Note to myself: we moeten stofzuigen achter de TV.

De tent hadden we als eerste naar de opslag gebracht. Dat betekend dus dat alles dat we er daarna ingezet hadden in de weg stond en eruit moest (zie foto). Na een week hamsteren en zoeken hadden we alle kampeerspulletjes bij elkaar in de woonkamer staan. Een tip: ga nooit op vakantie als je je huis te koop hebt staan. Want dan wil je namelijk je huis in verkooptoestand achterlaten voor een bezichtiging. Zo wij dus ook. Maar opruimen is een tegengesteld proces aan vakantieklaarmaken, dat meer overeenkomsten heeft met de big-bang. Maar het is ons gelukt, zij het twee dagen later dan gepland.

En toen was het nat en koud in Zweden.

Dus wij terug naar de opslag om de doos franse vakantieboeken uit de opslag te halen. De vakantieboeken hadden we na de tent als tweede opgeruimd. Binnen een week hebben we dus twee keer onze halve huisraad door de handen gehad.
De reis naar de zon, volgens de Meteo aanwezig in Bourgogne, verliep zeer voorspoedig en dankzij TomTom LIVE fileinfo ook zonder wachtrijen. Een half uur voor de finish gingen de zaken mis. Karin een hartverzakking toen ze in een helder moment bedacht dat ze de zak met vitale tentonderdelen ( scheerlijnen, bodemplaten en het noklapje die alle stokken bij elkaar houd) wel was afgevinkt maar niet fysiek in de auto was beland. Wat nu? Terugrijden of een nieuwe tent kopen? Jezus mina wat een flater!

Eerst maar verdwaast een slaapplek gezocht. Dit bleek na inchecken het meest slechte en ouderwetse hotel in de regio te zijn. Maar wel zalig gegeten bij de overbuurman. Na een slapeloze nacht door de vrachtwagens over mijn kussen had ik een oplossing bedacht voor ons dillemma. Het behelste veel Ductape, mijn super zakmes en een bezoekje langs de campingboer voor wat scheerlijn en slagdrukkers. Ductape saves the holiday!

En nu zitten we op een heel leuke kasteelcamping Chateau de L’Eperviere in Frankrijk met gratis internet, zwembad en visvijver met erwtensoep. http://tinyurl.com/2b6ttkh

Even bijkomen hoor…

Er rijden allerlei oldtimers door de straten en er staat een heuse racewagen waar ik helaas niet mag zitten omdat ik geen 6 meer ben

Inmiddels is de  de Corus brandweer al weer uitgeknipt, we waren net op tijd voor de redding van een collega.

Morgen is er een zeskamp waar we niet aan meedoen.

SUPER weertje voor dit soort activiteiten!

Ook ditmaal weer naar eigen ontwerp. Met Paintshop, de scanner en wat verzamelde kaartjes van LJ Vis is een nieuw en uniek ontwerp gemaakt. Vervolgens met een Pattern Maker de afbeelding omgezet naar een kruissteek borduurpatroon waar je mee kunt werken. Dat is nog een heel gedoe om alles terug te brengen naar 25 kleuren.

7 mei: start met borduren

13 mei: vlaggetjesdag

6 juni: de laatste steekjes

Iedereen was er blij mee. Ik omdat ik een maandje lekker kon gamen tijdens de werkzaamheden, Karin dat ze nu kan gaan studeren voor haar examen aanstaande vrijdag, Wendy met de prachtige ingelijste geboortelap en Brammetje omdat hij een kadootje mocht uitpakken. Alleen de lijstenmaker was wat minder vrolijk, blijkbaar was het nogal wat werk geweest de stof op te spannen, maar daar werd hij voor betaald toch?. Het eindresultaat mag er wezen!

Tip: het is een HD video die het mooist en scherp afspeelt in volledig scherm. Kies 720p en de vier rode pijltjes.

En als echter vakvrouw natuurlijk meteen een beetje landelijke reclame gemaakt voor haar boek dat binnenkort te verkrijgen is.

Meer info over haar eerste boek “Dieren tekenen en schilderen met Marjolein Kruijt” vind je hier.

Nu hadden we geen zin om tientallen loodgieters te bellen voor een offerte. Tegenwoordig kan dit veel makkelijker! Via Werkspot ‘De marktplaats voor klussen’ hebben we een gratis klusadvertentie geplaatst. Loodgieters, klusbedrijven en Handige Harries kunnen daarna een bod doen om de klus te komen uitvoeren. Na een week had ik drie offertes gekregen, waarbij De Rioleur er positief uitsprong. Helemaal uit Rotterdam en met heel veel goede recensies, maar vooral met een keurig verhaal wat ze wilden doen en wat er allemaal bij kwam kijken. Na goedkeuren ligt de prijs vast dus je loopt geen risico op meerkosten.

Op vrijdag kwamen ze met twee man sterk en hebben in drie uurtjes de hele put eruit gesloopt en afgevoerd. Ze hebben een zwevende afvoerleiding aangelegd zelfs met een inspectie luik en de hele boel aangesloten op het gemeenteriool. De gresbuis lag netjes ingepakt in de tuin om door ons te worden afgevoerd naar de gemeentereiniging. En omdat de lengte gebruikte pvc buis meeviel kregen we nog 100 euro korting ook, dat vind ik aangenaam zaken doen.

Hieronder de nieuwe aansluiting in de kruipruimte

Ons neefje Bram (zie Hoera een neefje!) heeft er vorige week een zusje bij gekregen, Eva. Uitstekend gepland door Wendy en Sander, 7 mei, de dag voor Moederdag. Na een korte en kordate bevalling konden wij dit keer wel de volgende dag komen kijken (vorige keer zaten we in Oostenrijk).

’s Ochtends ontdekt Bram zijn zusje.  Sindsdien zijn ze onafscheidelijk. Zichzelf commentaar gevend ‘Effe Eva kusje geven’ en ‘Voorzichtig aaien’ is hij er maar druk mee. Karin is wederom druk bezig met een geboortelap. Weer geheel naar eigen ontwerp is ze bijna dag en nacht in de weer om hem zo snel mogelijk af te hebben. Wordt vervolgt dus!

Min 10 kunnen zelfs de viooltjes niet hebben, dus de bakken die Helga had gemaakt konden de container in. Na een goed uur had ik alle bladeren overal uitgebezemd en kon ik eindelijk beginnen met het echte werk.

Met 25 kg extra stenen voor de waterpartij wordt het vast mooier dan dit armoeiige zooitje!

En zie het het resultaat van een hele dag spitten in de tuin. De hele Kliko zit vol Hedera en blad. En dat voor zo’n kleine tuin.
Nu moet het nog een klein beetje groeien dan is alles weer mooi gevuld en klaar voor de lente.

Vorig weekend hebben we in een wilde bui een wandelingetje gemaakt door duin en bos. We wonen er vlakbij, dus komen we er nooit. Voordat we straks 1.5 uur moeten gaat rijden om ons natuurgebied-om-de-hoek te bezoeken hebben we het nu maar gedaan.

Zoals altijd over-prepared dus met een rugzak met water, koekies, skijas, bergschoenen en noodspul aan de wandel. Achteraf gezien was dat gesleep wel fijn.

Karin had van internet een leuke en niet te lange wandelroute geprint. Ik dacht even een uurtje wandelen, Karin had me expres niet gemeld dat 8 km niet in 1 uur paste. Gelukkig wel een foto gemaakt van het kaartje bij de entree. Dat bleek later wel handig want natuurlijk misten we een afslag en zijn uiteindelijk een uur bezig geweest om terug te komen op de route.

Hier nog fris en fruitig door het sombere en natte bos. De lente is hier nog niet enthousiast aangeslagen.

Dat bordje op de eerste foto beloofde wel veel wild met horens, maar we hebben er niet een kunnen ontdekken. Wel wat vraatsporen van herten of ander spul.

Hoe maak je prachtige foto’s van een bos in winterstemming. Geen idee, mij lukt het niet zoals het Marmein wel altijd lukt.

Hieronder verlaten we het duingebied en lopen terug naar de route. Achteraf gezien was er ook een doorsteekje, had ons een half uur kunnen schelen. We hebben nu wel de curieuze mix van bos en duingebied verkend. Ik ben duidelijk meer een bosmens, open vlakte en wind vind ik niets. En al helemaal niet als je het drie keer loopt om de weg te zoeken.

Hier een poging om een saai duingebied spannend te maken met een ellendig stuk hout. Door de grijze lucht is alles helaas weinig kleurvol.

Bijna weer bij de auto! Na 3 uur (! even een stukje wandelen ?) door dit soort op-en neer paadjes, een stevige en frisse bries en een enkele spat regen waren we behoorlijk brak. De koekjes en water hebben heerlijk gesmaakt en allang op. Volgende keer proberen we het met zon.

Deel twee van ons avontuur in de bergen. We gaan nog naar een museum en skiën daarna nog even door.>>Zo met tekst is natuurlijk leuk, maar de plaatjes in volledig scherm is nog veel mooier! Klik hier voor een diapresentatie<<

Lift ellende
Niet het hoogseizoen he Karin? Waarom heeft iedereen vakantie dan?

Soms een beetje druk, maar wel… Perfect Weer!*
(*:Jawel dat mag met hoofdletters geschreven worden als het echt zulk mooi weer was)

Woensdag: rustdag
Tijd voor wat lokaal gedoe in een museum/infocenter: Nationalpark Hohe Tauern over ” The largest nature reserve of the Alps … ”

Het was vooral beleven van het natuurgebied Tauern. Adelaarvlucht door de Alpen op grote TFT schermen, dit deed ons erg denken aan de fantastische panorama beelden van de film Earth*.
(*: nog niet gezien? Als de sodemieter een BluRay speler en de BD versie kopen om op je 40 inch scherm met open mond te kijken naar een 1,5u documentaire die in de bioscoop is geweest)

Hieronder drie inhemers die van bontjas wisselen als er sneeuw ligt. vlnr Tapuit, alpensneeuwhoen en alpensneeuwhaas

En hieronder ook nog de Hermelien.

Ook leuk waren de ‘Lawine-dohm’, waar op vier schermen 270 graden rondom je een lawine werd gesimuleerd.
Hieronder werd je in een beekje verkleind tot centimeterschaal in ‘Onderwaterwereld’ waardoor de forel maar ook alle kleine onderwaterbeesies de gruwelijkste monsters werden.

Donderdag en vrijdag: Snel weer skiën,
Want het weer gaat omslaan. Vooral donderdag is het erg winderig en bewolkt. Resultaat is dat je geen moer ziet en het skiet voor geen meter. Ik ben duidelijk een mooi weer skiër. Die ene dag wolken en mist zijn er om je meer te laten genieten als de zon weer schijnt.

Vrijdag: mooier skiweer kun je je toch niet wensen voor je vakantie?

Hieronder een shot van wat Karin vind dat eigenlijk zwarte piste zou moeten zijn. Ik kwam er met veel bochtjes gewoon beneden, maar zo ziet het er nog spectaculairder uit dan als je erop staat.

Op de linkerfoto hieronder kun je mooi zien hoe veel er off-piste wordt geskied. Nu is dit een vrij veilige niet-piste maar het lijken wel runen zoveel het er zijn. De vlakke stroken zijn de geprepareerde piste’s.

Donderdag: een wit sneeuwvlak.

Dat was alweer de laatste afdaling, we zitten in de gondel naar beneden om de skispullen weer in te leveren. Karin zit nog even te mijmeren: over drie weken kan ik pas weer skiën. *zucht*.

Zaterdag: Weer naar huis. Zoals vanouds pokkeweer op de terugweg. Het eerste deel ging ongeveer zoals hieronder, waarbij de vrachtwagens onverminderd 80 rijden, terwijl de rest van het verkeer toch echt niet harder kan dan 50. Na wat ontwijkende acties lopen we een deel van de 35 km file mis en kunnen we ineens doorrijden bij de Duitse grens. We besluiten in 1x terug te rijden. Was wel goed bevallen vorig jaar, je hebt dan de zondag nog om bij te komen. Om 23:15 rijden we de straat weer in, een half uurtje eerder dan vorig jaar.

>>Zo met tekst is natuurlijk leuk, maar de plaatjes in volledig scherm is nog veel mooier! Klik hier voor een diapresentatie<<

<<Terug naar deel 1 van ons avontuur>>>

Inmiddels zijn we al weer twee weken aan het werk dus hoog tijd voor een ski-update. Na het slechte weer van vorig jaar kon het alleen maar beter gaan toch?

>>Zo met tekst is natuurlijk leuk, maar de plaatjes in volledig scherm is nog veel mooier! Klik hier voor een diapresentatie<<

Vrijdag
Met het ochtendgloren staan we op om dit keer eens bij dag en douw onderweg te kunnen. Dus om half 10, exact dezelfde tijd als ieder jaar glibberen we Velsen uit. Onderweg niets dan zwarte snelweg-dat is goed want dat betekend geen sneeuw. Na 9 jaar weten we ons snel aan te passen aan de Duitse rijstijl. Nooit de meest rechter baan nemen; als je een vrachtwagen ziet ga je helemaal links rijden en einde 130 betekend dat je het gas op de bodem gedrukt moet houden tot je weer zachter mag. Dat laatste deden we maar niet, we zijn tenslotte wel in Duitsland, dus zuinig aan, hier wil je geen Diesel moeten tanken als je niet je vakantiebudget wilt decimeren! We hebben weer de nodige mafketelaarij meegemaakt en dan vooral met kleven van vrachtwagens of het heel-heel-heel hard achter je aan komen stormen en luid gebaren dat je moet opzouten of tenminste ter plekke sterven, in het Duits.

We maken goede voortgang en rond zevenen landen we in het donker in een leuk plaatsje met een hotel.

En als je dan ’s ochtends bij daglicht eens beter rondkijkt blijk je in een 900 jaar oud stadje te staan met een rijke geschiedenis. Volgens de brochure tenminste die we bij het uitchecken hebben meegenomen. Midden in de nacht nog even de opening van de Olympische spelen bekeken. Alleen hadden we ons 2u vergist en zagen we alleen het bobslee ongeluk.

Zaterdag t/m maandag

Zaterdag komen we na vier uurtjes snelweg in Hollersbach. Ons hotel is nog bekend van vorig jaar. Iets van 400 jaar oud, zeer ruim opgezet. Toevalligerwijs de kamer naast die van vorig jaar. Wel eventjes 2x zo groot!Met ook dit jaar de leuke details: zoutlamp voor de gezonde zoutionen, een oliebrander voor de lekkere LemonGrass lucht, speciaal gezuiverd Grander water. O en nog een balkon, bank, kluis en TV met Eurosport voor de Winterspelen.

600 m van ons hotel kunnen we al omhoog de berg op met de gondel. Na 900 km pekelweg is de auto ongelooflijk vies!

Spulletjes uitzoeken onderaan de gondel. En ’s ochtends weer droge en warme schoenen met die geweldige verwarmde lockers!

Zo hehe we staan eindelijk boven hoor. We kunnen.

On nee wacht hoor, Kaatje moet nog kliederen… Is prima zo schat!

Op 2000m is het flink kouder dan op 1200m! Zeg maar gerust 10 graden kouder en ook wat minder aangenaam windstil. We ideale omstandigheden voor goede sneeuw! Knisper vers. Zo ingepakt en ingesmeerd wordt je natuurlijk geheel niet bruin, maar daarvoor komen we ook niet.

Hieronder twee bergtoppen achter elkaar. Om van de ene naar de andere ligt te komen was je een goed half uur verder.

Eindeloze piste’s met hordes miertjes erop. Sommige stukken waren echter geheel mierloos, vraag me niet waarom. Kun je wel mooi lange bochtjes maken van de ene kant van de piste naar de andere! Zelden zulk mooi weer gehad en zo lekker geskied. Zo uit de gondel en verder waar ik vorig jaar ben gestopt. Skiën is dus inderdaad net als fietsen.

Lunchtijd: Currywurst of Kaisersmarren?

Voor sommigen is Kaisersmarren het toetje, maar na 5 minuten prikken zit ik al zo vol dat daar echt geen hoofdgerecht aan vooraf kan.

Zoals vanouds zit er weer een filmpie bij, bewegende beelden zijn soms sprekendererder als je vette actie wilt weergeven. Karin neemt ons mee op een stukje blauwe verbindingspiste door het bos en we showen weer even hoe goed we kunnen skiën (*ahum*).

2010 Skiën in Kitzbühel Oostenrijk from Alwin Kruijt on Vimeo.

Lang leve de Mac met die leuke overgangetjes!

>>Zo met tekst is natuurlijk leuk, maar de plaatjes in volledig scherm is nog veel mooier! Klik hier voor een diapresentatie<<

Op naar deel 2 van ons avontuur>>>

Het beviel vorig jaar zo goed in Hollersbach dat de keus dit jaar eenvoudig was. Het zwembad in ons hotel is op het plaatje mooier dan als je er in rondplonst, maar verder is het een heel leuk en vooral oud hotel. Of eigenlijk heet het ‘Erholungshotel’.

Het skigebied is precies goed voor ons. We zitten geheel linksbovenin op bovenstaande kaart. Met 2 gondels zitten we bovenop de berg. Niet te druk zoals Mayerhofen of Flachau, niet teveel poeha en lekker brede pistes waar je met een grote boog om de andere harken heen kunt skiën. We hopen dat het beter weer is als vorig jaar en dat we niet weer ingesneeuwd raken op de piste of er weer vanaf waaien. Op de film ziet het er in ieder geval altijd mooi uit, want bij dikke sneeuw film en -35oC ik niet.

Klik hiero>> voor actuele webcams, weer en panoramafoto’s van het skigebied << klik hiero
Heel misschien, als het werkt, maak ik wel een live foto of filmpje op de piste en post dat hier. Ik zal in ieder geval via Twitter (te volgen in het rechtermenu op Onkruijt) laten weten waar we zitten en wat we doen (met GPS coördinaten als dat werkt op 1300m hoogte, als je op de link klikt opent Google Maps op die coördinaat).

Als je dit leest zijn we al een eindje onderweg naar de Erholing.

Het is nog kouder dan het er uit ziet!

Om een of andere reden heb ik deze week helemaal geen zin meer in de chocoladereep die ik in mijn bureau heb slingeren voor deprimerende tijden. Dit komt misschien door de 120 kilo cacaobonen die hier op een karretje staan te wachten om te worden ingeboekt. Nou misschien neem ik toch maar een stukje dan…

Ghe, ik wist niet dat je met het kopen van een telefoon geld kon verdienen! Na het overlijden van mijn Dell PDA en de eeuwige kuren van Windows Mobile ben ik namelijk overgestapt naar een Android telefoon. Na kort zoeken en een snelle blik op de HTC Hero van mijn neef wist ik dat dit ‘um’ was. Net zoals mijn vorige twee telefoons heb ik deze weer gekocht bij webshop Typhone. Die heeft naast normale tot lage prijzen ook een prima service, namelijk Typhone Care als uitbreiding op je garantie, kost letterlijk maar een paar euro, maar heeft me een hoop ellende bespaard met mijn vorige SonyEricsson S500i. Die overleed namelijk een maand voor het verlopen van de garantie en ik kreeg zonder vragen gewoon een nieuwe. En dat was meteen de derde keer dat ze dat deden, dus shapoo voor Typhone en goodbye voor Sony Ericsson. Maar goed, geld verdienen….

Typhone bestaat dit jaar namelijk 10 jaar en dus hebben ze allerlei acties. Eentje was dat je een review moest schrijven van je nieuwe telefoon. De beste review werd beloond met een leuk bedrag. Prima, ik heb toch overal commentaar op, schrijf ik even een review. Was ik toch al van plan trouwens. Ik heb er meteen allerlei dingen in gezet die je niet leest in op de review websites en er een verhaaltje van gepunnikt wat ik er allemaal mee kan en doe.  -=Lees hier mijn review=-

Vandaag lag er een grote envelop van Typhone op de mat met daarin, jawel de hoofdprijs voor mijn machtig interessante review. Even 125 euro verdient, das een jaar lang gratis T-Mobile internet voor dat ding, scheelt dat even! Ik kan dus Typhone alleen maar aanraden mensen.

De HTC Hero ook trouwens.

Meer over dit wonderapparaat bij LetsGoDigital.