Khuzestan - Persian Bloggers

»جمعه برای زندگی
»از وبلاگ:آزادنويس »توسط: - Homayoun Kheyri

Fri, 25 May 2012 09:47:45 +0000

يک چيزی ميگم يک چيزی می‌شنويد ها...

توی خانه ما، یعنی خانه پدری‌ام، ورزش کردن خيلی جدی‌ست. اصلن از زور جدی بودن خنده‌دار است. يک وقتی مادرم گير داده بود که لطفن نماز بخوان. دید حرفش خيلی جدی گرفته نشد. يک دستگاه ضبط صوت داشتيم برداشته بود نماز راديو را ضبط کرده بود و يک مدتی هم برای تشویق به نماز خواندن از همين دستگاه ضبط صوت استفاده می‌کرد. باز نشد. خلاصه گرفتاری بود. داستان خلاص شدن از این دينمداری زورکی توی خانه ما به اين ترتيب پایان پذيرفت که پدرم ديده بود من يک چيزهايی می‌گويم که اصلن معلوم نيست عربی‌ست يا مثلن فرانسه. بعد يک حرکاتی برای نماز درمی‌آورم که باز معلوم نيست رکوع و سجود است يا شيرجه و پشتک. و آخر سر اين که من همه‌اش در تمام موارد نماز صبح می‌خوانم که خيلی سريع فیصله پيدا می‌کند. گفتند "آقاجون شما لطفن نماز نخون". منتها اين بخش اول بود چون بخش دوم ماجرا اينطوری بود که "شما امروز چقدر ورزش کرديد". همين الان هم اين جمله در مکالمات تلفن بين ما رد و بدل می‌شود. در واقع اگر ديديد يک جایی سيل آمده و خانه و زندگی مردم روی آب است ولی يک آدمی دارد خیلی جدی توی سيل در حد رکورد زدن شنا می‌کند شک نکنيد که آن آدم من هستم.

سال اول دانشگاه هنوز اوضاع مالی‌ام خوب نبود، آمده بودم تهران و دانشجوی دانشگاه شهيد ملی سابق بودم. زنگ زدم به پدرم که بله اينطوری‌ست و دارم درس می‌خوانم و پرس و جو می‌کنم برای يک کاری که با اوضاع دانشجویی بشود انجام داد. گفتند "آقاجون روزها حتمن برو يک جايی بدو ولی قبلش نرمش کن که عضلاتت نگيره"... خوب است چند بار از ميدان هفت تير پياده رفته باشم ميدان وليعصر بعد تجريش بعد شريعتی بعد ميدان هفت تير. یعنی روحيه ورزشی در اين حد. اگر پدر من يک کمی ارتشی‌مآب بود شک نکنيد که همه اين مسير را سینه‌خيز می‌رفتم... يعنی راه نداشت بايد می‌رفتم.

مادرم از نمازخوان کردن من که دست برداشت تمام زورش را گذاشت برای کسب نتيجه مشابه در ورزش. حالا می‌نويسم متوجه می‌شويد يعنی چی. آمد جلوی چشم من خيلی جدی به مربی بستکتبال‌مان گفت "من فکر می‌کنم همايون حدود 5 سانتيمتر بايد قد بلندتر بشود". مربی هم توی رودرواسی گفت "چشم سعی خودمون رو می‌کنيم". اين سعی خودمون رو می‌کنيم در مورد حيوانات آزمايشگاهی هم جواب نمی‌دهد چه برسد به آدميزاد. منتها متعاقب همين اوضاع هر هفته عمليات متراژ قد من برای حصول اون 5 سانت برقرار بود. يک مدتی بعد هم عرض شانه به داستان قد اضافه شد. هر دوی اين موارد هنوز هم ادامه دارند. يعنی مادر من هر وقت بسته‌ای از ايران می‌فرستد استراليا اگر توی بسته يک لباس هم برای من بفرستند از XL کوچکتر تويش نیست. من هنوز دارم برای آن 5 سانتيمتر و عرض شانه XL تلاش می‌کنم. باور کنيد پرس و جو می‌کنند جوابم بايد قانع کننده باشد.

حالا جالب است که تازگی‌ها کشف کرده‌ام در غياب من بعنوان نمونه ورزشی حی و حاضر برای انجام آزمایشات قد و عرض شانه يک اتفاق خيلی مهیجی توی خانه پدرم دارد رخ می‌دهد. خانه پدری من طبقه اول يک مجتمع کوچک است و يک بالکن هم دارد. بعد از بالکن هم حياط خانه قرار گرفته. چند وقتی‌ست مادرم به اين فکر افتاده که خانه را در وهله اول يک جوری در حد اضافه کردن بالکن به اتاق پذیرايی امتداد بدهد. يک چيزی در حد چهار متر عرض در دو متر طول. بعد در ادامه يک پرش طولی ديگر هم تدارک ببیند و ديوار اتاق را مستقيم بچسباند به ديوار حياط که می‌شود حدود 8 متر طول. یعنی يک خانه‌ای خريده‌ايد که سابق اتاق پذيرایی‌اش مثلن 5 متر در 3 متر بوده ولی بعدن تبديل شده به 17 متر در 3 متر. حياط هم لازم نيست توی خانه گلکاری می‌کنيم. يک بنا هم آورده‌اند که نظر تخصصی داده که "شما چند روز برويد يک جای ديگری که گرد و خاک نخوريد من درستش می‌کنم". من به فکر افتاده‌ام که اقلن نقشه گوگل خانه پدرم را ذخیره کنم برای آیندگان که بدانند اين خانه قبلن چه شکلی بوده بعدن تبديل شده به زمين فوتبال. اگر اين بنايی که آورده‌اند یک کمی به خودش سخت نگیرد حتمن عمقی هم کار می‌کند و دو سه متری هم از پارکينگ مجمتع را اضافه می‌کند به خانه و از در خانه که وارد می‌شويد بايد ده تا پله برويد پايين تازه برسيد به محل خانه سابق. خيلی داستان شورانگيز و مهيج شده نه؟

حالا در خاتمه برای اين که جمعه‌تان ساخته بشود عرض می‌کنم که ما يک باغچه‌ی بزرگی توی خانه‌مان در اهواز داشتيم که بعد از مدتی هر چه درخت توی آن کاشته بوديم خشک شد. دوباره درختکاری کرديم باز خشک شد. برای بار سوم هم درختکاری کرديم باز نتيجه نداد. بعد فکر کرديم چه کارش کنیم که استفاده بهينه ازش بشود. توی اوضاع جنگی بهترين استفاده‌اش این بود که توی باغچه سنگر بکنيم. شروع کرديم به سنگرسازی توی باغچه. پدر صاحاب بچه‌مان درآمد تا سنگر درست کرديم. بعد تا آمديم برسيم به استفاده از سنگر يک مدتی آتش جنگ خوابيد. ديديم با اين همه زحمت خوب حيف است همينطور رهایش کنيم برود پی کارش. یک شب‌هایی می‌رفتيم می‌نشستيم تويش شام می‌خورديم. خيلی شاعرانه بود منتها هر بار شام می‌خورديم بعدش بايد يک حمام مفصل هم می‌رفتيم چون تا نوک پا تا فرق سرمان خاکی می‌شد. بعد از حمام هم باز توی خانه می‌نشستيم با دل راحت شام می‌خورديم. اگر الان آن خانه با شرايط قبلی‌اش بود مطمئن باشيد مادرم سنگر را بطور زيرزمينی تا دو تا کوچه آنطرف‌تر امتداد داده بود تويش مهمانی می‌داد. حالا هی بخنديد... این‌ها همه‌ش مال روحيه ورزشکاریه...

اين هم موسيقی جمعه برای زندگی.

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»نتیجه‌ی مذاکرات
»از وبلاگ:گناهکار »توسط: گناهکار

Fri, 25 May 2012 07:02:50 +0000

توی نشست استانبول گفتن چند روز دیگه توی بغداد مذاکره می‌کنیم، تو بغداد تصمیم گرفتن مذاکرات بعدی توی مسکو باشه، اون‌جا تعیین می‌شه دور بعدی پکن باشه، توی پکن قرار می‌ذارن دور بعدی توی کاراکاس باشه و اون‌جا می‌گن که مذاکرات بعدی توی پیونگ‌یانگ برگزار می‌شه، بعد اروپایی‌ها نمی‌رن پیونگ‌یانگ و تصمیم بر این می‌شه که مذاکرات توی دمشق برگزار بشه، توی دمشق نتیجه می‌گیرن که دور بعد توی جزایر کومور باشه؛ تا این‌که کشورهای دوست و برادر به پایان می‌رسن و جایی نیست که دیگه مذاکرات اون‌جا انجام بشه و در نتیجه مذاکرات بی‌نتیجه تموم می‌شه.

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»In a Better World 2010
»از وبلاگ:لحظه »توسط: sadegh56

Thu, 24 May 2012 02:40:52 +0000

بعضي وقتا اين احساس رو مي کني که بين تو و مرگ يه پرده س... اما وقتي تو يکي رو که دوست داري يا بهش خيلي نزديکي رو از دست ميدي اون پرده ناپديد ميشه و به وضوح مي توني براي يه لحظه مرگ رو ببيني اما بعداً اون پرده برمي گرده و تو به زندگيت ادامه ميدي بعد همه چي دوباره مثل اولش ميشه

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»مدیر کل میراث فرهنگی به چه قیمتی؟
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

Wed, 23 May 2012 23:46:00 +0000

ظاهراً دوره مدیریت پرویز پور فرخی مدیرکل میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری خوزستان که با حاشیه ها و انتقادهای فراوان همراه بود به سر آمده و قرار است فرد دیگری جایگزین او شود.

پیشتر نام افرادی مانند سیدی مدیر بنیاد مسکن انقلاب اسلامی اهواز، مریدی مدیر کل ثبت و احوال استان خوزستان و... برای جایگزینی مدیر کل فعلی میراث فرهنگی مطرح بود، این بار نام فرد دیگری از همکاران دوران آموزش و پرورش پورفرخی در میان است.

با این حال، دوستداران میراث فرهنگی می دانند که این گزینه تنها گزینه مطرح شده از سوی بعضی جریان ها نیست و اکنون که چند روزی از انتخابات مجلس گذشته است بسیاری از سیاسیون درصددند که در هر جای ممکن نیروها و یا افراد نزدیک به خود را برای مسئولیتی پیشنهاد بدهند.

اگر چه ممکن است مطرح بودن گزینه ای که درباره آن صحبت خواهم کرد یک...

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»خوزستان فقط یک موزه جنگ دارد!
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

Wed, 23 May 2012 22:56:47 +0000

به گفته یک فعال میراث فرهنگی مردم خوزستان از حضور گردشگران جنگ هیچ نفع اقتصادی نمی‌برند.

مجتبی گهستونی دبیر انجمن دوستدلران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان – در گفت و گو با هنرنیوز ضمن بیان این که گردشگری جنگ تقریباً بعد از جنگ جهانی دوم رایج شده است، اظهار کرد: شاید هدف این بود گردشگرانی که از این مناطق دیدن می‌کنند به نوعی به اقتصاد مناطق جنگ زده کمک کنند تا دوباره زیرساخت‌های از بین رفته بازسازی شود و مردم منطقه از صدمات و خسارات جنگ نجات پیدا کرده و در عین حرکت در مسیر بازسازی بخش‌هایی را به عنوان تداعی‌کننده خاطرات جنگ حفظ کنند.

وی افزود: اما متأسفانه این سیاست در مناطق جنگی ما مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. صرفاً عده‌ای بدون هیچ تأثیری روی اقتصاد و زندگی بومیان محلی از مناطق جنگی بازدید می‌کنند.

گهستونی با بیان اینکه سالیانه ۲ میلیون نفر از خوزستان در قالب کاروان راهیان نور دیدن کردند، تصریح کرد:...

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»هر سال تولدت پر از موشک ها!
»از وبلاگ:دل نوشته های یک دختر دم بخت »توسط: analytice

Wed, 23 May 2012 20:20:43 +0000

به احترام پر افتخار ترین زادگاه دنیا!

رادیو عراق خبیثانه می گفت:

" کشور بزرگ عراق ظرف 48 ساعت آینده اهداف تعیین شده در شهرهای مورد نظر را هدف حملات موشک های دور برد خورد قرار می دهد: الف _ دزفول "

و ما نیشخند میزدیم... مادرهایمان کوچه را آب و جارو میزدند... فرزندانمان در خط مقدم جبهه غرش دلاوریهایشان را به رخ می کشیدند... و پدر هایمان شهر را به جبهه ی مقاومتی تبدیل کرده بودند ارتش بعثی انتقام همه ی شکست هایش را از ما می گرفت و آنچنان از عظمت مقاومت و پایداری مردم شهر مات و مبهوت مانده بود که شهر را " بلد الصواریخ " لقب داد... شهر موشک ها!

شبهای غریبی را سپری کردیم... به دوست و آشنا می سپردیم که ببین ما امشب فلان جا می خوابیم اگر حمله شد بدانید رفتنی بودیم... رک تر بگویم عزیز دلم... می گفتیم اگر حمله شد بدانید شهید شدیم پیکرهایمان را پیدا کنید... بابا هنوز از شبی می گوید که چند متری خانه مان موشک فرود آمد و خانه ای که نصف و نیمه آوار شده بود... بابا هنوز می گوید... همسایه ها صدایمان می زدند... صدای جیغ می آمد... گریه های بلند... انقدر شوکه بودیم که نمی توانستیم اعلام زنده بودن کنیم... هق هق گریه ی مامان بالا گرفت دنبال بچه ها می گشت... آن وقت با یک صدای خش دار گفتیم زنده ایم... بیرون که آمدیم دستهای مردم زخمی بود و حتی خون آلود از آواری که کنار زده بودند... پسر خاله هایم بر سر می کوبیدند و برادرهایم پا برهنه دویده بودند... زنده بودنمان معجزه بود... معجزه!

شبها قبل از خواب در گوش هم اذان می خواندیم... وصیت نامه هایمان در جیب هایمان بود... گاهی هم برای هم از آرزوهایمان می گفتیم و توصیه و سفارشی که اگر نبودیم... اینها شده بود قصه های هر شبمان... و مرگ را به بازی می گرفتیم!

موشک های 9 متری و 12 متری بر سرمان می بارید... زیر بارش موشک ها و توپ ها و راکت ها ازدواج کردیم... اگرچه شب عروسیمان مصادف شد با شب شهادتمان... صدام حسین اعلام کرد ماه محرم حملاتش را با شدت بیشتری نثارمان می کند باز هم خندیدیم با طبل و زنجیرهایمان بیرون آمدیم عزاداری کردیم تا ارتش بعثی را به ارتش دلقکها تبدیل کنیم... مدرسه رفتیم درس خواندیم اگرچه گاهی صدای ضجه هایمان بدجور به گوش می رسید از معلمی که دیگر نبود و همکلاسی که شب قبل شهید شده بود... بچه دار شدیم لالایی بچه هایمان شد صدای موشک و خمپاره!

سوغات جبهه " پوکه " بود سوغاتی که مهمترین اسباب بازی ما بود... خانه هایمان را تغییر دکوراسیون می دادیم با جعبه هایی که جای مهمات بود... حتی حاجی شدیم... مردم آمدند زیارت قبولی در آن خانه هایی که نصفش آوار بود و زیباترین نقش گچبری هایش ترک های حملات موشکی... گاهی رفتیم خانه ی عمو دیدیم عمو نیست... تکه های بدن عمو را از روی درخت و زمین جمع میکردند... باورمان نمیشد... خانم فلانی بیماری اعصاب دارد... گفتند علتش همان وقتی بود که داشت در حیاط لباس میشست... یک سر افتاد کمی آن طرف تر از لوله آب... یک سر بدون تن... شدت حمله سر را از تن جدا کرده بود... امین که از دنیا رفت همه گفتند نارسایی قلبش حاصل روزهای جنگ است!

ما حتی رسم مهمان نوازی را خالصانه به جای آوردیم... ما مردمانی بودیم که حضورمان در شهر و زنده بودن زندگی هایمان امید را راهی دلهای رزمندگان میکرد... از مقاومت ما دلهایشان قرص میشد... مهربانی هایمان را بی هیچ چشم داشتی وقت مهمان نوازی ادا میکردیم... هیچ رزمنده ای نیست که از شهر ما و مهربانی این مردم بی خاطره باشد!

دزفول!... تو مادر همه ی دلاوریهای دنیایی... مقاومتت و پایداریت ارتش بعثی را به زانو در آورد تا الگویی باشی برای تمام روزهای تاریخ... بیشترین آمار شهدای غیر نظامی را مردمان تو به یادگار گذاشتند 2600 فرزندت پر پر شدند... عطر حضورشان در کوچه و پس کوچه هایت می پیچد ظهر عاشورا... 28 گلزار شهیدت هزاران تکه از دلهای ما را درون خودش جای داده... چه مادرهایی که چشمانشان تا ابد بر در خیره ماند آخرش هم مسافرهایشان نیامدند... بیش از 4000 جانباز نفسهایشان کمی متفاوت بالا و پایین می رود ... بیش از 19000 خانه ات ویران شد... چند باره از نو بنا کردیم تو را... تا به دنیا بیاموزیم بیش از خیانتهای بنی صدر به تو وفاداریم!

وجب به وجب خاک مقدست بیداد میکند از رشادتها و شجاعتهای شیر مردان و شیر زنانت... فرزندان دیروزت وصله ی عجین شده ای با خط مقدم های جبهه بودند و فرزندان امروزت در بالاترین مقامات کشوری ادای خدمت میکنند در حالیکه شناسنامه هایشان خبر از زادگاه بودن تو و مادر بودن تو می دهد و هرازگاهی به دامان پر افتخار تو برمیگردند آخریشان " سردار سوداگر " بود... تمام شهر در غم از دست دادنش ماتم گرفته بود... روزی که از تهران آمد روی پیکرش پرچم ایران بود و چند شاخه گل... ما از طرف تو برای سردار نوشتیم " خوش آمدی سردار "!

حالا سردار نیست و نه حتی آن 2600 شهیدت... ما هم که هستیم چشم نجابت داریم اما مادر تو برایمان دعا کن... تو با روح بلند همه ی فرزندانت برایمان دعا کن... که علی رغم همه ی محرومیت ها و تبعیض ها افتخار زادگاه بودن تو را برای ابدیت به دوش بکشیم و هر لحظه افتخاری به دیگر افتخاراتت بیفزایم که ما فرزندان خلف توایم که از همان بدو تولد نمک گیر خاک مقدست و زلالی بی نظیر " دز " شده ایم!

چه حکایت عجیبی داری دزفول... چه دل می ربایی... امسال جشن تولد افتخاراتت مصادف شد ما حضور 96 شهید که تازه از راه رسیده اند قرار است پنج شنبه شب در کنارشان دعای کمیل بخوانیم در جوار ملکوتی و زیر سقف همیشه سبز امامزاده سبزقبا ... و شب لیله الرغائب... یکی از فرزندانت چقدر زیبا در وصف تو گفت " که وقتی خورشید در دزفول غروب کند لیله الرغائب میشود "!

" تو بزرگ پایتخت مقاومت ایرانی... 4 خرداد روزیست که تو برای دنیا نمونه و الگو انتخاب شدی..لوح زرینت در چهارم خرداد سال 1366 برای تمام تاریخ به عنوان مقاومترین و نمونه ترین شهر بر بلندای ایران درخشید... امشب شب تولد توست... تولد همه ی افتخاراتت مبارک "

پ.ن 1: خوزستان... تو آسمان خراش نداری عزیز دلم... تو ساختمان های مهم اداری و سیاسی نداری روی دیوارهای تو هنوز جای موشک و خمپاره هاست..هنوز عطر باروت پیچیده در کوچه پس کوچه هایت... جهان آرا نیست که ببیند خرمشهر آزاد شد اما لایق بیش از این خرمی هاست.آبادان تو به آبادی رسید؟..با خاک دفن میشوی اول تهران تعطیل میشود... مردم تو خاک می بلعند اول بین مردم تهران ماسک توزیع میشود... گاهی گمان میکنم تو " یتیمی "... غمی نیست که مینازم به خاک پر از افتخارت از جنوبی ترین نقطه ات خرمشهر تا شمالی ترینش دزفول... وجب به وجب تو با خون، ارزشها، مقدسات سرشته شده است... اگرچه داغ بسیاری بر توست و اگرچه زخم بسیاری از تبعیض ها و حق های پایمال شده و محرومیت ها را بر دل داری... اما همین عزت برای تو بس که نه به لطف فلان ساختمان ها... و نه به لطف فلان امکانات و حضور فلان افراد... به لطف بی کسی هایت به لطف فرزندان از دست رفته ات..به لطف مظلومیتهایت و شیر مردان و شیر زنانت.. دو روز از تاریخ تقویم ایران را آنچنان پر افتخار از آن خود کرده ای که در طول تمام تاریخ هیچ وجبی از این خاک نتوانست بنام خود کند..همین بس که تو کربلای ایرانی... همین بس!

پ.ن 2: فردا شب لیله الرغائبه... سوسک شه هر کسی دعام نکنه

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»خرمشهر، بعضی خاطرات
»از وبلاگ:آزادنويس »توسط: - Homayoun Kheyri

Wed, 23 May 2012 06:52:58 +0000

مسجد جامع خرمشهر درست در گوشه يک چهارراه درست شده. خيابان روبرویی از يک ميدان که اسمش "فلکه دروازه" بود شروع می‌شد و خيلی پت و پهن بود و در ادامه‌اش در کنار مسجد تبدیل می‌شد به يک خيابان باريک. خيابان ديگر که متقاطع بود از سمت راست مسجد شروع می‌شد و تا رودخانه که سمت چپ مسجد می‌شد ادامه پيدا می‌کرد.

من توی آن خيابان پت و پهن روبرويی و در سن 5 سالگی به کودکستان فرستاده شدم. اولين کودکستان خرمشهر که اسمش شهناز بود. در 6 سالگی در انتهای خيابانی که به "فلکه دروازه" می‌رسيد کلاس اولی شدم در يک مدرسه‌ای به نام "پهلوی". تا کلاس پنجم آنجا بودم. معلم کلاس پنجمم برای شش ماه بعنوان معلم حساب می‌آمد خانه‌مان. يک پيرمرد خوش اخلاقی بود که با همه خوش اخلاقی‌اش هر روز سر ساعتی که همه در حال فوتبال بازی کردن بودند می‌آمد که حساب ياد من بدهد. چون خودش ماشين نداشت بايد يکی می‌رفت دنبالش و می‌آوردش خانه‌مان. يک روزی که پيدايش نکرده بودند که بيايد برای درس دادن من از زور خوشحالی آنقدر با دو تا انگشتم سوت زدم که پدرم همانی که معلم را می‌آورد خانه‌مان صدا زد و گفت "برو اگه زير زمين هم شده پيداش کن". ایشان را از روی زمين پیدا کردند و درس حساب آن روز هم داده شد. متوجه باشيد توی خانه ما که هميشه ورزش کردن از نماز خواندن واجب‌تر بوده و هست وقتی به جای فوتبال برويد حساب بخوانيد آنوقت درس حساب يعنی چقدر ارج و قرب دارد.

توی آن خيابان باريک کنار مسجد جامع خانه یکی از دخترعموهای من بود که اصلن اهوازی‌ست ولی با يکی از فاميل‌های‌مان که خرمشهری بود ازدواج کرده بود و آمده بود خرمشهر. برای عروسی‌شان يک گروه نی‌انبان خرمشهری و يک گروه رقص و آواز عربی از آنطرف شط، یعنی از عراق، آورده بودند. فارسی و عربی حرف زدن همه‌شان مثل هم بود و با همه‌شان هم می‌شد حرف زد. از قضا گروه عراقی را هر از گاهی توی اين عروسی و آن عروسی و گاهی جدا جدا توی خيابان هم می‌شد ديد. بعضی‌های‌شان ماهی‌فروش بودند و صبح با بلم می‌آمدند توی بازار ماهی‌فروش‌های خرمشهر و عصر همانطوری برمی‌گشتند خانه‌شان. توی عروسی يکی از دوستان‌مان تمپونواز گروه عراقی با گروه بندری ايرانی آمده بود. معلوم شد تمپویی اينطرفی رفته بوده يک گروه ديگری راه انداخته بوده و اين‌ها هم تمپونواز عراقی را آورده بودند. شوهر دخترعموی من يک موتور وسپا داشت که دوره نامزدی با هم می‌رفتند اينطرف و آنطرف. بعدها يک پيکان خریدند با يک نمره که روی آن بزرگ نوشته شده بود خرمشهر.

توی خيابان سمت راست مسجد جامع خانه يکی از دوستانم بود. اسمش مجيد بود. سال 58 يک موتور ياماها 80 خريده بود. خیلی خوش‌تيپ می‌رفت دنبال دوست دخترش و با هم موتورسواری می‌کردند. مشکل اصلی اين بود که دنده پایی موتور را بايد با بالای کفش عوض می‌کرد و در نتيجه هميشه بالای لنگه چپ کفش‌های مجيد خط می‌افتاد. دسته‌های روز عاشورا جلوی خانه مجيد متوقف می‌شدند چون تا خود مسجد جامع پر از دسته و آدم بود. در نتيجه خانه مجيد و خانه‌های کناری‌شان تبديل می‌شد به محل آب خوری مردم و اهل دسته‌ها. من و 4 تا از دوستان نزديکم مدام همان طرف‌ها بوديم. مجيد، محمد، مسعود و منصور. از بين اين‌ها مسعود رقيب ورزشی‌ام بود. تنها ايرادش اين بود که اگر روی سکوی مسابقه شنا به او می‌گفتند "مسعود بيا سمبوسه آوردن" مسابقه را ترک می‌کرد، توی استخر المپيک هم که بود باز اول بايد سمبوسه را می‌خورد بعد درباره مسابقه تصميم می‌گرفت. يک مدتی هم توی دبيرستان رقيب درسی شده بوديم.

توی خيابان سمت راست مسجد جامع یک خياطی مردانه بود. پنج تا کت و شلوار و پيراهنی که من به خياط سفارش دادم را خياط همان خياطخانه دوخت. بد يا خوب، حالا اصلن من اهل خياطی رفتم نيستم يعنی تا ایران هم بودم اهلش نبودم، ولی خياطی بلدم تا دلتان بخواهد. آن اوایل خياطخانه عبارت بود از يک اتاق به نظرم سه متر در چهار متر. خياط هم یک آقای لاغر باریکی بود که آن اوايل که من يادم هست پيراهن سفيد و شلوار خاکستری روشن می‌پوشید. اواخر تا کمی بعد از انقلاب خیاط‌خانه تبديل شده بود به يک جای مفصل که هم پارچه‌فروشی بود و هم خياطخانه. خیاط همانطور لاغر باقی مانده بود ولی خوش‌پوش شده بود. هميشه يک تويوتای قهوه‌ای هم روبروی مغازه‌اش ايستاده بود، لابد مال او بود.

بعد از جنگ که رفتم خرمشهر خبری از کودکستان شهناز نبود که نبود. از خانه دخترعمویم به اندازه يک ميخ هم چيزی باقی نمانده بود. خانه مجيد هم صاف صاف شده بود. خياطخانه هم به همچنین. از خانه خود ما چند تا تکه موزايیک حمامش باقی مانده بود.

دخترعموی من نوه‌دار شده. با همان پيکان نمره خرمشهر فرار کردند و تا اواخر جنگ هم نگهش داشتند، هر مدتی خانه يکی. بعد ديدند دردسرش بيشتر از اين حرف‌هاست فروختند رفت. مجيد معلوم نشد کجاست ولی سال‌ها بعد در بروجرد يکی از دوستانم گفت برويم مغازه کفاشی کفش تعميری‌ام را بگيرم. همانجا يکی از دوستانش را ديد آمد معرفی‌مان کند بهم ديد ما پريديم همديگر را بغل کرديم و افتاديم به زار زار گريه کردن. بابای محمد بروجردی بود بعد از جنگ رفته بودند بروجرد.‌ مسعود يک مدتی رفته بود گرگان. بعد تهران، بعد نمی‌دانم کجا. بيخبرم. منصور را از آقای فروزنده سپاه بپرسيد کجاست. برادر کوچک ايشان بود.

من حالا استراليا هستم. توی اين همه سال که از من پرسیده‌اند کجايی هستی گفته‌ام ايرانی‌ام. وقتی گفته‌اند کجای ايران گفته‌ام جنوب، خوزستان. منتها وقتی کسی می‌پرسد کدام شهر من هيچ شهری را نمی‌شناسم که چيزی از دوران کودکی و نوجوانی‌ام را بشود توی آن پیدا کرد. همان وقتی که چهار تا موزايیک حمام خانه‌مان را پیدا کردم ديدم همان را هم نياورم بهتر است. خوب چطور می‌شود اين همه چيز را توی آن يک تکه موزاييک پيدا کنم؟

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»تابوت مطبوعات خوزستان بر شانه کیست؟
»از وبلاگ:گاه نوشت های محسن مرادی »توسط: mohsenmoradi

Tue, 22 May 2012 15:48:38 +0000

عدم رعایت اخلاق حرفه ای

تابوت مطبوعات خوزستان بر شانه کیست؟

در روزهای اخیر شاهد اتفاقات ناگواری در مطبوعات خوزستان بوده ام. حتی ناگوارتر از فوت حسین و همسرش که تا این لحظه نبودشان را باور ندارم.

چه خوب گفته بود “سیروس شعر ناب” که "رفته چه داند که تابوت بر شانه کیست؟ " اکنون هم نمی دانم که تابوت مطبوعات خوزستان بر شانه ی کیست و به کجا می رود؟ هر آنچه هست عدم رعایت اخلاق حرفه ای مطبوعات است.

شاید این شرم آورترین سخنی باشد که ناچارم به زبان بیاورم و آن این است که در چندنشریه مطالبی را شاهدیم که در وقاحت تمام، نام نویسنده آن را حذف نموده و نام خود را ابتدای مطلب ذکر می کنند.

برخی ها هم نیز در کمال نادانی و کوته فکری مطالب سایت ها و خبرگزاری ها را به عنوان سرمقاله های خود چاپ می کنند.البته نمود عینی آن را می توان در چند ویژه نامه که این روزها با حمایت و مساعدت شهرداری چاپ می شوند، به وضوع رویت کرد.

در عصر ارتباطات و در روز روشن، حاصل دست رنج دیگران را با دو کلیک به نام خود به چاپ می رسانند، بی آنکه خم به ابرو بیاورند.

پس اخلاق به کدام سو رفته است؟ و می رود؟

سرقت ادبی این روزها در مطبوعات توسط عده ای که الفبای روزنامه نگاری را ندانسته و بویی از اخلاق رسانه ای نبرده اند بیداد می کند.

شاید مقصر اصلی این گونه اتفاقات، سردبیران و مدیر مسئولانی است که "بدون هیچ سابقه ای" تنها به "حسن رابطه"، "صاحب مجوز نشر" می شوند و پای در عرصه خطیر مطبوعات می گذارند باشد.

بی شک این گونه افراد، کسانی بهتر از خود را انتخاب نکرده و نتیجه ای جز آنچه اکنون شاهدیم در پی نخواهد داشت.

براستی چرا مطبوعات خوزستان اسیر این گونه سرقت ها شده است؟

به نظر می رسد باید هرچه سریع تر از اپیدمی شدن این گونه سرقت ها جلوگیری نمود.

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»چرا میراث زنده دانش سنگبری تحت حمایت سازمان میراث فرهنگی نیست؟
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

Tue, 22 May 2012 12:20:00 +0000

بسیاری از سردابهای زیرزمینی شهر گردشگری شوشتر محصول دست تنها بازمانده هنر سنگبری است که روزهای سخت عمر خود را درحالی می‌گذراند که سازمان میراث فرهنگی وی را به عنوان هنرمند صنایع دستی و یا به عنوان مرمتگر تحت پوشش خدمات حمایتی قرار نمی‌دهد.

در استان خوزستان از هر که بپرسی می داند در میان هنرمندان واساتید هنر سنگ و سنگبری در شوشتر، خانواده میرسنگبر چه کسانی هستند اما گویا این شهرت را تنها متولیان حمایت از هنرمندان صنایع دستی و میراث فرهنگی درک نکرده اند.

استاد محمد جواد میر سنگبر تنها بازمانده از نسل اساتید گذشته هنر سنگبری است که به رغم کهولت سن هنوز دست از کار نکشیده است. او هنر سنگبری را از پدرانش به ارث برده و از 85 بهاری که دیده، 65 سالش را به هنر سنگبری اختصاص داده است.

تا جایی که بسیاری از دستکندهای شهر نظیر...

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»خودنگاره های جن دیویس
»از وبلاگ:Amir Hossein Kardouni »توسط: kardouni

Mon, 21 May 2012 20:11:00 +0000

هویت، زیبایی و تصویر بدن، موضوعاتی هستند که جن دیویس^۱ در مجموعه "خودنگاره ها"^۲ دستمایه کار خود قرار می دهد.خانم دیویس در این مجموعه که ده سال در حال کار بر روی آن است، کشمکش احساسی و فیزیکی خود با اضافه وزنش را شجاعانه برای ما عیان می کند. او ما را با صداقتی غیرمعمول که با کمپوزیسیونی دقیق و نورپردازی لطیف همراه شده به زندگی خصوصی و دغدغه های ذهنیش درباره زیبایی و جنسیت دعوت می کند.
این عکس ها مستند نیستند به معنای اینکه در زمان و مکان وقوع اتفاق، عکاسی شده باشند اما شدیدا بر لحظات واقعی زندگی خانم دیویس که نشان از احساسات اوست استوار است. درهر تصویر او را درگیر سناریویی خاص از زندگی که در ارتباط با مکانی خاص هستند می بینیم که به نوعی او را از بقیه جامعه جدا می کند.
این عکاس ساکن نیویورک در بیانیه مجموعه اش می نویسد: "عکاسی وسیله ای است که از آن استفاده می کنم تا داستان خودم در در زندگی را بگویم. روزنه ای برای نشان دادن افکار و عقایدم در جامعه ای که در آن زندگی می کنیم. جامعه ای که یک مدل خاص از وضعیت جسمانی را دیکته می کند".

عکس های بیشتر از این مجموعه

1.Jen Davis
2.Self-Portraits

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»شور و شیرین!
»از وبلاگ:زیر یک سقفــــــʚϊɞ »توسط: zire1saghf

Mon, 21 May 2012 19:44:00 +0000

پشت دخل کیوسک روزنامه فروشی ایستاده بود و راست راست می گفت آب نبات خارجی داریم ایرانی ها به درد نمی خورند. گفتم ایرانی ها که بهترند و منتظر جواب نماندم. زیرلبی چیزی شبیه «آره تو راست می گی» یا «همون که تو می گی» گفت و من بی اعتنا به راهم ادامه دادم. بی اعتنا به راهم ادامه دادم و در حالی که دور می شدم زیر لبی چیزی شبیه «برو بابا» نثارش کردم! . وارد سوپر مارکت نزدیک کیوسک شدم و سراغ آب نبات چوبی هایش را گرفتم!. خیر! ٬ این ها هم به کارم نمی آمدند. فقط چند ثانیه فکر کردن کافی بود تا بتوانم چوب شور ایرانی سالم و خوش مزه را با آب نبات های بی خاصیت و پرضرر خارجی عوض کنم.

می خواستم این پروانه ها را درست کنم و نتیجه چیزی شد که در تصویر پایین می بینید:

_↓↓↓

شاید همیشه نتوانیم کالای خارجی نخریم ولی گاهی وقت ها با کمی فکر کردن می توانیم جایگزین های غیر قابل مقایسه ای پیدا کنیم. مقایسه کنید آب نبات ۳۰۰-۲۰۰تومانی را با چوب شور بسته ای ۱۰۰ تومان و در هر بسته حدود۳۰ دانه چوب. قابل مقایسه است؟!

امروز اولین جلسه ی کلاس داری را پشت سر گذاشتم. معلم قرآن در یک دارلقرآن تازه تاسیس ولی فعال در شهر اهواز. برایم دعا کنید.

پروانه ها را برای بچه های کلاسم آماده کرده بودم. دادم شان دست شان و گفتم چوب شورهای تان را بخورید٬ وقت رفتن به خانه دوباره چوب شور برای تان می گذارم.

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»بقعه پیر خمسین خرابه‌ای میان زباله‌ها
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

Mon, 21 May 2012 10:34:00 +0000

شوشتری‌ها در زبان محلی بقعه خمسین را پیر خمسین می‌نامند. بقعه‌ای که پرونده‌ ثبتی آن بدون دریافت شماره ثبت آماده شده اما شرایط بقعه که در داخل بافت تاریخی شوشتر هم واقع شده اسفناک‌تر از آن است که ثبت به فریادش برسد. پیر خمسین حالا دیگر تبدیل به خرابه‌ای در میان زباله‌ها شده‌است.

شهر تاریخی شوشتر که به دارالمومنین و چهل‌پیر معروف است مزارهای بسیاری دارد که بخشی از آنها را به علما، سادات و نوادگان ائمه و برخی دیگر را به مشایخ طریقت نسبت داده‌اند. بقعه یا پیر خمسین که در بافت تاریخی شوشتر واقع شده بدون شماره ثبت در میان زباله‌ها تبدیل به خرابه شده‌است.

با گذر از کوچه پس کوچه‌های بافت تاریخی شوشتر مزار شخصیت‌هایی مشاهده می‌شود که محل زیارت اهالی شوشتر به‌شمار می‌روند. بقعه خمسین هم یکی از امکان زیارتی شوشتر است. این بقعه منسوب به یکی از عرفا است. روایت‌ها حکایت از آن دارد که این شخص به دلیل 50 بار پیاده روی تا مکه و مدینه به پیر خمسین معروف شد و بقعه هم به‌همین منظور نامگذاری شده است.

مجتبی گهستونی، فعال میراث‌فرهنگی و دبیر انجمن دوستداران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان در این‌باره به CHN می‌گوید:...

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»دخالت سپاه در انتخابات
»از وبلاگ:مَتَتی »توسط: مَتَتی چارچشم

Mon, 21 May 2012 04:19:00 +0000

علی مطهری:
از نقاط ضعف انتخابات مجلس نهم با همه شکوهی که داشت، دخالت سپاه پاسداران در بسیاری از حوزه‌های انتخابیه به صورت حمایت جدی از کاندیداهای موردنظر خود بود.
بسیاری از کاندیداها، چه آنها که رأی آوردند و چه آنها که رأی نیاوردند، این واقعیت را تأیید می‌کنند.
این امر آفتی برای سپاه و برای آینده انقلاب اسلامی و مخالف توصیه معروف امام (ره) است.
khabaronline.ir

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
برای دنبال کردن مَتَتی لطفا فقط از این آدرس استفاده کنید:
http://feeds.feedburner.com/mattati

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»کامه دنیا:
»از وبلاگ:دل نوشته های یک دختر دم بخت »توسط: analytice

Sun, 20 May 2012 20:49:54 +0000

سه روز بود اعتصاب غذا کرده بودم اونم در حالیکه این روزها بدنم بیش از همیشه نیاز به تقویت شدن داشت... از طرفی اون واکسن هم باعث شده بود همش احساس کسالت کنم... دیشب عموم اینا دقیقا موقع شام اومدن خونه مون... ضایع بود دیگه رفتم سفره و غذاها رو اماده کردم بعد مونده بودم جلوی عموم اینا بخورم یا نه... که راستش انقده گرسنه بودم که دنبال بهانه بودم تا عموم گفت مهسا چرا نمیاد؟..از خدا خواسته گفتم الان میام..بعد هم یه جوری جلوی مامان اینا نشون دادم که مثلا نخواستم جلوی مهمونها تابلو بازی در بیارم که اعتصاب کردم و حسابی خوووووووووووردم!

توی خونه ی ما بابا به شدت حساسه که موقع غذا همه باید بیان کنار سفره و خیلی بدش میاد کسی نباشه یا دیرتر یا زودتر غذا بخوره..دیشب دیدم به روی خودش نمیاره اما پیدا بود خوشحاله اعتصابم رو شکستم:دی

موضوع هیچ چیز خاصی نیست جز همون خواستگار بازیهای همیشگی... سه تا خواستگار سمج که البته یکیشون که توی چند پست پیش گفتم اشنا از اب در اومده دیگه حالمو از سماجت داره بهم میزنه... و مامان اینا هم حسابی تائیدش میکنن... حتی اگه شریک هم نبود..من اصلا از این خانواده خوشم نیومد..من دلم میخواد شوهرم یه خانواده ی صمیمی و راحت داشته باشه اما اینا اینجوری نبودن تازه از اون دخترشون هم اصلا خوشم نیومد... و یه موج منفی توی ذهنم به وجود اورده!

خواستگار دومی کارمنده... یک خانواده ی بی نهایت خودمونی یعنی توی جلسه ی خواستگاری خودم واقعا راحت بودم باهاشون خوش برخورد بودن اما سطح خانواده شون به ما نمیخورد نه اینکه ما خیلی سطح بالا باشیم نه اما خب تفاوت بینمون زیاد بود اینا از فامیلهای نزدیک زن عموی بابا بودن و بابا صرف آشنایی نزدیک اجازه داد بیان، مامان هم اینو کرده بود بهونه و کلا" مخالف بود حتی بیان خونه مون که من گفتم حتی اگه مخالف هم باشم دلم نمیخواد دلشون بشکنه اینا خودشون هم میدونن ما الکی قبول نمیکنیم اما زشته چون بینمون تفاوت هست اینو به چشمشون بیاریم و بگیم اصلا خونمون راهتون هم نمی دیم!

مامان چون دلش با اون خواستگار اولیست و روزی صد بار می گفت دیوونه ای مهسا از اینا دفاع میکنی اما اونا رو قابل نمیدونی؟..خب من که با جفتش مخالف بودم اما گلاب به روتون ببخشیدااا ولی سگ این خانواده ی سطح پایین این پسری که دلش خوش بود به حقوق کارمندیش شرف داشت در نظرم با اون خانواده ای که جد در جد خان و خان زاده و تاجر بودن و اون پسری که شغل آزاد داشت اونم به لطف گردن کلفتی باباش و اجدادش!

بعد توی مراسم خواستگاریمون هم مامانش خودشو کشت بس که از عروس بزرگشون تعریف کنه " ماشالا سیما خانوم عروسم حتی قیافه اش به خودمون شبیهه چه برسه اخلاقش "... بعد هم چند بار گفتن میدونید تا حالا خواستگاری چند تا دختر رفتیم؟ اما هیچکدوم مث سیما خانوم به دلمون نمیشینه... ماشالا سیما خانوم یه روز نبینمش دل تنگش میشم، ماشالا بس که سیما خانوم رو دوست دارم وقتی توی خونه هم نباشه انگار قیافه اش جلوی چشامه، دخترام میگن سیما خانوم رو بیشتر از ما دوست داری، سیما خانوم از اخلاق و قیافه نظیر نداره، واسه این پسرمم خیلی حساسیم روی این مسائل دروغ چرا؟ ماشالا پسرمم هم خوشگله هم خوش تیپ!

تو رو روح امواتتون اینا رو می نویسم نیاید اینجا بگید مهسا تو خوشگلی ما نیستیم که چهره ی من معمولیه معمولی فرزانه و نهال جفتشون منو دیدن من فقط دارم میگم چی دیدم از این خانواده... چنان این خانواده خودشون و سیما خانوم رو روی ابرها می دیدن که انگار کی هستن..همون اشنامون که منه بیچاره رو معرفی کرد به اینا خداییش گفت خیلی روی قیافه حساس هستن... من همون موقع گفتم لابد خودشون هم خوشگلن که ملاکشون اینه یکمم دلم رو خوش کردم که منو هم نمی پسندن... نمیخوام عیب بزارم روشون چون خودم به مراتب هزارتا عیب بدتر دارم ولی کسی که میره خونه ی مردم و روی دختر مردم هزارتا عیب و ایراد میزاره..خودش باید یه حسنی داشته باشه تاجایی که من این خانوم و دختراشو دیدم و عروسی که ندیده می گفت به خودمون شبیهه واقعا چهره ی های خوشگل و جذابی نداشتن... وقتی دوستام میان تعریف میکنن مهسا فلانی اومده خواستگاریمون تا وارد اتاق شدیم انچنان نپسندیدنه خودش رو نشون داده که دو دقیقه بعد سریع رفتن... و کلی بابتش گریه میکنن با یه همچین آدمایی سر و کار دارن دیگه!

بعد حالا فک کن مامان و بابام توی شرایط مخالفت من به مسعود گفتن مسعود جان شما برو محل کار این شازده و ببینش... انگار نه انگار من دارم میگم پدرجان مادر جان من مخاااااالفم..مسعود هم رفت گفت ظاهرش خوبه، بعدم مامانو بابام خودشون رفتن دیدنش مامان هم تا برگشت خونه به مینا گفت هم خوش تیپه هم خوش قیافه به مهسا هم خیلی میاد... منم این وسط نقش چغندر رو بازی میکردم... حالا اونم با خانواده اش همچنان در حال رفت و امد و تماس گرفتن بودن... ناگفته نماند که از وقتی اومده بودن هر هفته چمعه ها صبح تماس می گرفتن و ضمن عرض صبح بخیر و جمعه ی خوبی داشته باشید یک ساعت روی مخ مامان و بابا رژه می رفتن... تلفن که قطع میشد دعواهای ما بالا می گرفت... اون موقع بود که نقش چغندری من حذف میشد و با ارتش تا دندون مسلحم وارد میدون میشدم... اینهههههههههههه:)... خلاصه که چند هفته است من برنامه ی صبح جمعه با شما رو با خواستگارم دارم:دی

به مامان اینا گفته بودن فقط 5 دقیقه راضیش کنید همدیگه رو ببینن فرض کنه استادشه، داداششه، پسر عموشه، منم گفتم شما بگید 5 ثانیه..عمرا نمیخوام ببینمش... بعد این بار اخری که تماس گرفتن به مامان اینا گفته بودن که اجازه بدید فکر کنه ما هم عجله ای نداریم و تماس میگیریم دوباره... مامان اینا هم کمر بستن منو تحت فشار بزارن تمام بحث ها و دعواهایی هم که توی خونه مون بود چیزی رو تا این لحظه تغییر نداده جز اینکه من زدم به بی خیالی... اعتصاب غذامو به لطف عموجان شکستم و هرچی هم دعوام میکنن و داد و فریاد و اینکه مامان باهام قهره و هرچی من خودمو بهش نزدیک میکنم اصلا منو به چشم نمیاره یا اینکه بابا به زور تحویلم میگیره..بازم نمیخوام خیلی خودمو درگیر کنم به اندازه ی کافی دلتنگی هام زیاد هست کم مونده با این چیزا خودمو از پا بندازم!

این گریه های یواشکیم هم همش الکیه..میدونید من خیلی خر بودم که وقتی داشتم زبان میخوندم و مامان یه چیزی گفت که منو خیلی ناراحت کرد و واقعا دلم گرفت زدم زیر گریه... بعدش سریع اشکامو پاک کردم و صدای لرزونم رو صاف کردم و با قاطعیت به همشون گفتم که لازم نیست بجای خدا حکم صادر کنن و سرنوشت هرکسی بسته به لطف نظر خودشه..ممکنه من بدبخت ترین آدم روی کره ی زمین بشم و یا حتی خوشبخت ترینشون..و یه سری چیزای دیگه که هیچ ربطی به خودم نداشت فقط دفاع کردم از خدا با همه ی حکمتهایی که میتونه واسه بنده هاش داشته باشه!

بعدش به پنجره فولاد امام رضا و گره های باز نشده ی حاجتم فکر کردم و یه دل سیر زار زدم، مطمئنم همه ی این روزها تموم میشن... این گریه های منم همش الکی و از روی خریت محضه..نباید نا امید بود:)... تازه امشبم هم میخوام برم با بچه ها پارک و کلی خوش بگذرونم و گور بابای این دنیا با همه ی سختی هاش... مگه چند روز زنده ام که بخوام انقده خودمو درگیر روزهای تلخ کنم یا دعواها و چهره ی اخم آلود مامان اینا... امروز داشتیم با دکتر "ش" حرف میزدیم من گفتم... آقای دکتر دنیا دو روزه یک روش به کام منه یه روز دیگه اش رو هم به زور به کام خودم میکنم... گفت اگه نشه چی؟ گفتم زوریه باید به کام من بشه... از لحنم قهقهه ی خنده اش بالا گرفت... حق با دکتر بود باید قهقهه زد... قهقهه به همه ی این روزها!

پ.ن 1: منو ببخش اگه بهت دروغ گفتم اگه وقتی توی رستوران بودی و سفارش غذا میدادی منم می گفتم کباب خوردم... یا وقت ناهار سریع ارتباطمون رو قطع میکردم که مثلا باید برم ناهار بخورم اعتصاب غذای من به همه ی بی خوابیها و زحمتهایی که با فرسخ ها فاصله برای زندگی و آینده مون تحمل میکنی و دم نمیزنی... در:)

پ.ن 2: میدونم خیلی هاتون برام دعا میکنید..ممنون رفقا اگرچه منم دلم میخواد بهم برسیم اما شاید واقعا صلاحمون در بهم رسیدن نباشه... همه چیز رو سپردم دست خدا... فقط دعا کنید گره من از پنجره فولاد باز بشه:)

پ.ن 3: منتظر کامنتهات هستم!

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»برگزاری نمایشگاه عکس و مسابقه نقاشی هفته میراث فرهنگی
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

Sun, 20 May 2012 13:39:00 +0000

به مناسبت هفته میراث فرهنگی مسابقه نقاشی و نمایشگاه عکس اهواز قدیم با موضوع میراث فرهنگی برگزار شد.

این مسابقه و نمایشگاه از سوی انجمن دوستداران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان و با همکاری روابط عمومی و امور بین الملل شهرداری کلانشهر اهواز و شهرداری منطقه یک در روز ۲۸ اردیبهشت ماه در پارک باغ معین اهواز برگزار شد.

در مسابقه نقاشی هفته میراث فرهنگی حاضرین در دو بخش حرفه ای و آماتور اهواز را به تصویر کشیدند. در آخرین روز هفته میراث فرهنگی به...

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»زیرسیگاری
»از وبلاگ:زیرسیگاری »توسط: رضا محسنی

Sun, 20 May 2012 10:45:01 +0000

زیرسیگاریست زندگی

همه چیز دود می شود و می رود

جز آنچه باید

عادت می کنیم به خاکستر…

song by Nancy Sinatra-Two shots of happy one shot of sad

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»بر اثر حفاری یک سازه باستانی در شوشتر مشاهده شد
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

Sat, 19 May 2012 14:49:00 +0000

در حفاری‌های اداره آب و فاضلاب شوشتر در خیابان شریعتی بقایای آثار تاریخی، کانال‌ها و تونل‌های باستانی در این شهر کشف شد.

به گزارش خبرگزاری فارس از شوشتر، حفاری در خیابان شریعتی شوشتر که از یک هفته پیش آغاز شده است پیش از ظهر امروز به تونل و کانال‌های تاریخی در مقطع خیابان برخورد.

یکی از دوستداران میراث فرهنگی خوزستان در این باره گفت: خیابان‌های شوشتر از سال 1327 احداث شده‌اند و در مسیر خیابان شریعتی، یک باب منزل تاریخی به نام منزل آب‌آب‌زاده وجود داشته است که آنچه اکنون کشف شده احتمالا شبستان و کانال‌های زیرزمینی این خانه است.

مجتبی گهستونی با اشاره به اینکه اداره میراث فرهنگی باید...

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»حشمت محتشمی خدمت درویشان است
»از وبلاگ:مَتَتی »توسط: مَتَتی چارچشم

Sat, 19 May 2012 04:29:00 +0000

بازآ بازآ هر آنچه هستی بازآ

گر کافر و گبر و بت‌پرستی بازآ

این درگه ما درگه نومیدی نیست

صد بار اگر توبه شکستی بازآ

الجزیره مستندی نمایش می دهد به نام (درویش اسراییلی) درباره مردی اسراییلی که شیفته رومی است. او که در جنگ اعراب و اسراییل هم شرکت داشته، پس جنگ از در پی بازجستن اصل خویش حیران شده و پس از کلی چرخیدن، مولانا را کشف کرده و عاشق او شده.

شیوه زندگی عجیبی دارد، دور از مردم و در یک چادر و کاروان با همسرش زندگی می کند. اینکه خودت را از حب و بغضها دور کنی و در پی آنچه صحیح می دانی بروی، جالب و تحسین برانگیز است.

همچنین اینکه مولانا (رومی) همه جای دنیا چنین شوری به پا می کند هم تحسین برانگیز است. جالبتر اینکه انسانی که در مرزها اسیر نمیشود را با محدود کردن به ایرانی یا ترک یا آسیای میانه ای بودن کوچک کنند، بی آنکه او را خوب بشناسند یا آثارش را دقیق بخوانند.

گمانم تبدیل شدن به حلقه ای برای ارتباط آدمیان و خدایشان نهایت آن چیزی است که درویش ممکن است آرزو کند و مولانا صدها سال است پیامبر عشق است!

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»چرا موزه داري در ابعاد ملي و بين‌المللي موفق نبود است؟
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

Sat, 19 May 2012 01:55:00 +0000

مجتبي گهستوني

در روز بیست و هفتم دعوت شدم تا در هم اندیشی بلاگرها و موزه حضور یابم که با ابتکار عمل انجمن صنفی راهنمایان گردشگری تهران و موزه ملی ایران باستان برگزار شده بود. این اتفاق را به فال نیک می گیرم که چنین رویدادی در محل موزه برگزار شد تا بلاگرها در نخستین گام بخشی از دل نگرانی ها و نظرات خود را مطرح کنند.

بی شک این نشست ابتدایی در دوره های بعدی به اهداف عالیه خود دست خواهد یافت. اهمیت این نشست آنفدر زیاد بود که اکبرزاده در پیامی خبر داد که نشست بعدی بلاگرها و موزه در حد بین المللی برگزار می شود و از بلاگرهایی که به موزه بپردازند تقدیر می شود.

در آن جلسه اما مسائلی در خوزه موزه و موزه داری در خوزستان به ذهنم زد که در اینجا با شما مطرح می کنم.

من در استاني زندگي مي‌كنم كه به شهادت بسياري از فعالان ميراث فرهنگي و باستان شناسان بخشي جدايي ناپذير از تاريخ و گذشته ايران است.وجود آثار و بناهاي تاريخي متعدد، اقوام مختلف، فرهنگ و... همه و همه گوياي اين مدعا است. استان خوزستان حرف‌هاي بسياري در زمينه تاريخ و فرهنگ اين مرز و بوم دارد كه هنوز ناشنيده و ناشناخته باقی ماند است و با وجود اين‌كه بیش از یکصد سال از شروع كاوش‌هاي باستان‌شناسي در ايران گذشته است اما هنوز ناگفته‌هاي بسياري باقي است كه بايد گفته شود. با این حال خوزستان هنوز موزه‌اي ندارد كه در خور اين فرهنگ و تاريخ باشد. با این حال دو موزه شوش و هفت تپه تنها بخشی از نیازهای تاریخی دوستداران میراث فرهنگی را تامین می کند.

اصلا مدیران ما درکی از...

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»طره موی
»از وبلاگ:شاه آمفاکتوس سوم ××× »توسط: 8hellion8

Sat, 19 May 2012 00:42:39 +0000

در این بیت لسان الغیب اشاراتی دارد به گشت ارشاد گویا:

كس نیست كه افتاده آن زلف دو تا نیست
در رهگذری نیست كه دامی ز بـلا نیست

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»موضوع‌های پراکنده - 5
»از وبلاگ:روزهای بی‌خاطره »توسط: greatmemorial

Fri, 18 May 2012 10:10:00 +0000

این خواب ما رو کُشت! از اول بهار حتی یک روز هم نشده که من برم سر کار و هی خوابم نیاد! یعنی دقیقاً حال و احوالِ جِری، اون‌موقع که چوب کبریت میذاشت لای پلکاش که بیدار بمونه! دقیقاً همون! نمی‌دونم همه اینطورین یا من فقط اینطوری شدم. حداقل خوبه که بهانه‌ش بهاره وگرنه قطعاً جای شک داشت که آیا بنده معتادم یا نه!

دوباره قراره برای همون سمینار هر ساله‌مون بریم شمال. چند روز پیش آقای «م» ازم سؤال کرد که می‌تونم فیلمی رو که برای سمینار تهیه کردن براشون صداگذاری و میکس (حالا نه به اون معنای حرفه‌ایش ها) کنم. منم که نمی‌تونستم بگم نه قبول کردم. خداییش یه چهار، پنج ساعتی هم وقتمو گرفت تو خونه. پریروز که برای تحویل آخرین نسخه فیلم، بعد از همه بازبینی‌ها و اصلاحات، رفتم پیشش، برداشته یه کتاب و یه ستِ خودکار، روان‌نویس به عنوان تشکر بهم داده. این البته شاید برای خیلی جاها و خیلی‌ها کار عجیبی نباشه و تازه خیلی هم روتین و طبیعی باشه، ولی برای اداره ما و افرادش چندان کار معمولی نیست! یعنی میخوام بگم اینقدر خاک بر سر شدیم و اینقدر برای انجام هر کارِ خارج از وظیفه‌ای یه تشکر خشک و خالی ازمون نکردن، که سورپرایز میشیم وقتی این اتفاق میفته! به هر حال به نظر من آقای «م» بسیار آدم باشعور و محترمیه که این چیزا حالیشه!

گفتم قبل از رفتن بردارم این کتابای نصفه نیمه خونده رو تموم کنم تا ایشالا بعد از برگشتن برم سراغ اون همه کتابی که تازه خریدم به علاوه یه عالمه کتابی که از قبل مونده! یکیش «باشگاه مشت‌زنی» بود. اگر به خودم بود و یه روز می‌خواستم کتاب بخرم، مطمئناً این کتاب جزء آخرین کتابایی که برمی‌داشتم هم نبود! ولی چون امانت بود، پرونده خوندنش اومد رو! شروعش که کردم مطمئن‌تر شدم که من هرگز چنین کتاب خشونت‌باری رو نمی‌خریدم!

«هفته‌ی قبل من روی شانه‌ی یک نفر زدم و در لیست مبارزه قرار گرفتم. فکر کنم حریفم هفته‌ی بدی را گذرانده بود چون هر دو دستم را از پشت گرفت و آن‌قدر سرم را به کف سیمانی کوبید که یک دندانم لپم را جر داد و یک چشمم آن‌قدر ورم کرد که بسته شد و خون افتاد و وقتی که گفتم بس است و سرم را بلند کردم دیدم که نقش خونین صورتم روی زمین افتاده».

من همیشه از خشونت اجتناب می‌کنم. نه فیلم خشن می‌بینم و نه کتاب خشن می‌خونم. از تصور شکنجه و کتک‌کاری بیزارم. ولی نمی‌دونم چرا اینو ادامه دادم. شاید به خاطر روان بودن نثرش و ترجمه خوبش. یه دلیل دیگه هم البته وجود هوشمندی در نگارش کتاب بود. به نظر من «چاک پالانیک» نویسنده باهوشیه. اینو میشه از اتفاقاتی که در داستان میفته فهمید.

کل زمانی که کتاب رو می‌خوندم، با خودم می‌گفتم چقدر ذهن آدم باید بیمار باشه که یه همچین چیزایی بنویسه. ولی پایان ماجرا برای من حقیقتاً یه سورپرایز واقعی بود و نظرم رو راجع به کل اثر تغییر داد! الان دیگه می‌تونم بگم این کتاب جزء کتاب‌هایی خواهد شد که همیشه صحنه‌هاشو به یاد خواهم آورد. «دیوید فینچر» از روی این کتاب، یه فیلم هم ساخته (+) که من ندیدم ولی بدم هم نمیاد که ببینم! D: با همه این احوال خوندنش رو هنوز هم به کسی توصیه نمی‌کنم!

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»ریسک:
»از وبلاگ:دل نوشته های یک دختر دم بخت »توسط: analytice

Thu, 17 May 2012 12:55:22 +0000

دیروز یه روز فوق العاده پر استرس بود واسه من و شریک... یا باید اوراق رو انتخاب میکردیم یا سکه در واقع دیروز تنها فرصت انتخاب اوراق رو داشتیم که البته حالا تمدید شده... بعد شریک حدود ساعت ده، ده و نیم رفت بانک... فک کن از اونجا هر 5 دقیقه یکبار تماس می گرفت و ده دقیقه حرف میزد و یک جمله در میون می پرسید مهسا چیکار کنیم؟... بعد هم گیر میداد که یالا تو باید بگی... منم هی میگفتم هر جور خودت صلاح میدونی باز دست بردار نبود... این اوضاعمون فقط دیدنی بود حالا به این چند خطی نیست که من دارم اینجا می نویسم... ما چندتا گزینه داشتیم یا باید مالیات می دادیم و سکه ها رو بر میداشتیم... که مبلغ مالیات کم نبود... و اون وقت اگه قیمت سکه از این هم پایین تر می اومد بدجور ضرر میکردیم و قهوه ای میشدیم:دی

یا میتونستیم اوراق بگیریم که سود ماهیانه اش به نسبت مبلغ پول ما کم نبود به قول شریک وسوسه کننده بود... اون وقت بعد از دو سال هم اصل پولمون رو داشتیم هم کلی سود کرده بودیم از همه مهمتر مجبور نبودیم مالیات بدیم تازه بانک همون لحظه ی توافق برای اوراق مبلغی بیش از مبلغ مالیات بهمون میداد... اما اگه طلا می رفت بالا باز هم قهوه ای میشدیم... یا میتونستیم نه اوراق رو انتخاب کنیم نه سکه... بگیم آقا نوش جونتون که این چند ماه با پولمون کار کردید و حالش رو بردید... ما هم نه به سکه هامون رسیدیم نه یه هزاری سود کردیم پولمون رو بدید در عوض مالیات نمی دیم میریم بازار آزاد عین آدمیزاد سکه میخریم میایم... که اینجوری قهوه ای که چه عرض کنم سیاه میشدیم کلا"!

بهش گفتم بیا برو با رئیس بانک مشورت کن... گفت نهههههه..گفتم کی از مشورت کردن ضرر کرده؟... فوقش یه چیزی میگه آمار دستمون میاد..خب شریک خوشبختانه موافقت کرد و رفت مشورت کرد و بهش گفتن سود اوراق خیلی خوبه... راستش من ته دلم با اوراق بود... اما یه شرط گذاشته بودم واسه شریک... اینکه اصلا نباید کاری به سود ماهیانه ی اوراق داشته باشه و هر ماه باید بره سکه بخره... با پولی هم که بابت توافق اوراق بهمون میدن همین امروز باید بره دو تا سکه بخره! اینا رو بهش می گفتم اماااااااااا باز می پرسیدم وای اگه طلا بره بالا چی؟

شریک انقده گیر داده بود بهم که هرچی تو گفتی من همون کار رو میکنم که من دیگه داشتم دیوونه میشدم..اخرش گفت مهسا این پولا به نیت تو اینجاست من بخاطر تو می خواستم سکه بگیرم ما حتی اگه بهم نرسیم هم اینا مال توئه هر تصمیمی تو بگیری من همون کار رو میکنم... حالا من بغض کرده بودم میگفتم دیوونه شدی من خودتو میخوام اینا رو میخوام چیکار هرکاری خودت میخوای انجام بده... گفت استخاره کن... من بلد نبودم خب..همینجوری قران باز کردم واسه اوراق که خیلی خوب در اومد آیه ی 112 سوره ی توبه... بعد در حالیکه بغضم گرفته بود و اشکام می اومد..خیلی صادقانه به خدا گفتم اگه ضرر کنیم چی؟..تو میدونی ما به یک هزاری هم محتاجیم چه برسه چند میلیون دوباره قران رو باز کردم..آیه ی 62 سوره ی انفال اومد... که خدا به صراحت تمام از توکل به خودش گفته بود... همین که توی ترجمه خوندم که " یقینا" خدا تو را بس است، او کسی است که تو را با یاری خود به وسیله ی مومنان نیرومند ساخت "..ته دلم قرص شد اصلا یه جوری شدم!

تماس گرفتم با شریک گفتم من اینجوری نیت کردم توکل کن به خدا برو اوراق بگیر اما شرطتش فراموشت نشه..یهو پرسید مهسا یعنی سکه ها رو نگیرم؟..اینو که گفت من گفتم هرجوری خودت صلاح میدونی..باز شروع شد بازیمون..شریک می گفت هرچی تو بگی منم میگفتم نهههه هرچی تو بگی... دیگه تا تماس می گرفت می گفتم تماس نگیر با من..شماره اتو می بینم تنم میلرزه... بار آخر هم گفتم من میخوام برم حموم... هر تصمیمی بگیری برای من قابل احترامه... و مطمئنم تصمیم های تو همیشه بهترین تصمیم ها بوده... کار ما تحت هر شرایطی ریسک خودش رو داره پس بهتره همه چیز رو بسپاریم دست خدا... شریک هم گفت باشه..فرصت زیادی نداشتیم چون بانک دیگه داشت تعطیل می شد:دی

من رفتم حموم و برگشتم شریک گفت اوراق رو انتخاب کردم دارم فرم ها رو پر میکنم... یکم بعد دوباره تماس گرفت..گفت مهسا همه چیز ثبت شد... با بدجنسی بهش گفتم ببین به من ربطی نداره ها... سود و زیانش با خودته به من چه اصلا"... زد زیر خنده گفت تو یکی حرف نزن که میزنم داغونت میکنم بزار از بانک برم بیرون:دی... بعد که اومد بیرون تماس گرفت..گفت تو بد بختم کردی مهسا... سکه های طلا رو مفت مفت از دست دادم دو تا برگه ی کاغذ دادن بهم گفتن برووو..گفتم حقته اصلا تو چرا انقده زن ذلیلی... من شوهر اینجوری نمیخوام... مگه هرچی من گفتم باید بگی چشم:دی... گفت اره دیگه اینم اخرش تو بدبختم کردی همین الان سکه گرون شد... برم بهشون بگم اقا من اشتباه کردم..سکه هامو پس بدید:دی... تمام این حرفا با شوخی و خنده بود... صدای قهقهه ی خنده مون بالا بود:) ) ) ) ) )

بعد دیگه جدی شدیم بهش گفتم چه روز پر استرسی بود امروز من دیگه اشکم در اومده بود اگه تو ضرر کنی هیچ وقت خودم رو نمی بخشم... گفت مهسا گریه کردی؟..گفتم نههه..گفت بگو جان من گفتم آره: (... گفت دیوونه... واسه چی الکی گریه میکنی... ضرر هم کنم فدای یه تار موت.اصلا خودم اینجوری خواستم... امروز عصر هم میرم سکه میخرم..تو هم دیگه بهش فکر نکن!

عصر شریک رفت طلافروشی سکه بخره... بهش گفتم واسه منم یه سرویس انتخاب کن الکی بودااا خودش واسه من طلاست..طلا میخوام چیکار... جدی گرفته بود شریک کلی معطل شده بود توی طلافروشی بعد گفت مهسا من نمی تونم چیزی رو انتخاب کنم به تو بیاد یا به سلیقه ی تو باشه یه روز با هم میایم تو انتخاب کن من میخرم..غروب بدجور دلم گرفته بود اس زدم به شریک سریع تماس گرفت کلی سر به سرم گذاشت که بخندم... طفلکی معذرت خواهی میکرد..فکر میکرد بخاطر استرس صبح بوده اینجوری شدم... ولی خب علتش یه چیزی دیگه بود... بعد تا من نخندیدم قطع نکرد... اون وقت شب رفته بود داداشش رو برسونه تماس گرفته حال منو بپرسه ببینه بهترم یا نه میگه مهسا غروب که تو گفتی دلم گرفته..خودمم همون موقع بدجوری دلم گرفته بود... انقده دلم به حال خودمون سوخت... گفتم کاش پیش هم بودیم!

خلاصه اینکه تصمیم نسبتا" بزرگی گرفتیم دیروز... نمیدونم تهش چی میشه اما طبق همون آیه ی قران همه چیز رو سپردم دست خدا... خدا خودش میدونه ما بجز خودش هیچکس رو نداریم..یکی وقتی حرف از پشتیبانی یا اینجور کارها باشه..میگه " بابا"..یکی میگه " رفیقم "..یکی میگه " برادرم "... داداشهای خودم تا جایی کم بیارن میگن باباااا... یا مسعود بزرگترین ریسک ها رو میکنه میگه برادرهام و بابام پشتیبانم هستن ..میدونید ادم وقتی توی کاری پشتیبان قوی داشته باشه کمتر شکست میخوره... ما همه رو داریم و در عین حال هیچکسی رو نداریم... تنها پشتیبانمون هم فقط خداست... تا حالا هم به هرجایی رسیدیم از برکت لطف و مهربونی هاش بوده و به مدد زور بازوی شریک..اگه کم بوده یا زیاد اما منت هیچ احدالناسی بجز خدا رو نداریم!

واسه همین خیلی استرس داشتیم... مبلغ کمی هم نیست وقتی روی چندین میلیون هزینه کنی یکم نگران کننده است... مخصوصا" وقتی پول زحمت کشیده باشن... یکی مفت مفت میلیون میلیون میاد توی جیبش... حالا یا حلال یا حروم... یا با تلاش یا الکی... اما شریک برای هر هزاریش زحمت کشیده... تا دو سال دیگه ما اصل پولمون رو با سودش داریم و تا اخر امسال هم برنامه ریزی کردیم تا جایی که میشه از پس اندازمون بزنیم و سکه بگیریم... اون موقع که التماس میکردم به شریک بیا بخر..نخرید... فک کن 400 و خرده ای بود... حالا که توی گرونی همچین ریسکی کردیم باید تا اخرش بریم... اگرچه سودی که میگیریم هم انصافا" سود خیلی خوبیه ما حتی سکه رو تا هشتصد و خرده ای هم حساب کردیم باز هم برامون خوب بود... اما اگه بالاتر بره یکم بد میشه... دیگه فوقش طلاهای خودم هستن هرچی من گرفتم واسه پس انداز اینده مون بود وگرنه من علاقه ای ندارم باز جای شکرش باقیه از اون طرف سود میکنیم ... توکل بر خدا!

پ.ن 1: امروز، پنج شنبه، 28 اردیبهشت 1391، واکسن زدم، رو تابلو نوشته بودن محل واکسیناسیون حجاج، یه لحظه جا خوردم، می نویسم که یادم بمونه جدی جدی دارم رفتنی میشم انگار قابل باور نیست برام!

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

».
»از وبلاگ:سی و یک اسفند »توسط: onlyforyou

Thu, 17 May 2012 11:50:00 +0000

هزار سال و اندی می‌گذره
و من هم‌چنان شیر یا خط می‌کنم،
که بیدارت کنم یا نه…
اما هر دفعه قبل از این‌که سکه‌ بخوره زمین،
از ترس این‌که بیدار شی،
رو هوا می‌قاپمش و
دوباره می‌ندازمش…

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»آن که تابلوهايش را زد و ماندگار شد
»از وبلاگ:آزادنويس »توسط: - Homayoun Kheyri

Wed, 16 May 2012 13:46:16 +0000

گفتم استاد من يک روزی بايد سر خيابان خانه شما يک تابلو بزنم روی آن بنويسم منزل استاد پرويز شهرياری توی اين خيابان است منبعد خيلی‌ها راه‌شان را از اين خيابان انتخاب می‌کنند. گفت یک چيزی بگويم که يادت بماند چرا هيچ تابلويی نباشد بهتر است.

اين حرف استاد پرويز شهرياری‌ست که می‌نويسم. شايد به ديگران هم گفته باشند و ننوشته‌اند يا نوشته‌اند و من نديده‌ام هنوز. گفت "از فرط بيکاری رفتم ميدان راه‌آهن تهران که باربرها بار مردم را جا به جا می‌کردند به اميد پيدا کردن کار. به سرکارگر باربرها گفتم من هم بلدم بار ببرم. ديد هيکلم بد نيست گفت فردا بيا. گفتم من امروز هم می‌توانم کار کنم. گفت خوب پس از همين حالا کار می‌دهم و کار داد به من. وقتی بار نبود می‌نشستيم همانجا با باربرهای ديگر حرف می‌زديم یا بعضی‌ها با هم کشتی می‌گرفتند. من تا فرصتی پيدا می‌شد همان روی زمين يا روی يک تکه کاغذ مسئله رياضی حل می‌کردم. يک روز داشتم مسئله حل می‌کردم حواسم به اطراف نبود، سرکارگر آمده بود بالای سرم و ديده بود دارم يک چيزهایی می‌نويسم. گفت تو سواد داری؟ ديدم دروغ نمی‌شود گفت. گفتم بله. گفت این‌ها چيه می‌نويسی؟ گفتم تمرين حساب. گفت کار نداريم ديگه. دوباره بيکار شدم. حالا برداری تابلو بزنی سر خيابان يک سرکارگری هم پيدا می‌شود از زندگی کردن هم می‌افتم".

در مدتی که برنامه‌های علمی راديو و تلويزيون ايران را تهیه می‌کردم بارها و بارها فرصت ديدار پرويز شهرياری برايم فراهم شد. آن اوايل نه من مجاز به دعوت از ايشان بودم نه ايشان مايل به پذيرش دعوت راديو و تلويزيون. طبیعی هم بود که ايشان نپذيرد. بعدها که پای من بيشتر به دانشگاه باز شد و گاهی جايی در محيط دانشگاهی فرصت ديدارشان دست می‌داد اگر موضوعی درباره برنامه‌های علمی و مرتبط با تاريخ رياضيات هم بود می‌پرسيدم ولی مدت‌ها طول کشید تا حاضر شد با يک برنامه علمی راديو مصاحبه کند. پای ايشان به راديو باز شد و اين برای ما برنامه‌سازهای علمی مايه افتخار بود.

بعدها با هزار زحمت اجازه ساخت يک برنامه تلويزيونی هم گرفتيم که از زندگی او حرف بزنيم و مصاحبه کنيم. ضبط کرديم و پخش نشد. هر چقدر کلنجار رفتيم اجازه ندادند. البته دانشگاه‌ها خيلی بهتر از زحمات پرويز شهرياری قدردانی کردند اما رسانه بسيار بيشتر از اين‌ها جا داشت و او بیشتر از اين‌ها می‌دانست که رسانه از او دريغ کرده بود. يک روز دعوت‌شان کرديم برای شرکت در يک ميزگرد آموزش رياضی در راديو. ماشين هم فرستاديم که برای آوردن‌شان به محل راديو. همان جلوی در ورودی ايشان را راه ندادند و با همان ماشين برشان گردانده بودند خانه. من زنگ زدم خانه‌شان بابت عذرخواهی. گفت خوب شد نیامدم اينجا توی خانه کار عقب مانده داشتم.

باز يک روز ديگر ساعت 7 عصر به اصرار يکی از مديران تلويزيون ايشان را برای يک ميزگرد علمی دعوت کردم. باز ماشین رفت دنبال او و اينبار آمد تا داخل ساختمان توليد. ساعت هشت و نيم شب، نيم ساعت مانده به شروع برنامه خبر دادند که از بالا موافقت نکرده‌اند ايشان در برنامه حضور داشته باشند. من مانده بودم که حالا چه کار کنم. خودش گفت من کار عقب افتاده دارم توی خانه برمی‌گردم سر کارم. خوب است چند بار اين داستان تکرار بشود؟ من شمرده‌ام شده است شش بار. هميشه هم او با مهربانی‌اش یک کار عقب افتاده در خانه‌اش داشت که برود به آن برسد.

مدت‌ها بعد او را به عنوان چهره ماندگار انتخاب کردند. من آن موقع ديگر استراليا بودم. زنگ زدم خانه‌شان به بهانه همين موضوع که سلامی بکنم. گفت من توی اين سی ساله از بس که هر جايی رفته‌ام راهم نداده‌اند هنوز فکر می‌کنم همين روزها يکی بياید در خانه‌ام را بزند و بگويد يک اشتباه کوچکی شده و بعد يادبود چهره ماندگار را ببرد.

پرويز شهرياری انتهای خيابان فرشته با صد جور سرکارگر به هر زحمتی که بود زندگی کرد. آرام نشد زندگی کند اما به جای ما که قرار بود سر خيابان‌شان تابلو بزنيم او خودش به در و ديوار آموزش علم و رياضيات و روزنامه‌نگاری علمی ايران تابلوهايش را زد و ماندگار شد.

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

»فراموشی
»از وبلاگ:یک وبلاگ معمولی »توسط: - احسان

Wed, 16 May 2012 13:03:00 +0000

خبرخوان وبلاگ‌های Khuzestan، تعداد وبلاگ: 86، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

Khuzestan - Persian Bloggers

»جمعه برای زندگی»از وبلاگ:آزادنويس »توسط: - Homayoun Kheyri

»نتیجه‌ی مذاکرات»از وبلاگ:گناهکار »توسط: گناهکار

»In a Better World 2010»از وبلاگ:لحظه »توسط: sadegh56

»مدیر کل میراث فرهنگی به چه قیمتی؟ »از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»خوزستان فقط یک موزه جنگ دارد! »از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»هر سال تولدت پر از موشک ها! »از وبلاگ:دل نوشته های یک دختر دم بخت »توسط: analytice

»خرمشهر، بعضی خاطرات»از وبلاگ:آزادنويس »توسط: - Homayoun Kheyri

»تابوت مطبوعات خوزستان بر شانه کیست؟ »از وبلاگ:گاه نوشت های محسن مرادی »توسط: mohsenmoradi

»چرا میراث زنده دانش سنگبری تحت حمایت سازمان میراث فرهنگی نیست؟ »از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»خودنگاره های جن دیویس»از وبلاگ:Amir Hossein Kardouni »توسط: kardouni

»شور و شیرین! »از وبلاگ:زیر یک سقفــــــʚϊɞ »توسط: zire1saghf

»بقعه پیر خمسین خرابه‌ای میان زباله‌ها»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»دخالت سپاه در انتخابات»از وبلاگ:مَتَتی »توسط: مَتَتی چارچشم

»کامه دنیا: »از وبلاگ:دل نوشته های یک دختر دم بخت »توسط: analytice

»برگزاری نمایشگاه عکس و مسابقه نقاشی هفته میراث فرهنگی»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»زیرسیگاری»از وبلاگ:زیرسیگاری »توسط: رضا محسنی

»بر اثر حفاری یک سازه باستانی در شوشتر مشاهده شد»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»حشمت محتشمی خدمت درویشان است»از وبلاگ:مَتَتی »توسط: مَتَتی چارچشم

»چرا موزه داري در ابعاد ملي و بين‌المللي موفق نبود است؟ »از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»طره موی»از وبلاگ:شاه آمفاکتوس سوم ××× »توسط: 8hellion8

»موضوع‌های پراکنده - 5»از وبلاگ:روزهای بی‌خاطره »توسط: greatmemorial

»ریسک: »از وبلاگ:دل نوشته های یک دختر دم بخت »توسط: analytice

».»از وبلاگ:سی و یک اسفند »توسط: onlyforyou

»آن که تابلوهايش را زد و ماندگار شد»از وبلاگ:آزادنويس »توسط: - Homayoun Kheyri

»فراموشی»از وبلاگ:یک وبلاگ معمولی »توسط: - احسان

»جمعه برای زندگی
»از وبلاگ:آزادنويس »توسط: - Homayoun Kheyri

»نتیجه‌ی مذاکرات
»از وبلاگ:گناهکار »توسط: گناهکار

»In a Better World 2010
»از وبلاگ:لحظه »توسط: sadegh56

»مدیر کل میراث فرهنگی به چه قیمتی؟
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»خوزستان فقط یک موزه جنگ دارد!
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»هر سال تولدت پر از موشک ها!
»از وبلاگ:دل نوشته های یک دختر دم بخت »توسط: analytice

»خرمشهر، بعضی خاطرات
»از وبلاگ:آزادنويس »توسط: - Homayoun Kheyri

»تابوت مطبوعات خوزستان بر شانه کیست؟
»از وبلاگ:گاه نوشت های محسن مرادی »توسط: mohsenmoradi

»چرا میراث زنده دانش سنگبری تحت حمایت سازمان میراث فرهنگی نیست؟
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»خودنگاره های جن دیویس
»از وبلاگ:Amir Hossein Kardouni »توسط: kardouni

»شور و شیرین!
»از وبلاگ:زیر یک سقفــــــʚϊɞ »توسط: zire1saghf

»بقعه پیر خمسین خرابه‌ای میان زباله‌ها
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»دخالت سپاه در انتخابات
»از وبلاگ:مَتَتی »توسط: مَتَتی چارچشم

»کامه دنیا:
»از وبلاگ:دل نوشته های یک دختر دم بخت »توسط: analytice

»برگزاری نمایشگاه عکس و مسابقه نقاشی هفته میراث فرهنگی
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»زیرسیگاری
»از وبلاگ:زیرسیگاری »توسط: رضا محسنی

»بر اثر حفاری یک سازه باستانی در شوشتر مشاهده شد
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»حشمت محتشمی خدمت درویشان است
»از وبلاگ:مَتَتی »توسط: مَتَتی چارچشم

»چرا موزه داري در ابعاد ملي و بين‌المللي موفق نبود است؟
»از وبلاگ:سخنگو »توسط: sokhango

»طره موی
»از وبلاگ:شاه آمفاکتوس سوم ××× »توسط: 8hellion8

»موضوع‌های پراکنده - 5
»از وبلاگ:روزهای بی‌خاطره »توسط: greatmemorial

»ریسک:
»از وبلاگ:دل نوشته های یک دختر دم بخت »توسط: analytice

».
»از وبلاگ:سی و یک اسفند »توسط: onlyforyou

»آن که تابلوهايش را زد و ماندگار شد
»از وبلاگ:آزادنويس »توسط: - Homayoun Kheyri

»فراموشی
»از وبلاگ:یک وبلاگ معمولی »توسط: - احسان