Music For A New Society

10 memorabele concerten uit 2013

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 15 Dec 2013 19:55:00 +0000

1. ARCTIC MONKEYS
Club 69, 10/9

StuBru

Kraagje rechtzetten, vetkuif kammen, gitaar omgorden en Monkey Business! Met een onweerstaanbare cool én met elf nieuwe songs pakten Alex Turner en zijn Arctic Monkeys Club 69 in.

Die nieuwe nummers zijn sinds kort vereeuwigd op een schijfje: ‘AM’, de vijfde langspeler van het viertal uit Sheffield. Al houden de Monkeys tegenwoordig huis in Californië, en dat hoor je aan ‘AM’. Het is hun meest Amerikaanse release, die haast meer R&B- dan rockplaat is, meer funk dan furie. Hij bulkt van de achtergrondkoortjes, bolle bassen en lome drums.

Ook in Club 69 vormden de stotterende hiphop-beats van drummer Matt Helders - een zelfverklaarde Dr. Dre-fan - het kloppend hart van het concert. In opener en huidige single ‘Why'd You Only Call Me When You're High?’ bijvoorbeeld, een volbloed popsong met een verslavend refreintje. Of in ‘One For The Road’ en ‘Knee Socks’, stuk voor stuk liedjes die een nieuwe wind door Arctic Monkeys doen waaien. Ze laten Turner toe om vrijer te bewegen. Hij liet zijn gitaar dan ook een halve set lang onaangeroerd, en legde de klemtoon meer op zijn croonende stem. In ‘Knee Socks’ kregen we zelfs voor het eerst zijn falsetto te horen, en dat klonk bepaald indrukwekkend. Even vlekkeloos waren de achtergrondstemmen, mede ingezongen door een vijfde muzikant aan de zijkant van het podium. Er was zelfs nog een zesde: Bill Ryder-Jones, u kent hem misschien nog van The Coral, mocht enkele gitaarpartijtjes op zich nemen.

Er bevindt zich nogal wat FM-rock onder het ‘AM’-materiaal, met op kop ‘Do I Wanna Know?’, een stonerrocker in slow motion, en ‘Snap Out Of It’, een song met glamrock-allures waarvan we na één live-beurt al vermoeden dat het een ‘number one party anthem’ wordt. Voor de variatie zorgden ‘Mad Sounds’, ‘No. 1 Party Anthem’ en ‘I Wanna Be Yours’, die moeiteloos naast ‘505’ of ‘Cornerstone’ passen in het lijstje met klassieke Monkey-ballads. ‘Arabella’ vermengde de hakkelende beats dan weer met op Black Sabbath alluderende rock. Samen met de nog potigere vooruitgestuurde single ‘R U Mine?’ leunde deze song nog het dichtst aan bij de beginperiode van de band.

Uit hun eerder werk werden in Antwerpen overigens enkel een pakkend ‘Cornerstone’, een speels ‘Fluorescent Adolescent’ en een meeslepend ‘Suck It And See’ gepuurd. En we hebben ‘I Bet You Look Good On The Dancefloor’ of ‘When The Sun Goes Down’ niet eens gemist.

Met de nagenoeg integrale uitvoering van ‘AM’ bewezen Arctic Monkeys in het Zuiderpershuis dat ze de apenjaren anno 2013 écht ontgroeid zijn. AMen.

SETLIST: Why'd You Only Call Me When You're High? / One For The Road / Knee Socks / Snap Out of It / Fireside / No. 1 Party Anthem / Arabella / Cornerstone / Fluorescent Adolescent / Suck It and See / Mad Sounds / R U Mine? / Do I Wanna Know? / I Wanna Be Yours

2. NICK CAVE & THE BAD SEEDS
Rock Werchter, 6/7 (+ Lotto Arena, 18/11)

Koen Keppens

Cave-de-crooner, Cave-de-rocker en The Bad Seeds beroerden zaterdag de harten van tienduizenden festivalgangers.

Hoezo, Nick Cave hoort niet thuis op een festival? Hij greep ons op Rock Werchter toch maar mooi anderhalf uur lang bij de nekharen. Met veel overgave en een eigenaardige maar ongeziene cool baande hij zich een weg door zijn intussen iconische oeuvre. Van nieuweling ‘Push The Sky Away’ kregen we enkel het titelnummer, de sprookjesachtige opener ‘We Know Who U Are’, het naar het einde toe verschroeiende ‘Jubilee Street’ en de donderwolk ‘We Real Cool’ te horen.

Voor het overige was de set gevuld met klassiekers (‘The Mercy Seat’, ‘Into My Arms’, ‘Red Right Hand’, ‘Tupelo’) én met een paar bijna vergeten pareltjes uit de oude doos (‘From Her To Eternity’, ‘Jack The Ripper’, ‘God Is In The House’, ‘Papa Won’t Leave You, Henry’).

Cave was duidelijk verkouden – hij liep de ganse tijd te snuiten en te spugen -, maar daarom niet minder goed bij stem. Of hij nu croonde of kreunde, schreeuwde of fluisterde, plaatsnam achter zijn microfoonstandaard of piano of tussen het publiek, Nick Cave heeft ongetwijfeld harten beroerd. Op enkele verveelde Volbeat-fans na, sloten de tienduizenden toeschouwers hem massaal into their arms.

In zijn thuisland Australië heeft Nick Cave al een standbeeld. In Werchter mag hij er wat ons betreft ook één krijgen. He’s a gu-ru!

SETLIST: We Know Who U Are / Jubilee Street / From Her To Eternity / The Weeping Song / Deanna / Jack The Ripper / Tupelo / God Is In The House / Into My Arms / Papa Won’t Leave You, Henry / The Mercy Seat / Stagger Lee / Push The Sky Away // We Real Cool / Red Right Hand

3. KING KRULE
Botanique, 12/10

De 19-jarige rosse bard Archy Marshall alias King Krule bracht de hipstergemeenschap van Brussel en omstreken samen in de Botanique, waar hij met zijn rudimentaire stemgeluid en gitaarspel een opvallend rechtlijnig concert neerzette.

De Londenaar Archy Marshall is een ruwe diamant met een doorrookte stem à la de jonge Tom Waits en een ietwat stuntelige gitaarstijl met Johnny Marr-achtige reverb. Dat bleek al uit zijn eerdere werk als Zoo Kid en uit de voorgaande King Krule-EP's, en wordt nu eens te meer bevestigd op de full-cd ‘6 Feet Beneath the Moon’: een plaat over de krochten van Krule’s getormenteerde geest, die grossiert in geweldige ideeën maar die ook nog wel wat slijpwerk behoeft.

Archy’s jeugdige leeftijd en zijn agressieve attitude – hij werd meermaals van school gestuurd en werd een tijdje opgesloten in een heropvoedingskliniek - dragen bij tot de grimmige sfeer en het je-m’en-foutistisch karakter van het album, maar zorgen soms ook voor een gebrek aan variatie. De bouwstenen zijn overduidelijk aanwezig, maar het koninklijk paleis van Archy Marshall is nog altijd in volle constructie.

Maar klinkt King Krule op plaat eerder rudimentair, dan laat hij live wél een opvallend rechtlijnig en organisch geluid horen. Marshall is in de Botanique dan ook uitzonderlijk goed bij stem– hij durfde er in het verleden wel eens naast zingen, en ging daarom de voorbije maanden intensief in de leer bij zijn stemcoachende tante -, en zijn flankspelers moeten allerminst onderdoen voor hem. Gitarist Jack Towell, bassist James Wilson en drummer George Bass – stuk voor stuk uitgedost in een kostuum dat een maatje te groot is - leggen op het podium de fundamenten voor King Krule’s rock-‘n-rap.

Terwijl Archy Marshall op het voorplan naar hartenlust brult, gromt en croont, pepert zijn band de ruwe rock met subtiele jazz en verfijnde beats. Dat sterk staaltje groepswerk wordt het best geëtaleerd in ‘A Lizard State’, ‘Noose Of Jah City’ en ‘Easy Easy’, drie songs die eerder geölied dan noisy klinken. In ‘The Krockadile’ horen we dan weer de beat poet in Marshall, en ‘Baby Blue’ is zowaar een ingetogen liefdesballad die van The xx had kunnen zijn.

Na publiekslieveling ‘Out Getting Ribs’ – King Krule’s eerste single ooit, die eerder al uitgebracht werd onder de vlag van Zoo Kid -, passeerde in de bisronde ook nog ‘La Luna’, een veelbelovend nieuw nummer dat volgens drummer Bass "binnenkort" al uitkomt.

In afwachting daarvan, rollen de gelimiteerde vinyluitgaves van ‘6 Feet Beneath The Moon’, door Marshall zélf beklad met krijttekeningen, na de show vlotjes over de toonbank. Het mag duidelijk zijn: de muziekminnende hipsters laten zich anno 2013 graag regeren door de monarchie van Marshall.

SETLIST: Has This Hit? / Ceiling / Bleak Bake / Ocean Bed / A Lizard State / The Krockadile / Noose of Jah City / Baby Blue / Greyscale / Rock Bottom / Easy Easy / Out Getting Ribs // La Luna

4. LOW
Pukkelpop, 16/8 (+ Stadsschouwburg Groningen, 11/11)

Koen Keppens

Minimale middelen, maximaal effect. Met een beperkt instrumentarium bracht Low op Pukkelpop een redelijk dynamisch en robuust geluid voort.

Low – het alias van het Mormoonse echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker, dat zich sinds enkele jaren laat flankeren door bassist en pianist Steve Garrington – werd vanaf de vroege jaren ’90 steevast in het vakje van de ‘slowcore’ geduwd, omwille van de verstilde songs en de mistroostige teksten. Maar bij momenten maakte het drietal op Pukkelpop komaf met dat imago.

Niet dat Low een minder grimmige sfeer opwekte of een uitgebreider instrumentarium hanteerde – het bleef beperkt tot gitaar, drum, bas en piano -, maar de band bracht gewoon een dynamischer en robuuster geluid voort. Sparhawk liet zijn gitaar al meteen schuren in opener ‘On My Own’ – één van de vele songs die geput werden uit het meest recente, door Jeff Tweedy van Wilco opgepoetste ‘The Invisible Way’. Ook in ‘Monkey’ en ‘Canada’ legde Low er duchtig de pees op, en met ‘Just Make It Stop’ volgde zowaar een tamelijk kleurrijke popsong.

‘Plastic Cup’ – nog een nieuweling – was dan weer vintage Low: een traag maar trefzeker nummer waarin de adembenemende samenzang tussen Sparhawk en Parker in de verf werd gezet. In ‘Holy Ghost’ trad de zalige stem van Mimi Parker op het voorplan. En op het einde pakte het trio nog uit met de Neil Young-song ‘Down By The River’, een cover die het begin de jaren 2000 opnam met The Dirty Three. De geest van Young – die zoals bekend afhaakte voor Pukkelpop 2013 - waarde overigens wel vaker rond in de Club - de expressionistische gitaarstijl van Alan Sparhawk doet bijvoorbeeld sterk aan die van de Canadese grootmeester denken.

Low bewees voor een klein maar trouw publiek in de Club dat je met minimale middelen een maximaal effect kunt creëren. Low is more.

SETLIST: On My Own / Clarence White / Plastic Cup / Holy Ghost / Monkey / Especially Me / Canada / Just Make It Stop / Down by the River / Pissing / Murderer

5. BLUR
Rock Werchter, 6/7 (+ Berlin Festival, 6/9)

Koen Keppens

De set van de britpoppers van Blur was weinig verrassend, maar des te meer overdonderend. De uitbundige poprock van Damon Albarn en co klonk nog even energiek en doorleefd als in de jaren '90.

Reünieconcerten zijn maar zelden overweldigend, dat van Blur op Rock Werchter was dat wel. Oké, het was een weinig verrassende set waarin al hun uitbundige poprockhitjes – voor de gelegenheid opgesmukt met blazers en een koortje - de revue passeerden; een trip down memory lane met een verwachte finale: ‘Song 2’; een platgedraaide punkrocker uit 1997, maar wel hét anthem van Rock Werchter 2013.

Blur bracht een greatest hits-set waarop niks af te dingen viel. De discorock van opener ‘Girls & Boys’, de tederheid van ‘Tender’, de door meestergitarist Graham Coxon gezongen parel ‘Coffee & TV’, de valse trage ‘Beetlebum’, de meezingers ‘Country House’ en ‘Parklife’: het werd allemaal even energiek en doorleefd gebracht als in de jaren ’90, met Damon Albarn als de charismatische en bijzonder goedlachse orkestleider.

‘Out of Time’ (uit 2003) en het meer recente ‘Under The Westway’ (2012) waren de meer ingetogen kippenvelmomenten van de avond, en het bewijs dat Blur ook in de jaren 2000 relevante muziek heeft gemaakt. Volgens insiders volgt er in de nabije toekomst trouwens nog een achtste Blur-plaat. Woohoo!

Het publiek zag Blur in Werchter de jaren ’90 doen herleven, en danste, zong en sprong gewillig mee. “Dit zou wel eens ons beste publiek van het jaar kunnen zijn”, besloot Damon Albarn na goed anderhalf uur. Én het beste concert van het jaar, denken wij.

SETLIST: Girls & Boys / Popscene / There's No Other Way / Beetlebum / Out of Time / Trimm Trabb / Caramel / Coffee & TV / Tender / Country House / Parklife / End of a Century / This Is a Low // Under the Westway / For Tomorrow / The Universal / Song 2

6. SAVAGES
Pukkelpop, 16/8

Koen Keppens

Vergeet Britpop, hier zijn Savages: vier wilde wijven uit Londen die in de Club van Pukkelpop een ondoordringbare klankmuur van eigties-punk boetseerden.

Het Londense postpunkcombo Savages heeft lak aan de door sociale media gedomineerde information age, en aan de regeltjes die de hedendaagse popmuziek hen voorschrijft. Het debuut ‘Silence Yourself’ is een welgemeende fuck you; een brutale maar intense gitaarplaat, geworteld in de punk- en new wave-traditie van de vroege jaren tachtig. Savages zijn even poëtisch als Patti Smith, even gevaarlijk als The Birthday Party en even donker als Joy Division.

Ook hun doortocht in de Club van Pukkelpop was een krachttoer van jewelste. ‘I need something new in my ears’, kermde de androgyne zangeres Jehnny Beth, terwijl haar backing band (bestaande uit gitariste Gemma Thompson, bassiste Ayse Hassan en drumster Fay Milton) een ondoordringbare klankmuur van eighties-punk boetseerde.

Nine Inch Nails hadden op de Main Stage net verschroeiend uitgehaald met afsluiter ‘Head like a Hole’, maar qua explosiviteit en brutaliteit moesten Savages niet onderdoen. In tegendeel: deze meiden gingen in songs als ‘Shut Up’, ‘I Am Here’, ‘Hit Me’ en ‘Husbands’ tekeer als losgeslagen wild.

SETLIST: City’s Full / Shut Up / I Am Here / Give Me a Gun / Strife / Flying to Berlin / I Need Something New / No Face / She Will / Hit Me / Husbands

7. WILLIS EARL BEAL
AB Club, 8/10

Koen Keppens

“Welcome to the Church of Nobody”. Het concert van de coming man van de hedendaagse soul en blues Willis Earl Beal in de AB Club had wel wat weg van een kerkdienst: weemoedige songs, wervelend gebracht.

Hij is een selfmade man, de Amerikaan Willis Earl Beal. De songs op zijn eerste plaat 'Acousmatic Sorcery' (2012) knutselde hij helemaal alleen in elkaar, en onder de initialen WEB tekende hij ook het artwork en schreef hij het van een animatiefilmpje voorziene kortverhaal 'Principles of a Protagonist'.

Logisch dat Beal tijdens de shows die op zijn debuut volgden - onder meer in Huis 23, op Les Nuits Botanique en op Pukkelpop - ook solo op het podium stond, en zich enkel liet ruggensteunen door een bandrecordertje, dat nogal abstracte soundscapes en beats voortbracht.

Dat Willis Earl Beal een impressionante stem heeft die de beste Brown in herinnering brengt, was toen al duidelijk. Maar noch op de plaat noch tijdens de concerten hoorden we de beste Beal. 'Acousmatic Sorcery' klinkt als een kindertekening op muziek; een met wegwerpstudiomateriaal gebricoleerde plaat vol semi-soul en rammelende blues. Het ontbreekt Beals toenmalige songs aan de textuur die een band hem wél had kunnen schenken.

En kijk: waar een Willis is een weg. Amper een jaar na zijn debuut pakt Beal nu uit met het geweldige 'Nobody Knows', naar eigen zeggen zijn eerste échte studioplaat. Het is een verzameling van traditionele gospel, blues en soul, die door een begeleidingsband voorzien werd van de nodige body, en die door producer Rodaidh McDonald (The xx, Gil Scott-Heron) gekneed werd tot een beter verteerbaar, af en toe zelfs tamelijk mainstream klinkend geheel.

Niet dat Beal zijn soul verkocht heeft aan de duivel, want eigenzinnig is hij nog steeds. Hij betreedt – mét een driekoppige backing band – het podium van de AB Club in een zwart t-shirt met daarop het woord ‘NOBODY’, een Batman-masker en een cape. ‘Welcome to the Church of Nobody’, predikt hij als een messias, alvorens ‘Wavering Lines’ in te zetten. Op plaat zingt hij deze ouverture a cappella, met een stem van honing, live brult hij het uit als een zwarte Tom Waits. Ook ‘Too Dry To Cry’ had van Waits kunnen zijn. Brawlers, Bawlers, Bastards, Beal.

Weemoed is het trefwoord op het wereldwijde WEB van Willis Earl Beal. Het stuiterende ‘Disintegrating’ gaat over… desintegratie, en in de overige songs uit ‘Nobody Knows’ – die nagenoeg allemaal de revue passeerden in de AB Club - bezingt Beal de totale mislukking en de dreigende destructie van ons bestaan. Zelfs in interviews ligt hij overhoop met zichzelf, maar in de AB verbloemt hij zijn duistere gedachten met humor: “Thank you for clapping. I’m temporarily happy.”

Weemoedige songs, dus, maar wel wervelend gebracht: ‘Coming Through’ (in de originele versie een duet met Cat Power) is opgewekte soul met een funkinslag, en ook ‘Hole in the Roof’ mikt, met zijn jazzy percussie, op de heupspieren.

Tijdens slotballade ‘The Flow’ gaat het masker af. “Sailing on the sea of love / Here we go. Just going with the flow”, klinkt het hoopvol. Afscheid nemen doet hij vervolgens met de woorden “Live long and prosper”. Wij wensen u hetzelfde toe, meneer Beal.

SETLIST: Wavering Lines / Everything Unwinds / Cosmic Queries / Coming Through / Too Dry To Cry / Disintegrating / Burning Bridges / White Noise / Nobody Knows / Hole In The Roof / The Flow

8. RICHARD HAWLEY
Rock Werchter, 5/7


Koen Keppens

De Britse rootsrocker en ex-Pulp-tourgitarist Richard Hawley zorgde niet voor een volksverhuizing naar The Barn, wel voor een van de beste concerten van Rock Werchter.

Richard Hawley is een musician’s musician, iemand die enorm veel respect geniet onder artiesten (en journalisten, want zijn jongste, zevende solo-cd ‘Standing At The Sky’s Edge’ kreeg overal lovende kritieken), maar die nooit een hele mensenzee op de been zal brengen. En al zéker geen youngsters: ruw geschat waren de opgedaagde toeschouwers gemiddeld tussen de 40 en de 50.

Maar in The Barn kwam de croonerstem van Richard Hawley (we weten nu van wie Arctic Monkeys-frontman en stadsgenoot van Hawley Alex Turner die vetkuif heeft afgekeken, trouwens) en de psychedelische rock van zijn backingband uitstekend uit de verf. De stem van Richard Hawley deed wat denken aan die van Mark Lanegan, maar dan iets minder doorrookt, de muziek aan die van Wilco: traag opgebouwde rocksongs als ‘Standing At The Sky’s Egde’ en ‘Before’ werden gaandeweg helemaal aan flarden gereten door furieuze gitaarsolo’s.

Richard Hawley speelde in ’98 al op Werchter met Pulp, maar tot nu stond hij nooit eerder solo op de affiche. Het werd verdomme tijd.

SETLIST: Standing At The Sky’s Edge / Don’t Stare At The Sun / Tonight The Streets Are Ours / Leave Your Body Behind You / Before / Open Up Your Door / Storm / Time Will Bring You Winter / Down In The Woods

9. MARK LANEGAN
Flagey, 31/10

Koen Keppens

Toeval of niet: de programmatoren van de Ancienne Belgique haalden onze favoriete night porter Mark Lanegan rond Allerzielen naar het Brusselse cultuurhuis Flagey. De grungeveteraan zorgde er voor een uitzonderlijk intieme bluesrock funeral, met ingetogen covers en uitgebeende versies van oudere classics.

Eén van de rockheiligen die Lanegan donderdag herdacht, was de zopas overleden Velvet Underground-bezieler Lou Reed. Een pakkende, door strijkers voortgestuwde cover van ‘Satellite of Love’ was het resultaat.

Dat was lang niet de enige imitation die Dark Mark in de aanbieding had. Ook onder meer ‘Mack The Knife’ (van Bertolt Brecht en Kurt Weil), ‘Solitaire’ (van Philip Cody en Neil Sedaka) en de James Bond-theme van John Barry ‘You Only Live Twice’ – allemaal songs die verzameld staan op zijn nieuwste, sobere coverplaat ‘Imitations’ - werden bedrukt met de donkere, mistroostige Lanegan-stempel.

Niet dat Mark Lanegan en zijn gelegenheidsband (met Brusselaar Lyenn en multi-instrumentalist Duke Garwood - die beiden ook een voorprogramma voor hun rekening namen - naast gitarist Jeff Fielder en een strijkersduo) louter voor de akoestische aanpak gingen. Met de strijkers werd eerder spaarzaam omgesprongen, en Fielder bespeelde uitsluitend een elektrische gitaar. Dankzij hem klonk ‘The Gravedigger’s Song’ zonder drums toch haast even potig als het origineel. En ook tijdens ‘Cold Molly’ (uit Lanegans recente samenwerking met Duke Garwood ‘Black Pudding’) hadden we liever niet in een theaterstoeltje gezeten.

Maar hier en daar zakte het concert toch een beetje als een zwarte pudding in elkaar. De eeuwenoude kerstklassieker annex kinderballade ‘The Cherry-Tree Carol’, de herwerking van de jazzstandard ‘Autumn Leaves’, de ‘Black Pudding’-song ‘Mescalito’… Ze hadden allemaal een tikkeltje te weinig om het lijf.

Gelukkig passeerde er op tijd en stond een ‘Bubblegum’-klassieker om het tij te keren. ‘One Hundred Days’, ‘Bombed’ en vooral ‘When Your Number Isn’t Up’: ze klonken weer maar eens griezelig volmaakt. Even uitstekend was het uit 'Blues Funeral' afkomstige ‘Phantasmagoria Blues’, met Lanegan in de rol van crooner: “You’re free, you’re free again, one more time”.

De assen uitstrooien deed hij ten slotte met een furieus ‘Halo of Ashes’ van zijn legendarische grungeband Screaming Trees. Daarin trok hij nog eens alle registers van zijn stem open: “I been a long long time away / With one foot in the grave / Glorified in the dying of the sun”.

We zagen geen hoogstaande Lanegan, donderdag in het Flagey-gebouw. Daarvoor zijn sommige nummers uit zijn jongste twee platen (‘Black Pudding’ en ‘Imitations’) te weinig memorabel, en ontbrak het deze passage aan de bevlogenheid van een rockconcert met de Band. Maar hoe dan ook beroerde Mark Lanegan op de beste momenten ons aller zielen.

SETLIST: War Memorial / Mescalito / Cold Molly / Driver / Pentacostal / When Your Number Isn't Up / The Cherry Tree Carol / One Way Street / The Gravedigger's Song / Phantasmagoria Blues / Can't Catch the Train / Pretty Colors / Mack the Knife / You Only Live Twice / Solitaire / Satellite of Love / Autumn Leaves / One Hundred Days / Mirrored / On Jesus' Program // Bombed / Halo of Ashes

10. ARCADE FIRE
Hallen van Schaarbeek, 24/11

Laura Herbinia

Reflecterende discobollen, wapperende slingers, extravagante kostuums, een confettikanon en een duizendtal verklede fans: weg is het archaïsche Arcade Fire, hier zijn The Reflektors.

Who the fuck is Arcade Fire?, vroegen horden (zogenaamde) muziekfanaten zich af toen het indierockgezelschap uit Montreal in 2011 met 'The Suburbs' de Grammy voor beste album binnenrijfde. Afgaande op de uitgekiende marketingstrategie die op het recente 'Reflektor' volgde, mag het duidelijk zijn: Arcade Fire is de nieuwe U2.

De U2 ten tijde van 'Achtung Baby', that is. Dat betekent: nieuw geluid, groter publiek. Op 'Reflektor' is er bijna geen spoor meer van het archaïsche Arcade Fire; zowel de muziek als alles eromheen is grootser. Daar zit ook voormalig LCD Soundsystem-kopman en producer James Murphy voor iets tussen - de Brian Eno van the reflective age. De Wet van (James) Murphy is bijna op alle nummers van toepassing: punky gitaren gaan voortdurend in gevecht met discobeats (en verliezen meestal de strijd).

Voor de eerste shows ter promotie van de nieuwe plaat herdoopte Arcade Fire zich tot The Reflektors. Ze hielden onder deze vlag al halt in onder meer Montreal, Brooklyn, Miami, Londen, Glasgow en Parijs. De tickets waren felbegeerd want gelimiteerd, de locaties uniek en soms zelfs heel kleinschalig. Megalomanie in miniatuurvorm.

Gisteren deed de negenkoppige bende ook de Hallen van Schaarbeek aan. Een doorsnee rockconcert moesten we allerminst verwachten: de fans werd aangeraden in maatpak of galakledij te komen - wij hesen ons in een kostuum van Maison Martin Margiela, met daaronder een hemd met 'people-print' van Ben Sherman. Uiteraard waren ook de maskertjes die bij bepaalde 'Reflektor'-uitgaves verkocht worden niet verboden - wat zag dat er beeldig uit in combinatie met die intussen aardig volgroeide Movember-snor. De Hallen zelf werden voor de gelegenheid omgetoverd tot een kitscherige dance-club, compleet met discobollen, slingers en confetti. What the fuck, Arcade Fire?

Omstreeks kwart voor 9 trapten The Reflektors - zelf ook uitgedost in nogal extravagante pakjes en maskertjes - de festiviteiten op gang met 'Normal Person', niet de meest originele Arcade Fire-song ooit, maar met zijn makkelijk meezingbare refreintje wel één van de meest kleverige. Ons echt wakker schudden deed de band met 'Wake Up', een nummer uit de begindagen dat destijds al als een potentiële voetbalyhymne klonk, en dus ook in het reflectieve tijdperk aardig standhoudt. Uit de eerste Arcade Fire-plaat passeerde niet veel later ook 'Haiti', met een puike Régine Chassagne achter de microfoon. Hoewel zij zich doorgaans beperkte tot achtergrondstemmetjes, eiste ze ook de hoofdrol op in 'Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)', een electrorocker uit 'The Suburbs' die de lijnen heeft uigezet voor de huidige Arcade Fire-sound.

Die sound kon ons niet over de hele lijn overtuigen. Aan 'Flashbulb Eyes' kunnen wij, ook in de live-versie, niet wennen – het is overgeproducet en een beetje richtingloos. 'Supersymmetry', het enige rustpunt, was dan weer eerder slaapverwekkend dan beklijvend. Sommige songs uit ‘Reflektor’ worden ook te lang uitgesponnen en hebben iets weg van een berekende formule. De ‘How to writean indie rock song’-video van Buzzfeed is bijna volledig van toepassing op Arcade Fire: lange maar eenvoudige refreinen (‘Reflektor’), teksten over kindertijd en adolescentie (zie heel ‘The Suburbs’), tempowisselingen (‘Here Comes The Night Time’, ‘Joan of Arc’, ‘Wake Up’) en véél ‘ooh-ooh-oohs’ (‘Afterlife’).

Klonken wél verrassend en veelbelovend: de supersymmetrische muzikale dialoog tussen Win en Régine die 'It's Never Over (Oh Orpheus)' heet en de mokerslag genaamd 'Joan of Arc', die met zijn scheurende gitaarintro en zijn groovy vervolg op geen enkel moment ging vervelen.

Hoe je een finale moet rijden weet Arcade Fire inmiddels ook wel. Met een krachtig ‘Afterlife’, de punky Ramones-cover ‘Today Your Love, Tomorrow The World’, de monsterhit in wording 'Here Comes The Night Time' en, als toegiften, een bezwerend ‘Reflektor’ en de pletwals ‘Neighboorhood #3 (Power Out)' slaagde de band er alsnog in de voorgaande kritiek goeddeels uit te wissen. Ondanks een soms ietwat sputterende motor onderweg, triomfeerde Arcade Fire aan de meet, daar waar de prijzen worden uitgedeeld.

U kon er niet bij zijn gisteren? Geen nood, Arcade Fire gaat volgend jaar grote festivals, arena's en misschien ooit ook wel voetbalstadions betreden. Zorg voor aangepaste kledij.

SETLIST: Normal Person / Wake Up / You Already Know / Haiti / Sprawl II (Mountains Beyond Mountains) / Supersymmetry / Flashbulb Eyes / It's Never Over (Oh Orpheus) / Afterlife (+ Porno a-cappella) / We Exist / Joan Of Arc / Today Your Love, Tomorrow The World / Here Comes The Night Time // Reflektor / Neighboorhood #3 (Power Out)

Al deze recensies zijn verschenen op KnackFocus.be.

Ook memorabel, maar niet besproken: Bob Dylan in Vorst Nationaal (10/11), dEUS en Balthazar op Cactusfestival (14/7), OdeGand by Night met Jeff Mills, Jef Neve en Francesco Tristano (28/9).

Kunstzaken: In het atelier van 10 Belgische kunstenaars

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 23 Oct 2013 13:55:00 +0000

10 Belgische kunstenaars zetten hun atelier voor ons open. Hoe werken zij, en waaraan werken zij nu?

LUC TUYMANS

Locatie: Borgerhout
Expo: 6/11-21/12 met Marlène Dumas in Zeno X, Borgerhout; Tot 5/1 in de Menil Collection, Houston, Texas.

‘Niet echt flatterend, deze foto. Hij is genomen in mijn atelier in de Van Geertstraat in Borgerhout. De werkruimte is 450 vierkante meter groot en 4,5 meter hoog, en daarnaast is er een grote hal, een douche, een keuken en een bureau. Ik werk hier sinds 2006. Voordien zat ik in een gehuurd appartement wat verderop, dat in het begin ook mijn woonst was. Ik schilderde er in de living - heel ongezond, met al die terpentijn. Ik heb toen veel werk kapotgemaakt door er te lang aan te prutsen, en dingen overschilderd die ik niet had mogen overschilderen. Er was ook geen plaats voor grote werken, daarvoor moest ik naar een andere locatie. Op de dag dat mijn tiende tentoonstelling opende in Zeno X, kreeg ik te horen dat het huis verkocht was aan een Marokkaanse sportvereniging. Ik heb het pand altijd zelf willen kopen en uitbouwen tot een groot atelier, maar de eigenaars dachten dat ik het niet kon betalen, omdat ik kunstenaar ben. Dat was in 2000, toen het toch al redelijk goed ging. Ik mocht uiteindelijk blijven van die vereniging, maar toen het op een bepaald moment binnen begon te regenen en de verwarming het niet meer deed, heb ik beslist mijn eigen ruimte te kopen en die naar mijn hand te zetten. Dat is deze geworden.’

‘Ik werk tentoonstelling per tentoonstelling. Aan elke reeks schilderijen, gaat een maandenlange voorbereiding vooraf: tekeningen en polaroids maken, websites afschuimen, maquettes maken… Daarna worden de werken één voor één geschilderd, altijd op één dag. Dat kan een korte of een lange dag zijn, afhankelijk van mijn scherpte en de hoeveelheid werk. Aan Wonderland, een schilderij van zes meter lang en vier à vijf meter hoog, heb ik bijvoorbeeld van tien uur ’s ochtends tot twee uur ’s nachts gewerkt. Ondanks het feit dat ik al dertig jaar schilder en de trukendoos ken, zijn die eerste uren nog altijd hel. Pas als de eerste contrasten opduiken en het beeld wat in zijn plooi valt, begint het schilderplezier. Die snelheid mag je echter niet meteen zien. Bij een goed schilderij zie je eerst het beeld, dan pas hoe het gemaakt is. Voor velen komen mijn schilderijen op het eerste gezicht redelijk afstandelijk over. Pas als je dichterbij komt, zie je de nervositeit in de borstelstreek.’

‘Ik schilder soms maandenlang niet. Dan ben ik bezig met research of publicaties, of zit ik in het buitenland om tentoonstellingen op te bouwen, lezingen te geven of expo’s te cureren – ik reis zo’n vijf maanden per jaar. Afgelopen september is er een tentoonstelling van mij geopend in de Menil Collection in Texas, een museum met een grote collectie van René Magritte en andere surrealisten, maar ook met Afro-Amerikaanse en etnische kunst. Directeur Josef Helfenstein, die in 1979 ook mijn eerste tekeningententoonstelling heeft georganiseerd, heeft me gevraagd 30 portretten uit mijn oeuvre in confrontatie te laten gaan met 25 van hun verzamelstukken - van Romeinse en Afrikaanse kunst tot Ad Reinhardt en Yves Klein. Een zeer complexe tentoonstelling. Daarnaast heb ik de voorbije zomer schilderijen gemaakt voor een duotentoonstelling met Marlène Dumas, vanaf 2 november in Zeno X. Wat je daarvan mag verwachten? Een goeie tentoonstelling, tiens, met portretten van chef-koks en sous-chefs.’

RINUS VAN DE VELDE

Locatie: Borgerhout
Expo: In Tim Van Laere Gallery, Antwerpen (afgelopen); Voorjaar 2014, Berlijn

'Ik heb twee ateliers in Borgerhout. In het ene teken ik, in het andere bouw ik decors. Voor ik aan een tekening begin, construeer ik een setting. Daarin maak ik foto's, met mezelf of nog een paar andere personages als onderwerp. Die foto's gebruik ik als basis voor mijn houtskooltekeningen op doek. Aanvankelijk vertrok ik van bestaande foto's, en maakte ik één tekening per dag. Ik hield van die snelheid, maar het gaf te veel een dagboekeffect. Ik ben geen Nieuwe Wilde (bij wie spontaneïteit primeert op schoonheid, nvdr.) , ik ben meer geïnteresseerd in een soort tekenen dat aanleunt bij de 'traagheid' van de schilderkunst, met vaak veel verschillende lagen. Schetsen of uit het hoofd tekenen doe ik nooit, het zou er kinderlijk slecht uitzien. Mijn werkproces wordt dus steeds langzamer. Ik werk nu maanden aan een tentoonstelling. Dat resulteert in intensere, meer doorgewerkte en ook autonomere beelden.'

'Al mijn tekeningen vormen samen één grote verzonnen autobiografie. Op deze foto zie je het decor van een volgende episode daaruit. Het wordt een soort soap. Daarin doe ik mij voor als een stereotiepe abstracte schilder, die samenleeft met een al even stereotiepe schrijver, galerist en filosoof in een bosdorpje dat onbestemd is in tijd en ruimte. Het zou in de Ardennen gelegen kunnen zijn, maar evengoed in de Alpen of in Amerika. Het is een soort vacuüm, een gedachte. Er staan onder meer drie houten huisjes, een paar opgezette dieren en een oude brommer, er groeien bomen en planten en er liggen bladeren. Alles begint te rotten en te stinken in de zomer, maar dat maakt het juist levendig. Leven in verval.'

'Een kunstatelier heeft voor mij iets heel mythisch. Neem nu dat van Neo Rauch, dat paginagroot afgebeeld staat op de eerste bladzijde van zijn nieuwe boek. Er wordt nét niet genoeg getoond. Hoe hij precies te werk gaat, krijg je niet te zien. Er is ruimte voor fantasie. Ik zou zijn atelier nooit willen bezoeken, dan gaat het mystieke verloren. Mijn eigen tekenatelier vind ik dan weer niet zo mythisch. Het is er heel stoffig en zwart - de houtskool laat overal haar sporen na -, maar ook heel netjes en gestructureerd. Alles heeft zijn vaste plekje. Ik ben daar vrij autistisch in. Omdat kunst maken totale chaos is, moet alles daarrond goed georganiseerd zijn. Ik kom altijd toe tegen elf uur, zet koffie en begin te tekenen. Elke middag ga ik in hetzelfde restaurant in Berchem eten. Daarna begin ik opnieuw te tekenen, en rond zeven uur ga ik weer naar dat restaurant.'s Avonds speel ik nog wat pingpong of tennis, of werk ik door. Mijn atelier is de enige plek waar ik rust vind. Van op café of op vakantie gaan, word ik onrustig. Het voelt als tijdverlies. Ik beschouw mijn atelier als mijn thuis. Meer dan mijn appartement, dat zie ik enkel als een tent om in te slapen. Ja, mijn werk beheerst alles.'

FRED BERVOETS

Locatie: Antwerpen
Expo: Vanaf 9/11 in De Zwarte Panter, Antwerpen. Tot 26/1 op Happy Birthday Dear Academie! in het MAS

'Op de achtergrond van deze foto zie je een ets die ik op dit moment aan het afwerken ben. Ik ben te werk gegaan zoals ik dat met al mijn grote etsen doe. Eerst teken ik met salpeterzuur op een zinkplaat. Die tekening wordt op doek gedrukt, en bijgeschilderd met acrylverf. Hier beeld ik een luchtballon af, met mijn vrouw, mijn dochter en ikzelf aan boord. Verder veel wolkjes en steentjes. Die overvloed aan stenen doet wat denken aan een oud werk van mij, De trap . Toen ik dat onlangs terugzag, dacht ik: 'Verdomme, da's een goed idee, die repetitieve elementen.' Terwijl veel van mijn vroegere werken nogal wild en chaotisch zijn, is dit heel simpel - uit het dagelijks leven gegrepen. Bij Picasso draaide het tenslotte ook om de plasticiteit. Hij maakte, in tegenstelling tot wat velen denken, nauwelijks protestwerken. Pas op: een simpel kunstwerk maken is niet simpel, hoor.'

'Ik heb zowat overal in Antwerpen ateliers gehad. De meeste zijn ondertussen verkocht en omgebouwd tot appartementsblokken. Om tegenwoordig nog een groot kot te vinden aan een deftige prijs, moet je al buiten de stad gaan zoeken. Daarom werk ik nu vooral in mijn woning in de Dambruggestraat. Heel mijn huis is een atelier; er is dus plaats genoeg. Soms werk ik zelfs in de tuin: als het mooi weer is, heb je er prachtig licht. Dat helpt, want in huis gebruik ik kunstlicht en daar ga ik soms van suffen. Al dat salpeterzuur is natuurlijk ook niet bepaald gezond. Maar zolang ik niet naast mijn kunstwerken slaap en af en toe de ramen openzet, valt het wel mee. (lacht) Voor de rest staat mijn werkplaats vol verfpotten en flessen drank. Regelmatig een borrel pakken is mijn enige ritueel. En af en toe kijk ik naar tv, zeker als de Ronde van Frankrijk bezig is. Ik ben een koersliefhebber. Typisch Vlaams, hé.'

'Gewoonlijk ben ik van negen uur 's morgens tot een uur of vijf 's avonds bezig in mijn atelier. Daarna ga ik gewoonlijk langs bij Adriaan Raemdonck, in mijn vaste galerie De Zwarte Panter. Als ik thuiskom, werk ik nog wat door, soms tot 's nachts. Als je thuis werkt, blijf je natuurlijk de hele tijd bezig. Ik vind het ook niet nodig om afstand te nemen. Wanneer ik niet werk, voel ik mij toch maar een leegloper. Kunst is een obsessie voor mij, ja. En dat is met het klimmen der jaren niet geminderd. Als je als kunstenaar niet begeesterd bent, is het zinloos. Punt. Leeftijd maakt geen enkel verschil. Dat een voetballist er relatief vroeg mee ophoudt, kan ik nog begrijpen. Maar creatieve mensen gaan door tot ze hun laatste adem uitblazen. Ik heb nog altijd genoeg ideeën. Als ik die allemaal nog moet uitwerken, zal ik verdomme nog lang bezig zijn. Het kunstenaarschap is een eenzaam bestaan omdat je voortdurend met jezelf bezig bent. Dat compenseer ik door in het weekend de natuur in te trekken. Dan ga ik boogschieten met een paar vrienden, onder wie acteur Damiaan De Schrijver. Dat doe ik ondertussen ook al 45 jaar. Ze zeggen wel dat de boog niet altijd gespannen kan staan, maar als ik er even tussenuit wil, pak ik mijn boog en span ik hem op! (lacht, hoest) '

KATI HECK

Locatie: Antwerpen
Expo: Tot 26/1 op 21^ste Eeuw Buiten!, Antwerpen; Vanaf 13/12, CAC Málaga

'Deze foto toont het atelier dat grenst aan mijn huis in Antwerpen. Of toch een deel ervan, want wat je ziet, is eigenlijk niet veel meer dan een rommelige bergruimte. (lacht) De creatieve dingen gebeuren aan de andere kant. Daar staan mijn schilderwerken en sculpturen. Verder bevindt er zich een grote schildertafel, een kooi met kanariepietjes, een ijskast en een bed - ik doe iedere middag een dutje in mijn werkplaats. In dit atelier schilder ik, en beneden is er nog een ruimte waar ik sculpturen maak, en een muziekstudio van mijn man. Ik heb dat graag, dat alles dicht bij elkaar ligt. Ik sta op om een uur of acht 's morgens, en ik hoef maar over mijn terras te wandelen en ik ben in mijn atelier. Op een gemiddelde werkdag ben ik bezig tot elf uur 's avonds, maar het gebeurt vaak dat ik tot 's nachts doorwerk. Koken en slapen is al wat ik tussendoor nog doe. Hobby's heb ik niet. Er zit genoeg afwisseling in mijn werk. Ik zit namelijk ook in een performancegroep genaamd Bissy Bunder, en met die meiden heb ik al eens een film gedraaid. Ik vind het geweldig om de hele dag alleen te zijn en te schilderen, maar af en toe voelt het goed om iets anders te doen.'

'Terwijl ik werk, luister ik vaak naar Duitstalige audioboeken en luisterspelen - sommige draai ik al van toen ik zes was. (lacht) Ik stem ook vaak af op een Duitse radiozender, en ik lees Duitse kranten. Ik kan me gewoon beter uitdrukken in die taal. Maar ik zie mezelf niet meer in Duitsland wonen. De Belgen zijn kalm maar aangenaam, ik word hier met rust gelaten. Ik ben destijds samen met mijn beste vriendin, die ik al ken van toen ik tien was, van Duitsland naar Antwerpen verhuisd. Ze woont hier nog steeds. En mijn man is Belg. Goeie vrienden en mijn atelier, dat is wat me hier houdt. Ik gebruik trouwens bijna altijd vrienden als modellen voor mijn kunstwerken. Ik doe een paar dagen over een schilderij, en dan is het aangenaam om die tijd door te brengen met mensen die je kent. Ik heb geen zin om samen te werken met onbekenden - misschien zijn het wel klootzakken. Bovendien ben ik nogal slecht op sociaal vlak. Ik zou aan een wildvreemde zelfs niet durven te vragen om voor mij model te staan.'

'Rechts op de foto zie je een stenen beeld. Het is een sculptuur van mijn eigen hoofd. Dat wordt een drinkwaterfontein, waarbij het water uit mijn mond komt gespoten. Het beeld gaat deel uitmaken van de tentoonstelling 21ste eeuw buiten! , die in september doorgaat, ter ere van 350 jaar Academie. Acht kunstenaars die na 2000 aan de Academie afgestudeerd zijn, planten een kunstwerk neer op een publieke plaats in Antwerpen. Mijn fonteintje komt ergens tussen de Academie in de Keizerstraat en de Kerkstraat in Borgerhout te staan. Uiteraard mag van het water gedronken worden. Ik heb de sculptuur net gemaakt omdat ik vind dat er in 't stad te weinig plekken zijn waar je gratis water kunt krijgen.'

WIM DELVOYE

Locatie: Gentbrugge

'Ik heb vier à vijf ateliers in Gentbrugge. Hier zie je het voornaamste daarvan: een soort kantoorruimte waar ik samen met zeven andere mensen werk. Ik beschouw mijn personeelsleden niet als assistenten, maar als medewerkers. Aan de hand van allerlei verschillende computerprogramma's ontwerpen zij mijn kunstwerken mee, en ze delegeren de productie, die meestal uitgevoerd wordt in fabrieken, lasbedrijfjes of bronsgieterijen. Er zijn misschien wel honderd tot tweehonderd mensen op de een of andere manier bij mijn werk betrokken. Zelf ben ik ook altijd aanwezig, ik wil meegaan in het ritme. Ik kom altijd wel een uurtje later dan mijn medewerkers op kantoor aan, om te laten zien dat ik de chef van het orkest ben. (lacht) Hoewel ik omringd word door personeel en twintig tot dertig computers, ben ik misschien wel de eenzaamste kunstenaar die er is. Want het is niet omdat je moderne technologieën gebruikt dat je daardoor ook een goeie netwerker bent. En de romantische bohèmekunstenaar die zogezegd afgezonderd van de wereld leeft, zit in werkelijkheid op café pintjes te drinken en heeft succes bij de rijke madammen. (lacht)'

'Toen deze foto gemaakt is, hadden we net een paar van die klassieke aluminium schilden met een venstertje aangekocht. Ik vind dat interessante voorwerpen, omdat ze haast meer alomtegenwoordig zijn dan een fiets! Je hoeft de tv maar aan te zetten of je wordt overstelpt met beelden van rellen waarbij de politie zich met helmen, knuppels en schilden verdedigt tegen demonstranten. Deze schilden laten we bewerken door Iraanse metaalslagers, die er ornamenten op aanbrengen. Veel concreter kan ik op dit moment niet gaan, omdat ik zélf nog niet eens weet welk soort werk eruit zal voortvloeien en waar of wanneer het geëxposeerd zal worden. Er is nog geen totaalconcept. Ik heb door de jaren heen geleerd geen deadlines meer voorop te stellen, geen beloftes meer te maken die ik niet kan nakomen. Je mag de huid van de beer niet verkopen voor hij geschoten is. Mijn werk gaat nu eenmaal gepaard met veel technische moeilijkheden. Daarom werk ik liever in het luchtledige.'

'Mijn atelier is als een wijnkelder. Ik laat er mijn kunstwerken maanden, soms zelfs jaren rijpen. Smaken ze daarna zuurder, dan laat ik het grote publiek er niet van proeven. Smaken ze beter, dan stel ik ze tentoon. Het is een kwestie van het plezier uitstellen, jezelf beheersen. Tijdens het werkproces zijn er wel kleinschalige 'degustaties'. Ik laat kunstliefhebbers toe in mijn atelier, en hecht veel waarde aan hun feedback. Aan de hand daarvan kan ik beter inschatten of een kunstwerk zijn doel niet mist. Bovendien zien de bezoekers mij op mijn menselijkst. Ze zien mijn gedachtegang en mijn voorbereidingen, maar ook mijn fouten. Ik vind die betrokkenheid belangrijk. Voor mij is kunst geen therapie. Ik doe het niet voor mezelf. Daarom is mijn werk ook nooit biografisch. Het zegt natuurlijk wel iets over mezelf, maar in mijn ogen is kunst toch vooral iets collectivistisch.'

KOEN VANMECHELEN

Locatie: Hasselt
Expo: 27/11 - 26/1 in The Wallace Collection, Londen; Tot 2/2 in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België, Brussel.

'Dit is mijn atelier in de voormalige Gelatinefabriek van Hasselt, een ruimte van 3000 vierkante meter. Ik noem het de 'Open University of Diversity'. Hier komt mijn artistieke werk tot stand, van installaties en schilderijen tot fotografie en videoprojecten. Er bevindt zich ook een bureau voor mijn zes vaste assistenten, en ik run er mijn drie voornaamste projecten in samenwerking met wetenschappers. The Walking Egg is een stichting die nadenkt over fertiliteitszorg in ontwikkelingslanden, CosmoGolem gaat over kinderrechten. En dan is er nog het Cosmopolitan Chicken Project, mijn bekendste project. Het is een work in progress waarbij ik de genen van kippenrassen van over de hele wereld laat kruisen om uiteindelijk tot een soort 'kosmopolitische' kip te komen.'

'Je zou mij een assemblagekunstenaar kunnen noemen, maar dan wel een van de nieuwe generatie. Ik ben geen pure collagekunstenaar die bestaande ingrediënten samenvoegt, ik creëer nieuwe ingrediënten. De opgezette lama die je op dit beeld ziet, maakt deel uit van het Lambo-project. Dat is een samentrekking van lama, Ovambo - een kippensoort met een heel sterke immuniteit - en labo. Het is een van de vele spin-offs van het Cosmopolitan Chicken Project. In het kader daarvan wil ik onderzoeken of er een connectie zou kunnen zijn tussen de kip en de lama, en dat op het niveau van de eiwitstrengen. Uit dat project zou uiteindelijk een soort van medicatie tegen degeneratieziektes kunnen voortkomen. Je herkent in deze opgezette lama ook een eenhoorn, een fabeldier dat al eerder voorkwam in mijn werk. Het is een dier dat de realiteit kan doorbreken, en dat voor mij symbool staat voor de bevrijding.'

'Ik sta elke dag op tussen vijf uur en halfzes, en ga dan meteen bij de dieren kijken. Behalve kippen heb ik bij mij thuis in Meeuwen-Gruitrode onder meer ook lama's, struisvogels, arenden en gieren. Vervolgens vergader ik met de man die voor de dieren zorgt, hun DNA systematisch bewaart en hen klaarmaakt voor transport naar tentoonstellingen. Daarna ga ik ontbijten met mijn vrouw, om dan tegen een uur of negen in mijn atelier in Hasselt aan te komen. Daar zit ik eerst nog samen met mijn team. Aan schilderen of tekenen kom ik pas rond elf uur toe. En dan nog zijn er tussendoor meetings met wetenschappers, curatoren, leveranciers en producenten, of moet ik buitenshuis zijn voor lezingen over mijn werk of voor de opbouw of opening van een expo - ik heb er momenteel zestien lopen, voornamelijk in het buitenland. In mijn werk is het organisatorische element even belangrijk als het artistieke. Mijn atelier is dus meer dan een plaats waar kunstwerken gemaakt worden. Het is een ontmoetingsplek waar ik mensen samenbreng rond het kernthema in mijn werk: bioculturele diversiteit.'

KOEN VAN DEN BROEK

Locatie: Merksem
Expo: Vanaf 14/11 in Figge von Rosen Galerie, Keulen; later in Gallery Baton, Seoel.

'Je ziet mij hier in mijn atelier in Merksem, een district van Antwerpen dat aan een heropleving bezig is - jonge mensen kunnen er tegen een aanvaardbare prijs een huis kopen, en alle politieke stromingen zijn er vertegenwoordigd. Ik heb het atelier enkele jaren geleden gekocht en laten verbouwen door het Gentse architectenbureau Havana, uiteindelijk heb ik het in april van dit jaar kunnen openen. Het is allemaal nog heel nieuw. Voor elk van mijn vier medewerkers is er een afzonderlijke ruimte, en er is een cinemazaaltje dat ingericht is met berken platen in David Lynch-stijl, waar ik mezelf geregeld in afzonder om films te kijken - film is altijd een grote inspiratiebron voor mij geweest. Op de tafel die je op de achtergrond van de foto ziet, meng ik mijn olieverf in allerlei verschillende potten om het juiste kleurenpalet te bekomen. Dat is essentieel om een fris en evenwichtig schilderij te kunnen maken. Ik ben enkele dagen, weken, soms zelfs maanden bezig met het bestuderen van de kleuren. Het schilderen zelf neemt één tot twee dagen in beslag. Als ik schilder, leg ik me daar fulltime op toe. Dan moet niemand me komen lastigvallen met andere dingen.'

'Ik ben een product van eind jaren negentig, begin jaren 2000, een tijdperk waarin de meer alternatieve films van David Lynch, Quentin Tarantino en de gebroeders Coen succes kregen bij het grote publiek. Ik kwam in die tijd geregeld in Amerika - ik heb onder meer een klein atelier gehad in een buurt in Los Angeles die toen erg gevaarlijk was, maar die nu grappig genoeg bezaaid is met goeie koffiebars en ateliers. Ik reed destijds in een cabrio over de freeway , en zag de decors uit die films als het ware tot leven komen. Geïnspireerd door die decors, en door de minimalistische kunst van een schilder en beeldhouwer als Donald Judd, die daarbij aansluit, fotografeerde ik stoepranden, verkeersdrempels, bruggen, viaducten en gescheurde asfaltwegen. Die snapshots gebruikte ik als basis voor mijn schilderijen.'

'Ik ben net terug uit Pasadena in Californië, waar ik met John Welchman - zowat de belangrijkste kunstcriticus en auteur van de Amerikaanse westkust, die al samenwerkte met Mike Kelley en Paul McCarthy - heb gesproken over een monografie die hij over mijn werk gaat schrijven. In dat boek wordt dieper ingegaan op het thema waar ik nu al bijna twintig jaar mee bezig ben: de straat. Toch heeft mijn meest recente werk - dat ik onlangs tentoongesteld heb in Londen, New York en Brussel, en dat binnenkort ook geëxposeerd wordt in Keulen en Zuid-Korea - geen rechtstreekse link meer met de straat. Dat komt omdat ik steeds minder met foto's werk. In mijn nieuwe werk sample ik mijn oudere werk met de computer, in ware 2manydjs-stijl. Dat resulteert in minder realistische, meer abstracte composities.'

MICHAËL BORREMANS

Locatie: Gent
Expo: Zeno X Gallery, Antwerpen (afgelopen)

'Ik ben allergisch voor herhaling. Vorig jaar, na vijftien jaar in hetzelfde atelier bij mij thuis in Gent te hebben gewerkt, had ik het gevoel dat ik de focus kwijt was. Ik begon mijn werk en mijn werkwijze fundamenteel in vraag te stellen. Daarom ben ik op zoek gegaan naar een andere ruimte, en sinds september 2012 is deze oude schoolkapel mijn tweede werkplaats. Ik vind het aangenaam om twee ateliers te hebben. Ik leid nu een artistiek dubbelleven. Thuis werk ik tussen de soep en de patatten aan kleinere schilderijen, en in de kapel sluit ik me in sessies van twee weken op om me toe te leggen op de grotere werken - in die ruimte valt weinig anders te doen dan werken. Ik leef daar zeer spartaans, als een kluizenaar. Een kluizenaar in maatpak, weliswaar, want als ik onbevlekte nieuwe kleren draag, schilder ik beter. (lacht) Maar ik eet het minimum, en als ik moe ben, slaap ik op een stuk karton. Een luxueus bed zou hier misstaan. Ik zoek de bevrediging in mijn werk.'

'Schilderen doe ik op de plek waar vroeger het altaar stond. Dat is het focuspunt van het atelier. De lichtinval is er het best. Toch is het hier zelfs 's ochtends bij mooi weer vrij donker, want de ramen bevinden zich aan de schaduwkant. Daardoor werk ik voor het eerst in mijn leven met kunstlicht. Ik vind het niet prettig, maar het is noodzakelijk. Eigenaardig genoeg sluipen er nu meer religieuze invloeden in mijn werk. Je zult dat zien op mijn volgende tentoonstelling, in september in Antwerpen. Het is moeilijk om daar nu al veel over te vertellen, want ik werk niet zo gericht naar een tentoonstelling toe. Ik bekijk het schilderij per schilderij. Achteraf merk ik altijd wel dat de werken uit een bepaalde periode een ensemble vormen. De titel van de expo kan ik wel al verklappen: The People from the Future Are Not to Be Trusted . Een absurde zin, maar ook een zin die stof tot nadenken moet geven. De werken refereren aan de religieuze beeldvorming uit het verleden, maar er zitten ook verwijzingen naar sciencefiction in. Al zijn die verwijzingen zoals altijd zeer impliciet.'

'Ik schilder heel snel. Als ik een goeie dag heb, krijg ik een schilderij in één namiddag tijd af. Jammer genoeg mislukt het meestal. (lacht) Maar een werk weggooien doe ik nooit - slecht voor het milieu. Als ik het gevoel heb dat ik beter kan, veeg ik de verf onherroepelijk van het doek af en begin ik 's anderendaags opnieuw. Soms twijfel ik en laat ik het werk eerst drogen. Ofwel werk ik er daarna aan verder, ofwel leg ik er een nieuwe grondlaag bovenop. Onder meer dan de helft van mijn schilderijen schuilt een ander, minder goed werk. Ik ben destijds om zeer pragmatische redenen beginnen te schilderen - en uit liefde voor de schilderkunst, natuurlijk. Dat is allemaal niet zo natuurlijk tot stand gekomen. Ik wilde in de eerste plaats met beeld bezig zijn. En voor wat ik wilde en wil doen, is schilderen een bijzonder interessant medium. Ik ben misschien wel een artist by nature , maar ik weet eigenlijk niet of ik een painter by nature ben. (denkt na) Maar er zit blijkbaar toch wel een schilder in mij.' (lacht)

HANS OP DE BEECK

Locatie: Anderlecht
Expo: 16/10-26/1 bij Bozar, Brussel; Tot 27/10 in Natlab, Eindhoven; Tot 22/12 in Frac Paca, Marseille; Tot 19/1 in Tampa Museum of Art, Florida; Permanente installatie in Red Star Line Museum, Antwerpen

'Hier zie je mijn atelier in Anderlecht, meer specifiek de etage waar mijn ruimtelijke werk tot stand komt - sculpturen, maquettes en installaties uit hout, gips of polyester. Op een andere verdieping wordt het 'properder' werk gemaakt: aquarelschilderijen, tekeningen, videomontages, fotografie... Hoewel het grote, monumentale werk altijd de hoofdmoot is geweest in mijn oeuvre, ben ik een multidisciplinaire kunstenaar die graag exploreert in de breedte. Mijn werk is een combinatie van heel kleine dingen zoals aquarellen op A4-formaat, heel grote dingen zoals installaties van 400 à 500 vierkante meter, en alles daartussenin. Mijn videoprojecten variëren van animatiefilmpjes die ik in mijn atelier bricoleer met huis-tuin-en-keukenmateriaal tot producties die ik in filmstudio's maak met honderden figuranten. Qua stijl is mijn werk soms heel minimalistisch en soms heel barok. Ik heb nooit een afgelijnde richting gekozen, en ik vermoed dat dat ook zo zal blijven.'

‘Eén ding staat vast: bij mij primeert de juistheid van uitvoering op het idee. Ik begin aan iets te werken in mijn atelier, achter mijn computer of op de filmset, en vervolgens neemt de materie, het verhaal of de film het van mij over. Een film met een geplande speelduur van een uur kan uiteindelijk op twintig minuten uitkomen, en een sculptuur die in mijn hoofd het formaat van een tafel had, kan driehonderd vierkante meter groot worden. De ontwikkeling, het onderweg zijn, dat is enorm belangrijk. Bij de Italiaan Giorgio Morandi, wiens werk onlangs nog in Brussel te zien was, was dat net zo. Zijn stillevens van flessen en vazen lijken inhoudelijk weinig voor te stellen, maar de uitvoering maakt ze buitengewoon intens. Hetzelfde met de Mona Lisa. Het onderwerp - een vrouw die de toeschouwer aankijkt - is op papier nogal ordinair, maar de uitwerking maakt het extraordinair. Dat probeer ik ook te doen met een werk als Location 5 , een levensgrote installatie van een nachtelijk wegrestaurant nabij een autostrade. Op zich iets banaals, maar als je erin gaat zitten, wordt dat een bijzondere ervaring.'

'Hoewel ik dag en nacht met mijn werk bezig ben en er de wereld mee rondreis - op dit moment zit ik in Wenen, en er komen nog projecten aan in Frankfurt, Beijing, Cleveland en Boston -, verdien ik niks aan het kunstenaarschap. Ik heb vijf medewerkers in dienst van mijn bvba, die allemaal een goed bediendecontract hebben en een mooi loon krijgen. Ik moet maandelijks 20.000 euro aan salarissen betalen, en hou niks meer over om mezelf in dienst te nemen en van een uitkering te voorzien. Ik ben dus onbezoldigd zaakvoerder. Mijn eigen inkomen sprokkel ik met onderwijsopdrachten bijeen. Ik begeleid doctoraten in de kunsten aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent, en ik ben de voorbije jaren gastdocent geweest aan het post-graduaatinstituut Le Fresnoy in het Franse Tourcoing en aan de Academie voor Beeldende Kunst in München. Ja, het is de wereld op zijn kop, maar grappig genoeg kan ik wél gewoon blijven zeggen dat kunst mijn hobby is. (lacht) '

DIRK BRAECKMAN

Locatie : Gent
Expo : Tot 5/1 in Musée Félicien Rops en Maison de la Culture, Namen

‘Ik ontwikkel mijn foto's al twintig jaar in mijn lab in een oud fabrieksgebouw in het Waasland. Maar ik wilde al lang een donkere kamer bouwen in mijn atelier in Gent. Wat je op de foto ziet, is een proefopstelling - met dit verschil dat het er enkel 's nachts donker is. (lacht) Ik heb namelijk de benodigdheden van een donkere kamer in een verlichte kamer gezet. Ik heb dat eind juni in een paar dagen tijd in elkaar gestoken, en ik heb me er tijdens de Gentse Feesten in opgesloten. Het is gebouwd op maat van mijn basisnoden: er is verluchting, een goeie vergroter, wat apparatuur en fotopapier, that's it. Een donkere kamer hoeft voor mij niet speciaal te zijn, het moet er gewoon donker zijn. Ik vrees dat alleen ik hier kan werken. Zet er een andere fotograaf in, die weet volgens mij niet waar hij moet beginnen. Vroeger wist iedereen dat een donkere kamer een plek is waar foto's worden ontwikkeld. Vandaag de dag, in het digitale tijdperk, is analoge fotografie, en al zeker het ontwikkelen van analoge foto's, een in onbruik geraakt ambacht. Ik vind dat wel prettig: zo'n donkere kamer heeft bijna iets mystieks.'

'Mijn werk is heel subjectief. In tegenstelling tot de kunstenaars die een heel discours kunnen afsteken over hun beelden - waar ze gemaakt zijn, wat erop te zien is en waarom - zwijg ik liever over mijn werk. Ik vind: als ik één woord zeg over mijn foto, is de interpretatie van de kijker al naar de vaantjes. Mijn discours is mijn oeuvre. Op het einde van de rit zal de toeschouwer wel kunnen zeggen of beslissen waar het beeld over gaat. Het enige wat ik wil doen, is beelden maken die impact hebben - zonder daar per se een verhaaltje rond te breien, dus. Ik ben ook niet het type fotograaf dat met statieven, lampen of grote camera's loopt te zeulen. Ik heb altijd een compacte analoge camera Contax T2 op zak. De voorbije jaren heb ik ook wel gewerkt met digitale camera's. Maar digitale fotografie is een vluchtig medium. Je ziet meteen op dat kleine schermpje waar je mee bezig bent. Dat verstoort voor mij het avontuur. Het proces van onwetendheid vind ik interessant: dat je pas over een aantal dagen of zelfs maanden het resultaat te zien krijgt. Als ik analoog werk, ga ik veel dieper in op wat ik doe, om intiem toch zeker te zijn van het beeld.'

'Ik werk zonder enige vorm van organisatie of dagplanning. Soms raak ik mijn toestel maandenlang niet aan, soms loop of zit ik weken aan een stuk te fotograferen. Enkel als er een derde bij betrokken is - een galerie, een opdrachtgever of mijn persoonlijke assistente - heb ik een ankerpunt om mijn werk rond te organiseren. Als dat zou wegvallen, zou ik véél foto's maken zonder ze ooit af te werken. Het proces, de manier waarop ik iets fotografeer, is voor mij veel belangrijker dan de afwerking. Vaak beslis ik op het laatste moment, in de anderhalve seconde voor ik afdruk. Iets ensceneren, dat zit niet in mijn aard. Ik werk niet met concepten of zorgvuldig samengestelde composities, ik ga nooit naar locaties of evenementen, ik vertrek altijd vanuit een impulsieve beweging. Wat ik dan fotografeer, zijn vaak triviale, banale dingen uit mijn alledaagse leefwereld. Tijd en ruimte - wat, waar, wanneer - spelen daarbij geen rol. Bij mij gaat het om het beeld op zich, het beeld als object.'

Teksten: Michael Ilegems, behalve Dirk Braeckman: Andreas Ilegems
Foto’s: © Charlie De Keersmaecker

TOM BARMAN: 'Shot on Location is ouderwetse tv'

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 07 Jun 2013 15:14:00 +0000

Hij was nog maar net van de dEUS-tourbus afgestapt of Tom Barman trok er alweer voor vier maanden op uit. Voor de docuserie Shot on Location , vanaf 9 juni op Canvas, bezocht hij zes steden, op zoek naar de verhalen achter zes filmklassiekers. 'Het was weer een beetje als op tournee gaan.'

Op 1 augustus 2012 verklapte Tom Barman in dit blad dat hij 'iets voor tv' ging doen. Prompt begon het speculeren, waarbij ook het domste deel van de goegemeente zich niet onbetuigd liet: 'Iets voor tv? Daar is hij weer met zijn trucje van 2006, toen hij zijn vriendje Patrick Janssens de gemeenteraadsverkiezingen in 't Stad hielp winnen' of 'Gaat hij een programma maken over hoe je thuis drugs kunt maken: SOS Wiet?'

Allemaal onzin: Barman maakte in samenwerking met de Nederlandse VPRO gewoon een knappe, zesdelige documentairereeks over eigentijdse stadsfilms: Gomorra (Napels), Trainspotting (Edinburgh), Das Leben der Anderen (Berlijn), Bloody Sunday (Londonderry), Van God Los (Venlo) en Leaving Las Vegas (Las Vegas). De dEUS-frontman reisde naar de plekken waar de films opgenomen zijn, en sprak er met acteurs, regisseurs, schrijvers, technici en andere betrokkenen. Shot on location, dus.

Vond je alle zes de films even goed toen je ze, in de aanloop naar Shot on Location, herbekeek?

TOM BARMAN: Van God Los had ik voordien eerlijk gezegd nooit gezien, maar het bleek een knap gemaakte film met een interessant onderwerp: de bende van Venlo. Trainspotting viel me dan weer wat tegen. Het blijft een leuke film, maar hij is me toch iets te cartoonesk.

Er is nochtans een link tussen Trainspotting en dEUS.

BARMAN: Klopt. Mijn videoclip voor Theme from Turnpike is destijds Europa rondgegaan als voorfilm voor Trainspotting. Grappig wel: die clip is een fictieve openingssequentie van een film én er komen treinen in voor. 'Oké, Trainspotting is begonnen', moeten sommige toeschouwers gedacht hebben. Tot de titel Turnpike in beeld kwam, en ze prompt de zaal uit vluchtten omdat ze dachten dat ze verkeerd zaten. (lacht)

De films die je in Shot on Location behandelt, zijn niet alleen stadsfilms, ze hebben ook allemaal een maatschappelijk of politiek thema. Was dat een vereiste?

BARMAN: Uiteraard hebben we gekozen voor films waar wij - en dan bedoel ik vooral regisseuse Britta Hosman en ik - ons in konden vastbijten. Ik kan best genieten van een blockbuster, hoor, maar als je daar een Shot on Location-aflevering over zou maken, wordt het al snel te anekdotisch, denk ik. Dan krijg je te maken met de grote sterren, en kom je uit bij minder diepgaande verhalen. Natuurlijk is Shot on Location in de eerste plaats een filmprogramma, maar als die films gaan over een maffiasysteem dat een stad als Napels in de ban houdt, over een klein stadje als Venlo dat opgeschrikt wordt door een moordende bende of over een historische gebeurtenis als Bloody Sunday, waarbij Engelse para's onschuldige en ongewapende Ierse betogers neerschoten, dan kom je vanzelf uit bij de grotere verhalen. Voor mij was het vooral belangrijk om dingen te weten komen, en mijn interesses zitten nu eenmaal vaak in de politieke sfeer. Ik ben inmiddels een expert inzake Noord-Ierland, dus als je daar vragen over hebt? (lacht)

Laten we het even over die sterren hebben. Was het moeilijk om de acteurs en de regisseurs van die films nog te strikken? Ze hadden per slot van rekening geen promopraatjes meer te verkopen.

BARMAN: In het geval van Trainspotting hebben we noch regisseur Danny Boyle noch een van de acteurs kunnen spreken. Zij hadden die aflevering beslist meer kleur kunnen geven, maar het was voor ons geen voorwaarde. Het programma staat of valt niet met A-listers. Promopraat hebben we inderdaad kunnen vermijden. Vooral de acteurs uit Gomorra en Das Leben der Anderen bekeken hun werk nu vanaf een afstand, en dat liet hen toe er ook wat kritischer over te zijn. Het geeft de reeks een rustig tempo. Op dat gebied is Shot on Location ouderwetse televisie. We proberen niks te verkopen.

Je bent de stem én het gezicht van de reeks. Hoe groot was jouw inbreng precies?

BARMAN: Heel groot, natuurlijk. Het idee voor Shot on Location kwam van Lotje IJzermans, de eindredactrice van het programma. We kennen elkaar al jaren. Zij heeft dEUS een tijdje gevolgd voor het VPRO-programma Lola da musica. Lotje wist vooraf goed genoeg dat als ik ja zou zeggen op haar vraag om mee te werken, ik de reeks ook echt mee zou willen ontwikkelen. En dat is ook gebeurd. De VPRO heeft mij niet ingezet als een poppetje dat vragen afleest van een papiertje. Ik wilde de mensen die ik sprak ook niet laten nakakelen wat ik net in een researchfile op pdf had gelezen. Uiteraard moest ik soms wel eens verhalen aanhoren die ik al kende, for the sake of the viewer, maar over het algemeen kreeg ik genoeg ruimte om mijn ding te doen. Al moest Britta Hosman af en toe tussenbeide komen en zeggen: 'Tom, we zijn een fílmprogramma aan het maken'. (lacht) Soms was het ook wel fijn om me te verschuilen achter de regisseuse, als ik even de draad kwijt was of als de geïnterviewde niet wilde loskomen. We vulden elkaar gewoon goed aan, er is geen onvertogen woord gevallen. Shot on Location voelde voor mij een beetje als op tournee gaan. (lacht)

Ben je nooit voor verrassingen komen te staan?

BARMAN: Absoluut. In Scampia, de buitenwijk van Napels waar Gomorra gefilmd is, werden we begeleid door fixers, de mensen die een paar jaar eerder ook de filmcrew van Gomorra hadden bijgestaan. Dankzij hen konden we probleemloos alle locaties bezoeken, maar op den duur begonnen ze zich te bemoeien met mijn vragen. Ze voelden aan dat wij niet kwamen voor de snelle, hapklare brok, maar dat we wilden achterhalen of Gomorra echt gemaakt is met behulp van de camorra, de Napolitaanse maffia. Dus ons eigen team begon zich op een bepaald moment tegen ons te keren, en dat was behoorlijk scary.

Regisseur Matteo Garrone vertelde dat hij er destijds zelf ook van geschrokken was, dat er zich op een uurtje rijden van zijn thuisbasis Rome zon warzone bevindt. Er worden moorden gepleegd door mannen in boxershorts, lelijke T-shirts en sandalen - niet bepaald het geromantiseerde beeld dat wij van de maffia hebben -, en ze vergiftigen hun eigen bodem met chemisch afval. Veel Napolitanen beschouwen de camorra als hun politieke orgaan, en zien de Italiaanse politici en regeringsleiders als indringers. Als je daar komt en met de lokale bevolking spreekt, hoor je hun kant van het verhaal. Dat verantwoordt het allemaal niet, maar het verklaart wel veel.

Net zoals er camorristen meespelen in Gomorra, liet Paul Greengrass in Bloody Sunday ook betrokkenen figureren.

BARMAN: Inderdaad. De figuranten die in de film betogen, hebben ook effectief meegelopen in de mars, of hadden op zijn minst familie die de gebeurtenis heeft meegemaakt. Bovendien waren de paras die Greengrass geboekt had ook echte paras. En de regisseur was ook nog eens een Engelsman. Tja, dan krijg je een gespannen situatie. Greengrass zei me dat hij vanaf de eerste draaidag al besefte dat hij een fout had gemaakt. Hij was bang en geloof me, die vent is geen watje. Al zocht hij het natuurlijk ook wel een beetje op. Elke goeie regisseur is een opportunist, en in zekere zin zelfs een manipulator.

Zijn er dingen anders gelopen dan verhoopt?

BARMAN: Tuurlijk. De eerste mens die ik voor de aflevering over Trainspotting zou spreken, was zogezegd de man die een filmtour geeft in Edinburgh. Hij gidst toeristen langs de locaties uit de film. Alleen: Trainspotting is bijna volledig gedraaid in Glasgow, niet in Edinburgh. Oké, dan maar afgesproken met de man die de boekentour deed. Maar omdat ik Trainspotting-schrijver Irvine Welsh pas een week later zou zien, had ik het boek nog niet gelezen. Daar zat ik dan, tegenover een echte trainspotter, die het boek helemaal van buiten kent. (lacht) Maar kijk, hij bleek een uiterst charmante kerel, en dus heeft hij een prominente rol gekregen in die aflevering.

Zou Any Way the Wind Blows niet in het concept gepast hebben? Per slot van rekening ook een stadsfilm.
BARMAN: De VPRO heeft dat idee - al dan niet gemeend - voorgelegd, waarop ik zei: die film is niet goed genoeg! (lacht)

Denk je dat je ervaringen met Shot on Location van jou een betere regisseur zullen maken?
BARMAN: Ja. Het heeft me vooral doen inzien dat je enorm veel geluk moet hebben om tot een goeie film te komen, dat alle sterren juist moeten staan. Het verhaal van Erin OBrien - de zus van wijlen John OBrien, die het boek Leaving Las Vegas heeft geschreven - maakte me duidelijk dat de verhouding tussen schrijver en verfilmer soms allesbehalve evident is. Regisseur Pieter Kuijpers had een heel plan uitgedacht voor Van God Los, met Venlo in een hoofdrol, om dan van de burgemeester koudweg te horen te krijgen: 'Je mag hier niet draaien'. Hetzelfde met Mike Figgis, die geen toelating kreeg om in Las Vegas te filmen, terwijl de stad voorkomt in de fucking titel! Desondanks hebben ze het allebei tot een prachtig einde gebracht. Film is ook een beetje illusie, hé.
Ik ben de laatste jaren intensief met dEUS bezig geweest, waardoor ik nauwelijks nog in de cinema ben geraakt, maar dankzij Shot on Location heb ik de filmmicrobe weer helemaal te pakken. Ik was al een tijdje in de weer met het scenario voor mijn tweede film, en dat is nu in een stroomversnelling terechtgekomen. Maar het is nog veel te vroeg om daarover in detail te treden.

De muziek op de begingeneriek van Shot on Location is van Magnus, jouw electronicaproject met CJ Bolland.

BARMAN: Ja, het is een song die nog niet helemaal afgemixt is, maar die goed paste bij de sfeer van het programma. Je hoort het misschien niet goed, maar David Eugene Edwards van Wovenhand en 16 Horsepower zingt erop mee. Het komt op de volgende Magnus-plaat, die hopelijk dit jaar nog af raakt.

SHOT ON LOCATION

Vanaf 9/6, om 20.45 uur, elke zondag op Canvas.

CIDADES DE DEUS
Als er een vervolg komt op Shot on Location, mogen deze drie locaties en films volgens Tom Barman niet ontbreken.

HONGKONG: IN THE MOOD FOR LOVE (2000, Wong Kar-Wai)

Tom Barman: 'Ik ben nog nooit in Hongkong geweest, dus daarvoor alleen al zou ik het doen. Verder is In The Mood For Love gewoon een prachtige film, waar veel over valt te vertellen. Je kunt het hebben over de geschiedenis van Hongkong, over de kolonisatie van de Engelsen, over regisseur Wong Kar-wai zelf en zijn fetisjacteur Tony Leung Chiu-Wai, over de kledij...'

RIO DE JANEIRO: CIDADE DE DEUS (2002, Fernando Meirelles en Kátia Lund)
Barman: 'Deze had ik al voorgelegd voor de eerste reeks, maar heeft het niet gehaald omdat hij, een beetje onterecht, te arthouse werd bevonden. Ook weer een karrenvracht aan potentiële onderwerpen: de lokale muziek, de straatbendes in de favela's, de Zuid-Amerikaanse cinema, de economische heropleving...'

LUIK: LA PROMESSE (1996, Luc en Jean-Pierre Dardenne)
Barman: 'Om budgettaire redenen moet elke docureeks een film uit de Benelux bevatten. La Promesse was al een serieuze kanshebber voor het eerste seizoen van Shot on Location, maar de gebroeders Dardenne waren te druk in de weer met een nieuw filmproject. Als er een tweede reeks komt, móét deze film erbij. Ik heb alvast een voorstel ingediend voor volgend jaar.'

Dit interview is verschenen in Knack Focus.

Tricky: 'Triphop, wie heeft die afschuwelijke term bedacht?'

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 28 May 2013 20:59:00 +0000

Met zijn tiende album False Idols haalt de Britse rapper Tricky eindelijk weer het niveau van zijn alom bejubelde, genreoverschrijdende debuut Maxinquaye uit 1995. Al vindt hij het zelf stukken beter: 'Ik heb Maxinquaye drie jaar geleden nog eens opgelegd: klonk dat gedateerd, zeg!'

Een uur voor mijn afspraak met Tricky in Huis 23, een soort livingruimte boven het AB Café in Brussel, ronkt mijn telefoon. Iemand van zijn platenfirma: We hebben net vernomen dat er problemen waren met zijn Thalys van Parijs naar Brussel. Geen idee waar hij nu is, we kunnen hem nergens bereiken. Hij heeft de eerste taxi terug naar zijn huis hartje Parijs genomen, zo blijkt wanneer hij een paar uur later wél de telefoon opneemt, lurkend aan een joint. 'Twee uur vertraging voor een treinritje van een uur: ridiculous, man. Ik ben gewoon weer in bed gekropen.'

Als er iets niet naar zijn zin is, laat Tricky - het alias van Adrian Thaws - dat duidelijk merken. Hij heeft zich lang genoeg van alles laten opdringen, vindt hij. Op zijn twee vorige platen Knowle West Boy (2008) en Mixed Race (2010), die hij onder de vleugels van de Britse independent Domino Records maakte, blikt hij met onverholen afgrijzen terug: 'Domino is een goed label, maar ik zat er niet op mijn plaats. Er werd constant over mijn schouder meegekeken en mij van alles opgelegd. Vooraleer ik mijn nummers mocht opnemen, moesten zij de demos goedkeuren. Ze bepaalden zelfs wie de productie zou doen. "De producer van M.I.A. gaat je album mixen", zei labelbaas Laurence Bell. Waarop ik vroeg: "wat heb ik in godsnaam met M.I.A. te maken?" - "Zij is hot op dit moment, vriend." In mijn ogen is Bell geen music man, maar een businessman. Ik hou niet van dat idiote A&R-gedoe. Maar ja, het waren moeilijke tijden voor de muziekindustrie en andere labels moesten me niet vanwege mijn zogezegd moeilijke karakter. Dus knikte ik ja en schudde ik handjes. Maar als ik eerlijk ben, zat ik alleen bij Domino Records om mijn huur te kunnen betalen.'

De relatie tussen Tricky en Laurence Bell werd er niet beter op. 'Op een gegeven moment begon ik dingen voor hem achter te houden. Als ik songs klaar had die ik uitzonderlijk goed vond, bewaarde ik ze voor mezelf. Ik besef dat dat niet de juiste mentaliteit is, maar die piefen van Domino werkten echt wel op mijn systeem. Intussen heb ik mijn eigen label en bepaal ik zelf wat voor stuff ik maak en met wie ik wil samenwerken. Een bevrijding.'

Op Trickys nieuwe album False Idols, de eerste release op zijn eigen, gelijknamige label, staan een paar van die 'uitzonderlijk goeie songs'. Van de negen platen die Tricky gemaakt heeft na Maxinquaye, leunt deze misschien wel het dichtst bij dat gelauwerde debuut aan. 'Dat heb ik al meer gehoord, ja, maar zelf merk ik het niet. Trouwens, ik heb Maxinquaye drie jaar geleden nog eens opgelegd: klonk dat gedateerd, zeg! Muzikaal vind ik False Idols in elk geval een pak beter. Nu maar hopen dat deze plaat even warm onthaald zal worden als Maxinquaye halverwege de jaren negentig.

Vorig jaar heb je dat debuutalbum voor het eerst in ruim vijftien jaar nog eens integraal live gespeeld. Hoe ging dat?
TRICKY: Eerlijk? Het was verschrikkelijk. Die nummers werken wel op plaat, maar ze zijn niet geschikt om live te spelen. Ze zijn véél te lineair, te vlak. Het eerste optreden dat ik na de release van Maxinquaye ooit gegeven heb, vond ik al strontvervelend. (lacht) Daarna ben ik songs gaan maken die live veel beter tot hun recht komen. Ik kan nu makkelijk een drie uur durende set samenstellen die heel veel verschillende kanten uitgaat, terwijl Maxinquaye maar één vibe heeft. Ik kan mezelf niet uitdrukken met één plaat.

Was het dan niet fijn om na al die jaren nog eens op te treden met Martina Topley-Bird, met wie je heel lang het podium, de studio en het bed gedeeld hebt?
TRICKY: O, maar Martina is cool. Wij amuseren ons nog altijd rot. We hebben een kind samen, weet je wel. Aan haar heeft het niet gelegen. Ik stond me tijdens die heropvoering van Maxinquaye gewoon zo hard te ergeren dat ik nauwelijks doorhad dat ze erbij was.

De overleden Amerikaanse bluesrocklegende Chris Whitley zei ooit: 'Tricky maakt dingen die je nauwelijks als songs kunt omschrijven. Er zit geen traditionele popstructuur in. Bij hem primeert expressie op vorm. Kun je je daarin vinden?
TRICKY: Chris wie? Ik ken de man niet, maar het is grappig dat je dat zegt. Mensen proberen mij al mijn hele carrière in een vakje te duwen triphop, wie heeft die afschuwelijke term eigenlijk bedacht? Maar als er één genre is waarmee ik me verwant voel, is het blues. Ik ben een modern-day blues man. Die meneer Whitley heeft trouwens gelijk. Vraag mij niet om een klassieke popsong te schrijven, ik kan het gewoon niet. Ik bespeel een keyboard met één vinger, als een kind. Ik zoek naar de juiste klank, en jaag die vervolgens door een sampler. Met technische kennis of metier heeft dat niks van doen, hoor.

Nochtans klinkt een song als Bonnie & Clyde wél ongemeen poppy. Een potentieel radiohitje, als je het mij vraagt.
TRICKY: Francesca Belmonte, de leadzangeres op False Idols, hoort in dat nummer ook een dikke hit. Maar dat wil ik nog wel eens zien. Een belangrijk Brits radiostation als Radio 1 weigert al sinds jaar en dag mijn muziek te spelen. Te moeilijk. So be it.

Wie zijn de 'false idols' waar je in de albumtitel naar refereert?
TRICKY: Politici, popsterren... Mensen die een miljoenenaanhang hebben, maar niks dóén voor hun mensen. Obama is een vals idool. Hij predikte dat hij de wereld zou veranderen, maar hij heeft alles alleen maar erger gemaakt. En dat zullen zijn opvolgers ook doen. De democratie is gekaapt toen Robert Kennedy vermoord werd. Daarna kwamen schurken als Lyndon Johnson en George Bush. En vandaag wordt de wereld gerund door grote bedrijven. (zucht) Ik begrijp niks van politiek, en van rare dingen als de monarchie ook al niet. Maar ik weet één ding zeker: het is allemaal één grote leugen.

Je bent op...
TRICKY: (onderbreekt) Bekendheid, nog zoiets dat ik niet begrijp. Als dat je enige doel is in het leven, heb je in mijn ogen een mentale stoornis. Artiesten als Lady Gaga, die de hitlijsten aanvoeren en in high rotation radio en tv teisteren: allemaal valse idolen. Want als je constant met je kop op tv komt, wil dat zeggen dat je geen dingen doet waar mensen het oneens mee kunnen zijn. Logisch, want als je je niet politiek correct gedraagt, krijg je geen airplay. Om bekend te worden, moet je het spelletje meespelen. De tijd dat artiesten als John Lennon en Bob Marley de grote sterren waren, is lang voorbij. Dát zijn mijn real idols. Niet vanwege hun muziek want die vind ik eerlijk gezegd niet om aan te horen , maar vanwege hun kritische houding tegenover politici en andere oorlogsstokers. Sorry, jij wilde iets zeggen?

Je bent opgegroeid in Bristol, in de tijd dat Margaret Thatcher premier van het Verenigd Koninkrijk was. Heeft haar dood bij jou nog iets losgemaakt?
TRICKY: I dont give a fuck. Levend of dood, ik zal nooit een greintje respect opbrengen voor haar. Zij was een deel van het probleem, zij was voor mij the other side . Ik vind het ziek dat men miljoenen heeft uitgegeven aan de begrafenis van dat mens, terwijl miljoenen andere mensen onder de armoedegrens leven. Maar Maggie Thatcher heeft me natuurlijk wél gemaakt tot wie ik ben: een rebel.

De openingszin op False Idols luidt: 'Jesus died for somebody's sins but not mine', een flard tekst uit Patti Smiths cover van Gloria.
TRICKY: Die tekst is zó goed! En nu houdt hij nog meer steek dan in de jaren zeventig, toen Patti Smith hem heeft bedacht. Zeg nu zelf: in God geloven is toch niet meer van deze tijd? We hebben te veel kennis om ons nog te laten brainwashen door fabeltjes over een man die over het water kan lopen. Niemand van mijn generatie of uit mijn omgeving is gelovig. Gelukkig, want religie is bullshit.

Valentine bevat dan weer een sample uit My Funny Valentine, de jazzklassieker van Chet Baker.
TRICKY: Klopt. Ik ben een tijdje met Björk samen geweest, en zij heeft dat liedje vaak voor mij gespeeld. Een prachtig gebaar. Ze was heel lief voor mij, maar ik was niet klaar voor die relatie. My mind wasnt there. Ik heb me op zijn zachtst gezegd niet echt fatsoenlijk gedragen tegenover haar. Valentine is mijn ode aan Björk, omdat ik me nog steeds slecht voel bij heel die situatie.

De gastvocalisten op False Idols luisteren naar de namen Francesca Belmonte, Fifi Rong, Nneka en Peter Silberman van The Antlers. Niet meteen van het kaliber van Björk, PJ Harvey, Alison Goldfrapp of Anthony Kiedis, met wie je in het verleden hebt samengewerkt.
TRICKY: Ik heb geen bekende stemmen nodig, man. Francesca en Fifi zijn de beste zangeressen die er op dit moment rondlopen in Engeland. Ze zijn écht. Pure talent, no bullshit. En daarbij: Björk en PJ Harvey zijn pas populair geworden ná hun samenwerkingen met mij. Al staat de deur ook nu nog voor hen open. Voor Anthony Kiedis niet, though. Toffe peer, hoor, maar ook een slaafje van de commercie. Niet mijn type artiest dus. Ik had hem nooit in mijn studio mogen binnenlaten. (lacht)

Dit interview verscheen eerder in Knack Focus.

Hoe zou het nog zijn met ... Magnus?

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 28 May 2013 20:44:00 +0000

Tom Barman en CJ Bolland leverden in 2004 een luchtige, frivole elektropopplaat af. Nu, 9 jaar later, is de opvolger nabij.

Tom Barman trok na de tournee die op 'The Ideal Crash' (1999) volgde voor een paar jaar de stekker uit dEUS. Hij stortte zich op een langspeelfilm, een akoestisch onderonsje met klassiek pianist Guy Van Nueten én een elektronicaproject met gevierd technoproducer CJ Bolland (bekend van de monsterhits 'The Prophet' en 'Sugar Is Sweeter'): Magnus. Aanvankelijk deed ook Peter Vermeersch mee (co-producer van 'Worst Case Scenario' van dEUS en lid van het jazzgezelschap Flat Earth Society). Zijn bijdrage zou zich uiteindelijk echter beperken tot enkele arrangementen, vanwege een overvolle agenda.

Op papier was het geen evidente combo, Barman en Bolland. De dEUS-frontman had nog nooit met elektronica gestoeid, de technoman kende nauwelijks iets van dEUS of van andere rockmuziek. Maar dat bleek net de succesformule van Magnus. Hun verschillende achtergronden zorgden, drie jaar na de totstandkoming van Magnus in 2001, voor een frivool en onbevangen debuut: 'The Body Gave You Everything' (2004). Terwijl een relatiebreuk het centrale thema was op 'The Ideal Crash' van dEUS, staan er op de eerste Magnus-cd enkel eenvoudige, luchtige en sexy teksten. 'The Body...' draait om de groove, maar bevat ook een serieuze gram pop. Het is een dansplaat, geen danceplaat. De beat is weliswaar het kloppend hart, maar er zit ook funk, jazz, blues en rock in - of om het met de woorden van Barman te zeggen: "J.J. Cale meets Kraftwerk".

Magnus debuteerde met de single 'Summer's Here', die tevens als soundtrack diende voor Barmans speelfilmdebuut 'Any Way The Wind Blows' (2003). De song drijft op een jazzsample van Donald Byrd, een Amerikaanse trompettist.

Nadien volgden nog de singles 'French Movies' - eightieselektro in de stijl van Telex -, het funky 'Hunter/Collector' en het aan Prince schatplichtige 'Jumpneedle'. Herinner u vooral de door Barman geregisseerde clip bij 'Jumpneedle', met hilarische gastoptredens van onder anderen Hannelore Knuts, Zohra (toen het lief van CJ Bolland), Tim Vanhamel en Mauro Pawlowski - mét jarretelles. Met deze video ving Tom Barman de publieksprijs voor beste clip op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven.

Op een uitvoering van 'Hunter/Collector' in De Laatste Show na, kwamen er nooit live-optredens van Magnus. Tom Barman en CJ Bolland stonden wel meermaals als Magnus achter de decks (onder meer op Rock Werchter en Pukkelpop), wat ze tot op vandaag nog geregeld doen. En toen dEUS in 2005 weer de hort op ging met 'Pocket Revolution', prijkten de Magnus-nummers 'Assault on Magnus' en 'Rock Chick' meermaals op de setlist, zij het in een rockkleedje.

Hoewel Magnus na 'The Body Gave You Everything' geen studiowerk meer uitbracht, werkte het duo wel nog vaak samen. CJ Bolland had een hand in zowat alle dEUS-platen die nog zouden volgen - zo dragen het elektronisch baslijntje in 'Stop-Start Nature' en het loopje in 'What We Talk About (When We Talk About Love)' duidelijk zijn stempel.

Dat er anno 2013 nog altijd geen tweede album in de winkel ligt, wil trouwens niet zeggen dat er niet aan gewerkt wordt. Dat doet het duo namelijk al enkele jaren, in de 'Vantage Point'-studio van dEUS in Borgerhout. Ik bracht in 2009 een bezoekje aan de studio, en stelde vast dat Barman stug aan de Magnus-plaat werkte nadat de andere dEUS-leden na hun werkdag (een middagshift van 13 tot pakweg 18 uur) de pijp uit waren. Er lagen toen al een paar afgewerkte songs op het schap - enkelen werden gemixt door de rechterhand van topproducer Timbaland in LA, als ik me niet vergis.

De jongste jaren raakte ook bekend welke gasten we onder meer mogen verwachten op de tweede cd van Magnus: Tom Smith van Editors, De Jeugd Van Tegenwoordig en Tim Vanhamel.

De plaat is nu echt niet meer veraf. "Hopelijk gaat hij dit jaar nog klaar geraken", vernam ik zopas van Tom Barman. Eén voorproefje is er al: in de credits van 'Shot on Location' - een filmprogramma dat Barman voor de Nederlandse tv maakte, en dat vanaf 9 juni te zien is op Canvas - horen we een nieuwe, nog niet helemaal afgewerkte song van Magnus. Leuk detail: "David Eugene Edwards van Wovenhand en 16 Horsepower zingt er op mee", dixit Barman.

Dit artikel verscheen eerder op KnackFocus.be.

Mauroworld @ Trix: Tussen melodie en manie

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 13 May 2013 21:25:00 +0000

Met een elftal van muzikanten (onder wie zijn trouwe dienaars Sjoerd Bruil, Pascal Deweze, Herman Houbrechts, Jan Wygers, Elko Blijweert en Jeroen Stevens) kwam Mauro Pawlowski op 10 mei een tweede keer de Antwerpse Trix bestormen voor Mauroworld – de eerste editie in Trix ging door in 2011, al ontstond het concept drie jaar eerder al, op het literatuur- en muziekfestival De Nachten in deSingel. Mauro toonde zich een bard, een poëet, een rockster, een ambachtsman, een podiumtijger, een improvisator en toch ook wel een beetje een paljas. Het was feest op planeet Pawlowski, maar er dreigde ook voortdurend onweer.

Het begon al met de duistere soundscapes van het nieuwZwart Trio, een band die Mauro drie jaar geleden bij elkaar floot als achtergrondgroep bij een dansvoorstelling van Wim Vandekeybus. NieuwZwart schipperde tussen experiment en extase, tussen melodie en manie. Een constante in de wereld van Mauro.

Al geldt Hitsville Drunks als een uitzondering. Van hen hoorden we enkel klassieke rock, onweerstaanbaar poppy songs die teruggrepen naar de powerpop van de seventies, zoals Nick Lowe en XTC. Mauro plant “ergens dit jaar” nog een albumrelease met Hitsville Drunks… op cassette. ‘Sincerely Average’ – zoals de plaat moet gaan heten – sluit aan bij ‘Songs From A Bad Hat’, de soloplaat die Mauro in 2001 opnam met producer Dave Sardy. Uit dat album kwam de goedgeluimde single ‘Let Me Know’ nog eens voorbij. Een herontdekking.

Ook (minstens voor één avond) terug van weggeweest: The Grooms. Ze werden door Mauro aangekondigd als “jonge beloften”, maar het zijn natuurlijk ervaren rotten. Gitarist Steven Janssens toerde onlangs de wereld rond als lid van de Mark Lanegan Band, en bassist Jan Wygers stond tijdens diezelfde wereldtournee met Creature With The Atom Brain in het voorprogramma van Lanegan. The Grooms staan garant voor ‘ghostrock’ van het beste soort, maar maakten in Trix toch geen foutloze beurt. Vergeten te repeteren, denk ik. Het kwam allemaal nogal haastig over. ‘Doing Something Right’ moest zelfs twee keer ingezet worden – ‘Kunnen we dat opnieuw beginnen, gasten? Ik sta vals’, zei Mauro. Maar ach, ook imperfectie is rock-‘n-roll. Dat maakt het allemaal zo echt.

Na een korte pauze dompelde Possessed Factory (een projectje met grafisch kunstenaar Jef Cuypers) de Trix onder in obscure elektronica. ‘Alles komt goed, alles komt goed’, mompelde Pawlowski door de micro. ‘Of niet! Alles is kapot, het is naar de kloten. Maar ik zal alles zelf wel betalen. Of niet!’ Een ronduit hilarisch geïmproviseerd spoken-word intermezzo.

Intussen stond de Gruppo di Pawlowski klaar, met opnieuw Sjoerd Bruil, Elko Blijweert en Jeroen Stevens in de gelederen, naast ook bassist Ben Younes. Gruppo di Pawlowski refereert naar Amerikaanse undergroundrock à la Trumans Water en The Jesus Lizard en progrock genre King Crimson. Luid en amusant – Mauro stond voortdurend als een gek in het rond te springen -, maar ook heel bevreemdend. De ritmes leken nooit helemaal samen te vallen. ‘Het klinkt inderdaad alsof het rommelig gespeeld is, maar dat is net de groove!’, aldus Mauro.

Eindigen deed de dEUS-gitarist met “een anticlimax”. Als Maurits Pauwels bracht hij simpele Nederlandstalige chansons - het zijn echter niet zijn eerste stappen in het Nederlandstalige circuit, want Pawlowski heeft nog bij Kris De Bruyne gespeeld en schreef 'Meisje Meisje' voor De Kreuners. Zijn gitaar stond lichtjes vals gestemd. Het ding heeft gelééfd die avond. Wij ook.

Dit verslag is verschenen op KnackFocus.be.
Foto: © Karel Uyttendaele

Queens of the Stone Age @ Club 69: Honger naar meer

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 09 May 2013 10:47:00 +0000

QOTSA stelde in Club 69 een handvol nieuwe nummers voor, die gelaagd en complex maar ook groovy en sexy klinken, en die allesbehalve alles prijsgeven na één luttele luisterbeurt.

Het is alweer zes jaar geleden dat Josh Homme en co nog eens een nieuwe langspeler uitbrachten. Laatste worp ‘Era Vulgaris’ was rauw, rechtlijnig en vintage QOTSA. Maar: al grossierde hij in goeie ideeën, hij bevatte te weinig memorabele songs – op een nummer als ‘Make It Wit Chu’ na, maar ook daar bestond al een veel betere versie van, mét PJ Harvey, op één van Josh Homme’s vroegere Desert Sessions-verzamelaars. Het titelloze eerste album van Homme’s supergroep Them Crooked Vultures (met Dave Grohl en John Paul Jones,) dat twee jaar later volgde, was eigenlijk in hetzelfde bedje ziek: catchy riffs te over, maar eerlijk: wie van jullie heeft die plaat de laatste tijd nog opgelegd?

Je voelt aan alles dat het begin juni te verschijnen ‘…Like Clockwork’ een kantelpunt moet worden, ruim tien jaar na mijlpaal ‘Songs For The Deaf’. De promocampagne mag er alvast zijn: er is vooralsnog anderhalf nummer vrijgegeven, alsook een resem snippets en een creepy animatiefilmpje – een soort ‘QOTSA Unchained’ in de woestijn - van de Britse kunstenaar Boneface. En uiteraard is er alweer een indrukwekkende guestlist, met oudgedienden Mark Lanegan, Dave Grohl én Nick Oliveri, ‘queens’ Elton John en Jake Shears van Scissor Sisters, maar ook Alex Turner van Arctic Monkeys, Trent Reznor van Nine Inch Nails, James Lavelle alias producer UNKLE en Homme’s eigen rock chick Brody Dalle.

Dat schepte verwachtingen voor hun doortocht in Club 69, die dit keer niet doorging in de Marconi-studio in Brussel, maar in het Antwerpse Zuiderpershuis. Daar kan nu eenmaal meer volk binnen – zo’n 700 man, volgens de site van het Zuiderpershuis -, en er kon een bezoekje aan Café Corsari aan vastgemaakt worden. Want laten we eerlijk zijn: voor de Queens was deze korte Belgische passage een promodag – de interviews gingen door in de kleedkamers van het Zuiderpershuis, waar de tequilla naar verluidt rijkelijk vloeide –, gekoppeld aan een try-out voor de nieuwe stuff in intieme kring. Er had met andere woorden al eens iets mis mogen gaan, want het concert mocht niet integraal op radio en tv.

Niet dat er iets fout gelopen is. Homme, Troy Van Leeuwen, Dean Fertita, Michael Shuman en nieuwe drummer Jon Theodore namen een kickstart met ‘My God Is The Sun’ - niet hun meest verrassende single ooit, maar live wel een knaller, met veel tempowisselingen en vooral: veel punch. Wat volgde was – op de immer zwierige klassieker ‘Go With The Flow’ en het wat te rommelige ‘First It Giveth’ na - opvallend trager; meer mid-tempo, maar daarom niet minder groovy. ‘I Sat By The Ocean’ is met zijn repetitieve gitaardeuntje uitstekend radiovoer, ‘If I Had A Tail’ bevat Stones-achtige funk, maar dan ingetogener.

In vergelijking met de vorige plaat klonken alle nieuwe nummers – we hoorden er in totaal zes - gelaagder, complexer, sexyer ook. ‘…Like Clockwork’ is in dat opzicht de little sister van ‘Lullabies To Paralyze’. Zo is ‘I Appear Missing’ een valse trage van 6 à 7 minuten, die uitmondt in onheilspellende feedback, en het door diepe bassen aangedreven ‘Keep Your Eyes Peeled’ is zowat het meest dreigende dat we in jaren van de Queens hebben gehoord. En dan was er nog de titeltrack (door pianist van dienst Josh Homme voorafgegaan met: “Ladies and gentlemen, I’m Elton John”): een wat sobere en sombere ballade, die aangeeft dat QOTSA ook harten kan beroeren. Nee, ‘…Like Clockwork’ lijkt allerminst een hapklare feelgood-hitplaat te worden.

Het optreden van QOTSA in Club 69 smaakte vooral naar meer: meer laagjes om te ontdekken. De nieuwtjes moeten nog wel wat roderen – of de band moet vooraf wat minder tequilla drinken -, en het zijn geen songs die zich na één luisterbeurt al laten doorgronden. Laat staan na één live-uitvoering.

SETLIST: My God Is The Sun / I Sat By The Ocean / If I Had A Tail / First It Giveth / Keep Your Eyes Peeled / Go With The Flow / …Like Clockwork / I Appear Missing

Dit verslag verscheen eerder op KnackFocus.be.

Record Store Day 2013: Het sfeerverslag

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 21 Apr 2013 13:32:00 +0000

Op 20 april werd Record Store Day voor de derde keer gevierd in België. Platenwinkels uit onder meer Antwerpen, Gent, Brussel en Leuven verdeelden exclusieve vinyluitgaves van binnen- en buitenlandse artiesten, en er vonden talrijke ‘in-store’ optredens plaats; miniconcerten van een kwartiertje tot een half uurtje, tussen de platenbakken en de vinylliefhebbers. Een sfeerverslag.

‘Vinyl? Ik zit op Spotify!’ Onze eerste halte is Fatkat Records, een Antwerpse vinylwinkel nabij de Melkmarkt die ook een tamelijk uitgebreid aanbod aan cd’s heeft. De shop bestaat 15 jaar. Achteraan in het hoekje liggen de exclusives voor Record Store Day. Ik graai meteen ‘Animal X’ van Nick Cave & The Bad Seeds mee, een 7 inch met een onuitgegeven liedje dat tijdens de opnames van ‘Push The Sky Away’ ingeblikt werd. Heel gelimiteerd, had ik me laten vertellen.

Mauro komt rond 13u binnenvallen. Hij is vaste klant in de Antwerpese platenzaken, en inmiddels ook vaste gast op Record Store Day België. Een vinylfreak dus, maar Mauro speelt graag met de pers. ‘Mauro, welke waarde heeft vinyl voor u?’, had een tv-zender hem gevraagd. ‘O, ik weet het niet, ik zit tegenwoordig veel op Spotify!’ Grijns.

De dEUS-gitarist was iets later in Antwerpen dan gepland. ‘Sorry mannen, ik moest vanmorgen nog in Gent spelen.’ Zijn bandleden van Hitsville Drunks staan al opgesteld, tussen de platenbakken van de winkel in. Er wordt amper gesoundcheckt, en er worden instrumenten uitgewisseld tussen de verschillende muzikanten die doorheen de dag op de affiche staan. Vier nummertjes en ju. Gitarist Sjoerd Bruil moet nog ergens anders gaan spelen, Mauro trekt de stad in met lief en dochter. Wij blijven nog even ter plekke voor Condor Gruppe, het ‘spaghetti-westernproject’ van bassist Jan Wygers (Creature With the Atom Brain). Al raken we de shop niet meer in, te veel volk.

Toch maar eens gaan kijken in de Tune-Up dan, iets verderop op de Melkmarkt, boven de IMS. Het is in essentie een tweedehandszaak, met veel oude jazz. Maar tegenwoordig vind je er ook de betere hedendaagse muziek, en een hoopje cd’s. En je kunt er koffie krijgen.

Poezenhoezen De Amerikaanse folkies Matt Watts & The Calicos zijn er aan een in-store concertje bezig. Watts speelt het laatste nummer solo, en ondertussen snuffelen zijn bandleden rond in de vinylcollectie van Tune-Up. Ze zouden ook iets kopen. ‘Nog nooit gezien’, glundert Kurt Overbergh, artistiek directeur van de Ancienne Belgique die alles aan elkaar praat in de Tune-Up. ‘Zoiets kan alleen op Record Store Day’. Overbergh is een vinylfreak. Hij gaf ooit een ‘poezenhoezententoonstelling’ in Tune-Up - het is niet enkel een platenwinkel, maar een ontmoetingsplaats -, waarvoor hij 119 platen met kattenhoezen ophing tegen een muur van 14 meter - in totaal goed voor zo’n 300 poezen. Stef Kamil Carlens en Dez Mona zorgden voor het nodige kattengejank, liedjes over poezen. Het bier van de dag was ‘Special Katje’. Overbergh plant negen edities van de expo, en ziet het almaar grootschaliger. Enfin, in totaal zegt hij zo’n 1000 vinylplaten te bezitten - katten heeft hij niet meer.

Kan ik hier die limited edition van Girls in Hawaii vinden?, vraag ik. ‘Die is al de deur uit, man. Het gaat hard’, zegt Carlo Andriani, uitbater van de Tune-Up. Hij wijst naar drie platenbakken met all things RSD. ‘Da’s al wat er nog is. Sommige dingen hebben we in heel beperkte oplage gekregen, sommige internationale releases zijn helemaal niet binnengekomen.’ De bakken zijn nog maar voor de helft gevuld – ik zie nog twee Triggerfingers, vier of vijf Trixie Whitley’s, één Brian Eno, een stapel Tiny Legs Tim’s en Van Jets, nog wat hardrock zoals Anthrax. Geen dEUS of White Stripes meer. En het is nog maar 14u.

‘Ode to the one euro Lasagna’
Na de eerste noten van Minguz, een soort Antwerpse Tindersticks, verkassen we naar Gent, toch wel het epicentrum van Record Store Day België. In Music Mania hebben ze de grootste collectie RSD-releases die we die dag gezien hadden. Girls in Hawaii? ‘Helaas, die is weg. Het gaat heel heel héél hard.’ Het is 18u, en de voorraad slinkt nog altijd zienderogen.

Als we in de Vooruit arriveren, speelt Bed Rugs er ten dans. Maar dé ontdekking van Record Store Day wordt de daaropvolgende groep: Mean, de nieuwe band van Younes Faltakh (The Hickey Underworld) en Niels Borrey, misschien kent u hem als Max Rouen. Mean ligt in het verlengde van The Hickey’s: potige rock die soms neigt naar metal maar toch ook een grammetje pop bevat. Al mag het allemaal wat minder serieus: de mannen dragen Arabische gewaden, en hun songs zijn getiteld ‘Ode to the one euro Lasagna’, ‘The Padre Song’ en ‘A Night to Dismember’. ‘Het debuut van Mean komt uit op 1 mei, maar is speciaal voor Record Store Day al te krijgen’, wordt afgeroepen. Snel terug naar de Music Mania: ‘Hebben jullie Mean?’ – Wat? ‘Mean. M-E-A-N, ze hebben hiernaast net gespeeld.’ – Nee, niet binnengekregen. Dan maar aan de bandleden zelf vragen. Wat later komt Borrey met een stapeltje vinyl de backstage uit. ‘Asjeblieft. En waar moet ik de rest gaan droppen?’ - Als je buitenkomt naar rechts gaan, en dan de eerste zaak aan de rechterkant, zeg ik.

Jazzman De mannen van dEUS staan buiten aan de Music Mania te roken. Single Suds & Soda en hun eerste drie albums zijn voor Record Store Day opnieuw uitgebracht op vinyl, en die hebben ze juist gesigneerd. Tom Barman staat te discussiëren over jazz – hij zou later op de avond nog een jazzsetje spelen in de Vooruit -, Stéphane Misseghers wil naar Mean gaan kijken. ‘Net gedaan’, zeg ik. Dan maar iets drinken.

‘Don’t try to change me…’ Bent Van Looy is aan zijn set begonnen, solo achter de piano. Het klinkt beter dan op plaat, ‘Round the Bend’ is me net iets te barok. Daarna sluit Float Fall het concertgedeelte af, met huiskamerliedjes en slomo-elektronica die aan The xx doet denken.

DJ Tom Barman draait vervolgens de avond op gang met Art Blakey & The Jazz Messengers, ook terug te vinden op één van zijn jazzcompilaties voor Universal. Het wordt stilaan donker en De Vooruit wordt even omgetoverd tot een jazzcafé. Beter had onze dag niet kunnen eindigen - of misschien toch: met Girls in Hawaii onder de arm.

Dit verslag is verschenen op KnackFocus.be.

Alleen Bowie blijft bestaan

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 20 Mar 2013 18:00:00 +0000

David Bowie - The Next Day *****

Langverwacht kan je de nieuwe cd van David Bowie eigenlijk niet noemen. Toen hij op 8 januari – zijn 66^ste verjaardag – na een radiostilte van tien jaar plots een nieuw album aankondigde, kwam dat als een complete verrassing. Er werd immers al jaren gefluisterd dat hij (dood)ziek was. En (dood)moe van de muziek ook. Na zijn hartoperatie in 2004 was hij in elk geval van het publieke toneel verdwenen.

In opener en titelsong The Next Day wuift hij de speculaties meteen weg: ‘Here I am, not quite dying!’ Het is het opstapje naar een ijzersterk nieuw album - van een comeback zullen we maar niet spreken, dat klinkt bespottelijk en vooral onrespectvol voor één van de grootste kunstenaars van de tweede helft van de twintigste eeuw.

Grootse en eigentijds klinkende songs als How Does The Grass Grow en (You Will) Set The World On Fire wortelen zich stevig in de eenentwintigste eeuw, maar The Next Day is evenzeer een trip down memory lane. Met de vooruitgestuurde single Where Are We Now? - een parel van een ballad, die zich moeiteloos kan meten met klassiekers als Life on Mars? of Wild is the Wind - blikt Bowie bijvoorbeeld terug op zijn periode in Berlijn in de jaren ’70, waar hij de legendarische trilogie Low, Heroes en Lodger maakte. De stem waarmee hij dat refrein zingt, heel lichtjes krakend, als een prachtig parket in een palazzo waar je op kousenvoeten overheen loopt: ze verraadt afstand en nostalgie, maar ook diep doorvoelde emotie en wijsheid. En You Feel So Lonely You Could Die is niet alleen een verwijzing naar Elvis’ Heartbreak Hotel, maar ook naar de Rock-’n-Roll Suicide van zijn vroegere alter ego Ziggy Stardust.

Eigenlijk vat de hoes het allemaal nog het beste samen. Het is die van Heroes, maar dan met een groot wit vierkant eroverheen met daarop de titel The Next Day. Alsof hij wou zeggen: toen was het sprookje uit, en de volgende dag begon het opnieuw. Origineel of ongeïnspireerd? Ach, wat ons betreft mag Bowie héél zijn verleden op deze manier recycleren.

Over het (pop)sterrendom, dat hij even fijntjes hekelt als hartstochtelijk liefheeft, zingt Bowie in The Stars (Are Out Tonight): ‘Stars are never sleeping, the dead ones and the living. We will never be rid of these stars, but I hope they live forever.' 'We zullen nooit van die sterren verlost geraken, maar ik hoop dat ze voor eeuwig leven’. Wij hopen van u hetzelfde, David Bowie. Blijf lekker binnen, in de studio, als het slecht weer is, dat je geen kou vat.

Tip: Ga vanaf 23 maart ook naar de grote Bowie-expo kijken in het Victoria & Albert museum in Londen. www.vam.ac.uk

Deze recensie is verschenen in Feeling.

Mauro & Ramsey Nasr @ Arenbergschouwburg: Verhalende liedjes, dansende lettertjes

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 16 Mar 2013 15:07:00 +0000

‘Wij horen hier niet, maar ik heb wanhoop en papier / Waar niemand ooit nog thuiskomt, daar begint de poëzie’. Met deze passage uit zijn eigen ‘Hier komt de poëzie’ beëindigde Ramsey Nasr vrijdagavond in de Antwerpse Arenbergschouwburg zijn tweede duovoorstelling met Mauro Pawlowski, De Vreemde Smetten. Die passage omvatte de kern van het stuk: een literair-muzikaal schouwspel van twee bastaarden (een Palestijnse Nederlander en een Pools-Italiaanse Limburger) met als thema ‘het vaderland’.

Alleen: Ramsey Nasr en Mauro Pawlowski lukten er niet altijd helemaal in om aan die kern te raken. Daarvoor was met name het eerste deel te fragmentarisch, te langgerekt, te absurd. Nochtans schoot de voorstelling geweldig uit de startblokken: Ramsey Nasr die, in Darth Vader-kostuum, Henry Purcell zingt, waarop de in zwart en wit geschminkte Mauro Pawlowski zijn Dark Side etaleert met de hardrock-ode ‘I Am Somnabula (Dance With Me Baby)’: ‘Riding the beast with the black mirror head, where the sun sets under a little child's bed / Receiver of erratic letters from the dead’. Het was nog eens een flard van de beste Mauro: in de rol van generaal, niet van luitenant (zoals bij dEUS).

Voor Pawlowski is De Vreemde Smetten thuiskomen van een lange tournee met dEUS, voor Nasr van vier jaar lang Dichter des Vaderlands van Nederland te zijn geweest. Het was duidelijk dat ze eindelijk nog eens lol wilde trappen, onzin verkopen (‘Onzin is mijn core business, ik neem dat heel serieus’, zei Mauro nog in de aanloop naar deze voorstelling). Entertainen, met allure én humor, is waar deze heren in uitblinken, zo bleek ook in Antwerpen. Mauro kan muziek doen vertellen, Ramsey laat de lettertjes dansen.

De Vreemde Smetten moest voor Mauro en Ramsey dus een beetje aanvoelen als vakantie. Tussen de muzikale en de literaire intermezzo’s ploften ze dan ook neer in strandstoeltjes, met een flesje Jupiler in de hand. Dat leidde tot – euh – onzinnige maar hilarische taferelen: Ramsey Nasr en Mauro Pawlowski die geboeid naar een tv-scherm vol bewegende driehoeken zitten te staren, met de rug naar het publiek. En Mauro die hardop fantaseert hoe hij zijn publiek bedreigt met een mes, en zijn kompaan een borststeek geeft. Maar toen Nasr even later het gesprek aanging met ‘God van Oranje’, en zijn verhalen over andere goden en titanen iets te lang uitspon, hunkerden we toch een beetje naar de pauze.

Waar Pawlowski en Nasr in deel één hun interpretatie van het ‘vreemde’ gaven, ging deel twee over de ‘smetten’ in hen. De maskers gingen af. Het werd persoonlijker, en ook boeiender. Mauro vertelde hoe zijn doodgewone Poolse vader door diens schoonouders buitengesloten werd uit het Italiaanse rockbandje van zijn nonkels, en hoe hij zich zelf ook een beetje zo voelt: als een ‘gewone’ jongen die niet meer doet dan in groepjes spelen met zijn vrienden. Ramsey Nasr greep ons vervolgens bij de keel toen hij begon over zijn eerste bezoek aan het ooit zo paradijselijke maar nu door illegale kolonisten omringde dorpje van zijn familie in Palestina. 'Eén ding heb ik daar geleerd... Ik heb geleerd om het paradijs te haten', klonk het.

Dit emotionele moment werd door Mauro versterkt met al even aangrijpende akoestische covers van 'The Beast In Me' van Nick Lowe (geschreven door Johnny Cash) en 'The Power of Love' van Frankie Goes To Hollywood. Tenslotte weerklonken nog ambachtelijke popsongs van Mauro’s nieuwste alter ego Maurits Pauwels, in de stijl van Kris De Bruyne. En in de taal van ons vaderland.

Deze recensie verscheen eerder op KnackFocus.be.

Hitsville Drunks: De powerpop van Pawlowski

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 23 Feb 2013 16:28:00 +0000

Nu dEUS het werk eventjes heeft neergelegd, krijgt Mauro Pawlowski weer vrije baan om zijn eigen ding te doen. ‘Ik wil dit jaar zes platen uitbrengen: een klassieke popplaat, een Nederlandstalig album à la Kris De Bruyne en nog wat weird stuff’, deelde hij me onlangs mee.

Die popplaat komt er onder de vlag van Hitsville Drunks, aanvankelijk een tweemansproject met drummer Herman Houbrechts (Nemo, The Grooms), intussen een kwartet met ook rasmuzikanten Sjoerd Bruil (Sukilove, Broken Glass Heroes, Dez Mona) en Jan Wygers (Creature With The Atom Brain) op gitaar en bas.

Vrijdag gaf de band een voorproefje in de Turnhoutse Warande. Met onder meer de liefdesballad Kinder Times ('Will she bring me kinder times? It’s been lonesome for long enough / Kinder Times, blinded by love’) trapte Mauro helemaal solo af, om ons vervolgens – met band – onder te dompelen in ambachtelijke, goedgeluimde powerpop, gegrepen uit de jaren ‘70. High Culture had van Nick Lowe kunnen zijn, Sincerly Average knipoogde naar XTC.

Mauro liet ook de kans niet onbenut om recent en minder recent eigen werk in de kijker te zetten. Het gros van de songs uit zijn akoestische Record Store Day-release Grown Savage kregen een up-tempo herwerking, The Grooms’ Tired of Being Young waaide voorbij, en met Let Me Know, Cover Up en Sky Tiger puurde hij zelfs uit zijn haast vergeten maar daarom niet minder fantastische classic rock-plaat Songs From A Bad Hat (2001).

Wanneer het debuut van Hitsville Drunks in de winkelrekken zal liggen is nog niet duidelijk – het is geen geheim dat de studio niet Mauro’s natuurlijke biotoop is -, in welke vorm evenmin. Een democassette? Een grammofoonplaat? Dat het Sincerely Average (letterlijk vertaald: ‘oprecht doorsnee’) gedoopt zal worden, staat wel vast.

Laat u niet misleiden door die titel: Hitsville Drunks is meer dan ‘average’. Want laten we eerlijk zijn: Mauro is een goeie luitenant (bij dEUS), maar een nog betere generaal.

Bekijk hier een recente sessie van Hitsville Drunks voor Studio Brussel.

[DOCU] Cure For Pain: The Mark Sandman Story

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 27 Jan 2013 12:35:00 +0000

'Ik mis hem nog steeds', zegt Tom Barman over Mark Sandman, de bezieler van de Amerikaanse rock-'n-jazzband Morphine, die in 1999 op een podium nabij Rome bezweek aan een hartaanval. Cure for Pain volgt zijn muzikale levensloop, zoekt de gekwelde mens achter de introverte crooner aan de hand van archiefbeelden en getuigenissen. De dEUS-frontman heeft hem ook goed gekend.

'Mark was een gouden kerel, een heel warm iemand', aldus Barman. 'Hij was een beetje als een grote broer voor mij - ik was midden 20 toen we samen optrekken, hij al 40. Hij was een dEUS-liefhebber, fan van onze old-world funk, zoals hij onze muziek omschreef. Morphine heeft veel voor ons gedaan. Ons meegenomen op tournee doorheen de States, bijvoorbeeld. We waren echt buddy's. Ik mis hem nog steeds.'

Mark Sandman stond bekend als een loner, iemand die moeilijk te doorgronden was.
Tom Barman: Misschien juist daarom dat ik met hem sympathiseerde. (lacht) Nee, ik vond hem juist erg grappig, heel droog. Hij is eens bij mij blijven slapen, op zo'n typisch Belgische, druilerige dag. Dan keek hij zuchtend door het raam en zei: 'Nice day... If you're a duck.' (lacht)

Hoe hard kwam het nieuws over zijn dood aan?
Barman: Wij waren op dat moment aan het toeren met R.E.M. Ik herinner me nog goed dat Michael Stipe per telefoon zijn medeleven betuigde aan Sabine, de vrouw van Sandman. We waren allemaal in shock toen we het hoorden. Twee weken voordien stonden wíj nog op dat podium in Italië, waar Mark in elkaar is gestuikt. Dat maakte het extra pijnlijk.

Een maand voor zijn overlijden heb ik hem voor de laatste keer aan de lijn gehad. Zijn telefoontjes waren goud waard. Als ik opnam, zij hij met zijn lage stem: 'Barman... Sandman.'
Enfin, we waren aan het feesten op de tourbus toen hij me belde. 'Tom, let's talk more tomorrow', zei hij, omdat hij merkte dat ik een beetje in de wind was. Daarna heb ik hem nooit meer gehoord.

Ben je zelf ooit bang voor de desastreuze gevolgen die een te heftig rock-'n-roll-leven kunnen hebben?
Barman: Natuurlijk is dat iets waar ik soms bij stilsta, zeker omdat ik meerdere vrienden van rond zijn leeftijd verloren heb. Nu, ik probeer mijn lichaam een beetje in conditie te houden door veel aan sport te doen. Mark had natuurlijk een 'zwaar' verleden, hij is lang verslaafd geweest aan heroïne. Maar daar was hij toch al een tijdje van verlost. Voor zover ik weet, hield hij het bij sigaretten, en af en toe een jointje en een whisky. Hij was heel actief, hij bewoog en danste veel op het podium. Helemaal op het einde had hij pijn aan zijn linker- of rechterarm. Wat er precies aan de hand was, weet ik niet, maar Sabine had hem gevraagd naar de dokter te gaan. 'Schatje, ik ben een weekje weg, en dan maak ik een afspraak', antwoordde hij. In die week is hij gestorven.

Morphine is de cultstatus nooit echt ontstegen. Werden, worden ze onderschat?
Barman: Ik vind van wel. Ze deden het goed in Amerika en hadden een trouwe fanbase in Europa, maar ze hebben hun ongelooflijke eigenheid, hun unieke sound nooit kunnen verzilveren met een mainstreamhit. Op zich is dat perfect oké, want zo is hun integriteit en hun donkerte bewaard gebleven. Hun vrienden van The Presidents of the United States of America, die naar het voorbeeld van Morphine met de tweesnarige bas stoeiden, hebben wél miljoenen platen verkocht. Dat moet toch pijn gedaan hebben.

Kort voor zijn dood had Sandman een fantastische platendeal gesloten - in die tijd lagen platenfirma's nog niet op hun gat en werd er nog met hoge voorschotten gezwaaid. Hij was de koning te rijk. Hij begon ook nieuwe wegen in te slaan, er mocht al eens een vibrafoon of een piano aan te pas komen. Geloof me, de man zou alleen nog maar beter zijn geworden.

Zit er iets van Morphine in dEUS?
Barman: Ik heb wel het een en ander opgestoken van de wat literaire, nocturne teksten van Sandman, denk ik. Hoewel die van hem doorgaans veel simpeler zijn. Dana Colley, de saxofonist van Morphine, heeft trouwens meegespeeld op het dEUS-nummer Supermarketsong uit In a Bar, Under the Sea.

Na de dood van Mark Sandman heb ik vijf jaar lang niet naar Morphine kunnen luisteren, maar de laatste tijd draai ik hun albums weer wat vaker. Het blijven klassiekers. Het swíngt. Bij Morphine draaide alles om de groove.

Op jullie vierde album, Pocket Revolution, heb je The Real Sugar aan Sandman opgedragen. 'In loving memory of Mark Sandman', staat er. Waarom juist dat nummer?Barman: Omdat daar zijn invloed overduidelijk in zit, al had ik dat zelf pas achteraf door. (begint te zingen) Only love is the real sugar, only love is the real / Everybody's ever felt lonely snap your fingers, everybody's ever felt lonely...' Het heeft een Morphine-feel. Ik herken er de structuur van Mary Won't You Call My Name en You Look Like Rain in.

Cure for Pain: The Mark Sandman Story. Zondag 27/1, 21.35u - Canvas

Dit artikel is verschenen in Knack Focus.

Beck zonder klank

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 05 Dec 2012 15:44:00 +0000

Beck brengt deze week een nieuw album uit, niet digitaal, zelfs niet op vinyl, maar in de vorm van een arty songboek. De twintig nieuwe nummers van Song Reader verschijnen louter als bladmuziek. Om ze te kunnen horen, moet je ze dus zélf spelen.

Na zijn laatste langspeler, het in eclectische gimmicks en postmoderne spielerei gedrenkte Modern Guilt uit 2008, stortte de Amerikaan Beck Hansen zich, met zin voor avontuur, op een hele rits nevenprojecten. Hij zat achter de knoppen bij Charlotte Gainsbourg, Stephen Malkmus & The Jicks, Thurston Moore en Jamie Lidell, droeg bij aan de soundtracks van Scott Pilgrim vs. the World, The Twilight Saga: Eclipse en True Blood, blikte samen met Jack White een single in voor diens Third Man Records, en trommelde een groepje bevriende muzikanten (onder wie Feist, Wilco en MGMT) op om enkele klassieke albums van begin tot eind te coveren – de bananenplaat van The Velvet Underground en Songs of Leonard Cohen, om er twee te noemen.

Nu pakt de artistieke Loser uit Los Angeles uit met wat je gerust zijn meest experimentele en ambitieuze project tot dusver mag noemen: Song Reader, een plaat die er eigenlijk geen is. Beck pende – letterlijk – twintig nieuwe songs neer in de vorm van bladmuziek, en liet elk nummer voorzien van adembenemend artwork. Dat alles werd gebundeld in een soort koffietafelkunstboek, uitgegeven door McSweeney’s.

‘In de jaren negentig ben ik gestuit op Sweet Leilani van Bing Crosby, uit 1937. Blijkbaar was dat nummer destijds zo populair dat de partituur ervan 54 miljoen keer over de toonbank is gegaan’, schrijft Beck in de introductie van Song Reader. ‘Half Amerika had dat ene liedje op papier gekocht, en vermoedelijk ook nog eens de moeite genomen om het te leren spelen!’

Dat inspireerde hem om zelf een songboek te maken. ‘Ik ben nummers beginnen te schrijven zoals ik dat altijd al gedaan had, maar dan enkel op papier. Interpretatie en uitvoering zou ik aan de lezer overlaten.’

De digitale ontwikkelingen hebben de fysieke component van muziek een beetje verdrongen. De technologie heeft haar ook minder substantieel gemaakt, vindt Beck: ‘De haast onbeperkte toegang tot muziek heeft de perceptie ervan veranderd. We worden dezer dagen overladen door lawaai, waar door songs hun cachet een beetje verliezen.’

Grote vernieuwingen vernieuwen gelukkig ook het oude, weet hij. ’Wat hopeloos verouderd leek, komt nu heel vaak weer bovendrijven. Ik vind dat blad muziek iets heel menselijks heeft, iets dat niet afhankelijk is van technologie. Het geeft je de mogelijkheid je liedjes eigen te maken, alsof je ze zelf gemaakt hebt. Dat is ook het doel van Song Reader.’

Beck benadrukt dat de songteksten, arrangementen en akkoorden uit het boek enkel schetsen zijn, begin punten. ‘Deze liedjes zijn bedoeld om tot leven gewekt te worden. De lezer mag de melodieën naar hartenlust personaliseren en, ja, zelfs negeren.’

Beck heeft wel demo’s opgenomen van de nummers, maar daar blijft het wellicht bij. Er is geen ‘definitieve’ opname of uitvoering. De fans worden aangemoedigd hun interpretaties wereldkundig te maken via songreader.net. En voor wie niet muzikaal onderlegd is, is Song Reader dus ook een soort kunstboek geworden; iets dat op zichzelf kan staan, los van de muziek.

Gaandeweg had Beck zijn basisidee verruimd: Song Reader moest ook een ode worden aan de kunst van het artwork. Want toen Beck oude stukjes bladmuziek begon te verzamelen, raakte hij in de ban van het visuele aspect. ‘Traditionele albums hebben een heel fysieke waarde. De hoezen, de foto’s en het artwork dompelen je helemaal onder in de leefwereld van een artiest, nog voordat je één enkele noot hebt gehoord.’

Dat de noten nu zo elegant op het papier dansen, is de verdienste van McSweeney’s, de onafhankelijke uitgeverij van Dave Eggers, de veel - geprezen auteur van onder meer Wat is de wat? McSweeney’s is in een kleine vijftien jaar uitgegroeid van een eenmansbedrijfje tot een volwaardige uitgeverij. ‘Naast het kwartaalmagazine McSweeney’s publiceren we het culturele maandblad The Believer, het dvd-magazine Wholphin, het kooktijdschrift Lucky Peach en de sportkrant Grantland’, aldus senior editor Brian McMullen, die als artdirector ook een belangrijk aandeel had in Song Reader. Bovendien is er sinds kort een kinderboekenserie, en uiteraard komen alle nieuwe titels van Eggers uit bij McSweeney’s. De ambitie is niet minder dan: de literatuur en de gedrukte media inhoudelijk en vormelijk een grondige beurt geven, op een haast ambachtelijke manier.

De illustratoren van McSweeney's maakten bij elke nieuwe Beck-song een afzonderlijk ontwerp, telkens een kunstwerkje op zich. ‘Deze samenwerking was een kans eens iets nieuws te doen, maar wel iets dat in onze filosofie past. Twintig verschillende ‘albumhoezen’ ontwerpen, dat was een hele uitdaging voor ons’, vertelt Jordan Bass, de McSweeney’s-redacteur die Song Reader in goede banen leidde.

Toch is het geen verrassing dat McSweeney’s met een popmuzikant in zee gaat. Muziek loopt als een rode draad doorheen de publicaties van de uitgeverij. Zo schrijft auteur Nick Hornby maandelijks over de albums die hij beluistert (en de boeken die hij leest) in cultuurblad The Believer, en bracht McSweeney’s in september nog How Music Works uit, een boek waarin Talking Head David Byrne zijn visie op de toekomst van het muzieklandschap beschrijft.

Wij zochten de redactie van McSweeney’s een tijdje geleden op in San Francisco, in het Mission District, meer bepaald in Valencia Street, een brede boulevard die vijftien jaar geleden nog bezaaid was met restaurants en shops van uiterst bedroevend allooi, maar met zijn trendy boetieks, bars en koffiehuizen nu een trekpleister is voor de hipsters onder de locals en buitenlanders die de juiste gidsen hebben gelezen.

Senior editor McMullen, een van de acht vaste crewleden van McSweeney’s, verwelkomde me in hun opvallend bescheiden kantoor - gebouwtje – niet meteen het decor dat je verwacht van een toonaangevende uitgeverij. En editor of artdirector of wat dan ook, titels zijn hier relatief. ‘Alle vaste medewerkers zijn nauw betrokken bij zowel het redactionele als bij de vormgeving én de marketing’, zegt McMullen. Wat die marketing betreft, heeft McSweeney’s een vette kluif aan Beck: Song Reader krijgt, in tegenstelling tot het gros van hun uitgaves, een wereldwijde release.

McSweeney’s is overigens ook online tamelijk bedrijvig. Er is de humoristische nieuwssite McSweeney’s Internet Tendency, een iPhone- en een iPad-app en een webshop met al hun gedrukte spullen. En toch steeds weer dat papier? ‘Ik zie met de beste wil van de wereld geen tegenstelling tussen papier en digitaal’, zegt McMullen. ‘Dankzij het internet kan ik vandaag een nieuw magazine uit pakweg Oklahoma ontdekken waarvan ik het bestaan anders nooit had geweten. Ach, terwijl de futurologen van de media al jaren lopen te roepen dat papier op sterven na dood is, stel ik vast dat er in werkelijkheid steeds meer gedrukte media het levenslicht zien. De technologie helpt de printcultuur met andere woorden vooruit.’

‘Wat in deze hypermoderne tijden oud en verroest lijkt, kan net heel vitaal en relevant blijken te zijn’, vult Jordan Bass aan. ‘Liedjes proberen na te spelen, te herwerken, een eigen invulling te geven, dat voelt volgens ons net héél hedendaags en digital-agey aan. Daarom is Song Reader zo intrigerend.’

O ja, Song Reader ligt nauwelijks in de winkel of Beck heeft alweer een nieuw album aangekondigd. Dat zal ‘min of meer in standaardvorm’ worden uitgebracht, liet hij al verstaan. Wie weet, gaat de vinyl uitgave wel gepaard met een stijlvol hoesontwerp van McSweeney’s.

Dit artikel is op 5 december 2012 verschenen in Knack Focus.

Ellen Schoenaerts Kwartet @ Monty: Kleinkunst met kloten

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 03 Dec 2012 17:02:00 +0000

Met het rauwste, avontuurlijkste en meest eigenzinnige Nederlandstalige debuut van 2012 op zak, deed Ellen Schoenaerts zondag de Antwerpse Monty aan. Het was aangenaam toeven op haar ‘klein stukje planeet’.

29 oktober 2012. Ik tref een stapeltje van vier cd’s aan in mijn brievenbus. Feiten. van het Ellen Schoenaerts Kwartet trekt de aandacht. Er zit namelijk een persoonlijk briefje bij.

Dag lieve Michael,
Ik moest je deze cd opsturen. Of beter gezegd: je collega zei me dat ik deze naar jou kon sturen.
Bij deze.
(Ik vind dat het woord ‘deze’ veel gebruikt is in deze korte brief)
Lieve groeten,
Ellen Schoenaerts

Een directe madam, die Ellen Schoenaerts – wat had je verwacht van de kleindochter van Julien, het nichtje van Matthias en het ex-lief van Tom Pintens (voor wie ze in het recente verleden een hele rist songteksten schreef). Met Feiten. heeft ze dan ook de rauwste, meest experimentele én meest vernieuwende Nederlandstalige plaat van het jaar gemaakt, die bol staat van behoorlijk directe teksten over verdriet en vergankelijkheid, en over demonen als drank en depressies. Maar: ‘Zolang ik wat kan dralen op mijn klein stukje planeet, ben ik toch blij dat ik leef’, klinkt het in Na een gesprek met R.

Opgelet voor brandwonden: Feiten. is weliswaar een cocktail van Nederlandstalig chanson, klassiek, jazz, poëzie en avant-garde, maar hij is even zacht als schuurpapier en ontvlambaar als een molotov. Kleinkunst met kloten, quoi.

Dat dit zo’n avontuurlijk debuut is geworden, is mede de verdienste van haar indrukwekkende kwartet. In de Antwerpse Monty waren er glansrollen weggelegd voor multi-instrumentalist Tijs Delbeke (ooit even het zesde lid van dEUS, nu actief bij Dez Mona en zijn eigen band Sir Yes Sir), drummer-gitarist Ephraim Cielen en violengeselaar Liesa Van der Aa. Ook op de gastenlijst stond alleen maar goed volk: Gregory Frateur van Dez Mona en acteur Jeroen Perceval kwamen een paar strofen voor hun rekening nemen.

Ellen Schoenaerts heeft lak aan de regeltjes van de popmuziek en de doktersvoorschriften van de andere genres die ze verkent. Haar songs zijn compromisloos en in your face, zo bleek ook in Antwerpen. ‘Rechtdoor gaan de wegen, rechtdoor is het doel’, schreeuwde ze in het naar bluesrock en zelfs industrial neigende titelnummer.

Het was even wennen aan haar door het volle leven geraspte stem – de plaat had ook al een paar luisterbeurten nodig om echt onder ons vel te kruipen - en aan haar bevlogen podiumattitude. Schoenaerts - we moeten eigenlijk Ellen zeggen en die achternaam proberen te vergeten - stond een uur lang druk te gesticuleren, op het hyperkinetische af, met de ogen toe. Maar alles bij elkaar was het een pakkend, en op de beste momenten zelfs meeslepend concert. Ellen is vertrokken.

Misschien wordt het tijd om een briefje terug te schrijven:

Beste Ellen,
Het was aangenaam toeven op jouw klein stukje planeet.
Hopelijk tot snel op alle podia groot en klein.
(Ik vind dat er wel hoge verwachtingen worden gecreëerd in deze korte recensie.)
Vriendelijke groet,

Michael Ilegems

SETLIST: Eén / Jij was mijn God / Ik doe heel erg mijn best om mijn leven leuk te vinden / Gelukkig zijn (te leven als gingen we nooit meer voorbij) / Na een gesprek met R. / Het avondrood / Saai (een lied over eeuwigheid en spijt) / Feiten / Hier sterft de mens / Duet (afscheid van het manschap P.) / Lieve jongen (voor de kleine heer Oliver Willy P.) // Demonen, depressies en drank

Deze recensie verscheen op KnackFocus.be.

Foto: vlnr. Ephraim Cielen, Liesa Van der Aa, Ellen Schoenaerts en Tijs Delbeke (© Filip Van Roe)

Night of the Living Death

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 20 Nov 2012 22:11:00 +0000

Ze zijn legendarisch onlegendarisch, de Afro-Amerikanen van Death. Ze introduceerden punk in een tijd dat punk zelfs nog geen naam had, maar toch bleven ze drie decennia lang onder de radar. Het was een aangename kennismaking met deze vijftigers uit Detroit, maandag in de Antwerpse Trix.

Het Afro-Amerikaanse punkrocktrio Death – niet te verwarren met de gelijknamige metalband - is terug van nooit echt aanwezig geweest. De broers David, Dannis en Bobby Hackney richtten Death op in het begin van de jaren ‘70, maar meer dan een dubbele 7" inch single in een schamele oplage van 500 exemplaren – met daarop de nummers ‘Politicians In My Eyes’ en ‘Keep on Knocking’ - kwam er in die tijd niet.

In vergelijking met de discosoul van Earth, Wind & Fire en de R&B van The Isley Brothers, die in het Detroit van de seventies hoogtij vierden, waren de Hackney’s een bende agressieve weirdo’s. Toch leek er een lucratieve deal met platenbaas en producer Clive Davis in de maak, maar die sprong af omdat Death zijn controversiële groepsnaam weigerde op te geven. Death stierf een stille dood, ook al zou je ze de vaandeldragers van de punk kunnen noemen, die de weg geplaveid hebben voor de Sex Pistols en Bad Brains.

Tot hun single zo’n drie decennia later, in 2007, weer kwam bovendrijven. Een vinylverzamelaar genaamd Robert Cole Manis telde er honderden dollars voor neer op eBay, en was er zo wild van dat hij de band persoonlijk opspoorde en in contact bracht met het indielabel Drag City uit Chicago. En dan verscheen in 2009 ‘…For the Whole World to See’, het debuutalbum van Death, opgenomen in… 1974.

Twee jaar later volgde ‘Spiritual-Mental-Physical’, een verzameling van demo’s die eveneens in de seventies tot stand kwamen, en nu is er de docu ‘A Band Called Death’, die momenteel nog loopt op het Amsterdamse documentairefestival IDFA.

Die brengt Death weer de baan op - helaas zonder oprichter en tekstschrijver David Hackney, die in 2000 overleed -, met dus ook een passage in Trix. In de Bar weliswaar, de meer dan gehalveerde zaal, want hun publiek is voorlopig nog net zo klein en uitgelezen als bijna 40 jaar geleden.

Er werd afgetrapt met ‘Keep On Knocking’, nog steeds een punk-killer van jewelste, en vrij vroeg in de set kwam ook ‘Politicians In My Eyes’ langs. Geloof ons, de eerste en enige Death-single is nog net zo overrompelend als hij in de seventies moet zijn geweest. Geen wonder dat Jack White een zelfverklaarde fan is.

Van ‘Let The World Turn’, zowat het enige Death-nummer dat een (valse) rustige start neemt, zou iemand als Prince in zijn begindagen een wereldhit hebben gemaakt. En aan ‘Rock-N-Roll Victim’ is goed te horen wie destijds de inspiratiebronnen van de gebroeders Hackney waren: MC5, The Stooges, Alice Cooper en The Who. Vuile, potige rock waar ze het toerental wat van opdreven, en waar ze een schreeuwerige 'one-two-three-four' aan vooraf lieten gaan. Hoewel hun rock zelden zo vlotjes rollt als die van pakweg The Ramones, want in Death zit veel meer 'zwart' en 'Detroit' dan in de bleekscheten uit New York die de punk groot hebben gemaakt.

Stel je voor dat Jimi Hendrix veel minder last had gehad van virtuositeit en gemakshalve alleen maar snelle riffs was gaan spelen, hier en daar opgevuld met een houterige solo: zo ongeveer klinkt Death.

Op het einde van hun set werd zowaar een nieuwe Death-cd in het vooruitzicht gesteld, en de vooruitgeschoven single 'Relief' klonk alvast verrassend beloftevol.

En o ja, deze donkere jongens dateren natuurlijk van voor de hiphop, en dus werd er niet één 'motherfucker' de zaal in geslingerd, wel veel oprechte 'bedankts voor het komen'. Het was een motherfucking genoegen. Deze negers kwamen hard en we hopen ze snel terug te zien komen. Death is alive.

Dit verslag is verschenen op KnackFocus.be.

Hoe zou het nog zijn met … de cd?

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 10 Oct 2012 16:26:00 +0000

De cd bestaat dertig jaar, maar heeft zijn beste tijd gehad.

‘52nd Street’ van de Amerikaanse singer-songwriter Billy Joel staat geboekstaafd als het eerste album dat ooit op cd uitkwam. De release van dit door Sony en Philips gefabriceerde blinkende audioschijfje vond plaats op 1 oktober 1982 – vorige week precies dertig jaar geleden, dus - en ging gepaard met de uitgave van de eerste cd-speler; de Sony CDP-101.

De cd-verkoop begon pas echt op volle toeren te draaien vanaf 1985. Dat jaar verscheen de eerste volledig digitaal opgenomen cd: ‘Brothers in Arms’ van Dire Straits, meteen ook de eerste cd waarvan één miljoen stuks verkocht werden. In de jaren ’90 groeide de compact disc uit tot de meest dominante muziekdrager, en dat ten koste van de vinylplaat.

Gebruiksgemak primeert

Vandaag is het schijfje echter niet langer het meest aangeschafte muziekproduct. In 2011 oversteeg de verkoop van digitale muziek die van fysieke cd’s. Bij ons gingen er vorig jaar 8,5 miljoen cd’s over de toonbank, tien jaar geleden waren dat er nog 28 miljoen.

De reden: sinds de eeuwwisseling schieten digitale muziekplatformen als paddenstoelen uit de grond, en lijken steeds meer muziekliefhebbers gebruiksgemak boven geluidskwaliteit te verkiezen - een losse song downloaden of een album streamen gaat immers een pak sneller dan in de winkel een fysieke cd kopen.
In 2001 zette Apple met iTunes de standaard voor de (legale) online distributie van muziek. Het Zweedse Spotify kwam in 2006 (in België in 2011) met een revolutionair streamingmodel aanzetten. En straks rolt Neil Young zijn veelbelovende muziekdienst Pono uit. Die omvat een nieuw bestandsformaat dat kwaliteitsvoller zou zijn dan mp3, een online platform à la iTunes en een digitale drager genre de iPod.

Het zijn dus vooral hardware- en softwarefabrikanten die de digitale downloadmarkt zijn gaan domineren. De grote platenfirma’s konden enkel van op de tweede rij toekijken. Gevolg: de labels verloren hun slagkracht, en bepaalde artiesten namen het heft in eigen handen. Zo legde Radiohead in 2007 een bom onder het traditionele muziekbusinessmodel, door het album ‘In Rainbows’ in eigen beheer digitaal uit te brengen voor een prijs die de consument geheel zelf mocht bepalen. De platenfirma - én de fysieke cd - werd op deze manier buitenspel gezet.

Een cd, wat is dat?

Een groot deel van de huidige generatie jongeren lijkt geen cd’s meer te lusten, en komt nauwelijks of niet meer over de vloer in platenwinkels. Een tijd geleden gaf de Engelse auteur en popmuziekfanaat Nick Hornby een treffend voorbeeld in The Guardian: ‘Ik sprak onlangs met een zeventienjarige die beweerde dat zijn broer nog nooit een cd van dichtbij had gezien – ‘een cd, wat is dat?’. Hij had hem moeten uitleggen dat muziek normaal gezien op schijfjes geperst wordt, en dus niet rechtstreeks uit een computer komt.’

De dalende verkoopcijfers veroorzaakten de jongste jaren een ‘devaluatie’ van de cd. Het schijfje werd alsmaar goedkoper en bijgevolg een beetje zielloos - door pakweg tien jazz-cd’s weg te geven bij de aankoop van vier pakken koffie, wordt het medium immers volledig uitgehold.

Vorig jaar ontstond het gerucht dat de grote platenlabels de cd-persen eind 2012 zouden stilleggen, om enkel nog gelimiteerde uitgaven gericht op verzamelaars op de markt te brengen. In dat scenario zou de cd hetzelfde lot beschoren zijn als de vinylplaat.

Revival

Maar die morsdood gewaande LP beleeft dezer dagen juist weer een (bescheiden) revival. Het lijkt stilaan opnieuw een waardevol, extreem verzorgd product te worden dat je als muziekfanaat koste wat kost wilt bezítten. Neem nu de door Karl Lagerfeld ontworpen cover van de Florence & The Machine-LP ‘Shake It Out’, of de lichtgevende én geparfumeerde vinylplaten van Jack White’s Third Man Records.

Misschien wordt de cd straks ook wel weer het jonge en hippe product dat het in de jaren tachtig en negentig was, en tellen muziekliefhebbers een paar duizend euro neer voor een vintage cd-speler. Binnen dertig jaar, of zo.

Dit artikel verscheen eerder op KnackFocus.be.

Neil Young wil digitale muziek met analoge geluidskwaliteit

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 07 Oct 2012 20:59:00 +0000

Onder de noemer Pono komt Neil Young begin volgend jaar aanzetten met een HD-muziekdienst die de inferieure kwaliteit van mp3-bestanden moet verbeteren.

“Neil Young is níét tegen muziekpiraterij, wel tegen de matige tot slechte kwaliteit van de songs die gedownload worden”, aldus Jo Caudron, specialist in digitale media. “Daarom lanceert de muzikant een nieuw bestandstype voor muziek, dat de concurrentie moet aangaan met het mp3-formaat.” De muziek moet weer gaan klinken zoals ze in de studio opgenomen is. De bestanden krijgen een 192 kHz/24-bit geluidskwaliteit.

Concurrentie voor Apple?
Het nieuwe bestandsformaat zal gepaard gaan met een digitaal-naar-analoog conversiedienst, een muziekdrager - een knalgeel driehoekig, Toblerone-vormig apparaat – en mogelijk ook een eigen downloadservice. Onder impuls van Neil Young zullen de drie grote platenfirma’s de 8.000 albums uit hun muziekbibliotheken alvast converteren naar het Pono-formaat.

Of Young hiermee wil concurreren dan wel samenwerken met bijvoorbeeld iTunes van Apple is niet helemaal duidelijk. Naar eigen zeggen heeft de muzikant Steve Jobs kort voor zijn dood meermaals benaderd over Pono.

“De cd zingt het geen drie jaar meer uit” Deze week werd de cd exact dertig jaar oud. De vraag die zich in dit verband bijgevolg opwerpt is: gaan nieuwe digitale muziekinitiatieven als deze de cd verdrijven? “De cd zal het waarschijnlijk geen drie jaar meer uitzingen, toch niet als een mainstreamproduct”, denkt Caudron. “Maar het zijn niet de bestandsformaten die de cd gaan vervangen – daar zijn de meeste luisteraars zich niet eens bewust van -, maar wel de innovatieve platforms en businessmodellen die erachter zitten.”

Via: Datanews.be

‘Lezen terwijl je luistert, dat dóé je niet’

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 27 Sep 2012 13:23:00 +0000

Rollenspel: Leon-het-brein en (echt waar) Bartoli-de-priesteres

In een kasteel benoorden München stelde operadiva Cecilia Bartoli haar nieuwe cd 'Mission' voor, en crimischrijfster Donna Leon de bijbehorende roman 'Hemelse Juwelen'. Knack werd er ontvangen voor een exclusief dubbelgesprek over de mysterieuze barokcomponist Agostino Steffani, gorillakostuums en verveelde harpisten.

De 46-jarige Cecilia Bartoli is een superster, een wereldvedette. Getuige ook deze albumvoorstelling in Schloss Schleissheim, een prachtig paleizencomplex uit de barok, met champagnereceptie, sterrenmenu én vuurwerk in de tuin achteraf. Er werd met andere woorden nog eens ouderwets glamoureus uitgepakt - dat is een zeldzaamheid geworden in het almaar krimpende muzieklandschap. Beschouw het maar als een keihard bewijs dat de muziek van de Romeinse mezzosopraan wél nog verkoopt.

In dat wonderbaarlijke decor kregen we in avant-première een glimp uit Mission te horen. Bartoli liet zich daarbij, net als op de plaat, flankeren door het Zwitserse ensemble I Barocchisti onder leiding van dirigent Diego Fasolis. Het miniconcert doet ons alleen maar reikhalzend uitkijken naar haar passage in de Brusselse Bozar op 18 november.

Mission is ook het bewijs dat Cecilia Bartoli, ondanks haar status van million seller, geen platgetreden paden bewandelt. Eerder herontdekte en herwerkte ze obscure en/of vergeten composities van Mozart, Salieri en Vivaldi. Nu waagt ze zich aan de frivole en ook wel intieme kamerduetten van Agostino Steffani (1654-1728), een Italiaanse componist annex priester annex diplomaat uit de vroege barok die een beetje tussen de plooien van de muziekgeschiedenis is gevallen, maar die blijkbaar wél een grote invloed heeft gehad op onder meer Bach en Händel.

Omdat La Bartoli niet alleen gefascineerd raakte door ’s mans composities maar ook door zijn latere politieke en religieuze avonturen, schakelde ze de Amerikaans-Venetiaanse misdaadschrijfster en operaliefhebster Donna Leon in – ook al zo’n million seller, die wereldfaam vergaarde met haar in Venetië gesitueerde crimireeks rond commissario Guido Brunetti. In de novelle Hemelse Juwelen, die simultaan met Cecilia Bartoli’s nieuwe cd wordt uitgegeven, vertelt Leon het mysterieuze levensverhaal van Agostino Steffani, door de ogen van de jonge musicologe Caterina Pellegrini.

Aan deze samenwerking gaat een langdurige vriendschap vooraf. Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?
Donna Leon: Ik heb Cecilia een hele tijd geleden geïnterviewd, en dat was meteen een heel spontaan gesprek. Later heb ik haar meermaals aan het werk gezien in het operahuis van Zürich, waar ik kind aan huis ben. We babbelden met elkaar in de kantine, over het vreselijke eten en de al even verschrikkelijke koffie. Én over de goeie muziek, natuurlijk.
Cecilia Bartoli: Donna heeft mij in Zürich zien debuteren als Cleopatra, in een moderne herwerking van Händel’s opera Giulio Cesare in Egitto. We zijn allebei verzot op Händel.

Kriebelde het al langer om eens iets samen te doen?
Bartoli: Ja, maar je kan zoiets niet op voorhand plannen.
Leon: Je hebt een motief nodig, een vonk.
Bartoli: Die vonk sloeg over toen ik de muziek van Agostino Steffani hoorde. Dat was liefde op het eerste gezicht. Dolenthousiast belde ik Donna op, en zei: ‘Ik heb een componist ontdekt die klinkt als Händel!’ ‘Onmogelijk’, was haar eerste reactie (lacht). Onze interesse voor Steffani werd in de eerste plaats gewekt door zijn muziek, maar daarnaast bleek hij ook een dubieuze religieuze en politieke figuur te zijn. Aanleiding genoeg voor mij om Donna te vragen of ze mee wilde uitzoeken wie die mysterieuze man precies was.
Leon: Bedoel je dat ik iets moet schrijven voor het cd-boekje?’, vroeg ik haar. ‘Nee’, antwoordde ze, waarop ik: ‘Aha, een kortverhaal!’ ‘Nee’. Uiteindelijk is Hemelse Juwelen een volwaardige roman van 300 bladzijden geworden, precies zoals Cecilia het heeft gewild (lacht).

Daar kwam ongetwijfeld een berg research bij kijken. Deden jullie dat samen?
Leon (wijst naar Bartoli): Wat dat betreft verdienen Cecilia en haar manager Markus Wyler alle krediet.
Bartoli: We zijn de partituren van Steffani gaan opzoeken in de stadsbibliotheken van München, Wenen en Londen. En tijdens de voorbereidingen van Mission heb ik bijvoorbeeld ook de Theatinerkirche in München bezocht, een indrukwekkend staaltje typische Italiaanse hoogbarok. Het bleek trouwens de vaste bidplaats te zijn voor de Italiaanse artiesten van de zeventiende eeuw. Je merkt het, op mijn missies ontdek ik altijd weer nieuwe dingen. Dat houdt het spannend.
Leon: Als ik de draad even kwijt was, kon ik bij Cecilia terecht voor de historische kadering. Dat gaf me een heel comfortabel gevoel. ‘Sophie Charlotte, was dat nu de nicht van de neef van de zus van de koning van Engeland?’, vroeg ik haar eens. ‘Nee, zij was de schoonzus van de vrouw van de koning, en deze vrouw was tevens de nicht van die koning’, antwoordde Cecilia dan heel accuraat (lacht).

CECILIA BARTOLI

Mevrouw Bartoli, u neemt voor het eerst in uw carrière een componist uit de vroege barokperiode onder handen – en dan nog een vrij onbekende figuur. Was Mission moeilijker om te maken dan uw vorige albums?
Bartoli: Met dit project wilde ik in de eerste plaats bewijzen wat voor een geniale componist Agostino Steffani was – iets wat ik in het geval van Vivaldi of Salieri natuurlijk niet hoefde te doen. Dat brengt wel wat verantwoordelijkheid met zich mee, hè. Het moeilijkste was om in tachtig minuten zoveel mogelijk dimensies van Steffani’s muziek te vatten. De man heeft zestien opera’s gecomponeerd – die helaas niet allemaal terug te vinden zijn -, en een karrenvracht aan kamerduetten. Hij heeft in Italië, Duitsland en Frankrijk gewoond. Dat zit allemaal verweven in zijn muziek. Zo zijn de uitbundige, heroïsche trompetaria’s typische barokcomposities, die doen denken aan Händel. De intiemere, door luiten aangestuurde aria’s leunen dan weer eerder aan bij de renaissancemuziek van Monteverdi. Hij was, kortom, een heel veelzijdige componist, die volgens mij nooit de waardering heeft gekregen die hij verdient. Ik beschouw het als mijn missie om daar verandering in te brengen.

Hoe slaat u de brug van die enorme research naar de studio en naar het podium?
Bartoli: Dat zijn twee verschillende dingen. Optreden is zoals pingpongen: je geeft en krijgt energie, en je creëert een bepaalde sfeer. In de studio moet je meer teren op je fantasie en je verbeelding, om diezelfde sfeer zo goed mogelijk te proberen benaderen op cd. Heel moeilijk.
Leon: Dat doet me denken aan het psychologische experiment van de onzichtbare gorilla. Ken je dat?
Bartoli: Nee.
Leon: Het is een filmpje waarin twee basketbalteams – één in witte uitrusting, één in zwarte – de bal rondspelen, waarbij je als kijker moet tellen hoe vaak de spelers van de witte ploeg de bal naar elkaar gooien. Ondertussen loopt er iemand in een gorillakostuum door het beeld, maar die wordt door de helft van de kijkers niet opgemerkt. Het is een voorbeeld van selectieve aandacht. In zekere zin speel jij de gorilla in de studio, niet?
Bartoli: Precies! Met mijn stem en mijn teksten probeer ik ervoor te zorgen dat de luisteraar mij, weliswaar zonder beeld, tóch kan zien.

Moeten we naar de plaat luisteren terwijl we het boek lezen?
Leon: Never!
Bartoli: Onmogelijk!
Leon: Dat doe je niet, lezen terwijl je naar muziek luistert.
Bartoli: En omgekeerd.
Leon: Je neemt toch ook geen boek mee naar de opera? De muzikanten op de achterste rij misschien; zij die de harp of de timpani bespelen.
Bartoli: Na twintig optredens kan dat wel eens gebeuren, ja (giert het uit).

Ademen het album en het boek dezelfde sfeer uit?
Leon: Cecilia en ik hadden van bij het begin dezelfde bestemming voor ogen, maar we hebben elk een andere weg genomen. Zij brengt de muziek van Agostino Steffani tot leven met behulp van een groot orkest, ik laat één personage zijn levensverhaal vertellen.

Hemelse Juwelen is de eerste roman die losstaat van uw befaamde reeks rond de Venetiaanse politiecommissaris Guido Brunetti. Toch handelt het hoofdpersonage, dottoressa Caterina Pellegrini, bijwijlen als een rechercheur. Heeft Caterina trekjes van Brunetti?
Leon: Toch niet bewust. Voor ik aan dit boek begon, heb ik duidelijk tegen Brunetti gezegd: ‘Guido, ik heb je telefoonnummer, we houden zeker contact. Maar beat it, ga nu maar eens zes maanden in Napels wonen (lacht).

Zit er iets van Cecilia Bartoli in Caterina?
Leon: Waarschijnlijk wel, ja, want Cecilia is meer dan een zangeres. Ik beschouw haar ook als een musicologe, die enorm geïnteresseerd is in de historische context van wat ze zingt. Dat is nog maar weinig artiesten gegeven.

Mevrouw Bartoli, kunt u zich vereenzelvigen met het personage?
Bartoli: Ik ben zeker even nieuwsgierig en even gepassioneerd met mijn vak bezig. Steffani was behalve een componist mogelijk ook een castraat, en behalve een priester en een diplomaat mogelijk ook een spion. Zulke dingen vind ik enorm intrigerend.
Leon: Inderdaad. Hij lijkt een good guy, maar soms begin je daar als lezer ernstig aan te twijfelen. Dat maakt hem een ideaal personage voor een mysterieuze roman. Ik hou van complexe figuren. Er mag een hoek af zijn.

DONNA LEON EN CECILIA BARTOLI

Steffani is relatief snel gestopt met componeren, om zich volledig op religie en politiek te storten.
Leon: Persoonlijk vond ik dat tijdverlies.
Bartoli: Waarom? Rossini was toch ook amper 33 of 35 toen hij ophield met muziek maken? Hij had daar ook een goeie reden voor: de romantiek was in aantocht en veranderde de manier van componeren. Daar wilde Rossini, als zoon van het classicisme, geen deel van uitmaken. Dus kapte hij ermee, en werd hij zonder te sterven een muzikale god. Mooi, toch?
Leon: Ja, maar de muziek is het enige wat we ons van Agostino Steffani zullen herinneren. Want wie geen historicus is, zal 300 jaar na datum niet meer weten welk soort politiek hij voerde, of wie zijn bondgenoten waren. Zijn opera’s, waaronder het geweldige Niobe, dáár gaat het om, omdat we die anno 2012 nog altijd kunnen horen. Zeker nu zijn composities dankzij jou nog een stuk toegankelijker zijn geworden.

Hemelse Juwelen is geen misdaadroman en dus geen typische Donna Leon. Is dit de voorbode voor een nieuw hoofdstuk in uw carrière?
Leon: Moeilijk te zeggen. Ik ben alvast heel blij dat ik in dit project gestapt ben. Het was een kans om na twintig jaar eens iets anders te doen. En ik moet zeggen, het ging me goed af.

In de aanloop naar de albumrelease circuleerden er geheimzinnige making of-filmpjes op YouTube, die allerhande fans deden gissen naar de componist. De cd zal ook gepaard gaan met een iPad-game waarbij de gebruiker, op de tonen van Mission, mysteries rond Steffani moet ontrafelen. Wilt u hiermee een nieuw publiek aanboren?
Bartoli: Dat zijn allemaal ludieke extraatjes die de mysterieuze sfeer rond dit conceptalbum kracht bijzetten. Maar inderdaad: ik wil het clichébeeld verbreken dat je oud, rijk en geleerd moet zijn om van klassieke muziek te houden. Dat probeer ik ook op het podium te doen. Ik hou niet van die vastgeroeste tradities, zoals het verplicht verlaten van de bühne tijdens de instrumentale aria’s. Als ik aan de zijkant wil blijven staan luisteren, dan blijf ik daar toch gewoon staan?

Op 18 november treedt u op in het PSK in Brussel, waar u sinds 2000 nagenoeg elk jaar te gast bent. Wat trekt u aan in de Belgische hoofdstad?
Bartoli: Het Paleis voor Schone Kunsten is een prachtige zaal met een geweldige akoestiek – ik kan het weten, want ik ben er vaak als artiest én als bezoeker geweest. Het Belgische publiek is een beetje veeleisend maar oprecht. Of ze het concert nu goed of slecht vinden, ze tonen hun emoties, en daar hou ik van. Bovendien heb ik een zwak voor multiculturele steden waar meerdere talen worden gesproken. Eigenlijk is Brussel zoals de muziek van Agostino Steffani; heel Europees. Ja, mijn nieuwe album is gemáákt om in Brussel te spelen.

'Mission’ van Cecilia Bartoli is uit bij Universal Music Belgium/Decca Classics. ‘Hemelse Juwelen’ van Donna Leon is verschenen bij Uitgeverij Cargo.

Dit interview is op 26/9 verschenen in Knack.

Goed fout

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 27 Sep 2012 12:30:00 +0000

Onder de noemer I Fail Good brengt de Beursschouwburg vanaf begin oktober twee maanden lang een ode aan het falen, omdat mislukken niet altijd negatief is en kunstenaars belangrijke lessen kunnen trekken uit dingen die fout gaan. Wij vroegen aan Luc Tuymans, Wim Helsen, Marijke Pinoy, Stijn Meuris en Jan Verheyen wat zij de grootste uitschuiver uit hun carrière vinden, en wat ze eruit geleerd hebben. 'Daar stond ik dan, goed wetende dat er nog elf van die stukjes moesten volgen.'

DE GROOTSTE MISLUKKING VAN LUC TUYMANS: 'TITELLOOS ZELFPORTRET (1977)
'Maanden knoeien op iets dat al geschilderd was'

‘Toen ik zeventien of achttien was, kwam ik terug van een reis naar Griekenland, en had ik een zelfportret in mijn hoofd dat ik in een kwartiertje schilderde. Omdat ik op die jonge leeftijd niet kon geloven dat je in zo’n korte tijd iets goeds kunt maken, besloot ik het te overschilderen. Een verkeerde beslissing, want daarna ben ik, tot mijn grote frustratie, maanden aan een stuk dag in dag uit bezig geweest om het oorspronkelijke resultaat zo goed mogelijk opnieuw te benaderen. Dat is nooit helemaal gelukt.’

‘Maar op het einde van de rit was ik wel tevreden over dat zelfportret. Het heeft me ook een geldprijs opgeleverd: ik werd eerste laureaat in de wedstrijd ‘Lijn-Kleur-Vlak’, georganiseerd door het toenmalige Gemeentekrediet. Bij de prijs hoorde ook een boek van James Ensor. Ik sloeg het open, en mijn oog viel meteen op een zelfportret. Dat was weliswaar anders dan het mijne, maar het vertrok wel van ongeveer hetzelfde idee. Toen dacht ik: ‘Heb ik maandenlang zitten knoeien om tot een schilderij te komen dat al geschilderd is!' Toen ben ik gaan beseffen dat geen enkel beeld zomaar uit de lucht komt vallen. Eigenlijk is elk beeld een authentieke vervalsing.’

‘Ik heb altijd veel zelfkritiek gehad – ik heb in mijn carrière heel veel doeken overschilderd of zelfs vernietigd. Het heeft niet voor niks tot mijn tweeëndertigste geduurd voor ik met een eerste galerijtentoonstelling naar buiten kwam. Maar de grootste les die ik uit dat titelloze zelfportret getrokken heb, is dat je wél op vijftien beslissende minuten iets strafs kunt maken. En vooral: dat je moet aanvoelen wanneer iets af is, en er dan mee moet kunnen stoppen. Afstand bewaren van je werk is heel belangrijk. Het mag niet té dicht komen of té existentieel worden, want dat werkt verstikkend.'

Luc Tuymans is kunstenaar. Zijn galerie is Zeno X, volgend jaar presenteert de Menil Foundation in Houston een overzicht van zijn portretten.'

DE GROOTSTE MISLUKKING VAN WIM HELSEN: GELUIDSEFFECTEN IN 'HET UUR VAN DE PRUTSER' (2008)
'Ik zoog het plezier uit de zaal'

‘Ik knutsel mijn voorstellingen altijd al try-outend in elkaar. Eigenlijk sta ik dan met niet meer dan wat kladwerk op de planken, een handvol ideeën waarvan op het podium moet blijken of ze de moeite waard zijn. Tijdens zo’n aanloop naar een voorstelling loopt er altijd wel iets faliekant mis.’

‘Het beste voorbeeld is een try-out van mijn laatste solovoorstelling Het uur van de prutser, in een klein zaaltje in het Nederlandse Venlo. De nacht die eraan voorafging was ik tot drie uur bezig geweest met het maken van geluidsopnames, dertien of veertien zelf ingesproken stemmetjes die ik tijdens de voorstelling zou laten afspelen door mijn geluidstechnicus. ‘Ik die mezelf onderbreek’, dat was het achterliggende idee. Die fragmentjes stonden voor de stemmetjes die ik zogezegd in mijn hoofd hoorde. Ze bevatten de meest destructieve gedachten die je over jezelf en je publiek kunt hebben. En ze hadden een bewust negatieve toon, op het agressieve af.’

‘De eerste onderbreking bleek nog te werken, vanwege het verrassingseffect. Maar vanaf het moment dat de tweede geluidsopname door de zaal weerklonk, merkte ik dat het niet goed zat. Het klonk zó negatief dat het de energie en het plezier uit de zaal zoog. Daar stond ik dan, goed wetende dat er nog elf van die stukjes moesten volgen (lacht). Het gevolg was dat ik me niet meer amuseerde en steeds slechter begon te spelen, en dat de sfeer in de zaal heel zwaar beladen werd. We hebben die show samen moeten uitzitten, terwijl het voor níémand plezant was. Tijdens dat uurtje was ik letterlijk een prutser (lacht).’

‘Dat was een pijnlijk moment, en achteraf schaamde ik me ook echt, omdat ik de teleurstelling kon aflezen van de gezichten van de toeschouwers. Maar zo’n slecht gevoel ebt ook snel weer weg: een dag of een week later is er alweer een nieuwe show, en kun je het een en ander rechtzetten. Het interessante aan mislukken is dat het zich vaak transformeert in iets dat wél klopt. Van al die geluidsfragmentjes is er uiteindelijk welgeteld eentje overgebleven, dat gespeeld werd voordat ik het podium op kwam. Ik heb de toon van dat stemmetje ook veranderd. Er zat nog wel negativiteit in, maar ook plezier en lol. Het zorgde ervoor dat ik in de juiste sfeer en met het juiste gevoel het podium op kon. En het werkte.’

Wim Helsen is cabaretier. Hij toert momenteel met de try-out van zijn nieuwe voorstelling 'Spijtig spijtig spijtig'.

DE GROOTSTE MISLUKKING VAN MARIJKE PINOY: THEATERVOORSTELLING 'SOEUR SOURIRE' (2007)
'Met Soeur Sourire had het nog weinig te maken'

‘In 2006 smeekte de zakelijke leider van DAStheater me Compagnie Cecilia te vormen met Arne Sierens en Johan Heldenbergh, twee artiesten die ik bewonder. Ik was heel blij met dat voorstel, maar vanaf dag één moesten krampachtig financiële vergaderingen bijwonen en onze projecten in dossiers moesten gieten, nog vóór we de artistieke krijtlijnen hadden uitgetekend. Het organische ging al van bij het begin verloren; het artistieke kwam pas op de tweede plaats. Dat leidde ongewild tot woede en verdriet.’

‘Eén van mijn eerste projecten was een soort monoloog omtrent de dagboeken van Soeur Sourire. Die zou ik samen met Arne Sierens maken, de eindverantwoordelijkheid lag bij mij. Al op de eerste repetitiedag stapte Arne uit het project, omdat hij het opzet niet zag zitten. Dat kwam aan als een dolksteek – pas achteraf zou ik zijn keuze begrijpen. Rebels en strijdvaardig als ik toen was, besloot ik het alleen te doen. Het competitiebeest in mij nam het over van het creatieve beest.’

‘In een kleine, grijze repetitieruimte die een en al depressiviteit uitstraalde, ben ik beginnen te improviseren. Nu en dan kwam er iemand langs, maar ik speelde vooral alleen. Ik voelde eenzaam en verbolgen, en zette een heel extreem, bijna fascistoïde personage neer, dat afgesloten van de buitenwereld een alleenstrijd voerde. Dat personage had trouwens nog maar weinig affiniteit met de zingende kloosterzuster. Toch vond de zakelijke leider Soeur Sourire een passende titel, vanwege het commerciële en herkenbare karakter ervan. Het publiek kwam ook voor Soeur Sourire en haar dagboeken, maar kreeg iets anders te zien. Hoe meer ik het speelde, hoe beter het stuk werkte – op het podium nam de actrice in mij het gelukkig weer over. Toch vind ik de voorstelling te fragmentarisch. De carrosserie werkte, maar ik viel iedere vijf minuten in panne, met veel oplapwerk tot gevolg.’

‘Achteraf gezien ben ik wel blij dat ik dit meegemaakt heb. Ik heb ingezien dat je als artiest altijd moet vertrekken vanuit je eigen noden, je nooit mag laten leiden door andere, financiële belangen. Dan raak je de kern niet, ook al zijn de meeste bouwstenen aanwezig. Een paar jaar na die ‘valse start’ ben ik uit Compagnie Cecilia gestapt, en ben ik freelancer geworden. Dat is bijwijlen ook een eenzame zoektocht, maar wél een eerlijke.’

Marijke Pinoy is actrice. Ze repeteert nu in Parijs de monoloog 'L'Impasse, I Am What I Am'. Volgend jaar is ze bij de VRT te zien in 'In Vlaamse velden'.

DE GROOTSTE MISLUKKING VAN JAN VERHEYEN: 'THE LITTLE DEATH' (1996)
'Al jong van mijn Hollywoodobessie af'

‘Niet zo lang na mijn regiedebuut Boys werd ik gebeld door de Amerikaanse independent Island Pictures. Of ik The Little Death wilde draaien, een erotische thriller in de sfeer van Basic Instinct. Ik ben een kind van de Amerikaanse publiekscinema, dus ik wilde daar van proeven. Het scenario was tamelijk routineus, maar er viel iets mee te doen. Ik wist dus dat het niet mijn Basic Instinct zou worden, maar misschien wel wat The Last Seduction voor John Dahl en Blood Simple voor de Coens was.'

‘Ik naar Los Angeles. Ik was een beetje naïef, maar toch al redelijk vertrouwd met de Amerikaanse filmindustrie - ik kwam er vaak als distributeur. Het werd een regelrechte ramp. Alles waarvan ik op voorhand dacht: dit gaat mij níet overkomen, is mij overkomen. Alle drie de producenten hadden een andere film voor ogen dan ik, en bij de acteurs heerste een soort nukkigheid. Het leek hen niets uit te maken of ze nu The Little Death stonden te draaien of een of andere commercial. Bij een eerste ontmoeting leek hoofdrolspeler J.T. Walsh een zeer aimabele man, maar al na één draaidag wist hij dat die rol hem niet meer zou ontglippen, en begon hij het varken uit te hangen. Dat leidde tot confrontaties waarvan je weet dat je ze niet kunt winnen. Concreet voorbeeld: toen we de mise-en-scène gedaan hadden voor een bepaalde scène, legde ik hem uit langs welke deur van de kamer hij moest binnenkomen. Hij keek in mijn ogen en zei hij: ‘Goh, ik wil helemaal niet langs daar binnenkomen, ik denk dat ik via die ándere deur ga.’ Ja, er hing een buitengewoon onaangename sfeer op die set.’

‘Ik had vrij snel door dat dit niet mijn The Last Seduction zou worden, en al helemaal niet mijn Blood Simple (lacht). Toch voelde ik een zekere trots, en vertikte ik het met de staart tussen de benen terug te keren naar België. De studio was niet zo ontevreden met het resultaat, maar je kunt The Little Death niet anders omschrijven dan als de dertiende in een dozijn routineuze straight-to-video erotische thrillers. Voor mij was dat een mislukking. Een heel ongelukkige periode in mijn leven. Maar ik heb er wél ontzettend veel uit geleerd. Dat mijn ambitie groot is, maar dat die niet ten koste van alles mag gaan, en dat ik liever een grote vis ben in een kleine vijver dan een kleine vis in een grote vijver. The Little Death heeft mij op relatief jonge leeftijd – ik was 28 – van mijn Hollywoodobsessie afgeholpen.’

Jan Verheyen is regisseur. Momenteel treedt hij op in Vlaanderen met de filmshow 'Lights! Camera! Action!'

DE GROOTSTE MISLUKKING VAN STIJN MEURIS: 'WIE DANST ER NOG?' (2008)
'Als dit niet lukt, heeft Monza geen zin meer'

‘Een jaar nadat we met Noordkaap de Rockrally hadden gewonnen (in 1990, nvdr.), hebben we Feest In De Stad gemaakt. Zelf kon ik die plaat al vrij snel niet meer aanhoren. Ze klinkt te brutaal, is te amateuristisch geproducet, en ik had mijn stem toen nog niet gevonden – ik loop maar wat te brullen met een licht Hollands accent. Persoonlijk vond ik dat een mislukking. Die plaat had het einde van de groep kunnen betekenen, maar het werd een succes.’

‘Bijna twintig jaar later heb ik met Monza een nummer gemaakt waarvan ik dacht: dit gaat het helemaal worden: Wie Danst Er Nog?, de eerste single uit Attica. Het is vintage Meuris: een ietwat eigenaardige, energieke, dansbare song. Hij heeft ook een TC Matic-feel en een soort Belgisch surrealisme in zich. Toen we dat nummer voor het eerst repeteerden, dacht ik: ‘Shit, we hebben hem! Dit is góéd!’ We hadden er ook een heel knappe clip bij gemaakt. Ik was er rotsvast van overtuigd dat Wie Danst Er Nog? een belangrijk nieuw hoofdstuk zou inluiden voor Monza. En vervolgens deed het geen kloten, en dat lag volgens mij niet aan ons (lacht). Ik heb daar trouwens nog altijd geen verklaring voor, want ik blijf het een heel sterke song vinden. Maar de radioprogrammatoren moeten het natuurlijk ook goed vinden, en het een kans geven. Soms denk ik: misschien hebben ze het niet eens beluisterd. Dat bedoel ik niet als een verwijt. Het gebeurt wel vaker dat een bepaald liedje je niet meteen raakt, maar dat achteraf blijkt dat je gewoon niet goed hebt opgelet.’

‘Ik was meer teleurgesteld in die mislukte single dan in die eerste van Noordkaap. Dat debuut maakte deel uit van een leerproces, maar ten tijde van Wie Danst Er Nog? hadden we het moeten kunnen (lacht). Het zat zelfs zo diep dat ik bij mezelf dacht: als zelfs dit niet lukt, heeft dit groepje misschien geen zin meer. Nog geen jaar later heb ik Monza ontbonden.’

‘Een van de dingen die ik daaruit geleerd heb, is dat enthousiasme je ergste vijand kan zijn, een soort tijdelijke blindheid kan teweegbrengen. Toevallig heb ik dat in grote doses (lacht). Het is de motor van alles wat ik doe, maar het kan er ook voor zorgen dat ik bepaalde addertjes onder het gras niet zie, of niet wil zien.'

Stijn Meuris was/is zanger van Noordkaap, Monza en Meuris. Hij staat samen met Rick de Leeuw op 30/9 op het Kleinkunst Festival van Oostende.

Dit artikel is op 26/9 verschenen in Knack Focus.

De Grote Vijf van Pukkelpop 2012

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 20 Aug 2012 21:27:00 +0000

1. Wilco: Folkrock- en alt-countryshow vol onverwachte wendingen (****)

(Zaterdag, 21u50, Marquee) De Marquee zat niet eens halfvol, maar de Amerikaanse rootsrockers van Wilco zorgden er wél voor één van de muzikale hoogtepunten van Pukkelpop 2012.

PLUS
We zagen op de afgelopen Pukkelpop-editie geen enkele (co-)headliner met zoveel experimenteerdrift, overgave én vakmanschap voor de dag komen. Wilco stond garant voor stééngoede popsongs (Handshake Drugs! I Might! Born Alone! Impossible Germany! Art of Almost!), die stuk voor stuk aan flarden gereten werden door het geflipte gitaargeweld van Nels Cline. Terwijl de Foo Fighters op het hoofdpodium een wat voorspelbare greatest hits-set ten beste gaven, speelde Wilco in de Marquee een spannende folkrock- en alt-countryshow die bulkte van de onverwachte wendingen.

MIN
Radiohits zullen zanger Jeff Tweedy en co wellicht nooit scoren, en dat hoeft wat ons betreft ook niet. Maar een nog niet eens half gevulde Marquee, dat is te weinig. Een band met zo’n stevige live-reputatie verdient een grotere aanhang.

YOUTUBE-MOMENT
‘Impossible Germany’. Zoek er een live-uitvoering van op, en u begrijpt meteen waarom.

2. The Afghan Whigs tonen zich onverslijtbaar op Pukkelpop (****)

(Vrijdag, 00u25, Marquee) Grungy gitaargeweld met ‘a whole lotta soul’: The Afghan Whigs zijn anno 2012 nog altijd relevant.

PLUS
Dat het hier om een reünieconcert ging - van één van de meest opwindende grungebands uit de nineties, nota bene – gaf de show van The Whigs op Pukkelpop extra glans. Greg Dulli stond er de jongste jaren ettelijke malen op de affiche, met onder meer The Gutter Twins en The Twilight Singers, maar werd nooit zo verafgood als vrijdag tijdens het optreden van de herenigde Whigs. Het maakte de op bevlogen wijze afgehaspelde, van snijdende gitaren voorziene grungeklassiekers alleen maar intenser. In onder meer ‘Gentlemen’, ‘My Enemy’ en ‘Debonair’ spreidde Dulli zijn grainy stem tentoon, om zich vervolgens met doorleefde covers van Marie ‘Queenie’ Lyons (‘See and Don’t See’) en Frank Ocean (‘Lovecrimes’, plus een flard ‘Thinkin Bout You’) van zijn meest soulvolle kant te laten zien. The Whigs toonden zich onverslijtbaar in de Marquee van Pukkelpop.

MIN
The Afghan Whigs joegen de decibelmeter voortdurend in het rood, en de geluidsmixer leek dit soms moeilijk onder controle te krijgen .

YOUTUBE-MOMENT
‘Milez Is Ded’, omwille van de verpulverende uitvoering en de onnavolgbare lyric ‘Don’t forget the alcohol’. Vastgelegd, iemand?

3. The Tallest Man On Earth: Een grote meneer (****)

(Vrijdag, 21u45, Club) De Zweedse singer-songwriter Kristian Matsson stond helemaal solo op het podium, en speelde zomaar even de tent plat.

PLUS
Toen The Tallest Man On Earth in de Club aan zijn concert begon, had Lykke Li op het hoofdpodium aan de overzijde net een orgelpunt geplaatst met de publiekslievelingen ‘I Follow Rivers’ en ‘Get Some’. Maar wat Kristian Matsson presteerde, was zo mogelijk nog straffer. Met zijn gezwinde, folkie gitaargetokkel en zijn grauwe nasale stem greep hij het publiek vanaf de eerste noot bij de keel, om die het komende uur niet meer los te laten. Zelden zagen wij het publiek in de Club zo enthousiast meezingen als met ‘The Gardener’, ‘I Won’t Be Found’ en ‘King of Spain’, en ook ‘1904’ en ‘Wind and Walls’ uit zijn zopas verschenen derde boorling zaten al diep in het geheugen van de fans gegrift. Ja, The Tallest Man On Earth is een grote meneer.

MIN
De immer rusteloos rondhuppelende Kristian Matsson hield er af en toe de vaart uit door voortdurend zijn snaren te stemmen – soms zelfs in het midden van zijn songs. Detailkritiek, heet dat dan.

YOUTUBE-MOMENT
Er was geen bisnummer voorzien voor de Zweedse bard, maar omdat de voltallige Club aanhoudend ‘we want more’ blééf scanderen, kwam die er toch: het aan Magnetic Fields’ ‘Papa Was A Rodeo’ refererende ‘Like The Wheel’.

4. Santigold: Glasheldere electropunk (***)

(Donderdag, 17u40, Main Stage) Eerder dit jaar bracht Santi White met ‘Master Of My Make-Belief’ een plaat vol avontuurlijke clubtracks uit. Die kwamen ook op het hoofdpodium goed uit de verf.

PLUS
Dat haar opzwepende, Afrikaans getinte en in electropunk gedrenkte R&B aanstekelijk werkt in een club bewees Santigold in 2008 al in de Dance Hall. Maar ook op het hoofdpodium bleek haar formule wonderwel aan te slaan. ‘Disparate Youth’, ‘Fame’, ‘The Keepers’, L.E.S. Artistes… Het zijn in de eerste plaats allemaal goed geproducete studiotracks. Maar vanwege Santi’s glasheldere stem, de snerpende gitaarpartijen en de bonkende bassen, misten ze ook live hun effect niet. Ja, in R&B- en hiphopland is dat een zeldzaamheid.

MIN
Santigold en band haalden alles uit de (kleer)kast om er een gedenkwaardig concert van te maken: felgroene pompons, witte zeemansuniformen en een levensgroot paardenkostuum. Nee, wat ons betreft was het concert van Santigold ook zonder deze futiliteiten geslaagd.

YOUTUBE-MOMENT
Tijdens een uitmuntend ‘Creator’ mocht een horde fans, hoofdzakelijk tienermeisjes, mee komen dansen op het podium.

5. Howler: Compact, lichtvoetig en pretentieloos (***)

(Zaterdag, 13u15, Marquee) De no-nonsense garagepunk van Howler was een zoet tussendoortje op zaterdagmiddag.

PLUS
De Amerikaanse buzzband Howler leverde met ‘America Give Up’ één van de opwindendste rockalbums van het jaar thus far af. In de Marquee verweven deze jonkies de jeugdigheid en de cool-factor van Arctic Monkeys met de echoënde feedback van My Bloody Valentine. ‘Beach Sluts’ was pure Strokes, ‘Back to the Grave’ flirtte openlijk met The Jesus & Mary Chain. Compact, lichtvoetig en pretentieloos: Howler was een puike support-act voor Pavement-boegbeeld Stephen Malkmus, die later op de dag in diezelfde Marquee zou aantreden.

MIN
De songs uit ‘America Give Up’ zijn uiterst genietbaar, maar drijven allen op dezelfde groove. Het is wachten op hun Moeilijke Tweede alvorens we zullen weten of Howler écht eeuwigheidswaarde heeft, en dus meer is dan de zoveelste hype van de dag.

YOUTUBE-MOMENT
‘Back of Your Neck’, aangestuwd door een verslavende gitaarriedel en een catchy refreintje. Ja, Howler weet ook hoe je een aanstekelijke feelgood-popsong schrijft.

Volgende artiesten haalden de top 5 niet: OFWGKTA, Patrick Watson, Light Asylum, Apparat Band, Merdan Taplak, The Walkmen, Mark Lanegan Band, Nicolas Jaar, Bloc Party, The Bony King of Nowhere.

20 must-sees op Pukkelpop 2012

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 15 Aug 2012 09:56:00 +0000

We hopen dit jaar op een Pukkelpop-editie met enkel muzikale turbulentie. De volgende 20 acts kunnen daar volgens ons voor zorgen.

Wilco & Feist

Knack Focus maakt het programmaboekje volstrekt overbodig, met een tweeledig Pukkelpop-parcours dat U – avonturier dan wel louter festivaltoerist - op uw wenken bedient.

De must-sees voor de meerwaardezoeker:

Wilco (zaterdag, 21u50, Marquee)
Amerikaanse rootsrockers die garant staan voor een explosieve melange van traditionele folk en alt-country. Laat u niet misleiden door hun wat lichtvoetigere studiowerk van de jongste jaren, live snijdt Wilco er vakkundig alle hoekjes en kantjes af.

Nicolas Jaar (donderdag, 22u30, Castello)
De muziek van de 21-jarige New Yorker Nicolas Jaar wordt gecatalogeerd onder de noemer ‘elektronica’. Verwacht echter geen dancefloor-fillers, maar eigenzinnige en filmische minimal-techno die evenzeer neigt naar hiphop, jazz en soul.

Feist (donderdag, 23u20, Marquee)
De Canadese singer-songwriter mag de eerste Pukkelpop-nacht Feistelijk openen in de Marquee. Verwacht een mix tussen intieme folkpop en rijkelijk gearrangeerde bluesrock.

Willy Moon (vrijdag, 15u15, Club)
Onze geheimtip voor de komende Pukkelpop-editie heet Willy Moon, een 22-jarige Kiwi die de sound en de looks heeft van een fifties-crooner. De singles ‘Yeah Yeah’ en ‘I Wanna Be Your Man’ doen veel goeds vermoeden voor zijn nog te verschijnen debuutalbum.

The Afghan Whigs (vrijdag, 00u25, Marquee)
“We’re Afghan Whigs. We’re from the future, where the past is the present”, sprak Greg Dulli enkele maanden geleden, tijdens het eerste Belgische reünieconcert van The Whigs in het Koninklijk Circus. Benieuwd of ze de soulvolle grunge uit hun hoogdagen ook op Pukkelpop kunnen doen herleven.

Alt-J (donderdag, 15u10, Castello)
‘An Awesome Wave’ van het Britse ∆ - lees: Alt-J – werd door onze man omschreven als ‘een indiepopplaat als een Rorschachtest’. Hoe dat dan precies klinkt, hoort u op donderdag in de Castello-tent.

The Horrors (donderdag, 16u55, Marquee)
The Horrors’ derde worp ‘Skying’ won eerder dit jaar de NME-award voor beste album van 2011. Met een jaar uitstel – u weet waarom – mogen ze in Kiewit komen bewijzen of dat terecht is.

Mark Lanegan Band (donderdag, 1u, Marquee)
Donderdagnacht begraaft grungeveteraan Mark Lanegan de blues in de Marquee, geflankeerd door een begeleidingsband die bemand wordt door Belgische ‘creatures’.

Charles Bradley & his Extraordinaires (vrijdag, 23u35, Club)
Amerikaanse soul- en funkartiest die in één adem genoemd wordt met Otis Redding en James Brown. Hij debuteerde vorig jaar – op zijn 64ste! – met het doorleefde ‘No Time For Dreaming’.

tUnE-yArDs (donderdag, 00u45, Club)
tUnE-yArDs is een fusie van folk, rock, R&B, funk en Afropop. Kortom: de ideale soundtrack bij een zwoele zomernacht.

De must-sees voor de festivaltoerist:

Foo Fighters (zaterdag, 22u25, Main Stage)
Op zaterdagavond is er de symbolische terugkeer van Foo Fighters. Er zal gespeecht maar ook en vooral gerock-'n-rolld worden.

Sam Sparro (vrijdag, 16u30, Marquee)
Denk retro-disco in een soulkleedje. Denk ‘Black and Gold’ en ‘Happiness’.

Lykke Li (donderdag, 20u45, Main Stage)
Smeer uw stembanden, want Lykke Li’s ‘I Follow Rivers’ wordt dé meezinger van deze Pukkelpop-editie.

The Black Keys (zaterdag, 20u25, Main Stage)
Deze ongemeen populaire garagerockers uit Ohio zorgden begin dit jaar in de Lotto Arena voor ‘een concert zonder pretenties en met een hoge amusementsgraad’. Dat zal in Kiewit niet anders zijn.

Hot Chip (donderdag, 20u, Marquee)
Ready for the (dance)floor? Hot Chip gaat, met het nieuwe ‘In Our Heads’ onder de arm, een stomend feestje bouwen in de Marquee.

Bloc Party (donderdag, 19u20, Main Stage)
Wij waren niet wild van de elektro-uitspattingen op ‘Intimacy’ en Kele Okereke’s soloplaat ‘The Boxer’, maar het volgende week te verschijnen ‘Four’ is gelukkig weer een rechttoe rechtane rockplaat. Live-première op het hoofdpodium van Pukkelpop!

Santigold (donderdag, 17u40, Main Stage)
Met haar puike tweede plaat ‘Master Of My Make-Belief’ trad Santigold helemaal uit de schaduw van geestesgenote M.I.A. Of haar avontuurlijke, punky R&B ook op de Main Stage goed uit de verf komt, zal nog moeten blijken.

Miike Snow (zaterdag, 20u20, Marquee)
Driekoppig Zweeds-Amerikaans dancepopcollectief dat met ‘Happy to You’ een veilige tweede plaat afleverde, maar de Marquee onveilig zal maken op zaterdag.

Björk (donderdag, 21u15, Main Stage)
Een stembandpoliep gooide ei zo na roet in het eten, maar de IJslandse komt haar multimediashow ‘Biophilia’ probleemloos voorstellen in Kiewit.

Snoop Dogg (donderdag, 14u30, Main Stage)
Snoop Dogg is het rappen moe, en brengt straks onder het alias Snoop Lion een reggaeplaat uit. Benieuwd of we daar op Pukkelpop al een glimp van zullen opvangen.

'De beste manier om van het Pukkelpopdrama te herstellen, is dit jaar teruggaan'

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 15 Aug 2012 09:26:00 +0000

Op 18 augustus 2011 werd Pukkelpop geteisterd door een apocalyptisch onweer. Hoe hevig zijn de naweeën, aan de vooravond van de nieuwe editie?

Door Michael Ilegems (Knack, 15/8)

Eigenlijk zou Knack Focus-journalist Jonas Boel dit stuk schrijven. Omdat hij de dag van de ramp op Pukkelpop 2011 een persoonlijk getuigenis schreef dat tot vandaag nazindert. Boel was naar jaarlijkse gewoonte afgezakt naar Kiewit, en stond naar de Amerikaanse band Smith Westerns te kijken in de Chateau toen de storm uitbrak, en kon net op tijd ontkomen voor de tent het begaf. Maar terugkijken kan hij niet. Wil hij ook niet. ‘Ik heb de eerste week enorm veel gehuild, vooral omdat ik telkens weer geconfronteerd werd met die beelden. Het werd naar mijn gevoel allemaal te lang en te breed uitgesmeerd in de media. En toen het na verloop van tijd ook een politiek geurtje begon te krijgen, en men op de man begon te spelen, had ik er echt genoeg van. Ik heb besloten om de knop om te draaien, en alleen nog maar vooruit te kijken.’

Maar de sporen zijn nog niet uitgewist. ‘Ik woon in een oude, niet al te stevige bungalow, helemaal omringd door bomen. Sinds Pukkelpop 2011 hou ik die bomen haast voortdurend met een half oog in de gaten, vooral als het onweert. Je vertrouwt de natuur niet meer.’

Ook traumapsycholoog Erik De Soir maakte de ramp mee, en verstrekte achteraf psychologische bijstand aan een hele rist betrokkenen. Hoe schat hij de emotionele impact van het drama in? ‘In termen van verwerking voelt Pukkelpop 2011 nog aan alsof het gisteren was’, zegt hij. ‘Pas als je de kleur van de vier seizoenen gezien hebt, besef je als getroffene wat er vorig jaar precies heeft plaatsgevonden.’

‘De doorwerking van zo’n schokervaring verloopt cyclisch. Het is balanceren tussen reconstrueren en vermijden’, verduidelijkt De Soir. ‘De acute herbeleving dooft langzaam uit, maar ze wordt des te intenser in een periode als deze: die van de zomerfestivals. Je vrienden nodigen je uit om nog eens naar een festival te gaan, er wordt onweer voorspeld, en tot overmaat van ramp gebeuren er gelijkaardige dingen op festivals in Nederland en de Verenigde Staten. De gebeurtenissen van vorig jaar flitsen opeens weer door je hoofd, en hoewel je wéét dat de kans op herhaling bijzonder klein is, hou je er rekening mee dat het opnieuw kan gebeuren. Je kúnt dat ook niet uitsluiten. Het noodlot is nu eenmaal erg creatief. Het zorgt altijd wel voor iets onverwachts.’

Veerkracht
Er is het afgelopen jaar geen week voorbijgegaan waarin De Soir níét in contact kwam met mensen die het Pukkelpopdrama van dichtbij meegemaakt hebben. Hoe zijn zij er over het algemeen aan toe? ‘Daar kunnen we alleen maar naar gissen, want de mensen die de stap naar hulpverlening gezet hebben zijn in de minderheid. Het is jammer dat er in ons land geen systematisch wetenschappelijk onderzoek gedaan wordt naar de gezondheidsgevolgen van dergelijke rampen - een duty of care zoals dat heet, een plicht tot zorg en nazorg voor getroffenen van een collectieve urgentie. Dat is volgens mij de taak van de FOD Volksgezondheid. Gelukkig heeft de Pukkelpop-organisatie zich van bij het begin zélf over de zwaarst getroffenen ontfermd.’

‘Toch denk ik dat slechts een kleine minderheid een psychologisch trauma heeft overgehouden aan Pukkelpop 2011. Mensen zijn veerkrachtig, vergeet dat niet. Ze bekomen het vaakst van een schokervaring op eigen kracht, en met de hulp van familie en vrienden,’ aldus de crisispsycholoog. ‘De beste manier om van het Pukkelpopdrama te herstellen, is het festival dit jaar opnieuw bijwonen - bij voorkeur met een groep vrienden die er vorig jaar ook bij was -, en de muziek en de sfeer weer de bovenhand laten nemen. Door weg te blijven erken je alleen maar dat de storm je klein gekregen heeft.’

Dat neemt niet weg dat het aangewezen is voor festivalgangers om zich te vergewissen van de veiligheidsmaatregelen die er genomen worden, waarschuwt Erik De Soir. ‘Dat kunnen ze doen door het festivalterrein vooraf goed te verkennen, te zien waar de hulpposten zich bevinden en na te gaan hoe ze in geval van nood de weide moeten verlaten. Dat zou je trouwens op eender welk massa-evenement moeten doen. Informatie geeft controle.’

Moet er dan geen extra psychologische bijstand voorzien worden voor mensen die met een bang hart naar Kiewit terugkeren? ‘Er zal ongetwijfeld een verhoogde aandacht zijn voor mensen die tijdens het festival geconfronteerd worden met de gebeurtenissen van vorig jaar. Waarschijnlijk is er op dit ogenblik geen enkel festival dat daar zoveel rekening mee houdt als Pukkelpop. Maar die hulp zal geboden worden vanuit de normale hulpverlening. Het Vlaamse Kruis heeft een indrukwekkend netwerk van bijstandsverleners, waaronder ook psychosociale hulpverleners.’

‘Zelf wil ik het festival dit jaar maar occasioneel bezoeken, maar niet in de rol van traumapsycholoog. Dat zou een verkeerd signaal zijn. Ik zal uiteraard aandachtig volgen hoe het festival evolueert, en de organisatoren weten dat ze in geval van nood op mij kunnen rekenen. Maar Pukkelpop moet dit jaar in de eerste plaats opnieuw zorgen voor sfeer, plezier en goede muziek. De rest zal in de marge wel vanzelf gebeuren.’

Pukkelpop, van 16 t.e.m. 18 augustus in Kiewit. Jonas Boel brengt, net als ondergetekende, verslag uit op www.knackfocus.be.

dEUS in blakende vorm op Lokerse Feesten

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 13 Aug 2012 13:57:00 +0000

Zombie Nation, The Subs, AKS en Kraantje Pappie. Dag 9 van de Lokerse Feesten werd hoofdzakelijk gedomineerd door beats en bleeps. Maar daartussenin dartelde dEUS, dat de andere acts overschaduwde met een razend rockconcert.

DA GIG: dEUS, 21u30
IN EEN ZIN: Na een minder geslaagde passage op Rock Werchter won dEUS de terugmatch in Lokeren met forfaitcijfers.
HOOGTEPUNTEN: ‘Instant Street’, ‘Theme From Turnpike’, ‘Sun Ra’, ‘Quatre Mains’, ‘Keep You Close’
DIEPTEPUNTEN: Geen
BESTE QUOTE: Tom Barman: ‘Het volgende nummer (‘Sirens’, nvdr.) wil ik opdragen aan alle mensen die cocktails maken, want daar heb ik er in mijn leven al menig van mogen nuttigen’. Wist u dat ie er zelf ooit ook eentje bedacht heeft, in samenwerking met Manuel Wouters van de Antwerpse cocktailbar Sips? Hij heet de Lazy Red Cheeks, en is een zomerse blend van onder meer verse frambozen en wodka. Aanrader!

Het druist in tegen de logica van de sport, maar thuismatchen zijn voor dEUS vaak de lastigsten - hun concert op de jongste editie van Rock Werchter werd zowel door pers als publiek lauw ontvangen. Maar de eerste doortocht van dEUS op de Lokerse Feesten was flitsend, dynamisch, en vooral: lúíd. Een revanche smaakte zelden zo zoet.

De band voerde enkele wijzigingen door ten opzichte van Werchter: oude pareltjes als ‘Theme From Turnpike’, ‘Sun Ra’ – beiden met een schreeuwende Mauro in de hoofdrol - en ‘Little Arithmetics’ werden opnieuw opgerakeld, en dat ten nadele van het nieuwtje ‘Hidden Wounds’, dat op plaat aanstekelijk werkt maar live nooit een al te beste indruk naliet.

dEUS verkeerde in blakende vorm op de Grote Kaai, en klonk even dreigend (‘Oh Your God’, ‘Quatre Mains’) als funky (‘The Architect’, ‘Girls Keep Drinking’), en bij wijlen zelfs ronduit episch (‘Keep You Close’, ‘Dark Sets In’, ‘Bad Timing’).

Ook al is de huidige tournee van de Belgische rocktrots al zo’n anderhalf jaar aan de gang, van vermoeidheid was absoluut geen sprake. Meer nog: we hebben dEUS lang niet meer zó zien razen en scheuren.

Wees blij dat u erbij was, overigens, want de tournee loopt stilaan op zijn einde. En omdat Tom Barman een nieuwe Magnus-plaat én een tweede langspeelfilm in de steigers heeft staan, wordt dEUS daarna een tijdje on hold gezet. Moge de comeback straks van een even hoog niveau zijn als de show van zaterdag. Daar drinken wij, nu al, een Lazy Red Cheeks op.

DE SETLIST: The Architect / Constant Now / Oh Your God / Sirens / Instant Street / Dark Sets In / Quatre Mains / Theme From Turnpike / Ghost / Keep You Close / Little Arithmetics / Girls Keep Drinking / Fell Off The Floor, Man / Sun Ra / Suds & Soda // Roses / Bad Timing

Portishead in het Rivierenhof: melancholisch maar magisch

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 18 Jul 2012 09:18:00 +0000

Bristol boven, dinsdag in het Openluchttheater Rivierenhof. Support-act Joe Volk was volstrekt overbodig, maar zijn stadsgenoten van Portishead zorgden voor een betoverend luisterspektakel.

De Britse triphoppers van Portishead (****) werken dezer dagen naarstig aan een vierde plaat – de opvolger van ‘Third’ uit 2008 -, maar ontvluchten de studio deze zomer voor een aantal festivaloptredens in onder meer Frankrijk en Spanje. In de aanloop daarnaar kwam de band rond zangeres Beth Gibbons en klankleverancier Geoff Barrow dinsdag opwarmen in het Openluchttheater Rivierenhof.

Een doorsnee try-outje werd het geenszins. De slepende midtempo-rocker ‘Silence’ zette het melancholische maar magische luisterspaktakel met verve in gang. Opvolger ‘Hunter’ – voorzien van een verslavend synthmotiefje - hypnotiseerde, het percussieve ‘Nylon Smile’ begeesterde en het door geflipte scratches voortgestuwde ‘Mysterons’ was een heupwieger van formaat. Welkom in het universum van Portishead.

Zangeres Beth Gibbons, als vanouds aan haar microfoonstandaard gekluisterd, haspelde haar in weemoed gedrenkte teksten af met een zelden geziene bezieling, alsof elke noot die ze uitkraamde haar deed kermen van de pijn. Alex Callier zat er vol bewondering naar te luisteren – die grain! Hun herwerking van Massive Attack – die andere triphopband uit Bristol – mag het nog zo goed doen in de hitlijsten, aan een Portisheadcover waagt Hooverphonic zich maar beter niet.

Passeerden nog de revue: akelig perfect uitgevoerde versies van de classics ‘Sour Times’, ‘Over’ en ‘Roads’, het rauwere, naar industrial neigende ‘Machine Gun’ en de wat opgewektere synthesizer-rollercoaster ‘Chase The Tear’ - een benefietsong ten behoeve van Amnesty International.

Warm-up show of niet, dit was een Portishead grand cru. Vrolijk werden we er niet van, maar beklijvend was het des te meer.

SETLIST: Silence / Hunter / Nylon Smile / Mysterons / The Rip / Sour Times / Magic Doors / Wandering Star / Machine Gun / Over / Glory Box / Chase the Tear / Cowboys / Threads // Roads / We Carry On

Deze recensie verscheen eerder op KnackFocus.be.

Wachten op D'Angelo

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 15 Jul 2012 10:08:00 +0000

Na een afwezigheid van twaalf jaar bestijgt D’Angelo dezer dagen opnieuw het podium. Op Gent Jazz deed hij dat ruim een half uur te laat, om de verwachtingen nog gespannener te maken. Was it worth the wait?

Wie? Larry Graham & Graham Central Station (*)

The gig: Gewezen bassist van Sly & The Family Stone en Prince’s New Power Generation Larry Graham werd in Gent belast met de loodzware taak om soullegende Bobby Womack te doen vergeten – de ‘bravest man in the universe’ is nog niet voldoende hersteld van een operatie en werd genoodzaakt zijn Europese tournee uit te stellen. U lustte de aan slapping-bas onderhevige funk van Graham Central Station wel, terwijl u op het podium stond te dansen bij afsluiter ‘I Want To Take You Higher’. Wij vonden dit concert dan weer eerder goedkope slapstick: die brassband in het begin en die extravagante kostuums, het had voor ons allemaal niet gehoeven. Nee, op de nieuwe plaat van Larry Graham, uit in september, zitten wij echt niet te wachten.

Wie? D’Angelo (***1/2)

The gig: Op het neo-soul- en R&B-wonderkind D’Angelo hebben we daarentegen wél vol spanning gewacht. Afgezien van enkele gastbijdrages aan albums van J Dilla en Q-Tip, is het al van het verwoestende ‘Voodoo’ uit 2000 geleden dat we nog iets van hem hadden gehoord – op muzikaal gebied alleszins, want met zijn drank- en drugsuitspattingen haalde hij in de tussentijd wel nog het nieuws. Onder impuls van The Roots’ Questlove klom D’Angelo dit jaar weer het podium op.

Of het het wachten waard was? Zeker. De Amerikaanse spierbundel heeft nog geen grammetje soul verloren, en aan podiumpresence ontbrak het hem evenmin in Gent. Hij knipoogde meermaals naar Prince, zowel met zijn ijzingwekkend krachtige en bijwijlen fragiele hoge stemgeluid als met zijn verrassend beheerste, funky gitaarspel. R&B-artiesten van het allooi van D’Angelo, ze zijn zeldzaam tegenwoordig, hoezeer iemand als Usher ook moge proberen om zichzelf heruit te vinden.

D’Angelo is púúr. Van de zwoele opener ‘Feel Like Making Love’ over het catchy ‘Devil’s Pie’ tot de Parliament-cover ‘I’ve Been Watching You’, het werd allemaal vakkundig én bezield uitgevoerd. En wat dan gezegd van ‘Shit, Damn, Motherfucker’ en ‘Untitled (How Does It Feel)’, die onder de huid kropen en tot in de diepste poriën van ons lichaam doordrongen.

De Amerikaan had tot slot ook nog wat nieuw werk in petto. Het broeierige ‘The Charade’ en het zwierige ‘Sugar Daddy’ doen alvast veel goeds vermoeden voor zijn derde worp, waarop D’Angelo volgens Questlove een U-bocht zal maken, beïnvloed door Bowie, Zappa en The Beatles. Die plaat zou er wel eens snel kunnen komen – wij hoorden augustus 2012 vallen. Of niet, want ook in 2002 waren er al geruchten rond een opvolger van ‘Voodoo’. Ach, u bent het wachten intussen gewoon. En als het album de energie van zijn live-shows weet te vatten, is het dat zeker waard.

Deze recensie verscheen eerder op KnackFocus.be.