Persian Bloggers - Journalists

» بازداشت ۷ دانشجو در دانشگاه تفرش
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

Wed, 04 Nov 2009 20:00:00 -0800

یک نفر از تفرش کامنت گذاشته که روز ۱۱ آبان، هفت نفر از فعال‌ترین دانشجویان دانشگاه تفرش را گرفته‌اند و روز ۱۳ آبان هم در این دانشگاه تجمعی برای آزادی این افراد بوده. اسامی بازداشت شده‌ها:

علی مطلبی، محمد اسعدی، امین عربی، حمید عظیمی، کورش یکان، سعید قاسمی.

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» برای سرمایه
» از وبلاگ: كوپه شماره هفت » توسط: farzane Ebrahimzade

Wed, 04 Nov 2009 16:45:00 -0800

نمي دونم اين چندميشه؟ يعني چندمين روزنامه اي كه توي اين سالها تعطيلش مي كنند شايد صدمي شايد پانصدمي شايدم؟ اما براي من سرمايه اولين بود. اولين روزنامهاي كه به صورت ثابت كار كردم. اولين تجربه تنظيم خبر و گزارش روزنامهاي، اولين تجربه صفحهبندي، اولين يك رسانه كاغذي، صفحه هنر روزنامه سرمايه اولين صفحه هنري بود كه ميتونستم جدا بگم صفحه خودم، درباره شكل صفحه و گزارشهايي كه قرار بود بنويسم خودم بودم كه تصميم ميگرفتم... براي همين ميگم اولين بود. اولين براي مني كه با تجربه يك دوره كار تحقيقاتي و بعد هم چهار سال كار توي خبرگزاري آمده بودم اولين بود. درست يك سال و هفت ماه و بيست و دو روز پيش بود؛ همون هفدهم فرورديني رو ميگم كه از خبرگزاري ميراثفرهنگي آمدم بيرون و بعد رامك صبحي زنگ زد و گفت كه بيا روزنامه سرمايه... و از همون جا شروع شد. درست يك سال و هفت ماه و بيست و دو روز كار، تجربه آشنايي با دوستاي تازه و ورورد به فضاهاي تازه...

حالا سرمايه توقيف شد و همه روزهاي خوب هم رفته. توي اين مدت براي تعطيلي خيلي از روزنامه ها براي خيلي از دوستام نوشتم اما براي سرمايه نميدونم بايد چي بنويسم. اما همين قدر ميدونم كه با همه چي دوستش داشتم خيلي زياد...

حالا صبح که از خواب بیدار می شم فکر می کنم باید سریع کارامو بکنم و تند تند پاشم برم جردن خیابان گلشهر پلاک 47 طبقه دوم... روزنامه سرمایه. اما تا می خوام از تخت بیام پایین یادم می افته دیگه سرمایه‌ای نیست که دلواپس باشم که گزارش یک چی بدم و خبر نخورده باشم. دیگه حالا چه اهمیتی داره که کنگور امسال رو یک زن سیاه پوست برد یا این که درباره الی بخت اول اسکاره؟ فروش سینماها کم بشه یا زیاد فرقی نمی کنه چون روزنامه سرمایه دیگه نیست که دلنگران سوژه های اقتصادی باشم و به گیشه فکر کنم...

. می دونم چند روزی تاخیر داشتم برای گذاشتن این پست اما با این وضع اینترنت زودتر نمی شد. همین

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» نرخ ارز، پاشنه آشیل طرح اصلاح یارانه‌ها
» از وبلاگ: یک لیوان چای داغ » توسط: Hamed

Wed, 04 Nov 2009 16:12:15 -0800

این مقاله‌ای است که من و محمد برای رستاک نوشته‌ایم.

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» جاذبه‌ بی‌پایان جهان اسلام برای غرب
» از وبلاگ: یادداشت‌هایی برای مخاطب احتمالی » توسط: aynev

Wed, 04 Nov 2009 11:45:23 -0800

نوشته:‌احمد کوروجان/ Ahmet Kurucan

«ژوئان کول» (Juan Cole) تحلیل‌گر، عضو هیات علمی دانشگاه میشیگان در رشته تاریخ و نام و چهره آشنای روزنامه‌ها و برنامه‌های تخصصی تلویزیونی، آکادمیسینی است که در شناخت عمیق او از دنیای اسلام تردیدی وجود ندارد. «کول» کتابی نوشته با نام «جاذبه جهان اسلام» (Engagin the Muslim World). نویسنده پیشتر در یک گفتگوی رادیویی تاکید کرده بود:‌ «مسلمانی پیدا کن و با او دوست شو! » جمله وی حرف ساده‌ای به نظر می‌رسد، اما معنای عمیقی درون آن نهفته است...

از مباحث مطرح شده در کتاب می‌توان چنین برداشت کرد که بقای غرب و بخصوص آمریکا در عین حفظ استانداردهای امروزین زندگی، ارتباطی مستقیم با دنیای اسلام دارد. در واقع غرب نمی‌تواند بدون استفاده از ثروت‌های زیرزمینی و روزمینی و پتانسیل‌های انسانی جهان اسلام به بقای مطلوب خود ادامه بدهد.

در رابطه دو دنیای اسلام و غرب وجود برخی پیشداوری‌ها، نگرانی‌ها و خشم‌های ریشه‌دار تاریخی، حقیقتی است غیرقابل انکار. بازتاب واژه‌ها، جمله‌ها، اصطلاح‌ها و مفاهیمی چون سلاح هسته‌ای، تروریزم، حمله انتحاری، مهاجرت، اسامه بن لادن، جنگ مقدس، غرب‌ستیزی و... را در ذهن انسان غربی تصور کنید و از دیگر سو به نوع انعکاس تعابیری مثل «استعمار جدید»، «حکومت‌های دست‌نشانده»، «اعمال آگاهانه تبعیض بر اساس تفاوت‌های دینی، ملی و قومی»، «لیست دولت‌های تروریست» و «کشورهای در حال توسعه یا جهان سوم» در اندیشه مسلمانان فکر کنید.

کول می‌نویسد:‌ «سیاست‌ورزی بدون در نظر گرفتن مختصات مخاطب، کار اشتباهی است. ادامه مصرانه و عنادورزانه سیاست‌های نادرستی هم که تا کنون اعمال شده یعنی انجام یک اشتباه دیگر. آنچه ضرورت دارد چینش فوری واقعیت‌های صریح دو طرف، حتی نیت‌های پنهان، روی میز گفتگو و سپس حرکت به سوی تدوین سیاست‌های جدید در عرصه روابط خارجی است.»

نخستین بخش کتاب شش فصلی «جاذبه جهان اسلام» به موضوع نفت اختصاص دارد. در این فصل می‌خوانیم: «آمریکا کشوری است که امروز بسیار بیشتر از ۲۰ سال قبل به نفت وابستگی پیدا کرده. وابستگی شرکت‌های حمل و نقل هوایی داخلی و خارجی آمریکا که سالانه ۶۰ میلیون مسافر را جابجا می‌کنند و نیز وابستگی هتل‌ها، رستوران‌ها، خانه‌ها و سایر واحدهای کاری و اقامتی این کشور به نفت امر روشنی است. در حالیکه فقط پنج درصد جمعیت جهان در آمریکا زندگی می کند، ۸۶ درصد نفت تولیدی دنیا در این کشور به مصرف می‌رسد. آمریکا روزانه به ۱۲ میلیون بشکه نفت نیاز دارد که ده درصد این نیاز روزانه توسط منابع داخلی‌اش تامین می‌شود و باقی توسط ۱۵ کشور دیگر. شش کشور از جمع ۱۵ کشوری که واشنگتن از آنها نفت می‌خرد جزو کشورهای اسلامی به حساب می‌آیند: عربستان سعودی، نیجریه، عراق، الجزایر و کویت کشورهای اسلامی فروشنده نفت به آمریکا هستند.» نویسنده اطلاعات زیر را هم در همین فصل ارائه کرده: «۱۹ کشور دنیا ۳/۱میلیارد بشکه ذخیره نفتی جهان را در خود جای داده‌اند که نه کشور از جمع ۱۱ کشور پرذخیره نفت، در دایره ممالک اسلامی قرار می‌گیرد: عربستان، ایران، عراق، کویت، امارات عربی متحده، لیبی، نیجریه، قزاقستان و قطر که در این بین عربستان، ایران و عراق به تنهایی ۵۶ درصد کل ذخیره نفتی جهان را دارا هستند.»

کول پس از بیان آمار یاد شده، موضوع نفت را به عنوان عنصر اصلی تشکیل دهنده سیاست‌های خاورمیانه‌ای کاخ سفید معرفی کرده، معتقد است از جنگ خلیج [فارس] در سال ۱۹۹۱تا آغاز جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ و از استمرار مناسبات دیپلماتیک با آل سعود تا سیاست‌های اعمال شده در عراق پس از جنگ، در پشت پرده همه این موارد موضوع نفت را می‌توان مشاهده کرد. نویسنده پیشتر در گفتگوی رادیویی‌ای که در ابتدای یادداشت به آن اشاره شد، تصریح کرده: «اگر روابط آمریکا با جهان اسلام به وضعیتی منفی برسد، در سال‌های پیش رو کشورهای اسلامی ممکن است هیدروکربن تولیدی خود را نه در اختیار واشنگتن که در اختیار چین یا هندوستان، به عنوان خریداران جدید انرژی، قرار دهند و این یعنی فقدان انرژی مورد نیاز آمریکا و در نتیجه یعنی پایان آمریکا.»
منبع: ضمیمه کتاب روزنامه زمان، شماره ۴۰

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» حجت شریفی و چند نفر دیگر را هم گرفتند
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

Wed, 04 Nov 2009 11:23:00 -0800

به خدا همین دیشب بود که عکس حجب شریفی و همسرش نفیسه زارع‌کهن را نگاه می‌کردم که در یک دشت سبز، قاعدتاً جایی شمال ایران، کنار هم نشسته بودند و می‌خندیدند. خوشحال شدم که دست کم این یکی هنوز بیرون است. از آن‌هایی بود که از همان روزهای اول نگران دستگیری‌اش بودم.

امروز خواندم که خودش و نفیسه را گرفته‌اند. موج سبز نوشته در راه‌پیمایی ۱۳ آبان، اما من فکر می‌کنم مشخصاً دنبالشان بوده‌اند. چون دیشب ریخته‌اند خانه چند تا از بچه‌های سازمان دانش‌آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) و هر کدام را که دستشان رسیده دستگیر کرده‌اند: محمد صادقی، علی ملیحی، حسن اسدی زیدآبادی و محمد هاشمی (از خود دفتر تحکیم). نمی‌دانم حجت را دیشب در خانه گرفته‌اند یا امروز جای دیگر. البته واقعاً چه فرقی می‌کند.

اولین خاطره من (و احتمالاً خیلی از ورودی‌های سال ۷۷ دانشگاه شریف و بقیه دانشگاه‌های تهران) از حجت برمی‌گردد به ۱۶ آذر ۷۷. روزی که ما ترم اولی بودیم و خاتمی برای روز دانشجو آمده بود دانشگاه شریف. حجت آن موقع یکی از اعضای شورای مرکزی (و شاید دبیر) انجمن اسلامی دانشگاه بود و از اعضای فعال دفتر تحکیم.

موقع سوال و جواب که شد رفت روی سنی که وسط جمعیت و رو به خاتمی نصب کرده بودند و شروع کرد سوالش را پرسیدن. سوالش را یادم نیست. همین‌قدر یادم است که سوالی انتقادی بود (شاید درباره قتل‌های زنجیره‌ای. چون آن موقع تازه شروع کرده بودند کشتن نویسنده‌ها و خاتمی یکی از اولین موضع‌گیری‌هایش درباره قتل‌های زنجیره‌ای در همان سخنرانی بود). اما تصویری که من و خیلی‌ها از آن سوال در ذهن دارند، پسر تپل کوتاه قدی بود که محکم و قشنگ حرف می‌زد و وقتی حرف می‌زد دستش شدیداً می‌لرزید. اگر اشتباه نکنم این تصویر را تلویزیون هم نشان داد و حجت توجه خیلی‌ها را جلب کرده بود و بعداً خیلی‌ها از من پرسیدند آن پسری را که دستش می‌لرزید، می‌شناسی؟ که نمی‌شناختم البته.

حجت تا وقتی در دانشگاه بود رأی اول انتخابات انجمن را می‌آورد و دبیر بود. در ماجرای کوی دانشگاه در سال ۷۸ هم وقتی ظهر دوشنبه وسط گازهای اشک‌آور در حیاط دانشگاه تهران قرار شد هر دانشگاهی یک یا چند نماینده برای خود انتخاب کند، بچه‌های شریف، غیابی و در یک توافق جمعی بدیهی، حجت را انتخاب کردند.

خلاصه از امروز باید نگران این بچه شیرازی باصفا هم باشیم.

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» قانون بقای زندانی
» از وبلاگ: یک لیوان چای داغ » توسط: Hamed

Wed, 04 Nov 2009 11:00:51 -0800

این قانون می‌گوید تعداد رفقای دربند آدم ثابت است. علی پیرحسین‌لو را دی‌روز آزاد کردند، حجت شریفی را ام‌روز گرفتند.

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» از ۱۳ آبان، تا همیشه
» از وبلاگ: صفحه‌ی سيزده یادداشت‌های مریم مهتدی درباره‌ی ادبیات و جامعه » توسط: - author unknown

Wed, 04 Nov 2009 09:43:36 -0800

از چهارراه ولی‌عصر به سمت خیابان طالقانی راه می‌رفتیم، نزدیک فرهنگستان هنر بودیم که صدای بلند شعار دادن را شنیدیم. گوش‌ام «مرگ بر دیکتاتور» انگار شنید. پا تند کردیم. یاد نماز جمعه‌ی هاشمی افتادم و صدای شعاری که از دور شنیدیم و پا تند کردیم به سمت مردم ِ سبز. پا تند کردیم سمت رواق فرهنگستان هنر. همان‌جا که چند ماه پیش مهندس موسوی افتتاح‌اش کرد. صدای شعار بود که زیر سقف رواق می‌پیچید و نمی‌فهمیدم چه می‌گفتند. دل‌ام گرم شده بود که از میان آن همه مامور باتوم به دست، می‌رسیم به عده‌ای که مثل خودمان هستند و سلاح ندارند. خودم را انداختم توی رواق و ناگهان لرز افتاد به تن‌ام. نزدیک ۱۰۰ نفر مامور باتوم‌به‌دست زیر رواق ایستاده بودند و علیه موسوی شعار می‌دادند. دورشان را باز هم مامور باتوم‌به‌دست گرفته بود، لابد برای محافظت. احساس بره‌ای را داشتم که بین یک گله گرگ گیر افتاده. چرخیدم دور خودم. ساختمان فرهنگستان هنر را محاصره کرده بودند و صدایشان زیر سقف رواق مهندس می‌پیچید. باز پا تند کردم و دور شدم... دور شدم فکر کردم چه وحشتی از ما دارند، که این‌طور به خیابان‌ها آمده‌اند و برای ترساندن‌مان لابد، از معماری رواق کمک گرفته‌اند و صدایشان را انداخته‌اند در سقف آن‌جا به خیال ِ ترساندن‌مان شاید! کمی آن‌سوتر در خیابان طالقانی، دسته‌های دانش‌آموزان با سرپرستی معلم تربیتی‌ای، کسی، راه می‌رفتند و شعار می‌دادند. اغلب هیجان‌زده‌ی یک حرکت بودند، بیش‌تر از این‌که بدانند چه می‌گویند و چه‌کار می‌کنند، انگار. از کنارشان رد می‌شدم و فکر می‌کردم اگر در این روزها، من همسن این‌ها بودم ممکن بود همین‌طوری شعار مرگ بر منافق بدهم و راه بروم؟ در همین فکرها بودم که یکی‌شان از کنارم رد شد، توی صورتم نگاه کرد و گفت: خوش به حال‌تان.

این دو تصویر از ۱۳ آبان ۸۸، تا ابد در ذهن‌ام می‌ماند؛ به تلخی.

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» از سايبر ديپلماسي تا عسل سبلان!
» از وبلاگ: reporter » توسط: - author unknown

Wed, 04 Nov 2009 08:16:17 -0800

چه رازي است در پس موي رگ هاي يك تغيير نام در يك وبلاگ تخصصي سايبر ديپلماسي؟ وبلاگي كه هنوز لينك آن در دهها وبلاگ و وب سايت تخصصي ارتباطات هست اما در پي حذف آن از بلاگفا اينك با...
خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» سفر به آمریکا در ۱۳ آبان
» از وبلاگ: يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر » توسط: Nikahang's Blog

Wed, 04 Nov 2009 08:09:00 -0800

چون من عمیقا با احترام به همه فعالان سیاسی، اعتقاد دارم که دانشجویان پیرو خط امام، باید پیرو خط دیگری می‌شدند و عقل‌شان را دست یک پیرمرد قدرت‌طلب ناقص العقل نمی‌دادند، دارم می‌روم آمریکا!

به امید خدا چند ساعتی در فیلادلفیا هستم و بعدش می‌روم چند کیلومتری کاخ سفید تا یک اتاق هتل را به یاد دانشجویان بازی خورده ۳۰ سال پیش، چند شب اشغال کنم... البته مطمئن باشید از دیوار هتل بالا نخواهم رفت!

اگر موفق شدم دوستانم را ببینم، که چه بهتر، اگر نه، از شر من راحت خواهند بود!

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» معرفی نقشه و مسیریاب نوکیا نوکیا برای تهران
» از وبلاگ: reporter » توسط: - author unknown

Wed, 04 Nov 2009 08:04:28 -0800

نقشه نوکیا برای تهران، در مراسمی با حضور خبرنگاران، به همراه مسیریاب نوکیا و همچنین گوشی های جدید Navigator 6710 Nokia وNokia N97 mini، رونمایی شد. به زودی نقشه نوکیا برای تهران به طور رایگان قابل استفاده روی گوشی...
خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» رتبه 400 تا 500 براي دانشگاه تهران
» از وبلاگ: reporter » توسط: - author unknown

Wed, 04 Nov 2009 07:59:51 -0800

همشهري – حميد ضيايي‌پرور: انتشار تازه‌ترين گزارش رتبه‌بندي دانشگاه‌هاي جهان توسط دانشگاه شانگهاي، اگر چه با خبر خوب وارد شدن دانشگاه تهران به فهرست رتبه‌هاي 400 تا 500 برترين دانشگاه‌هاي جهان همراه بود. اما باز هم اين نكته را يادآوري...
خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» گزارشی از ۱۳ آبان - ۴
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

Wed, 04 Nov 2009 07:29:00 -0800

این گزارش را یکی از دوستانم فرستاده.

ساعت ۱۰:۲۰ صبح. ميدان هفت تير اول بهار شيراز: نمي ذاشتن كسي وارد ميدون بشه و به هر وسيله اي مردم رو متفرق مي كردن كه اين وسايل بيشتر باتوم و گاز اشك آور بود. خودم ديدم كه از گوش يه دختري خون ميومد و يه خانمي كه كنار دستش ايستاده بود مي گفت بزنن مهم نيست ما باز هم مياييم. و ديگري مي گفت نه. من از جونم سير نشدم.

به هر حال حدس زدم گارديا هفت تير رو قرق كرده ن و بايد مردم جاي ديگه باشن. رفتم پيچ شمرون. اون جا هم مردم زياد بودن و تمركزشون سر سعدي بود ولي هم چنان خبري از شعار و تظاهرات نبود. ولي همه اونايي كه تو اين تجمع ها اومدن مي دونن كه به راحتي مي شه كسي رو كه به قصد تظاهرات و اعتراض به خيابون اومده از كسي كه اومده خريد يا سر كار يا حتي تماشا تشخيص داد. تا چهارراه وليعصر شلوغي همون طور بود.

از چهارراه وليعصر به سمت بالا كه آمدم عده اي لباس شخصي را جلوي فرهنگستان هنر ديدم كه شعار مي دادن مرگ بر منافق. تعدادشون پنجاه شصت نفر بود. تعدادي ماشين هاي سياه گارد هم بو دن. اما از طالقاني به بالا ديگه مردم گله به گله تجمع مي كردن و شعار مي دادن: سفارت روسيه، لانه جاسوسيه... مرگ بر ديكتاتور... يا حسين، ميرحسين... و الله اكبر.

اما سر تخت طاووس و داخل يوسف آباد اين تجمع و شعار ها هم بسيار بزرگتر بود و هم زمان طولاني داشت. گاردي ها هم از اين طرف به آن طرف مردم را مي زدن حسابي و گاهي مي گرفتن. مثلا من سه چهار نفر رو ديدم كه بردن تو ون هاشون كه ببرن. تا ساعت يك و نيم ماجرا ادامه داشت و بعدش كم كم جمعيت در اون منطقه متفرق شدن.

نكته مهم تر از شلوغي پايين، خلوتي ميدان ونك به بالا بود. انگار نه انگار در اين منطقه شهر مثل هر روز زندگي جريان دارد. همه پايين بودن خب.

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» ممانعت از خروج میرحسین موسوی از فرهنگستان هنر
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

Wed, 04 Nov 2009 06:26:00 -0800

منبع: کلمه - بنا بر اطلاعی که از محدوده فرهنگستان هنر واقع در خیابان طالقانی کسب شده است، تمامی موبایل های این منطقه و نیز اینترنت این محل از صبح قطع شد. همچنین صبح امروز دهها موتور سوار با لباس شخصی و تجهیزات کامل در مقابل هر دو در فرهنگستان هنر تجمع کرده و با همراهی یگان ویژه به شعار علیه موسوی پرداختند.

در همین حال متاسفانه گروهی از لباس شخصی ها به داخل فرهنگستان هنر هجوم بردند که درنهایت این افراد از محوطه ی فرهنگستان هنر عقب نشینی کردند اما اتومبیل حامل میرحسین موسوی که قصد خروج از فرهنگستان را داشت با ممانعت پرحجم نیروهای امنیتی نتوانست از فرهنگستان خارج شود.

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» ترس
» از وبلاگ: خوابگرد » توسط: - author unknown

Wed, 04 Nov 2009 06:16:38 -0800

منبع ترس اگر بی‌جان یا موهوم نباشد، منبع ترس اگر جان‌دار و معین باشد، هر قدر که طرفِ ترسیده با همه‌ی دست‌بستگی‌اش از هراس آزاد شود، به همان میزان بر هراس منبع ترس افزوده می‌شود و به مرور چنان در دایره‌ی ترس گرفتار می‌شود که ترس جایش را به وحشت می‌دهد. کور می‌شود، کر می‌شود. این‌گونه است که منبع ترس می‌شود منبع سابق ترس. و منبع سابق ترس، بلندتر اگر فریاد بزند، سرخ‌تر اگر نگاه کند، تیزتر اگر هجوم بیاورد، کورتر اگر شود، کرتر اگر شود، نشان آشکار این است که به چرخش معکوس در مخروطی وارونه افتاده است، که هم فروتر می‌بردش، هم به خود می‌فشاردش. آن پایین دیگر جایی برای نفس کشیدن هم نیست، چه رسد به اندیشیدن. ترسیده‌ی سابق هم دور می‌زند، اما خلافِ جهتِ منبع سابق ترس. تا برسد به بالای مخروط. که گسترده و گسترده‌تر می‌شود. تا آن‌جا که هم هوای آزادی دارد، هم آسمانی به هر رنگ که بخواهد و ببیندش.

کامنت‌ها
خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» گزارشی از ۱۳ آبان - ۳
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

Wed, 04 Nov 2009 05:40:00 -0800

این گزارش را یکی از دوستانم فرستاده.

اول می خواستم بنویسم از قلب دشمن، اما وقتی دیدمشان نظرم عوض شد. برای جنبش سبز که بچه مدرسه ای هایی که با اتوبوس از این طرف و اون طرف آورده شدن و خیلی هم همراه شعاری بلندگو نبودند که دشمن نیستند. خیابان طالقانی تهران اگر نیروهای نظامی و امنیتی را ازش حذف کنی توصیفش این است گروه های 10-20 نفری از مدرسه های راهنمایی و دبیرستان.

بذارین از اولی که وارد خیابان طالقانی شدم بنویسم. با ماشین از خیابان وصال به طرف طالقانی اومدم. دیدم چقدر خلوته. تعجب کردم. پیچیدم تو طالقانی اما به طرف دانشگاه رفتم که ببینم چرا خلوته. جایی تو کوچه پس کوچه های قدس و وصال گیر آوردم و ماشین رو پارک کردم. دانشگاه را بسته بودند و نمی گذاشتند کسی رفت و آمد کنه، مگر به تنهایی. هیچ کس را گروهی نمی گذاشتند بیاد و بره و نیروهای امنیتی حسابی مراقبت می کردند تا دانشجویان به تظاهرات بپیوندند.

مرگ بر استقلال

راه افتادم به سمت سفارت آمریکا. پشت یک عده دانش اموز قرار گرفتم که بیش تر از شعارهای بلنوگو شعارهای خودشان رو می دادند. مثلا می گفتند مرگ بر استقلال. چند تکرار می کردند و بعد چند نفر دیگر می گفتند مرگ بر پرسپولیس. جالب تر این بود که این گروه 10-15 نفره به یک گروه 10-20 نفره دختران رسیدن که معلمشون شعار می داد تا خون در رگ ماست هدیه به رهبر ماست و اونا هم جواب می دادن. این بچه ها شروع کردن به هر و هر کرکر خندیدن. معلمشون اومد تشر زد. اونا هم تکرار کردن تا خون در رگ ماست هدیه به رهبر ماست. به یکی شون گفتم که چقدر مدرسه تون کم جمعیته. همه اش 20 نفرین؟ گفت نه بابا 1000 نفر هم بیشتریم ما رو بسیج دانش آموزی آورده. این درست بود. بقیه مدرسه ها رو هم که پرس و جو کردم به خصوص مدرسه های تهران رو نیاورده بودن و از بعضی از مدرسه ها فقط بسیجی هاشون رو آورده بودن و بیش تر هم به نظر می رسید از شهرهای اطراف باشن. از کجا می گم؟ از این جا که معلم یک گروه سر یکی شون داد می زد: ممد... دور نری گم می شی. اینجا تهرانه! سر و وضع بچه ها هم تابلو بود. کلا خیلی بچه های بدی نبودن و کاری به این کارا نداشتن و اومده بودن تفریح. حالی هم می کردن که نگو و نپرس. ولی فکر نمی کنم اینا اهل این بودن که با کسی درگیر بشن به خاطر سیاست.

13 آبان خلوت

وسط خیابون طالقانی رو اتوبوس گذاشته بودن و از نزدیک چهار راه طالقانی (تقاطع ولی عصر- طالقانی) نیروهای گارد ویژه تو خیابون بودن و ماشین ها پر بود از نیرو. اتوبوس های مدرسه های مختلف هم وسط بودن و بچه ها هم دور بر اتوبوس ها مشغول بازی و خنده. هر چه به طرف سفارت نزدیک تر می شدی تراکم جمعیت و آدم ها بیش تر می شد ولی جالبه که تا سر قرنی جمعیت این قدر کم بود که عجیب بود. تعداد مردمی که تو پیاده رو ها بودن هم زیاد بود ولی کسی کاری نمی کرد و فقط راه می رفت. پیرزنی به من نزدیک شد و گفت مادر این اغتشاش گرا کجان؟ گفتم مادر من هم دنبالشون می گردم و با هم راه افتادیم و هی تو راه بقیه رو پیدا کردیم اما اینقدر نیروهای جور واجور بود که امکان هیچ حرکتی نداشتیم. دو جور نیروی جدید هم دیدم که دفعه های قبل ندیده بودم ولی از بس بی انضباط بودن فهمیدم که همین بسیجی های شهرستانی باید باشند که لباس تازه به آن ها پوشانده اند. جمعیت سبزهای تقلبی روی هم به 10هزار نفر نمی رسید. من سال های قبل هم به خاطر مسیر کارم از این جا می گذشتم. اگر از نیروهای امنیتی و نظامی که توی خیابون ولو بودن بگذریم، تعداد تظاهرات کننده ها از هر سال کم تر بود ولی نیروهای امنیتی و نظامی از هر سال انصافا بیش تر بود. و کلا نتونسته بودن به جز همون محوطه کوچک جلوی سفارت رو پر کنند که اون هم جوری درست کرده بودن که جمعیت متراکم به نظر می رسید. من وقتی رسیدم جلوی سفارت که سخنرانی حداد تمام شده بود.

ما گم شدیم

از مسیر حرکت موتور سوارهای لباس شخصی فهمیدم که ماجرا در هفت تیر است. برگشتم خیابان قرنی و از آن جا بالا رفتم و چند صحنه جالب دیدم که نقل کردنش لطف زیادی دارد. جلو بیمارستان (اسمش الان یادم نیست) در خیابان قرنی یک عده از بچه مدرسه ای ها با پرچم ایران جمع شده بودن حدود 20-25 نفر می شدند و شعارشان این بود: ما گم شدیم ما گم شدیم و هی می خندیدند. کمی بالاتر اتفاق جالب تری افتاد. توی اتوبوسی که بچه مدرسه ای ها رو برای تظاهرات آورده بود چند نفری وسط داشتند می رقصیدند و چند نفر می خوندن و مبارکه مبارکه می گفتن. یکی از لباس شخصی ها که باتوم دستش بود با دیدن این صحنه خونش به جوش اومده بود. از این طرف خیابون داد زد: عروسی ننه تونه! توی اتوبوسیها خندیدن و گفتن: نه عروسی ننه توه! دوستش گفت مهدی اینا بچه های خودمونند ولشون کن.

از قلب سبزهای واقعی

خیابان کریمخان غلغله بود. پر از نیرو. گاز اشک آور زده بودن. چشم ها می سوخت ولی پیاده رو پر از مردم بود. نمی گذاشتن مردم وایستن و لباس شخصی ها تابلو از همه فیلمبرداری می کردن ولی ملت عین خیالشون نبود و حتی روهاشون رو هم نمی پوشوندن. وقتی رسیدم هفت تیر که نیروهای امنیتی هفت تیر را گرفته بودن و حیدر حیدر می گفتن و رهبر فقط سیدعلی می گفتن ولی پیاده روها پر بود از جمعیت. می گفتند یک نفر شهید شده است ولی کسی ندیده بود خبر دهن به دهن می گشت ولی جو ملتهب بود. ترس در چهره نیروهای امنیتی و نظامی بود ولی مردم حضورشان جور عجیبی بود. چشم هایشان می درخشید. آشناهای زیادی می دیدیم و هر کس به هم می رسید لبخند می زد. مردم عصبی نبودن ولی سبزهای تقلبی عصبانی بودن.

هفت تیر رو مثلا قرق کرده بودن اما این قدر مردم تو پیاده رو بودن که هر آدم بی طرفی می دید مایه آبروریزی شون بود. داشتند از هر کسی که بهش مشکوک می شدن فیلم می گرفتند یعنی از همه. مردم با دستبند و نشان های سبز تو پیاده رو ها رفت و آمد می کردن. هفت تیر رو رو به بالا رفتیم. تو خیابون مفتح شلوغ بود. پیاده روها پر از مردم بود و هنوز وبوی گاز اشک آور چشم ها را می سوزاند. مردم هنوز شعار می دادند و مرگ بر دیکتاتور می گفتن. یک آقایی رو دیدیم که خدا خیرش بده صداش خیلی بلند بود و جلو نیروهای نظامی امنیتی یک مرگ بر دیکتاتروهایی می گفت که آدم تنش می لرزید. سر مفتح مترو باز بود. یادم رفت بگم که سه استگاه قبلی مترو رو بسته بودن که کسی با مترو نتونه از وسط راهپیمایی دولتی در بیاد. تو مترو غلغله بود. این قدر جمعیت بود و این قدر صدای شعارها بلند بود که تا سر مفتح می رسید. شعار تازه ای ندیدم همین شعارهای محمود خائن آواره گردی... تا احمدی‌نژاده هر روز همین بساطه و مرگ بر دیکتاتور و... جرو شعار ها بود. نگرانی این بود که بریزن تو مترو و گار بزنند. گفتند تو مطهری درگیریه. من داشتم به طرف مطهری می رفتم که موتورسوارها رو دیدم به سرعت به طرف مترو می رن. رفتم موتور سوارها به طرف مترو فضایی رو تو خیابون مطهری به جود آورد که مردم راهپیمایی کنند و شعار بدن. تقاطع مطهری - مدرس بین لباس شخصی ها و تعدادی از مردم درگیری به وجود آمد و یکی از لباس شخصی ها که با باتوم به طرز بی رحمانه ای مردم را می زد وسط مردم گیر افتاد و کتک خورد. مردم هم کتک زیادی خوردند. نیروهای نظامی امنیتی به وفور از باتوم و گاز استفاده می کردن و سراسر خیابان مطهری صحنه درگیری و خشونت نظامیان و امنیتی ها بود. جمعیت در خیابان مطهری و خیابان های حاشیه ای آن قدر زیاد بود که می شود گفت به جرات از تظاهرات کنندگان خیابان طالقانی بیش تر بود. تازه تنها خیابان مطهری نبود که صحنه درگیری بود. در یکی از خیابان های فرعی بین مطهری (بین مدرس و میرزای شیرازی ) جمعیت در دو طرف خیابان شعار می دادند و پرچم بزرگ سبزی رو روی سرشون گرفته و پل درست کرده بودند و ماشین از زیرش رد می شد. مدتی گذشته بود که صدای موتورسوارها اومد. مثل زنبور بودن زنبورهای ترسو. همین که خبر می رسید جایی شعار می دن سر می رسیدن اما چون نیروشون کم بود جاهای دیگر خالی می شد و چون جمعیت مردم زیاد بود جای دیگری شروع به شعار دادن می کردن. به نظرم امروز هر چی که بلد بودن و نیرو داشتن رو کردن اما باز هم موفق نبودن. این تصور من بود از راهپیمایی. خیابان مطهری تا انتهایش صحنه درگیری بود و خیابان ولی عصر هم جمعیت در خیابان ها پر بود و هر از گاهی شعار می دادن. ولی عصر را تا میدان رفتم و بعد پیچیدم بلوار کشاورز. فکر می کردم که بلوار باید خلوت باشه اما جمعیت اونجا هم زیاد بود ولی نمی گذاشتند که دور هم جمع شوند و تظاهراتی شکل بگیرد. توی ابتدای بلوار یکی از لباس شخصی ها توی صورت یک مرد گاز زد و مردم شروع کردن به هو کردن. برگشتم توی کریمخان که آن جا هم شلوغ بود و مردم توی پیاده روها بودند و هر از گاهی صدای شعار بلند می شد. جالب ترین صحنه ای که در کریمخان دیدم در پارک مریم رو به روی کلیسا بود. نیروهای بسیجی لم داده بودند روی چمن ها و در ظرف های یک بار مصرف غذا می خوردند. این صحنه در زیر پل کریمخان نیز تکرار شده بود. از فرعی ها انداختم بروم طالقانی ببینم چه خبر است. از جلوی یک مدرسه رد می شدم. دانش اموزان داشتند تعطیل می شدند با صدای یاحسین میرحسینشان مدرسه را روی سرشون گذاشته بودند.

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» کارنامه‌ی مصطفی مستور
» از وبلاگ: خوابگرد » توسط: - author unknown

Wed, 04 Nov 2009 04:56:57 -0800

آثار مصطفی مستور از اولین کتاب، «عشق روی پیاده‌رو»، تا کتاب «من گنجشک نیستم»، آخرین اثر منتشر شده‌ی او، همواره مخاطبان گسترده و متفاوتی داشته است. در آثار او، وضعیت‌هایی مانند بی‌پناهی، ناامیدی، رنج، تردید، اضطراب، ترس، معناداری یا بی‌معنایی زندگی، عشق، خیانت، معصومیت و مفهوم مرگ مدام طرح می‌شوند که دغدغه‌های بحث‌انگیز بشری و مفاهیم مشترک و بنیادین انسان فارغ از زمان و مکان به شمار می‌آیند.

نشست هفتگی شهرکتاب در روز سه‌شنبه ۱۹ آبان ساعت ۱۶:۳۰ به نقد و بررسی کارنامه مصطفی مستور اختصاص دارد که با حضور زری نعیمی، علی خدایی، غلامرضا خاکی و مصطفی مستور برگزار می‌شود. علاقه‌مندان برای حضور در این نشست می‌توانند به مرکز فرهنگی شهرکتاب واقع در خیابان شهید بهشتی، خیابان شهید احمد قصیر (بخارست)، نبش کوچه سوم مراجعه کنند.

کامنت‌ها
خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» روزهاي سخت حاكميت!
» از وبلاگ: كنج » توسط: konjzehn

Wed, 04 Nov 2009 03:55:18 -0800

امروز شهر من غوغاست.. اين رو براي اون هايي مي نويسم كه ايران نيستند و دلشان اما براي اينجا مي تپد.. مي نويسم كه بگويم جاي همه شما خالي است.. حتما لحظه به لحظه گزارش ها را چك مي كنيد و با اينكه آپلود كردن تصاوير بسيار دشوار است اما عكسهاي زيادي ارسال شده است. تا به حال يك گزارش مستقيم از شهادت يك دانش آموز و دستگيري تظاهركنندگان داشتيم..

مي خواستم از مفاهيم سيال يا از سيال بودن مفاهيم و واژه ها چند كلمه اي بنويسم.. ويژگي جالبي كه اتفاقات اخير ايران، بيش از هر واژه نامه سياسي روي آن صحه گذاشت. 13 آبان از آن دسته واژه هاست كه تا به حال پاشنه آشيل جمهوري اسلامي ايران بود كه سالها حاكميت روي آن مانور مي داد. سالهاست كه آتوريته حكومت، دانش آموزان را سوار بر اتوبوس مدرسه مقابل سفارت آمريكا مي كشاند.. اما امسال اين مفهوم از يك واژه مشروعيت بخش به ضد خود تبديل شده است. درست اتفاقي كه بر سر شعار حماسي الله اكبر روي پشت بام ها افتاد.. به طور حتم حاكميت هرگز تصورش را نمي كرد كه روزي از ريختن مردم به خيابان ها در روز قدس تا حد مرگ بترسد. اما حكومت جمهوري اسلامي ايران روزهاي سختي در سال 88 در پيش دارد.

مي خواهم بدانم كه حكومت از كدامك از ظرفيت هاي وحشيگري خود براي سركوب اعتراضات مردم در 16 آذر، 22 بهمن و از همه مهم تر دهه محرم در شب هاي تاسوعا و عاشورا استفاده كند؟ بطور يقين در روزهاي محرم شب دست مردم است.. مي خواهم بدانم كه حاكميت چطور مي تواند رسم 1000 ساله را شكسته و با باتون و گاز اشك آور و حتي گلوله مردم را در خانه هايشان محبوس كند؟

حاكميت جمهوري اسلامي ايران روزهاي سختي در پيش دارد..!

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» گزارشی از ۱۳ آبان - ۲
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

Wed, 04 Nov 2009 03:54:00 -0800

این گزارش را یکی از دوستانم فرستاده.

صبح ساعت نه از خونه بیرون اومدم تمام خیابان شریعتی و طالقانی گاردی ها بودند. مسافر اولی به دومی گفته چه خبره؟ راننده گفت نمی دونی؟ تظاهراته واسه اونا وایسادن.

سومی گفت اینقدر وایسن تا جونشون دربره.

در خیابان سمیه بسیجی های جوان بودند اما این بار بدون چوب و روی شانه هایشان هم دو نوار پهن نارنجی بود (بعضی هم آبی). تعداد ده نفری پسر دانش آموز لاغر و نوجوان پرچم ایران در دست داشتند و مرد چاق ریشویی به آنها گفت: "به به چه جوونایی برومندی".

تضاد فضا باعث شده که همه مسافران تاکسی بزنند زیر خنده.

در خیابان ولی عصر ماشین هایی پر گاردی سوار و پیاده می شدند. آنچه که غیر قابل توضیح است، نگاه های گریزان انها هنگام تصادف با چشمهای مردم است. پیامی که رد و بدل می شود بسیار غریب است. نگاهشان مخلوطی بود از شرم و دستپاچگی و تلاش برای ایجاد خشونت و بی اعتنایی... کلا خیلی درهم ریخته بودند.

در خیابان طالقانی اتوبوسهای بسیج دانش آموزی در حال تخلیه نوجوانان بودند که یکی دو تا از انها سرشان را از پنجره بیرون کرده بودند و پرچم ایران تکان می دادند.

در خیابان ولی عصر به تدریج حضور مردم دیده می شد. موبایلها قطع نشده بود و همه در حال هماهنگی با یکدیگر بودند.

از ولی عصر به طرف هفت تیر جمعیت مدام بیشتر شد و گاردی ها هم بیشتر. هیچکس هنوز شعار نمی داد. تا سر خردمند که خودشان شروع کردند. اول شعار مرگ بر منافق می دادند و وقتی مردم در جواب گفتند مرگ بر دیکتاتور انگار که رمز حمله بود. مردم فرار کردند به داخل خردمند. چند زن چادری از بسیج خواهران یک اداره از ماشینشان پیاده شده بودند که با منظره کتک خوردن جوانان روبرو شدند. زنان پرچم امریکا و شعار ها در دستشان بود. خیلی جا خوردند و یکی از انها سر گاردها داد می زد: چرا می زنید جوان مردم را... و گاردی گیج مانده بود که این خانم کدام طرفی است؟

گاز اشک آور زدن و به درون یکی از کوچه ها که بن بست بود رفتیم. مردم در را باز کرده بودند. دو سه تا دختر را می زدند و مردم آنها را به دورن خانه ها فراری دادند. مردی بسیجی چندین بار دختر را از پشت بغل می زد و به سمت کوچه می کشاند. کاملا مشخص بود که از این کار لذت می برد و این مردم را عصبانی تر کرد که ریختند روی سرش و دختر را نجات دادند.

از یک فرعی به سمت مفتح رفتم. باز هم مردم بودند و گروه 20 نفره ای که با بلندگو حرکت می کردند. گاردی ها باز هم پسری را گرفتند و مردم هم باز رهایش کردند که البته بیشتر این مردم زنان بودند.

در میدان هفت تیر از همه جا شلوغ تر بود. گاز اشک آور چشم دانش اموزانی که در اتوبوس بودند را می سوزاند و آنان با هیجان از دیدن این مناظر فیلم می گرفتند. مردم در اطراف میدان می چرخیدند و گاردی ها هم به دنبالشان... موش و گربه ای بود... بعض وقتها مردم فرار می کردند و عده ای زیر دست و پا می ماندند. شعار یا حسین میر حسین و مرگ بر دیکتاتور هر از گاهی شنیده می شد. بعضی به خاطر گاز بالا می آوردند. صورت دختری یک گوشت قرمز شده بود از اسپری... گاردی ها به محل شعار ها حمله می کردند. به سر قائم مقام رفتم. آنجا مردم دست می زدند و راه می رفتند. گاردی ها حمله کردند و یکی از آنها باتوم را به میان رانهای دختر می کوبید. دختر از درد روی زمین افتاد. دیگری باز هم دختری را گرفته بود و مادرش فریاد می زد که نمی گذارم به بدن دخترم دست بزنی... پسری را مردم نتوانستند نجات بدهند و به دورن ماشین بردندش.

یک نیروی انتظامی به مهربانی به من می گفت که دور شوم. دستان خودش را که قرمز بود نشان می داد و می گفت مرا زدند می خواهید شما را نزنند؟

حالا دیگر در خیابان کریمخان بودیم و مدام دنبالمان می کردند. بلند گو شعار مرگ بر امریکا می داد و مردم شعار مرگ بر روسیه... بلندگو شعارش را عوض کرد اما در جواب هر شعاری که می داد مردم می گفتند مرگ بر روسیه...

چندین نفر از دوستان را دیدم... پیک نیک شده بود. همه در حال احوالپرسی... زنی میانسال یک گاردی را نصحیت می کرد که اینا مردم همین کشورن چرا می زنیشون... مرد معذب می خندید.

سر حافظ نیروهای تازه نفس موتوری از راه رسیدند. می زدند. زنی روی پله های ساختمان نوساز سر حافظ افتاده بود بدون حجاب و بقیه شانه هایشان را می مالیدند. پسر همراهش را برده بودند و او ترسیده بود مردم دلداری می دادند که پسرک از دست مامورها فرار کرده است. مسئولان ساختمان اجازه نمی دادند او را داخل ببریم اما وقتی یک گاردی که در جوب افتاده بود را آوردند به سرعت وارد ساختمانش کردند.

دوباره حمله کردند گاردی ها اما وقتی دیدند زن افتاده اون وسط فقط به نرده ها کوبیدند... زنی فریاد می زد چند باز می زنید ما را چقدر می کشید ما را. گاردی گفت که زن تازه به هوش امده را از آنجا ببریم و وقتی سرش هم داد زدند می گفت: نباید می اومد تو خیابون من می دونم این واسه چی اومده.

زن به هوش آمده دچار حمله عصبی شد بود دوید جلوی گارد ها داد می زد: چرا اومدم بگو چرا اومدم بگو... به زور مردم کشیدنش کنار و بهش آب دادن که دوباره حمله کردند. با این زن به سمت پایین دویدم که از دو طرف آمدند. همه زن بودیم و همه را زدند. به چشمان مردی که با باتوم به بازو و کمرم می کوبید نگاه می کردم. رویش را بر می گرداند و دوباره می زد. ترحم بر انگیز بود وقتی متوجه شدند که از دو طرف دارند می زند و به همین علت است که نمی توانیم فرار کنیم خودشان راه دادند که برویم... احساس بدی داشتند...

وارد حافظ شدم و از آنجا به خیابان ویلا. بعضی از بچه ها را دیدم که از بالا می آمدند و می گفتند همینطور شلوغ است... همه جا مردم در جنگ و گریز بودند. به سمت هفت تیر دوباره شلوغ بود و همچنان مردم شعار می دادند. در وسط میدان ماشین شعار در محاصره گاردی ها شعار می داد. طنز بامزه ای داشت... مردم هو می کردند...

مردی در ورودی پیاده رو هفت تیر ایستاده بود و به صورتی ما که از زیر جان پناه ساختمان خارج می شدیم اسپری فلفل پاشید. چشمانم سوخت و بقیه ماجرا راندیدم اما گویا مردم او را گرفته و کتک زده بودند.

هنوز اسپری فلفل داشت می سوزاند که گاز اشک آور هم خوردم... سوزش باتوم ها هم تازه شروع شده بود... شهر آشوب زده را به مردم و گاردی ها سپردم و دوان دوان به دنبال آتش رفتم... پشت سرم هنوز صدای شعار وکف زدن می آمد...

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» گزارشی از ۱۳ آبان - ۱
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

Wed, 04 Nov 2009 03:53:00 -0800

این گزارش را یکی از دوستانم فرستاده.

ما ساعت ده از دفترمون تو خیابان طالقانی راه افتادیم. از این طرف فقط بسیجی ها و دانش آموزها می رفتن. ما رفتیم چهارراه ولیعصر به بالا. دم فرهنگستان هنر نزدیک 200 تا مامور واستاده بود و یه عده ی زیادی توی رواق فرهنگستان واستاده بودن و شعار علیه موسوی می دادن و می گفتن نمیگذاریم از اینجا در بیاد!

ما توی طالقانی رفتیم و به جرات می گم تا به حال توی کل این تظاهرات ها هیچوقت این همه مامور ندیده بودم. مردم سرگردون توی خیابون طالقانی فقط راه می رفتن و با چشم و ابرو و آروم از هم می پرسیدن که کجا بریم. تلفنها هم قطع شد کلا. قبل قطع شدن تلفن ها دوستم زنگ زد از هفت تیر که اونجا همه رو می زنن و می برن و درگیری شدیده.

ما رفتیم ایرانشهر رو بالا. تو کریم خان خیلی خیلی شلوغ بود و مردمی که از هفت تیر می اومدن می گفتن کروبی رو گرفته ان و یه نفر هم کشته شده تو هفت تیر. یه عالمه آدم هم خونی و لنگ لنگان می اومدن. گاز اشک آور و اسپری فلفل توی هوا خیلی زیاد بود. من اصغر فرهادی و لیلا حاتمی و علی مصفا رو هم توی خیابون سنایی دیدم. بعد ما رفتیم هفت تیر، اونجا هم وحشتناک مامور زیاد بود و مردم همین طوری واستاده بودن و از این طرف به اون طرف هم یه عده آدم رفت و آمد می کردن. مامور ها از روی پل های عابر فیلم می گرفتن و سر ظهر هم با ساندیس و کیک ازشون پذیرایی شد.

ما رفتیم یه جای ثابت و تلفن زدیم این ور اون ور و شنیدیم که درگیری ها کشیده شده به بالا سمت زرتشت و عباس آباد و مطهری ویکی هم زنگ زد اونجا بهمون که از توی خونه اش توی عباس آباد می شنوه که توی خیابون صدای تیراندازی می آد و فریاد مردم.

دونفرمون رفتن عباس آباد و الان زنگ زدن دفتر که یه گاز اشک آور جدید میزنن که خیلی بیشتر از معمولی ها اذیت می کنه و انگار یه چیزای عجیبی توش داره.

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» a h yazdanbod
» از وبلاگ: تادانه » توسط: - yousef

Tue, 03 Nov 2009 23:37:00 -0800

پرتره‌ی مرد ناتمام (مجموعه داستان) امیرحسین یزدان‌بدنشر چشمهچاپ اول 1388تیراژ 1500 نسخهقیمت 2500 تومان115 صفحه
خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» بدحجابی و دروغ
» از وبلاگ: جامعه نو - قلم به دست سابق » توسط: gholamreza baniasadi

Tue, 03 Nov 2009 22:24:10 -0800

سیاه و سفید (۶٣)

آمده بود به شکوه پیش مرد روحانی که؛ این زن ها با این پوشش نامناسب آدمی را به گناه می اندازند، دلخور بود از آن چه در خیابان می دید و می پرسید گناه را به حساب چه کسی خواهند نوشت. مرد روحانی، به آرامشش فرا خواند که، در نگاه اول که ناگهان و بی اراده به نامحرم می افتد، کسی مقصر نیست. گناه وقتی به پای فرد نوشته می شود که چشم از پی هوس برود... مرد اما به اصرار گناه را می خواست پای زنان و دخترانی بنویسد که «بدحجاب» بیرون می آیند یا به قول او «بی حجاب» مرد روحانی برایش توضیح داد. مرد اما نشانه های پذیرش در چهره اش نمایان نبود ولی رفت، سری تکان داد و رفت، شاید رفت تا پاسخ مورد علاقه اش را از کس دیگری بگیرد اما... با خود گفتم، حساس بودن به مسائل اجتماعی خوب است غیرت ورزیدن بر شرع و قانون هم خوب تر، اما کاش این حساسیت و غیرت ورزیدن نسبت به دیگر مسائل هم همه گیر شود. مثلا وقتی شنیدیم، فردی پشت سر شهروند دیگر «غیبت» می کند هم می خروشیدیم و پی جو می شدیم که گناه غیبت به حساب چه کسی نوشته می شود؟ تازه بالاتر؛ فقط نگران نوشته شدن گناه به حساب خود نبودیم بلکه نوشته شدن گناه پای دیگری هم ما را حساس می کرد. چه گناه مثل آتش است. شعله می کشد، فرقی هم نمی کند این آتش در خانه من برپا شود یا خانه دیگر، مهم این است که آتش وقتی شعله می کشد، دودش به چشم همه می رود خب اگر چشمی بگردانیم سیاهی این دود را بر در و دیوار جامعه نخواهیم دید؟ به راستی اگر گناهان رنگارنگ اجتماعی و فردی رخ نداده است، این سیاهی ها که چشم را می آزارد چیست؟ به گفته شاعر،

آتشی گر نامده ا ست این دود چیست

جان سیه گشته روان مردود چیست؟

بله، آتش آمده است، آتش دروغ، آتش تهمت، آتش غیبت، آتش نامردی، آتش پیمان شکنی، آتش نامهربانی، آتش قانون شکنی و... آمده است که اگر نیامده بود این همه آتش به جان نداشتیم و لحظه های زندگی مان مثل خشت های یک بنا سیاه نمی شد. آتش هر روز شعله می کشد، شاید بیشتر از بدحجابی که آن مرد بی حجابی اش می خواند و نسبت به آن حساس و بر رعایت آن غیور بود. اگر نسبت به این گناهان بزرگ که بنیان جامعه را هدف قرار داده اند حساس بودیم حداقل به «آتش نشانی» اخلاق، تلفن می زدیم و خود ما هم با کپسول های صداقت و اخلاق دینی برای مهار این آتش ها همت می کردیم ولی... تا وقتی فقط حجاب و بدحجابی برای ما اولویت اول باشد و پرداختن به دروغ و تزویر و ریا و نفاق و پلشتی و قانون شکنی و دزدی های گوناگون، اولویت نداشته باشد، نمی توان به ارتقای سلامت در جامعه دل خوش بود بماند که حتی نمی شود همین مسئله حجاب را حل کرد.

نمی شود یک سانتی متر روسری های عقب نشینی کرده را جلو کشید. مسائل اجتماعی، حلقه های یک زنجیرند، کنش ها و واکنش های آن ها به هم مربوط است. پس اگر می خواهیم حجاب درست شود اول باید نگاه خود را درست کنیم.

صفحه 09 اجتماعی، شماره سریال 17406، تاریخ انتشار 880813

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» گزارش از راه‌پیمایی ۱۳ آبان
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

Tue, 03 Nov 2009 22:16:00 -0800

این گزارش به تدریج تکمیل می‌شود و ساعت‌ها به وقت تهران است. اگر شما هم خبری دارید برایم بفرستید. ممنون می‌شوم.

۱۰:۵۰ - این ای‌میل به دستم رسیده: «مادر من از هفت تیر زنگ زد و ميگه هر کس نماد سبز داره رو باطناب گروهی میبندن و سوار ماشین میکنن». جرس و موج سبز آزادی هم از برخورد نه چندان شدید با مردم در هفت تیر و خیابان‌های اطراف خبر داده‌اند.

۹:۴۰ - یکی از دوستانم رفته و در خیابان طالقانی بین حافظ و قرنی چرخی زده و می‌گوید: «خیابان را کامل بسته یودند، شرکت‌ها را تعطیل کرده بودند و همه خیابان پر بود از مأمور گارد و لباس شخصی و نیروی انتظامی و امثالهم. تابحال این همه مأمور ندیده بودم (همه تظاهرات‌ها را شرکت کرده) حتی در روز ۱۸ تیر. عملاً اگر کسی بخواهد وارد خیابان شود نمی‌تواند. اگر همین تعداد باشند عملاً هیچ جمع بزرگی نمی‌تواند تشکیل شود.»

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» شکست بزرگ دموکرات‌ها
» از وبلاگ: يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر » توسط: Nikahang's Blog

Tue, 03 Nov 2009 19:42:00 -0800

شکست بزرگ دموکرات‌ها در انتخابات فرمانداری دو ایالت مهم ویرجینیا و نیوجرسی برای اوباما بسیار دردناک خواهد بود. آیا قهرمان ۴ نوامبر ۲۰۰۸، به همین زودی تبدیل به اردک لنگی می‌شود که جمهوری‌خواهان آرزویش را داشتند؟

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» تفاوت‌های دو متولد نجف‌آباد
» از وبلاگ: يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر » توسط: Nikahang's Blog

Tue, 03 Nov 2009 19:22:00 -0800

امروز صبح وقتی نگاه انتقادی آیت‌الله منتظری به خودش و ماجرای "لانه جاسوسی" را می‌خواندم، فقط می‌توانستم تحسینش کنم.

اما وقتی پیام محسن میر‌دامادای را که از درون زندان فرستاده بود خواندم، دردم گرفت. به دو دلیل؛ یکی اینکه میردامادی اسیر زندان نظام است، و در درجه بعدی، اسیر زندانی نظام فکری‌اش هست.

وقتی محسن میردامادی می‌گوید اشغال لانه جاسوسی را باید در ظرف زمان خود سنجید، می‌توان گفته او را به بسیاری مسائل دیگر تعمیم داد... لابد اعدام‌های سال‌های ۶۰ و بخصوص سال ۶۷ را باید در آن محدوده زمانی دید و توجیه کرد. لابد ایجاد ساختاری حذفی و پاکسازی‌های بی‌رحمانه اول انقلاب را با ین طرز تفکر می‌توان قابل قبول خواند...

این بند از نامه میردامادی خواندنی است:

«... اقدام دانشجویان مسلمان پیرو خط امام برگی درخشان از تاریخ فعالیت های دانشجویی در ایران و جهت گیری ضد استعماری دانشجویان مسلمان و دفاع آنان از منافع ملی است که در جلوگیری از دخالت بیگانه و آسیب زدن به نظام جمهوری اسلامی در دوران پس از انقلاب تأثیرات جدی داشته است... »

نکته جالب اینکه آیت‌الله منتظری هم اعدام‌های سال ۶۷ را بر نتافت و هم حمایت از اشغال سفارت آمریکا را کاری اشتباه دانست.

نمی‌دانم آیا دانشجویان پیرو خط امام و جماعتی که از دانشگاه‌های مختلف برای حمایت از آنها در سال ۵۸ به تهران شتافتند، هیچ احساس کرده‌اند که کارشان چه تاثیری بر زندگی آیندگان داشت؟ گیرم جماعت سو استفاده‌گرمی‌خواستند از طریق جوانی این گروه، از شر دولت موقت خلاص شوند، اما آیا جوانانی که بعدا سن و سالی یافتند و شکم‌دار شدند و نوه‌دار، باید در همان دام قدیمی بمانند؟

مساله‌ای که به نظرم جذاب است، نگاه اصلاحی بخش بزرگی از مردم ایران است که از تفکر رادیکال سال ۵۸ دور شده‌اند... اینجاست که به نظرم اصلاح‌طلبی مردم واقعی‌تر از عنوانی است که بعضی دانشجویان پیرو خط امام به خود داده‌اند.

برای میردامادی آرزوی آزادی از زندان اوین و زندان ذهنی‌اش دارم.

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» تکبیرهای شبانه
» از وبلاگ: يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر » توسط: Nikahang's Blog

Tue, 03 Nov 2009 19:15:00 -0800

خبرخوان وبلاگ‌های Journalists، تعداد وبلاگ: 91، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

Persian Bloggers - Journalists

» بازداشت ۷ دانشجو در دانشگاه تفرش » از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» برای سرمایه » از وبلاگ: كوپه شماره هفت » توسط: farzane Ebrahimzade

» نرخ ارز، پاشنه آشیل طرح اصلاح یارانه‌ها » از وبلاگ: یک لیوان چای داغ » توسط: Hamed

» جاذبه‌ بی‌پایان جهان اسلام برای غرب » از وبلاگ: یادداشت‌هایی برای مخاطب احتمالی » توسط: aynev

» حجت شریفی و چند نفر دیگر را هم گرفتند » از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» قانون بقای زندانی » از وبلاگ: یک لیوان چای داغ » توسط: Hamed

» از ۱۳ آبان، تا همیشه » از وبلاگ: صفحه‌ی سيزده یادداشت‌های مریم مهتدی درباره‌ی ادبیات و جامعه » توسط: - author unknown

» از سايبر ديپلماسي تا عسل سبلان! » از وبلاگ: reporter » توسط: - author unknown

» سفر به آمریکا در ۱۳ آبان » از وبلاگ: يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر » توسط: Nikahang's Blog

» معرفی نقشه و مسیریاب نوکیا نوکیا برای تهران » از وبلاگ: reporter » توسط: - author unknown

» رتبه 400 تا 500 براي دانشگاه تهران » از وبلاگ: reporter » توسط: - author unknown

» گزارشی از ۱۳ آبان - ۴ » از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» ممانعت از خروج میرحسین موسوی از فرهنگستان هنر » از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» ترس » از وبلاگ: خوابگرد » توسط: - author unknown

» گزارشی از ۱۳ آبان - ۳ » از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» کارنامه‌ی مصطفی مستور » از وبلاگ: خوابگرد » توسط: - author unknown

» روزهاي سخت حاكميت! » از وبلاگ: كنج » توسط: konjzehn

» گزارشی از ۱۳ آبان - ۲ » از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» گزارشی از ۱۳ آبان - ۱ » از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» a h yazdanbod » از وبلاگ: تادانه » توسط: - yousef

» بدحجابی و دروغ » از وبلاگ: جامعه نو - قلم به دست سابق » توسط: gholamreza baniasadi

» گزارش از راه‌پیمایی ۱۳ آبان » از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» شکست بزرگ دموکرات‌ها » از وبلاگ: يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر » توسط: Nikahang's Blog

» تفاوت‌های دو متولد نجف‌آباد » از وبلاگ: يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر » توسط: Nikahang's Blog

» تکبیرهای شبانه » از وبلاگ: يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر » توسط: Nikahang's Blog

» بازداشت ۷ دانشجو در دانشگاه تفرش
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» برای سرمایه
» از وبلاگ: كوپه شماره هفت » توسط: farzane Ebrahimzade

» نرخ ارز، پاشنه آشیل طرح اصلاح یارانه‌ها
» از وبلاگ: یک لیوان چای داغ » توسط: Hamed

» جاذبه‌ بی‌پایان جهان اسلام برای غرب
» از وبلاگ: یادداشت‌هایی برای مخاطب احتمالی » توسط: aynev

» حجت شریفی و چند نفر دیگر را هم گرفتند
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» قانون بقای زندانی
» از وبلاگ: یک لیوان چای داغ » توسط: Hamed

» از ۱۳ آبان، تا همیشه
» از وبلاگ: صفحه‌ی سيزده یادداشت‌های مریم مهتدی درباره‌ی ادبیات و جامعه » توسط: - author unknown

» از سايبر ديپلماسي تا عسل سبلان!
» از وبلاگ: reporter » توسط: - author unknown

» سفر به آمریکا در ۱۳ آبان
» از وبلاگ: يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر » توسط: Nikahang's Blog

» معرفی نقشه و مسیریاب نوکیا نوکیا برای تهران
» از وبلاگ: reporter » توسط: - author unknown

» رتبه 400 تا 500 براي دانشگاه تهران
» از وبلاگ: reporter » توسط: - author unknown

» گزارشی از ۱۳ آبان - ۴
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» ممانعت از خروج میرحسین موسوی از فرهنگستان هنر
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» ترس
» از وبلاگ: خوابگرد » توسط: - author unknown

» گزارشی از ۱۳ آبان - ۳
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» کارنامه‌ی مصطفی مستور
» از وبلاگ: خوابگرد » توسط: - author unknown

» روزهاي سخت حاكميت!
» از وبلاگ: كنج » توسط: konjzehn

» گزارشی از ۱۳ آبان - ۲
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» گزارشی از ۱۳ آبان - ۱
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» a h yazdanbod
» از وبلاگ: تادانه » توسط: - yousef

» بدحجابی و دروغ
» از وبلاگ: جامعه نو - قلم به دست سابق » توسط: gholamreza baniasadi

» گزارش از راه‌پیمایی ۱۳ آبان
» از وبلاگ: آق بهمن » توسط: آق بهمن

» شکست بزرگ دموکرات‌ها
» از وبلاگ: يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر » توسط: Nikahang's Blog

» تفاوت‌های دو متولد نجف‌آباد
» از وبلاگ: يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر » توسط: Nikahang's Blog

» تکبیرهای شبانه
» از وبلاگ: يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر » توسط: Nikahang's Blog