natural born lover

aralik.. bugun itibariyle paris pek soguk.

zgizemk@gmail.com — Wed, 02 Dec 2009 01:28:00 +0000

normalde bu günlerde, çok çok önce, kar yagmasina tam 10 gun kalirdi.

bakalim bu kisacik sürede, yapmam gereken listelerimdekilerin üzerini çizip kagitlarini geri dönüsüm çöpüne atabilecek miyim? yoksa, uyku çok tatli gelip, ugc illimité karti ile filmlerden filmlere girip bir de üstüne pompidou grevinden dolayi, iyice eve mi yerlesecegim.. okudugum tek kitap, metroda giderkenki mitolojik günah keçilerini anlatan bölümler mi olacak? yoksa tüm bu oyalanmalardan çikip, yazilarimi kagitlara dökecek miyim? 25 yasina tüm bunlari bitirmis olarak girecek miyim?.. hmm?

..

zgizemk@gmail.com — Fri, 27 Nov 2009 22:50:00 +0000

it's never what you are,

but who you wanna be

it's never when it's near,

but always far away and complicated

it's never where you are,

but where you're looking at

that keeps you going

without stoping by.

talkin' on the road

zgizemk@gmail.com — Tue, 01 Sep 2009 13:17:00 +0000

gorkem on the road from zgizemk on Vimeo.

more pieces from france, this summer

zgizemk@gmail.com — Tue, 01 Sep 2009 13:10:00 +0000

pieces of côte d'azur

zgizemk@gmail.com — Thu, 27 Aug 2009 00:39:00 +0000

normandie

zgizemk@gmail.com — Tue, 25 Aug 2009 22:13:00 +0000

big thoughts are hiding in the sky

when your are "sur la plage"

nothing matters anymore

you don't want to come back

to the reality and everything hurts

even more.

kisses&summer'ies

zgizemk@gmail.com — Mon, 24 Aug 2009 15:10:00 +0000

morning eyes, no suprise

zgizemk@gmail.com — Sun, 16 Aug 2009 01:34:00 +0000

poppolling round

zgizemk@gmail.com — Tue, 09 Jun 2009 19:19:00 +0000

poppolling round from zgizemk on Vimeo.

lost human beings&the indian strings

zgizemk@gmail.com — Fri, 20 Feb 2009 18:48:00 +0000

brüksel-paris tren yolculuklarımın 1 saat 20 dakikalık mesafelerine ara verip otobüslerin saat eklentilerine katlanmayı seçtiğim günlerde, şaşılacak derece bir curcuna ortamının karanlık atmosferinde yol alırken okuduğum kuantum kitaplarımın içindeki bir oradalık, bir buradalık mikro fiziğinin büyüsünden başımı kaldırdığımda tanıştım onunla. bir gün, bir mochican'a, her ne kadar tek bir kızıldereli boyu söz konusu edilse de, "biliyor musun aslında sizin atalar türkmüş" demek isteğimin üzerinden çok geçmemişken, işte o karşımdaydı. 13 sayısının gizeminden, ispanyol katliamına, klan şefinin "uk" seslerinden, onu negatifliklerden koruyan dövmelerine kadar herşeyi sorduktan sonra yaşamı onlar kadar sevemediğimizi düşündüm. onların baktıkları tek şey gökyüzü, arzuladıkları şey biraz hava, biraz su, biraz toprak iken bitmeyen ihtiyaçlarımızla biz, içinde boğulduğumuz kaybetme korkularıyla boğuşmakta değil miyiz her sabah kalktığımızda?

401, 5e étage

zgizemk@gmail.com — Fri, 06 Feb 2009 12:26:00 +0000

what's like to be here..

next dream..

zgizemk@gmail.com — Fri, 23 Jan 2009 01:26:00 +0000

begins with this picture..

parti pour la vie..

zgizemk@gmail.com — Thu, 08 Jan 2009 22:13:00 +0000

paris pek soğuk! eskiye ait ne varsa, kışın burada yağan ilk karının altında erittim. tüm yüzler, tüm hisler, tüm o çok sevdiğim kelime gibi "reminisce"ler silindi. şimdi herşeyi baştan yaratma zamanı. hadi bakalım!

knitting trips

zgizemk@gmail.com — Thu, 18 Dec 2008 01:41:00 +0000

you always get worried of
me, meeting someone new coming by,
so the train rails melt in time.

i might be late sometime,
but i won't go away.

city limits&dreams

zgizemk@gmail.com — Sun, 14 Dec 2008 21:17:00 +0000

araba sürmeyi bilsem, şu an binip, her seferinde ne kadar güzel olduğunu kısa aralıklarla unutup tekrardan en sevdiğim şarkılarını dinlemeye başlamamla tüm parçalarını yeniden saatlerce tekrara aldığım radio dept. ile paris sokaklarının yağmurunda kaya kaya 24 24 24 diye ritim tutup gülerdim herhalde. çünkü gerçekten, ciddi olmak gerek.. 24.. çok büyük. artık gerçekten "yaş-lan-mak" bu. evlilik, çocuklar, sabit bir ev.. ve tüm bunlara pek uzak ben.. neden? çünkü evet.. hayallerim var..

pluies de paris

zgizemk@gmail.com — Tue, 09 Dec 2008 00:34:00 +0000

karsız kars

zgizemk@gmail.com — Wed, 19 Nov 2008 22:55:00 +0000

hayır, ne dize kadar beyaz, ne parmakları donduracak kadar ayaz..
alabildiğine uzanan duruluğunu ve yeniden kendime dönebilmiş olmayı sevdim orada.
bir de dünyaya şimdiden kırışık yüzlerle bakan tüm o güzel çocukları..

my new swedish electronic duo says:

zgizemk@gmail.com — Tue, 02 Sep 2008 23:51:00 +0000

"nights are really long there and i know that we belong there
yeah but nights are really long there
and i know that i belong there with you"

for the love of crabbies and aliens and bees

zgizemk@gmail.com — Mon, 01 Sep 2008 20:41:00 +0000

gravity changes, people still the same

zgizemk@gmail.com — Thu, 31 Jul 2008 22:38:00 +0000

retro verso

zgizemk@gmail.com — Wed, 18 Jun 2008 20:05:00 +0000

i wonder why
just being good
isn't enough to work things out.

i have castles
i have towers
i have cities
now
to hide behind

and not to think about.

i love paris..

zgizemk@gmail.com — Sat, 14 Jun 2008 21:35:00 +0000

i really do

air bleed

zgizemk@gmail.com — Mon, 19 May 2008 20:12:00 +0000

Tout air est unique. Même si on retrouve environ 78% de diazote en volume, environ 21% de dioxygène en volume et environ 1% de gaz comme les gaz rares (principalement de l’argon), dioxyde de carbone et de la vapeur d’eau, sous chaque altitude nous avons le sentiment de respirer quelque chose de différent. On appelle cette effet qui est crée à partir du mélange des lueurs de soleil et des souffrances de l’âme: “la part des sentiments sous les différents nuages”. L’air d’où provient l’énergie envahit l’âme et le soleil a une influence majestueuse sur l’histoire de chaque personne.

Chaque lueur de soleil tombe différemment sur chaque angle de la terre créant la lumière et les ombres sur les arbres, les routes, les bâtiments, les voitures et les êtres amoureux et douloureux. Certains contemplent le monde derrière les barreaux ou s’émerveillent de la grandeur qui les couvre du haut, d’autres varient leurs points de vue et essaient d’atteindre les nuages en se rapprochant de chaque pas vers le ciel. Mais il y a de rares personnes qui ferment les yeux et imaginent que sous un toit d’ozone, le ciel peut paraître claire et sombre à la fois, dépendant de soi. C’est aussi simple que la fluidité de l’eau qu’on voit à travers les ténèbres. Comme des gens en masse sans pareil, reste comme trace l’humidité, réunit en goutes.

Les distances se rapprochent sous les nuages, laissant place aux contes racontés à travers les images spontanées ou construites, mais qui a toujours comme objet « s’envoler » dans l’imaginaire. Des petits indices de tous les jours indiquent le sens de la vie et forment la mémoire d’où l’air de rien, on récolte les souvenirs et on offre au monde en forme de films et d’illusions pour pouvoir signer ses rêves sous l’atmosphère.

the story of share secrets, hide your feelings

zgizemk@gmail.com — Wed, 19 Mar 2008 22:18:00 +0000

aklımda bir an var, kar yağıyor, oysa çok uzun zaman oldu kar görmeyeli, kara dokunmayıp o günkü gibi yağan ilk kar tanelerini elimden düşürmeyeli. gökyüzü pembe, ankara, çok iyi tanışıklığımızın olduğu o dev bina ve kestane şekeri büyüsü ile cadı hikayelerimiz.. üzerimde kırmızı pardesü, saçlarım açık ve kıvrılmış, tek başına yürüdüğüm bir kalabalık var ve bir ses.. arkamda beliren sen silueti ile dolan gözlerim. çünkü o güne kadar kurduğum her bir şeyin en büyük hayal kırıklığı günü o gün. bir düşün, bir düşün deyip, bazı bir çok şeyin samimiyetine tekrardan inanmak için kendimi zorladığım gün.

ve bugün.

belki yaşamımızın o sahil günü sonrası gibi değerlendireceğimiz tüm zamanların toplamı.

evet doğuştan aklıma yazılan değerlerin hepsinin farkına vararak yaşamanın mutluluğunu her zaman hissettim. bir de zamanla oluşup o değerlerin yanına alabileceklerim vardı ve belki de buna en saf biçimde inandım. inandığım, karşılıklsız bir çok şeyin mümkün olabileceğiydi. çünkü bilirsin, ne kadar sabırlıyımdır. o kadar ki bu bazen içten içe sadece beni yer ama kimsenin ruh üşümesine neden olmaz, sadece ben üşürüm, aklım karıncalanır ve sonunda da unutur giderim. hiç bir şeyi hatırlamam taa ki birçok şey bana sürekli hatırlatılana kadar her defasında. işte bu zaman, değerlendirmeye itilirim, istemesem de. çünkü unutup yorumlamaya kalkmadığım her şeyi yüzüme çarptıran bir pencere kenarına itilirim. şimdi hala bocalamaktayım, çünkü sonucu beni oldukça acıtıyor, seni büyütmenin, birlikte büyürken şu an farkettiğim, aslında galiba, bir değer atfetme olduğunu görüyorum. hem mutluyum , hem mutsuz, çünkü ancak böylesine değerler değişebilir işte! benim okuduğum bu.. bildiğim de.

closer

zgizemk@gmail.com — Fri, 14 Mar 2008 19:22:00 +0000

winter, just being over