„The Possession” Ole Bornedala to kolejny stary pomysł, ale w nowym opakowaniu.

To jeszcze jeden horror z opętaniem w tle, jakich ostatnio wiele przewinęło się przez kinowe ekrany. I choć z samej zapowiedzi film wygląda całkiem solidnie (prezentowałby się jeszcze ciekawiej, gdyby nie pokazywał aż tak wiele), to uczucie deja vu w tym przypadku jest dość silnie. Tajemnicze opętanie dziecka głównego bohatera i jego próby – najpierw czysto naukowe, a potem duchowe – by uratować córkę jednoznacznie kojarzą mi się z „Egzorcystą” Friedkina. Jedyne co zmieniono w „The Possession” to odgrywająca ważną rolę w przebiegu całej fabuły religia.

http://www.youtube.com/watch?v=0gBeG31fX40

„The Possession” to także kolejny film, który reklamuje się jako „oparty na faktach”. Co prawda prawdziwa historia dotycząca dybbukowej skrzynki jest bardzo interesująca, to z całą pewnością nie jest aż tak dramatyczna (ach te Hollywood!).

premiera amerykańska: 31 sierpnia 2012

Historia przedstawiona w norweskim „Flukt” jest prosta jak konstrukcja cepa, jednak to nie zawiłości fabularne są tu najważniejsze, tylko dreszczyk emocji.

„Flukt” to czystej wody thriller, któremu blisko do „Centuriona” Marshalla, czy też „Pathfindera” (i tego oryginalnego norweskiego i tego okropnego amerykańskiego). Podobnie jak wspomniane obrazy osadzony jest w konkretnej epoce historycznej, a cała akcja skupia się głównie na pościgu przez malownicze krajobrazy. Malowniczości Norwegii odmówić z pewnością nie można a umieszczenie historii w średniowieczu tuż po epidemii dżumy to (przynajmniej dla mnie) dodatkowy smaczek.

Reżyserem filmu jest Roar Uthaug, bedący autorem popularnej serii horrorów „Fritt Vilt”, a znana z tejże serii Ingrid Bolsø Berdal obecna jest także i we „Flukt”. Co ciekawe, w jedną z ról wcielił się Kristian Eivind Espedal, znany bardziej jako Gaahl, były członek black metalowej kapeli Gorgoroth – który obecnie udziela się w godnym polecenia muzycznym projekcie inspirowanym nordyckimi mitami Wardruna.

Dziesięć lat po tym jak Czarna Śmierć spustoszyła kraj, uboga rodzina wyrusza w podróż by odnaleźć lepszy kawałek ziemi, gdzie mogliby rozpocząć nowe życie. Ich wędrówkę przerywa brutalny atak grupy bezwzględnych bandytów. Dziewiętnastoletnia Signe jako jedyna ocalała zostaje wzięta w niewolę. Po drodze do obozu, dziewczyna dowiaduje się iż pisany jest jej los o wiele gorszy niż śmierć. Jedynym rozwiązaniem staje się ucieczka.

http://www.youtube.com/watch?v=4ozf407ofbY

Premiera norweska: 28 września 2012

[za Twitch]

Dziś na ekrany polskich kin wkroczyli Avengers. Bohaterscy trykociarze po raz kolejny (tym razem zespołowo) ratują świat. Pamiętajmy jednak, że życie superbohaterów nie zawsze okryte jest chwałą…

Junaid Chundrigar po serii parodystycznych rysunków, które opublikował na swoim blogu, postanowił stworzyć krótką, slapstickową animkę. Trzeba przyznać, że efekt jest naprawdę… pocieszny.

Czy „Gangster Squad” to tacy „Nietykalni” nowego pokolenia?

Fabularnie jest dość podobnie:  w obu występuje bezwzględny gangster trzymający w garści całe miasto i specjalna jednostka policji działająca ponad prawem. Co wiecej, obie historie zostały zainspirowane przez autentyczne postacie i wydarzenia. Jedynie czas i miejsce akcji przeskoczyło nieco do przodu -  wietrzne Chicago czasów prohibicji zamieniono na słoneczne Los Angeles lat pięcdziesiątych. Skojarzenia z „Chinatown” i „Tajemnicami Los Angeles” nasuwają się same. Jako że bardzo lubię wymienione filmy, „Gangster Squad” z pewnością zobaczę pomimo tego, iż nie do końca jestem „kupiona” zwiastunem. Fajna obsada zachęca i tematyka też, jednak Ryan Gosling – przy całej mojej sympatii do niego -  nie pasuje mi do tej epoki kompletnie. Co więcej, ponura atmosfera tak silnie obecna we wspomnianych dwóch produkcjach, zastąpiona tutaj została efekciarskimi potyczkami, a użycie kawałka Jay-Z jest raczej odrzucające niż zachęcające. Tak więc, „Gangster Squad” może i jest filmem gangsterskim skrojonym na miarę nowego pokolenia, ale liczę, iż nie będzie to wyłącznie pokolenie trzynastolatków.

http://www.youtube.com/watch?v=yc3Ab52uqM8

Premiera amerykańska: 19 października 2012

[za Slash Film]

„Argo” to szalona historia agentów CIA, którzy opracowują plan wydostania amerykańskich dyplomatów z Teheranu w czasie irańskiej rewolucji w 1979 roku. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że agenci podają się za hollywoodzką ekipę filmową.

Scenariusz został oparty na fascynującym artykule Joshuah Bermana „How the CIA Used a Fake Sci-Fi Flick to Rescue Americans from Teheran” i z całą pewnością możemy się po nim spodziewać nie tylko kina akcji, ale również solidnych elementów komediowych. W rolach głównych oprócz samego Afflecka zobaczymy też: Bryana Cranstona, Johna Goodmana, Alana Arkina, Scoota McNairy i innych.

http://www.youtube.com/watch?v=OxiLZ24gPDA

Premiera amerykańska: 12 października 2012

[za The Playlist]

„Excision” zawiera to, co horrorze najlepsze: krew i gołe baby. Gołe baby i krew. Tyle, że nie jest to horror…

Amerykańska kinematografia temat dojrzewania traktuje ze szczególną uwagą. Historii opowiadających o dorastaniu mieliśmy setki, przedstawionych z różnych perspektyw. Młodzi ludzie walczyli na ekranie z rodzicami, belframi, brakiem akceptacji, a najczęściej po prostu ze sobą samym. Pod tym względem „Excision” nie odbiega od normy.

Wyróżnia się jednak główną bohaterką (AnnaLynne McCord). Pauline to czystej wody socjopatka, co w połączeniu z burzą hormonów daje mieszankę wręcz wybuchową…

http://www.youtube.com/watch?v=gIP6gNU6e80

[za QuietEarth]

„The Eagleman Stag” to prawdopodobnie jedna z najlepszych i najbardziej oryginalnych animacji jakie zobaczycie w tym roku.

Film Mikeya Please zdobył już imponującą liczbę nagród i wyróżnień i pokazywany był na dziesiątkach festiwali na całym świecie. I trzeba przyznać, że każda z tych nagród przyznana została jak najbardziej zasłużenie. Please w nietypowy sposób podszedł do techniki animacji poklatkowej, wykorzystując masę różnorakich materiałów z których wykonał marionetki i scenografię. Zrobił coś jeszcze: wszystko to sprowadził do wspólnego mianownika za pomocą monochromy w postaci bieli. Z jednej strony nadało to spójności wizualnej stronie filmu, z drugiej wymusiło wykorzystanie pewnych interesujących rozwiązań (jak np. wypukłość wszelkiego pisma).

A jest też fabuła! Na poły sentymentalna, na poły filozoficzna i podparta głosem Davida Canna.

Majestersztyk.

Strona oficjalna: www.theeaglemanstag.com

Jak zrozumieć kobiety, kiedy one same siebie nie rozumieją?

Yoshimichi Tamura (wcześniej pracujący dla Disneya nad filmami takimi jak „Tarzan”, „Hercules” czy „Dzwonnik z Notre Dame” oraz dla DreamWorks), wraz z kolektywem Planktoon Cosmo, w żartobliwy sposób spróbował na to pytanie odpowiedzieć. Czy to próba udana? Szczerze mówiąc wątpię. Poniższy film jest za to kawałkiem świetnej, lekkiej i pomysłowej animacji. Trójwymiarowa grafika komputerowa po zabiegu cellshadingu (choć innym niż to co znamy z dotychczasowych produkcji) nabrała lekkości i plastyczności charakterystycznej dla dwuwymiarowych animacji. Efekt jest nadzwyczaj udany.

[za Catsuka]

Na „Killer Joe” Williama Friedkina czekam już od dawna i sporo sobie po nim obiecuje. Na razie muszę jednak zadowolić się zwiastunem.

Friedkin w przeciwieństwie do wielu reżyserów ze swojego rocznika starzeje się z filmową godnością. Nie kręci co raz to gorszych wersji tego samego filmu, ani nie sprzedaje się za grube pieniądze wytwórniom by reżyserować bezmyślne wysokobudżetowce (przynajmniej jak na razie). Co prawda nigdy już nie przebije „Egzorcysty” czy też „Francuskiego Łącznika” to jednak dzięki pisarstwu Tracy Lettsa wynalazł siebie na nowo. „Killer Joe” to kolejny owoc ich udanej współpracy.

To także film, dzięki któremu Matthew McConaughey wraca do dawnej aktorskiej formy. Jego kreacje – psychopatę ukrywającego się pod maską szarmanckiego Południowca – wychwala każdy krytyk piszący o filmie (druga połowa tego roku będzie należała z pewnością do niego – oprócz występu u Friedkina, zobaczyć go będzie można w „Magic Mike” Stevena  Sodenbergha i w „Bernie” Richarda Linklatera).

„Killer Joe” w Stanach Zjednoczonych dostał nawyższy certyfikat (NC-17) ze względu na sporą ilość przemocy (podobno pewna niepokojąca scena z udziałem smażonego kurczaka jest głównym winowajcą).

http://www.youtube.com/watch?v=cxpvzmvFHTM

Premiera amerykańska: 27 lipca 2012

[za The Playlist]

Po dłuższej przerwie, spowodowanej strachem przed trzynastą odsłoną serii, oto kolejne Azji oblicza. Tym razem po raz kolejny Sion Sono i jego „Guilty of Romance” oraz Taj o nadspodziewanie mało skomplikowanym nazwisku, Kongkiat Khomsiri i jego „Slice”.

Guilty Of Romance
Japonia, 2011
Reżyseria: Sion Sono

Siona Sono tańca z Erosem i Tanatosem ciąg dalszy. „Guilty of Romance” formalnie i treściowo nie odbiega szczególnie od większości poprzednich dokonań zboczonego Japończyka. I z jednej strony jest to oczywiście zaleta, gdyż o mało którym reżyserze (nie tylko japońskim) można dziś powiedzieć, że tak dogłębnie analizuje i eksploatuje swoje obsesje. Z drugiej jednak… Tak jak wspominałem już kiedyś przy okazji „Cold Fish”, miło by było zobaczyć coś nowego, innego. Ludzka dusza ma wiele ciemnych zakamarków, te związane z seksem są oczywiście najatrakcyjniejsze, poza tym jak wiadomo na upartego wszystko można sprowadzić do tej kwestii, no ale… ok, koniec narzekań.

Koniec narzekań, bo film to oczywiście dobry. Zaczyna się odnalezieniem przez policję potwornie zmasakrowanych kobiecych zwłok w Shibuyi, tokijskiej dzielnicy uciech. Następnie Sono przedstawia swoją wersję wydarzeń, które do zbrodni owej doprowadziły. Opowiada o Izumi Kikuchi, kobiecie tłamszonej  (choć ktoś mógłby powiedzieć: przykładnej żonie) przez męża, słynnego pisarza, którego perfekcjonizm może wręcz być postrzegany jako choroba. Izumi poznaje przypadkiem kobietę pracującą w agencji modelek i to jest pierwszy stopień do piekła wybrukowanego perwersją, upodleniem i zbrodnią. Sion Sono w swobodny sposób adaptuje tu Kafkowski „Zamek” (czasem dosłownie do tego dzieła nawiązując), i podobnie jak tam, także u Japończyka bohaterka goni za nieosiągalnym, poszukując spełnienia fizycznego i duchowego, co w jej przypadku splecione jest nierozerwalnie.

Formę Sion Sono obiera jak zwykle atrakcyjną. Nie mówię tu li tylko o kobiecych wdziękach (choć to też: wpiszcie w graficzną wyszukiwarkę google: Megumi Kurazaka) i jak zwykle sporej ilości seksu, lecz po prostu o opowiedzianej historii. Japończyk ma wybitny talent do opowiadania właśnie i nawet pomimo faktu, iż często mówi o rzeczach, o których wielu nie chciałoby słuchać, on zwyczajnie przykuwa uwagę. Ma to coś, czego czasem brakuje von Trierowi (przy całej mojej sympatii dla Duńczyka). Tym razem jakby nieco mniej tu wymyślnej przemocy, ale co Sono pokazał, to jego. Wizualnie jak zwykle klasa, muzycznie wręcz mistrzowsko.

Przy okazji „Cold Fish” napomknąłem, że chciałbym coś inaczej. W zasadzie nie dostałem. Ale film obejrzałem z przyjemnością. Teraz już sam nie wiem: czy znowu chcę od Japończyka coś w ten deseń, czy żeby znowu nawijał o tym samym. Bądź tu człowieku mądry.

http://www.youtube.com/watch?v=_zJKyadomrE

Slice
Tajlandia, 2010
Reżyseria: Kongkiat Khomsiri

A tego było mi po prostu trzeba. Przegięte kino campowe w najlepszym azjatyckim wydaniu. Kilka lat temu łatwiej przyswajałem tego typu kino. Teraz częściej mnie ono nuży, drażni i denerwuje, zwłaszcza kiedy zdaje sobie sprawę, że taka a nie inna postać filmu nie wynika z kręcenia z pasji i miłości do filmowej przesady, a ze zwykłego wyrachowania i chęci wstrzelenia się w trend. I jeśli mam być szczery, to nie wiem tak do końca jakie przesłanki kierowały twórcami „Slice”. Ale udało im się. Kupili mnie.

Tajlandią wstrząsa seria tak brutalnych, jak wymyślnych morderstw popełnianych przez tajemniczą postać w krwistoczerwonej szacie. Policja decyduje się zwrócić o pomoc do siedzącego w więzieniu Tai’a podejrzewając, że za zbrodniami stoi jego kolega z dzieciństwa Nat. Wraz z Tai’em wracamy w rodzinne strony, pojawiają się retrospekcje jawiące Nata jako słabego chłopca, dręczonego przez lokalnych łobuzów i znajdującego jedynego kumpla w naszym bohaterze. A z czasem… Nie, choćbym chciał, nie mogę więcej powiedzieć. Pewnych rozwiązań można się w trakcie filmu domyślić, ale ostatni zwrot akcji jest tak absurdalny, że aż autentycznie zaskakujący. A wszystko to rozegrane w feerii kolorów, w otoczeniu malowniczo ukazanej przemocy, patosu i uczuć okazywanych aż do przesady. Tak pozytywnych, jak negatywnych.

Choć to film tajski, jest w tej jego intensywności wizualno – fabularnej coś rodem z Hongkongu. Nie każdemu ten film przypadnie do gustu. Być może nawet większość będzie lekko zniesmaczona. Ale czasem warto się zniesmaczyć, co nie?

http://www.youtube.com/watch?v=sQjPGTsqIuw

Czyli zbiór rzeczy mniej ważnych, ale wartych wspomnienia.

Prometheus

Jeszcze jeden klip promocyjny.

http://www.youtube.com/watch?v=JXXD34mxGM0

Hotel Transylvania

Jakiś czas temu prezentowaliśmy pierwszy zwiastun pełnometrażowego debiutu Tartakovsky’ego. Teraz dorzucamy jeszcze jeden z plakatem w bonusie.

http://www.youtube.com/watch?v=Wv6dx0qKBjI

Samsara

Ron Fricke, współtwórca „Koyaanisqatsi” i reżyser „Baraki”, powraca z nowym filmem. „Samsara” została nakręcona w całości na taśmie 70 mm.

http://www.youtube.com/watch?v=kzhFLMOIq4E

Django Unchained

Pierwsze zdjęcia z najnowszego filmu Quentina Tarantino.

Mr Oizo i William Fichtner

Quentin Dupieux, znany głównie jako Mr. Oizo, a wśród kinomanów jako twórca absurdalnej „Opony” nakręcił właśnie swój kolejny film, w którym główną rolę zagrał William Fichtner. Aktor odwdzięcza się w spocie reklamującym nowy album Mr. Oizo.

http://www.youtube.com/watch?v=gxU5QJ9men8

Gra o tron

Historia rodu Starków. Narratorami są Richard Madden (gra Robba Starka) i Isaac Hempstead-Wright (Bran Stark).

http://www.youtube.com/watch?v=aHBqHtOR7R4

Adam Yauch

Na koniec smutna wiadomość. 4 maja zmarł Adam Yauch, członek Beastie Boys. Od lat interesował się kinem, pod pseudonimem Nathanial Hörnblowér reżyserował teledyski i filmy krótkometrażowe. Na potrzeby koncertowego „Awesome: I Fuckin’ Shot That!” (film powstał m.in. z nagrań z 50 kamer, jakie rozdano publiczności na koncercie w Madison Square Garden) założył firmę dystrybutorską Oscilloscope Laboratories, która następnie promowała kino niezależne. Wypuścili oni m.in. „Wyjście przez sklep z pamiątkami”, „Wichrowe wzgórza” czy „Musimy porozmawiać o Kevinie”. Przypominamy jedno z ostatnich dokonań Yaucha.

http://www.youtube.com/watch?v=evA-R9OS-Vo

Światowa premiera nowego filmu Wesa Andersona już pod koniec maja. Czekając na film możemy jednak obejrzeć kilka udostępnionych klipów.

„Moonrise Kingdom” zapowiada się na stylowy hit i, mimo iż Anderson nie nakręcił jeszcze słabego filmu, o polskiej premierze nadal nic nie wiadomo. Nie tracę jednak nadzieji.

http://www.youtube.com/watch?v=3HuvHEvlvSM

http://www.youtube.com/watch?v=4nBuAG-Fyac

http://www.youtube.com/watch?v=eKQmDdrqC40

http://www.youtube.com/watch?v=eBfgNVTGhCM

http://www.youtube.com/watch?v=vbGsIjFA7CU

http://www.youtube.com/watch?v=uqk70NIKR1I