Plagiat na stronie strefareklamy.com

„Jak Cię widzą, tak Cię piszą” – to powiedzenie szczególnie sprawdza się, jeśli rozmawiamy o firmach i ich wizerunku. Jeśli źle dobierzesz ubranie, mogą Cię nie wpuścić do eleganckiej restauracji.

Tak zaczyna się tekst o ofercie na identyfikację na stronie MIDEA. Plagiat na stronie strefareklamy.com nie tylko zaczyna się tak samo, ale ciągnie się dość długo. Każdy kawałek tekstu na tej stronie pochodzi z midea.pl. Rozumiem kopiowanie kawałka tekstu, ale cały zakres usług? Marcin Skrzypczak, właściciel firmy, w swoim profilu na GoldenLine ma zapisany cel na rok 2009: „uruchomienie strony strefareklamy.com”. Cel na 2010 proponuję: „nie będę kradł tekstów od innych”.

Plagiat na stronie shinoks.pl

A skoro już przy plagiatowaniu oferty jesteśmy, nie popisał się też Paweł Suchodolski (profil GL tutaj). Strona „Oferta” na shinoks.pl to plagiat od początku do końca. Choć nie, przepraszam. Na stronie midea.pl jest napisane „Identyfikacja wizualna nie bez przyczyny jest na pierwszym miejscu wśród listy oferowanych przez nas usług.”. Jak przytomnie zauważył Dawid w firmie, na shinoks.pl jest „…jest na pierwszym miejscu wśród listy oferowanych przeze mnie usług.”. Plagiat? Skądże znowu ;)

Plagiat na stronie z-design.pl

Na końcu strona, od której wszystko się zaczęło. Dostałem dziś po południu maila z pytaniem, dlaczego pozwalamy na takie praktyki – tekst o ulotkach, folderach, drukach reklamowych czy opakowaniach jest żywcem ukradziony z naszej witryny. Do tego strona z-design wygląda jak strona firmy-krzak – nie ma na niej żadnego nazwiska, jedyną formą kontaktu jest e-mail i telefon komórkowy. Autor plagiatu, Robert Zawadzki, nie ma nawet profilu na GL (ma za to na nk – czyż internet nie jest pięknym miejscem?).

Siódme: nie kradnij

Teksty na stronach internetowych są chronione prawem autorskim (chyba, że licencja stanowi inaczej – np. teksty z tego blogu są udostępniane na licencji Creative Commons), a ludziom naruszającym to prawo grozi odpowiedzialność. Rozumiem ignorancję czy brak poszanowania prawa do niematerialnych wartości w przypadku przysłowiowego pana Rysia, który sprzedaje maszyny rolnicze – dla niego „pomysł” niekoniecznie musi mieć wartość (co wcale go nie usprawiedliwia, mówię tylko, że jestem w stanie go zrozumieć). Ale w branży, która żyje z pomysłów? Spodziewałem się czegoś innego…

• Jak obronić pracę mgr przed systemem Plagiat.pl?
• Plagiat najwyższą formą uznania. Milleniadent, dziękujemy!
• Nowa strona MIDEA
• Klientów trzeba edukować
• Widnows Live — Microsoft rusza w Sieć

Style GREP

Aby rozwiązanie działało, potrzebny jest Adobe InDesign CS4, ponieważ dopiero w tej wersji pojawiła się możliwość dynamicznego przydzielania stylów znakowych za pomocą wyrażeń regularnych. Funkcja jest mało popularna, bo obsługa wyrażeń GREP nie należy do standardowych umiejętności projektantów, jest raczej praktykowana przez programistów. Jednak warto się wyrażeń regularnych nauczyć, bo to naprawdę potężne narzędzie. Poniższy przykład jest najlepszym dowodem.

Co musisz zrobić?

Nie zagłębiając się za bardzo w techniczne szczegóły, oto co musisz mieć w swoim dokumencie, żeby automatycznie likwidować wiszące spójniki:

1. Stwórz styl znakowy o nazwie „No Break”. Jak sama nazwa wskazuje, jedyną opcją, która musi być zaznaczona w tym stylu jest właśnie atrybut „No Break”.
2. Stwórz styl akapitowy. W zakładce „GREP Styles” (Style GREP) daj „New GREP Style” (nowy styl GREP).
3. Z listy rozwijanej „Apply Style” wybierz stworzony wcześniej styl znakowy „No Break”.
4. W pole „To Text” wpisz następujące wyrażenie regularne (bez cudzysłowów):

   „(?< =[ "][aiouwzAIOUWZ]) ”

   UWAGA! Po ostatnim nawiasie jest jeszcze spacja! Bez niej wyrażenie nie będzie działać prawidłowo.

Jak to działa?

Wyrażenie regularne, które wpisałeś wyszukuje w akapicie spację, która następuje po spójniku. Spójniki z kolei są wyszukiwane jako określone pojedyncze litery poprzedzone spacją bądź cudzysłowem. Kiedy InDesign znajdzie taką spację, każe jej trzymać się następującego po niej wyrazu.

Style znakowe zapisane w stylach GREP są przydzielane na bieżąco, zatem nie musisz nic robić tak długo, jak długo piszesz za pomocą zdefiniowanego wcześniej stylu akapitowego. Jeśli chcesz, by magia pracowała w innych stylach, powtórz kroki lub ustaw dziedziczenie stylów.

Jeśli czujesz, że nie dasz sobie rady z opisaną wyżej instrukcją, możesz ściągnąć przygotowany przeze mnie plik InDesign CS4 ze zdefiniowanym stylem akapitowym i znakowym. Rozpakuj i używaj.

W sieci znalazłem już podobny sposób na usuwanie wiszących spójników, jednak metoda podana na mojej stronie jest bardziej elegancka: styl nadawany jest tylko spacji następującej po spójniku. W podlinkowanym przykładzie artybut „No Break” dostaje także spójnik i spacja przed nim. Do tego tamto wyrażenie nie będzie działać, kiedy przed spójnikiem pojawi się cudzysłów.

To nie wszystko!

W TV Markecie zawsze mówią „Ale to nie wszystko!”. Ja także mam coś jeszcze. Style GREP to potężne narzędzie, które umożliwia robienie różnych rzeczy w Twojej publikacji. Plik, który przygotowałem ma jeszcze jedno wyrażenie regularne. To z kolei zapobiega pojawianiu się w ostatniej linii pojedynczego wyrazu. Taka krótka linijka również może zepsuć estetykę składu.

Ustawiłem też „po swojemu” parametry justunku, dzięki czemu rytm tekstu równanego do obu brzegów jest bardziej równomierny, niż przy użyciu domyślnych opcji programu.

A jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o tajemnicach InDesigna, wpadnij kiedyś do mnie na szkolenie ;)

• Adobe chochlik?
• I po wiszących spójnikach
• Polski WordPress
• Banksy ma konkurencję :-)
• Microsoft będzie płacił autorom blogów

Główną jednak część stanowi rozmowa z dr Mariolą Willmann, specjalistą od bankowości. Rozmawiamy o zmianach, które wprowadza nowa ustawa o kredytach konsumenckich, o prawach i obowiązkach zarówno banku jak i kredytobiorcy. Jeśli żyjesz w przymusowym związku z bankiem (lub myślisz o wstąpieniu w taki związek), posłuchaj.
• Pobierz plik MP3

• Podcast „Mała Wielka Firma”, odc. 24: Podwyżki
• Podcast „Mała Wielka Firma”, odc. 22: Dzielenie się wiedzą
• Podcast „Mała Wielka Firma”, odc. 23: Finansowanie biznesów internetowych
• Podcast „Mała Wielka Firma”, odc. 30: Śnieg w gospodarce
• Podcast „Mała Wielka Firma”, odc. 27: Społeczna odpowiedzialność biznesu

Ale czy dla wszystkich to problem? Czy da się zarobić na zimie? Ile zima nas kosztuje, kto za to płaci i czy są w niej jakieś dobre strony? O tym wszystkim rozmawiamy dziś z Janem Wasilewskim z dolnośląskiej loży Business Center Club.

• Pobierz plik (MP3)

Audycja oryginalnie wyemitowana w Radio Wrocław 14 stycznia 2010 o godz. 20:00

• Podcast „Mała Wielka Firma”, odc. 22: Dzielenie się wiedzą
• Jak zarabiać w internecie
• Rośnie mi 2
• Podcast „Mała Wielka Firma”, ogłoszenie
• Telefoniczne łączenie Google

Jak zmieniają się nawyki zakupowe młodych matek?

Dlaczego nawyki zakupowe młodych mam tak bardzo się zmieniają? Ankietowani jako główny powód wymieniają pojawienie się w rodzinie nowego członka z zupełnie nowymi potrzebami, które należy zaspokoić za pomocą zupełnie nowych produktów i usług. Z drugiej strony nakłada się na to mniej czasu na buszowanie po sklepach – obowiązki rodzicielskie pochłaniają młode mamy niemal całkowicie.

Efektem tych dwóch nakładających się na siebie czynników jest nowy sposób odkrywania informacji o produktach i usługach – taki, który nie zabiera wiele czasu, a dostarcza mnóstwa informacji. Informacje o produkcie podawane sobie wzajemnie przez młode mamy (często za pomocą narzędzi online) stanowią bardzo mocne źródło wiedzy. Nie mniej ważne jest zaufanie – mamy online ufają innym, podobnym do siebie.

O ile jednak sposób zdobywania informacji (od innych, podobnych Tobie, na bazie zaufania) nie zmienił się z pokolenia na pokolenie, o tyle narzędzia zmieniły się bardzo. W najmłodszej grupie mam (18-24 lata) olbrzymie znaczenie miały sieci społecznościowe (nie tylko te ogólne, jak Facebook, ale także te dedykowane młodym mamom, jak CafeMom), duże znaczenie miał także segment mobilny – młode mamy SMS-ują sobie informacje o produktach, sprawdzają opinie o nich w telefonach komórkowych.

Jak marki powinny podchodzić do młodych mam?

Badanie wyróżniło cztery główne aspekty zachowania marek. Po pierwsze, kobiety zwracały uwagę na to, że marka rzeczywiście je szanuje i rozumie. Ma to odzwierciedlenie w komunikacji marketingowej niektórych marek, które dostosowują się do specyficznych wymagań tej grupy docelowej.

Kolejną ważną sprawą jest, aby firmy słuchały informacji zwrotnych. Matki, które czują, że swoimi doświadczeniami mogą sprawić, że produkt będzie lepszy, a przez to pomogą innym młodym mamom w przyszłości, bardzo cenią marki, które wyraźnie mówią, że informacje zwrotne, które dostały, będą wykorzystane w przyszłości.

Trzecią cechą marek, które kierują ofertę do matek jest szczerość. Żadnych małych literek, gwiazdek i innych tricków marketingowych. Otwarta komunikacja to podstawa.

Czwartym czynnikiem, który wpływa na atrakcyjność marki dla matek jest jej dostępność w miejscach, które są wygodne dla matek, a nie dla firmy. Marka, która wynegocjuje z marketem umiejscowienie pieluszek zaraz przy kasie dla matek z dziećmi, wygrywa.

Co mamy znajdują w sieciach społecznościowych?

Badacze zapytali także, dlaczego sieci społecznościowe są tak atrakcyjnym źródłem zdobywania informacji dla młodych mam. Ich znaczenie rośnie z każdym rokiem – mamy cenią sobie przede wszystkim możliwość otrzymania w jednym miejscu wielu opinii o produkcie od osób podobnych sobie. Nie muszą się zatem martwić o zaufanie do źródła – problem, który występuje np. na oficjalnej stronie producenta.

Kolejną sprawą, którą matki cenią sobie w społecznościach jest możliwość otrzymania spersonalizowanej porady dotyczącej zakupu od ludzi, którzy coś już o Tobie wiedzą. Nawet jeśli ta wiedza ogranicza się do faktu, że dziecko ma kolki od trzeciego tygodnia – mamy twierdzą, że takiej relacji nie da się nawiązać ze sprzedawcą w sklepie czy w aptece, nawet opowiadając mu te same rzeczy.

Jeśli zatem oferujesz produkty dla tej, bardzo wymagającej, grupy docelowej, zastanów się nad swoją szczerą i aktywną obecnością w sieciach społecznościowych czy też – szerzej – w społecznościach młodych mam.

• Ile jest marki w Twojej marce?
• Najlepsze marki 2009 w rankingu Brandz 2009
• Marka korporacyjna czy marka produktowa?
• Najlepsze globalne marki 2008 wg Interbrand
• Szkolenie z identyfikacji: 1 miejsce od poniedziałku

Zanim przejdziemy dalej, kwestia terminologii. Słowa folder i broszura nie oznaczają tego samego, a w języku potocznym są często używane błędnie. Folder to publikacja, która składa się z jednego arkusza papieru, złożonego (ang. fold) na kilka stron. To, co potocznie nazywa się „ulotką składaną na 3” jest właśnie folderem. Z kolei broszura to publikacja, która składa się z kilku złożonych kartek (folderów). To, co potocznie nazywasz „folderem 12-stronicowym” jest właśnie broszurą.

W terminologii drukarskiej mówi się, że broszura ma maksymalnie objętość czterech arkuszy drukarskich, czyli 64 strony. Na potrzeby tego artykułu przyjmijmy zatem, że rozmawiamy o folderach i broszurach o objętości od 4 do 64 stron.

Jaka jest funkcja broszury?

O ile ulotka firmowa może być produktem dość szybko wyprodukowanym, o tyle produkcja folderu czy broszury zajmuje czas. Co za tym idzie, firmowe foldery mają dłuższy czas życia, są rozdawane przez dłuższy okres czasu. Planowanie tego, kto i kiedy je dostanie, jest trudniejsze, jednak trzeba to zrobić. Oto kilka przykładów użycia folderów i broszur:

Po spotkaniu. Materiały reklamowe, które zostawiamy w firmie Klienta po zakończonym spotkaniu. Ich funkcją jest przede wszystkim „reprezentować firmę” czy „przypominać o produkcie”. Niekoniecznie muszą sprzedawać, na spotkaniu już wszystko zostało powiedziane i rolą folderu jest po prostu przypominać, budować zaufanie do naszej firmy.

W punkcie sprzedaży. Jeśli Klienci Twojej firmy często muszą przebywać dłużej w jednym miejscu (stać w kolejce do banku, czekać na wizytę w poczekalni), warto ich zainteresować materiałami reklamowymi Twojej firmy. Rolą tych z kolei jest przede wszystkim tzw. cross selling, czyli sprzedawanie produktów innych niż te, po które przyszli już Klienci. Jeśli Klient stoi w kolejce do kasy, można mu zaproponować kredyt. Jeśli przyszedł leczyć zęby, można mu zaproponować wybielanie. Odpuszczamy sobie przedstawienie firmy (tę Klient już zna), skupiamy się na przedstawieniu produktów.

Odpowiedź na zapytanie ofertowe. Jeśli Twój produkt lub usługa jest ustandaryzowany, możesz oszczędzić czas Twoich ludzi, posyłając Klientowi obszerne informacje w postaci folderu lub broszury właśnie. Tutaj znowu: funkcją folderu nie jest już zapoznanie Klienta z firmą, a raczej zapoznanie go z produktem, rozwianie jego ewentualnych wątpliwości. Nic nie zastąpi spotkania z prawdziwym człowiekiem, ale broszura lub folder mogą sprawić, że spotkanie będzie dotyczyło już konkretów, a nie podstaw.

Dodatek do przesyłki pocztowej. Jeśli prowadzisz kampanię typu direct mail, możesz dołączać broszurę lub folder do listów wysyłanych do Klientów. Tutaj role mogą być różne. Jeśli wysyłka jest efektem jakiejś kampanii reklamowej, folder taki przypomina bardziej odpowiedź na zapytanie ofertowe. Jeśli zaś wysyłasz broszurę do aktualnych Klientów, celem będzie prawdopodobnie cross selling. Pamiętaj jedynie o tym, żeby wyznaczyć Klientowi jasną ścieżkę dalszego działania – w przypadku wysyłki przecież nie spotkał się jeszcze z Twoim pracownikiem ani Twoją firmą.

Pomoc przy sprzedaży. Bardzo podobne do folderów, które zostawia się po spotkaniu, ale ich zadaniem jest asystować sprzedawcy w trakcie negocjacji. Mają zapewniać ilustracje, przykłady, portfolio. Mogą być indywidualizowane przez nanoszenie notatek – po to, by Klient potem miał co wziąć do domu, aby przestudiować. W przypadku takiej publikacji bardzo ważny jest właśnie indywidualny charakter. Skoro już używasz folderu czy broszury w trakcie sprzedaży, niech na końcu tego procesu będzie tam coś, co przekona Klienta, że to jest folder wyłącznie dla niego.

Zachęć do zajrzenia do środka

Okładka folderu lub broszury to często jedyny punkt, z jakim Klient będzie się stykał, np. w punkcie sprzedaży. Publikacja stoi na stojaku i dopóki nie zachęcisz Klienta, by po nią sięgnął, otworzył i przeczytał, na tym stojaku pozostanie. Tak jak okładka kolorowego magazynu zachęca do przejrzenia wnętrza, tak samo okładka folderu nie powinna pozostawiać wątpliwości – w środku jest więcej, lepiej, ładniej.

Wyraźnie oznacz, co jest w środku

Tak, rozmawiamy o spisie treści. Być może nie w standardowym wydaniu, jak w gazecie. Raczej o liście informacji i korzyści, jakie Klient znajdzie w całym folderze. Jest szansa, że nie zdąży przeczytać całości na miejscu – obiecaj zatem więcej już na pierwszej stronie za okładką. Wszystko po to, żeby rozbudzić oczekiwania Klienta. Jeśli sprzedajesz bukiety, napisz Klientowi, że w środku znajdzie propozycje na urodziny, rocznice, imieniny teściowej i oświadczyny. Im bardziej kreatywnie podejdziesz do tematu „spisu treści”, tym lepiej.

Zmuś do zabrania ze sobą

Jeśli Klient przeczyta folder i odłoży go na półkę, stracisz niepowtarzalną okazję. Zaplanuj treść w taki sposób, aby sama publikacja oferowała korzyść, coś do późniejszego wykorzystania. Jeśli sprzedajesz produkty finansowe, załącz tabelkę do wyliczania przykładowych rat. Jeśli oferujesz projektowanie stron www, umieść w broszurze listę rzeczy, na które warto zwrócić uwagę przy zamawianiu witryny. To będą materiały, z którymi ciężko będzie się rozstać naprawdę zainteresowanemu Klientowi.

Stwórz nastrój

Folder lub broszura, w przeciwieństwie do ulotki, nie muszą mieścić się z wiadomościami na ograniczonej przestrzeni. Używaj dużych zdjęć, wolnej przestrzeni, przyciągających oko nagłówków – po to, by wciągnąć Klienta w świat Twoich produktów i usług. Nie pisz „jak krowie na rowie” że firma powstała w roku X, a właściciel nazywa się Y. Bądź kreatywny w tworzeniu atmosfery zaciekawienia, wygrasz na tym.

Przeprowadź Klienta przez proces podejmowania decyzji

Folder lub broszurę można przeglądać na wyrywki, ale jeśli publikacja dotyczy jednego produktu lub usługi, zwykle przegląda się ją w określonej kolejności. Przedstawienie korzyści z produktu, zapewnienie o jakości, zbudowanie zaufania do sprzedawcy, rozwiewanie ewentualnych wątpliwości, a na końcu wezwanie do akcji – przez cały ten proces można przejść przeglądając Twoją broszurę lub folder. Miej tego świadomość, nie przegap żadnego kroku, a skuteczność Twojej perswazji wzrośnie.

A jeśli chcesz się dowiedzieć, jak pisać teksty, zajrzyj np. do artykułu „Jak pisać tekst, który sprzedaje?”

• Folder czy 10 tysięcy?
• Upust? Za co?
• Plików źródłowych (i młotka) się nie oddaje
• Jak sprzedawać więcej? Zaoferuj nieoczekiwane rozwiązanie!
• Stowarzyszenie twórców reklamy?

Sprawdzaj, testuj, badaj

Zacznijmy od tego, że przede wszystkim musisz wiedzieć, czy ulotka jest bardziej efektywna od poprzednich. Nie da się tego osiągnąć bez podstawowych przynajmniej badań i testów. W jaki sposób testować ulotkę?

Podaj unikalny numer telefonu kontaktowego lub e-mail. Założenie nowego numeru telefonu dla firmy to w dzisiejszych czasach żadna inwestycja. W ostateczności możesz wykupić np. numer Skype za 25 EUR. Kiedy ktoś zadzwoni na numer, który podałeś jedynie na ulotce, możesz być pewien, że ulotka zadziałała. Unikalny mail sprawia jeszcze mniej problemów.

Podaj unikalną stronę www. Telefon czy napisanie maila to może być za duże zaangażowanie ze strony użytkownika, który chce się tylko dowiedzieć czegoś więcej o produkcie, a nie jest jeszcze gotowy do zakupu. Jeśli podasz unikalną stronę www na ulotce (nie musi to być nic specjalnego, firma.pl/ulotka wystarczy), możesz monitorować aktywność także tych mniej zaangażowanych.

Dołącz kupon lub coś wartościowego

Człowieka rozdającego ulotki reklamowe spotykamy w różnych przypadkowych miejscach, tak samo jak ulotkę możemy znaleźć w różnych sytuacjach. W pierwszych sekundach kontaktu z ulotką podejmuję decyzję, czy wyrzucić ją do kosza, czy zachować na potem. Jeśli stwierdzę, że bez ulotki otrzymam tę samą obsługę (kiedy sobie akurat przypomnę o Twojej firmie), mogę zdecydować się ją wyrzucić. Jeśli jednak ulotka (poza treścią) reprezentuje sobą jakąś realną wartość, schowam ją do przeczytania później. Kupon na pierwszą darmową lekcję jazdy, 10% zniżki na strzyżenie – to tylko niektóre pomysły, które mogą „urealnić” wartość ulotki w oczach odbiorcy.

Element akcji, najlepiej z dodatkowym ograniczeniem czasowym

Wiesz, co jest jednym z najgorszych wrogów ulotki? Dno torebki. Twój Klient (lub Klientka) bierze ulotkę, czyta, a potem chowa do torby z myślą „Zajmę się tym później”. Najczęściej oznacza to „nigdy”. Kiedy dołączysz do ulotki element akcji (umów się na wizytę) z wyraźną premią za ograniczenie czasowe (szampon gratis, jeśli zadzwonisz dziś przed 14:00), pokusa schowania ulotki „na później” będzie wystawiona na porządną próbę. Efekt? Większa skuteczność Twojej ulotki.

Nie przegadaj, mów o konkretach

Prosty komunikat to najlepszy sprzymierzeniec ulotki. Zatem zanim zlecisz jej projekt, usiądź i zadaj sobie następujące pytanie: „Gdyby po przeczytaniu tej ulotki mój Klient miał zrobić tylko jedną rzecz, co by to było?” Czego chcesz od Klienta? Ma zadzwonić i umówić się na wizytę? Wejść na stronę? Podejść do Twojego biura? Podpisać petycję w namiocie 500 metrów dalej? Co? Następnie zaprojektuj ulotkę tylko i wyłącznie wokół tego komunikatu. Odpuść sobie historię firmy czy „najwyższą jakość” (ktoś jeszcze wierzy w takie komunikaty?). Skup się na najważniejszym.

Czytelność, głupcze!

Bardzo często zdarza się, że projekt ulotki jest tak „odjechany”, że komunikaty przestają być czytelne. To prawda, że ulotka powinna się wyróżniać. Ale wyróżniać w pozytywnym znaczeniu. Jeśli nikt nie przeczyta Twojego komunikatu, nie masz co liczyć na pożądaną akcję. Co z tego, że schowam Twoją ulotkę do torby, żeby pokazać znajomym to odlotowe zdjęcie? Ani ja, ani moi znajomi nie wejdziemy na stronę, o którą Ci chodziło, bo akcja została „zakrzyczana” przez projekt. Daj swoją ulotkę do przeczytania znajomemu, kiedy prowadzi samochód przez ruchliwą ulicę. Pokaż mu na chwilę projekt i spytaj, co zapamiętał. Możesz się zdziwić.

Wiedz, czego chce Twój Klient

„Klient nie chce kupić młotka, Klient chce wbić gwóźdź”. To stara prawda marketingowa, którą powtarzam przy wielu okazjach. Jeśli wiesz, co motywuje Twoich odbiorców, co skłoni ich do działania, Twoje ulotki będą bardziej skuteczne. Chcąc skłonić młodzież do doładowania telefonu nie napiszesz „Żebyś zawsze miał środki na telefon do mamy”. Napiszesz raczej „Żebyś mógł zaprosić znajomych do świetnej knajpy, w której właśnie siedzisz”. Pomóż im wyobrazić sobie, co mogą zrobić dzięki Twojemu produktowi lub usłudze.

Wyróżnij się, inaczej

Możesz oczywiście wyróżnić się projektem. I powinieneś, dobry projekt ma przyciągnąć uwagę i poprowadzić Klienta dokładnie do celu. Ale możesz także wyróżnić się kształtem ulotki czy fakturą papieru. Koszty produkcji oczywiście wzrosną, ale jest to świetny sposób na wydostanie się z wspomnianego wcześniej dna torebki. „Och, nie pamiętam, żebym wkładała do torebki cokolwiek z szarego kartonu, co to może być?”. Twoja ulotka :)

• Budowanie zaufania od samego początku
• Telefoniczne łączenie Google
• Efektywne foldery i broszury reklamowe
• Dla Klienta to Ty jesteś odpowiedzialny
• Pomysł na biznes: mobilne kupony

Czytasz blogi, dzielisz się zdjęciami, wiesz co to mikroblog, być może nawet masz konto na Twitterze czy Blipie? Jestem gotów się założyć, że spędzasz więcej czasu na Facebooku, niż na Naszej-klasie. Mam rację?

Badania przeprowadzone w połowie zeszłego roku przez Nielsen Claritas w Ameryce pokazały dość wyraźny podział społeczny rysujący się w sieciach społecznościowych. Oczywiście w USA nikt nie używa Naszej-klasy, tam walka o dominację toczy się pomiędzy Facebookiem a MySpace. Co z nich wynika?

Facebook dla bogatych i wykształconych

Wg badań Nielsena, ludzie wykształceni, pochodzący z tzw. „dobrych domów” 25% częściej angażują się w Facebooka, niż MySpace. Ludzie niewykształceni z kolei z większym prawdopodobieństwem (o niemal 40%) wybierają MySpace. Można oczywiście powiedzieć, że to kwestia gustu lub środowiska. Ale już dane o zarobkach nie kłamią: 23% użytkowników Facebooka zarabia więcej, niż 100.000 dolarów rocznie. Ta sama grupa zarobkowa stanowi tylko 16% na MySpace. Tych zarabiających poniżej 50.000 dolarów rocznie jest więcej na MySpace (37%) niż Facebooku (28%).

LinkedIn i Twitter dla najbogatszych

W zestawieniu zarobków jeszcze lepiej wypada Twitter i LinkedIn (profesjonalna sieć społecznościowa, odpowiednik naszego GoldenLine) – niemal 40% użytkowników LinkedIn zarabia ponad 100.000 dolarów rocznie. Nietrudno się domyślić, że badanie Nielsena wykazało, że spora część użytkowników Facebooka korzysta także z LinkedIn i Twittera.

Wyrastanie z sieci społecznościowych

Co ciekawe, to wcale nie jest tak, że na początku życia wybierasz sobie sieć społecznościową, do której będziesz należeć (ze względu na „przynależność klasową” na przykład) i nie zmieniasz jej do końca życia. Większość z badanych przez Nielsena 200.000 Amerykanów raczej „dojrzewa” do zmiany jednej sieci na drugą. Widać to szczególnie dobrze w przypadku nastolatków, którzy na początku liceum „zaprzyjaźniali się” jeszcze przede wszystkim na MySpace, aby pod koniec nauki na uniwersytecie poświęcać się niemal wyłącznie aktywności na Facebooku. Przy czym „przeprowadzają się” ludzie, którzy idą do college’u i na uniwersytet. Ci, którzy nie zmieniają towarzystwa, pozostają w MySpace.

Co przeciąga ludzi od jednej sieci społecznościowej do drugiej? Po pierwsze, możliwości i estetyka. Jeśli kiedykolwiek odwiedziliście stronę MySpace, wiecie, że bardzo przypomina „pamiętnik SzAlOnYch NasTOlaTkUff”. W porównaniu z nimi, stonowane strony Facebooka to niemal skok w dorosłość.

Kolejnym powodem przejścia jest… owczy pęd. Idziemy tam, gdzie są wszyscy znajomi. Jeśli jestem w college’u, wypada być na Facebooku. I tyle.

Online także trzymam ze swoimi

A czy przed monitorem znikają podziały społeczne? Jason Kaufman, naukowiec z Harvardu dowodzi w swoich badaniach, że nie. Analizował on sieci znajomości studentów college’u przez cztery lata i przekonał się, że na Facebooku także „trzymają się swoich kręgów”. Najłatwiej było studiować podziały wg rasy (najbardziej widoczne także w prawdziwym świecie w USA). Okazało się, że studenci „wielonarodowościowi” mieli najwięcej znajomych i byli często jedynym ogniwem łączącym „czarne kręgi” z „białym sąsiedztwem”. W internetowych społecznościach ludzie zachowują się dokładnie tak samo jak w swoich domach, przenoszą tam swoje uprzedzenia, lęki i problemy.

Oczywiście jest nadzieja. Dostrzega ją sam Kaufman zauważając, że Facebook (i inne sieci społecznościowe) pozwalają nam utrzymywać szersze grono znajomych, „luzując” niejako ostre rygory, które narzucaliśmy sobie, zaprzyjaźniając się z ograniczoną liczbą ludzi z sąsiedztwa.

A marketing?

Świadomość tego, w jaki sposób angażujemy się w sieci społecznościowe może pomóc nam dotrzeć do określonej grupy ludzi. Znajomość trendów, które obserwujemy w krajach, które nieco dłużej korzystają z takich sieci pomoże nam zaplanować nasze – marketerów – działania w przyszłości. To, że „każdy ma konto na naszej-klasie” nie znaczy wcale, że za kilka lat ten „każdy” będzie przejawiał tam taką samą aktywność, jak wcześniej. Wprost przeciwnie – badania Nielsena pokazują, że sieci społecznościowe nie będą konkurować ze sobą, ale będą „zagarniać” inne grupy (można powiedzieć: warstwy) społeczne. Powinniśmy być tego świadomi i być na to przygotowani.

Kolejna sprawa to kwestia rozpowszechniania idei. Jeśli chcemy, by pomysł naprawdę dotarł „do wszystkich”, powinniśmy nie tylko „zapłodnić nim” wszystkie sieci społecznościowe. Także wewnątrz danej sieci istnieją podziały i kręgi, w których ludzie się trzymają. Upewnijmy się, że dotarliśmy do wszystkich kręgów.

Przyjrzyj się swojej sieci znajomości. Ile osób, które masz w znajomych na naszej-klasie masz także w Facebooku? Ciekawy eksperyment, prawda? ;)

• Facebook przejmie bardziej zaawansowanych użytkowników Nasza-klasa
• LinkedIn — profesjonalna sieć znajomości
• Darmowy e-book „Optymalizacja witryn internetowych”
• 2007/2008: Nie-profesjonalny social networking
• OpenBC — biznesowa sieć kontaktów

Filtruj automatycznie pocztę

Każdy szanujący się program pocztowy potrafi filtrować przychodzące wiadomości. Kilku dostawców poczty (w tym darmowy GMail) oferuje także możliwość filtrowania poczty jeszcze na serwerze. Spora część poczty, którą dostaję to wszelkiego rodzaju powiadomienia. „Masz nową wiadomość na GoldenLine”, „Ktoś dodał Cię do znajomych na Facebooku” czy firmowe „Nowe pliki pojawiły się w projekcie X”. Nie są to sprawy życia i śmierci, jednak miło wiedzieć, które serwisy odwiedzić w poszukiwaniu nowych wydarzeń. Ale wtedy, kiedy ja mam na to czas, a nie kiedy serwis wyśle mi powiadomienie. Wszystkie „alerty” wylądowały w osobnym folderze, omijając główną skrzynkę. Taki sam los spotkał wszelkie newslettery, z których nie zdecydowałem się wypisać (o newsletterach będzie niżej). Listy, które nie były zaadresowane bezpośrednio do mnie trafiły do folderu „Mało ważne”, również omijając skrzynkę odbiorczą. Efekt? 80% mojej poczty to były właśnie alerty i newslettery. W skrzynce zapanował względny spokój.
Filtry poczty na poziomie serwera mają tę zaletę, że wędrują z Tobą od komputera do komputera. Jeśli odbierasz pocztę jednocześnie na kilku urządzeniach, są niezastąpione.

Utwórz aliasy dla adresów, które podajesz w nieznanych miejscach

Alias to inna nazwa Twojej skrzynki pocztowej. Nadal masz jedną skrzynkę, ale możesz odbierać maile przychodzące np. na pawel@firma.pl i tkaczyk@firma.pl. Możliwość tworzenia aliasów mają praktycznie wszystkie płatne konta pocztowe, ma także darmowy GMail (jeśli oczywiście znajdziecie nazwę, której wcześniej ktoś już nie zajął). Aliasy pomagają utrzymać porządek w skrzynce. Kiedy zapisuję się na nowy newsletter, podaję adres pawel.newsletter@firma.pl. Jakikolwiek mail, który przychodzi na ten adres powinien wylądować w skrzynce z newsletterami (nie podaję go nigdy „żywym” osobom, tylko robotom). Jeśli zbyt duża ilość spamu zaczyna Ci dokuczać, po prostu kasujesz alias i listy wysyłane na ten adres lądują „nigdzie”.

Wypisz się z newsletterów, których nie czytasz

Nie czytałem większości newsletterów, które otrzymywałem. Czasem otrzymywałem takie, na które nie pamiętam, żebym się zapisywał. Przez miesiąc skrupulatnie wypisywałem się zatem z każdego newslettera, który trafił do mojej skrzynki. Zostawiłem sobie tylko kilka związanych z marketingiem i typografią, o których wiedziałem, że przychodzą w miarę rzadko i regularnie (raz na dwa tygodnie). Przy okazji znalazłem kilka takich… z których nie dało się wypisać ;) Powiadomiłem autorów o tym fakcie i poprosiłem o usunięcie adresu z bazy. W ostateczności (jeden przypadek) przefiltrowałem jeden newsletter bezpośrednio do kosza.

Zastąp newslettery RSS-ami

Jeśli strona oferuje możliwość zapisania się na RSS zamiast na newsletter, zrób to. Pod warunkiem, oczywiście, że regularnie korzystasz z czytnika RSS. Przewaga RSS nad zwykłym mailingiem jest dwojaka. Po pierwsze: wszystkie „newsy” są w jednym miejscu (jeśli używasz Google Readera, Twoja lista newsów wędruje razem z Tobą od komputera do komputera). Po drugie, wiadomości czytam wtedy, kiedy ja mam na to czas, a nie wtedy, kiedy ktoś zdecyduje się je do mnie wysłać. Bonus: RSS-y nie zaśmiecają skrzynki pocztowej, w której powinna być prawdziwa korespondencja z prawdziwymi ludźmi.

Używaj automatycznych odpowiedzi

Poprzednie punkty dotyczyły pozbycia się „automatycznej” korespondencji z mojej skrzynki. Teraz czas użyć automatyki, by usprawnić pracę w rozmowie z żywymi ludźmi. Spora część mojej korespondencji to odpowiedzi na zapytania ofertowe. Odpowiedzi te są długie, ale ich treść jest w miarę standardowa. „Co znajduje się w oferowanym przez Was projekcie WWW?” czy „Co znajduje się w pakiecie identyfikacji wizualnej?” to dość częste pytania, na które muszę udzielać szczegółowych odpowiedzi. Narzędzie typu TextExpander (albo inne, pozwalające wysyłać szablony maili) ogranicza moją odpowiedź do odpowiedniego uzupełnienia wcześniej przygotowanej odpowiedzi. 10 uderzeń w klawisze zamiast stukania dwóch stron to olbrzymia oszczędność czasu.
Dostawca internetu, którego używam, pozwala na zdefiniowanie automatycznych odpowiedzi w interfejsie webmaila. Mogę zatem korzystać z nich nawet wtedy, kiedy nie siedzę przy swoim komputerze. GMail też to potrafi.

Skonfiguruj IMAP zamiast POP w programie pocztowym

Jeśli używasz programu pocztowego, możesz sprawdzać pocztę za pomocą dwóch głównych protokołów: POP3 oraz IMAP. Konfiguracja POP3 jest prostsza, jednak warto poświęcić czas na ustawienie odbioru poczty przez IMAP (jeśli Twój dostawca internetu na to pozwala). Podstawową różnicę widać, kiedy korzystasz z kilku komputerów do odbierania poczty (np. komputer i palmtop, komórka, komputer w pracy i w domu) lub kiedy kupujesz zupełnie nowy komputer i konfigurujesz go do odbioru poczty. W przypadku IMAP wiadomość przeczytana na dowolnym komputerze, jest oznaczana jako przeczytana na serwerze – dowolne inne urządzenie również widzi ją jako przeczytaną. W przypadku POP, jeśli sprawdziłeś pocztę w pracy, w domu i tak wszystkie wiadomości przyjdą do Ciebie jako nieprzeczytane. W takim przypadku IMAP oszczędza sporo czasu.

Zmniejsz częstotliwość sprawdzania nowych maili

Jeśli Twój program pocztowy piszczy co 5-10 minut o nowym mailu (nieważne, czy jest to coś istotnego, czy jakiś bezsensowny newsletter), nie jesteś w stanie efektywnie skupić się na niczym innym. Można oczywiście wyłączyć program pocztowy całkowicie, ale jeśli Twoja praca polega na pisaniu maili, potrzebujesz tego narzędzia. Dlaczego zatem nie zmniejszyć częstotliwości sprawdzania maili do np. raz na 20 minut czy nawet raz na godzinę? Jeśli nie pracujesz w centrum obsługi Klienta i mail nie jest Twoim jedynym narzędziem pracy, nic się nie stanie, jeśli ktoś po drugiej stronie poczeka pół godziny na Twoją odpowiedź. A Ty będziesz się w stanie skupić przez 20 minut np. na napisaniu dobrego artykułu ;)

Nie chcesz wiedzieć o wszystkich nieprzeczytanych mailach

Ta porada jest nieco Mac-centryczna, ale jestem pewien, że w innych programach pocztowych też można coś takiego zrealizować. Domyślnie Mail.app wyświetla w docku powiadomienie o liczbie nieprzeczytanych maili. Jeśli coś tam się świeci, kusi mnie, żeby zajrzeć i przeczytać, kto do mnie napisał. Nie wszystkie jednak maile są ważne – te z folderów „Alerty”, „Newslettery” czy „Reklamy”, przefiltrowane automatycznie, mogą zaczekać. Stworzyłem zatem inteligentną skrzynkę pocztową, która wyświetla tylko nieprzeczytane maile z folderów innych, niż „Alerty”, „Newslettery” itp. Następnie ustawiłem Mail.app, aby w docku pokazywał liczbę nieprzeczytanych wiadomości z inteligentnej skrzynki pocztowej. Dzięki temu program przypomina o sobie tylko wtedy, kiedy przyjdzie jakiś „niespodziewany” mail.

Efekt? Po miesiącu takich zabiegów mogę spokojnie pracować. Push e-mail w telefonie, który myślałem, że będę musiał wyłączyć, zachowuje się całkiem spokojnie. A ja mogę produktywnie spędzać czas bez dzwonka „Nowy e-mail” brzęczącego co 5 minut.

• Google udostępnia Gmail przez IMAP
• O higienie pracy (czyli o backupie generalnie)
• Konto IMAP, czyli poczta w kilku miejscach
• Opera: wrażenia po przesiadce
• 7 aplikacji na Mac, bez których nie wyobrażam sobie pracy

• Podcast „Mała Wielka Firma”, odc. 28: O lataniu
• Podcast „Mała Wielka Firma”, odc. 31: Banki i kredyty
• Podcast „Mała Wielka Firma”, odc. 14: Spotkania biznesowe
• Podcast „Mała Wielka Firma” odc. 18: 4P marketingu 2
• Podcast „Mała Wielka Firma”, odc. 26: Wrocław, turystyka i biznes