Gilan - Persian Bloggers

» هر دم ازاین باغ بری می رسد... کوهزاد اسماعیلی دستگیر شد.
» از وبلاگ: اُتول نوشت » توسط: Kelka-kour-Lakou

Sun, 08 Nov 2009 00:48:00 +0000

هر دم ازاین باغ بری می رسد...

کوهزاد اسماعیلی دستگیر شد. امیدواریم هر چه زود تر آزاد شود...

پیشنهاد می کنیم مثل باران و ورگ خبر دستگیری اش را در وبلاگ هایمان بنویسیم؛ از دست ما جز این بر نمی آید (?).

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» از حصار سرد
» از وبلاگ: یک پزشک » توسط: faranak

Sat, 07 Nov 2009 20:34:15 +0000

فرانک مجیدی: کاش اسم آن فیلم را یادم می‌ماند! همان فیلم آلمانی‌ای که یک بعد از ظهر جمعه، چند سال قبل از شبکه یک پخش شد. داستانی بر اساس یک واقعیت تاریخی راجع به گروه کوچکی بود که با حفر یک تونل، مردم آلمان‌ شرقی را به آلمان غربی فراری می‌دادند. آن فیلم، یک سکانس فوق‌العاده داشت. دو عاشق جوان هم قصد فرار داشتند، دختر موفق به فرار می‌شود ولی پسر در یک قدمی دیوار تیر می‌خورد. دختر فریاد می‌زند و به سمت دیوار می‌دود، دست بر دیوار می‌گذارد، دوربین بالا می‌رود، پسر و دختر همزمان در دو طرف دیوار، دست بر یک نقطه‌ی آن نهاده‌اند. لحظه‌ای سکوت و پسر می‌میرد. حالا آن دختر جوان، باید زن میانسالی باشد، و رهبر گروه که توانست بیش از ۱۰۰ نفر را با موفقیت عبور دهد مردی پا به سن گذاشته. دیگر می‌توان بی ترس داغ گلوله و مرگ، از خط عبور کرد. فردا، بیست سال می‌شود که دیوار برلین فرو ریخت.

تمام دعواها از سال ۱۹۴۸ شروع شد. برلین، در آن زمان پایتخت آلمان بود. بیشتر کارخانه‌های صنعتی آن در شرق شهر قرار داشت. جوزف استالین، که در آن زمان رویای به وجود آوردن بلوک شرق و جدایی کامل دو قطب کمونیستی و امپریالیستی دنیا را در سر می‌پروراند، از شرق برلین حمایت می‌کرد و تجهیزات و مواد اولیه به آن‌جا می‌فرستاد. از سویی، آمریکا، کانادا، استرالیا هم غرب برلین را به همین شکل حمایت می‌کردند. این مناقشات تا سال ۱۹۴۹ طول کشید. در ۷ اکتبر ۱۹۴۹و در بخش شرقی آلمان، جمهوری دموکراتیک آلمان روی کار آمد و این، به مفهوم دو پاره شدن قدرت در آلمان میان آنان و جمهوری فدرال بود. این اتفاقات، سبب شد به صورت ضمنی شرق و غرب آلمان جدا شوند. اما طی سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰، این آلمان غربی بود که پیشرفت می‌کرد. وضعیت اقتصادی بهتر و آزادی‌های سیاسی بیشتر آلمان غربی، شرقی‌ها را به فکر مهاجرت انداخت. در سال‌های اولیه‌ی دهه‌ی ۵۰، مخصوصاً تا سال ۵۲، مهاجرت چندان سخت نبود و مرزها حفاظت آنچنانی نداشت و هزاران نفر به راحتی از مرز گذشتند. در اول آوریل سال ۱۹۵۲، رهبران آلمان شرقی در مسکو با استالین ملاقات کردند. وزیر امور خارجه‌ی استالین، ویاچسلاو مولوتوف، ایده‌ی جدایی کامل آلمان‌ها را مطرح کرد. با اقبال این ایده میان رهبران آلمان شرقی، رفت و آمدها به‌طور کامل از سال ۱۹۵۶ میان دو آلمان ممنوع شد. در ۱۱ دسامبر ۱۹۵۷، برای کنترل پناهندگی‌ها، آلمان شرقی اقدام به تولید پاسپورت‌هایی برای ساکنان خود نمود.

اما کسی که به وضوح ایده‌ی بنای دیوار برلین و جدایی رسمی آلمان‌ها را مطرح کرد، رهبر وقت آلمان شرقی، والتر آلبریشت، بود. او این ایده را در ۱۵ جون ۱۹۶۱ بر زبان راند. باور بر آن است که او این کسب تکلیف را از نیکیتا خروشچوف نموده‌باشد. سرانجام در ۱۳ آگوست ۱۹۶۱ مرزها به‌طور کامل بسته‌شد. بنای دیوار آغاز گردید. در آن زمان، جان اف. کندی رئیس‌جمهور آمریکا بود. او ترجیح داد موضع خاصی اتخاذ نکند و دیوار برلین را به‌عنوان حقیقتی بین‌المللی پذیرفت. رهبران آلمان غربی، به این‌که حداقل آلمان شرقی تمام برلین را نمی‌خواهد راضی بودند و رهبران آلمان شرقی، مستظهر به دیواری که میان دنیای کاپیتالیستی غرب و سوسیالیستی شرق، مرزی مستحکم به‌وجود آورده.

آلمان غربی سختگیری‌ای بر رفت و آمدها نداشت، مردم آلمان غربی به‌راحتی با پاسپورت‌هایشان از مرز می‌گذشتند. فشارها روز به روز بر مردم آلمان شرقی افزوده می‌شد. آن‌ها بودند که سربازها و تفنگ‌های تهدیدگر را در سمت دیوار خود می‌دیدند، و عبور آن‌ها تنها منوط به حوادث خانوادگی بسیار مهم و پیچیده شده‌بود. حقیقت آن بود که این دیوار، مرزی طولانی میان بسیاری از خانواده‌ها افکنده‌بود. بسیاری از مردان آلمان شرقی، به امید کار و شرایط بهتر اقتصادی به آلمان غربی رفته‌بودند تا برای خانواده‌هایشان در شرق پول بفرستند. حالا دیگر راهی برای بازگشت یا جمع آمدن دیگرْباره‌ی خانواده‌ها نبود.

آلمان شرقی، روز به روز با کمبود نخبه‌هایش بیشتر دست به گریبان می‌شد. تمام امیدها به عبور از دیوار بود. در حرکتی جالب، یکی از نیروهای محافظ دیوار، که افسری جوان به نام «کنراد شومان» بود در برابر دوربین‌ها موفق به عبور از مرز شد. اما همه مثل کنراد خوش‌شانس نبودند. واقعیت، خون‌های بسیاری بود که قیمت این عبور بود. هزاران تن از مردم آلمان، در سکوت و اشک، مرگ «کریس گوفرُی» ۱۸ ساله را شاهد بودند. با این اتفاق، آلمان شرقی دولتی شناخته‌ می‌شد که به‌راحتی جان مردم خود را می‌گرفت. آخرین گلوله‌ی فرار به‌سوی آزادی را «پیتر فچر» خورد و جان باخت. دیگر جایی برای صبر نبود، مردم آلمان شرقی خشم ۲۸ ساله‌شان را فریاد «ما می‌خواهیم بیرون برویم» کردند و ناآرامی‌ها آغاز شد. فریادها، پتک در دست مردم دو سمت دیوار شد و اتفاق تاریخی بزرگ افتاد. در ۹ نوامبر ۱۹۸۹، دیوار برلین رسماً فرو ریخت و در اول جولای ۱۹۹۰ دو آلمان دیگر بار متحد شدند.در جشن این اتحاد، سمفونی نهم بتهوون نواخته‌شد. آلبوم ‘The Wall” پینک فلوید، ملهم از همین واقعه‌ی بزرگ بود. از جمله هنرمندانی که برای این واقعه‌ی بزرگ خواندند، برایان آدامز بود.

فردا، بیستمین سال نبودن این دیوار است. در جشن فردا، قرار است ۱۰۰۰ دومینو به ارتفاع ۸ فوت در محل دیوارها قرار گیرند و به‌طور نمادین سقوط کنند.

این‌ها، تنها واقعیت‌های تاریخی بود. چیزهای بزرگ‌تری هستند که در بیان اتفاقات از قلم می‌افتند. رویاهای آدم‌های اطراف دیوار را کسی روایت نمی‌کند. در کتاب‌های تاریخی، کسی نمی‌گوید که آرزوی بزرگ آدم‌های گرفتار آمده به دیوار، عبور است، رسیدن به آن رویای بزرگ که همانا آزادی است، آن چیزی که از پشت دیوار دیده‌نمی‌شود، آن چیزی که این طرف دیوار نیست و آن طرفش حتماً هست. عبور، با تمام خاطرات و خطراتش، به امید رسیدن به آن مفهوم بزرگ، آن آزادی رویایی، زمانی هدف بزرگ مردم گرفتار آمده به دیوار بود. شاید امروز خیلی‌ها فراموشش کردند. شاید آن آزادی را به مفهوم زندگی بهتر گرفتند، شاید آرمان‌گراهای آلمان شرقی ناامید شدند و آن آزادی که خواستند را نیافتند. شاید همه‌ی این‌ها سبب شده باشد در سپتامبر سال ۲۰۰۴، ۲۵٪ مردم غرب آلمان و ۱۲٪ شرقی‌ها، آرزوی ساخت دوباره‌ی دیوار را داشته‌باشند. اما حقیقت، در فرو ریختن دیوارهای محکم جدایی بود. دیوارهایی ضخیم و با بهترین جنس از بتون و سیمان، در برابر اراده‌ی جمعی شانسی ندارند. آن‌ها که دیوار می‌سازند خواب اسارت آرزوهای مردم را می‌بینند، خوابی که در نهایت کابوسشان می‌شود. چندی پیش، بین فایل عکس‌هایم این عکس را یافتم. خواستم بین عکس‌هایی توییتری‌ام شِیرش کنم. در شرحش نوشتم: شب تمام می‌شود/ شطّ خون سرخ تو/ می‌شود بهانه‌ام/ برای بودن و سرودن از/ زیستن بدون ترس از حصار سرد…

پ.ن: این نوشته را، تقدیم می‌کنم به کنراد شومان، کریس گوفرُی، پیتر فچر و تمام کسانی که شجاعت عبور از دیوار را داشتند و از جان گذشتند.

آگهی: آیا قیمت‌های فروشگاه پرشاپ را دیده اید؟ قیمت‌ها واقعی است لطفا سؤال نپرسید.

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» قالب‌ساز آنلاین فارسی
» از وبلاگ: ايمان امروز » توسط: kouroshz

Sat, 07 Nov 2009 19:56:06 +0000

Template Generator سایتی جدید است که به همت دوست قدیمی، محمد توکلی و همراهانش راه‌اندازی شده است. آنها پیشتر سابقه‌ی تاسیس سایت جابلاگی را که در مدتی کوتاه به یکی از منابع قابل اعتنا و تاثیرگذار در وبلاگستان فارسی تبدیل شد، داشته‌اند.

محمد توکلی همیشه در صحبتهایش، دغدغه‌ی راه‌اندازی یک قالب‌ساز آنلاین فارسی که در آن کاربران بتوانند بدون داشتن دانش طراحی و برنامه‌نویسی تحت وب، قالبهایی برای وبلاگهایشان طراحی کنند را مطرح می‌کرد و مدتی است که با راه‌اندازی Template Generator فارسی، آرزوی قدیمی خود و بسیاری از وبلاگنویسان ایرانی را محقق کرده و فضایی را به وجود آورده که در آن بتوان قالبهایی برای سرویسهای مختلف وبلاگ فارسی از جمله پرشین‌بلاگ، بلاگفا و آفتاب‌بلاگ طراحی کرد.

این قالب‌ساز آنلاین مدت زیادی نیست که شروع به کار کرده، با این حال استقبال قابل توجه کاربران ایرانی باعث شده تا دست‌اندرکارانش، به فکر راه‌اندازی سرویسهای انگلیسی، عربی و فرانسوی آن هم بیفتند و گفته می‌شود که این سایت با تمامی امکاناتش، به زودی برای سایر زبانها نیز فعال خواهد شد.

امیدواریم که از قالب‌ساز آنلاین فارسی، امکانات و قابلیتهای جدیدش و خدماتی که به توسعه‌ی وبلاگستان خواهد کرد، بیشتر بشنویم.

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» حسرت
» از وبلاگ: زهرا » توسط: زهرا

Sat, 07 Nov 2009 17:41:33 +0000

* بعضی متنها هستن که اونقدر خوب نوشته شدن، اونقدر حرف دلت هستن، که وقتی میخونیشون، حسرت میخوری که چرا خودت ننوشتیش؟ بعد از هر بار خوندن کلمه به کلمه متن، با خودت میگی: ای کاش اینو من نوشته بودم. حتی لینک دادن به اونها، شر کردن اونها توی گوگل ریدرت و حتی کپی کردن عین متن توی وبلاگت، این حسرته رو جبران نمیکنه.

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» گوشه هایی از تاریخ معاصر ایران
» از وبلاگ: lakomeh .... لاکومه » توسط: lakomeh

Sat, 07 Nov 2009 16:05:00 +0000

نویدنو: کتاب دوجلدی ارزشمند استاد رسول مهربان پیش از این در سال 1361 انتشار یافته بود. اخیرا نسخه تجدید نظرشده ای از این دوجلد تاریخ ارزشمند معاصر با تاریخ 1385به دست نوید نو رسید. نویدنو علیرغم تلاش بسیار برای کسب اجازه از محضر استاد رسول مهربان، متاسفانه قادر به تماس با استاد مهربان نشد وچون انتشار آن را ضروری تشخیص داده بود اقدام به انتشار آن نمود.پیشاپیش از محضر استاد رسول مهربان پوزش می طلبیم ودر صورت تمایل ایشان از حذف انتشار کتاب دریغ نخواهیم کرد.

اما ضرورت هایی که انتشار کتاب حاضر را بی دریغ می کند عبارتند از:

1- در حال حاضر با جنبش گسترده اجتماعی مواجهیم که سبب ساز شنیده شدن بسیاری از سخنان شده است. دریغمان آمد که در این عرصه این کتاب های ارزشمندناخوانده بمانند.

2- در باره تاریخ معاصر ایران بسیار نوشته اند، اما حسن کتاب استاد رسول مهربان آن است که با اسناد بسیار فراوان تلاش بایسته ای برای زدودن گردوخاک ناشی از گرایشات مغرضانه به عمل آورده اند. هیچ کجای کتاب استاد خالی از سند متقن نیست.

3- نسل جوان با انواع خرافه ها نسبت به دهه 1330 ایران مواجه است این خرافه ها، شبه حقیقت ها وضد حقیقت ها که از طریق خاطرات وتاریخ سازی ها گسترش یافته اند، نقش مهمی در شکل دهی افکار پویای جوانان داشته اند ودارند. کتاب استاد مهربان می تواند در پالایش این شبه حقایق ویا ضد حقایق نقش ارزشمندی داشته باشد وسبب اشتی مجدد نسل دوران ساز جوانان با تاریخ معاصر گردد.

در خاتمه اعلام می دارد که مسئولیت کامل انتشار این کتاب بعهده نویدنو می باشد واستاد مهربان نقشی در این مهم نداشته اند.

امیدواریم ضمن استفاده منتقدانه از محتویات تاریخی کتاب غلط های املایی ویا انشایی احتمالی را بر نوید نو ببخشایید.

متن کامل هر دو جلد کتاب را با نقل پیشگفتار استاد مهربان که در سال 1385 بر آن نوشته اند تقدیم خوانندگان می کنیم.

جلد اول
جلد دوم

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» تاسیان...
» از وبلاگ: مرثیه های خاک - تا آزادی کوهزاد اسماعیلی » توسط: arashb

Sat, 07 Nov 2009 15:21:18 +0000

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» زاکِی جان
» از وبلاگ: Varg blog » توسط: varg

Sat, 07 Nov 2009 15:07:30 +0000

فرامرز دعایی پس از سال‌ها دوری از عرصه‌ی خوانندگی، ترانه‌سرایی و آهنگسازی، در سال 1383 آهنگ زیبا و تاثیرگذار «زاکِی جان» را می‌خواند که همان سال نیز در جشنواره‌ی کشوری یزد مقام اول را به دست می‌آورد.
کیومرث دعایی -برادر فرامرز- در گفت‌وگو با نشریه‌ی دانشجویی زیته و درباره‌ی این آهنگ می‌گوید: «تجسمه. زاکی جان نماده. زاکی جان بی‌قراریه. زاکی جان زندگیه. زاکی جان فرامرز دعایی اتوبیوگرافی و شناسنامهٰ» (زیته. شماره 9)
خود فرامرز نیز در همین گفت‌وگو می‌گوید که «... ولی ایته شعرم مره بوته بؤم کی زاکی جان بو. یک زمانی جذب ای ترانه بوبؤ بوم. اصلن جذب کلمه‌ی زاکی جان بوبؤ بوم.
تلویزیونˇ مئنم اوشؤن موناسبتی کار خأستید و مو دوس نأشتیم. بمأد می دومبال کی تو با ایته آهنگ بوخؤنی، مو می زأکه بهانه بوگودم. طوری که هم می زندگی و هم فردِه امید و هم می خانواده و می پسرˇ ره شعر بوتم و بوخؤندم.» (زیته. شماره 9)

ترانه‌ی زیبای زاکی جان را دریافت کنید و بشنوید.

این هم متن گفت‌وگوی فرامرز دعایی با نشریه دانشجویی زیته

و این هم متن ترانه‌ی زیبای زاکی جان:

ااگر دينی كي شؤن درم، می دست و پا دَوَسته‌يه
جودا جی تو دئه بؤن درم، می دونه چشمان خسته‌يه

جه دس بدأم جوانی‌يه، می عمرˇ زندگانی‌يه
هچين-هچين گومأ كودم، می نام و می نشانی‌يه

بيا بگرد می دومباله زاكِی جان
بيا بيگير تو می باله زاكی جان

بكفته‌يم، دكفته‌يم، می زندگی فنا ببؤ
ببؤمه خون‌جيگر نانی، می هممه چی فدا ببؤ
مي هممه چی فدا ببؤ، می هممه چی فدا ببؤ

بيا بگرد می دومباله زاكِی جان
بيا بيگير تو می باله زاكی جان

بازم گمه، واگردمه، بازم أيم ای روز تی ور
می ديل پور از ترانه به، اگر بأیم او روز تی ور، گولˇ پسر، گولˇ پسر

بيا بگرد می دومباله زاكِی جان
بيا بيگير تو می باله زاكی جان

برگردان فارسی:

اگر می‌بينی كه دارم می‌روم، دست و پاهايم بسته است
اگر از تو جدا می‌شوم، دوتا چشم‌هايم خسته است

جواني را از دست دادم، عمر و زندگانی‌ام را تباه كردم
به هيچ گم كردم نام و نشانی‌ام را، بيا بگرد می دومباله زاكِی جان

بيا دنبالم بگرد بچه جان
بيا دستم را بگير بچه جان

افتاده‌ام به راهی كه زندگي‌ام فنا شد
خون به جگر شدم نمي دانی، همه چيزم فدا شد
همه چيزم فدا شد، همه چيزم فدا شد

بيا دنبالم بگرد بچه جان
بيا دستم را بگير بچه جان

باز هم می‌گويم يك روز باز می‌گردم به کنارت
دلم پر از ترانه خواهد شد اگر آن روز به پيشت بيايم، پسر گلم، پسر گلم

بيا دنبالم بگرد بچه جان
بيا دستم را بگير بچه جان

این هم چهار ترانه‌ی دیگر با صدای فرامرز دعایی:
گولˇ مریم | یادˇ فقیران | توفانیه دریا | بیه مره یاری بدن

توضیح: اگر موفق به دانلود از لینک‌های بالا نشدید به دلیل پر شدن پهنای باند مجاز است. بنابراین، در روز یا هفته‌ای دیگر، دوباره امتحان کنید.
یا ممکن است سایت پرشن‌گیگ (جایی که این فایل‌های موسیقی در آن نگه‌داری می‌شوند) توسط آی.اس.پی مورد استفاده شما سانسور (ف.یل.تر) شده باشد.

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» طریقه نمایش آلبومهای تصاویر موجود در سایت فلیکر در وبلاگها و وبسایتها
» از وبلاگ: باغ بان باشی » توسط: - باغ بان باشی

Sat, 07 Nov 2009 12:21:14 +0000

اگر در سایت فلیکر حساب کاربری دارید و میخواهید که از تصاویر آلبومهای خود در مطالب وبلاگ خود استفاده کنید، وارد این سایت شده و با وارد کردن نام کاربری خود در باکس مخصوص و تعیین اندازه...

مشترک خوراک این وبلاگ شوید تا از جدیدترین مطالب از طریق ایمیل خود مطلع گردید: http://feeds.feedburner.com/ Baghbanbashi

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» تفاوت ها!
» از وبلاگ: زنانه‌ها » توسط: - author unknown

Sat, 07 Nov 2009 10:19:25 +0000

تفاوت میان دو نسل... *یکی از هم نسلان من که سالهاست در خارج از کشور است با شنیدن خبر خارج شدن چند نفر از فعالان گفت: ای بابا، واسه چی میان بیرون؟ گفتم: شاید به همان دلیل که من و تو آمدیم بیرون! نگاه عاقل اندر سفیه ای به من کرد، انگار که خودش هم فهمیده بود بی ربط گفته ولی انتظار نداشت کسی جوابش را بدهد. گفت: آره خوب، ولی آدم دلش می سوزه، حیفه! گفتم: شاید آن موقع که ما بیرون آمدیم هم کسانی همین فکر را در باره ی رفتن ما می کردند. شاید آن موقع هم بودند کسانی که فکر میکردند که ای کاش ما نمی رفتیم. می ماندیم. باز هم همان نگاهش، و گفت: البته من که کار خودم را کرده بودم، زندانم را رفته بودم و شکنجه شده بودم و... دیگر جوابی نداشتم. زیاد پیش نیامده به کسی بر بخورم که فکر میکند زندان رفتن و شکنجه شدن، یعنی " کار"، چه داشتم که بگویم؟ * *یکی از آشنایان میگفت: این نسل چقدر سوسوله بابا، هی نامه می نویسند و اعتراض میکنند به اینکه کتک خوردند و به اینکه در زندان شکنجه شان می کنند و به اینکه به موقع توالت نمیتوانند بروند و به اینکه امکانات رفاهی زندان کم است. بابا زندان بردنتان، هتل که نیست! به یاد حرفهای مشابه یکی از خانمهای فعال زنان از آلمان افتادم که صدایش را بلند کرده بود خطاب به زنان فعال ایران و میگفت که هی میگن به ما باتوم می زنند، مگه باتوم هایی که ما میخوردیم جنسشان چی بود؟ مگر کمتر درد داشت؟ خوب میری تظاهرات باتوم میخوری دیگه... صداها در زمینه ی صدای فکرم محو شد. صدای فکرم بلند شد و تمام صداها را پوشاند: نسلی که کتک خوردن را حق خود نمی داند، نسلی که به نبود امکانات رفاهی در زندان اعتراض میکند. نسلی که برای خودش حقوق انسانی قائل است، حتی وقتی که اعتراض میکند. حتی وقتی که در زندان است. حقوق بشر در آن زمان مطرح نبود. نه برای ما و نه برای آنها که در مقابل ما بودند. میرفتیم خیابان، و کتک خوردن رو شاخش بود. به شوخی به بچه ها میگفتیم: تنمان می خارد، بریم قدری کتک بخوریم. به کتک اعتراض نمیکردیم. کتک حق ما بود. چرا که اعتراض میکردیم. برای خود حقی قائل نبودیم که کتک نخوردن شامل اش باشد. ما به کتک های وحشیانه و شکنجه های قرون وسطائی اعتراض میکردیم ولی کتک های معمولی خیابانی، توالت نرفتن در زندان، و سلول های انباشته که جای پا دراز کردن نباشد، اینها جای اعتراض نداشت. نسل معترض امروز اعتراض میکند و به کتک خوردنش هم اعتراض میکند. به سلول های انباشته اعتراض میکند. به اینکه حق قضای حاجت ندارد اعتراض میکند. نسل امروز خود را بشر میداند و دارای حقوق. این نسل بسیار با ما متفاوت است. بسیار هوشیارتر، بسیار بیدار تر، بسیار آگاه تر.نسلی که حقوق خود را می شناسد، به حاشیه رانده نمی شود.
خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» رویاهای ایرانی در فردای آزادی
» از وبلاگ: .: Arash Sigarchi :. » توسط: آرش سیگارچی

Sat, 07 Nov 2009 07:52:11 +0000

الان در وبلاگ “گامرون”، “حال و هوای سایت بالاترین پس از سقوط جمهوری اسلامی” را دیدم و خواندم. جالب است رویای ما ایرانی ها برای فردای آزادی:

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» مواد غذایی مفید برای مقابله با آنفلوآنزا
» از وبلاگ: باغ بان باشی » توسط: - باغ بان باشی

Sat, 07 Nov 2009 03:19:16 +0000

مصرف هویج، قارچ، انار و چای سبز از جمله اقدامات پیشگیرانه در برابر ابتلا به آنفلوانزای خوکی است. همانطور که می‌دانید هر روز بر شمار مبتلایان به آنفلوانزای A افزوده می‌شود، پس برای عدم ابتلا به این...

مشترک خوراک این وبلاگ شوید تا از جدیدترین مطالب از طریق ایمیل خود مطلع گردید: http://feeds.feedburner.com/ Baghbanbashi

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» یک سال، یک عشق، یک پزشک
» از وبلاگ: یک پزشک » توسط: علیرضا مجیدی

Sat, 07 Nov 2009 03:17:39 +0000

فرانک مجیدی: امروز، درست یک سال است که آمده‌ام به سایت برادرم، «یک پزشک». چقدر زود گذشت! اصلاً باورم نمی‌شود! دوست دارم به روز اولی که برای اولین بار، ‌نوشته‌ای از خودم را در این‌جا دیدم فکر کنم.

از «ساعت‌ها» نوشته‌بودم. فیلمی که عاشقش بودم و هستم. خیلی اتفاقی به علی‌رضا گفتم: «ببین از این خوشت می‌یاد؟ » خوشش آمد. گذاشت توی سایتش. نوشت: «بعد از مدت‌ها، یک پزشک یک نویسنده‌ی مهمان پیدا کرده. خواهر عزیزم، فرانک». و من بغضم گرفت. مثل همان روزی که چند سال قبل پایان‌نامه اش را به پدر و مادر و من تقدیم کرده‌بود. برایم اتفاق بزرگی بود. بعد از ۵ سال، که نوشتن را رها کرد‌ه‌بودم، دیگر برایم متصور نبود که باز هم سراغ نوشتن را بگیرم. تازه آن روز بود که فهمیدم چقدر جایش توی زندگی‌ام خالی بود! بعد اضطراب آمد. از واکنش خواننده‌ها می‌ترسیدم. از این‌که حضور من را متحمل شوند، این‌که بگویند:«به هر حال داداششه، هواشو داره! هر چی بنویسه می‌ذاره تو سایتش.» کامنت‌ها آمدند. استقبال بود، لبخند بود و امیدواری. دلم گرم شد. نوشتم، باز هم نوشتم. این، ۴۳اُمین مطلبم هست در اینجا.

بیشتر از فیلم‌هایی نوشتم که دوستشان دارم، گاه اتفاقات تلخی افتاد که از آن‌ها گفتم، بهاریه نوشتم و اگر خدا بخواهد باز می‌نویسم، شاید هم یک پادکست مشترک با برادرم اجرا کنیم. امروز این‌جا هستم. اغلب می‌شناسیدم. کتمان نمی‌کنم، موارد معدودی اتفاق افتاد که نظرم درباره‌ی بعضی آدم‌هایی که به ستایش از آنان یاد کردم، عوض شد. اما امروز می‌توانم به جرات بگویم چیزی ننوشته‌ام، مگر آن‌که در زمان نگارشش ایمان کامل به هر واژه‌اش داشته‌باشم. می‌خواستم چیزی که می‌خوانید، در سطح انتظارتان از «یک پزشک» باشد، آن‌قدر کامل که بتواند از حضورم دفاع کند. می‌خواهم هر روز بهتر بنویسم، چرا که انتظارتان از «یک پزشک» است. کاش این‌طور بوده‌باشد.

در نهایت، چند سپاس بزرگ می‌ماند. نخست، از بهترین معلمم که جرئت نوشتنم همه از اوست، و تاثیرش بر نوشته‌هایم، مبرهن است. دوم، از برادر عزیزم، که عزیزترین دوست و سرمایه‌ام است، آن‌چه هستم را به او بسیار مدیونم و فرصت بزرگی که در اختیارم قرار داد را ارج می‌نهم. اما سپاس ویژه‌ام متعلق است به… تو! تویی که مطالبم را خواندی، نقدم کردی، برایم کامنت می‌گذاری یا نه، نظرم را اصلاح کردی، دوستم داشته‌ای و یا دشمن… به امید بودن شماست که می‌نویسم و این هدف بزرگی است که استاد مسلّم داستان، گابریل گارسیا مارکز، برای ما نموده‌است: زیستن، برای بازگفتن!

آگهی: آیا قیمت‌های فروشگاه پرشاپ را دیده اید؟ قیمت‌ها واقعی است لطفا سؤال نپرسید.

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» جور زمان
» از وبلاگ: زهرا » توسط: زهرا

Fri, 06 Nov 2009 19:46:01 +0000

ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم؟
داوری نیست که از وی بستاند دادم.

* سعدی

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» یازده سال بعد: ۹ / ۹ / ۹۹
» از وبلاگ: زهرا » توسط: زهرا

Fri, 06 Nov 2009 18:14:59 +0000

* ۹/۹/۹۹ یعنی ۱۱ سال بعد. ۱۱ سال قبل هم ۷/۷/۷۷ بود که من یادم نمیاد چیکار میکردم اون موقع. راستش این سوال که برای ۱۱ سال دیگه چه آرزویی داریم یا کجا هستیم؟ منو یاد این پست ۱۰ سال بعد… انداخت، که یکی از وقایع تلخ زندگی من همین حادثه بود. حالا دلم میخواد دوباره مطلع پستم یه بخشی از همون نوشته باشه: ۱۱ سال بعد، ماها داریم چیکار می کنیم؟ هیچ معلوم نیست… میتونیم از الان یکسری پیش بینی های امیدوارانه بکنیم. چون چاره ای نداریم، چون انسان به امید زنده هست ولی واقعا مشخص نیست، یک دقیقه بعد در زندگی ما چه اتفاقی می افته؟

* اگه فرض رو بر این بگیریم که من ۱۱ سال بعد زنده باشم، اون موقع قطعا دارم تو دهه سوم زندگیم، به سر میبرم. راستش من خیلی چیزها دلم میخواست بنویسم و بعد از انتخابات هم نوشتم. اینکه به انتخابات اشاره کردم برای این بود که خانم توحیدلو در یه پست خاص از منم دعوت کرده و منظورش وقایع بعد از انتخابات هم بوده. اما همش خودم رو سانسور کردم. بارها نوشتم و پاک کردم و درفت کردم. راستش از بیطرف بودن هیچوقت خوشم نمیاد اما آدم گاهی اوقات مجبوره بنا به مصالحی خودش رو بیطرف نشون بده. یا ترجیح میده طرفی رو نگیره. بگذریم از فضای کاذب و رادیکال اینترنت که پر شده از حلقه های بسته ای که هیچ مخالفی رو بین خودشون راه نمیدن و نوشتن تو این فضا کار سختی هست.

* اگه بخوام از آرزوهای سیاسی یا اجتماعیم بگم دلم میخواد تو سال ۹۹ اولا مشکلات اقتصادی کشور کمتر شده باشه. دنیا به جایی رسیده باشه که هیچ کشوری رو به خاطر استقلال تصمیم گیری، تحریم نکنه و ایضا دیگه تحریم یا تهدیدی ایران رو تحت فشار نذاره. هر تعداد حزب یا موافق یا مخالفی که تو این کشور فعالیت میکنن، درک درستی از جامعه سنتی و محافظه کار ایران داشته باشن، مهمتر اینکه همدیگر رو ببینن. الان مشکل ما همین ندیدن هاست. یه نگاهی به وبلاگ ها و گوگل ریدرهاتون بکنید (مخصوصا بعد از هر تظاهراتی) می بینید که این ندیدن ها چقدر پررنگه. هرگروهی فقط خودش و تعدادش رو میبینه و موافقین خودش رو تقویت میکنه و اصلا نمیشه راجع به مخالفین حرف زد. بعدش اینکه به همدیگه احترام بذارن. یعنی منظورم اینه که به صرف گرایش سیاسی فردی، لغاتی مثل عرزشی و عرزشتی، جلبک و سبزکی و کودتاچی و انقلاب مخملی چی و امثالهم رو نداشته باشیم. راستش هر متنی که نویسنده برای بیان جهتگیریش این لغات رو نوشته باشه، به نظرم فاقد ارزش میاد! همینطور تعریف خودی و غیر خودی و دشمن و دوست این چیزی که الان هست نباشه.
در پایان یه چیز دیگه ای هم که دلم میخواد بهبود مدیریت بحران توی کشور هست. من هرچقدر که با بی نظمی و ریختن بیهدف فعلی به خیابانها مخالفم، همونقدر با برخورد خشونت بار باهاشون هم مخالفم. هنوزم میگم یکی از بزرگترین اشتباهات بعد از انتخابات همین خودسریها و برخوردهای خشونت بار بود. اگه از همون روز اول مدارا میشد، این بحران الان تموم شده بود. هرچند که اونطرف هم ادعاهایی کرد که هیچوقت نه ثابت کرد نه الان پی اش رو میگیره. امیدوارم اون موقع افراد، به قانونی که ازش دم میزنن وفادار باشن. من نمیخوام درباره اینکه شروع کننده مقصره یا ادامه دهنده حرف بزنم، اما هرکس (هر دو طرف) باید پیش خودش به این سوال جواب بده که آیا هزینه هایی که داده شد، ارزشش رو داشت؟!

* از آرزوهای شخصیم هم که بخوام بگم امیدوارم که اون موقع مثل الانم نباشم. یعنی به این آرامش ه رسیده باشم. به نظر من مهم نیست آدم تو زندگیش چی داره؟ اگه دارایی های مادی و معنوی ای که داره اونو به آرامش نرسونن، هیچ ارزشی ندارن.

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» گودَدی دامنه حدر دات کام را تمدید کرد
» از وبلاگ: عصيان » توسط: - author unknown

Fri, 06 Nov 2009 17:49:10 +0000

این طور که سیروس فریور در وبلاگش نوشته، گوددی که یکی از شرکت‌های بزرگ و مطرح خدمات دامنه (Domain) در دنیاست، دامنه سایت حسین درخشان (هودر، حُدر) رو به مدت یک سال تمدید کرده.
از قرار معلوم یکی از خوانندگان سایت متافیلتر متذکر شده که تا پایان این ماه دامنه این سایت منقضی می‌شه و البته حسین دوست داره که این دامنه رو تمدید کنه و به خاطر این که در زندان هست، قاعدتاً نمی‌تونه (حسین از این بازجوهایی که محمدعلی ابطحی داشت، نداره؟ ).
چند ساعت بعد از این که در متافیلتر این بحث مطرح شد، دامنه برای یک سال دیگه تمدید شد و معلوم نبود که چه کسی این کار رو کرده.
سیروس فریور با روابط عمومی گودید تماس می‌گیره و کریستین جونز به او می‌گه که بنابر شرایط خاص، گوددی تصمیم گرفته که این دامنه رو برای یک سال تمدید کنه، هرچند این خطی مشی معمول شرکت نیست.
از قرار معلوم عده‌ای از خوانندگان و دوستان حسین با شرکت تماس گرفته بودن و حاضر شدن که هزینه رو تقبل کنن اما از جایی که شرکت نمی‌خواست به فرد دیگه‌ای دسترسی به این دامنه رو بده، خودش تمدیدش کرد.
البته خانم جونز اضافه کرده که این دومین بار دیگه منقضی بشه و حسین تمدیدش نکنه، این کار رو تکرار نمی‌کنه. بنابراین لازمه که حسین شناسه کاربری و گذرواژه خودش رو به دوست یا فامیل مورد اعتمادش بده تا این اتفاق تکرار نشه یا این که شش رقم آخر کارت اعتباری که برای قبلاً برای خرید یا تمدید این دامنه ازش استفاده شده، بهشون ارائه بشه.
علاوه بر این این امکان وجود نداره که دوست یا هر فرد دیگه‌ای پولی پرداخت کنه تا این دامنه منقضی نشه.
به هر حال من هم مثل سیروس فریور معتقدم باید بابت این کمک گوددی هر چند کوچیک باید سپاسگزار بود.

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» «انتخاباتی که ایران را لرزاند»، گزارشی که برنده شد
» از وبلاگ: عصيان » توسط: - author unknown

Fri, 06 Nov 2009 17:49:10 +0000

شاید در اخبار خونده باشین که جایزه AIB به خاطر گزارشی سی دقیقه‌ای به نام «انتخاباتی که ایران را لرزاند» به بخش فارسی بی‌بی‌سی داده شد.
جزئیات بیشتر این خبر رو می‌تونین اینجا بخونین و البته ویدئویی رو هم از مراسم اهدای جوایز می‌شه اینجا دید.
کسایی که نتونستن این گزارش رو که برنده شد، ببینین هم می‌تونین گزارش مورد نظر رو اینجا در سایت بی‌بی‌سی ببینن. این ویدئو روی یوتیوب هم هست: بخش اول، بخش دوم، بخش سوم.

البته این بی‌بی‌سی نیست که برنده این جایزه شده. برنده واقعی خبرنگارشهروندهایی هستن که از وقایع فیلم گرفتن و در دسترس همه قرار دادن. صادق صبا هم توی مراسم این جایزه رو به همون‌ها تقدیم کرد.

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» بدون شرح
» از وبلاگ: زنانه‌ها » توسط: - author unknown

Fri, 06 Nov 2009 17:29:00 +0000

شرح هم لازم داره؟
خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» تذکره شب جمعه - 3
» از وبلاگ: مرثیه های خاک - تا آزادی کوهزاد اسماعیلی » توسط: arashb

Thu, 05 Nov 2009 19:42:18 +0000

۱- بازداشت سیدکوهزاد اسماعیلی، در هفته ای که گذشت، خبری بود که همه ما را به غمی سخت دچار کرد. با کوهزاد اسماعیلی چهار سالی هست که آشنا هستم.با هم روزهای خوب و بد داشتم، روزهای روشن و تاریک که این جا مجال بازگفتنش نیست. سوم اسفند ۸۵ ما را با هم بازداشت کردند، در ادوار گیلان با هم بودیم و... بگذریم. وضعیت نامشخص کوهزاد در حال حاضر چیزی است که همه را می آزارد، به خصوص آن که وقتی جریان ماوقع را در سایت ها می خوانی و می فهمی چه رفته است بر او و خانواده اش. نوع موضع گیری و نظرات و سخنان کوهزاد به گونه ای بوده که این دستگیری اکنون برای همه عجیب به نظر می آید. و البته فراموش نکنیم او حکم چهار ماه حبس هم در پرونده خود دارد. همه این ها باعث دل نگرانی است. بازپرس پرونده هم اعلام کرده تا دوشنبه پرونده کوهزاد به دادسرای انقلاب نخواهد آمد. به قول خودش:اللهم فک کل اسیر!

۲- موج بازداشت ها هم چنان ادامه دارد و گویا بار دیگر به سازمان ادوار رسیده است:در تهران حسن اسدی و زیدآبادی و محمد صادقی و حجت شریفی و نفیسه زارع کهن بازداشت شده اند. دلم تنگ شده است برای محمد صادقی که زنگ بزنم و با همان صدای آشنا بگوید:ارادتمند!

۳- ۱۳ آبان هم آمد و رفت. گفتنی بسیار است درباره این تظاهرات و برخورد با معترضان و نحوه عمل جنبش سبز، اما... این زمان بگذار تا وقتی دگر! نکته جالب اما در این میان سواستفاده طرفداران سلطنت و حامیان سازمان مجاهدین خلق از این مسایل است. یکی به واسطه این اتفاقات بار دیگر هوای سلطنت در سر می پروراند و پشت سر هم به نام نامی شاهزاده ایران، بیانیه صادر می کند و دیگری به پشتوانه لشکر زعفر جنی ۱۵۰۰ نفره اش در عراق، "به نام خدا و به نام خلق قهرمان ایران و به نام مسعود و مریم" خبر از لبیک گفتن مجاهدان به پیام برادر مسعود و رییس جمهور مریم می دهد. یاللعجب! با "روزی نامه کیهان" تنها در یک مورد اتفاق نظر دارم:شاهزاده ربع پهلوی!

۴- روز سه شنبه جمعی از روزنامه نگاران به مناسبت سالگرد ازدواج مسعود باستانی و مهسا امرآبادی به منزل شان رفتند. عکس های این دیدار را که دیدم، دلم گرفت که چرا نتوانستم در این دیدار حضور داشته باشم. از همین جا به هر دو عزیز - یکی در بند و دیگری دل نگران عزیز در بندش - تبریک می گویم.

۵- شماره جدید "آیین" منتشر شد، شماره جدید "اطلاعات سیاسی - اقتصادی" هم منتشر شد. اما آن چه این روزهادرگیرم کرده است، کتاب "قیاس ناپذیری پارادایم های علمی" است.چند روز پیش نگاهی مجدد و سرسری به این کتاب کردم. به شدت انسان را درگیر می کنداین کتاب کوچک ۱۵۰صفحه ای. البته ناگفته نماند برای فهم بهتر مطالب کتاب، حتما باید نگاهی دقیق داشته باشید به "ساختار انقلاب های علمی" از "توماس کوهن". ۲۲۰۰ تومان پول ناقابل شعارنویسی شده (! ) فکر نمی کنم قیمت زیادی باشد برای در دست گرفتن این کتاب خوب منتشر شده از طرف نشر نی.

۶- این هفته هم با نام و یاد بهمن احمدی امویی، روزنامه نگار، ومحسن میردامادی، دبیرکل حزب مشارکت گذاشت و گذشت.

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» خواندن ایمیلهای خود در جمیل و در ویندوز 7 با برنامه Gmail Notifier 7
» از وبلاگ: باغ بان باشی » توسط: - باغ بان باشی

Thu, 05 Nov 2009 19:20:28 +0000

نسخه جدید برنامه Gmail Notifier همانند برنامه اصلی و مشابه که توسط گوگل ساخته شده است میتواند در ویندوز 7 و از محیط نوار وظیفه ویندوز7 هشدارهای لازم جهت نمایش ایملهای جدید رسیده در اینباکس...

مشترک خوراک این وبلاگ شوید تا از جدیدترین مطالب از طریق ایمیل خود مطلع گردید: http://feeds.feedburner.com/ Baghbanbashi

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» فعلا خداحافظ
» از وبلاگ: ایران آزاد » توسط: marmosh

Thu, 05 Nov 2009 15:53:19 +0000

دوستان عزیزم سلام. من درست یک ماه دیگه امتحان آیلتس دارم. وقت کم دارم و بعد از یکسال دوباره زبانو شروع کردم و خیلی چیزها باید دوباره یاد اوری بشه برام. در نتیجه میخوام از وقتم بهینه استفاده کنم. فعلا سر کار نمیرم وبرای همین میخوام اینترنت که بیشترین زمان رو از وقتم میگیره کنار بذارم. پس برای یک ماه خداحافط همگی. بعد از امتحانم تندی میام و پست میذارم.

دلم براتون تنگ میشه.. زیاد فعال نباشیددر وبلاگاتون که من نرسم همشو بخونم ها!

قسمت اخر سفرنامه رو که طولانی تر از بقیه هم هست میتونید در پست پایین بخونید

برام دعا کنید امتحانم روخوب بدم.

بابای

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» حکم دهید حضرت آیت الله، حکم دهید
» از وبلاگ: .: Arash Sigarchi :. » توسط: آرش سیگارچی

Thu, 05 Nov 2009 14:03:33 +0000

این مطلب را برای محسن بیات عزیز، فرزند آیت الله بیات زنجانی می نویسم. هرچند می دانم حضرت ایشان چند روزی است در بستر بیماری هستند اما وجود دو واقعیت، عامل شده تا برای ایشان بنویسم. اول اینکه ایشان از جمله معدود علمایی است که به واسطه اندیشه نوگرانه و تلاش اعضای دفترش علی الخصوص آقا محسن، در جریان وقایع روز در اینترنت قرار دارند و ثانیا دلیل مهمتر این است که حضرت آیت الله هرچند هنوز بر تخت بیمارستان هستند اما به گواه محسن بیات، در همین حال هم پیگیر اوضاع مردم و مطالبات شان هستند:

حضرت آیت الله بیات زنجانی

از وقایع بعد از انتخابات مستحضرید که البته نیازی به تکرار مکررات نیست. در این میان سوالی سخت ذهن من را درگیر کرده است. تا کنون حکومت جمهوری اسلامی ایران و آنچه عمال اجرایی آن انجام داده اند در فضایی مبهم، از سوی مقامات به بیگانه و اجنبی نسبت داده شده است. علیرغم هزارن عکس و فیلم از لباس شخصی، بسیج و سایر ماموران امنیتی، تا کنون گفته اند ما بیگناهیم. بارز ترین نمونه اش قتل دختر جوانی به نام ندا آقا سلطان است که دل هر دردمندی را به درد می آورد اما رییس دولت کودتا در آمریکا در مقابل سوال خبرنگاران، عکس زنی مسلمان که در آلمان کشته شده را علم کرد و سعی نمود با خلط مبحث، افکار عمومی را منحرف کند. البته خبرنگار مربوطه هم هیچ حلاجی نکرد که “آقای محمود احمدی نژاد، این زن مسلمان که در آلمان کشته شده قاتلش مشخص است، بازداشت و عن قریب محاکمه می شود، اما شما چه؟ چه کرده اید برای قاتل ندا؟ ”

تقریبا هفته ای نیست که اعضای وابسته به دولت مجهول الهویه، ادعایی جدید در مورد آن کشته شده وقایع پس از انتخابات، ادعایی مطرح نکنند. اینجا

همانطور که مستحضرید، ۱۳ آبان، مردم که این روزها سخت از استکبار داخلی به تنگ آمده اند بار دیگر به میدان آمدند و باز دستور همان بود که برخورد کنند، بزنند و بگیرند و ببندند. در این ۲۴ ساعت فیلم ها و عکس های زیادی منتشر شده که دلالت بر جنایت های بیشمار ماموران دولتی دارد. نمونه اش، فیلم زیر است که تا کنون هزاران نفر آن را دیده اند و موکدا تردیدی بر آن نیست که احدی از ماموران انتظامی، با باتوم خود بر صورت دختر جوانی می کوبد که به بیهوشی او منجر می شود. صحنه ای رقت انگیز که به نظر من کم از قتل ندا ندارد.

حضرت آیت الله

اگر ندا به نقلی “در کوچه خلوت” کشته شد، اگر “قتل او مشکوک بود”، اگر هزار و یک ادعا در مورد او مطرح می شود، این را چه می توان گفت که مامور نیروی انتظامی نه در کوچه خلوت که در جمع چنین جنایتی کرده است. پیش از این ادعا می شد که افرادی منافق با پوشیدن لباس نیروی انتظامی وبسیج سعی دارد سیاه نمایی کنند اما اینبار چه؟ امور مزبور، در حضور جمعی از همکاران، در لباس خدمت با چهار ستاره ستوانی بر دوش، چنین جنایتی می کند. این همه در حالی است که همکاران او هم بیکار نیستند و با اطرافیان رفتار مشابهی برخورد می کند.

سوال من این است. حکم چیست حضرت آیت الله؟ نیروی انتظامی آیا می تواند حقوق ملت را چنین زیر پا گذارد؟ این همه در مقابل دوربین اتفاق افتاده است، بپذیرید که در خفا جنایات عظیم تر است. لطفا به من بگویید، به ما بگویید، حکم چیست برای چنین نیروی انتظامی و دولت و حکومتی که در روز روشن ظالمانه می تازد.

حضرت آیت الله، به ما سی سال آموختند عدالت علی (ع) و ماجرای خلخال زن یهودی را. کجاست پس این عدالت؟

با آرزوی بهبودی شما

ارادتمند

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» و من با موی رها دویدم...
» از وبلاگ: زنانه‌ها » توسط: - author unknown

Thu, 05 Nov 2009 07:27:25 +0000

و من با موی رها دویدم... چندین نوشته در مورد تظاهرات دیروز.حمله به زن و دختر مردم بابا این زنها آدمند... حضور زنان در تظاهرات خیابانی همه جا مشهود است، بیشتر از همیشه، پیشتر از همیشه... این آغاز ِ پایان است...
خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» سفرنامه 7 - اخرین قسمت
» از وبلاگ: ایران آزاد » توسط: marmosh

Thu, 05 Nov 2009 03:38:18 +0000

جمعه با خاله ام رفتیم فرانکفورت که سوغاتی و ها و سفارشات مامان و خواهرم و بخریم در نتیجه تمام روزمون هدر رفت و در فروشگاهها گذشت. بنده خدا خاله ام با پای گچ گرفته اما همراهم میامد. غروب هوا به شدت سرد شد و ما در خانه نشستیم. و به گپ و گفتهای خانوادگی ادامه دادیم. تا اواخر نوامبر سیستم گرمایشی خانه ها و ساختمانها فعال نیستند. در واقع بر عکس ما ایرانیها که با کوچکترین سرمایی درجه حرارت شوفاز و بخاری رو بالا میبریم و در خونه با لباس تابستانی میگردیم اونجا باید با لباس خودت رو گرم کنی. البته خونه ها طوری ساخته شده اند که سرمای بیرون رو ندارند و راحت تر میشه در خونه سرما رو تحمل کرد. من که چند تا لباس میپوشیدم و زیر پتو میرفتم! اما خاله اینا به هوا عادت داشتند.

شنبه روز تعطیل بود و شوهر خاله ام هم خونه بود. صبح رفتیم به اصرار خاله پاساز جدیدی که باز شده بود و.اصرار داشت من ببینم. هر چی میگفتم:"خاله قربونت برم من پاساز نمیخوام "نمی پذیرفت. البته اونجا سوغاتی برادرم یعنی یک بسته قهوه اسپرسو استار باکس (که انگار بهترین هدیه ای که میشه بهش داد) خریدم و بعد هم رفتیم همان عطر فروشی معروف و عطر سفارش شده مامانم رو خریدم و رفتیم خونه. شب هم رفتیم رستوران و کمی در شهر دور زدیم. اگه بخوام مقایسه کنم با پنجشنبه های ایران اصلا قابل مقایسه نیست خیابانها خلوت همه جا تعطیل (البته نوشتم قبلا تعطیلی تاثیری در نمای شهر نداره و تمام رفوشگاهها ویترین ها سر جاشون هست و چراغها روشنه) در خیابان کسی نیست اما رستورانها شلوغ بودند.

اخرین روز سفرم یعنی یکشنبه تنها رفتم فرانکفورت گردی. زیبایی هامبورگ رو نداشت. با هم متفاوت بودند اما تا چشم کار میکرد میدانهایی بود که نمای مجسمه داشتند. و کلیساها هم که صدای ناقوسشون ارامش خاصی میداد. نمیتونم بین اذان و ناقوس مقایسه ای کنم. چون هر دو وقتی خوش آهنگ هستند زیبا و دلنوازند. من وقتی رسیده بودم فرودگاه امام اذان زده شد و چشمام و بستم و بهش گوش دادم. وارد هتل شدم و تو اتاقم تا مستقر شدم صدای ناقوس شنیدم..بگذریم، خیابانهای هامبورگ و راحتتر پیدا میکردم تو فرانکفورت گم شدم و هی میگشتم تا جایی که میخوام ببینم رو پیدا کنم. شهر از بس خلوت بود حالت بد میشد. ترس هم برت میداشت یعنی رفت و امد در حداقل حداقل ممکن! چهار ساعت چرخیدم و جز یک منطقه که چند خط پایینتر توضیح میدم هیچ جایی ادم نبود.مثل شهر مرده ها! (قربون جمعه های خودمون برم قبرستونهامونم شلوغه چه برسه به خیابونها)

اولین جایی که عکس گرفتم مجسمه گوته بود:

هرچهار طرف این مجسمه یک طرح برجسته داشت که من فقط ازیک طرف عکس گرفتم:

این هم یکی از معروفترین کافه های مرکز فرانکفورت که خیلی خوشگل بود:

این هم یک مجسمه عجیب غریب که واقعا اول نمیشد متوجه شد&باید دور تا دورشو میگشتی و میدیدی تا بفهمی چیه.

هر چه بود یک ادم غول پیکر که به دست یک مرد کشته شده. ودر دست مرد (در عکس دوم) خنجریست که در سر اون ادم غول پیکر فروبرده شده. حالا این نمادچی بود نمیدونم!

این هم هتل معروف و قدیمی شهر فرانکفورت بیشتر ساختمونهای اونجا افقی وسعت داشتند

این هم یکسری عکسهای دیگه:

عکس پایین از یک پلی که دو ساختمون روبهم وصل میکنه گرفته شده. پایه های این ساختمون مجسمه های به شکل انسانه وقتی از نزدیک نگاه میکنی تصور میشه که سنگینی این پایه ها روی دوش انهاست و طوری این مجسمه ساخته شده که دقیقا حس این به دوش بودن رو در اجزای اون مجسمه میبینی.

بعد از گشت و گذار در شهر به منطقه ای رسیدم که دنبالش میگشتم منطقه قدیمی شهر. این منطقه مرمت شده و تمام ساختمانهاش مربوط به قرن ۱۷-۱۸ است. فکر کنید این منظقه درست در دل شیکترین ومدرنترین منطقه فرانکفورت قرار داره. در واقع اونجوری که من فهمیدم فرانکفورت قدیم این منطقهو یکی عین همین در اون سمت رودخانه ماین بوده وقسمتهایی که مدرن شدند بعدها به شهر اضافه شدند. وارد این خیابان میشی دقیقا از اولین قدمت بر روی سنگفرشها با اینکه همه ادمهای در حال رفت و امد امروزی هستند اما دقیقا حس میکنی داری در قرن ۱۸ راه میری.. شاید هم این حس ومن داشتم. تصور میکردم واقعا چقدر مردم در زمان قدیم نزدیک تر به هم و در صلح و ارامش بیشتری زندگی میکردند.مطمئنا جزو مناظقی بود که میخواستم از نقطه به نقطه اش عکس بگیرم اما چه حالی میشید وقتی میاید عکس بگیرید میبینید اخطار تموم شدن باطری دریافت کردید؟!

اولین عکس مربوط به یکی از سه ادمی بود که خودشون رو به شکل مجسمه در میارن. المانیها که با این دپیده آشنا هستند باز هم اول فکر میکردند مجسمه است.اما من از بس تو فیلمها دیده بودیم (یادش بخیر اولین بار تو از کرخه تا راین) حواسم بود. وقتی ازش عکس گرفتم یه چشمک زد وسوت زد وباکس جلوشو نشون داد.. منم رفتم ۵۰ سنت انداختم وبعد دستم وبوسید و افتخار داد با هاش یک عکس بگیرم!

این شهرداری فرانکفورته که اصلا قابل مقایسه با شهرداری هامبورگ نیست:

این هم ساختمونهای منطقه قدیمی که همه باز سازی شده هستند بدون ذره ای تغییر. مجسمه وسط میدان مجسمه عدالت بود! (ترازو و این حرفها! )

هر چقدر خود شهر خلوت و بی تحرک بود این منطقه پر رفت و امد بود.همینطور که راه میرفتی میرسیدی به رودخانه ماین. اونجا کشتی های توریستی بودند (همونی که تو هامبورگ سوار نشدم) رفتم واین دفعه ۶ یورویی بود (هامبورگ الکی گرونتر بود) و سوار کشتی شدم. با اینکه هوا به شدتتت سرد بود اما رفتم رو عرشه و بر روی رودخانه ماین حرکت کردم. حس های اون لحظه ام از همه روزهای دیگه زیباتر بود. بادی که به صورت میخورد..مویی که در هوا میرقصید و ابی که دیدنش ارامش رو هدیه میداد..و افکاری که دل رو جلا میداد! شاید اون یک ساعت برایم زیباترین لحظه مسافرتم بود.

و این اخرین عکسیست که دوربینم گرفت... وخاموش شد! و من موندم و حسرت عکس گرفتن از دوکلیسای بی نظیر اونجا.

بعد از پیاده شدن از کشتی به سمت کلیسا رفتم. از عظمت وزیباییش نمیتونم چیزی بگم. نمیدونم شاید اونقدر که نقاشیها وگچکاریهای اون جذبم کرد فضای روحانیش جذبم نکرد. اما حیف که دوربین نداشتم عکس بگیرم. در ضمن اونجا همه چیز المانی بود ومن اصلا نمیدونستم از کدوم در باید برم؟ یا ایا باید بلیط بگیرم یا نه.؟ در نتیجه فقط همون ورودیش رودیدمو ازرفتن به داخلش خودداری کردم.. (البته تایم کمی که هم داشتم بی تاثیر نبود)

عصر یا خاله وخانواده اش رفتیم به شهر بادامبورگ، شهری که جزو اعیانی ترین شهرهای اونمنظقه است. یعنیهمه ÷ولدارها توش ساکنند. شهر خیلی کوچیک و تنگ بود. خیابانهای کم عض مرکز شهر یه باغ بی نهایت زیبا وبزرگ بود که تقریبا بیشتر فضای شهر رو میگرفت. یعنی شما هرطرف میرفتی یه در ورودی به اون باغ پیدا میکردی. از بس زیبا بود که دوست داشتم توش قدم بزنم. اما جای پارک پیدا نمیشد. کلی چرخیدیدم. نمیدونم چرا یاد دهکده ساحلی و دریا کنار میفتادم. یه جوریفضای مث شهرکهای ساحلی ما بود. خونه هاش شبیه دهکده و چهارصد دستگاه رامسر بود. خلاصه اونجا کلییی یادشهرهای مورد علاقه ام افتادم.

بعد از نیمساعت چرخیدن جای پارک پیدا کردیم. پیاده شدیم تا وارد باغ شدیم یهو بارون گرفت اونم چه جوری اصلا نمیشد برای یک ثانیه زیرش موند. خلاصه زودی برگشتیم تو ماشینورفتیم سمت باغچه خاله اینا در نزدیکیهای فرانکفورت. یک محوطه شهرک مانند (البته فاقد ساختمان) پر از باغچه های همه با یک متراز که داخلش یک کلبه کوچک است. شب نمیشه موند و حق بردن ماشین به داخل محوطه هم ندارند.چهار طرف باغ بایدطبق نقشه ای که بهشونداده بشه حتما یک طرف درخت کاریف یک طرف گلکاری یک قسمت سبزی کاری باشه.. کسی نمیتونه باب میلش هرکاری میخواد بکنه!

شب با خاله در تکاپوی بستن چمدانها و وزن کردن (هر نفرباید ۳۵ کیلو بار داشته باشه وگرنه جریمه میشه..) و من ۳۶ کیلو بار داشتم..هی کم کن زیاد کن. اما دیگه بی خیال شدیم چون کمر درد گرفتم از بس اون چمدونها رو بلند کردم. جالب اینجاست چمدونهایی که ایران میخری خودشون کلی سنگینن و هیچی هم توش نداشته باشی بازم سنگینند، هم اندازه همون چمدون در اونجا خریدم اصلا وزنی نداشت.اون رو راحت جابجا میکردم این یکی رو نمیتونستم!

روز اخر با آزانس رفتیم فرودگاه راننده یک پاکستانی بود که البته ۲۵ سال بود که المان زندگی میکردو خودش ۲۷ سالش بود. یه کتاب روداشبورد داشت. داشت یه ریز غر میزد و به قوانین المان فحش میداد! اون کتاب کتاب امتحان برای گرفتن لیسانس ماهیگیری بود.چیزی حدود ۱۰۰ صفحه همه تست! شما اونجا باید برای هر چیزی مدرک داشته باشید. اگر بدون مدرک و برای تفنن ماهیگیری کنید بسته به ماهی از ۱۰۰۰۰یورو به بالا جریمه میشید! اخرش با عصبانیت گفت: تو پاکستان کروکودیل صید کن کی به کیه!؟

و من تو دلم گفتم اگه کسی به کسی بود ماهیهای خاویار دار ایرانی غیر قانونی صید نمیشد ونسلشون در خطر نمیفتاد.. ماهیهایی که میتونن برامون تولیدسرمایه باشند رو عده ای به دلیل همین کی به کی نبودن ومنافع شخصی صید میکنند و...

توی فرودگاه در اخرین لحظات از فرودگاه خارج شدم که وسار اتوبوس بشم دیدم اااا دوست ایرانی دم در وایساده. وقتی دیدمش سلام کردمگفت: مرمر خانم نگران شدم فکر کردم مشکلی پیش امده! (من یادم رفته بود سفر ایشون هم همون تاریخه) بعدفهمیدم بنده خدا تا اخر مونده بود تا من بیام وبعد سوار بشه! گفت هواپیما شلوغ نیست میتونید کنار صندلی من بشینید که من گفتم: من طبق قانون سر صندلی خودم میشینم!

و بعد کنار دست یک استاد دانشگاه همسن و سال پدرم نشستم و تمام ۵ ساعت از همصحبتی با ایشون لذت بردم. وقتی با ایشون بحث میکردم و نظرات و عقایدم رودر مورد موضوعات مورد بحث میگفتم اونجاهایی که ذوق می کرد دستم رو میبوسید.. برای ایشون هم از تازگی گفتم و چقدر استقبال کرد برای این کاری که ازدید اون خیلی بزرگ بود ( و من و همه بچه های گروه معتقدیم کار بزرگیه... در این دوره ای که شاید کتابخونی کم باشه & کتاب بخونی وبحث کنی وتبادل نظر کنی واقعا کار بزرگیه دست همه درد نکنه)

و این هم انتهای سفر ۸ روزه ام به یک کشوراروپایی!

تفاوتها کاملا مشخص بود.. دوستان بسیاری در پاسخ به جمله اخر پست قبلیم نوشته بودند که رونق بهتر از اون صفا بود. البته باید بگم در تمام سفرنامه نویسیم نوشتم که از رونق اونجا خیلی لذت بردم. اما یه چیزی رو نمیشه از حق گذشت شماحتی یک روز در کشور غریب احساس غربت میکنید ودلتون هوای وطن میکنه.. اما دوست دارید وطنتون همونقدری امکانات ورونق داشته باشه که جای دیگه داره...

اونجا وقتی اسم ایرانی میشنوید یاصدای یک ایرانی رو میشنوید که داره فارسی صحبت میکنه حتی اگه فقط چند ساعته وارد کشور جدید شدید ذوق میکنیدو دلتون برای ایرانیها تنگ میشه.. وقتی یهو یه تابلو وسط اون همه تابلوی به زبان دیگه میبینید که نوشته "ترجمه رسمی" ذوق میکنید. حتی رک بگم بین فروشگاهها یک فروشگاه بود به اسم پیمکی روی لیبلهای قیمتش عربی هم نوشته بود من حتی اون عربی رو هم برام لذت بخش دیدم! میخوام بگم (البته بسته به هر شخصی داره) دهرچقدر شما ازکشورهای دیگه لذت ببرید دلتون برای ایران میتپه... من الان خیلی بیشتر دلم میخواد موقعیتی پیش بیاد که برای همیشه از ایران برم. اما باز فکر میکنم هرجا برم یک روزی برمیگردم.. من تمام مدت در سفر به اونجا مقایسه با ایران و انجام میدادم و همیشه افسوس میخوردم نمیگفتم به درک که ایران اونجوریه میگفتم ای خدا چه کار میشه کرد که ایران هم اینجوری بشه؟!

اما باز تاکید میکنم. قدر غذاهای حجیم وپر پرو پیمون اینجا روبدونید هنوز یاد غذاهای کم حجم و بی مزه اونجا میفتم با اون قیمتهای گزاف میفهمم که ما چقدر غذاهامون لذیذه بیخود نیست خارجیها وقتی میان و رستورانها و غذاهای سنتی مارو میبینن کلی میخورن!

پریشب از بیرون غذا گرفتیم همراه غذا یه عالم سس فرستاده بودن جیغ زدم ای قدرشو بدونیدا برید خارج به ازای هر کدوم باید پول بدید درست استفاده کنید! پس یاد اوری میکنم قدر سسهای رستورانهمونم بدونید که مفت است!

لطفا یاد بگیریم که در مصرف انرژی صرفه جویی کنیم. نیاییم با کوچکترین سرما شوفاژ و بخاری روشن کنیم. و نیاییم ازبس دمای خونه رو بالا ببریم که توی زمستون با تاپ وشلوارک بچرخیم. اگه درست استفاده کنیم هم هزینه هامون کمتر میشه هم انرزیهامون هدر نمیره..

فرهنگ رانندگی و عبور و مرور از خیابون رواجرا کنیم. اینها دیگه به خدا نه به حکومت ربط داره نه به سیاست خواهشا هم نگید اینها دلایل اعتراض مردم به وضعیت سیاسی حکومته! این بی قانونی ها نشئت گرفته از بی فرهنگی ما ایرانیهاست.. بیاییم همه با هم سعی کنیم قوانین راهنمایی رانندگی رودرست رعایت کنیم.

یاد بگیریک به مشتری ومردم احترام بذاریم دوز وکلک رو کنار بذاریم.

همه چیز ترقی یک کشور به حمکومت ودولتش مروبط نیست خیلی چیزهاش به خودمون مربوطه. اگه خودمون رودرست نکنیم بهترین دولت هم سر کار بیاد ما باز رونق نخواهیم داشت.

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» خب.
» از وبلاگ: ماسو » توسط: Donya

Thu, 05 Nov 2009 02:22:00 +0000

خب
..

خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

» تظاهرات
» از وبلاگ: زنانه‌ها » توسط: - author unknown

Wed, 04 Nov 2009 22:22:01 +0000

چند کلیپ از تهران بسیجی واینستا، امروز ناهار نمی دنپلیس ضد شورش، احمدی رو بشورشعدم وجود تبعیض جنسیتی در کتک زدن مردم دوستی که برای ویدئوی بالا در یوتیوب تیتر گذاشته متوجه نبوده که بغل دست آن دختر پسر دیگری هم به همان شدت کتک میخورد.تیتری که من گذاشتم بهتر است.ایران ِ اشغال شدهدر کلیپ بالا، در اواخر فیلم، یکی از بسیجی ها از جوان دستگیر شده عکس میگیرد.کتک زدن وحشیانه ی مردم، حتی کسی که در ایستگاه و منتظر اتوبوس ایستاده است هم کتک میخورد.یاد صحنه ای افتادم از طالبان که در خیابانهای کابل با چوبی در دست مردم را کتک میزند.و این هم پیام این تظاهرات، و وعده ی تجدید دیدار: دیکتاتور بیچاره، بازی ادامه داره. بسیجی آماده باش، شونزده آذر هم میاد ادامه دارد...
خبرخوان وبلاگ‌های Gilan، تعداد وبلاگ: 49، بلاگ چرخان، خوراک، تهیه کننده

Gilan - Persian Bloggers

» هر دم ازاین باغ بری می رسد... کوهزاد اسماعیلی دستگیر شد. » از وبلاگ: اُتول نوشت » توسط: Kelka-kour-Lakou

» از حصار سرد » از وبلاگ: یک پزشک » توسط: faranak

» قالب‌ساز آنلاین فارسی » از وبلاگ: ايمان امروز » توسط: kouroshz

» حسرت » از وبلاگ: زهرا » توسط: زهرا

» گوشه هایی از تاریخ معاصر ایران » از وبلاگ: lakomeh .... لاکومه » توسط: lakomeh

» تاسیان... » از وبلاگ: مرثیه های خاک - تا آزادی کوهزاد اسماعیلی » توسط: arashb

» زاکِی جان » از وبلاگ: Varg blog » توسط: varg

» طریقه نمایش آلبومهای تصاویر موجود در سایت فلیکر در وبلاگها و وبسایتها » از وبلاگ: باغ بان باشی » توسط: - باغ بان باشی

» تفاوت ها! » از وبلاگ: زنانه‌ها » توسط: - author unknown

» رویاهای ایرانی در فردای آزادی » از وبلاگ: .: Arash Sigarchi :. » توسط: آرش سیگارچی

» مواد غذایی مفید برای مقابله با آنفلوآنزا » از وبلاگ: باغ بان باشی » توسط: - باغ بان باشی

» یک سال، یک عشق، یک پزشک » از وبلاگ: یک پزشک » توسط: علیرضا مجیدی

» جور زمان » از وبلاگ: زهرا » توسط: زهرا

» یازده سال بعد: ۹ / ۹ / ۹۹ » از وبلاگ: زهرا » توسط: زهرا

» گودَدی دامنه حدر دات کام را تمدید کرد » از وبلاگ: عصيان » توسط: - author unknown

» «انتخاباتی که ایران را لرزاند»، گزارشی که برنده شد » از وبلاگ: عصيان » توسط: - author unknown

» بدون شرح » از وبلاگ: زنانه‌ها » توسط: - author unknown

» تذکره شب جمعه - 3 » از وبلاگ: مرثیه های خاک - تا آزادی کوهزاد اسماعیلی » توسط: arashb

» خواندن ایمیلهای خود در جمیل و در ویندوز 7 با برنامه Gmail Notifier 7 » از وبلاگ: باغ بان باشی » توسط: - باغ بان باشی

» فعلا خداحافظ » از وبلاگ: ایران آزاد » توسط: marmosh

» حکم دهید حضرت آیت الله، حکم دهید » از وبلاگ: .: Arash Sigarchi :. » توسط: آرش سیگارچی

» و من با موی رها دویدم... » از وبلاگ: زنانه‌ها » توسط: - author unknown

» سفرنامه 7 - اخرین قسمت » از وبلاگ: ایران آزاد » توسط: marmosh

» خب. » از وبلاگ: ماسو » توسط: Donya

» تظاهرات » از وبلاگ: زنانه‌ها » توسط: - author unknown

» هر دم ازاین باغ بری می رسد... کوهزاد اسماعیلی دستگیر شد.
» از وبلاگ: اُتول نوشت » توسط: Kelka-kour-Lakou

» از حصار سرد
» از وبلاگ: یک پزشک » توسط: faranak

» قالب‌ساز آنلاین فارسی
» از وبلاگ: ايمان امروز » توسط: kouroshz

» حسرت
» از وبلاگ: زهرا » توسط: زهرا

» گوشه هایی از تاریخ معاصر ایران
» از وبلاگ: lakomeh .... لاکومه » توسط: lakomeh

» تاسیان...
» از وبلاگ: مرثیه های خاک - تا آزادی کوهزاد اسماعیلی » توسط: arashb

» زاکِی جان
» از وبلاگ: Varg blog » توسط: varg

» طریقه نمایش آلبومهای تصاویر موجود در سایت فلیکر در وبلاگها و وبسایتها
» از وبلاگ: باغ بان باشی » توسط: - باغ بان باشی

» تفاوت ها!
» از وبلاگ: زنانه‌ها » توسط: - author unknown

» رویاهای ایرانی در فردای آزادی
» از وبلاگ: .: Arash Sigarchi :. » توسط: آرش سیگارچی

» مواد غذایی مفید برای مقابله با آنفلوآنزا
» از وبلاگ: باغ بان باشی » توسط: - باغ بان باشی

» یک سال، یک عشق، یک پزشک
» از وبلاگ: یک پزشک » توسط: علیرضا مجیدی

» جور زمان
» از وبلاگ: زهرا » توسط: زهرا

» یازده سال بعد: ۹ / ۹ / ۹۹
» از وبلاگ: زهرا » توسط: زهرا

» گودَدی دامنه حدر دات کام را تمدید کرد
» از وبلاگ: عصيان » توسط: - author unknown

» «انتخاباتی که ایران را لرزاند»، گزارشی که برنده شد
» از وبلاگ: عصيان » توسط: - author unknown

» بدون شرح
» از وبلاگ: زنانه‌ها » توسط: - author unknown

» تذکره شب جمعه - 3
» از وبلاگ: مرثیه های خاک - تا آزادی کوهزاد اسماعیلی » توسط: arashb

» خواندن ایمیلهای خود در جمیل و در ویندوز 7 با برنامه Gmail Notifier 7
» از وبلاگ: باغ بان باشی » توسط: - باغ بان باشی

» فعلا خداحافظ
» از وبلاگ: ایران آزاد » توسط: marmosh

» حکم دهید حضرت آیت الله، حکم دهید
» از وبلاگ: .: Arash Sigarchi :. » توسط: آرش سیگارچی

» و من با موی رها دویدم...
» از وبلاگ: زنانه‌ها » توسط: - author unknown

» سفرنامه 7 - اخرین قسمت
» از وبلاگ: ایران آزاد » توسط: marmosh

» خب.
» از وبلاگ: ماسو » توسط: Donya

» تظاهرات
» از وبلاگ: زنانه‌ها » توسط: - author unknown