Peshootan in the Way of nOthing...

noreply@blogger.com (Peshootan) — Mon, 19 Oct 2009 23:50:00 PDT

یه وقت‌هایی چیزی می‌‌بینی‌ که خیلی‌ ناراحت می‌شی‌.‌
یه وقت‌هایی باید تنها بود که چراغ‌ها رو روشن کنی‌، با عینک بیفتی روی تختت، چشم‌هات رو ببندی و به هیچی‌ فکر نکنی‌.
یه وقت‌هایی هم باید سعی‌ کنی‌ خودت رو درست کنی‌.
یه وقت‌هایی هم می‌تونی‌ خودت‌ رو از همه پنهان کنی‌.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Wed, 14 Oct 2009 22:28:00 PDT

اینکه می‌گن آسمون همه جای دنیا یه رنگه، کاملن دروغه. من خودم به همه شما شخصن تضمین می‌دم.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Tue, 06 Oct 2009 01:49:00 PDT

من هیچ انتظاری نداشتم که تو واقعن کاری که گفتم رو کامل و درست انجام بدی. ولی‌ وقتی‌ او‌ن کتاب رو گشتی و منو صدا کردی که بهت کمک کنم و تا آخرش خواندی، کافی بود. من انتظار نداشتم بیایی کامل و دقیق بگی‌ چرا. همین که رفتی‌ دنبالش، همین که حرف منو گوش دادی، کلی‌ چیز یاد گرفتی. امیدوارم که به راستی چیزی یاد گرفته‌ باشی‌ و کار من تاثیر زیادی توی زندگیت بگذاره.
دوست دارم برای تو بنویسم و اینجا بگذارم، که شاید ۱۰ سال دیگه از اینجا رد شدی،‌ بخوانیش‌. یاد امروز کنی‌ و یادت بیاد که از من پرسیدی "به نظرت من خوشگلم؟". توی دلت بخندی و‌ بگی‌ یه روزی فرهنگی‌ بود که منو از ته دل‌ دوست داشت.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Sun, 27 Sep 2009 05:08:00 PDT

Someday i will stop typing and start talking.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Wed, 23 Sep 2009 15:23:00 PDT

مرگ می‌آید ولی عشق می‌رود.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Thu, 10 Sep 2009 19:00:00 PDT

به عنوانِ کسی که از بچگی فکر می‌کرد، هر وقت پیر بشه نه موهاش می‌ریزه و نه سفید می‌شه. دیدن دوتا تار مو، روی کیبورد، زجر آوره. حتی اگه به عقب رفتن موهاش توجه نکنه.
امروز داشتم فکر می‌کردم هر سال که من بزرگتر می‌شم، مامان و بابام یه سال پیرتر می‌شن و مادربزرگ و پدربزرگم یه سال به مرگ اجباری نزدیکتر.
جالبترین چیزی که برام اون وسط پیش اومد این بود که، اگر یکی بیاد بهم بگه تو سه ماه دیگه می‌میری، من واقعن هیچ نقشه‌ای که چجوری این سه ماه رو بگذرونم، ندارم. ترجیح می‌دم همون لحظه تموم بشه بره پی کارش.
جالب تر از اون هم اینه که، من تمام زندگیم رو جوری برنامه ریزی کردم که به اولین هدف‌هاش هم تا دو سه سال دیگه نمیرسم، چه برسه به اون اصلی‌هاش. که تازه باید کونِ خودم رو برای دونه دونش پاره کنم.
و از همه بدتر اینکه، ما از زندگی چیزی به جز غذا و خواب و سکس نمی‌خواهیم. ولی تا حوصلمون سر می‌ره، دلمون می‌خواد نقش ِ خدا رو بازی کنیم.این رو دیگه نمیدونم از کدوم یکی از این تفاوت‌های بلقوه‌ای که ما رو از حیوون بودن جدا می‌کنه، می‌گیریم.
در آخر هم، باشد که راهِ راست، راه ما باشد.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Fri, 24 Jul 2009 12:14:00 PDT

صحنه، یه حیاط بزرگ با کلی‌ چمن، گوشه‌ای سنگ‌فرش شده، نیمکت زیر درخت بید مجنون که برگ‌هاش ریخته روی زمین.
یک دختر، با موهای بلند، در حال تکاندن خاک‌سیگارش روی زمین، و صورت آرایش شده، خیس به اشک‌های سیاه از رنگ ریمل دور چشم، در لباس قرمز با کفش جلو‌باز و ناخن‌های لاک زده.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Sat, 20 Jun 2009 15:18:00 PDT

و هنگامی که مردم با خون خوی می‌گیرند.
و آنگاه که از برای مرگ، اشک در چشمانم حلقه می‌زند.
به چه کسی پناه ببرم؟

noreply@blogger.com (Peshootan) — Sat, 13 Jun 2009 12:18:00 PDT

انگار من که بیست سالم شد به دل‌ه مردم آتیش زدن.
دوست دارم غر بزنم و بگم خیلی از اون‌ها که همیشه تولدم رو تبریک می‌گفتن، یادشون رفت.

پ.ن: تقصیر خودشون هم نیست، من خودم هم وقتی مامانم اومد تبریک گفت، یادم نبود.

88/3/23

noreply@blogger.com (Peshootan) — Wed, 10 Jun 2009 10:31:00 PDT

به نظرتون اگه من یه ور رود آمازون واستم، می‌تونم اون ‌ورش رو ببینم؟

noreply@blogger.com (Peshootan) — Mon, 08 Jun 2009 17:22:00 PDT

آخرین روزها و شاید ساعت‌های تین ایجریم رو دارم می‌گذرونم. نمی‌دونم باید خوشحال باشم یا ناراحت. ولی هر چی هست، دلم می‌خواد یه اتفاق خارق‌العاده بیافته این تهِ کاری.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Tue, 26 May 2009 13:57:00 PDT

می‌گن خداوند خر رو شناخت بهش شاخ نداد، انگار من رو هم شناخته.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Sat, 23 May 2009 05:41:00 PDT

کلاس سه ساعته امروز صبح هم تموم شد، تنها نکته‌ای که فهمیدم این بود که سلف یه هفته هست سوسیس بندری آورده.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Sat, 16 May 2009 09:58:00 PDT

-من قیافم به الاغ‌ها می‌خوره؟
-نه، چطور مگه؟
-آخه مردم تا هوس می‌کنن، می‌خوان سوار بشن.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Fri, 15 May 2009 10:31:00 PDT

آخه آدم چقدر باید خود بین باشه که برای راحتی‌ خودش، کلی‌ آدم دیگه رو به دردسر بیاندازه. حالا من آنچنان دروغِ بزرگی‌ گفتم که خودم هم باورم شده.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Wed, 13 May 2009 14:50:00 PDT

الان تمام فکر و ذکرم شده، واقعیت. همش به این فکر می‌کنم که چه چیزی واقعیِ و چه چیزی نیست. هر چی‌ که پیش میاد، واقعیت رو در نظر می‌گیرم. بدبختی هم اینجاست که اون چیزی که از پیش آمد می‌خوام، کاملن در خلاف اون چیزی که من ازش به عنوان واقعیت برداشت می‌کنم.
اینقدر گیجم که نمی‌دونم باید چی‌ کار کنم، در اصل تصمیم گرفتم کاری نکنم، فعلن بشینم، ببینم چی‌ واقعیت هست چی‌ نیست. تازه بزرگترین مشکلم هم اینه که قدرت پیش‌بینی‌ام رو از دست دادم. قدیما قشنگ حدس میزدم آدم‌ها چی‌ کار می‌خوان بکنن یا چی‌ کار دارن می‌کنن، اما الان فکر می‌کنم همه اونا یه توهم غیر واقعی بوده. در اصل من حدس نمی‌زدم، اون چیزی که خودم ازشون دلم می‌خواست رو پیش‌بینی‌ می‌کردم. جالبی‌ موضوع این بود که هیچ وقت داستان بیشتر از اون که بود، جلو نمی‌رفت و من نمی‌فهمیدم، فکرم درست بوده یا غلط. تنها کاری که می‌تونستم بکنم این بود که برم یقه طرف رو بگیرم و بپرسم: «اینا که من فکر می‌کردم درست بوده؟».

noreply@blogger.com (Peshootan) — Tue, 12 May 2009 14:59:00 PDT

یک سال سن، خودش کلی‌ فرقِ. می‌تونه کلی‌ تفاوت ایجاد کنه. وقتی‌ فکر می‌کنی‌، اتفاق‌هایی‌ که توی یک سال می‌ٱفته اون قدر زیاد و غیر قابل پیش‌بینی که پتانسیل تغییر آدم‌ها رو داره. نمیدونم از این چیزها به‌کجا می‌خوام برسم، ولی‌ یه چیزی که دوست دارم بگم اینه که، آدم نمی‌دونه یه سال دیگه از الان کجا قرار داره، حتی بهترین حدس‌ها هم کلی‌ با واقعیت فاصله دارن.
البته گفته من شاید همه جا صادق نباشه، اما وقتی‌ با دقت نگاه می‌کنی‌، نشونَش رو همه جا میبینی‌.
شاید هم دلم می‌خواست بگم که زندگی‌ هر آدمی‌ به راهی‌ میره، که تصمیم گرفته بره، باز‌هم اماش اینه که چی‌ شد اینجوری تصمیم گرفت، یا اصلن چی‌ شد که یه دفعه این موقعیت پیش اومد تا اون تصمیم بگیره.
نمیدونم درست میگم یا نه، ولی‌ یه تئوری هست که می‌گه. اگر زندگی‌ آدم رو یه خط در نظر بگیریم، سر هر تصمیم یا اتفاقی‌ چند شاخه می‌شه. و ما یکیش رو انتخاب می‌کنیم. اون هم می‌شه خط زندگی ما‌ها. چه با آگاهی انتخاب کنیم چه بدون آگاهی‌، یا شاید هم تأثیر انتخاب دیگران بوده.
حالا دوست دارم درنظر بگیریم که به چه اندازه زیادی ممکن هست این خط، هی‌ شاخ‌و‌برگ پیدا کنه. هر کدوم خط جدیدی بشه واسه خودش و طبق این روال پیش بره. یک درختی بسیار بزرگ‌ پیش میاد، که واقعن غیر قابل تصوره. حالا این تئوری میگه‌ که هر وقت یه دونه از این شاخ‌وبرگ‌ها به وجود میاد، یه جهان موازی درست می‌شه که اونجا یا ما اون یکی‌ تصمیم رو گرفتیم یا اون یکی اتفاق افتاده.
حالا در نظر بگیرد که ما می‌تونستیم تمام این‌ها رو ببینیم. بهترین رو انتخاب بکنیم و طبق اون پیش بریم. و به اونی‌ پایانی که دوست داریم برسیم. ولی با دقت که نگاه کنی‌، متوجه می‌شی که بازهم انتخاب کردی‌. یه معیار‌هایی‌ داشتی برای خوب و بد، طبق اون‌ها انتخاب کردی. و توی این زندگی جدیدی که می‌کنی مطمئنن معیارهات عوض می‌شه و دوباره روز از نو زندگی از نو‌.
من نمی‌خوام از این نوشته‌ها نتیجه خاصی‌ بگیرم، فقط می‌خوام بگم که نباید زندگی‌ رو سخت گرفت. شیرینی‌ زندگی‌ به این ندونستنِشِ که چی‌ می‌شه و تو چه خواهی‌کرد. و اینکه این‌ها فقط یک باره و برگشت نداره.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Tue, 12 May 2009 09:50:00 PDT

الان فهمیدم اگه قراره نقاشی زندگیم زیبا باشه، باید از قاب درش بیارم، مچالش کنم، یه گوشَشو بسوزونم، بعد هم کج بزنَمش به دیواری خالی‌ از هر نقاشی دیگه.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Sun, 10 May 2009 09:46:00 PDT

کوتاه است. بلند می‌شود. سایه‌ است. می‌میرد. شب می‌شود.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Fri, 08 May 2009 08:51:00 PDT

مينای کنعان رو ديدم(خلاصه)، دلم براي عليش سوخت.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Sun, 22 Feb 2009 10:38:00 PST

این‌قدر من رو می‌شناسی که وقتی می‌گم، به تخمم، بدونی واقعن به تخممه. ‌

noreply@blogger.com (Peshootan) — Mon, 05 Jan 2009 16:17:00 PST

وقتی خوب فکر می‌کنم، حرفی برای گفتن بهش ندارم به‌جز، "جزوت چه‌قدر مزخرف بود.".

noreply@blogger.com (Peshootan) — Thu, 01 Jan 2009 02:35:00 PST

چه‌قدر خوبه آدم حرف واسه گفتن داشته باشه، اونم نه به خودش، به بقیه.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Thu, 04 Dec 2008 16:08:00 PST

الان چند وقتی میشه که تخم‌هام به لای پا‌هام اضافی می‌کنه.

noreply@blogger.com (Peshootan) — Sat, 29 Nov 2008 08:00:00 PST

همه می‌گن فاصله شادی و غم یک چشم بهم‌زدنه.من می‌گم غم و شادی از هم دور نیستن، توی همن. یه بار غم توی شادی ، یه بار هم شادی توی غم.

به نظر من، نمی‌شه هیچ وقت شاد بود مگر اینکه غمی باشه. به زبون دیگه می‌شه گفت که وقتی شادی و همه چیز داره اون جور که دوست داری پیش میره، یه دفعه باید یه حس ناراحتی بکنی. مثله یه حس گناه. حسی که باعث میشه یه دفعه از اوج بیایی به کف.

نمیدونم مشکل کجاست. ولی هر چی هست، وقت‌هایی که حسابی حالت گرفته، میاردت روی مود.