Niepoprawni.pl

Finis Europea

Humpty Dumpty — Thu, 21 May 2026 14:40:57 +0000

Podnoszone od dwu bodaj już dekad tzw. zagrożenie teutońskie lada moment okażą się kolejną wersją bajeczki o żelaznym wilku.

W narracji ludzi starszych, czy może raczej bardziej dojrzałych, dominują reminiscencje nie tyle z ostatniej Wielkiej Wojny (ją na szczęście znają głównie ze szkoły i opowiadań rodziców), ale POpłuczyny z czasów tzw. zimnej wojny, gdy do etatowych „polskich strachów” należało dwóch Herbertów – Hupka i Czaja* oraz medialne pohukiwania o rewizjonistach z Bonn (ówczesna stolica „złych” Niemiec) rzekomo wspieranych przez „waszyngtońskich jastrzębi”. Co prawda oficjalna propaganda z USA nie dala rady (w odwecie powstała nawet prześmiewcza piosenka z refrenem „posłuchajta bluesa o nędzy w USA”) bowiem zbyt wielu naszych nawet w warunkach komuny wyjeżdżała za Ocean lub/i miała tam rodziny.

Niemcy to co innego – Wrzesień, Oświęcim, Warszawa…tzw. prowokacja gliwicka.

Zagrożenie Bundeswehrą wydawało się o wiele bardziej realne zwłaszcza na tzw. Ziemiach Odzyskanych, gdzie nawet „kamienie mówiły po niemiecku” w przeważającej liczbie miejscowości.

Poza tym widzimy wyraźnie, że twór zwany Unią Europejską zarządzany jest przede wszystkim z Berlina.

Dlatego wielu tzw. prawicowych czy też ultraprawicowych polityków i publicystów często używa pojęcia IV Rzesza (niemiecka).

Tymczasem nikt nie bierze pod uwagę coraz bardziej oczywistej oczywistości.

Europa ginie na naszych oczach. I to nie w serii spektakularnych bitew, o których głosić będą pieśni powtarzane przez kolejne pokolenia.

Nasz świat po prostu się kończy. Przypomnijcie sobie pochodzący z 2009 r. niemiecki film Wulkan (Vulkan). Fabuła jest prawdopodobna do bólu. Oto niedaleko Bonn (jak z Krakowa do Katowic) wybucha wulkan Lacher Zee. Istnieje naprawdę. Obecnie jest to prawie idealne jezioro – dawna kaldera wulkaniczna. Ale od pewnego czasu woda się grzeje, dno miejscami podnosi…

Oto w jednej ze scen pokazana jest ewakuacja szkoły podstawowej. W liczącej sobie jakieś 12-15 dzieci klasie tych o „nordyckiej urodzie” prawie nie widać. Dominują czarni i śniadzi. Za kilka, kilkanaście lat będą już dorośli.

Tak właśnie wygląda przyszłość Niemiec!

To już widać w sporcie. Co prawda Niemcy jeszcze trochę odstają od Francji, której reprezentacja narodowa piłki nożnej wygląda bardziej na drużynę Nigru czy Somalii, ale to kwestia najbliższych lat, jeśli nie miesięcy.

Pośród tzw. zwyczajnych ludzi trend ten widać od dawna. Pamiętacie stary dowcip, czym różni się rodzina tureckich emigrantów od rodziny niemieckiej na niedzielnym spacerze?

Otóż Turczynka jest w ciąży, do tego pcha wózek z rocznym bobasem a wokół szaleje jeszcze troje starszych dzieci. Natomiast niemieckiej parze towarzyszy jedynie mały piesek.

To się nie zmieniło. Tyle, że obok legalnych i pracowitych Turków pojawili się inżynierowie, lekarze i architekci. I wielu z nich ściąga już rodziny.

Nieżyjący już libijski dyktator Muammar al.-Kaddafi w wywiadzie dla telewizji Al.-Jazeera powiedział (2006 r.):

Istnieją znaki, że Allah udzieli wielkiego zwycięstwa islamowi w Europie. Bez mieczy, bez karabinów, bez podbojów. Niepotrzebni są nam terroryści, nie potrzebni samobójcy. 50 milionów muzułmanów [w Europie] przekształci ją w muzułmański kontynent w ciągu kilku dziesięcioleci.

Orężem są tylko (aż?)… macice muzułmanek.

Tymczasem my nie mamy nawet cienia projektu, jak kształtować stosunki z… islamską Europą!

Jak ułożymy stosunki z ajatollahem Kalifatu Sekwańskiego czy też Berlińsko-Hamburskim Emiratem???

A przecież o tym, co się dzieje, wiemy co najmniej od 92 lat.

W 1934 roku brytyjski etnograf, profesor na uniwersytetach w Cambridge i Oxford, dr Joseph Unwin opublikował dzieło swojego życia – Regulacje seksualne a zachowania kulturowe.

…próbując zweryfikować freudowskie twierdzenie, że cywilizacja jest produktem ubocznym stłumionej seksualności, zbadał 80 różnych społeczeństw. Jego odkrycia zaskoczyły wielu uczonych – przede wszystkim jego samego – ponieważ wszystkie 80 wykazały bezpośredni związek pomiędzy monogamią a „energią ekspansji” cywilizacji. Mówiąc inaczej: im większa była wstrzemięźliwość seksualna danego społeczeństwa, tym bardziej się ono rozwijało i poprawiał się standard jego życia. Gdy jednak zaczęło dochodzić do seksualnych dewiacji społecznych i ataków na styl życia z jednym partnerem, społeczeństwa upadały. W przebadanych 80 przypadkach ten wzorzec potwierdził się 80 razy.

Warto przy tym jednak podkreślić, że nie jest to praca agitatorska – Unwin nie był wierzącym chrześcijaninem i wcale nie spodziewał się takiego wyniku swoich badań. Posiadał jednak głęboko zakorzeniony etos uczciwości nauki, opisał fakty nie dokonując osądów moralnych. Pisał tak: „Nie przedstawiam tu opinii o słuszności bądź niesłuszności”. Niemniej jednak musiał na koniec stwierdzić: „W przekazach nie ma przykładu społeczeństwa, które zachowałoby swą energię po tym, jak całkowite nowe pokolenie odziedziczyło tradycję nienalegającą na przedślubną i poślubną wstrzemięźliwość seksualną”.

Na drugim końcu Unwin widział homoseksualizm, którego akceptacja jest ostatnim krokiem przed upadkiem danej cywilizacji, co również potwierdziło się we wszystkich badanych społeczeństwach i cywilizacjach.

za: ]]>https://lubimyczytac.pl/ksiazka/5019357/regulacje-seksualne-a-zachowania...]]>

Dane empiryczne nie kłamią.

Wierzę dr Unwinowi choćby dlatego, że kiedy formułował swoje podparte badaniami wnioski homoseksualizm był zabroniony pod groźbą kary w większości państw europejskich.

W Anglii zniesiono penalizację pederastii dopiero w 1967 roku (dwa lata wcześniej, niż Niemcy, ale tyko w sowieckiej części, czyli w NRD. W RFN nastąpiło to w 1973 roku!).

Daleki więc był od obecnych sporów.

Dr Unwin zauważył coś, co powinno jeżyć nam nieustannie włos na głowie.

Otóż wg brytyjskiego badacza koniec cywilizacji następował po mniej więcej trzech pokoleniach od momentu, gdy równowaga seksualna została zachwiana.

Dzwonek alarmowy powinno nam zastąpić ciągłe czerwone światło i uderzający w bębenki ryk syren.

Bo przecież pokolenie to okres 20 lub 25 lat.

Jeśli więc uznać za punkt zero wydarzenia 1968 roku koniec europejskiej cywilizacji wyznaczamy na lata 2028-2043.

Tymczasem my martwimy się pożyczką der Safe, mającą być spłaconą do 2071 roku.

Komu? Przecież wszystko wskazuje na to, że dzisiejszych rozgrywających w UE zwyczajnie już nie będzie, zaś ich następcy prawni zostaną zmieceni.

Wydaje się, że równie dobrze możemy martwić się końcem Ziemi. Ponoć już za niespełna 5 miliardów lat Słońce wyczerpie zapasy wodoru i przekształci się w czerwonego olbrzyma. To oznacza, że Ziemia wraz z Księżycem znajdzie się w jego wnętrzu.

Pozostawmy jednak to zmartwienie astronomom.

My natomiast skupmy się nad możliwym upadkiem UE już za dwa lata

Wszystko bowiem wskazuje, że Okopów Św. Trójcy nie będziemy budować na Podolu, ale… nad Odrą.

21.05 2026

___________________________

* byli to działacze tzw. wypędzonych, uznający istnienie granic Niemiec z 1937 roku.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

mistrz słowa

jan patmo — Thu, 21 May 2026 11:19:35 +0000

uważniej jęzorem

miele krowa

niźli mistrz słowa

ksiądz Sowa

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

strona główna

Kategoria wpisu:

Humor i satyra

WIZYTA PREMIERA ORBANA W POLSCE !

Kapitan Nemo — Thu, 21 May 2026 09:41:54 +0000

Cały Naród czekał na zapowiedzianą przez Szłapkę wizytę premiera Orbana w Polsce. Zgodnie z przedstawionym przez Szłapkę programem wizyty dostojnego gościa - na premiera Orbana przed katedrą w Krakowie czekał już Ryś - ten sam porządny chłop, który zatrudnił towarzysza Hausnera na nadzorcę Bazyliki Mariackiej. Ryś wystąpił tu w roli przewodnika premiera Orbana, oprowadzając go po kontrolowanych przez tow. Hausnera włościach parafii Bazyliki Mariackiej.

Ryś, choć porządny jak wszyskie Ryśki chłop jednak nie dostrzegł, że Węgrzy zamiast Orbana przysłali do Polski innego Madziara o imieniu Peter a nie Victor. Nie przeszkodziło to jednak w podtrzymaniu dobrej, a nawet bardzo dobrej atmosfery spotkania z Madziarem na polskiej ziemi.

Według zapowiedzi Szłapki - kolejnym punktem spotkania z Orbanem (jak się jednak okazało - podmienionionym przez Węgrów na innego Madziara) - miało być powitanie dostojnego gościa przed Kancelarią Namiestnika na Polskę. Miał to być przejazd konnicy Bobosa przed frontem wielkich przywódców Europy oraz salwa artyleryjska – tak jak przy powitaniu Króla Anglii.

Niestety... W dzień poprzedzający uroczyste powitanie premiera Orbana przed kancelarią niemieckiego namiestnika - służbom Bobasa nie udało się spacyfikować ustawionego przed Kancelarią Miasteczka Gniewu – a tym bardziej zagłodzić jego uczestników. W noc przed wizytą dostojnego gościa - służby Bobasa rozpoczęły więc gorączkowy demontaż barierek, którymi otoczyły Miasteczko Gniewu licząc na to, że przybyły na powitanie dostojnego gościa tłum wyznawców niemieckiego namiestnika przykryje Miasteczko Gniewu. Bo przecież w tej Kancelarii i w otoczeniu junty 13 grudnia miało nastąpić uroczyste wpięcie znaczka Demokracji Walczącej w pierś dzielnego Madziara...

Niestety – ten punkt programu musiał być w ostatniej chwili zmieniony, zaś uroczystość wpięcia serduszka w barwach flagi Węgier w pierś podszywającego się pod Orbana Madziara została przeniesiona na teren pałacyku przy ul. Parkowej! Nie dość tego! Zamiast salw artyleryjskich obaj wielcy przywódcy Europy zostali przed południem 20 maja 2026 ewakuowani na lotnisko, z którego uciekli do rozdzinnego miasta niemieckiego namiestnika! Czyli do Danziga!

Powodem ucieczki do Danziga dwóch, europejskich przywódców stała się zapowiedziana gigantyczna demonstracja przeciwników niemieckiego namiestnika, która mogła zakłócić uroczystości przed i w Kancelarii niemieckiego namiestnika.

Zamiast wielkiej fety, Madziar podszywający się pod premiera Orbana musiał się spotkać w Danzigu z agentem Bolkiem, który opowiedział mu o tym, jak własnymi ręcami obalał komunę na cztery łapy oraz z Dulczesą. Jak wszystkim wiadomo - prezydentka Danziga Dulczesa nadała niemieckie imiona wszystkim tramwajom w Danzigu i Niemca powołała na stanowisko szefa Europejskiego Centrum Solidarności!

Teraz chyba rozumiecie, dlaczego w imię niemieckiej solidarności - niemiecki namiestnik nie podbierze Niemcom amerykańskich żołnierzy...

P.S. Służby Bobasa zarejestrowały demonstrację 200 tysięcy uczestników demonstracji “Solidarności” w dniu 20 maja 2026 roku na okoliczność popełnienia przestępstwa poplecznictwa z artykułu 239 Kodeksu karnego, a więc w ucieczce Donalda Tyska i Petera Maguara z Warszawy do Danziga.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

przestępstwo poplecznictwa z artykułu 239 Kodeksu karnego...

Kategoria wpisu:

Blog

Jak zmienia się giełda w epoce AI?

Independent Trader — Thu, 21 May 2026 07:01:22 +0000

Im szybciej zmienia się świat, tym większa pokusa, aby inwestować w to, co brzmi najbardziej futurystycznie. Interfejsy mózg-komputer, sztuczna inteligencja, blockchain, długowieczność, nowe źródła energii, automatyzacja, robotyzacja. Wszystko to brzmi świetnie. Problem polega na tym, że między „świetnie brzmi” a „da się na tym rozsądnie zarobić” jest gigantyczna różnica.

Wielu inwestorów wpada w pułapkę. Widzą technologię, która może zmienić świat, po czym od razu zakładają, że muszą mieć ekspozycję na ten trend. Tyle że inwestowanie nie polega na kupowaniu każdej obietnicy przyszłości. Inwestowanie polega na kupowaniu aktywów, które mają sensowną relację ceny do ryzyka, potencjału i dostępnych danych.

A w przypadku wielu najbardziej przyszłościowych technologii tych danych po prostu nie ma.

Im dalsza przyszłość, tym większa liczba niewiadomych

Weźmy chociażby wszczepiane interfejsy mózg-komputer. Neuralink, Synchron i podobne projekty mogą za jakiś czas zmienić medycynę, komunikację, a być może nawet sposób funkcjonowania człowieka. Tylko co z tego wynika dla inwestora dziś?

Moim zdaniem niewiele.

Mamy tutaj jednocześnie ryzyko technologiczne, regulacyjne, etyczne i polityczne. Jedna decyzja regulatora może przyspieszyć rozwój branży albo zatrzymać ją na lata. Jedna zmiana społecznego nastawienia może sprawić, że projekt uznawany dziś za przełomowy stanie się tematem nie do ruszenia. Wystarczy przypomnieć sobie, jak przez lata blokowano różne obszary medycyny czy badań biologicznych. Część rozwiązań może być społecznie akceptowana, jak przywracanie komunikacji osobom sparaliżowanym. Inne, jak sztuczne wszczepianie pamięci, będą budzić przeciwne emocje.

Dlatego w takich przypadkach zdecydowanie wolę skrócić horyzont. Nie zastanawiać się, co wydarzy się za 20 czy 30 lat, tylko patrzeć na najbliższe trzy, cztery lata. To nie znaczy, że ignoruję trendy długoterminowe. Wzrost cen wody, ]]>zapotrzebowanie na energię czy rozwój infrastruktury dla AI są realne]]>. Tyle że nie każdy trend da się sensownie rozegrać z poziomu zwykłego inwestora. Możemy widzieć problem niedoboru wody, ale nie oznacza to, że jesteśmy w stanie kupić ogromne zasoby w Paragwaju i zbudować globalny biznes eksportu słodkiej wody.

Czasami najlepszą decyzją jest po prostu odpuścić temat, którego nie da się dobrze wycenić.

Technologia przyspiesza szybciej niż człowiek

Drugi problem jest jeszcze większy. Technologia zmienia się szybciej, niż człowiek potrafi się do tego psychicznie i społecznie dostosować. Jeszcze nie tak dawno ludzie przez większość życia pracowali w jednym sektorze. Później normalne stało się przepracowanie całej kariery u dwóch, trzech pracodawców. Dzisiaj coraz bardziej realny staje się scenariusz, w którym co kilka lat trzeba będzie zmieniać nie firmę, ale wręcz kompetencje i sposób pracy.

tempo rozwoju technologii coraz bardziej przyspiesza

To oznacza, że jednym z najważniejszych aktywów człowieka będzie zdolność adaptacji. Nie dyplom. Nie tytuł, nie przekonanie, że raz zdobyta wiedza wystarczy na całe życie. Świat, w którym technologia sprzed pięciu lat może być już przestarzała, nie premiuje ludzi przywiązanych do jednego schematu.

I dokładnie to samo dotyczy inwestowania.

Kto przywiąże się do jednego rynku, jednej klasy aktywów albo jednej narracji, ten prędzej czy później zostanie zaskoczony. W ostatnich latach widzieliśmy to na kryptowalutach, spółkach technologicznych, surowcach, obligacjach i gotówce. Każde z tych aktywów w pewnym momencie było albo wyśmiewane, albo traktowane jak jedyne sensowne rozwiązanie. Rynek ma jednak to do siebie, że bardzo brutalnie karze przesadną pewność inwestorów.

Demografia nie musi być katastrofą

Wiele mówi się dziś o demografii. Europa się starzeje, dzietność jest za niska, systemy emerytalne są pod presją. To prawda. Aby utrzymać populację na stabilnym poziomie, potrzebna jest dzietność około 2,1, podczas gdy w wielu europejskich krajach mówimy raczej o poziomach 1,6-1,7.

Tyle że samo kurczenie się populacji nie musi automatycznie oznaczać katastrofy. Problemem nie jest wyłącznie liczba ludzi. Problemem jest to, w jakiej kondycji są ci ludzie, jak długo mogą być aktywni zawodowo i czy gospodarka pozwala im realnie wykorzystywać doświadczenie.

Jeżeli człowiek mający 60 czy 70 lat byłby nadal w świetnej kondycji fizycznej i psychicznej, to jego doświadczenie mogłoby być ogromnym atutem dla gospodarki. Tymczasem obecny model często wygląda tak, że człowiek ma pracować do wieku wyznaczonego przez arkusz kalkulacyjny państwa, a później po prostu stać się kosztem systemu.

Kluczowe pytanie to: czy pozwolimy ludziom żyć dłużej w dobrej formie i czy technologia będzie wzmacniać produktywność, zamiast wyłącznie zwiększać kontrolę, uzależnienie od systemu i poziom społecznego ogłupienia?

AI: trend jest oczywisty, ale cena ma znaczenie

Sztuczna inteligencja jest dziś tym, czym kilka lat temu dla wielu inwestorów były kryptowaluty. ]]>Rozpala wyobraźnię, przyciąga kapitał i sprawia, że inwestorzy boją się zostać z boku]]>. Tyle że po silnych wzrostach większym ryzykiem może być już nie brak ekspozycji na AI, ale zbyt duża ekspozycja na ten jeden trend.

Jeżeli Nasdaq w cztery i pół miesiąca rośnie o kilkanaście procent, a ETF-y półprzewodnikowe zyskują około 70% od początku roku, to nie jesteśmy już w punkcie maksymalnego pesymizmu. Jesteśmy raczej w miejscu, w którym kapitał bardzo mocno uwierzył w jedną historię.

Nie oznacza to, że AI należy ignorować. Wręcz przeciwnie. Ekspozycję można mieć zarówno bezpośrednio, poprzez największe spółki technologiczne, półprzewodniki czy oprogramowanie, jak i pośrednio, poprzez energię, miedź, uran, sieci przesyłowe, centra danych czy cyberbezpieczeństwo. Bo jeżeli sztuczna inteligencja ma się rozwijać, to będzie potrzebować ogromnych ilości energii, infrastruktury i surowców.

Natomiast trzeba pamiętać o jednej rzeczy: inwestorzy nie zawsze kupują to, co jest najbardziej użyteczne. Bardzo często kupują to, co jest modne. Producent transformatorów może mieć świetne fundamenty, ale przeciętny inwestor chętniej kupi spółkę, której nazwa kojarzy się z AI, Palantirem albo wielką technologiczną rewolucją. Dlatego w inwestowaniu liczy się nie tylko to, co jest realnie potrzebne, ale też to, gdzie popłynie kapitał.

Czytaj dalej: ]]>Independent Trader - oszczędzanie i inwestowanie]]>

]]>Jak osiągnąć niezależność finansową?]]>

Autor: ]]>Zespół Independent Trader]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

sztuczna inteligencja

Giełda

inwestowanie

psychologia inwestowania

demografia

Kategoria wpisu:

Gospodarka

Na uczcie u Wierzynka…

Kamil Olszówka — Thu, 21 May 2026 00:22:52 +0000

Najprzedniejszego wina kropelka,

Wypadłszy z nachylonego złotego kielicha,

Spłynęła po brodzie dumnego króla,

Dziwiąc się pięknu jego oblicza,

Gdy tak bezładnie spadała,

Zachwycając się pięknem królewskich szat,

Całą jego sylwetkę ujrzała,

Widokiem tym do głębi poruszona,

W jednej krótkiej chwili,

Ujrzała wszystkich znakomitych gości,

Monarchów i dostojników z całej Europy,

Królów i arcybiskupów dostojnych,

I wielkim zapłonąwszy zachwytem,

Ujrzała całą odświętnie przystrojoną izbę,

Skąpaną w blasku niezliczonych świec,

Okraszoną szczęśliwych biesiadników nastrojem,

Na suto zastawionych stołach,

Nie zabrakło najwyszukańszych potraw,

Uginały się pod ciężarem mięsiwa,

A królowała niepodzielnie dziczyzna,

Widząc kunsztowne złote korony,

Zdobiące je krwistoczerwone rubiny,

Tak bardzo zapragnęła być jednym z nich,

Towarzystwa czystego złota zażyć,

Widząc lśniące królewskie płaszcze,

Najokazalszym futrem podszyte,

Być któregokolwiek z nich najmniejszym włoskiem,

Ośmieliła się zamarzyć skrycie,

Widząc wielkie złote misy,

Zachwycona blaskiem ich skrzącym,

Zapragnęła w sobie go odbić,

Lecz uniemożliwił to rozmiar jej mikry,

Widząc śnieżnobiałe obrusy,

Pozazdrościła im ich bieli,

Zamarzyła którykolwiek z nich splamić,

By na zawsze pozostać tylko z nim,

Lecz mim drgnęła króla powieka,

Skończył się krótki jej czas,

Była bowiem zbyt maleńka,

By dłużej niż króciutką chwilę trwać,

Gdy na posadzkę spadła,

W okamgnieniu się rozprysła,

Przez nikogo niezauważona,

Krótki żywot swój zakończyła…

Nie unieśmiertelnił jej swym piórem kronikarz,

Nie znalazła się na kronik kartach,

Lecz by nie pozostała zapomniana,

Skreślił wiersz o niej skromny poeta...

Uczta u Wierzynka, obraz Bronisława Abramowicza z 1876 roku.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

historia

wino

Kategoria wpisu:

Blog

Książki ciekawe, ważne, bulwersujące – zawsze świetne

Teresa Bochwic — Wed, 20 May 2026 21:18:38 +0000

Wydawałoby się, że jest kryzys z książkami, strasznie drogie, wydawcy narzekają na dekoniunkturę, tymczasem jednak wychodzi mnóstwo dobrze napisanych, niezwykle ciekawych książek. Czasem na zupełnie nieruszane tematy, a czasem przypominających o bardzo ważnych sprawach; są także inne, po prostu świetne literacko.

Do świetnych literacko należy książka Marka Stokowskiego Lotnicho, laureatka Nagrody im. Józefa Mackiewicza za rok 2025. Jest wcześniejsza niż omawiany tu wcześniej Święty Leonard z pól, który zresztą wydał mi się jeszcze wybitniejszy. To pamiętnik chłopca, który wyrasta w latach siedemdziesiątych, przeżywa „Solidarność” i do dzisiaj zmaga się z polską rzeczywistością, zachowując zmysł moralny, co autorowi pozwala patrzeć z optymizmem w przyszłość. Nagroda im. Mackiewicza niestety nie powtórzy się już w tym roku dla autora Leonarda, a szkoda; warto sięgnąć do obu powieści, kto jeszcze nie czytał.

Ostatnio ważny i aktualny znów się zrobił wątek niemiecki. Niemcy coraz wyraźniej okrążają polską pamięć II wojny światowej, motając nas konsekwentnie w sposób „unaukowiony” we współwinę za wymyślony, zorganizowany i wykonany przez nich w latach II wojny światowej Holocaust Żydów. Sporo osób, nawet wybitnych historyków, broni publicznie tego zamiaru, broni takiej koncepcji, mam nadzieję, że nie znając fałszywych szczegółów tej kampanii.

W tym wątku mamy kilka książek, które przybliżają wiedzę o Niemcach, ich tysiącletnim kształtowaniu się, ich wierze (luteranizm) i czynach. Pobudzają one jakże dla nas bolesne i bulwersujące wspomnienia, po ponad 80 latach ciągle jeszcze żywe, choć najstarsze żyjące pokolenie zna je przeważnie z opowieści swoich rodzin, osobiście zaś z widoku zniszczonej Warszawy i innych miast i wsi w Polsce.

Do książek z wątku niemieckiego należy praca wybitnego znawcy spraw niemieckich pt. Kłopoty z Niemcami. Kulturkampf. Ostpolitik. Mitteleuropa. Prof. Grzegorz Kucharczyk wydaje chyba co roku nową książkę o Niemcach i pisze z ogromnym znawstwem zarówno o ich dziejach, jak życiu codziennym dziś i przez wieki, żeby wspomnieć inne wybitne jego dzieło pt. III Rzesza Niemiecka. Nowoczesność i nienawiść, prawdziwe kompendium bytowania w państwie Hitlera. Sięga z równą łatwością do ich historii, etyki, religii, prawodawstwa czy „charakteru narodowego”, nie używając naturalnie tego przestarzałego pojęcia, jak i do aktualności w polityce niemieckiej. Pisze z perspektywy polskiego badacza, w związku z czym znajdzie się w jego dziełach wiele odniesień do stosunków Polski z Niemcami i Niemiec z Polską.

Obok książki Kucharczyka mamy spowiedź życia Klausa von Bismarcka pt. Wspomnienia, prawnuka Ottona Bismarcka, Pomorzanina z okolic Nowogardu i Kołobrzegu z niemieckich czasów, człowieka o dużej kulturze, z najlepszych sfer niemieckiego mieszczaństwa i szlachty. Od właściciela rolnego (ot, 5 tys. hektarów użytków rolnych, pastwisk i lasów), poprzez kampanię wojenną w Wehrmachcie, doszedł jako „dobry Niemiec” do bardzo wysokich funkcji we współpracy z aliantami w naprawie i demokratyzacji życia w Niemczech Zachodnich. To naprawdę warta lektury książka. Niewątpliwie Klaus Bismarck chwilami zaciera ślady i jego wnioski budzą pewne wątpliwości. Zapoznaje jednak czytelnika ze sposobem myślenia nielicznych Niemców przeciwnych Hitlerowi; było niewielu ale jednak trochę, i to niekoniecznie w wersji Stauffenberga. Nigdy nie był w NSDAP, a po wojnie zajmował się naprawianiem dusz młodych chłopców z Hitler Jugend, kilkunastolatków, po wojnie często sierot, żeby naprowadzić na nowe tory znieprawione przez hitleryzm dusze niemieckiej młodzieży powojennej.

W pracy młodego Bismarcka jest wiele uwag na temat charakteru Niemców. Wielokrotnie wspomina o strasznym losie Polaków i bezsensownym poczuciu zagrożenia Polakami, którzy jakoby przez całe lata trzydzieste planowali napad na Niemcy; fakt, że Piłsudski usiłował w Europie znaleźć poparcie dla idei wojny prewencyjnej zaraz po przewrocie 1933 roku, ale mu się nie udało, a po jego śmierci to w ogóle nie wchodziło już w rachubę.

Ciekawe jest spojrzeć na historię dwudziestego wieku, na stosunki polsko-niemieckie oczami Niemca kulturalnego, wykształconego, który nigdy nie dał się omamić hitleryzmowi, choć pielęgnował niemieckie „cnoty męskie”; takie spoglądanie w psychikę i sposób myślenia Niemców jest interesujące, ale zainteresowanie niekoniecznie oznacza, że ich postawy bezmyślnie wybielamy.

Klaus von Bismarck w latach sześćdziesiątych odwiedził z żoną obóz w Auschwitz, wówczas nazywany w Polsce Oświęcim, ponieważ nie chcieliśmy mówić po niemiecku. Charakterystyczny jest jego stosunek do tego, co tam zobaczył. Oboje z żoną byli śmiertelnie przerażeni, tym co zrobili Niemcy Żydom obywatelom polskim i etnicznym Polakom, obywatelom innych narodów, pochodzenia żydowskiego i innego. To, co zrobiło na nim ogromne wrażenie, jak pisze, to porażająca racjonalność i logika organizacji krematoriów. Charakterystyczne – Niemcy najbardziej zauważają dobrą organizację.

Skoro jesteśmy przy Niemcach, parę słów o książce, której nie czytałam, ale słyszałam o niej wyczerpującą rozmowę Justyny Schulz, b. dyrektor Instytutu Zachodniego z Maciejem Mazurkiem w Radio Ratio. Przynosi ona zupełnie nowy ton w europejskiej debacie publicznej, krytykę liberalizmu. Przepiszę więc parę zdań ze skrzydełka książki. Autor Philip Manov, Demokracja liberalna pod lupą:

„Populizm jest przeciwnikiem demokracji liberalnej – mówią liberałowie, a przy tym pozostaje zagadką, skąd ci przeciwnicy biorą się nagle w tak dużej liczbie. Nieostrość pojęciowa, abstrahowanie od wszelkich konkretnych form instytucjonalnych pozwala przemilczać to, że demokracja liberalna, przeciwko której protestują populiści, nie jest – jeśli przyjrzeć się jej dokładniej – aż tak wiele starsza niż sam protest przeciwko niej. […] Konfrontując się z populizmem, liberalizm nie ma wszelako do czynienia ze swoim przeciwnikiem, lecz ze swoim upiorem, z duchem zdławionej przez siebie polityki, któremu zgotował jednak tak piękną, dobrą, tak sprawiedliwą śmierć – le spectre des lois”. [duch praw]

A więc tak nam dobrze znany kij Unii Europejskiej, czyli tzw. praworządność. Dużo tu o niej i innych wytrychach liberalizmu.

Z wątków niemieckich przenosimy się do wątków żydowskich. Prof. Piotr Nowak z Uniwersytetu Warszawskiego, uczeń śp. Krzysztofa Michalskiego, mojego kolegi ze studiów, napisał książkę o sprzecznościach aspiracji narodowych dwóch grup etnicznych – polskiej i żydowskiej. „Obie [w XIX wieku] nie miały swojego państwa, zarazem jeden i drugi naród chciał dla siebie takie państwo stworzyć. Nie nazwałbym Polaków przeciwstawiających się żydowskim zamiarom antysemitami, tak jak nie wyrzucałbym Żydom skonfliktowanym z Polakami jakiegoś emocjonalnego antypolonizmu. Jedni i drudzy chcieli mieć swój księżyc. Co w tym dziwnego?”

Książkę napisał specjalista filozof, mamy tu mnóstwo cytowanej i omawianej myśli politycznej i religijnej obu narodów, aspirujących do tych samych terenów. Jeden dla drugiego, pisze Nowak, to „obcy, inny”. I cytuje Carla Schmitta: <<należy obcego wypędzić lub zwalczyć>>”.

Książka nosi dość bulwersujący tytuł: Jak Żydzi chcieli Polakom ukraść księżyc. Eseje apokaliptyczne.

Nie widzę w niej antysemityzmu.

I ostatnia lektura, ciężka, gruba na 530 stron, ale trudno się od niej oderwać. Tytuł krótki: Najder. Zbigniew Gluza, dyrektor Fundacji „KARTA”, wpadł na genialny pomysł. Zebrał chronologicznie teksty Zdzisława Najdera (1930-2021) i złożył książkę z samych dłuższych i krótszych fragmentów jego listów, wspomnień, dzienników, oświadczeń, wypowiedzi, audycji radiowych. W głównym tekście nie ma ani słowa poza słowami Najdera. Do tego krótki wstęp Gluzy, oszczędne przypisy, bogata bibliografia, indeksy osób itd.

Bardzo pouczający, fascynujący tekst. Najder, wybitny, światowej sławy conradysta i autor niezliczonych książek o Conradzie, doktorant Władysława Tatarkiewicza cieszący się jego przyjaźnią, ekspert Klubu Krzywego Koła, wykładowca wielu uniwersytetów w Europie i Ameryce, kolega szkolny i przyjaciel Jana Olszewskiego, także Leszka Kołakowskiego i braci Walickich, współtwórca i autor wielu tekstów i projektów tajnej grupy Polskie Porozumienie Niepodległościowe (PPN), skazany zaocznie przez PRL na karę śmierci, przez pięć lat dyrektor Sekcji Polskiej Radia Wolna Europa.

Najder został dziś zapomniany, niedawno była piąta rocznica jego śmierci. Większość zapytanych mówi: Najder, Najder, a tak, chyba jakaś przykra historia agenturalna. Chyba „Zapalniczka”?

Tak, Najder miał w życiorysie ten słaby punkt. Wielokrotnie przesłuchiwany przez SB, oplątany tymi przesłuchaniami, o których powiedział natychmiast kolegom z Rady Ekspertów KKK, co osobiście opowiedział mi w latach dziewięćdziesiątych Jan Olszewski, w końcu w 1958 roku załamał się. Wielokrotnie potem badany przez służby krajów zachodnich nie budził jednak ich wątpliwości.

Kiedy powrócił do Polski w styczniu 1990 roku, po siedmiu latach anatemy w stanie wojennym, w obliczu sugestii z kręgów komunistycznych przyznał się publicznie do błędu życiowego sprzed 40 lat.

Nie każdy to potrafił.

Dobrej lektury!

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Analiza przyczyn wpadnięcia partii technicznej Konfederacja w pułapkę sprawozdaniową

gps65 — Wed, 20 May 2026 17:50:01 +0000

Liderzy, prawnicy i fałszywy model rzeczywistości!

W tym wpisie wyjaśnię, dlaczego liderzy Konfederacji partaczą finanse. W skrócie: bo to są problemy, które ich intelektualnie przerastają, więc opierają się na opinii prawników. A prawnicy mogą być wybitnymi ekspertami od finansów firm, podatków, postępowań karno-skarbowych, korekt, czynnego żalu, praktyki urzędowej i obiegu dokumentów w gospodarce, a jednocześnie mogą nie rozumieć logiki finansowania wyborów i partii politycznych.

Człowiek znający świetnie finanse firm może wejść w finanse wyborcze z fałszywym modelem w głowie. A fałszywy model w systemie formalnym jest gorszy niż brak wiedzy, bo daje złudną pewność.

Obawiam się, że liderzy Konfederacji w ogóle nie wiedzą, w jaką wpadli pułapkę. Moich wywodów nie ogarniają, bo to przekracza ich zdolności poznawcze do rozumienia systemu finansowania partii. Opierają się więc na opiniach prawników, których gubi rutyna.

Moja dyskusja z posłem Foltynem dobitnie to pokazała. On nie odpowiadał jak człowiek, który sam przeanalizował mechanizm, widać było wyraźnie, że nie zrozumiał moich wywodów. Odpowiadał jak katarynka nakręcona przez prawników. Liderów Konfy problem przerasta, a prawnicy dają im uspokajającą narrację, że problemu nie ma.

A problem jest. I to poważny! Oto szczegółowy raport:

Finanse wyborcze tylko udają zwykłe finanse

Największy błąd polega na tym, że finanse wyborcze wyglądają z daleka jak zwykła księgowość. Są rachunki. Są przelewy. Są faktury. Są sprawozdania. Są biegli rewidenci. Są terminy. Są urzędy. Są wyjaśnienia. Są pisma. Wszystko wygląda znajomo. Jednak to tylko podobieństwo zewnętrzne.

W normalnej firmie, jeśli faktura jest prawdziwa, koszt istnieje, przelew da się wyjaśnić, a księgi są poprawne, to problem zwykle da się jakoś rozwiązać. Można złożyć korektę. Można uzupełnić dokument. Można wyjaśnić błąd. Można powołać się na awarię systemu. Można złożyć czynny żal. Można wykazać brak winy.

W finansach wyborczych pieniądz nie jest zwykłym pieniądzem. Pieniądz ma rodowód. Ma trasę. Ma datę. Ma rachunek. Ma status prawny. Ma kanał, którym może płynąć, i kanał, którym płynąć nie wolno. To jest zupełnie inna ontologia pieniądza.

W firmie pieniądz jest narzędziem działalności gospodarczej. W kampanii wyborczej pieniądz jest substancją polityczną pod specjalnym nadzorem państwa. Jeśli przepłynie z niewłaściwego źródła, w niewłaściwym czasie, na niewłaściwy rachunek albo przez niewłaściwą osobę, to nie jest już tylko drobny błąd księgowy. To jest skażenie systemu finansowania polityki.

Dlatego ekspert od finansów firm może się tutaj wyłożyć. Nie dlatego, że jest głupi. Tylko dlatego, że używa mapy z innego miasta.

W firmie błąd się poprawia. W wyborach błąd odpala minę!

W świecie podatków i finansów firmowych działa odruch naprawczy. Coś nie doszło przez ePUAP? Wysyłamy ponownie. Coś poszło po terminie? Wyjaśniamy. System zawiódł? Składamy pismo. Była dobra wiara? Powołujemy się na brak winy. Dokument jest merytorycznie poprawny? To przecież urząd nie powinien zachowywać się jak automat.

I właśnie ten odruch zabił Konfederację!

W wyjaśnieniu Romana Łazarskiego, w którym tłumaczył się ze swojego pierwszego spóźnienia (a potem dokonał drugi raz takiego samego) pojawiła się dokładnie ta logika: sprawozdanie było kompletne, prawidłowe, zatwierdzone przez biegłego, wysyłka elektroniczna miała nastąpić 9 września 2024 r., potem wystąpiły problemy techniczne, więc następnego dnia ponowiono wysyłkę, złożono pismo, czynny żal i wniosek o przyjęcie sprawozdania. W tym wyjaśnieniu pojawiło się też odwołanie do praktyki administracyjnej i podatkowej oraz argument, że takie sytuacje należy rozwiązywać przez analogię do ogólnych zasad prawa administracyjnego.

To brzmi rozsądnie dla kogoś, kto żyje w świecie skarbówki, księgowości i postępowań administracyjnych. Jednak w finansach wyborczych to jest myślenie śmiertelnie niebezpieczne. Bo tutaj termin nie jest luźną datą w kalendarzu. Termin jest zapalnikiem.

Jeśli sprawozdanie miało być złożone 9 września, a złożono je 10 września, to dla systemu wyborczego nie ma znaczenia, że komuś było przykro, że system mógł nie działać, że intencje były uczciwe, że biegły rewident nie miał zastrzeżeń, że dokument był merytorycznie poprawny. Liczy się fakt wpływu.

W moim styczniowym raporcie mechanizm został opisany jasno: termin dla komitetu Konfederacji po wyborach do Parlamentu Europejskiego 2024 upływał 9 września 2024 r., a sprawozdanie złożono cyfrowo przez ePUAP 10 września 2024 r.; raport wskazuje też, że PKW nie uznała problemów technicznych za należycie udokumentowane.

To jest różnica między światem naprawiania błędów a światem min proceduralnych. W firmie błąd się poprawia. W wyborach błąd odpala minę.

Biegły rewident nie jest aniołem stróżem!

Kolejna pułapka polega na kulcie biegłego rewidenta. W normalnym obrocie gospodarczym, jeśli dokumentacja jest sprawdzona przez biegłego i nie ma zastrzeżeń, to jest to mocny argument. Fachowiec sprawdził. Ekspert potwierdził. Papier się zgadza. Finanse są czyste.

Jednak w tej sprawie to nie wystarcza. Biegły rewident może ocenić sprawozdanie. Może sprawdzić dokumenty. Może nie mieć zastrzeżeń do treści. Niemniej biegły rewident nie unieważnia terminu. Nie przenosi odpowiedzialności z pełnomocnika finansowego na siebie. Nie zmienia Kodeksu wyborczego. Nie sprawia, że spóźnione sprawozdanie staje się niespóźnione. A może złośliwie podpisać dokumenty ostatniego dnia przed terminem. Bo takie ma polityczne polecenie.

To jest właśnie błąd fałszywego modelu. Prawnik albo finansista myśli: najważniejsze, że dokument jest merytorycznie prawidłowy. System wyborczy odpowiada: najważniejsze, czy dokument został złożony w terminie i czy pieniądze przeszły legalnym kanałem.

W finansach wyborczych poprawność merytoryczna nie kasuje katastrofy formalnej. Można mieć dokument dobry, kompletny, zbadany, sprawdzony i zatwierdzony, a mimo to przegrać wszystko, bo złożono go dzień po terminie. To jest okrutne. Jednak tak działa ten system.

Mała kwota może zatopić wielką partię

Przeciętny człowiek patrzy na sprawę i myśli: jak to możliwe, że jakieś 800 zł, 64 zł albo kilkadziesiąt tysięcy złotych ma znaczenie przy milionach subwencji? Ma znaczenie, bo finanse wyborcze nie działają według psychologii zdrowego rozsądku. Działają według logiki politycznej, w której chodzi o to, by było mętnie i by na każdego znaleźć haki.

Jeśli osoba fizyczna coś opłaci za partię albo komitet, a potem partia jej odda, to w firmie wygląda to normalnie: pracownik zapłacił, firma zwróciła. Koniec sprawy. W finansach politycznych to może zostać uznane za niedozwolone kredytowanie partii przez osobę fizyczną.

Sąd Najwyższy w komunikacie z 19 stycznia 2026 r. napisał, że oddalił skargę na uchwałę PKW, dotyczącą sprawozdania finansowego komitetu Konfederacji z wyborów do Parlamentu Europejskiego 2024. SN wskazał też, że podzielił stanowisko PKW w sprawie przyjęcia środków z innego źródła niż fundusz wyborczy oraz wydatkowania środków na zakup alkoholu. Co ważniejsze, SN stwierdził, że gdy osoba fizyczna reguluje zobowiązania na rzecz partii, a potem przyjmuje zwrot, należy to kwalifikować jako niedozwolone swoiste kredytowanie partii przez osoby fizyczne.

I to jest sedno!

Dla zwykłego człowieka to może być idiotyzm. Dla księgowego firmowego to może być drobiazg. Dla prawa wyborczego to jest naruszenie kanału finansowania, którego można użyć do uwalenia konkurencji politycznej.

W polityce nie chodzi tylko o to, czy pieniądze istnieją i czy zostały dobrze zaksięgowane. Chodzi o to, czy pieniądze nie ominęły formalnej bramki bezpieczeństwa.

Dwie sprawy, które liderzy mylą

Tu pojawia się następna pułapka: Konfederacja wygrała jedną sprawę, ale przegrała drugą. Sąd Najwyższy w styczniu 2026 r. uwzględnił skargę Konfederacji dotyczącą uchwały PKW o informacji finansowej partii o otrzymanej subwencji i wydatkach z subwencji w 2024 r. SN uznał, że PKW nie zbadała należycie statutu partii i nie ustaliła, czy wydatki były sprzeczne z celami statutowymi.

To jest sukces. Jednak to nie jest sukces w sprawie najgroźniejszej. Bo równolegle istnieje sprawa sprawozdania finansowego komitetu wyborczego z wyborów do Parlamentu Europejskiego 2024. I tutaj SN oddalił skargę Konfederacji. To właśnie ta sprawa jest kluczowa, bo dotyczy sprawozdania wyborczego i skutków wynikających z Kodeksu wyborczego.

Czyli mamy dwa różne tory. Jeden tor to informacja finansowa partii o subwencji. Drugi tor to sprawozdanie finansowe komitetu wyborczego. Na pierwszym torze Konfederacja dostała korzystne rozstrzygnięcie. Na drugim torze została przejechana przez walec. I ten drugi tor może zadecydować o subwencji a w konsekwencji sparaliżowania kampanii wyborczej.

Pułapka polega na automatyzmie!

Najważniejszy mechanizm jest bardzo prosty. Jeśli sprawozdanie nie zostanie złożone w terminie, uruchamia się automatyczny skutek. System nie pyta, czy błąd był duży. Nie pyta, czy ktoś miał złe intencje. Nie pyta, czy partia zasługuje na litość. Nie pyta, czy miliony wyborców zostaną pośrednio ukarane. Nie pyta, czy działacze zbierali składki, oszczędzali i harowali. System pyta: było w terminie czy nie było? To jest binarne. Albo zero, albo jeden.

W moim raporcie ze stycznia 2026 r. ten mechanizm został precyzyjnie opisany jako automatyzm prawny: jednodniowe spóźnienie, niezależnie od merytorycznej poprawności sprawozdania, wywołuje skutek podobny do całkowitego zaniechania obowiązku sprawozdawczego. Raport wskazuje też szacunkowe skutki: utratę dotacji podmiotowej oraz ryzyko utraty rocznej subwencji, w sumie rzędu kilkudziesięciu milionów złotych.

To jest właśnie polityczna mina przeciwpancerna ukryta pod papierkiem!

Dla przeciętnego człowieka to absurd. Dla prawnika od firm to nadmierny formalizm. Dla zawodowego operatora prawa wyborczego to oczywista zasada przetrwania.

Dlaczego prawnicy mogli tego nie ogarnąć?

Bo prawnicy mają swoje odruchy zawodowe. Jeśli ktoś przez lata zajmuje się podatkami, firmami, korektami, kontrolami, czynnościami sprawdzającymi i karno-skarbówką, to uczy się, że system ma zawory bezpieczeństwa. Można złożyć wyjaśnienia. Można naprawić. Można argumentować. Można powołać się na brak winy. Można odtworzyć przebieg zdarzeń. Można walczyć o proporcjonalność. W finansach wyborczych te odruchy zawodzą!

Tu nie chodzi o klasyczną sprawę podatkową. Tu nie chodzi o to, że firma nie złożyła czegoś w terminie, ale potem wykazała dobrą wolę. Tu chodzi o specjalny system kontroli pieniądza politycznego. Ten system jest brutalny, bo właśnie ma służyć temu, by wprowadzać partie na miny. Ten system jest oczywiście źle skonstruowany. Tylko że źle dla obywateli, a świetnie dla władzy, która może go używać do udupiania konkurencji politycznej. Więc dopóki działa, trzeba go traktować jak pole minowe.

Prawnik od firm może widzieć tam papierologię. A tam jest zapalnik. Dlaczego liderzy tego nie rozumieją? Bo liderzy partii zwykle nie myślą proceduralnie. Myślą politycznie.

Dla nich najważniejsze są sondaże, konferencje, kampanie, media społecznościowe, spory frakcyjne, kandydaci, listy, negocjacje, występy, przekaz dnia. Finanse są czymś, co ktoś ma ogarnąć. Od tego są prawnicy. Od tego jest skarbnik. Od tego jest pełnomocnik. Od tego jest księgowość.

I tu zaczyna się katastrofa!

Jeśli lider nie rozumie, że jeden termin może zniszczyć finansowanie partii, to nie zbuduje procedury adekwatnej do ryzyka. Nie powoła sztabu kryzysowego. Nie zażąda planu awaryjnego. Nie wymusi potwierdzeń. Nie będzie miał kopii papierowej. Nie będzie miał człowieka stojącego pod drzwiami PKW. Nie będzie miał wariantu na awarię ePUAP. Nie będzie miał kontroli nad kontrolującym. I Mentzen z Bosakiem tego nie mieli! I nadal nie mają. I ciągle tego nie rozumieją!

A gdy katastrofa już nastąpi, lider zapyta prawnika, czy naprawdę jest źle. Prawnik odpowie mu językiem, który lider chce usłyszeć: że sprawa jest skomplikowana, że są argumenty, że PKW przesadziła, że są podstawy odwołania, że SN może uchylić, że wszystko jeszcze nie jest przesądzone. I lider się uspokaja. Bo lider nie rozumie mechanizmu. Rozumie narrację.

Poseł jako głośnik prawników

Dlatego moja dyskusja z posłem Foltynem jest bardzo pouczająca. Nie chodzi o to, czy on jest złośliwy. Nie chodzi o to, czy udaje. Nie chodzi nawet o to, czy broni własnego obozu z partyjnej lojalności. Chodzi o coś gorszego: on najwyraźniej nie rozumie struktury problemu. Powtarza argumenty prawników, bo sam nie przeszedł przez mechanizm od początku do końca. To jest typowy błąd ludzi polityki!

Polityk uważa, że skoro prawnik mu powiedział, to sprawa jest załatwiona. Niemniej prawnik może mu odpowiedzieć w ramach niewłaściwego modelu. Może być świetny w świecie karno-skarbowym, a jednocześnie ślepy na automatyzm finansów wyborczych. Może znać przepisy, ale nie rozumieć ich katastroficznej dynamiki. Może umieć pisać odwołania, ale nie rozumieć, że są sytuacje, w których odwołanie jest już tylko opisem porażki.

Właśnie dlatego poseł Foltyn odpowiada jak katarynka. Nie dlatego, że ma pełną wiedzę. Tylko dlatego, że pożyczył sobie cudzą pewność. A cudza pewność bywa najbardziej niebezpieczną formą ignorancji.

Największy błąd: brak procedury wojskowej!

W moim raporcie po pierwszym spóźnieniu, a przed drugim, uchwyciłem jedną kluczową rzecz: jeśli w grę wchodzą dziesiątki milionów złotych, to nie obsługuje się tego tak, jak zwykłego dokumentu biurowego. Jeśli można stracić 32 miliony, to procedura ma być wojskowa. Nie jedna osoba. Nie jeden prawnik. Nie jeden pełnomocnik. Nie jeden informatyk. Nie jeden biegły rewident. Nie jedno okienko czasowe. Nie jedna wysyłka przez ePUAP.

Ma być zespół! Ma być zespół kontrolujący zespół. Ma być plan awaryjny. Ma być wersja papierowa. Ma być kontakt z PKW. Ma być dowód nadania. Ma być potwierdzenie wpływu. Ma być rezerwa czasowa. Ma być człowiek odpowiedzialny za scenariusz katastroficzny. Ma być założenie, że system padnie, biegły się spóźni, ePUAP zawiedzie, telefon nie odpowie, a przeciwnik polityczny wykorzysta każdy błąd.

To nie jest paranoja. To jest profesjonalizm!

Paranoją jest wiara, że gdy stawką są miliony i przyszłość partii, wszystko jakoś się ułoży.

Najprostsza analogia

Wyobraźmy sobie marynarza, który świetnie prowadzi samochód. Ma prawo jazdy. Zna przepisy. Ma refleks. Umie przewidywać zachowania innych kierowców. Umie hamować. Umie parkować. Umie jeździć po autostradzie.

A potem wchodzi na jacht i myśli, że skoro umie kierować pojazdem, to ogarnie też port, wiatr, cumy, silnik, prąd, głębokość, dryf i mieliznę. Nie ogarnie.

Bo to nie jest ten sam system!

Finanse firmowe to asfalt. Finanse wyborcze to port przy bocznym wietrze. Kto pomyli jedno z drugim, rozbije jacht, choćby był świetnym kierowcą!

Co naprawdę się stało?

Konfederacja nie wpadła tylko przez jeden błąd techniczny. Wpadła przez sekwencję błędów poznawczych.

Najpierw uznano, że finanse wyborcze są podobne do zwykłych finansów. Potem uznano, że dobry prawnik i dobry finansista wystarczą. Potem uznano, że biegły rewident daje bezpieczeństwo. Potem uznano, że ePUAP jakoś zadziała. Potem uznano, że gdy nie zadziała, to się wyjaśni. Potem uznano, że czynny żal i pismo załatwią sprawę. Potem uznano, że skoro sprawozdanie jest merytorycznie poprawne, to nie może być tak źle. Potem uznano, że korzystny wyrok w jednej sprawie przykrywa porażkę w drugiej. Potem wysłano polityków, żeby publicznie powtarzali prawniczą narrację.

To nie jest pojedyncza pomyłka. To jest katastrofa modelu poznawczego!

Pułapka nienależnych świadczeń

I teraz dochodzimy do najgroźniejszego elementu. Jeśli partia nie miała prawa do subwencji, a mimo to jakieś środki były wypłacane, pojawia się ryzyko uznania ich za świadczenia nienależne. W moim styczniowym raporcie opisałem scenariusz, w którym państwo może zażądać zwrotu wypłaconych środków, a brak zwrotu może uruchomić mechanizmy administracyjne i egzekucyjne. Raport wskazuje też ryzyko blokady rachunków, w tym scenariusz paraliżu kampanii 2027 przez działania aparatu skarbowego.

To jest właśnie pułapka!

Konfederacja może funkcjonować w przekonaniu, że jakoś przetrwa. Że jakoś dostanie pieniądze. Że jakoś się odwoła. Że jakoś sądy pomogą. Że jakoś politycznie to ogra.

Jednak jeśli aparat państwa uzna, że pieniądze były nienależne, to sprawa przestanie być wyłącznie sporem o sprawozdanie. Stanie się sporem o dług wobec państwa. A dług wobec państwa można egzekwować administracyjnie. Można blokować rachunki. Można sparaliżować bieżącą działalność. Można zrobić to w najgorszym możliwym momencie. Na przykład przed kampanią. A jak można, to demokracja walcząca to zrobi na pewno!

I wtedy cała prawnicza narracja, że problemu nie ma, okaże się opowieścią dla dzieci!

Dlaczego to przerasta Konfederację?

Bo to wymaga połączenia kilku poziomów rozumowania naraz. Trzeba rozumieć prawo wyborcze. Trzeba rozumieć ustawę o partiach. Trzeba rozumieć finanse publiczne. Trzeba rozumieć administracyjną egzekucję należności. Trzeba rozumieć polityczną motywację przeciwnika. Trzeba rozumieć różnicę między sporem merytorycznym a automatyzmem formalnym. Trzeba rozumieć, że wygrana w jednej sprawie nie usuwa przegranej w drugiej. Trzeba rozumieć, że mała kwota może uruchomić duży skutek. Trzeba rozumieć, że błąd proceduralny może być groźniejszy niż wielka afera. Trzeba rozumieć, że się ma do czynienia z demokracją walczącą Tuska!

A przede wszystkim trzeba mieć wyobraźnię katastroficzną! Liderzy Konfederacji jej nie mają.

Oni myślą politycznie, medialnie i sondażowo. Nie myślą systemowo. Nie myślą jak ludzie, którzy wiedzą, że państwo to maszyna formalna, a maszyna formalna nie ma litości. Maszyna nie rozumie intencji. Maszyna nie rozumie emocji. Maszyna nie rozumie, że ktoś się spieszył, że informatyk pomagał, że biegły rewident się opóźnił, że ePUAP był kapryśny, że wszyscy mieli dobrą wolę.

Maszyna pyta tylko: czy warunek został spełniony? Jeśli nie, uruchamia sankcję. Uruchamia, bo może i chce zniszczyć swoją najgroźniejszą polityczną konkurencję!

Wniosek

Wybitny ekspert od finansów może zgubić się w finansach wyborczych z tego samego powodu, dla którego znakomity lekarz może polec na wojskowej logistyce medycznej. Zna ciało, zna choroby, zna procedury szpitalne, ale nie zna pola bitwy.

Finanse wyborcze są polem bitwy!

Tu nie wystarczy księgować. Tu trzeba zabezpieczać kanały. Tu nie wystarczy mieć rację. Tu trzeba zdążyć. Tu nie wystarczy mieć dobrego prawnika. Tu trzeba mieć procedurę. Tu nie wystarczy powołać się na dobrą wolę. Tu trzeba mieć dowód wpływu. Tu nie wystarczy powiedzieć, że dokument był poprawny. Tu trzeba go złożyć przed zapaleniem się czerwonej lampki.

Konfederacja wpadła w pułapkę, bo ludzie odpowiedzialni za jej finanse użyli logiki zwykłego obrotu gospodarczego w systemie, który działa jak mechanizm wyborczej detonacji. A liderzy Konfederacji najprawdopodobniej do dziś tego nie rozumieją. Dlatego powtarzają, że problemu nie ma. Problem jest. I właśnie dlatego jest tak groźny.

Grzegorz GPS Świderski
]]>https://t.me/KanalBlogeraGPS]]>
]]>https://Twitter.com/gps65]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

gps65

konfederacja

Kategoria wpisu:

Blog

Zauważenie

Ryszard Surmacz — Wed, 20 May 2026 15:16:05 +0000

Z małej i prowincjonalnej perspektywy, to może być wyssane z krzywego i brudnego palca. Natomiast patrząc z dalszej ów problem zaczyna przybierać zupełnie inne wymiary. Nasuwają się skojarzenie, włącza się wiedza historyczna, i w ogóle pojawiają się jakieś światełka.

Na początku lat 90. ówczesny dyrektor Instytutu Śląskiego w Opolu obiecywał mi wgląd do niemieckich planów, które miały połączyć w całość Czechy, Śląsk i NRD. Nie dostałem ich, ale napisałem artykuł na temat innego superregionu, na pograniczu Odry, który w swój obręb włączał mniejszy lub większy pas po obu stronach granicy. Po 1989 r. planów owego „wygryzienia” było kilka, od Koschyka do Stolpego-Villersa. Każdy był większy i bardziej korzystny dla zachodniego sąsiada. Niemcy, w ogóle znani są z układania wszelakich planów na przyszłość, których najczęściej rząd nie zatwierdza, ale gdy nadejdzie odpowiednia pora, chętnie z nich korzysta – zwłaszcza, gdy dotyczy Mitteleurope. W stosunkach polsko-niemieckich nie jest to żadna nowość, tym bardziej, że za nami lekcja z zaborów i szeroko zakrojona działalność wielu fundacji niemieckich na terenie III RP i niezauważana dotąd niemiecka polityka historyczna wtłaczana Polakom na Ziemiach Odzyskanych.

W tym kontekście ciekawa okazuje się wizyta Petera Magyara w Polsce. Bardzo chętnie gościmy węgierskiego premiera, ale zastanowienie musi budzić nadmierna radość obydwu przywódców, a szczególnie ich podwójne spotkanie najpierw w Warszawie, a potem w Gdańsku. Magyar jest drugim, po Macronie, przywódcą europejskim goszczonym przez Donalda Tuska w Gdańsku. Powoli Gdańsk staje się prywatna posiadłością naszego premiera.

Polityka jest taką dziedziną, w której liczą się gesty, maskowane posunięcia, podprogowe tworzenie faktów dokonanych lub czysta siła fizyczna. W przeciągu kilku ostatnich dni odbyły się spotkania w Pekinie Trumpa z Xi i nieco późniejsze oznajmiające XI z Putinem. Nie wiadomo, co mieli powiedzieć i co powiedzieli sobie przywódcy największych mocarstw, ale zastanawiające są ruchy w trakcie lub po ich spotkaniu. Amerykanie zamiast wycofać obiecane 4000 swoich żołnierzy z Niemiec, wstrzymali zmianę rotacyjną swoich wojsk w Polsce. Wyjaśnienia amerykańskie są mętne i chyba związane z nowymi planami rozmieszczenia armii amerykańskiej w Europie. No cóż, skoro coś uzgodniono, trzeba kuć „żelazo póki gorące” i dokonać przełomowych zmian, zanim czas pokrzyżuje plany. Ogólnie, powszechnie nic nie wiadomo. Nie wiadomo też jaki skutek odniosły umizgi Merza do Trumpa. Nieco wcześniej prezydent USA już chciał oddać przewodnictwo w Europie Niemcom, ale sam Merz błysnął taką inteligencją, że swoją szansę stracił. Wybory połówkowe w Stanach zbliżają się, a sukcesów nie widać. Trzeba coś zrobić. Zazwyczaj do takich celów w Europie nadawał się obszar pomiędzy Niemcami a Rosją. On godził wszystkich. Dziś Ukraina walczy, ale Polska się żre, a więc to ona musi wziąć na siebie rolę kozła ofiarnego. Podział Polski idealnie do tego się nadaje: społeczeństwo jest podzielone w połowie, KO ma poparcie Niemiec, PiS – poza granicami, w zasadzie żadne. Wystarczy wydać Ziobrę i natychmiast zmieni się narracja, wszyscy okażą się durniami a ferment zacznie się od nowa. Bo starzy odejdą w niesławie, a zanim uformuje się klasa nowych, minie kolejnych 35 lat. Po co wysyłać wojsko i narażać się na koszty, skoro można wykonać postanowienia Trump-Xi i będzie spokój. Wszędzie.

Magyar w Krakowie gestykulował nie jak prywatny turysta, lecz udzielny władca, co akuratnie w wykonaniu Węgra nie może budzić podejrzeń. Zapala światełko natomiast kolejna wizyta szefa węgierskiego rządu w Austrii. I tu, w swoich podejrzliwych głowach, musimy postawić pytanie, czy przypadkiem nie wchodzi w grę jakiś plan połączenia małej Austrii, małych Węgier i małego polskiego regionu, w którym wciąż żywa jest legenda cesarza Franca-Józefa – jedyna, która Niemcom pozostała. Nie wiadomo też, co z Chorwacją, która niegdyś należała do poddanych wielkiego cesarza. Pytań jest wiele, i są coraz bardziej dramatyczne.

Nie wiadomo co z wojną na Ukrainie? Najbardziej prawdopodobny scenariusz jest taki, że pokój w świecie zostanie osiągnięty kosztem wszystkich w Europie i jakimś dealem w sprawie Iranu. Rosja zatrzyma zajęte przez siebie tereny na Ukrainie, ale Ukraina nie może przegrać, musi więc dostać jakąś rekompensatę na zachodzie kraju – tym bardziej, że okazała się sprawna wojskowo i pożyteczna strategicznie. Może więc, w porozumieniu z Niemcami, zmaterializować swoje powiedzenie: pamiętaj Lasze, że do Sanu to nasze, lub zażądać czegoś innego. Opinia międzynarodowa nie będzie protestowała, bo przecież w 2022 r. Polacy z taką otwartością przyjęli do siebie Ukraińców, a polskie rządy jeżdżąc po świecie i robiły z tego politykę. Niemcy nie będą musieli zabierać na razie nam Ziem Odzyskanych, bo socjologicznie zbadali, że Polacy nie czekają tam na Niemców, lecz na niemieckie pieniądze. A potem będzie jak na Śląsku i w Wielkopolsce – pół na pół. W tym układzie pojawia się też Austria, która będzie niezbędna z kilku powodów: Polska jest zbyt duża, aby stała się landem, a żyjący Habsburgowie posiadają jeszcze swoje ambicje i nie mają swojego przydziału, dlaczego więc nie podzielić się Polską, tak samo jak w XVIII w. Amerykanie oczywiście nie pozwolą na zbytnie wzmocnienie się Niemiec, ale mogą zaakceptować ich posunięcia i roztoczyć parasol nad całą Europą. Co tam Polska, partnerem może być tylko Europa, a Polska, jak głupia, niech płaci.

Taka powiastka jest oczywiście absolutnie niemożliwa i wyssana z brudnego zasmarkanego, nacjonalistycznego palca. W XVIII w. Polskę podzielono na trzy części, ale w XXI w. możemy wydarzenia uprzedzić i zgłosić akces do wejścia w struktury Stanów Zjednoczonych. W 2004 r. wstąpiliśmy do UE, dlaczego w 2026 r. nie możemy stać się kolejnym, po Grenlandii, stanem w USA? I w konsekwencji przyczynić się do kolejnego podziału Niemiec – dla uzyskania prawdziwego ogólnoludzkiego pokoju. Trudniej natomiast będzie stać się chińskim lotniskowcem w Europie. Korzystajmy póki czas, bo za sto lat...

Ocena wpisu: