Niepoprawni.pl

RZECZNIK PRAW CZŁOWIEKA PUTINA

Kapitan Nemo — Sat, 18 Jul 2026 08:44:49 +0000

Sejm w dniu 17 lipca 2026 powołał mec. Sylwię Gregorczyk-Abram na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich. Za jej kandydaturą było 233 posłów. Aby kandydatka zgłoszona przez KO i Lewicę mogła objąć tę funkcję, zgodę musi jeszcze wyrazić Senat. Według premiera Donalda Tuska „z całą pewnością” uzyska to poparcie, gdyż Senat zdominowany jest przez Koalicję Obywatelską…

A więc to nie tylko nienawiść Tuska do polskości sprawiła, że junta 13 grudnia kolejny raz splunęła Polakom w twarz. Ten człowiek, który już w 1987 roku oświadczył, że „polskość to nienormalność”, zaś Małgorzata Tusk w książce „Między nami” określiła już w 2013 roku swego męża jako „gnojka”, który zniszczył jej życie – doskonale wie, że ma wystarczające poparcie, by zniszczyć Polskę i życie Polaków.

Junta 13 grudnia – niezależnie od pięknych słów i mataczenia ich przedstawicieli w programach TV Republika – to sprawnie nasmarowany kasą z naszych podatków mechanizm, który zdolny był powołać polakożercę na Rzecznika Praw Obywatelskich. Czyli plunąć Polakom prosto w twarz…

To Sylwia Gregorczyk-Abram, która w niemieckich mediach chwaliła kary nakładane na Polskę podczas rządów Prawa i Sprawiedliwości. To ona brała udział w grupie "Wejście" podczas siłowego przejęcia mediów publicznych i była współzałożycielką skrajnie upolitycznionej inicjatywy „Wolne Sądy”, wspierającą Kastę Niezwykłych Ludzi. Przez 18 lat związana była z kancelarią, która współpracowała z Moskwą, oraz atakowała Straż Graniczną i zaciekle broniła Barbary Kurdej-Szatan, która nazwała polskich żołnierzy mordercami!

Tusk mógł więc kolejny raz splunąć znienawidzonym przez niego Polakom prosto w twarz, mając za sobą armię zdrajców, którzy Polskę dzień po dniu sprzedają za dostęp do koryta. Który z tych z zdrajców odważy się zaprotestować przeciwko zamieceniu przez Tuska kolejnej afery pod dywan, gdy afera szpitalno-prosektoryjna przykryła aferę pedofilsko-zoofilską, najazd bojówek Bobasa na mieszkania dziennikarzy i wszystkie inne afery Platformy Obywatelskiej – w tym zwłaszcza reset Tuska z Rosją Putina – po zamachu na samolot TU-154M z prezydentem Lechem Kaczyńskim na pokładzie?

„Nasz człowiek w Warszawie” – tak Tuska określiła prasa kremlowska po tym, gdy Tusk zgodził się na zablokowanie Tarczy Wschód i na współpracę agentury Putina z polskim kontrwywiadem. Po tym, gdy rząd Tuska podarował Gazpromowi 1,2 mld zł długu wobec EuRoPol Gaz za przesył gazu, zaś teraz jego minister finansów Andrzej Domański zablokował egzekucję 174,4 mln złotych kary nałożonej na Gazprom jest oczywiste, że funkcjonariuszka Koalicji Obywatelskiej – poparta przez juntę 13 grudnia - będzie Rzecznikiem Praw Człowieka Putina. Wybranka Tuska uderzy bowiem w konstytucyjne prawa polskich obywateli, co dostrzegła nawet prof. Ewa Łętowska na antenie TVP w likwidacji:

„Rzecznik nie jest działaczem, który formuje postulaty jakichś grup. Rzecznik jest funkcjonariuszem” – powiedziała Łętowska po wysłuchaniu prezentacji kandydatki na Rzecznika Praw Obywatelskich Sylwii Gregorczyk-Abram. Rozmowę więc szybko zakończono, by czasami nie wyszło na jaw, że wybranka Tuska brała udział w siłowym przejęciu mediów publicznych, w tym właśnie TVP – teraz w permanentnej likwidacji.

Człowiek Putina w Warszawie, przy pomocy zgrai zdrajców mógł więc wybrać w dniu 17 lipca 2026 roku swoją rzeczniczkę – plując Polakom w twarz, którymi szczerze gardzi i którym już zniszczył życie. Przypomniał to Tuskowi, którego „nikt nie ogra w Europie” prezydent Karol Nawrocki – przy okazji jego weta dla „małżeństw” pederastów:

„Panie Premierze, natomiast co do pogardy wobec Polaków, to nikt z Panem konkurować nie może. Pogarda wobec kobiet, to zmuszanie ich do rodzenia na SOR-ach. Pogarda wobec pracowników, to ponad 100 tysięcy osób, które straciły pracę tylko w ostatnim roku Pana rządów. Pogarda wobec pacjentów, to chaos w służbie zdrowia i brak pieniędzy na leczenie. Pogarda wobec wyborców, to kłamstwa stu konkretów. Pogarda wobec każdego, kto ma inne zdanie, to ściganie oponentów politycznych i zwykłych obywateli. Pogarda wobec państwa, to traktowanie władzy jak narzędzia politycznej zemsty. Pogarda wobec prawa, to niszczenie niezależnych instytucji, nazywanie ponad trzech tysięcy polskich sędziów neosędziami oraz blokowanie tysiąca etatów sędziowskich. Pogarda wobec prawdy, to kłamstwa, które mają odwrócić uwagę od Pana nieudolności i porażek. Zatem to Pan przez swoją pogardę zabiera ludziom ich prawo do szczęścia i normalnego życia”.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Tusk mógł splunąć znienawidzonym przez niego Polakom prosto w twarz

Kategoria wpisu:

Blog

Nasz świat alternatywny. Part 2

Humpty Dumpty — Fri, 17 Jul 2026 21:57:29 +0000

Kiedy pisałem o „efekcie Mandeli”* nie zdawałem sobie sprawy, jak wiele faktów może wskazywać na inne katastrofy wewnątrz Multiświata.

Dla przypomnienia. Twórcą teorii wieloświata jest Hugh Everett. Tak, ten sam, który ongiś naukowo udowodnił, że wojny atomowej wygrać się nie da. Bowiem unicestwienie przeciwnika będzie wymagało użycia broni atomowej w takich rozmiarach, że reszta świata wyginie wskutek nasuwających się chmur pyłowych niosących radioaktywność. Na kanwie jego opracowań powstał zresztą do dzisiaj wstrząsający film Ostatni brzeg (1959).

Dla nas ważna jest jednak jego teoria kosmologiczna.

Generalnie żyjemy w jednym z istniejących równolegle światów. Z uwagi na ich praktycznie nieskończoną liczbę różnice pomiędzy poszczególnymi mogą być zaiste niewielkie. Np. w naszym piszę to zdanie w jednym ciągu z poprzednim, w innym zaś zaczynam od nowego akapitu. Poza tym wszystko jest bez zmian.

Ale różnice sięgają nie tylko takich drobiazgów. Historie dla nas alternatywne nie tylko pojedynczych ludzi, ale i całych Narodów, w którymś z równoległych Wszechświatów są historiami rzeczywistymi.

Uważany ongiś za geniusza Max Loughan przed laty zauważył, że tak zwany efekt Mandeli to dowód, że na skutek działalności Wielkiego Zderzacza Hadronów nasz wszechświat implodował podczas któregoś z eksperymentów a teraz żyjemy w alternatywnym, najbardziej zbliżonym do niego.

Czym jest ten „efekt”?

Otóż wiele osób, szczególnie w USA (głównie tam były prowadzone badania) uważało, że Nelson Mandela zmarł w południowoafrykańskim więzieniu jeszcze w latach 1980-tych. Tymczasem, jak MY wiemy, Mandela zdążył być prezydentem RPA i odszedł dopiero w 2013 roku.

Pamięć zbiorowa pewnej grupy ludzi może zatem wskazywać, że wskutek kosmicznej wręcz katastrofy doszło do przeniesienia świadomości ludzi do najbardziej zbliżonego świata. Przypominam, że wg fizyków kantowych świadomość istnieje niezależnie od aktualnego nośnika fizycznego.

Również uznawany za największego geniusza przełomu XX i XXI wieku Stephen Hawking nie wykluczał, że eksperymenty z bozonem Higgsa mogły się źle skończyć i nawet nie zauważyliśmy, że nasz wszechświat przestał istnieć.

Czy jednak efekt Mandeli to jedyny ślad istnienia Wieloświata?

Przecież teraz, dosłownie na naszych oczach, lansowana jest alternatywna historia.

Ukraina wedle niej jest najstarszym słowiańskim państwem, o historii sięgającej co najmniej 1000 lat.

W naszej rzeczywistości Ukraina na arenie dziejów próbowała zaistnieć w 1918 roku, jednak w miarę trwale udało jej się to dopiero w 1991.

Co to może oznaczać?

W naszym świecie konflikt rosyjsko-ukraiński w praktyce oznacza trwające już piąty rok przepychanki graniczne.

Ale co mogło stać się w innym Świecie?

Wyobraźmy sobie przez chwilę Putina, który maksymalnie zdenerwowany oporem Ukraińców dosłownie ściera z mapy Kijów stosując taktyczne ładunki atomowe.

W ogniu ginie jakieś dwa, trzy miliony Ukraińców.

Ich świadomości wędrują do najbardziej zbliżonego Świata.

Stąd właśnie bierze się tak odmienne pojmowanie historii.

W ich Świecie istniała Wielka Ukraina, obejmująca ziemie od Opola po Don. I miała również 1000-letnią historię. Najwyraźniej jednak nagły atak rosyjski doprowadził do wyparowania milionów ludzi; ich jaźnie trafiły do naszego Uniwersum. Samego momentu Katastrofy jednak nie zauważyli.

Dlatego Ukraińcy pamiętają inną historię, niż reszta Świata.

17.07 2026

_____________________________________

* ]]>https://pressmania.pl/nasz-swiat-alternatywny/]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

historia wg Zelenśkiego

Wieloświat

Kategoria wpisu:

Humor i satyra

Co ci ludzie mają w głowie ?

zetjot — Fri, 17 Jul 2026 17:16:57 +0000

Chciałbym zwrócić uwagę państwa na dwa objawy szaleństwa w społeczeństwach zdominowanych przez politykę liberalną.

Jednym z sygnałów tego co się dzieje w umysłach ludzkich jest moda. W związku z tym proponuję zainteresowanie się tym, co przedstawia ten link:

]]>https://www.youtube.com/shorts/FoTWm-MEYaY]]>

Czy państwo zwrócili uwagę na kuriozalne dysproporcje jeśli chodzi o stroje męskie i damskie ? Jest to rzecz trudna do wytłumaczenia w sposób racjonalny.

Jest to dość istotny problem, związany ze zjawiskiem hiperseksualizacji,o czym świadczy fakt, że na tym tle dochodzi do konfliktu cywilizacyjnego między Zachodem a islamem.

Drugi sygnał wiąże się z naszym stosunkiem do psów. W Polsce nastąpiła eksplozja populacji psów. Mamy więc i psiecko i nowy obyczaj wprowadzania psów do sklepów spożywczych. Lubię psy i rozumiem ludzi, którzy litują się nad kundelkami z azylu lub tych, którzy podchodzą do kwestii bardziej profesjonalnie i preferują psy rasowe.

Natomiast nie pojmuję motywacji ludzi, którzy wyprowadzają na spacer pokraczne, kulące się charciki. Co stoi za decyzją o zakupie takiego potworka ? Aż tak Polska zeszła na psy ?

Takie są fakty i jak tu się dziwić szaleństwom w polityce. A to tylko niewielka próbka z listy kuriozów.

Interesuje mnie to, co się dzieje z mentalnością ludzi bo to jest zasadniczy motyw mego blogowania.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

moda

hiperseksualizacja

zderzenie cywilizacji

moda na psy

Kategoria wpisu:

Blog

Dlaczego KSeF nie szyfruje faktur end-to-end także w drugą stronę?

gps65 — Fri, 17 Jul 2026 12:18:21 +0000

We wpisie "]]>Nowe ustalenia w kwestii KSeF!]]>" opisałem podstawowy absurd architektury KSeF. Faktura wysyłana od podatnika do Ministerstwa Finansów idzie zaszyfrowana aplikacyjnie end-to-end. Czyli program księgowy podatnika szyfruje dokument tak, że pośrednia bramka bezpieczeństwa WAF Impervy nie jest w stanie odczytać treści faktury. Widzi ruch, widzi połączenie, widzi techniczne elementy komunikacji, ale samej faktury XML odczytać nie może.

Problem zaczyna się w przeciwnym kierunku!

Gdy podatnik pobiera fakturę z KSeF, dokument wraca z serwerów Ministerstwa Finansów jako XML chroniony tylko tunelem HTTPS. Dla zwykłego połączenia internetowego to jest bezpieczne, bo HTTPS szyfruje transmisję między klientem a serwerem. Tyle że w tym przypadku po drodze stoi bramka WAF Impervy. I ten WAF analizuje ruch aplikacyjny, więc widzi ten ruch po odszyfrowaniu TLS. Inaczej byłby ślepy i nie mógłby pełnić swojej funkcji.

Powstaje więc naturalne pytanie: dlaczego Ministerstwo Finansów nie zrobiło szyfrowania end-to-end również w drugą stronę? Skoro podatnik potrafi zaszyfrować fakturę do Ministerstwa, to dlaczego Ministerstwo nie szyfruje faktury do podatnika?

Odpowiedź jest niestety skomplikowana.

W kierunku od podatnika do Ministerstwa sprawa jest łatwa. Wszyscy szyfrują do jednego odbiorcy, czyli Ministerstwa Finansów. Państwo publikuje swój klucz publiczny, a w ukryciu trzyma prywatny. Program księgowy bierze fakturę, szyfruje ją (hybrydowo) tym kluczem publicznym i wysyła. I tyle, jeden centralny odbiorca, jeden model kryptograficzny, jedna logika.

W drugą stronę sytuacja nie jest tak prosta.

Ministerstwo Finansów musiałoby szyfrować faktury do milionów możliwych odbiorców. Do przedsiębiorcy, jego księgowej, do biura rachunkowego, systemu ERP, pełnomocnika, pracownika z uprawnieniami, do następcy prawnego, do kilku podmiotów naraz. I każdy z nich musiałby mieć swój klucz publiczny, zarejestrowany, zweryfikowany, aktualny i powiązany z konkretnymi uprawnieniami.

To oznaczałoby stworzenie wielkiej krajowej książki adresowej kluczy kryptograficznych dla całej gospodarki!

Ktoś zakłada firmę — trzeba zarejestrować klucz. Firma zmienia system księgowy — trzeba zmienić klucz. Biuro rachunkowe dostaje pełnomocnictwo — trzeba dopuścić jego klucz. Biuro rachunkowe traci pełnomocnictwo — trzeba ten dostęp odwołać. Pracownik odchodzi — jego klucz trzeba unieważnić. Klucz się zgubił — trzeba odzyskać dostęp. Certyfikat wygasł — trzeba obsłużyć rotację. Spółka się przekształciła — trzeba zachować dostęp do starych faktur. A stare faktury zaszyfrowane dawnym kluczem nadal muszą być możliwe do odczytania przez uprawniony podmiot.

To nie jest zwykła funkcja w API. To jest cała infrastruktura kryptograficzna państwa — skomplikowana przede wszystkim dla podatników!

Problem jest jeszcze głębszy. Nie wystarczy pozwolić klientowi podać dowolnego klucza w żądaniu pobrania faktury. Gdyby tak było, pośrednia bramka WAF, widząc token autoryzacyjny klienta, mogłaby sama wysłać żądanie do KSeF i podać własny klucz. Serwer zaszyfrowałby fakturę do tego klucza, a bramka mogłaby ją potem odczytać. Szyfrowanie wyglądałoby poważnie, ale nie chroniłoby przed podmiotem stojącym na bramce.

Prawdziwe szyfrowanie end-to-end w drugą stronę musiałoby działać inaczej. KSeF musiałby szyfrować fakturę wyłącznie do wcześniej zarejestrowanego, zatwierdzonego klucza publicznego podatnika albo jego uprawnionego systemu. Token dostępu musiałby być powiązany z tym kluczem. Żądania musiałyby być podpisywane albo zabezpieczone tak, by pośrednik widzący sam token nie mógł udawać klienta.

To jest możliwe. Tylko że to jest wielokroć droższe niż to, co jest obecnie, skomplikowane dla podatników, trudne w utrzymaniu i koszmarne organizacyjnie. Wymagałoby obsługi kluczy, pełnomocnictw, rotacji, utraty dostępu, odwołań, historii, wyjątków, migracji i sporów. Państwo musiałoby nie tylko przechowywać faktury, ale zarządzać kryptograficzną tożsamością całej gospodarki.

W normalnej architekturze na całym świecie takiego potwora się nie buduje, bo nie ma takiej potrzeby. Wystarcza HTTPS. Serwer państwowy rozmawia z klientem przez szyfrowany tunel, a bramka WAF należy do zaufanej infrastruktury operatora systemu. Jest częścią tego samego organizmu. Nie jest zagranicznym pośrednikiem stojącym między podatnikiem a państwem. O ile korzystanie z globalnych dostawców bezpieczeństwa jest na świecie powszechne, o tyle oddawanie zagranicznemu podmiotowi terminacji ruchu dla tak krytycznego systemu, w którym płyną jawne dane całej gospodarki, stanowi ogromne i niepotrzebne ryzyko.

Istotą problemu KSeF nie jest samo to, że Ministerstwo Finansów nie zbudowało skrajnie skomplikowanego szyfrowania end-to-end w obie strony. Problemem jest to, że zrezygnowano z takiego szyfrowania w kierunku od Ministerstwa do podatnika, a jednocześnie ustawiono na bramce zewnętrznego, zagranicznego operatora WAF.

Gdyby ta bramka była w pełni polska, państwowa, pod całkowitą kontrolą krajowej infrastruktury, wszystko byłoby dużo prostsze. W ogóle szyfrowanie aplikacyjne E2E nie byłoby potrzebne, szyfrowanie HTTPS by wystarczyło. Jednak gdy bramkę obsługuje amerykańska firma Imperva, z zapleczem badawczo-rozwojowym w Izraelu, należąca do francuskiego koncernu zbrojeniowo-technologicznego Thales, działającego m.in. w sektorze wywiadowczym, sytuacja zmienia się zasadniczo. To, co w normalnym systemie byłoby technicznym uproszczeniem, tutaj staje się problemem suwerenności cyfrowej.

Ministerstwo wybrało prostszy model: faktura do KSeF jest szyfrowana aplikacyjnie, faktura z KSeF wraca jako XML po HTTPS. Ten model byłby zrozumiały, gdyby cała ścieżka zaufania była krajowa. Jednak nie jest. Na tej ścieżce stoi zagraniczna bramka WAF, która z definicji musi analizować ruch aplikacyjny.

Dlatego komunikaty Ministerstwa są tak mylące. Mówią o szyfrowaniu tak, jakby rozwiązywało cały problem. Tymczasem szyfrowanie działa mocno w jedną stronę — od podatnika do KSeF. W drugą stronę, przy pobieraniu faktury, ochrona sprowadza się do HTTPS, a ten HTTPS przechodzi przez bramkę WAF.

To nie jest drobiazg techniczny. To jest cała różnica między systemem, w którym państwo samo chroni dane swojej gospodarki, a systemem, w którym państwo oddaje strategiczny punkt widzenia zewnętrznemu pośrednikowi, do którego logów dostęp mogą dostać wywiady gospodarcze trzech państw: Francji, USA i Izraela.

Grzegorz GPS Świderski
]]>https://Twitter.com/gps65]]>
]]>https://t.me/KanalBlogeraGPS]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

gps65

KSeF

Kategoria wpisu:

Gospodarka

Narodowy Dzień Pamięci 11.07.2026.

MoherJ — Fri, 17 Jul 2026 07:34:24 +0000

Narodowy Dzień Pamięci o Polakach - Ofiarach Ludobójstwa dokonanego przez OUN i UPA na ziemiach wschodnich II Rzeczypospolitej Polskiej - 12.07.2026.

Nie o zemstę, lecz o pamięć i krzyż nad grobem wołają ofiary…
– Pamięć, historia i prawda o ludobójstwie wołyńskim kształtują przyszłość – mówił Prezydent Karol Nawrocki podczas wizyty w Radrużu na Podkarpaciu, gdzie z rodzinami ofiar i mieszkańcami powiatu lubaczowskiego oddał hołd Polakom pomordowanym przez OUN i UPA na ziemiach wschodnich II Rzeczypospolitej Polskiej.
Niech Pan Bóg da wieczny pokój i spokój wszystkim ofiarom ludobójstwa wołyńskiego, niech ma w opiece wspaniałe rodziny, niech Bóg da mądrość przywódcom świata i Polski, i Ukrainy, i całej Europy. Nie mylmy nigdy, Drodzy Państwo, pojednania z amnezją, pojednania z zapomnieniem. Potrzebujemy dzisiaj prawdy, pamięci dla lepszej przyszłości w XXI wieku – bez ludobójców i bez ludobójczych symboli.
Niech Bóg błogosławi Polsce. Niech żyje Polska.
Karol Nawrocki

Prezydent Andrzej Duda podpisał 2.07 ustawę z dnia 4 czerwca 2025 r. o ustanowieniu 11 lipca Narodowym Dniem Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa dokonanego przez OUN i UPA na ziemiach wschodnich II Rzeczypospolitej Polskiej.
Święto upamiętnienia ofiary rzezi wołyńskiej i innych mordów dokonanych na obywatelach II Rzeczypospolitej przez ukraińskich nacjonalistów. 11 lipca to rocznica tzw. krwawej niedzieli, będącej punktem kulminacyjnym masowych eksterminacji polskiej ludności cywilnej na Wołyniu przez OUN, UPA, wspieranych przez lokalną ludność ukraińską.
83. lata temu, UPA dokonała skoordynowanego ataku na polskich mieszkańców 150 miejscowości na Wołyniu. Była to kulminacja trwającej już od początku 1943 r. fali zbrodni na Polakach, w której wyniku na Wołyniu i w Galicji Wschodniej zginęło ok. 100 tys. osób. Zbrodnie na Polakach były niejednokrotnie dokonywane z niebywałym okrucieństwem, ludzi palono żywcem, wrzucano do studni, używano siekier i wideł, ofiary wymyślnie torturowano przed śmiercią, gwałcono kobiety.
"Na Wołyniu w 1943 r. wymordowano prawie 60 tys. Polaków. Wiele polskich wsi zostało zrównanych z ziemią. Dziś nie ma po nich śladu. Na początku 1944 r. ludobójstwo rozpętało się w sąsiednich województwa. Tutaj zginęło kolejne 100 tys. osób. Nie licząc więc pomordowanych Żydów nacjonaliści ukraińscy zgładzili prawie 150 tys. Polaków oraz dziesiątki tysięcy swoich rodaków. Do dziś większość z ofiar nadal nie ma swoich grobów i upamiętnień".
Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski dla Wirtualnej Polski
– „Marzyłam, żeby umrzeć od kuli, a nie od siekiery. Pamiętam to dobrze, ojciec nas uczył – nie dajcie się złapać. Biegnijcie. Nie kłaść się, nie zatrzymywać. Kto się zatrzyma, będą go torturować” – wspominała Sabina Czapiga, siostra kosmonauty Mirosława Hermaszewskiego.
- "Myślę o matkach, które patrzyły na śmierć swoich dzieci. O dzieciach zabijanych na oczach rodziców. O całych polskich rodzinach i wioskach, które zostały doszczętnie zniszczone tylko dlatego, że były polskie. Dzisiaj, 11 lipca, w rocznicę Krwawej Niedzieli, wspominamy ofiary ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów z OUN i UPA. Jednak sama pamięć nie wystarczy. Wciąż gloryfikowani są ludzie i organizacje odpowiedzialne za te zbrodnie. Wciąż tysiące polskich ofiar czekają na odnalezienie, ekshumację i godny pochówek. Dlatego apeluję: podpisz petycję „STOP banderyzmowi”! Stop kultowi morderców z UPA! Domagamy się zakazu propagowania w Polsce ideologii OUN-B i UPA. W naszym kraju nie może być miejsca na kult sprawców ludobójstwa dokonanego na Polakach. Zwyrodnialcy nie mogą być uzanawani za bohaterów. To hańba i odrażające zakłamanie. Nie możemy na to pozwolić" - Blanka Bąkiewicz.

10 lipca w Dzierżoniowie na Cmentarzu Komunalnym odbyły się uroczystości z okazji 83. rocznicy ludobójstwa dokonanego na obywatelach Polski na ziemiach wschodnich II RP. Rozpoczęły się hymnem państwowym, po czym nastąpiły przemówienia okolicznościowe, zapalenie zniczy i złożenie wiązanek kwiatów, zakończyły się odśpiewaniem Roty.
W niedzielę 12 lipca odprawiono Mszę Świętą w kościele pw. Królowej Różańca Świętego w Dzierżoniowie. Była ona sprawowana w intencji ofiar ludobójstwa banderowskiego na Kresach. Po mszy odbyło się spotkanie modlitewne przed pomnikiem upamiętniającym pomordowanych duchownych. "Z rąk ukraińskich nacjonalistów ginęli polscy duchowni. Masakry nie przeżyło 180 z nich, w tym klerycy i siostry zakonne. Wielu zamordowano w sposób wyjątkowo okrutny ks. Karola Barana przepiłowano na pół w drewnianym korycie. Innych zarąbano siekierami przy ołtarzu w czasie sprawowania liturgi".
]]>(https://wiadomosci.wp.pl/niechlubna-rola-duchownych-w-rzezi-wolynskiej-dlaczego-doszlo-do-ludobojstwa-6125757413172865a)]]>
W uznaniu działalności na rzecz Kresów prezes Stowarzyszenia Kresowian w Dzierżoniowie Florian Kuriata, wręczył proboszczowi ks. prałatowi Zygmuntowi Kokoszce, Medal Pamięci i Wierności Kresom II Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślił, że to wyraz uznania za utrwalanie pmięci o ludobójstwie Wołyńskim, na terenie parafii powstał pierwszy pomnik na Dolnym Śląsku upamiętnający bestialsko pomordowanych duchownych katolickich.

Przerwane Eucharystie

Msze niedzielne na Wołyniu już trwały, gdy banderowcy na świątynie napadały.
Wtedy Nabożeństwa były już rozpoczęte, zbezczeszczano rzezią, - obrzędy święte.
„Te Deum laudamus"... rozbrzmiewało, gdy siekierami ludzi pod chórem rąbano.
Ksiądz hostię świętą podnosił do góry, wtedy bandyta zarąbał kapłana, ponury.

Przerwane Msze Święte - nadal trwają a pomordowani Polacy - ciągle żądają,
ukończenia tych Mszy przerwanych i Eucharystii niedokończonych.
Straszliwa masakra, krew płynęła schodami, płacz i jęki konających, ludzie się tratowali.
Żywych dobijano siekierami a potem granatami. po tej rzezi kościół z ciałami, - benzyną spanli.

Te tragiczne zdarzenia nam opowiedział, jeden, będący w kościele, co sam ocalał.
Ukryty na poddaszu między krokwiami, a potem pod martwymi ludzkimi ciałami.
Gdy banderowcy odeszli, po dokonanej zbrodni, odzyskał przytomność, ocierając krew ze skroni.
Pod osłoną nocy opuścił swoją świątynię spaloną, miejsce straszliwej zagłady i Mszę niedokończoną.

Wiedziony wielką chęcią ocalenia swego życia, aby przekazać obraz straszliwego ludobójstwa.
Jakie tej Niedzieli, 11 lipca 1943 r. zostało dokonane, aby nigdy nie zostało powtórzone i zapomniane!!!

Mieczysław Habuda, ps. Hardy Kędzierzyn-Koźle, 30.08.2024 r.

"Nie o zemstę, lecz o pamięć i prawdę wołają ofiary" - Wołyń 1943 r.
Cześć i chwała ofiarom ludobójstwa wołyńskiego. Niech żyje wolna Polska!
Szczęść Boże

]]>https://www.krs-dzierzoniow.pl/strony/kn26.html]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Narodowy Dzień Pamięci o Polakach

Kategoria wpisu:

Jak kupić 60 000 mieszkań bez kredytu?

Independent Trader — Fri, 17 Jul 2026 06:32:16 +0000

Większość ludzi myśli, że aby zarabiać na nieruchomościach, trzeba mieć setki tysięcy złotych na wkład własny i użerać się z lokatorami. A co, jeśli powiem Ci, że możesz zostać współwłaścicielem 60 tys. mieszkań w USA za ułamek tej kwoty, a prawo zmusza zarządzające nimi firmy do przekazywania akcjonariuszom co najmniej 90% dochodu?

]]>W dzisiejszym materiale]]> wyjątkowo przeanalizuję dwa sektory. Pierwszy z nich to nieruchomości. Znajdziemy w nim firmy zajmujące się wynajmem, zarządzaniem nieruchomościami oraz działalnością deweloperską. Drugi to sektor usług komunikacyjnych. Jego skład może zaskakiwać, ponieważ kojarzy się głównie z telefonami, światłowodami i dostarczaniem internetu, a w praktyce obejmuje również firmy działające w reklamie, filmach, serialach czy grach komputerowych.

Najważniejszą zasadą ]]>serii dywidendowej]]> jest staranny wybór spółek. Szukam przedsiębiorstw, które rozwijają swój biznes, a jednocześnie regularnie zwiększają dywidendę. Nie interesują mnie firmy oferujące wysokie wypłaty dla akcjonariuszy, jeśli nie stoją za nimi realne perspektywy dalszego wzrostu.

Jak wiecie z poprzednich odcinków tej serii, gospodarka dzieli się na 11 sektorów. Dziewięć z nich mamy już za sobą (oznaczone czerwona ramką na poniższej grafice).

Podział gospodarki na 11 sektorów. Źródło: ]]>https://www.msci.com/indexes/index-resources/gics]]>

Do przeanalizowania pozostały nam więc dwa sektory: nieruchomości oraz usługi komunikacyjne. Zaczniemy od pierwszego z nich, który jest znacznie bardziej zróżnicowany, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.

Co obejmuje sektor nieruchomości?

Sektor nieruchomości możemy podzielić na dwie główne grupy:

REIT-y, czyli fundusze inwestujące w nieruchomości. Dzięki specjalnym regulacjom nie muszą płacić podatku dochodowego, ale w zamian są zobowiązane do wypłaty akcjonariuszom minimum 90% dochodu. To sprawia, że są interesującym wyborem dla osób szukających powtarzalnych dywidend. REIT-y dzielą się również według branż, w których działają. Mogą wynajmować hotele, mieszkania, magazyny, a nawet centra danych. Przykładami takich firm są Realty Income oraz Iron Mountain.
Spółki deweloperskie, firmy zarządzające nieruchomościami i całymi portfelami nieruchomości, a także pośrednicy uczestniczący w ich finansowaniu, kupnie lub sprzedaży. Reprezentantami tej grupy są m.in. Howard Hughes Holdings oraz Lennar Corporation.

Na co zwracać uwagę, inwestując w sektor nieruchomości?

Sektor nieruchomości jest bardzo zależny od stóp procentowych. Działające w nim spółki są często mocno zadłużone, ponieważ przy inwestycjach posiłkują się kredytem. Kiedy stopy procentowe rosną, koszty obsługi długu potrafią zwiększyć się bardzo szybko. Dobrym przykładem jest polski rynek mieszkaniowy.

Załóżmy, że we wrześniu 2021 roku zaciągnąłeś kredyt na 25 lat w wysokości 300 tys. zł.. Początkowo rata wynosiła około 1300 zł. W ciągu kolejnego roku stopy procentowe wzrosły z 0,1% do 6,75%, a rata zwiększyła się do około 2500 zł, czyli niemal dwukrotnie. Gdy stopy rosną, firmy z branży mają mniej klientów, ponieważ część z nich traci zdolność kredytową, a jednocześnie wyższe koszty finansowania negatywnie wpływają na marże. Spadek stóp działa odwrotnie: obniża koszty i poprawia dostępność kredytów, co sprzyja spółkom nieruchomościowym.

Lokalizacja, lokalizacja i jeszcze raz lokalizacja. To trzy ]]>najważniejsze rzeczy w inwestowaniu]]> w nieruchomości. Trzeba zwracać uwagę na to, gdzie firma prowadzi działalność i jakie są perspektywy danego regionu. Czego innego możemy oczekiwać po Nowym Jorku, a czego innego po wyludniających się miastach przemysłowych w USA. Inwestując w spółki giełdowe, nie mamy takiej swobody jak osoba, która może kupować mieszkania wyłącznie w kilku największych i rozwijających się miastach. Lokalizacja pozostaje jednak jednym z kluczowych czynników sukcesu.

Pomiędzy poszczególnymi rodzajami REIT-ów występują ogromne różnice. Inaczej zachowują się podmioty wynajmujące mieszkania, które zaspokajają podstawową potrzebę i zwykle mogą liczyć na dość stabilny popyt, a inaczej właściciele biurowców, których znaczenie spadło w epoce pracy zdalnej. Jeszcze inną charakterystykę mają galerie handlowe, centra logistyczne czy centra danych.

REIT-y cechują się stosunkowo ]]>wysoką stopą dywidendy]]>. Ze względu na obowiązujące ulgi podatkowe są zmuszone dzielić się znaczną częścią dochodu z akcjonariuszami. Dzięki temu mogą być atrakcyjne dla inwestorów szukających kwartalnych, a czasem nawet miesięcznych wypłat.

REIT-y są znacznie bardziej zmienne niż mieszkania na wynajem. Mieszkania nie są notowane publicznie, mają niską płynność i nie sprawdzamy ich ceny każdego dnia. REIT-y znajdują się na giełdzie, więc ich kurs zmienia się co kilka sekund. Dla części inwestorów może to być problem. Osoby śledzące tę serię są już zapewne oswojone ze zmiennością aktywów giełdowych, ale warto o niej pamiętać, ponieważ REIT-y często porównuje się z bezpośrednim wynajmem mieszkań.

REIT-y zarabiają przede wszystkim na czynszach, dlatego ogromne znaczenie mają obłożenie nieruchomości, długość umów oraz liczba i jakość najemców. Lepiej, aby REIT wynajmował garaże lub lokale socjalne i miał niemal pełne obłożenie, niż oferował luksusowe nieruchomości w centrach drogich miast, z których większość stoi pusta.

Wybierając najlepsze spółki do tej serii, analizuję kilka parametrów. Sprawdzam, od ilu lat firma podnosi dywidendę, jaki procent jej przychodów pochodzi spoza USA, jaką ma kapitalizację, w jakim tempie zwiększa wypłaty oraz jaka część zysku trafia do akcjonariuszy.

]]>Czytaj dalej: Jak kupić 60 000 mieszkań bez kredytu?]]>

]]>P/E vs ROIC – którym wskaźnikiem warto się kierować?]]>

Autor: ]]>Karol Natonik]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

WOŁYŃSKIE LARUM

Aleszumm — Thu, 16 Jul 2026 23:20:32 +0000

WOŁYŃSKIE LARUM

Niedawne przemarsze przez Lwów zwartych ukraińskich formacji młodzieżowych (nasuwających porównanie do hitlerjugend) ku czci banderowskich zwyrodnialców z formacji OUN/UPA, które wymordowały ok. 200 tys. niewinnych Polaków w ramach czystki etnicznej na Kresach, są skandalem na skalę międzynarodową.

Ukraina, fetująca co i rusz pamięć o swoich nacjo-faszystach, których nieprzedawniające się zbrodnie zwane są w jęz. prawnym po angielsku genocide, i Polska tzw. waaadza, kładąca uszy po sobie wobec tak bezczelnego postępowania merostwa w byłym polskim mieście (przy aspiracji wstępowania Kijowa do Unii Europejskiej po pasie transmisyjnym z Warszawy) – takie skandaliczne zachowania winny być wydarzeniami bulwersującymi opinię publiczną ponad granicami i rozsądnymi poglądami opartymi na doświadczeniu historycznym. Trzeba więc stale i gdzie się da kłuć „pogrobowców” bestialstwa na Zabużanach przypominaniem o wstrząsającej prawdzie – n a s z y m holokauście wygumowywanym na siłę przez Brukselę et consortes. Męczennicy rozszarpani żywcem przez tryzubowców na wschodnich rubieżach II Rzeczpospolitej upominają się, byśmy jednoznacznie odrzucili owe współczesne postpolityczne szemrane zmowy z ich faryzejskim pseudowartościowaniem!

Kiedy 11 lipca b.r. wchodziłem do przyciemnionej sali kina „Światowid” w Katowicach z głośników dochodził lament godzinek – kobiecy zaśpiew modlitewny, melorecytacja litanii krzywd, które płaczka przedstawia Bogu, zrozpaczona nad losem bliskich. Bez słów czuło się, że czeka mnie przeżycie, które jest w tytule zaproszenia: RAPSOD, czyli antyczny utwór liryczny – podniosły, żałobny i smutny.

Czy pamiętasz Panie Boże

Nad Wołyniem łunę krwawą

I ten krzyk z płonącej chaty

Mordowanych przez sąsiadów...

Film Dariusza Marka Srzednickiego pt. „Ukraiński rapsod” to dokument z inscenizowanymi epizodami. Jego produkcję rozpoczęto na przełomie lutego i marca 2011 roku – opowiedział o swym dziele kinomanom autor scenariusza i zarazem reżyser. Przeprowadzono dwa castingi oraz wybrano plenery. Początkowo realizacja filmu miała odbywać się na terenie Ukrainy, ale zmieniono zamiar i zaadaptowano miejsca niedaleko Wrocławia i Opola (skansen). Część zdjęć nagrywano również w pomieszczeniach Polskiego Radia Wrocław. Pierwszy klaps na planie zdjęciowym padł w czerwcu 2011 roku. Całej ekipie technologia 3D nie ułatwiała zadania z uwagi na „płaski materiał dokumentacyjny”. Natomiast doskonała pogoda pozwoliła sprawnie kręcić sceny. Premiera filmu miała miejsce w lutym 2012 roku w Multikinie „Pasaż Grunwaldzki” we Wrocławiu.

Autor, warszawski historyk, świetnie zorientowany w okresie międzywojnia, poprzedził seans szerokim nakreśleniem politycznego tła, które w efekcie doprowadziło do straszliwych mordów na terenach Wołynia i Małopolski Wschodniej II Rzeczpospolitej. Szacowane na 120 – 200 tys. ofiar zbrodnie nacjonalistów spod znaku tryzuba, dokonane za aprobatą Sowietów i Niemców, miały na celu czystkę etniczną Polaków w naszym kraju, który został napadnięty praktycznie z trzech stron: wzięty w kleszcze od zachodu i wschodu przez armie najeźdźców, miał dodatkowo skrytobójczego wroga – najbliższego sąsiada – obywatela-zdrajcę zza płotu czy miedzy.

Okrucieństwo band OUN-UPA, wyeskalowane prymitywną ideologią do niewyobrażalnych rozmiarów, jest na filmie ukazane w postaci starych sepiowanych zdjęć, które mają zatrważający wydźwięk. Reżyser kontrastuje te czarno-białe kadry kaźni – rozczłonkowane ciała, zmasakrowane glowy i tułowia, zwęglone korpusy, zamęczone dzieci, skromne pochówki – widokówkami pięknego pejzażu, niczym kartkami w przeglądanym rodzinnym albumie. Ten „familiarny” zabieg czyni dokument wciagającym, budzącym współczucie, transfokuje tragedię ku sercu. „Można udawać, że nic się nie stało wierząc, że zamilkły groby, a zgliszcza porosły zielskiem i chwastami, a świadkowie odchodzą. Nie można jednak żyć krzykiem sumienia, które każde zło wypomina i oskarża” – przypomniały mi się słowa arcybiskupa lwowskiego Mieczysława Mokrzyckiego.

„Ukraiński rapsod” ukazuje ludobójstwo dokonane przez UPA na Polakach od strony ludzi, którym udało się uniknąć śmierci. Traumatycznymi wspomnieniami dzielą się prawdziwi, niejako ostatni żyjący świadkowie tej apokalipsy. Ze ściśniętym gardłem, cedząc słowa, opowiadają nam o przeżytym piekle i wyjściu z otchłani, a my na widowni słuchamy tego jak porażeni. Bogusława Kędzierska, Monika Śladlewska, Szczepan Siekierka, Czesław Filipowski, Kazimierz Kobylarz, Mieczysław Seredyński – to ocaleni cudem oskarżyciele przed trybunałem, który, choćby symbolicznie, należałoby powołać (a pewnie w końcu kiedyś taki „norymberski proces” nad ukraińskimi nazistami się odbędzie...), bo takie zbrodnie przeciw ludzkości się przecież nie przedawniają. Naukowym objaśnianiem oglądanych zdarzeń dzielą się z ekranu Liliana Ciepłoch – prokurator IPN oraz Ewa Siemaszko – badaczka ludobójstwa.

Dariusz Srzednicki interesująco złamał konwencję filmu dokumentalnego, opartego na prezentowaniu zdjęć, rękopisów, maszynopisów i pamiątek oraz wypowiedzi świadków. Z myślą o młodym odbiorcy wprowadził do scenariusza inscenizacje niektórych zbrodni, które miały wtedy miejsce na Wołyniu. Zdarzenia dzieją się symultanicznie, mają krótkie fabuły, ale te epizody jeszcze mocniej unaoczniają widzom, co tam się działo – zezwierzęcenie oprawców nie do opowiedzenia! Ożywione fotografie i udokumentowane wydarzenia mają charakter tak wymowny, bo oparty na zdradzie i zbydlęceniu ukraińskich napastników, że przed projekcją na ekranie umieszczono ostrzeżenie skierowane do osób wrażliwych przed brutalnymi scenami, które będą wyświetlane.

Wspaniała, wzniosła, momentami funeralna muzyka (autorstwa Bartosza Sochy) ma charakter konfesyjny. Dzieło rozpoczyna i zamyka pieśń Lecha Makowieckiego pt. „Wołyń 1943” – wiersz-modlitwa za niewinną męczeńską śmierć rodaków, tren błagalny o przechowanie ich losu w pamięci potomnych jako memento mori: przebaczcie dopiero na gruncie prawdy, gdy Ukraińcy głośno przyznają się do winy i zechcą wykonać choćby minimalne zadośćuczynienie, czyli potępią swoich zbrodniarzy i przestaną stawiać im pomniki.

Scena, kiedy opowiadający świadek, pan Mieczysław Seredyński, nagle wspomina mord na bliskiej mu kobiecie i dławi się od stłumionych łez, a jego drgająca krtań sygnalizuje nieuchronny wybuch płaczu, gdzie nagle wszystko to reżyser podkreśla wygumowaniem dźwięku, interwałem straszliwej ciszy, przejmuje taką grozą, że tego momentu z filmu nie wymaże się z pamięci do końca życia.

Obchody 70. rocznicy polskiego holokaustu na Kresach uczczono w Katowickim kinie „Światowid” przedpremierowym pokazem tego ważnego filmu (producent Cinema Factory, Wrocław 2012). Dzieło Srzednickiego (niskobudżetowe, zrobione za pieniądze ze zrzutek, co nie dziwi, bo Polską nadal rządzą „pseudoelektoralni okupanci”) będzie dopiero, mam nadzieję, szerzej rozpowszechniane (tutaj miało miejsce 13. jego oglądanie w gronie specjalnie zaproszonych widzów). Seans trwa 40 minut. Warto otworzyć kolejnemu ważnemu reżyserowi-historykowi, tak jak Grzegorzowi Braunowi, drzwi do klubów (np. „Gazety Polskiej”) oraz środowisk patriotycznych. Trzeba zrobić wszystko, by ten edukacyjny obraz dotarł do dzieci i młodzieży, do szkół i domów kultury, by pamięć o rzeziach kresowych została przekazana wnukom.

Po seansie odbyła się dyskusja z reżyserem, dzielono się wrażeniami, padło też pytanie o „ukraińską agenturę” tolerowaną w niektórych ówczesnych państwach za miedzą. Historyk wyjaśnił m.in. politykę zagraniczną przedwojennej Czechosłowacji wobec Polski (opartą w jakimś sensie na historycznej idiosynkrazji), po cichu przyzwalającą w Pradze na rekrutowanie i przenikanie „banderowskich podżegaczy” przez granicę z Galicją. Nauczyciel z katowickiego liceum im. A. Mickiewicza zaproponował rozpowszechnianie tego filmu na Ukrainie, gdzie jeździ z uczniami w celach pojednania i nie widzi tam wrogości. Reżyser nie zgodził się z tym stwierdzeniem, podkreślił stale drzemiący w tym narodzie pierwiastek nacjonalizmu. Nieoczekiwanie zabrała głos z sali Ukrainka, anglistka przebywająca w Polsce, Tetiana Rozłutska, która stwierdziła bez ogródek, że o ludobójstwie ukraińskich nacjonalistów nie ma ani słowa w żadnym podręczniku szkolnym i akademickim w jej kraju. Natomiast stale nagłaśnia się zasługi ideologów nienawiści i samych zbrodniarzy. I ona właśnie robi wszystko, by prawda dotarła do jej rodaków, bo dopiero na jej fundamencie możemy zrobić dobry, poważny krok ku pojednaniu. Nie muszę dodawać, że po tak śmiałej deklaracji ta drobna, odważna dziewczyna otrzymała burzę oklasków.

Porastają chwastem zgliszcza,
groby toną w bujnej trawie,
Jutro już nie będzie komu
świeczki za Nich tu postawić.

Film dokumentalno-fabularny "Ukraiński Rapsod" jest już dostępny w sprzedaży. Kopia filmu na krążku DVD jest w wersjach 3D i 2D (do wyboru w menu płyty dvd). Cena filmu – 35 zł plus przesyłka: listem zwykłym poleconym – 8 zł (przedpłata na konto); za pobraniem – 13 zł. Zainteresowanym podajemy kontakt: biuro@cinemafactory.eu

Lech Makowiecki
Wołyń 1943

Czy pamiętasz Panie Boże
Nad Wołyniem łunę krwawą
I ten krzyk z płonącej chaty
Mordowanych przez sąsiadów.
Chyba byłeś w tamtej porze
Gdzieś po innej stronie świata,
Bo byś pewnie się zasmucił i przystanął i zapłakał...

Czy słyszałeś modłę Panie,
Oczy ojca czy pamiętasz,
Gdy hańbili córkę jego
Banderowcy jak zwierzęta...
On na drzwiach ukrzyżowany
Błagał "Zmiłuj się nad nami!"
Zlitowali się oprawcy
Skłuli oczy bagnetami...

Czy widziałeś Ojcze Święty
Patrząc z góry przez firmament
Dzieci śliczne jak aniołki
Na sztachety powbijane...
Kto je teraz poprowadzi
Na spotkanie z Tobą Boże,
One przecież takie małe
Zbłądzą same w tych przestworzach...

Czy spamiętasz Panie Świata,
Męczenników tych z Wołynia,
Umierali z myślą o Tej,
która nigdy nie zaginie.
Polska o nich zapomniała,
rozpłynęła się w oddali,
Czasem drżąca ręka starca
świeczkę jeszcze tu zapali.
Porastają chwastem zgliszcza,
groby toną w bujnej trawie,
Jutro już nie będzie komu
świeczki za Nich tu postawić.

]]>http://www.youtube.com/watch?v=KDK2AVGobdA&feature=player_detailpage]]>

Źródła:

]]>http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=KDK2AVGobdA#t=0s]]>

Tekst-piosenki:

]]>http://teksty.org/lech-makowiecki,wolyn-1943]]>

Tekst ukazal się na łamach regionalnego tygodnika „Gazeta Śląska” nr 29 (19-26.07.2013).

oraz w sieci:

]]>http://www.radiownet.pl/#/publikacje/wolynskie-larum]]>

]]>http://www.fronda.pl/blogi/transfokacje/wolynskie-larum,34548.html]]>

]]>http://mikro-makro.nowyekran.net/post/96276,wolynskie-larum]]>

ZYGMUNT KORIS

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kraj

Kategoria wpisu:

Kraj

Jak dobrze być prezydentem USA, czyli sprzedaż crypto

Anna W. -PK — Thu, 16 Jul 2026 22:58:24 +0000

Prezydent Donald Trump zarobił ponad 1,2 miliarda dolarów na przedsięwzięciach związanych z kryptowalutami. Zyski te pochodziły z należącej do jego rodziny platformy World Liberty Financial oraz z pamiątkowych kryptowalut typu „meme coin”. Podczas gdy jego firmy osiągały ogromne zyski, szacunkowo milion obserwujących stracił miliardy dolarów, gdy wartość tych monet gwałtownie spadła.

Federalne sprawozdania finansowe ujawniły, że przedsięwzięcia Trumpa związane z kryptowalutami przyniosły ogromne przychody, przewyższające zyski z wielu jego tradycyjnych inwestycji na rynku nieruchomości. CIC Digital LLC: wygenerowała ponad 600 milionów dolarów ze sprzedaży tzw. memecoinów z wizerunkiem Trumpa. World Liberty Financial: uzyskała ponad 500 milionów dolarów ze sprzedaży nowych produktów cyfrowych, takich jak „tokeny zarządzające”.

Źródło zysku: Trump otrzymywał opłaty licencyjne i tantiemy za każdym razem, gdy dochodziło do obrotu tymi tokenami, co oznaczało, że zarabiał niezależnie od tego, czy wartość danej monety rosła, czy spadała.
Podczas gdy Trump osiągnął ogromne zyski, wielu jego zwolenników straciło pieniądze. Firmy zajmujące się analizą rynku kryptowalut donoszą, że blisko milion nabywców memecoina sygnowanego nazwiskiem Trumpa straciło łącznie ponad 3,8 miliarda dolarów, gdyż wartość tokena spadła o niemal 98% względem szczytowego poziomu.

Polityka rządu i krytyka.
Przedsięwzięcia te spotkały się z ostrą krytyką ze strony prawodawców i ekspertów ds. etyki, którzy wskazują na konflikt interesów. Od czasu objęcia urzędu Trump podjął szereg kroków w celu deregulacji rynku aktywów cyfrowych, co przyczyniło się do rozwoju branży kryptowalut. Jego działania obejmują: wypełnienie obietnicy wyborczej, aby uczynić Stany Zjednoczone „kryptostolicą planety”. Podpisanie rozporządzenia wykonawczego w sprawie utworzenia federalnego rezerwuaru aktywów cyfrowych.

Powołanie regulatorów sprzyjających kryptowalutom i rozwiązanie Ju.
Powołanie organów regulacyjnych przychylnych kryptowalutom oraz rozwiązanie zespołu Departamentu Sprawiedliwości zajmującego się egzekwowaniem przepisów w tym obszarze. W odpowiedzi na krytykę Biały Dom oświadczył, że prezydent nie zarządza osobiście swoimi inwestycjami cyfrowymi, a wszelkie działania podejmowane są w najlepiej pojętym interesie amerykańskiego społeczeństwa, aby zobaczyć, jak te tokeny kryptowalutowe funkcjonują w praktyce i w jaki sposób ich promotorzy wykorzystują szum medialny wokół technologii cyfrowych do ich sprzedaży:

============

Trump invested crypto gains in stocks and bonds as retail buyers lost on his risky ventures, filings show - The Globe and Mail

Ju.com | Crypto Exchange: Buy & Sell Bitcoin, Ethereum, and More

Trump gold dollar coin sparks ridicule: 'Even North Korea would be too embarrassed to do this'

https://niepoprawni.pl/blog/anna-w-pk/donald-trump-buduje-swoja-pamiec-h...

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Kiedy dywersyfikacja przestaje działać?

Independent Trader — Thu, 16 Jul 2026 06:27:15 +0000

Dywersyfikacja oznacza podzielenie pieniędzy między różne inwestycje, zamiast stawiania wszystkiego na jedną kartę. Portfel nie powinien zależeć od jednej spółki, jednej branży ani jednego scenariusza rynkowego. Dzięki temu błąd w pojedynczej inwestycji nie przekreśla wyniku całego portfela.

Problem w tym, że liczba pozycji potrafi dawać złudne poczucie bezpieczeństwa. Portfel może zawierać 30 spółek i kilka ETF-ów, czyli funduszy notowanych na giełdzie, a podczas krachu wiele z tych inwestycji może tracić z tego samego powodu.

Sama liczba aktywów w portfelu nie przesądza więc o jakości dywersyfikacji. Trzeba jeszcze sprawdzić, od czego zależą poszczególne pozycje i czy kilka z nich nie reaguje na te same czynniki. Takie zależności da się sprawdzić, a niektóre nawet policzyć.

Większy portfel nie zawsze jest bezpieczniejszy

Ryzyko specyficzne dotyczy jednej spółki. Może nim być utrata ważnego klienta, nieudany produkt, zbyt duże zadłużenie albo błąd zarządu. Gdy ]]>portfel]]> zawiera więcej różnych firm, problemy jednej z nich mają mniejszy wpływ na wynik całości.

Ryzyko systematyczne obejmuje natomiast dużą część rynku. Może wynikać z recesji, gwałtownego wzrostu stóp procentowych albo paniki na giełdzie. W takiej sytuacji wiele spółek może tracić jednocześnie, niezależnie od tego, ile pozycji znajduje się w portfelu.

Portfel z 30 spółkami zwykle wydaje się bezpieczniejszy niż portfel z 5 spółkami. Przy małej liczbie pozycji każda dodatkowa firma może wyraźnie zmniejszyć skutki pojedynczej pomyłki. W portfelu złożonym z kilku spółek problemy jednej z nich potrafią mocno obniżyć wynik całości.

Kiedy spółka z udziałem 20% straci połowę wartości, obniża wynik portfela o 10%. Przy udziale 5% taka sama strata zabiera z wyniku 2,5%.

Przejście od kilku pozycji do kilkunastu zwykle mocno ogranicza ryzyko pojedynczej firmy. Jedna pomyłka nie powinna już wtedy decydować o wyniku całego portfela.

Korzyść z dodawania następnych spółek stopniowo maleje. Różnica między 5 a 15 pozycjami może być bardzo duża. Różnica między 30 a 40 spółkami jest znacznie mniejsza.

Badania nie wskazują jednej właściwej liczby spółek. Meir Statman, ekonomista zajmujący się m.in. dywersyfikacją portfeli, przeanalizował w 1987 roku dwa sposoby budowy portfela. W jednym wariancie wyszło co najmniej 30 akcji, a w drugim 40. Nie jest to sztywna zasada, ponieważ wynik ]]>zależy od doboru spółek i sposobu mierzenia ryzyka]]>.

Duże znaczenie ma podobieństwo wybranych firm. Portfel złożony z 30 spółek technologicznych może nadal mocno zależeć od stóp procentowych i nastawienia rynku do jednego sektora. Kilkanaście przedsiębiorstw zarabiających na różnych częściach gospodarki może lepiej ograniczać część ryzyka, mimo że samych pozycji jest mniej.

Schemat edukacyjny. Niebieska krzywa pokazuje łączne ryzyko portfela. Jej spadek wynika z ograniczania ryzyka specyficznego wraz ze wzrostem liczby spółek, natomiast ryzyko systematyczne pozostaje. Dokładny przebieg zależy od doboru spółek i ich wzajemnych powiązań. Źródło: Opracowanie własne

Każda kolejna pozycja zabiera też coraz więcej czasu. Trzeba rozumieć działalność każdej firmy oraz śledzić jej wyniki, zadłużenie, marże, konkurencję i najważniejsze ryzyka. Przy 10 czy 15 spółkach można robić to dość dokładnie. Przy 50 albo 60 część portfela często jest znana tylko powierzchownie.

Im szerszy portfel, tym trudniej znaleźć kolejne pomysły o podobnej jakości. Próba zbudowania bardzo szerokiego portfela może prowadzić do kupowania firm słabszych, mniej zrozumiałych albo dodanych wyłącznie dlatego, że „czegoś jeszcze brakuje” do ]]>pełnej dywersyfikacji]]>.

Przy bardzo szerokim portfelu nawet najlepsze decyzje mają niewielki wpływ na wynik. Jeśli spółka z udziałem 1% podwaja swoją wartość, cały portfel zyskuje dzięki niej 1 pkt proc. Przy udziale 7–8% taki sam wzrost ma już realne znaczenie.

Większa pozycja oznacza oczywiście większą stratę w razie błędu. Skoncentrowany portfel wymaga lepszej analizy, większej dyscypliny i gotowości na mocniejsze wahania jego wartości.

Nie istnieje jedna właściwa liczba spółek. Portfel nie powinien być zbiorem przypadkowych pozycji ani zależeć od kilku ulubionych firm. Każda inwestycja powinna mieć w nim konkretną rolę. Może uzupełniać portfel o inny sektor, walutę, region albo źródło zysków.

Sama liczba pozycji nie mówi jeszcze, czy ryzyko rzeczywiście zostało rozłożone. Żeby to ocenić, trzeba sprawdzić, co może wpłynąć na wiele inwestycji jednocześnie.

Czytaj dalej: ]]>Kiedy dywersyfikacja przestaje działać?]]>

]]>Jak monitorować swój portfel inwestycyjny?]]>

Autor: ]]>Piotr Chuszno]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

TEORIA "DŁUGIEGO LONTU"

kokos26 — Wed, 15 Jul 2026 14:42:48 +0000

Afera goni aferę dostarczając nam coraz więcej dowodów na to, że żyjemy w rzeczywistości coraz bardziej przypominającej państwo mafijne. Interesy rządzących są chronione przez cały aparat państwa z dyspozycyjną policją, sądami, prokuraturą, służbami specjalnymi, rzeszą partyjnych urzędników i mediami wysługującymi się władzy. Z kolei ci, którzy alarmują o nieprawidłowościach i przestępstwach poddawani są prześladowaniom i represjom. Mafijna władza zamiast egzekwować prawo, twardo egzekwuje mafijną lojalność i omertę, czyli kodeks milczenia. Wylew kolejnych afer powoduje, że szybko zapominamy o tych wcześniejszych. W areszcie śledczym pod wyjątkowo dętymi zarzutami siedział dziennikarz Leszek Kraskowski, który ośmielił się opisywać w sposób wyjątkowo przystępny dla każdego udział Giertycha w aferze Polnordu. Dzisiaj przerabiamy aferę Dawidka Kacprzyka, a pewnie już za chwilę coraz głośniej będzie o ściganym przez Prokuraturę Europejską baronie Koalicji Obywatelskiej na Śląsku i zaufanym Tuska, Wojciechu Królu podejrzanym o przyjęcie 1,5 mln zł łapówek.

I oto w takiej sytuacji opublikowano sondaż Instytutu Badań Pollster według którego Koalicja Obywatelska zdobyłaby w wyborach 34,01 proc. głosów, Prawo i sprawiedliwość 26,17 proc., a Konfederacja 13,93. Przeglądałem komentarze w mediach społecznościowych i wcale nie dziwię się zaskoczeniu wielu osób tym, iż rządzący mimo serii afer są ciągle na czele. Oczywiście najprostszym wytłumaczeniem są podejrzenia o fałszowaniu sondaży, ale ja myślę, że powód może być zupełnie inny. Niemal każdy proces emocjonalny zmieniający nastawienie i poglądy wyborców przebiega powoli. Ten lont się właśnie pali, ale jest tak długi, że na detonację trzeba dość długo i cierpliwie poczekać. Poprzednim rządem Tuska i Koalicji PO-PSL również wstrząsały afery, a najgłośniejszą była „afera taśmowa” i siłowe wtargnięcie 18 czerwca 2014 r. funkcjonariuszy ABW do redakcji tygodnika „Wprost” w celu bezprawnego zarekwirowania nagrań pogrążających ekipę Tuska. Po tej akcji służb również zapanowało wielkie zdumienie, ponieważ poparcie dla rządzących nie spadało. Mało tego, na rok przed przegranymi przez PO-PSL wyborami sondaże były delikatnie mówiąc zaskakujące. W listopadzie 2014 r. PO miało poparcie 38 proc., a PiS 27 proc. Z kolej w grudniu 2014 r. na PO chciało głosować 43 proc. wyborców, a na PiS 28 proc. Jak pamiętamy w wyborach z 25 października 2015 roku PiS zwyciężył z wynikiem 37,58 proc. głosów, a na PO zagłosowało 24,09 proc.

Trudno dzisiaj powiedzieć czy rację mają ci przekonujący o manipulacjach wynikami sondaży, czy ci, którzy bardziej wierzą w to co nazwałem teorią „długiego lontu”. Trzeba sobie jednak powiedzieć, że w 2027 roku może być dużo trudniej o zwycięstwo niż w 2015. Musimy pamiętać, że od wybuchu pełnoskalowej wojny na Ukrainie Polska stała się miejscem niezwykłej aktywności obcych wywiadów. Choć dużo mówimy o wywiadzie rosyjskim, niemieckim i białoruskim to jednak jak szeptają spece od tych spraw dzisiaj w Polsce najbardziej ofensywny i agresywny jest wywiad ukraiński. Ciekawe jaki wpływ ukraińska agentura miała na wielką akcję zdrajców, którzy stanęli po stronie Zełenskiego i zaatakowali prezydenta Karola Nawrockiego za odebranie prezydentowi Ukrainy Orderu Orła Białego. Niemcom i Ukrainie bardzo zależy na przedłużeniu rządów Tuska i koalicji 13 grudnia, podobnie jak Rosji i Białorusi. Oni zrobią wszystko, aby tak się stało. Trudno oczekiwać, aby polskie służby im w tym jakoś energicznie przeszkadzały. Wybory 2027 to będzie wielki i decydujący bój o Polskę. Pozostaje nam tylko wierzyć, że ten długi lont cały czas się pali, a detonacja wyborczej bomby z opóźnionym zapłonem zmiecie ekipę Tuska ze sceny politycznej. Z ostrożności nie powiem, że zmiecie raz na zawsze, bo nie takie wskrzeszenia politycznych trupów w polskiej polityce się już zdarzały.

Tekst ukazał się w „Warszawskiej Gazecie”

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

wybory

sondaże

Kategoria wpisu:

Blog