเนี่ย? ยังไม่ได้ซ้อมอะไรกับเขาซักกะครั้ง)
คนที่ได้ซ้อมเมื่อวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา จะได้สติกเกอร์สีส้ม,ส่วนผมซึ่งเป็นคนมาใหม่ จะได้สติกเกอร์สีเขียวครับ
แต่ทุกคนที่เข้าร่วมก็จะได้ถุงมือ Playboy แบบMJ สไตล์กันทุกคนครับ

สายรัดข้อมือ+สติกเกอร์เข้าร่วมงาน

ทางทีมงานได้ให้สายรับข้อมือและสติกเกอร์เพื่อเป็นหลักฐานในการนำมารับบัตรดูภาพยนต์ This is it ของไมเคิลฟรี!!!
ผมว่างานนี้คุ้มนะครับ ได้เต้น Tribute เป็นที่ระลึก แถมได้ตั๋วหนังดูฟรีอีกต่างหาก

ที่ตลกก็คือ มีทั้งคุณป้าและคุณลุงหลายคนเข้ามาต่อแถวอยู่ข้างหลังผมด้วย
คุณป้าแกยังเข้ามาสะกิดถามผมเลยว่า เขามารับบัตรดูหนังไมเคิลฟรีกันที่นี้ใช่มั้ย?
แต่พอถึงคิวของคุณป้า,ปรากฏว่าพนักงานที่จุดลงทะเบียนคงจะไม่แน่ใจว่า คุณป้าแกจะมาเต้นในงานนี้จริงรึเปล่า?
คุณพนักงานเลยต้องถามก่อนว่า จะมาร่วมงานเต้นไมเคิล1,000คนจริงรึเปล่า?
ที่ฮาสุดๆคือ คุณพนักงานบอกว่า ขอคนที่จะมาเต้นจริงๆนะคะ ป้าเต้นให้ดูหน่อยได้มั้ยว่าเต้นได้รึเปล่า?(เรื่องจริง)
แต่สุดท้ายคุณป้าก็ได้รับสายรัดข้อมือกับถุงพร้อมถุงมือไปเรียบร้อยด้วยดีครับ

หลังจากลงทะเบียนเสร็จ ผมก็พาครอบครัวไปดูบรรยากาศภายในงาน
ภายในงาน มีสปอนเซอร์เข้ามาร่วมกิจกรรมอย่างคับคั่งทีเดียว
บูธแรกที่ผมแวะเป็นบูธของบริษัทนกแอร์ ที่นำภาพไมเคิลขนาดเท่าตัวจริงมาให้ถ่ายรูปหน้าบูธ
ซึ่งผมไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะให้ลูกๆได้ถ่ายคู่กับไมเคิลแน่นอน
แต่ที่เซอร์ไพรซ์สุดๆ คือระหว่างที่ถ่ายนั้น มีคุณพี่ตากล้องหล่อๆคนหนึ่ง เข้ามาแจมถ่ายรูปผมกับลูกๆด้วย
และพี่เขาก็เดินมาบอกว่า สามารถไปรับรูปได้ที่บูธโดยไม่เสียค่าใช่จ่ายด้วย!! ขอบคุณมาก นกแอร์!!!

บูธถัดไปที่ดึงดูดความสนใจผมก็คือ บูธของบริษัทโคคาโคล่า ที่นำ โค้ก Zero มาบริการให้ฟรี!!!
งานนี้เลยเสร็จครอบครัวตัวงกอย่างผมเลยครับ พ่อแม่ลูกสี่คน สรุปขนโค้กมาสี่กระป๋อง นั่งดื่มกันเปรมไปเลยครับ
แถุมระหว่างงาน ผมยังหน้าด้านเข้าไปขอเพิ่มอีกหลายกระป๋อง เรียกว่าจบงานแบบไม่ต้องเสียตังค์ซื้อน้ำ อืดโค้กกันไปเลยทีเดียว

และก็มีบูธของบริษัทต่างๆอีกมากมาย เช่นจากบริษัทBody Shapeที่นำกาแฟมาแจก และทำซุ้มให้ถ่ายภาพเป็นที่ระลึก
บูธของบริษัทPlayboy ที่นำถุงมือ+เสื้อ MJ มาขาย ซึ่งก็ขายดิบขายดีเป็นเทน้ำท่า

หลังจากที่เดินดูจนทั่วและถ่ายถาพที่ระลึกกันพอสมควรแล้ว
ผมก็พาลูกๆไปนั่งหม่ำข้าวเย็นรอเวลาซ้อมใหญ่ครั้งสุดท้ายในเวลาหกโมงเย็น
โดยผมซื้อข้าวมานั่งป้อนลูกๆอยู่ตรงเก้าอี้VIPบริเวณหน้าเวที ซึ่งตรงนั้นก็มีจุดสำหรับยืนเต้นด้วย
ผมเลยให้ลูกๆนั่งยาวอยู่ตรงนี้เลย เพื่อว่าพอถึงเวลาซ้อมเต้น จะได้ดูลูกๆไป หัดเต้นไปพร้อมๆกัน

และเมื่อได้เวลาประมาณหกโมงกว่าๆ ก็เริ่มการซ้อมใหญ่ครั้งสุดท้าย
ซึ่งผมกะดูจากสายตาคร่าวๆนั้น คนน่าจะมากันไม่ถึง1,000คน แต่ก็ถือว่ามากันเยอะพอสมควร
เรียกว่าอย่างน้อยก็มากันจนเต็มลานเลยล่ะกัน

งานนี้มีคุณคูรเป็ด จากลาด๊องซ์ บาย วาเนซ มาเป็นวิทยากรสอนเต้นให้กับคนที่ยังไม่เคยซ้อมมาก่อน
ต้องขอบอกว่าครูเป็ดท่านเซียนและเต้นสวยมาก
แต่เนื่องจากเวลาไม่พอ ทำให้ซ้อมกันได้ไม่กี่หน เลยทำให้ผมและเพื่อนๆอีกหลายๆคนยังไม่ค่อยแม่นสเต็บซักเท่าไร
แต่ก็ดีที่ผมสังเกตเห็นว่า มีคนที่จับกลุ่มกันซ้อมต่อ เรียกว่าใครที่เป็นแล้วก็มาสอนคนที่ยังไม่เป็น
ทำให้บรรยากาศในงานดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยมิตรภาพมากเลยครับ

อันนี้ก็ต้องขอชมทีมงานที่วางแผนมาได้ดี
เพราะได้มีการแบ่งให้คนที่มาซ้อมเต้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หรือพวกสติกเกอร์ส้มได้ยีนอยู่แถวหน้าๆ เรียกว่าอยู่หน้ากล้องเลยล่ะ
ส่วนพวกWalk in และยังไม่เคยซ้อมหรือพวกสติกเกอร์เขียวนั้น ต้องยืนอยู่ในแนวหลังซึ่งไกลจากกล้องพอสมควร
ซึ่งถือเป็นโอกาสดีของพวกไม่แม่นสเต็ปเช่นผม เพราะต่อให้เต้นไม่สวยก็คงไม่ติดกล้องซักเท่าไรหรอกครับ
ให้พวกที่เขาทุ่มเทซ้อมมาอย่างดีได้ติดกล้องกันไปเยอะๆดีกว่า

หลังจากซ้อมเต้นเสร็จแล้ว เราก็ได้โอกาสพัก และจะกลับมารวมตัวกันตอนหนึ่งทุ่ม เพื่อชมการแสดงและร่วมเต้นTribute กัน

ช่วงนี้ผมก็ได้มีโอกาสเดินไปเก็บบรรยากาศต่างๆในงานอีก
ผมได้เจอกับคุณพี่ท่านหนึ่งที่แต่งหน้าและแต่งตัวได้เหมือนไมเคิลมาก อยากจะบอกว่าเหมือนกระทั่งวิธียิ้มด้วยครับ(ยิ้มแบบ ฮี้ฮี่)
น่าเสียดายที่รูปถ่ายออกมาดันเบลอหมด

และก่อนที่จะเริ่มงานตอนหนึ่งทุ่มนั้น ทางดีเจในงานก็ได้เปิดเพลงฮิตของไมเคิลอยู่ตลอดเวลา
ปรากฏว่ามีเพื่อนๆหลายท่านออกมาวาดลวดลายกันพอสมควร
แต่ที่ติดใจผมที่สุด เห็นจะเป็นน้องไมเคิลตัวน้อย ที่ออกมาโชว์ลีลาMoon Walkได้อย่างสุดยอด อย่างชนิดที่เรียกว่าผู้ใหญ่ยังอายเลยครับ
น้องเขาเต้นMoonwalkในเพลงBillie Jeanได้เก่งมาก สเต็ปก็สวย,ที่สำคัญคือ กล้ามากครับ
คนมุ่งดูกันตั้งเยอะ แต่น้องเขายังเต้นได้โดยไม่มีอาการตื่นเลย อันนี้น่ายกย่องมากครับ
ขอให้น้องตั้งใจเต้นต่อไปนะครับ แววดีอย่างนี้ อีกไม่นานคงดังแน่ๆครับ

ผมได้เข้าไปสอบถามกับคุณแม่ของน้องเขา,เลยทำให้รู้ชื่อของน้องเขามาด้วยครับ
ชื่อเล่นชื่อน้องอนันต์ ชื่อจริงคือ ด.ช.ศิริศักดิ์ เลขวัฒนะโรจน์ อายุ 10 ปี อยู่ชั้นป.4
จากโรงเรียนเลิศหล้ากาจณา และเรียนเต้นมาได้ไม่ถึงปีจากโรงเรียนสอนเต้นรำ Center State
เห็นน้องเขาเต้นแล้ว ต้องบอกเลยว่าพี่มันแย่ พี่มันแพ้เด็กป.4เลยครับ

และแล้วเมื่อมาถึงเวลาประมาณหนึ่งทุ่มเศษๆ งานมินิคอนเสริทก็ได้เริ่มขึ้นครับ
เริ่มจากคุณหนุ่ยขึ้นมากล่าวเปิดงานและแนะนำศิลปินที่จะเข้ามาร่วมแสดงในวันนี้
ซึ่งผมได้มีโอกาสถ่ายวิดีโอมาฝากเพื่อนๆที่ไม่ได้ไปด้วย
แต่ต้องออกตัวขอโทษก่อนที่ ภาพอาจจะไม่ชัด เนื่องจากกล้องมันแก่แล้วครับ
แถมหลายเพลงยังต้องอุ้มลูกไปด้วยถ่ายไปด้วย ลูกดิ้นที มือก็สั่นที, พยายามทำมือให้นิ่งที่สุดแล้วครับ แต่มันได้แค่นี้จริงๆ

เพลงแรกเปิดตัวกันด้วย Dangerous โดย คุณวิทย์ Academy Fantasia 1
คุณวิทย์บอกว่าดูวีดีโอมาเป็นร้อยรอบ อันนี้ผมเชื่อเลยครับ เพราะเต้นสวย เก็บรายละเอียดเนียนทุกเม็ด เรียกว่า”เป๊ะ”จริงๆ

เพลงต่อมาเป็นการแสดง Dance Tribute ในเพลง Smooth Criminal โดยคุณโต้ ชิริก หรือคุณติ๊ก ชิโร่ นั้นเอง
เต้นได้สุดยอดมากยังกะไมเคิลมาเอง ที่สำคัญ พี่ติ๊กได้ลงทุนทำสุดยอดเทคเทคนิด “โน้มตัว” แบบไมเคิลให้ดูกันด้วย!!!
เห็นมั้ยครับ ชาติไทย ทำอะไรไม่แพ้ชาติใดในโลก!!!

เพลงต่อมาเป็นเพลง Billie Jean โดยคุณเจมส์ เรืองศักดิ์
ศิลปินผู้หลั่งน้ำตาให้กับการจากไปของไมเคิล แจ็คสัน
ซึ่งในวันนี้ เขาได้นำการแสดงที่เขาชื่นชอบที่สุดมากำนัลแก่สาวกไมเคิล ซึ่งเรียกเสียงกรี๊ดได้ดังสนั้นที่สุดในงานเลยครับ

โฉมหน้าผู้โชคดีที่รับหมวกของคุณเจมส์ได้ในเพลงBillie Jean(ตกข้างหลังผมเอง แต่แย่งไม่ทัน)

เพลงต่อไปเป็นเพลง They Don’t Care About Us โดยพิธีกร หนุ่ย พงศ์สุขนั้นเองครับ
คุณหนุ่ยเต้นได้อย่างยอดเยี่ยมจริงๆครับ สุดท้ายเพลงนี้ก็ได้เสียงกรี๊ดจากผู้ชมกันไปโขเลยทีเดียว

อันนี้เป็นตัวเต็มแบบชัดกิ๊กเลยครับ เห็นหน้าคุณหนุ่ยชัดเจนดี
สังเกตุดีๆนะครับ สีหน้าดี มีความสุขมากครับ^_^

ต่อไปก็เป็นเพลงBeat It แบบดัดแปลง แสดงโดยศิลปิน Brazia จาก GMM
ซึ่งผมก็เพิ่งจะเคยได้ยินชื่อวงนี้ก็วันนี้แหล่ะครับ(แก่แล้วก็เงี้ย)
เป็นวงเกิลด์แบนสามสาว ที่ออกมาวาดลวดลายได้อย่างยอดเยี่ยม เสียดายที่ออกมาน้อยไปหน่อย คนดูยังไม่อิ่มเลย จบซะแล้ว

และก็มาถึงช่วงไฮไลท์ ของการเต้นหมู่กว่า 1,000 ชีวิตในเพลง Beat It!!!
โดยมีพี่ติ๊กชีโร่ ปรากฏตัวขึ้นบนคานยกระดับทางด้านหลังอย่างสุดเท่
แต่น่าเสียดายที่ผู้มาร่วมงานคงจะหมดแรง หรือไม่ก็เบลอกันเล็กน้อย
เลยทำให้เกิดอาการ”หลุดคิว”กันพอสมควรครับ
ซึ่งช่วงนี้ ผมปล่อยให้ภรรยาผมเข้าไปเต้นอย่างเต็มที่ โดยที่ผมต้องอุ้มลูกไว้ทีเดียวสองคน
เลยทำให้ไม่สามารถถ่ายวิดีโอมาฝากเพื่อนๆได้ครับ น่าเสียดายจริงๆ
แต่คิดว่าซักพักทางทีมงานคงจะนำมาเผยแพร่เองแหล่ะ อดใจรอดูของแท้เลยดีกว่าครับ

เผอิญหลังการแสดงนี้จบลง ลูกๆผมดันปวดห้องน้ำทั้งสองคนเลยครับ เลยต้องพาลูกๆไปเข้าห้องน้ำจนพลาดการแสดงไป1รายการ
เลยไม่มีคลิปมาฝากเพื่อนๆเลย,ร้องเพลงอะไร ผมยังไม่รู้เลยครับ

พอกลับมาอีกที ผมโชคดีกลับมาทันเพลงโปรดของผมพอดี
กับเพลง Man In The Mirror ซึ่งร้องโดยคุณแชมป์ ศุภวัฒน์ พีรานนท์
เสียงของคุณแชมป์นั้น ยอดเยี่ยมมากครับ ร้องได้ดีจริงๆ เล่นเอาหลายคนอินไปตามๆกันเลยทีเดียว

และก็มาถึงเพลงสุดท้าย เป็นการร่วมร้องเพลง Heal The World โดยรวมศิลปินทุกคนที่มาในงาน
โดยได้รับเกียรติจากคุณ อนวัช รองประธานบริษัทเมเจอร์ซีนีเพล็กซ์
และคุณเกรียงศักดิ์ ตันติพิภพ ผู้บริหารอาวุโสสายการตลาด ห้างพารากอน ให้เกียรติขึ้นเวทีมาร่วมร้องด้วย
ซึ่งช่วงนี้แหล่ะครับ ที่ผมคิดว่าเป็นช่วงที่น่าประทับใจที่สุดของงาน
ผมรู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจของคนที่ยืนอยู่รอบๆผมเปลี่ยนเป็นสีเดียวกันหมดเลย
สีหน้าทุกคนมีความสุข มีรอยยิ้ม และทุกคนร้องเพลงออกมาจากใจกันทุกคน
วินาทีนั้น ผมรู้สึกถึง การเป็นหนึ่งเดียวกัน อย่างน่าประทับใจมาก
ผมคิดว่าหากไมเคิลได้ดูพวกเราจากบนสวรรค์ เขาก็คงจะดีใจมากที่ได้เห็นว่า
เพลงที่เขาแต่งขึ้นมาเพื่อโลกได้เข้าใจกัน และรวมใจกันได้นั้น
มันเป็นจริงแล้วครับ อย่างน้อยก็ในช่วงที่เราร่วมร้องเพลง Heal The World กันนี้แหล่ะ

และก็มีเซอร์ไพรซ์อีกหนึ่งรายการ นั้นก็คือการถ่าย Thai Tribute 1,000คน กันอีกครั้ง!!!
แหม ก็รอบแรกเล่นเอาตั้งตัวกันไม่ทัน เดี๋ยวเอาไปอวดชาวโลกแล้วจะดูน่าอายเกินไปหน่อย
ขอถ่ายซ่อมอีกซักที คงไม่ว่ากันเนอะ
พอบอกว่าจะมีถ่ายซ่อม ปรากฏว่า พวกดาราและบรรดา Celebrityต่างก็ต้องวิ่งหน้าตั้งมาจากทางหน้าเวทีมาที่ด้านหลังเวทีฝั่งบีทีเอส
เล่นเอาเหนื่อยกว่าตอนเต้นซ่อมอีกล่ะมั้งครับ(ฮา)
ซึ่งรอบนี้ ผมว่าเราเต้นได้พร้อมเพรียงและดีกว่ารอบแรกมากครับ
พอดีกล้องเมมโมรี่หมดแล้ว,แบตฯก็ไม่เหลือด้วย เลยไม่ได้ถ่ายมาฝาก
แต่เห็นมีกล้องของทางทีมงานถ่ายกันเยอะแยะ เอาไว้รอดูจากทางนั้นล่ะกันครับ

และเมื่อจบการแสดงทั้งหมด ผู้เข้าร่วมเต้น Thai Tribute ต่างก็ได้รับตั๋วดูหนัง This is it กันฟรีทั่วหน้ากันคนล่ะหนึ่งใบ
โดยต้องนำปลอกแขนที่ได้ไว้ตอนต้นงานมาแลก
ผมนึกว่าจะอดซะแล้ว เพราะเจ้าหน้าที่บอกต้องเอาทั้งสติกเกอร์(สีเขียว)กับปลอกแขนมายืนยัน
แต่ผมดันทำสติกเกอร์หลุดหายไปไหนก็ไม่รู้
โชคดีที่สุดท้าย ทางทีมงานตัดสินใจให้ใช้แค่ปลอกแขนมาแลกตั๋วหนัง เลยรอดตัวไปครับ

สุดท้ายนี้
ขอขอบคุณทีมงานผู้จัดทำ Michael Jackson’s This is it: This is “Thai Tribute” ทุกท่านที่สละเวลาและกำลังกายในการรังสรรค์งานดีๆแบบนี้
ขอขอบคุณสปอนเซอร์ทุกๆท่าน ที่ได้ช่วยเหลือจนพวกเราได้มีโอกาสมาร่วมงานดีๆแบบนี้
ขอขอบคุณเพื่อนๆที่มาร่วมงานทุกท่านที่ทำให้งานมีบรรยากาศอบอุ่นและเป็นมิตรมากขนาดนี้
และขอขอบคุณภรรยาและลูกๆที่น่ารักทั้งสองคน ที่ให้โอกาสปะป๊าได้มีช่วงเวลาแห่งความทรงจำดีๆกับครอบครับแบบนี้ด้วย

โรงเรียนละอออุทิศที่น้องนลเรียนอยู่นี้ เป็นโรงเรียนที่ให้ความสำคัญกับกิจกรรมมากกว่าวิชาการอย่างเห็นได้ชัด
และผมก็รู้สึกประทับใจในความพยายามของโรงเรียนที่พยายามปลูกฝังจิตสำนึกที่ดีให้กับเด็กๆอยู่เสมอ

ตั้งแต่เปิดเทอมใหม่ และน้องนลขึ้นมาเรียนชั้นอนุบาลหนึ่ง
ผมก็เริ่มเห็นสังเกตเห็นสิ่งที่ผมไม่เคยสังเกตอีกอย่างมาก่อน
นั้นก็คือบางวัน จะมีกระเป๋าผ้าสีส้มที่ใส่กระดาษ,กล่องนม หรือขวดพลาสติกใส่จนเต็มถุง และถูกนำมากองไว้จนเต็มสนามเด็กเล่น
และจะมีคุณทหารในชุดทหารพรานมาตั้งโต๊ะ และทำการลงบันทึกกองถุงสีส้มนี้อย่างขะมักเขม้น นี้พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่นะ??

พี่ๆทหารเขามาทำอะไร? แล้วเจ้าถุงส้มๆนี้มันคืออะไรน่อ??

หลังจากที่ผมได้สอบถามคุณครู (เพราะผมยังไม่กล้าเข้าไปคุยกับคุณพี่ทหาร)
คุณครูก็บอกว่า เป็นโครงการธนาคารขยะรีไซเคิลที่จะมารับขยะรีไซเคิลจากผู้ปกครองเป็นประจำทุกอาทิตย์
หลังจากทำการสอบถามรายละเอียดกับคุณครู, ผมจึงได้รู้ว่า ขยะรีไซเคิลนั้นจะถูกนำมาชั่งกิโลและให้ค่าตอบแทนด้วย
ผมจึงคิดว่าโครงการนี้เป็นกิจกรรมที่น่าสนุก และสมควรที่จะเข้าร่วมด้วยเป็นอย่างยิ่ง
ผมจึงขอใบสมัครและทำการยื่นใบสมัครเข้าร่วมโครงการ
ซึ่งทางโครงการได้ขอหลักฐานได้แก่
1. กรอกใบสมัครของทางโครงการ
2. รูปถ่าย 1 นิ้ว 2ใบ
3. สมุดบัญชีออมทรัพย์ของธ.ออมสิน

หลังจากที่ยื่นใบสมัครให้กับทางโครงการผ่านทางโรงเรียนแล้ว ผมก็เริ่มกลับมาเก็บขยะรีไซเคิลใส่ถุงกับเขาบ้าง
ผมเริ่มจากการนำกล่องนมของเจ้านลที่กินหมดแล้ว มาตัดเพื่อให้ล้างได้สะอาด และตากไว้จนแห้ง แล้วจึงเก็บใส่ไว้ในถุง
นี่เป็นสิ่งที่ผมเคยทำอยู่เพราะผมเคยเอาเจ้ากล่องนมนี้ไปบริจาคเพื่อผลิตโต๊ะเรียนจากกล่องนมรีไซเคิล
ผมเลยคิดว่า รอบนี้ นอกจากที่จะได้ทำบุญสร้างโต๊ะเรียนแล้ว ยังจะได้เงินค่าขยะรีไซเคิลแถมมาอีกต่างหาก
คิดไปก็ตั้งหน้าตั้งตาล้างกล่องนมต่อไปอย่างมีความสุขครับ

ผมใช้เวลารอเอกสารอยู่นานเป็นเดือน จนเก็บสะสมกล่องนมได้ถุงใหญ่
ในที่สุด เจ้านลก็ได้รับบัตรสมาชิกฯกับเขา เมื่อกลางเดือนก.ค.ที่ผ่านมา
ทันทีที่ได้บัตร และที่บ้านก็มีถุงขยะใบโตพร้อมแล้ว

ในที่สุด ผมก็ได้ฤกษ์นำถุงขยะกองโตที่อัดแน่นไปด้วยกล่องนมไปมอบให้กับคุณทหารซะที

บัตรสมาชิกของน้องนลที่รอมานาน

บัตรออกบัตรตั้งแต่ปี42,แต่เจ้านลเกิดปี48,แสดงว่าหยั่งรู้ว่าน้องนลจะเข้าร่วมโครงการแน่นอน เลยออกบัตรเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่10ปีก่อน ^_^

ผมนำถุงกล่องนมไปให้คุณพี่ทหารในวันอังคาร 1 ก.ย. 52
ปรากฏว่า คุณทหารถามผมว่า นี่เพิ่งนำมาครั้งแรกใช่มั้ยครับ?, ซึ่งผมก็ตอบว่าใช่ครับ
คุณทหารก็เลยบอกว่า ต้องรอจัดทำสมุดคู่ฝากอีกเล่มหนึ่งก่อน ซึ่งสมุดเล่มนี้ใช้เพื่อจดว่าเราได้”ฝาก”ขยะไว้เป็นเงินเท่าไรแล้ว
และใช้เวลาประมาณ3-4วัน, แต่ทางหน่วยงานจะออกใบนำฝากไว้ให้ก่อน ไว้ได้สมุดแล้วจะลอกลงไปอีกที
ซึ่งผมก็คิดว่าไม่เป็นไร ผมรอได้สบายอยู่แล้ว, ผมเลยถามคุณทหารไปเล่นๆว่า เพราะผมไม่ได้นำสมุดคู่ฝากมา คุณพี่เลยรู้ว่า ผมมาเป็นครั้งแรกใช่มั้ยครับ?
คุณทหารก็หัวเราะ แล้วบอกว่าไม่ใช่หรอก, แต่เพราะคุณเอากล่อมนมล้างสะอาดมาให้ผมต่างหาก

ลงทะเบียนการนำฝากอย่างขะมักเขม้น

ผมฟังคำตอบแล้วก็งง แต่เมื่อได้ทำการพูดคุยแล้ว จึงเข้าใจสาเหตุ
สาเหตุก็คือ ก่อนหน้านี้ ที่ทางโรงเรียนเคยมีการรณรงค์นำกล่องนมมาใช้รีไซเคิล โดยจะนำไปกล่องนมมาแปรรูป และผลิตเป็นโต๊ะเรียนให้เด็กในต่างจังหวัดนั้น
โครงการรณรงค์นี้ได้จบไปตั้งนานแล้ว หน่วยงานที่รับกล่องนมไปผลิตโต๊ะก็เป็นคนล่ะหน่วยงานกับพี่ๆชุดนี้
แต่ผู้ปกครองบางส่วน(รวมทั้งผม)ที่ยังคิดว่า พวกพี่ๆทหารเหล่านี้ยังมารับกล่องนมไปผลิตโต๊ะอยู่ เลยยังนำกล่องนมที่ล้างสะอาดแล้วมามอบให้อยู่เสมอ
แต่ถ้าเป็นสมาชิกโครงการขยะรีไซเคิลที่ได้พูดคุยปรับความเข้าใจกันแล้ว ทุกคนจะรู้ว่านี่เป็นคนล่ะหน่วยงานกัน
พี่ๆทหารจะบอกว่าให้สมาชิก อย่าเอากล่องนมมา เพราะไม่รับซื้อ(สงสัยจะขายไม่ได้ราคา)
แต่อยากให้เอาขยะในส่วนที่เป็นกระดาษ,พลาสติก หรือแก้วมาให้มากกว่า
แต่ถ้าใครเอากล่องนมมาให้ คุณทหารก็จะนำไปมอบให้กับหน่วยงานที่จะนำไปผลิตโต๊ะนักเรียนอีกทีหนึ่ง

ผมก็เลยบอกว่า งั้นไม่เป็นไรครับ กล่องนมนี้ให้ไปฟรีๆเลย เดี๋ยวผมขอไปเก็บขยะรอบใหม่มาก่อนดีกว่า
แต่คุณพี่ทหารนั้นก็ใจดีกว่าหน้าตามากมาย, พี่แกบอกว่า ไม่เป็นไรหรอก ให้เป็นค่าขนมน้องๆเถอะ
เพราะใครจะเอาอะไรมาให้ ทางโครงการก็รับซื้อหมด,เพียงแต่เฉพาะกล่องนมล้างสะอาดแบบนี้ ที่จะไม่นำไปขายต่อ แต่จะนำไปบริจาคที่หน่วยงานที่รับผลิตโต๊ะเลย
ไอ้ผมก็เกรงใจ เพราะเท่ากับว่าโครงการต้องมาจ่ายเงินให้กับน้องนล ทั้งๆที่โครงการจะไม่ได้รายได้จากขยะถุงนี้
แต่คุณพี่ทหารก็ยังยืนยันคำเดิม พร้อมทั้งจับถุงขยะชั่งกิโล และออกใบนำฝากให้เรียบร้อย

สรุป ชั่งได้2กิโล คิดเป็นเงิน 2 บาทถ้วน...

และในวันนี้( 8 ก.ย. 52), เมื่อผมไปส่งน้องนลในตอนเช้า ผมก็เจอกับพี่ๆทหารกำลังง่วนอยู่กับการชั่งกิโลขยะรีไซเคิลอยู่เหมือนเดิม
ไอ้ผมก็ดันลืมไปว่า พี่ๆเขาจะมาทุกวันอังคาร, ขยะก็ไม่ได้ขนมา, แถมเขานัดให้มาเอาสมุดคู่ฝากเมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็ดันลืมอีก
ก็เลยทำใจกล้าๆ เข้าไปขอโทษพี่ๆเขาว่า ลืมมาเอาสมุดคู่ฝาก และถือโอกาสพูดคุยกับพี่เขาเพื่อเก็บเป็นข้อมูลเกี่ยวกับโครงการซักเล็กน้อย
ซึ่งผมขอสรุปสั้นๆมาให้เพื่อนๆฟังดังนี้

1. โครงการนี้ชื่อเต็มๆว่า “โครงการพระราชทาน ธนาคารขยะรีไซเคิล” เป็นหนึ่งในโครงการสายใยรักแห่งครอบครัว ในพระราชูปถัมภ์ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร
คุณพี่ทหารเล่าให้ฟังว่า โครงการนี้ เกิดขึ้นมาจากการที่ในวังของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ นั้น มีขยะในแต่ล่ะวันเป็นจำนวนมาก
และทางก.ท.ม. ก็มาเก็บขยะวันเว้นวันบ้าง วันเว้นสองวันบ้าง บางทีขนไปไม่หมดก็มี เลยทำให้มีขยะสะสมอยู่ในวังอยู่พอสมควร
ทางสมเด็จพระบรมโอราสธิราชฯท่านก็ทรงมีความคิดว่า ขยะ(เยอะแยะ)ที่มีอยู่ในวังนี้ มันน่าจะเอาไปทำประโยชน์ได้มากกว่าทิ้งไปเฉยๆ
พระองค์ท่านก็เลยรับสั่งให้ข้าราชบริพาร (ก็คุณพี่ทหารกลุ่มนี้แหล่ะ) ทำการจัดแยกขยะ เพื่อนำไปขายเพื่อใช้รีไซเคิลต่อไป
แต่เมื่อทำไปได้ซักระยะ พระองค์ท่านก็ได้ขยายแนวความคิดนี้ โดยได้นำมารวมไว้ในเป็นหนึ่งในโครงการสายใยแห่งรัก
และได้มีโรงเรียนหลายโรงเรียนได้สมัครเข้าร่วมโครงการขยะรีไซเคิลนี้ ซึ่งปัจจุปัน มีมากถึง 10 โรงเรียนแล้ว
ซึ่งพี่ทหารชุดนี้ก็ต้องตระเวณไปตั้งโต๊ะ ชั่งกิโลกันทุกวัน เรียกว่ามีคิวรออยู่ทุกวันเลย

พี่ๆทหารกับขยะรีไซเคิลกองโต กับคำพูด วันนี้น้อย คงเสร็จไม่เกินเที่ยง -_-''

2. วัตถุประสงค์หลักของโครงการนั้น อันดับแรกคือ เพื่อเป็นการลดปัญหาขยะล้นโลกที่กำลังเป็นปัญหาใหญ่ในปัจจุปันนี้,เป็นการปลูกจิตสำนึกและฝึกนิสัยให้กับเยาวชนให้รู้จักแยกแยะว่าขยะไหนสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้
ช่วยในการฝึกนิสัยให้รักการออม เนื่องจากเด็กๆจะได้เงินฝากเข้าไว้ในธนาคารตามขยะที่นำมาฝาก และยังเป็นการส่งเสริมกิจกรรมในครอบครัวเพื่อให้ผู้ปกครองและบุตรหลานได้มีกิจกรรมดีๆร่วมกัน

ซึ่งข้อนี้ผมเห็นด้วยเป็นอย่างมาก เพราะตั้งแต่เริ่มผมเริ่มเก็บกล่องนมนั้น น้องนลก็สนุกและให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
โดยเขาจะนำกล่องนมที่ดูดหมดแล้วมาวางไว้ที่อ่างล้างจานทุกครั้ง,มีอยู่ครั้งหนึ่ง ผมบอกให้เอาไปทิ้งถังขยะ แต่น้องนลบอกว่า ไม่ใช่ ต้องเอาไปล้างแล้วใส่ถุงไปโรงเรียนต่างหาก

3.  ผมถามพี่ทหารว่า ถ้าเทียบว่าผมเอาไปขายรถซาเล้งกับนำขยะมาฝากไว้ในโครงการนี้ แบบไหนจะให้ผลตอบแทนดีกว่ากันครับ?
พี่ทหารตอบว่า การฝากขยะมีความเสี่ยง ผู้ฝากควรศึกษาให้ดีก่อนลงทุน เอ๊ย!! ไม่ใช่!! พี่แกบอกว่า ทางโครงการก็ให้ราคาพอๆกับที่ข้างนอกรับซื้อนะ

4. ผมถามพี่เขาว่า แล้วยังงี้ ไม่ถือเป็นการแย่งรายได้ของพวกรถซาเล้งเหรอครับ?
พี่ทหารก็ตอบว่า ผมว่าไม่นะ จริงๆแล้ว เราอาจจะให้ราคาต่ำกว่าที่ขายข้างนอกนิดหน่อยด้วยซ้ำ ยกตัวอย่าง ถ้าขยะ1ถุงนำไปขายต่อได้ 10 บาท
ทางโครงการก็จะนำมาฝากให้สมาชิก 9 บาท,โดยหักไว้ 1 บาทเป็นค่าบริหารจัดการ+ค่าน้ำมัน ดังนั้นสมาชิกก็ต้องไปเลือกกันเอาเองว่าอยากขายให้กับใคร
แต่ที่สมาชิกยังนำมาบริจาคนั้น คิดว่าเพราะมันสะดวกและเพื่อเป็นกิจกรรมที่ทำกับลูกมากกว่า
และคิดว่าผู้ปกครองเองนั้นแหล่ะที่ยิ่งทำยิ่งสนุก เพราะเห็นเหมือนมีการแข่งกันนิดๆว่าใครจะหาขยะรีไซเคิลมาได้มากว่ากัน (พี่เขาพูดไปหัวเราะไป)

5. พี่ๆทหารที่มาทำงานนี้ ไม่ได้รับค่าคอมฯจากการขายขยะรีไซเคิล และไม่ได้มีระบบUp Line/Down Line กับสมาชิกแต่อย่างใด
เพราะพี่ๆเหล่านี้เป็นทหารที่ถวายการรับใช้โดยตรงให้กับสมเด็จพระบรมโอราสาธิราชฯ ได้รับเงินเดือนอยู่แล้ว
เพียงแต่แบ่งกำลังพลมาเพื่อบริหารจัดการโครงการนี้เท่านั้น
ซึ่งหลังจากหักค่าใช้จ่ายทั้งหมดแล้วเหลือกำไร เงินจำนวนนั้นก็จะถูกนำไปซื้อสลากออมสินแล้วนำกลับมาแจกจ่ายให้กับข้าราชบริพารอีกทีหนึ่ง

ผมมองว่านี้ก็เหมือนกับเป็นโบนัสแบบหนึ่งครับ เพราะการให้ฉลากออมสินนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับให้เงิน
เมื่อฉลากออมสินหมดอายุนั้น ผู้ถือก็สามารถไถ่ถอนกลับมาเป็นเงินสดได้เต็มจำนวน
แต่ที่เด็ดก็คือ ถ้าใครแจ๊กพ็อตแตก, ถูกรางวัลใหญ่ฉลากออมสินก็รวยกันไปเลย เรียกว่ามีให้ลุ้นกันอยู่เป็นระยะๆ ได้มากได้น้อยแล้วแต่ดวง
แถมยังเป็นการอุดหนุนผลิตภัณฑ์ของธนาคารออมสินโดยตรงอีกต่างหาก ถือเป็นการเพิ่มคุณค่าและแถมความบันเทิงอีกต่างหาก

6. หลังจากที่พี่ๆทหารได้ขนถุงสีส้มกลับไปยังหน่วยงานตัวเองแล้ว, พี่ๆเขาต้องมาทำการ”คัดแยก”ประเภทของขยะ เพื่อเป็นการเพิ่มมูลค่าในการขาย
เพราะการขายขยะแบบ”เหมารวม”นั้น ได้ราคาต่ำกว่าการขายแบบที่แยกประเภทแล้วนั้นเอง เช่นถุงรวมที่มีกระดาษกับพลาสติก จะได้ราคาต่ำกว่า ถุงที่แยกเป็นกระดาษล้วนๆกับพลาสติกล้วนๆนั้นเอง

7. ผมบอกพี่เขาว่า งานนี้มันก็หนักเหมือนกันนะครับ ไหนจะแบกขยะ ไหนจะต้องมาแยกขยะอีก,แต่พี่เขาตอบว่า จะว่าหนักก็หนัก เหนื่อยก็เหนื่อย
แต่ทำแล้วมีความสุขมากกว่า
คุณลองคิดถึงภาพที่เด็กๆกระโดดโลดเต้นมากับผู้ปกครองที่ถือถุงขยะใบโต และเมื่อเด็กได้ดูสมุดฝากเงินแล้วพบว่า เขาได้เงินเพิ่มมาตั้งหลายบาท
สำหรับผู้ใหญ่นั้น มันอาจจะเป็นเศษเงินแค่ไม่กี่บาท แต่สำหรับเด็กๆแล้ว มันเป็น”เงิน”ที่ได้จากน้ำพักน้ำแรงในการเก็บขยะของเขา
พี่ทหารเล่าว่า ยิ่งได้เห็นภาพเด็กๆดีใจมากเท่าไร ก็ยิ่งมีกำลังใจมากขึ้นเท่านั้น
สำหรับเขานั้น เงินแค่ไม่กี่บาทที่โอนให้กับเด็กๆนั้น มันก็ไม่เท่าไร, แต่รอยยิ้มจริงใจที่เด็กตัวเล็กๆยิ้มและบอกขอบคุณเขานั้น มันมีค่ามากมายจริงๆ

ทั้งเหนื่อยทั้งร้อน แต่ทางโรงเรียนเตรียมน้ำเก็กฮวยกับน้ำกระเจี๊ยบไว้บริการอย่างเต็มที่

8. พี่ทหารเขาก็สอนให้ลูกแยกขยะรีไซเคิลครับ, พี่เขาอยากให้ลูกๆมีนิสัยที่รักสิ่งแวดล้อม และหัดนิสัยออมเงินตั้งแต่เล็ก
ผมมองว่าโครงการนี้จะมีประโยชน์ขึ้นไปอีก เมื่อผู้ใหญ่หันมาเอาจริงเอาจังและหันกลับมามองตัวเองบ้าง
ถ้าผู้ใหญ่หัดมองว่า เราก็ทิ้งสิ่งที่น่าจะนำกลับมาใช้ใหม่ไปมากแค่ไหน? ขยะที่ทิ้งไปจะสามารถเปลี่ยนเป็นเงินได้มากเท่าไร? ก็คงจะดีมากเลยล่ะครับ

ผมคิดว่าเรื่องการนำขยะมารีไซเคิลนี้ มันก็ไม่ได้ยากจนเกินไป ขึ้นอยู่กับว่าเรามีความตั้งใจที่จะทำจริงๆรึเปล่า
เพราะเด็กๆนั้น ยังไงก็สนุกกับกิจกรรมนี้แน่ๆอยู่แล้ว ขึ้นอยู่กับว่าพ่อแม่(เช่นผม)จะขยันทำได้นานแค่ไหนมากกว่าครับ
คงต้องพยายามคิดว่า อย่าเห็นว่ามันได้เงินนิดเดียว,แต่ถือซะว่าสร้างนิสัยให้กับครอบครับดีกว่าครับ

มาร่วมกันสร้างจิตสำนึกในการรีไซเคิลกันเถอะ!!!

ข้อมูลเพิ่มเติม

เวปไซท์ สายใยแห่งรัก : www.saiyairak.com

My Twitter : @porpeangseller

ผมก็เป็นคนหนึ่งที่อยากจะติดตามการสัมภาษณ์ของ@suthichai กับ@PM_Abhisit เหมือนกันและผมก็อยากรู้ด้วยว่าตอนนี้คำถามของเพื่อนๆที่อยากฝาก@suthichai ไปถามท่านนายกฯด้วยว่ามีคำถามอะไรบ้าง?? แต่มันติดตรงที่ ผมไม่สามารถอ่านตะลุย”ฝ่า”คลื่นข้อความของคนที่ผมFollowเป็นจำนวนมากได้นี่สิ? แล้วผมควรจะทำยังไงดี??

ผมอยากที่จะติดตามข้อความคำถามที่เพื่อนๆ ฝากคุณ@suthichai และก็อยากจะรู้ว่า @PM_Abhisit จะมีตอบกลับมาบ้างมั้ย? และผมก็นึกวิธีที่แสนจะสบายที่จะสามารถอ่านข้อความของทั้งสองท่านนี้ได้ โดยไม่ต้องตะลุยอ่านข้อความของเพื่อนๆที่คอยปรากฏสลับฉากอยู่ วิธีนั้นก็คือ ใช้โปรแกรมฟรีที่ชื่อว่า Tweetdeck นั้นเองครับ

ผมเคยอ่านถึงประโยชน์ของโปรแกรม Tweetdeck จาก www.freeware.in.th ของ @ripmilla ซึ่ง@ripmilla ได้เคยบอกข้อดีของโปรแกรมนี้ว่า สามารถสร้างGroupที่ใส่เฉพาะคนที่เราต้องการจะจับกลุ่มได้ ดังนั้น ผมก็แค่ให้ @suthichai และ @PM_Abhisit มาอยู่ใน Group เดียวกัน แค่นี้ ผมก็สามารถที่จะติดตามรับรู้ข้อความโต้ตอบของทั้งสองท่านนี้ได้ โดยไม่มีข้อความอื่นมารบกวนสมาธิแต่อย่างใด

ลงโปรแกรมเสร็จแล้วก็ใส่UsernameกับPasswordของTwitterของคุณลงไป

เลือกสร้างกรุ๊ปตรงนี้

คลิ๊กสร้างกรุ๊ปขึ้นมา,ตั้งชื่อกรุ๊ปว่าอะไรก็ได้ แล้วเลือกชื่อ @suthichai กับ @PM_Abhisitขึ้นมา,ถ้าไม่เจอ ให้พิมพ์ค้นหาในช่องFilterได้

จากนั้นเลือก Save Group ครับ

วิธีลงโปรแกรมโดยละเอียด สามารถตามไปอ่านได้ที่ www.freeware.in.th และที่สำคัญ อย่าลืมปรับให้ใช้งานภาษาไทยได้ด้วยนะครับ ไปที่ Setting แล้วเลือกหัวข้อ Color/Font ,จากนั้นติ๊กที่ International Font ครับ และเมื่อจบเรื่องนี้แล้ว ผมก็แค่ลบ (Delete) กลุ่มที่ผมสร้างขึ้นมาก็เรียบร้อยแล้วครับ

ขอให้รับชมและติดตามบทสัมภาษณ์อย่างมีสติและมีความสุขครับ

ข้อมูลเพิ่มเติม

อ่านคำถามที่ฝากถามถึงท่านนายกฯทั้งหมดได้ที่นี่ครับ

www.suthichaiyoon.com

My twitter: @porpeangseller

ผมได้มีโอกาสเข้าไปร่วมงาน TwittBkk ครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 5 ก.ย. 52ที่ผ่านมา
เป็นงานรวมตัวของบรรดาคนรัก Twitter ที่มารวมตัวกันจัดงานพบปะสังสรร
และหาเงินเพื่อนำไปสมทบทุนมูลนิธิเพื่อนช้าง ที่จังหวัดลำปาง
งานนี้ มีตัวเอ้,ตัวพ่อ,ตัวแม่ และระดับหัวกะทิของ Twitter เมืองไทยมาร่วมกันอย่างคับคั่งเลยทีเดียว!!!

ผมตื่นเช้าขึ้นมาในวันเสาร์ที่ 5 ก.ย.52
ยังรู้สึกงัวเงียอยู่เลย, ปรากฏว่าแฟนถามผมว่าจะไปงาน Twitt BKK 3 รึเปล่า?
ผมก็เห็นว่า วันนี้คงจะไปได้แล้วล่ะ เพราะวันนี้สรุปก็ว่างอยู่
ผมเอง ก็ยังไม่ได้ลงทะเบียนล่วงหน้า เพราะผมไม่แน่ใจว่าจะสามารถได้ไปงานนี้รึเปล่า?
แต่ในเมื่อวันนี้ก็ว่างอยู่แล้ว รีบแต่งตัวไปงานแต่เช้าเลยดีกว่า

ผมนั้นได้สมัครTwitter มานานเป็นปีๆในชื่อ @porpeangseller มาเป็นปีแล้ว
แต่เพิ่งจะมาได้เล่นอย่างจริงจังในช่วงไม่กี่เดือนมานี้เอง
ซึ่งเห็นหลายคนที่เล่นtwitter ก็อยากจะมาร่วมงานนี้กัน
ผมเลยคิดว่า ผมคงจะได้เจอเพื่อนๆที่คุยกันในTwitterแบบตัวเป็นๆหลายคน
และอาจจะได้เพื่อนใหม่มาเก็บไว้ในFollowingอีกแน่ๆเลย

กว่าผมจะไปถึงร้าน Groove นั้น ก็ปาเข้าไป11:30 แล้ว
โชคดีที่เข้าไปเจอที่จอดรถทางด้านหลังพอดี
เมื่อผมจอดรถ,ปรากฏว่าบังเอิญจอดรถข้างคุณสุกรี(@sugree) พอดีเลย
เห็นคุณสุกรีเดินลงมาจากรถ,มือถือโทรศัพท์สีขาว(สงสัยกำลังTwitt)
เลยทักทายประเดิมก่อนเป็นคนแรกเลย
ท่าทางคุณสุกรีก็งงๆ,แต่ผมว่าคุณสุกรีคงจะเริ่มชินที่มี(แห่)เข้ามาทัก ทั้งๆที่เจ้าตัวก็ไม่รู้จักดีอยู่แล้ว
คุณสุกรีก็ยิ้มแย้มทักทายด้วยอัธยาศัยอันดี
และเดินเข้างานไปโดยที่ตายังจับจ้องอยู่ที่มือถือสีขาวในมือจนหายเข้าไปประตูเข้างานไป

ส่วนผมนั้น,ยังไม่ทันจะเดินเข้างาน ก็เจอกับไทยมุงกำลังรุมถ่ายภาพพริตตี้เสื้อแดงของโค้กอยู่
ก็น่าจะรุมถ่ายกันอยู่หรอกครับ เพราะน้องนางนี้,เล่นโชว์ใส่ชุดแดงแป๊ด ตัดกับผิวขาวๆ
แถมท้ายด้วยการโชว์สะดืออย่างเซ็กซี่อีกต่างหาก
น่าเสียดายว่าคิวขอถ่ายภาพยาวเกินไป ผมเลยต้องขออนุญาตเดินเข้างานไปก่อน
ซึ่งในงานนี้ ทางโค้กได้ให้ความกรุณามาเป็นสปอนเซอร์ด้านเครื่องดื่มครับ
เรียกว่างานนี้มี”โค้ก”กินฟรีกันไม่อั้น แต่ละคนถือขวดโค้กกันคนล่ะขวด ชื่นใจกันไปครับ

ผมไปถึงก่อนงานเริ่มพอสมควร,โต๊ะลงทะเบียนยังไม่ได้ตั้งเลยด้วยซ้ำ
เข้างานไปก็พบว่า มีคนเข้ามาในงานกันหลายคนแล้ว
ปรากฏว่า เจอ อ.ศุภเดช (@ripmilla) จากแบไต๋ไฮเทค เข้ามานั่งรอในงานแล้ว
ซึ่งผมก็แปลกใจว่าทำไมอาจารย์ถึงมาปรากฏตัวแต่เช้า ทั้งๆที่ปกติแล้ว ไม่น่าจะตื่นขึ้นมาในเวลานี้ได้เลย
พอสอบถามดูก็พบว่า วันนี้คุณศุภเดช ได้รับเกียรติมาเป็นพิธีกร คู่กับ พี่หลาม จิ๊กโก๋ไอที(@shark_beartai)
คู่หูคู่ฮานี้ นอกจากจะเป็นพิธีกรมืออาชีพแล้ว ยังรู้เรื่องไอทีและเป็นTwitterตัวเอ้ด้วย, ผมว่างานนี้คงสนุกแน่ๆ

@ripmilla กับ @joyz แบบมดขึ้นยุบยิบ

ต่อมาซักพักใหญ่ๆ,ทางทีมงานก็พร้อมที่จะเปิดลงทะเบียนแล้ว
ซึ่งก็มีเพื่อนๆชาวTwitterเริ่มทยอยกันมาเรื่อยๆ
งานนี้มีเสื้องานด้วยครับ
ตอนแรกผมได้ยินว่าทางทีมงานจะแจกฟรีให้กับผู้เข้ามาร่วมงานคนล่ะตัว
ซึ่งผมถือว่าใจป้ำมาก เพราะเท่าที่ดูนั้น เสื้่อก็คงมีราคาอยู่พอสมควร เนื้อผ้าก็ดี สกรีนก็สวย
แต่หลายคนก็บอกว่า เสื้อดีขนาดนี้ ตั้งราคาขายยังได้เลยนะเนี่ย
สุดท้ายก็เลยเปลี่ยนเป็นเป็นเก็บค่าเสื้อตัวล่ะ 50 บาท เพื่อนำรายได้ไปบริจาคมูลนิธิเพื่อนช้างในช่วงสุดท้ายของงาน
ซึ่งเพื่อนๆทุกท่านก็ยินดีควักกระเป๋าจ่ายให้เป็นอย่างดี เรียกว่าได้ของที่ระลึก บวกกับทำบุญไปในตัว เลยได้ยิ้มกันทั่วหน้า

สาวๆประชาสัมพันธ์ พี่อ้อเล็ก พี่อ้อใหญ่ @ja_aey

ในงานนี้มีสปอนเซอร์หลักอีกเจ้าหนึ่ง ก็คือ Dell ,ซึ่งทางDell ได้ให้เครื่องคอมฯมา 2 ตัวเพื่อให้ทางงานใช้ประมูลเพื่อหารายได้ไปบริจาคด้วย
และได้มีการนำเครื่องโน้ตบุ๊ครุ่นใหม่มาวางโชว์เพื่อให้ชาวทวิตฯได้ทดลองใช้
แต่ที่ได้รับความสนใจจริงๆนั้น น่าจะเป็น 2 สาวพริตตี้ของทางDellซะมากกว่า
เพราะเห็นมีแต่คนเข้าไปถ่ายรูปพริตตี้ ไม่เห็นมีใครเข้าไปเล่นคอมฯเลยซักกะคน

2สาวพริตตี้ของDell น่าสงสารครับ หลงมาในดง#หื่นแท้ๆ

หลังจากที่ผมวุ่นวายกับการถ่ายภาพและพูดคุยกับเพื่อนๆที่เพิ่งจะได้เจอตัวจริงกันในงานได้ซักพักใหญ่ๆ
ก็ถึงเวลาเริ่มงานอย่างเป็นทางการซักที

งานเริ่มต้นโดยที่พิธีกรสองหนุ่มจากแบไต๋ไฮเทคเปิดงาน
โดยวัตถุประสงค์ของงานนี้ก็เพื่อเป็นการพบปะของผู้ใช้Twitterด้วยกัน
และหารายได้เข้ามูลนิธิเพื่อนช้าง จังหวัดลำปาง
ซึ่งทางพี่หลามก็ได้นำกล่องบริจาคลงมาเดินเรี่ยไรเงินทำบุญ
ซึ่งก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี
ผมเห็นคุณโอคิโซก (@okisok) หรือคุณสันติ เจ้าของCom Gammer หยิบแบงค์พันขึ้นมาประเดิมใบแรก
(เจ้าตัวเขาให้อ่านชื่อไอดีว่าโอเคอีสโอเค แต่ไม่มีใครในทวิตเตอร์อ่านอย่างนั้นซักกะคน ใครๆ,รวมทั้งผมก็อ่าน”โอคิโซะ”กันทั้งนั้น)

ในช่วงแรกนั้น ทางทีมงานได้ขอให้คุณสุกรีขึ้นมาพูดเกี่ยวกับ “Twiiter กับการเมืองไทย”
ซึ่งผมก็เห็นว่า คงจะไม่มีใครที่จะเหมาะสมที่จะขึ้นมาพูดเรื่องนี้ได้เท่ากับคุณสุกรีอีกแล้ว
ผมว่าหลายๆคนคงจะงงที่คุณสุกรีพูด เพราะเขามีสไตล์การเล่าที่”เฉพาะตัว”มากๆ
อาจจะเป็นเพราะผมได้ติดตามคุณสุกรีทางTwitter และ ได้มีโอกาสฟังคุณสุกรีออกทีวี จึงพอจะเข้าใจวิธีการ”สื่อสาร”ของเขาพอสมควร
ส่วนตัวแล้ว ผมคิดว่าคุณสุกรีพูดได้”ฮา”มากๆ
เพราะมีการกัดนักการเมืองแบบเจ็บๆคันๆ มีการนำเรื่องราวที่เป็นประเด็นล้อกันในTwitterมาขยายให้มันขำยิ่งขึ้น

@sugree กับ หัวข้อ Twitter กับการเมืองไทย

และช็อตเด็ดที่สุดในช่วงนี้ก็คือ
จู่ๆ คุณสุกรีก็หยุดเล่าไปดื้อๆ (เหมือนชะงักค้างไปซะงั้น), แล้วก็มองไปที่กระเป๋ากางเกงตรงขาด้านซ้าย
แล้วก็บอกกับผู้ฟังทุกคนว่า ขออภัยด้วย เมียโทรมา ขอให้ทุกคนช่วยเงียบกันซักนิด,เรียกเสียงฮาจากผู้ฟังที่กำลังงุนงงได้กราวใหญ่

@sugree ขอเวลานอกคุยโทรศัพท์กับภรรยาสุดที่รัก

ในช่วงที่สองนั้น เป็นการบรรยายจากหนึ่งในสปอนเซอร์ของงานคือ Pg.in.th
โดยมีพิธีกรสาวสวยคือคุณปุ้ย (@puyisme) ขึ้นมานั่งบรรยายให้ฟัง
ซึ่งทาง Pg.in.th นั้น, เป็นหนึ่งในผู้ให้บริการรับฝากภาพที่เน้นไปที่การให้บริการเสริมไปกับบรรดา Social Network ต่างๆ
คุณปุ้ยก็เป็นหนึ่งในผู้ใช้บริการกับเวปไซท์นี้มานาน, เจ้าหล่อนอัพโหลดภาพผ่าน pg.in.th ไปแล้วกว่าหมื่นภาพ
ประเด็นที่น่าสนใจก็คือ ผมคิดว่าหลายๆคนคงจะไม่ค่อยได้อัพโหลดรูปของตัวเอง และแชร์ให้กับเพื่อนๆกันซักเท่าไร
แต่สิ่งที่คุณปุ้ยเน้นก็คือ เมื่อคุณปุ้ยได้กลับมาดูรูปย้อนไปในปีที่ผ่านมา
เธอพบว่า ชีวิตของเธอนั้นได้เปลี่ยนแปลงไปขนาดไหน
เพราะรูปแต่ละรูปนั้น ได้เป็นเหมือน”สื่อ”ซึ่งบันทึกความหมายของช่วงเวลานั้นๆเอาไว้
ซึ่งเมื่อเธอได้มานั่งดูรูปที่ถ่ายๆมานั้น ก็ถือเป็นการทบทวนและหวนรำลึกช่วงเวลาดีๆที่เจ้าตัวอาจจะหลงลืมไปแล้วด้วย
ผมก็ยังไม่เคยใช้บริการของ pg.in.th, แต่เท่าที่ดูก็คิดว่าน่าสนใจพอสมควรทีเดียว
เพราะมีฟังค์ชั่นเกี่ยวกับการจัดการรูปที่ง่าย และสามารถนำมาใช้เป็นตัวเสริมกับSocial Networkอื่นๆได้เป็นอย่างดี
ที่สำคัญคือ ทำโดยคนไทยครับ, งานนี้ ไทยทำ ไทยใช้ ไทยเจริงครับผม

@puyisme กับเวป pg.in.th

ในช่วงที่สามนั้น เป็นการบรรยายจากอีกหนึ่งในสปอนเซอร์ของงาน คือ Codegent
ซึ่งช่วงนี้ บรรยายโดย คุณลุค จากDeath Note เอ้ย คุณลุค เจ้าของเวปไซท์Twitbooth (Codegentคงเป็นบริษัทของเขามั้งครับ)
งานนี้ฝรั่งขึ้นพูดให้คนไทยตาดำฟัง คงจะสื่อสารกันไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไร
อ.ศุภเดชเลยต้องตกกระไดพลอกโจนมาเป็นล่ามให้แบบงงๆ
ซึ่งผมว่าเพราะความใจดี บวกกับที่อาจารย์ท่านก็เป็นผู้รู้ในวงการไอทีอยู่ด้วย
เลยทำให้อาจารย์สามารถแปลและสรุปให้ผู้ฟังเข้าใจได้ง่ายกว่าที่ลุคพูดให้ฟังซะอีก
ก็มีอย่างที่ไหนล่ะครับ คุณลุคพูดแค่2ประโยค, อ.ศุภเดชแกเล่นแปลซะ 2ย่อหน้า แถมยกตัวอย่างประกอบซะเสร็จสรรพ
(แต่อ.เขาไม่ได้มั่วนะครับ เพราะแกเข้าใจว่าคุณลุคต้องการจะสื่ออะไร และรู้ว่าควรจะยกตัวอย่างอะไรเพื่อให้คนฟังเข้าใจมากขึ้น)
เวปไซท์ของคุณลุคก็เป็นเวปที่เกี่ยวกับการรับฝากรูปจากSocial Networkเช่นtwitterอีกนั้นแหล่ะครับ
แต่ที่เด็ดก็คือ รูปที่เอามาฝากไว้กับเวปนี้นั้น จะสามารถเพิ่มลูกเล่นเช่น Effect ต่างๆเข้าไปในรูปได้
เช่นจะให้เป็นแบบหัวโต ตัวลีบ,ใส่สี ใส่แสงแปลกๆ
และที่เด็ดสุดคือ ตัวเวปสามารถแปลคอมเม้น(ความเห็น)ต่างๆที่เป็นภาษาอื่นให้เป็นภาษาอังกฤษได้ด้วย
ในตัวอย่างนั้น คุณลุคให้อ.ศุภเดชใส่คอมเม้นเป็นภาษาไทยเข้าไป โดยอาจารย์ใส่คำว่า ทดสอบภาษาไทย ลงไป
แล้วคุณลุคก็กดที่คอมเม้นภาษาไทยนั้น แล้วมันก็แปลเป็น Testing Thai Language ออกมาอย่างน่าอัศจรรย์
เรียกเสียงฮือฮาและเสียงตบมือดังสนั่นเลยทีเดียว
สำหรับใครที่อยากใช้ฟังค์ชั้่นของเวป Twitterbooth อย่างเต็มที่ เพียงแค่บราวเซอร์(โปรแกรมเล่นเน็ต)ของท่าน
สามารถเล่นFlash ได้และติดตั้ง Google Gearไว้ในเครื่อง,คุณก็สามารถเล่นได้อย่างเต็มประสิทธิภาพแล้วครับ
ซึ่งผมคิดว่าที่โปรแกรมสามารถแปลภาษาได้นั้น ผมว่าว่าคุณลุคน่าจะเอาโปรแกรมไปผูกกับทางGoogle translate
เนื่องจากว่าผู้ใช้ต้องติดตั้งโปรแกรมGoogle Gearเอาไว้, ซึ่งผมคิดว่าเป็นหนึ่งในเวปที่น่าสนใจและมีประโยชน์มากเหมือนกัน

@lukeinth กับ ล่ามจำเป็น

ช่วงที่สี่นั้น,บรรยายโดยอ.เดฟ (@rawitat) เจ้าของวลี “ใครที่ไม่มีตัวตนในTwitter,ผมไม่จำ”
ขึ้นมาบรรยายเกี่ยวกับเรื่อง #mindset และ #petdo
เนื้อหาเน้นโคตรฮาเกี่ยวกับเรื่องตลกๆของบรรดาคนสร้างเวปที่ต้องไปเจอกับลูกค้าสไตล์Petdoที่ต้องการจะทำเวปฯ
แต่คิดว่าการสร้างเวปมันง้ายง่าย,ทำวันเดียวก็เสร็จ และอีกสารพัดคำพูดทิ่มแทงใจผู้สร้างเวปอีกมากมาย
ซึ่งผมก็เคยได้ยินวลี”ใครที่ไม่มีตัวตนในTwitter,ผมไม่จำ”มาหลายหนแล้ว
แต่เพิ่งมาเจอเจ้าของลิขสิทธิ์ก็ที่งานนี่นี้แหล่ะ
อ.เดฟยังใจดีหยิบเสื้อPetdoมาแจกให้กับคนที่ตอบคำถามได้โดนใจอีกด้วย(คุณบอย,@macroartเป็นคนผู้โชคดีได้ไป1ตัว)
ผมก็อยากได้มากเหมือนกัน เพราะถ้าเอาไว้ใส่อวดความPetdoของตัวเองคงจะเท่น่าดู
น่าเสียดาย,อ.เดฟคงจะพูดมันส์เกินจนสุดท้ายลืมแจกอีก2ตัวที่เหลือ
ถ้าอ.เดฟจะแจกอีกงานไหนก็บอกด้วยนะครับ ผมอยากได้เสื้อpetdoมากเลยครับ

@rawitat ตัวจริงเท่กว่าในAvatarเยอะเลยนะครับ

ต่อจากนั้นก็เป็นช่วง”หายง่วง” โดยบรรดาชาวtwitt #หื่น ได้ตาลุกวาว
เมื่อคุณซี (@ceemeagain) ใส่สุดสีแดงแป๊ดเดินเข้ามาในงาน
ช่วงนี้เป็นเซอร์ไพรซ์ ให้กับคุณซีเป็นกรณีพิเศษ!!
โดยที่ทางทีมงานTwitterWall ได้นำสายสะพาย MissTwitterพร้อมของรางวัลมามอบให้กับคุณซี
เพราะทางทีมงานได้ยินคุณซีบ่นว่า เป็นMissTwitterแล้วไม่เห็นได้อะไรเลย
ซึ่งตอนนี้ คุณซีก็ได้สายสะพายนางงามไปเรียบร้อยสมใจแล้วนะครับ

ทีมงานTwitterWallประหม่าที่ได้อยู่ใกล้Miss Twitter จนใส่สายสะพายกลับด้าน

รางวัลพิเศษ เสื้อยีดที่มีข้อความขอบคุณผลโหวตของMiss Twitter

และแน่นอนว่าโลกนี้ไม่มีอะไรฟรี, หลังจากรับสายสะพาย+ของรางวัลแล้ว
คุณซีก็ต้องถือกล่องบริจาคลงไปรับเงินบริจาคเข้ามูลนิธิเพื่อนช้างพร้อมกับให้บรรดา#หื่นถ่ายรูปคู่เป็นที่ระลึก
เรียกว่างานนี้ คุณซีได้รู้รสชาติของการทำงานของนางงานกันแบบถึงแก่นเลยทีเดียว
(ช่วงนี้เจ็บแสบมากครับ เพราะผมก็หยอดเงินทำบุญรอบแรกที่พี่หลามลงมาเดินรอบหนึ่งแล้ว
รอบนี้ คุณซีลงมาเดินอีกรอบ ไม่ใส่ก็กระไรอยู่, อันนี้พี่หลามแกวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้วครับ มีคนตกหลุมเป็นร้อยเลยครับ)

แบงค์พันไม่รับทอนนะคะ

พี่หลามครับ ผมใส่เงินไปเกิน20บาทแล้วนะครับ ดังนั้นขอถ่ายกับMissTwitterได้แล้วใช่มั้ยครับ

ช่วงต่อมาเป็นการบรรยายเกี่ยวกับประโยชน์และวิธีใช้ SocialNetwork จากทีมงาน Duocore.tv
ซึ่งช่วงนี้ ผมไล่เดินถ่ายรูปบรรยากาศในงานและเดินพูดคุยกับเพื่อนๆซะเป็นส่วนใหญ่
เลยไม่ค่อยได้ฟังจับใจความเนื้อหาเลยครับ…. ต้องขออภัยทีมงานDuocoreมา ณ. ที่นี้ด้วยครับ
แต่ใครที่อยากติดตามเรื่องราวไอทีดีๆผ่านทางInternet TV ก็ไปชมกันที่ Duocore.tvได้เลยครับ

และเมื่อถึงตอนท้ายของงาน
ทางทีมงานก็ได้ประกาศยอดบริจาคทั้งหมดที่ได้จากการบริจาคที่พี่หลามและคุณซีช่วยกันเดินสาย
บวกกับยอดประมูลสินค้าคอมพิวเตอร์สองตัวจากDell+กล่องปริศนาโค้กได้เป็นยอดเงินรวมถึง 43,812 บาทเลยทีเดียว!!!
ซึ่งเงินรายได้ทั้งหมดนี้ ก็ได้นำไปบริจาคให้กับมูลนิธิเพื่อนช้างที่จังหวัดลำปางครับ
ขออนุโมธนาบุญกับการกุศลครั้งนี้จากใจจริงเลยครับ

ผู้ชนะประมูลกับเช็คบริจาคจากชาวTwitter

และก็ปิดท้ายงานกันด้วย ไฮไลท์สุดพิเศษ!! ด้วยดนตรีจากวง ihear (ไอเฮีย ไม่ใช่ ไอ้XXXนะครับ)
วงนี้ประกอบด้วย @imenn @sexdrum @kijjaz @ichattt @ipattt @inattt
เป็นวงดนตรีที่เป็นการรวมตัวของผู้มีความสามารถทางดนตรีในTwitterมารวมตัวกันเล่นคอนเสริทสดให้โดยไม่มีการซ้อมล่วงหน้า!!!
ซึ่งก็สามารถสร้างความประทับใจให้กับผู้เข้าร่วมงานและเป็นการปิดฉากงานได้อย่างลงตัวจริงๆ
Love of Twitter – เพลง รักแห่ง Twitter จากวง ihere

สรุป:

1. ผมประทับใจกับการที่ได้เจอตัวเป็นๆของเพื่อนๆในTwitterมาก แต่ล่ะคนนั้น เรียกว่าเหมือนกับกระโดดออกมาจากTwitterเลยทีเดียว
สิ่งที่เรียกว่า “กำแพงความสัมพันธ์” ของคนในTwitterนั้นเรียกว่า บางและเตี้ยมาก
นี่อาจจะเป็นเอกลักษณ์ของคนที่เล่นSocialNetwork ที่ชอบขยายความสัมพันธ์กับเพื่อนใหม่ๆ เข้ากับผู้คนได้ง่าย
และทุกคนก็พยายาม”สื่อ”ความเป็นตัวของตัวเอง โดยใส่หน้ากากให้น้อยที่่สุดนั้นเอง

2. คนที่เข้ามาร่วมงานนั้น,สองในสามจะนั่งมองมือถือของตัวเองมากกว่ามองพิธีกรดำเนินรายการ
ผมว่าทุกคนก็คงจะฟังอยู่แหล่ะครับ เพียงแต่ว่า ไอ้นิสัยติดTwit นี้ มันแก้ยากเอาการอยู่
ส่วนใหญ่ก็คงฟังไป Twit ข้อความไปนั้นแหล่ะครับ
แต่สำหรับคนที่ไม่ชินอย่างคุณปุ้ย(ในช่วงของPg.in.th)นี้ ก็คงจะรู้สึกน้อยใจที่ไม่มีใครมองพิธีกรแน่ๆเลย

3. สังคม Social Network นั้น มี”พลัง” มากมายอย่างที่หลายคนไม่เข้าใจ
ยกตัวอย่างง่ายๆอย่างวง ihere นี้, เป็นการรวมตัวของนักดนตรี ที่เล่นTwitter ซึ่งมีความสามารถสูงไม่ใช่เล่น
ผมรู้จักอยู่คนหนึ่งคือคุณ กิตแจ๊ส (@kijjaz) ซึ่งเป็นนักดนตรีของวงโมโนโทน ซึ่งเป็นนักดนตรีมืออาชีพ
แม้ว่าวงนี้จะไม่เคยมารวมตัวซ้อมเลยซักครั้ง
แต่ก็สามารถเล่นเพลงอะไรก็ได้ที่มีคนต้องการ และเล่นได้อย่างน่าประทับใจทุกเพลงอีกต่างหาก

แล้วพวกเขามารวมตัวกันได้เพราะอะไรครับ?
ก็เป็นเพราะพลังของSocial Networkที่ทำให้พวกเขาได้มาเจอกัน ทำความรู้จักกัน
และได้มารวมตัวกันเพื่อแสดงพลังและความสามารถของพวกเขาไงครับ
ลองคิดดูว่า หากคุณไปเจอกับคนที่มีงานอดิเรกหรือความสนใจเหมือนๆกับคุณ
และพวกคุณก็สามารถรวมตัวกัน แล้วลองสร้างสรรผลงานดีๆออกมาให้กับผู้อื่น มันจะดีซักแค่ไหนครับ
สิ่งที่คุณมีดีอยู่ในตัว เมื่อได้นำมารวมกับผู้อื่นแล้ว มันก็จะกลายเป็น”พลังสร้างสรร”ที่ยิ่งใหญ่ได้เลยทีเดียว

4. ในงานมีทั้งฝรั่งที่เข้ามาร่วมงาน และมีแม้แต่คนญี่ปุ่นเข้ามาร่วมงานด้วย!!!
ผมเห็น@ja_aey ขายเสื้องานให้กับญี่ปุ่น3คนเป็นภาษาญี่ปุ่น ซึ่งทั้ง3คนก็ซื้อไปอย่างมีความสุขตั้งหลายตัว
ผมจึงอดคิดไม่ได้ว่าธรรมชาติของคนเรานั้น คงไม่ได้แบ่งแยกสีหรือดูถูกชนชาติกันเลย
ใจจริงของทุกคนก็คงจะอยากทำความรู้จักกับเพื่อนต่างชาติแน่นอน
ทำให้ผมสงสัยว่า เราจะมามัวใส่ร้ายป้ายสีหาเรื่องทะเลาะกันเองและไปทะเลาะกับประเทศเพื่อนบ้านกันทำไม??

สุดท้ายนี้ ต้องขอขอบคุณทีมงานที่ช่วยกันจัดงานดีๆแบบนี้ด้วยครับ
และขอขอบคุณมิตรภาพที่เพื่อนเข้ามาร่วมสร้างสรรจนทำให้มีวันดีๆแบบนี้ได้ครับ

ป.ล. รอTwittbkk ครั้งที่ 4 อย่างใจจดใจจ่อครับ ^_^

<<<แถมท้าย>>
2สาวพริตตี้ในชุดไพรเวทหลังงานเลิก

2สาวพริตตี้จากDellกับงานล่วงเวลา - ให้หนูกลับบ้านทีเถอะค่ะ

กดเพื่อรับฟังความหลังได้เลยครับ

ขอผมเล่าย้อนความให้กับน้องๆที่เกิดไม่ทันซักเล็กน้อย
เพลงนี้เป็นเพลงประกอบโฆษณาของขนมกูลิโกะในช่วงปี2528-30ครับ,ผมก็จำไม่ได้เป๊ะๆ รู้แต่ว่ามันเก่ามาก
ร้องโดย Shigeru Matsuzaki

และเป็นเพลงโฆษณากูลิโกะที่ดังระเบิดไปทั่วทั้งเมือง
ดังขนาดไหน ก็ดังขนาดที่ปู่เบิรด์ ธงไชย แมคอินไตยเคยนำมาร้องในคอนเสริทให้แฟนๆกรี๊ดสลบก็แล้วกัน!!!
และกลายเป็นประเพณีของทางกูลิโกะที่จะสรรหา”เพลง”โฆษณาที่”เพราะ”จริงๆ เพื่อเอามาใช้ประกอบโฆษณากัน
หลังจากนั้น อีก2-3 โฆษณาต่อมา ก็เป็นเพลงที่เพราะจนฮิตไปทั้งบ้านทั้งเมืองอีกเช่นกัน
ไม่ต้องแปลกใจเลยว่า โฆษณานี้มีผลทำให้บริษัทกูลิโกะ(โดยเฉพาะในไทย)ขายสินค้าได้ยังกะแจกฟรี!!
ก็ขนาดที่เรียกว่า เทปเพลงรวมโฆษณาดังๆที่มีเพลงนี้อยู่ยังขายหมด,นับประสาอะไรกับกูลิโกะแท่งดำๆ…จริงมั้ยครับ??

ขอร่วมแบ่งปัน และ รำลึกความหลังวัยเก่าด้วยเพลงนี้เลยก็แล้วกันนะครับ

แถมเนื้อเพลงให้ร้องคลอรำลึกความหลังให้ฟรีครับ

Kimi ga ireba sorede ii….Shigeru Matsuzaki

Nagai kami kakiageta yubisakiga
Marude komorebi mitaini
Kono mune ni tokimeite mabushiine
Dakishimeta nukumorino omosadake
Kono ude ni ima kanjite mitsumeau
hitomino naka ni…

* Kimiga ireba sorede ii
sorede ii
Shinji aeta nara
hokaniwa hoshikunai
Kimiga ireba sorede ii
sorede ii
Inochi no kagiri bokuwa kimiwo
towani bokuwa kimiwo
aishitai.

Yukkurito kuchibiruwo kasanereba
Kaze ni kotoba wo saraware
Ishidatami hosoikage ugokenai
Tasogare ga kuru mae ni
mou ichido
Kagayaita toki atsumete
tojikomeru kioku no nakani…

* Ai ga areba sorede ii
sorede ii
Yume kara sametemo
mamotte agerukara
Ai ga areba sorede ii
sorede ii
Nani ga attemo bokuwa kimiwo
itsumo bokuwa kimiwo
hanasanai

* Kimiga ireba sorede ii
sorede ii
Soba ni iru dakede
subete ga wakarukara
Kimiga ireba sorede ii
sorede ii
Inochi no kagiri bokuwa kimiwo
towani bokuwa kimiwo
aishitai.

คุณหมอสั่งให้ผมถอดเสื้อและให้คุณพ่อดูว่า
ผมมีอาการกระดูกสันหลังผิดปกติ คือ มีอาการกระดูกงอและคดเป็นรูปตัวS
คุณหมอระบุว่า คงเป็นเพราะผมแบกของหนักมือเดียวบ่อยๆและถือนานเกินไป
จึงทำให้น้ำหนักกดทับจนทำให้กระดูกสันหลังงอ
ผมคิดว่าคงจะเกิด จากการที่ผมถือกระเป๋านักเรียน(มือขวา)และโหนรถเมล์ด้วยมือซ้ายอยู่สามปี
ซึ่งก็คงจะมากพอที่จะทำให้กระดูกมันงอได้ขนาดนี้
คุณหมอจึงสั่งให้ผม เริ่มทำกายภาพบำบัดทันที
โดยให้ผมเริ่มโหนบาร์เพื่อให้กระดูกยืดกลับมาตรง
ซึ่งผมก็พยายามอยู่เป็นปีๆ แต่ก็ไม่เห็นจะดีขึ้นตรงไหน
คุณหมอก็บอกว่าให้ พยายามมากขึ้น เพราะถ้าไม่หาย
อาจจะมีปัญหาในตอนแก่ถึงขั้นเป็นอัมพาตครึ่งตัวได้ ผมก็พยายมแล้วนะ แต่มันไม่ดีขึ้นแล้วจะให้ทำไง
ผมก็เลยลองมานั่งนึกย้อนหลังดูว่า เราเคยไปทำอะไรใครไว้บ้างรึเปล่า แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก
ผมเลยลองวิธีที่อาจารย์ที่ผมนับถือแนะนำมา คือ “นั่งสมาธิ”,แต่กรณีนี้ ผมเรียกว่า นอนสมาธิจะดีกว่าครับ(นั่งแล้วเหน็บกิน)

ผมเริ่มต้นโดยการอาบน้ำ แปรงฟัน ให้สะอาด และขึ้นเตียงนอนและกำหนดลมหายใจเบื้่องต้น
เมื่อรู้สึกว่าจิตสงบได้ที่แล้ว ผมจึงเริ่มถามคำถามกับตัวเองว่าเราเคยไปทำอะไรใครเขาไว้ ถึงต้องมาชดใช้กรรมแบบนี้
ผมนอนทำแบบนี้อยู่นานพอสมควร จนจิตนิ่งพอแล้ว
โดยที่ไม่ทันตั้งตัว,ผมก็เห็นภาพเหมือนภาพ”มด”เยอะยังกับทะเลมด กำลังโผล่ขึ้นแมาจากหลุมดำๆ!!!
ภาพนี้ทำให้ผมรู้ตัวทันทีว่าเคยไปก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้ขึ้นมาทันที…

คือ สมัยที่ผมยังเด็กๆอยู่
ผมชอบเอากรรไกรไปตัดกลางตัวของแมลงเม่า ที่มันร่วงตกลงมาเดินอยู่บนพื้น
แล้วดูมันเดินต่อไปทั้งๆที่เหลืออยู่ครึ่งตัว…
จำได้ว่าตอนนั้น ผมชอบความรู้สึกที่เวลากรรไกรตัดกลางตัว ระหว่างตัวอ้วนๆกับหางป้อมๆของมัน
แบบว่าเสียงดัง”กรึ๊บ”นี้ สร้างความสะใจให้กับผมเป็นอย่างมาก

พอนึกได้ดังนั้น ผมก็รู้เลยครับว่าเจ้ากรรมนายเวรของเราคือใคร
ไม่ใกล้ไม่ไกล,คงเป็นบรรดาแมลงเม่าที่ผมตัดเล่นจนเหลือครึ่งตัวในสมัยเด็กนี่เอง
ความรู้สึกตอนนั้นคือทั้งเสียใจมาก และก็กลัวมากด้วย
เพราะตอนที่ทำนั้น ผมยังเด็กมากและไม่ได้คิดอะไรเอาแต่สนุกไปคนเดียวตามเรื่อง
เมื่อคิดได้แล้ว หลังจากนั้น ทุกครั้งที่ทำบุญตักบาตร
ผมก็พยายามที่จะอุทิศส่วนกุศล ให้กับบรรดาแมลงเม่าที่ผมเคยทำร้ายเอาไว้ทุกครั้ง
โดยขออโหสิกรรม เพราะตอนนั้นยังเด็กมาและไม่รู้ว่าเป็นบาป
แต่ตอนนี้ผมโตแล้ว,รู้ความแล้ว และสำนึกเสียใจอยู่ตลอด
ที่สำคัญคือ ต่อไปนี้ผมสัญญาว่าจะไม่ฆ่าแมลงเม่าอีก

ไม่เชื่อก็ต้อง เชื่อว่าหลังจากนั้น ผมก็ไม่ได้ไปหาหมอ ส่วนเรื่องบาร์ก็โหนมั่งไม่โหนมั่ง
คุณพ่อก็กังวลจนต้องบังคับให้ไปหาหมอกระดูกชื่อดัง
แต่คุณหมอกลับบอกว่า ไม่เห็นมีอาการผิดปกติแต่อย่างใด
ทั้งๆที่วันแรกนั้น ทั้งคุณพ่อทั้งผมก็เห็นจากภาพX-rayว่ากระดูกมันเบี้ยวแบบเห็นๆ

จึงสามารถสรุปได้ด้วยตัวเองว่า นอกจากการทำกายภาพบำบัด(มั่งไม่ทำมั่ง)+การสำนึกผิดขออโหสิกรรมแบบตรงเป้า
และความพยายามที่จะชดใช้ความผิดนั้น มีผลมาก

จึงอยากขอนำมาเล่า ให้เพื่อนๆฟังไว้เพื่อเป็นอุธาหรณ์ว่า
กรรมที่ส่งผลให้กับเราในชาตินี้นั้น ส่วนมากน่าจะมาจากสิ่งที่เราทำในชาตินี้
แต่เนื่องจากบางที เราไม่ได้รู้ตัวว่าเราได้ทำอะไรไป
หรือสิ่งที่เราทำนั้นมันบาปขนาดไหน เมื่อกรรมส่งผลจึงมักจะตัดพ้อต่อผลกรรมที่ได้รับ

บางที ผมยังเคยมาคิดเล่นๆเลยว่า ที่ตอนนี้ต้องมาใส่แว่นนั้น
ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับที่ตอนเด็กๆ ผมเคยเอากรรไกรไปตัดหนวดแมลงสาปด้วยรึเปล่า?
สมัยเด็ก(อีกนั้นแหล่ะ) คุณอาสอนให้เล่นตัดหนวดแมลงสาป
เพราะพอเราตัดแล้ว แมลงสาบจะวิ่งเป็นวงกลม เหมือนมันเสียการควบคุมและการมองเห็น
ตอนนั้นก็นึกสนุกเหมือนกัน ปล่อยให้แมลงสาปวิ่งเป็นวงกลมๆไปซักพักค่อยตีให้แบน
แต่ก็ทำอยู่ไม่นานก็เลิก เพราะการตัดหนวดแมลงสาปมันก็ยากไม่ใช่เล่น
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตอนนี้ ทั้งผมทั้งคุณอา ใส่แว่นกันหมดเลยครับ

เมื่อผมมาศึกษาเรื่องบาปบุญคุณโทษมากขึ้น ทำให้ผมเริ่มเข้าใจว่า
ส่วนใหญ่แล้ว สิ่งที่เราทำเองนั้นแหล่ะ ที่จะย้อนกลับมาเข้าตัวเอง
หลายๆคนคงจะมีความเชื่อเรื่องกรรมเก่าจากชาติที่แล้ว
ซึ่งผมก็คิดว่ามันน่าจะมีจริง แต่คงจะส่งผลหนักในตอนเกิดซะมากกว่า

เหมือนที่ใครสวย,ใคร หล่อ,ใครเกิดในตระกูลร่ำรวย(ยากจน),ค่าสุขภาพตั้งต้นของแต่ล่ะคนจะเป็นยังไง
เหล่านี้น่าจะอยู่ที่กรรมเก่าเป็นพื้นฐาน
มาเหลียวมองดูสังคมTwitter,นี้ก็อาจจะเป็นรูปแบบหนึ่งของผลกรรมดีกรรมเก่าของพวกเราก็ได้นะครับ
หลังจากที่ผมได้ลองเล่นทวิตเตอร์มาซักพักใหญ่ๆ ผมเริ่มเห็น
“จุดร่วม”ของเหล่าผู้คนในโลกของทวิตเตอร์,นั้นก็คือเป็น”ผู้แบ่งปัน”นั่นเอง
ลองคิดดูสิครับ ว่าบรรดากูรูหรือผู้มีชื่อเสียงในทวิตเตอร์นั้น ต่าง”ได้รับ”ข่าวสารจากที่ต่างๆมากมาย เรียกว่าไม่ตกTrendแน่นอน
และเธอ/เขาเหล่านั้นก็”แบ่งบัน”สิ่งต่างๆแก่เหล่าFollowของเขานั้นเอง
ถ้ากรรมเก่าที่เป็น กรรมดีมีผลจริง
คนเหล่านี้ ชาติก่อนก็อาจจะเป็นผู้เผยแพร่ในสิ่งที่ถูกที่ควร ชาตินี้จึงได้”พลัง”ที่จะสามารถต่อยอดกรรมดีต่อไป
แน่นอนว่า เหล่าผู้เคยมีกรรมผูกพันกับบุคคลที่ให้กรรมดี ก็ย่อมได้เข้ามาร่วมขบวนการด้วย
เรียกง่ายๆว่าได้”รู้จัก”ทวิตเตอร์เร็วกว่าคนอื่นนั้นเอง
แต่มีได้ก็มีเสีย แม้”ทวิตเตอร์”จะเป็นเครื่องมือทรงพลังในการต่อยอดบุญอย่างไร
หากใช้ผิดก็จะเป็นเครื่องมือสร้าง”บาป”ได้อย่างติดจรวด
ลองนึกดูว่า หากเรากล่าววาจาที่ไม่เหมาะสมกับคนผู้หนึ่ง บาปกรรมย่อมตกอยู่กับเราและคนที่ได้รับฟังคำเหล่านั้น
แต่นี้ถ้าเราเอามากล่าวในtwitter,มันน่าจะไปกระทบกับคนอีกหลายคนที่มา”อ่าน”เห็นเหมือนกัน
เรียกว่าได้โปรยสะเก็ดกรรมไปอย่างทั่วหน้า
ในทางกลับกัน หากเราTwitในสิ่งที่มีประโยชน์
ผมว่าผลกรรมที่ได้ก็น่าจะได้กลับมามากใช่ย่อย เพราะเป็น”ผล”ที่ส่งกระทบต่อคนเป็น”วงกว้าง”

เรียกว่าTwitดี เหมือนทำกรรมดีแบบติดจรวด, Twitชั่วๆเหมือนโดนจรวดกรรมตกใส่นั้นเอง

สุดท้ายนี้ ขอให้เพื่อนๆสามารถรักษาสติให้อยู่ในกรรมดีตลอดเวลาครับ

สัมมนาภาคทฤษฎี เสริมพลังธุรกิจ SMEs ด้วยอีคอมเมิร์ซกับ eBay
22 กรกฏาคม 2552 (8:30 น. – 12:30 น.)

การฝึกอบรมอีเบย์ภาคปฏิบัติ ลงมือขายจริง ครั้งที่ 8
30 กรกฏาคม 2552 (8:30 น. – 17:00 น.) และ 06 สิงหาคม 2552
(8:30 น. – 12:00 น.)

การฝึกอบรมอีเบย์ภาคปฏิบัติ ลงมือขายจริง ครั้งที่ 9
31 กรกฏาคม 2552 (8:30 น. – 17:00 น.) และ 06 สิงหาคม 2552
(13:00 น. – 16:30 น.)

ลงทะเบียนเพื่อเข้ารับการสัมมนาฟรี ได้ที่นี่เลยครับ
http://shopping.sanook.com/eBayDIP/workshop.php

ช้าหมด อดไม่รู้ด้วยนะครับ!!!

รายละเอียดการาสมัคร กดที่นี่

ขอบคุณคุณป็อบที่เอื้อเฟื้อข้อมูลครับ

เจ้าของการบ้านผู้โชคดี : ชาวมาเลเซีย
จำนวนฟีดแบ็คของเจ้าของการบ้าน : 970+
สภานะนักขาย : ดาวม่วง

รายละเอียดสินค้าก็มีดังนี้ครับ

ชนิดสินค้า
ลูกปิงปองธรรมด้าธรรมดานี่แหล่ะครับ
อย่างที่เกริ่นเอาไว้แล้วว่า ลูกปิงปองเป็นสิ่งที่ต้องมีการซื้อใหม่อยู่เรื่อยๆ ยิ่งพวกชอบเล่นปิงปองยิ่งต้องซื้อใหม่บ่อยหน่อย, แต่ให้ลูกแพงหรือถูก มันก็ต้องแตกเข้าซักวัน ขึ้นอยู่กับว่าช้าหรือเร็วเท่านั้น ดังนั้นจึงถือเป็นสินค้าที่ดี เพราะมีการซื้อใหม่อยู่เรื่อยๆ ทำให้เราสามารถขายได้เรื่อยๆเช่นกันครับ

ราคาขาย
- สำหรับผู้ขายรายนี้ ตั้งราคาขายอยู่ที่ 1.57$ ครับ โดยลูกค้าจะได้ลูกปิงปองไป 3 โหล (36ลูก) เยอะขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าจะอยู่ได้นานนะครับ ดีไม่ดีอาทิตย์กว่าๆก็แตกหมดแล้วครับ ขึ้นอยู่กับความซาดิสของผู้เล่นเป็นหลัก (ตบหนักแค่ไหน)

ค่าส่งสินค้า
- คิดค่าส่ง 6.65$ ตีเป็นเงินไทยก็ราวๆ 230 บาท , เห็นได้ชัดๆเลยครับว่า พยายามเอากำไรจากค่าส่ง เพราะลูกปิงปอง 3 โหล มันคงจะหนักไม่กี่ขีด, แต่ก็ยังไม่โก่งค่าส่งเยอะมากหรอกครับ ยังพอรับได้

จำนวนผู้เข้าร่วมประมูล
- เป็นสินค้าขายขาดครับ เพราะคงต้องการจับตลาดคนที่อยากได้แล้วซื้อเลยมากกว่า เรียกว่าเห็นปุ๊ปซื้อปั๊บ ไม่ต้องรอหมดเวลาประมูล

ความถื่ในการขาย
- เท่าที่ดู เฉลี่ยขายได้วันล่ะ 1 เซ็ตนะครับ, วันไหนขายดีก็ขายได้ถึง 4-5 เซ็ต, นับว่าไม่เลวเลยครับ

ความยากในการส่ง
- คิดว่ายังอยู่ในเกณฑ์ง่ายครับ ผมคิดว่าใส่กล่องก็น่าจะโอเค เพราะต้องป้องกันการกดทับจนแตก, กรณีนี้ผมไม่คิดว่าจะห่อใส่ซองกระดาษหรอกครับ เกิดซองแตกระหว่างส่งคงสนุกพิลึก

(เดา)กลุ่มลูกค้า
- เห็นๆกันอยู่แล้วครับว่าเน้น ตลาดผู้เล่นปิงปอง, ถ้าราคาอยู่ในเกณฑ์ถูก ผมว่าผู้ซื้อก็คงไม่คิดมากหรอกครับ ของแบบนี้ มีเยอะๆถึงจะมันส์ ตบกันกระจาย ตบให้แตกเลยยิ่งดีเข้าไปใหญ่
- ผมคิดว่า ผู้ขายอาจจะได้ตลาดตลกๆอีกอันครับ, เพื่อนๆรู้จักปืนยิงลูกปิงปองมั้ยครับ? ยิงโดนไม่เจ็บ แต่ก็สนุกเหลือหลาย ถ้าเป็นกลุ่มผู้เล่นแบบนี้ล่ะก็ เขาไม่แคร์เกรดของลูกปิงปองหรอกครับ ไม่ต้องดีมากก็ได้ เน้นจำนวนและราคาถูกเป็นหลักครับ

นี้ไงครับ, ปืนยิงลูกปิงปอง, เอามายิงเล่นกันคงสนุกน่าดู

การเขียนรายละเอียดสินค้า
- เห็นได้ชัดว่า ผู้ขายระบุไว้ว่าเป็นของคุณภาพต่ำอย่างเห็นได้ชัดๆเลยครับ เพราะมีบอกไว้ชัดเจนว่า ไม่เหมาะกับการแข่ง,เหมาะสำหรับเล่นในบ้าน,เป็นของเล่นเด็ก/สัตว์
- รวมแล้ว เขาเขียนแค่ 4 บรรทัดเองครับ บอกสี บอกขนาด บอกรายละเอียด ก็จบแล้ว, ภาษาอังกฤษระดับประถมก็อธิบายได้แล้วครับ

ความสำคัญของรูปถ่าย
- แทบไม่มีความสำคัญ, ถ่ายรูปกองปิงปองชัดๆซัก 1 รูปก็พอแล้วครับ

ข้อได้เปรียบ
- ถ้าลูกค้าซื้อแล้วประทับใจ เขาก็อาจจะกลับมาซื้ออีก เพราะเป็นสินค้าที่ต้องซื้อซ้ำ ดังนั้นจึงมีโอกาศขายได้เรื่อยๆ , และลูกค้ากลุ่มที่ซื้อก็น่าจะไม่สนใจในคุณภาพสินค้า เรียกว่าห่วยหน่อยก็โอเค เพราะเน้นราคาถูก ดังนั้น เราก็น่าจะมีสิทธิขายได้เหมือนกันครับ

ข้อด้อย
- มีคู่แข่งประกาศขายอยู่ 600+, แต่เกือบทุกเจ้าราคาแทบไม่ต่างกันเลย คงเป็นเพราะไม่สามารถลดกำไรได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว ทำให้การโฆษณามีความยากอยู่พอสมควร เพราะอาจจะไม่สามารถสร้างความโดดเด่นจนลูกค้าเข้ามาเลือกซื้อสินค้าของเราได้ครับ

แนวทางการประยุกต์
- ตลาดกีฬาเป็นตลาดขนาดใหญ่พอสมควร ลูกค้าก็มีกำลังซื้อมาก เพราะไม่มีตังค์ก็คงเล่นกีฬาบางประเภทไม่ได้ ดังนั้นหากเราสามารถขยายผลิตภัณฑ์ทางกีฬาออกไป และพยายามสร้างบริการให้ดีจนลูกค้ากลับมาซื้ออีก ก็อาจจะสามารถสร้างรายได้แบบยังยืนได้ครับ
- อย่าลืมนะครับ ไอ้เจ้าลูกๆที่ใช้ในกีฬาแล้วพังจนต้องซื้อกันใหม่นี่ ไม่ได้มีแค่ลูกปิงปอง ยังมีลูกแบตฯ ลูกกอลฟ์ ลูกฯลฯ อีก ยังมีโอกาสทำตลาดอีกมากครับ
- การเข้าใจถึงศักยภาพแฝง – ของบางอย่างอาจจะไม่ได้เอามาใช้ในแบบที่มันควรจะเป็น เช่นเอาลูกปิงปองมาเป็นลูกกระสุนของปืนปิงปอง, เอามาให้หมากัดเล่น ไว้โยนแล้วสั่งให้ไปคาบ, เอาไปทำงานฝีมือแบบแปลก เหล่านี้เป็นวิธีการใช้งานที่คนขายอาจจะจินตนาการไม่ถึงถ้าไม่รู้จักหรือไม่เคยเล่น ยิ่งเป็นวิธีการใช้แบบแปลกๆเหล่านี้ ยิ่งต้องใช้ปริมาณของลูกปิงปองค่อนข้างมากด้วย จึงทำให้เราสามารถขายได้เยอะตามไปด้วยครับ

หวังว่าคงจะพอเป็นไอเดียในการหาสินค้ามาขายในอีเบย์ได้นะครับ

ตำราเก่าอย่าปล่อยทิ้งไว้บนหิ้ง!! เอามาขายต่อกันดีกว่า!!!

เปิดเทอมใหม่แล้วจ้า!!! มาหาค่าขนมกันดีกว่า!!!
น้องๆนักศึกษาที่มีหนังสือเรียนแพงๆ (Textbook)ของเทอมที่แล้ว และ ไม่ต้องใช้ต่อ
แต่ไม่รู้ว่าจะเอาไปให้ใครที่ไหนดี? จะเอาไปขายซาเล้งก็ดูจะไม่ค่อยคุ้ม….
ลองเอามาขายในอีเบย์ดูดีกว่าครับ!!! เผื่อจะได้ตังค์ซื้อเล่มใหม่ๆฟรีๆ อีกต่างหาก!!!

เจ้าของการบ้านผู้โชคดี : ชาวสิงค์โปร์
จำนวนฟีดแบ็คของเจ้าของการบ้าน : 15,000+
สภานะนักขาย : Yellow Shooting Start (99.1%)

รายละเอียดสินค้าก็มีดังนี้ครับ

ชนิดสินค้า
- เป็นหนังสือตำราเรียน หรือ Textbook ทั่วๆไปที่ใช้กันอยู่ตามมหาวิทยาลัยนั้นแหล่ะครับ ตอนสมัยผมเรียนอยู่นั้น ส่วนใหญ่ผมซื้อแบบซีร็อกเอาครับ เนื่องจากราคาถูก ใช้เทอมเดียวก็ทิ้ง ตกเล่มล่ะ2-300 บาทเอง แต่ถ้าซื้อเล่มจริงก็ปาเข้าไปเล่มล่ะหลายร้อยอยู่เหมือนกัน,แต่บางที ผมก็ถูกอาจารย์บางท่านบังคับให้ซื้อฉบับจริงเหมือนกันครับ เรียกว่าแล้วแต่ดวงครับ บางเทอมก็ได้ประหยัด บางเทอมก็จ่ายแพง แต่สุดท้ายแล้ว ผมจะซื้อก็แต่เล่มที่ผมเห็นว่าดีจริงๆเท่านั้นครับ เพราะหนังสือประเภทนี้ ถ้าเป็นเล่มที่ดีมากๆนั้น เขาสามารถอธิบายให้เข้าใจได้ง่ายจริงๆครับ เรียกว่าอ่านแบบไม่ต้องฟังครูสอนก็ยังได้เลย
- ผมขออธิบายสำหรับท่านที่ไม่เคยอ่าน Textbook ซักเล็กน้อย, ในประเทศไทยนั้น มหาวิทยาลัยชั้นนำในปัจจุปัน นิยมนำตำราจากเมืองนอกเข้ามาประกอบการเรียนการสอน ยิ่งถ้าเป็นมหาวิทยาลัยที่เน้นการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษนั้น ต้องใช้เจ้า Textbook กันแทบทุกวิชา ไม่ว่าจะเป็นวิชาการตลาด การบริหาร จิตวิทยา ฯลฯและก็เป็นที่น่าแปลกว่า บางมหาวิทยาลัยนั้น มักจะนำ Textbook ของระดับปริญญาโท มาใช้สอนในระดับปริญญาตรีด้วย ด้วยความที่คนไทยอาจจะไม่ค่อยเห็นความสำคัญของตำรากันเท่าไร (เพราะอ่านไม่รู้เรื่องทั้งหมด) จึงมักจะทิ้งๆขว้าง หรือไม่ก็ส่งต่อให้รุ่นน้องได้ใช้ต่อเพื่อเป็นการประหยัด
- แต่สำหรับฝรั่งที่เป็นอาจารย์,นักวิชาการ หรือนักวิจัยนั้น ชอบที่จะเก็บสะสมตำราพวกนี้ไว้ประดับตู้ครับ ที่สำคัญคือ เขาไม่ได้เก็บไว้เฉยๆ แต่เขาอ่านมันด้วย เพราะตำราเหล่านี้ มักจะถูกแต่งโดยผู้มีชื่อเสียงและมีความเชี่ยวชาญสูงในสาขานั้นๆ จึงถือเป็นแหล่งข้อมูลที่ดี และ สามารถใช้อ้างอิงได้ในอนาคตด้วยครับ

ราคาขาย
- มีตั้งแต่ 50-70 เหรียญ, ที่แพงๆหน่อย ก็สามารถขายได้ประมาณ 80-90 เหรียญครับ

จำนวนผู้เข้าร่วมประมูล
- มักเป็นราคาขายขาด (BIN-Buy it now) ซะเป็นส่วนใหญ่ครับ คนขายคงคิดว่าไม่รู้จะประมูลไปทำไม ยังไงก็คงไม่มีใครมาประมูลแข่งอยู่แล้ว ถือเป็นสินค้าที่ไม่จำเป็นต้องประมูลแข่งขันกันครับ

ค่าส่งสินค้า
- ด้วยกฏของอีเบย์, ทำให้คิดค่าส่งได้ไม่เกิน 4 เหรียญเท่านั้นครับ

ความถื่ในการขาย
- วันธรรมดาขายได้เฉลี่ย 2-4 เล่ม, แต่วันเสาร์อาทิตย์นั้น ขายได้มากกว่า15-20 เล่มเลยทีเดียว

ความยากในการส่ง
- ถือว่าง่ายมากๆ เพราะไม่ต้องกลัวแตก, ห่อพลาสติกดีๆ แล้วใส่ซองกระดาษยังได้เลยครับ

(เดา)กลุ่มลูกค้า
- กลุ่มคนที่ต้องการ Textbook นั้น, ก็อาจจะเป็น นักวิชาการ, อาจารย์, นักวิจัย ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาเหล่านี้นั้น มีกำลังในการซื้ออยู่พอสมควรเลยทีเดียว จึงทำให้ง่ายต่อการตัดสินใจซื้อ, และก็อาจจะมีบรรดานักเรียน นักศึกษาในต่างประเทศที่เป็นกลุ่มเป้าหมายด้วย ซึ่งถ้าดูๆแล้วก็ถือว่ามีตลาดขนาดใหญ่และมีกำลังซื้ออยู่พอสมควรเลยทีเดียว

การเขียนรายละเอียดสินค้า
- แทบจะลอกเอาจากข้อมูลในอินเตอร์เน็ตเลยครับ รายของเจ้าของการบ้านนี้ ลอก Review มาจากอเมซอนเลยด้วยซ้ำ ถือเป็นสินค้าที่สามารถเขียนรายละเอียดได้ง่ายมากๆ

ความสำคัญของรูปถ่าย
- ไม่ค่อยสำคัญเท่าไร มีแค่รูปหน้าปกก็พอครับ ส่วนมาก ลูกค้าเขารู้อยู่แล้วว่า เขาอยากจะซื้อเล่มไหน ดังนั้นขอแค่ตรงปกที่เขาต้องการก็โอเคแล้วครับ

ข้อได้เปรียบ
- อายุสินค้าค่อนข้างนาน เก็บได้ไม่เน่าไม่เสีย,ยกเว้นแต่ว่ามีการออกพิมพ์ปรับปรุง(New Edition) จึงจำทำให้เล่มเก่าขายไม่ออกครับ การส่งไปหาลูกค้าก็ง้ายง่าย ไม่ต้องกลัวตกแตก ชำรุดเสียหายด้วย

ข้อด้อย
- ต้องทำการบ้านพอสมควรว่า หนังสือเล่มไหนที่เป็นที่ต้องการของตลาด, หนังสือบริหารเหมือนกัน แต่ก็อาจจะขายดีไม่เหมือนกันก็ได้ครับ เพราะขึ้นอยู่กับชื่อเสียงของผู้แต่งด้วย ดังนั้นก็ควรศึกษาก่อนว่า จะวางขายเล่มไหนดี ถ้าไม่ค่อยมีความรู้ ก็อาจจะต้องลองวางขายแบบปูพรมเลยครับ คือวางสินค้าให้หลากหลายมากที่สุดเอาไว้ก่อน แต่จะเปลืองเงินลงทุนพอสมควร

แนวทางการประยุกต์
- ผมอยากให้น้องๆนักศึกษาได้รู้ถึงข้อได้เปรียบของตัวเองครับ ว่าของบางอย่างอยู่ใกล้ๆตัวแค่นี้เอง แต่สามารถขายได้ง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะหนังสือที่ต้องใช้ในมหาวิทยาลัยส่วนมากนั้น ก็ผ่านการคัดกรองมาเป็นอย่างดีว่าเป็นตำราที่ดี ดังนั้น แม้จะขายอย่างงูๆปลาๆ ก็น่าจะขายออก และถ้าน้องๆลองต่อยอดโดยทำการศึกษาให้มากขี้นว่า ตำราไหนที่น่าจะขายดี ผู้แต่งคนไหนที่มีชื่อเสียง น้องๆก็อาจจะซื้อตำราเหล่านั้นมาวางขายในอีเบย์ได้ด้วยครับ ของอย่างนี้ พวกนักศึกษาจะรู้ดีครับว่า จะต้องไปซื้อที่ไหนถึงจะได้ถุก จริงมั้ยครับ?
- ยังมีของอีกหลายอย่างที่นักศึกษาใช้อยู่ในชีวิตประจำวัน ซึ่งเมื่อเลิกใช้แล้ว ก็อาจจะนำมาขายต่อได้, จริงอยู่ว่า ลูกค้าส่วนใหญ่จะชอบซื้อตำราที่เป็นของใหม่ แต่ก็ใช่ว่าของใช้แล้วจะไม่มีใครซื้อ, หากเราใช้ตำราอย่างดี ไม่ยับเยินมาก เมื่อเราขายแบบของใช้แล้วในราคาถูก ก็ย่อมจะมีโอกาศขายออกเหมือนกันครับ