بعضی فیلمها هستند که جدا از داستان و ساختار فیلم‌سازیشون یک چیز دیگر هم توی چنته‌شون دارن، اونهم طعم زهرآورشون هست، چیزی که مثل نیش مار، آنی زهرشون رو وارد بدن بیننده میکنن و ممکنه کرختی ناشی از زهر فیلم روزها توی بدن ببینده باقی بمونه! فیلم‌هایی که نگاهی مستقیم و واقع‌بینانه به شخصیت قهرمان‌‌هاش میندازه و ضعف‌های شخصیتی و ناتوانی های شخصیتی‌شون رو بدون هیچ مثبت اندیشی بی‌مورد به خورد بیننده میده! از این رو و به سبب نشان دادن واقعیت روانشناختی که ممکن هست در تمام ماها وجود داشته باشه، فیلم نمایی تلخ پیدا میکنه و انسان به درون خودش میکشه! فیلم‌هایی که در این مقاله با نام فیلم‌های مالیخولیایی نام برده میشند!
- یک نکته اینکه فیلم‌ها براساس هیچ معیاری مرتب نشدند و شدیدا بستگی به حافظه‌ی نویسنده دارد.

–

Oldboy
Director: Chan-wook Park
Writers: Garon Tsuchiya

Oldboy یا پیرپسر دومین فیلم از سه‌گانه‌ی انتقامِ چان ووک پارک، کارگردان مشهور و صاحب سبک کره‌ای است، فیلمی که بدون حتی یک ثانیه تعارف از همون ثانیه‌های اولی زهر مسموم خودش رو وارد بدن میکنه. قهرمان فیلم در ابتدای فیلم ربوده و به یک زندان خصوصی فرستاده میشه، زندانی که آدم‌ها رو به دلیل جرم‌های انسانی زندانی میکنه، زندانی که قهرمان فیلم رو پانزده سال به جرم پرحرفی حبس میکنه و دای سو-او، قهرمان فیلم بعد از آزادی تازه به علت زندانی شدن خودش پی‌میبره و درصدد انتقام از شخصی که منجر به زندانی شدن او شده بر می‌آد، غافل از اینکه تمام این مراحل خود، منجر به انتقام گیری شخص دیگری از او میشه!
فیلم به خاطر سالهایی که در زندان به سر میبره، به خاطر پانزده سال تنهایی در زندان، به خاطر عقده‌هایی انسانی که بر اثر این سالها زندانی بودن در او رشد کرده، به خاطر سکانس پایانی‌اش و به خاطر نوع نگاه صبورانه انتقام گیری‌اش، یک فیلم مالیخولیایی ناب است !

American History X
Director: Tony Kaye
Writer: David McKenna

فیلم در مورد تندروی های اعتقادی است، در مورد سالهایی که در امریکا نژادپرستی‌های تندروی علیه سیاه‌وستان امریکایی صورت میگرفت، فیلم از نظر داستان روند معمولی دارد ولی، تنها سکانس میانی فیلم هست که انقدر قوی و اثرگذار وارد جان و روح ببیننده میشود که تا آخر فیلم دست و دلش برای ادامه دادنش میلرزد! صحنه ای که درک با بازی ادوارد نورتون یکی از سیاه‌هایی که برای دزدی به خانه‌اش آمده‌اند را به طرز فجیحی میکشد! یکی از فجیح‌ترین قتل‌های سینما !

Memento
Director: Christopher Nolan
Writers: Jonathan Nolan

فیلم اولین فیلم بلند کریستقر نولان است، فیلمی که بیشتر از آنکه موضوعش متمرکز داستانی جنایی باشد، در مورد فقدان حافظه است، که ممکن آدم را تا پای جنون هم ببرد، حرف از مرگ قسمتی از مغز است که وظیفه‌‌ی نگهداری از حافظه را به عهده دارد، شاید تنها پیرمردهای ۷۰ساله بتوانند تمام و کمال اثر نابودکنندگی فقدان حافظه را درک کنند و آدم‌های جوان‌تر تنها با بردن یک نام آلزایمر یا فراموشی راحت از کنارش بگذرند! داستان در مورد مردی است که حافظه‌اش انقدر کوتاه است که مجبور است برای بیادآوری مسائل زندگی‌اش از آنها عکس بگیرد و یا مسائل مهمترش را روی تنش خالکوبی کند! زنش به قتل میرسد و حالا او با این شرایط ذهنی مجبور است قاتل زنش را پیدا میکند، ولی نولان به همین اکتفا نکرده و خط داستانی فیلمش را از انتها به ابتدا تدوین کرده، یعنی فیلم از سکانس پایانی شروع میشود و در آخر به سکانس ابتدایی ختم میشود!
کلنجار رفتن‌های لئونارد، قهرمان فیلم با مشکل فقدان حافظه اش در یک طرف و معکوس بودن خط داستانی فیلم در طرف دیگر، فیلم را با یک معجون زهرآلود مواجه ساخته !

Eternal Sunshine of the Spotless Mind
Director: Michel Gondry
Writers: Charlie Kaufman

چارلی کافمن ثابت کرده که دارای یک ذهن بیگانه است، ذهنی که دارای یک سری دالان‌های تودرتویی‌ست که برای واردشدن به هر دالان نیاز به ساعتها راه رفتن است! فیلم با این عاشقانه و پر از شاد‌هایی از جنس جیم کری است ولی فلسفه‌ی وجودی مالیخولیایی بودن فیلم برای وجود شرکتی است که قادر به پاک کردن حافظه‌ از یک شخص خاص از ذهن است!
جوئل بریش با بازی جیم کری که یکی از بهترین بازی‌های جیم کری است، یک روز در مترو با دختری آشنا میشود و منجر به علاقه‌مند شدن جوئل به دختر میشود، ولی روزی نامه‌ای از طرف یک شرکت به دستش میرسد که عنوان کرده دختر مورد علاقه اش او را از حافظه‌اش پاک کرده و از او خواسته میشود که دیگر مزاحم دختر نشود! نیش تلخ فیلم وارد بدن میشود و آرام آرام آدم را کرخت میکند تا آنجا که جوئل بعد از بالاپائین زدن‌ها متوجه میشود که دختر واقعا دیگر او را نمیشناسد و تصمیم میگیرد خودش هم به آن شرکت برود و تقاضای پاک کردن خاطرات دختر از حافظه‌اش شود، سکانس‌هایی که نشان میدهد خاطرات داخل ذهن جوئل یکی از بعد از دیگری پاک میشوند و او و دختر یکی بعد از دیگری از خاطرات فرار میکنند و در آخر در یک کلبه‌ی ساحلی که آخرین مکانی بوده که همدیگر را ملاقت کرده بودند برای همیشه خاطراتش از دختر پاک میشود.
اما در سکانس پایانی بعد پاک شدن خاطراتش، دوباره با همان دختر در همان مترو ملاقات میکند و منجر به دوست شدنشان میشود! و این سیکل مریض زندگی مدرنیته ادامه میابد و اگر مایکل گندری کارگردان فیلم پشیمان نمیشد تا پیری هم ادامه میافت!
نگران اسپویل شدن داستان نباشید، لذت فیلم در همان لحظات آشنایی و سفر در خاطران جوئل بریش است، همان زهر اصلی فیلم!

Fight Club
Director: David Fincher
Writers: Chuck Palahniuk

فایت کلاب چیزی نیست جز مانیفست درون آدمی! چیزی که در فیلم ضایعه‌اش به چشم بیماری دوشخصیتی نمایان میشود!
داستان مردی است که مشکلات شدید روحی دارد و نه در زندگی اجتماعی و نه در زندگی شخصی‌ آرامش ندارد، شبی با کسی آشنا میشود که نقطه‌ی مقابل او از نظر شخصیتی است، هر چقدر او بزدل و درون‎‌گراست، تایلر افسارگسیخته و برون‌گراست، دوستی این دو منجر به نفوذ شخصیتی تایلر به قهرمان داستان است تا آنجایی که این دو اول دست به تاسیس باشگاهی زیرزمینی میزند که در آن آدمها شب‌ها دست به مبارزه با هم میزنند و تا پای له کردن همدیگر هم میروند، جایی که آدم‌ها مشکلات خودشان را با لت‌وپار کردن همدیگر حل میکنند و کمبودهای شخصیتی خودشان با مبارزه کردن جبران میکنن، کار تا جایی پیش میرود که این باشگاه زیرزمینی تبدیل به یک گروه بزرگ آنارشیستی در شهر میشود که کارش برهم زدن نظم و عرف قوانین شهری است! این فوران شخصیت‌های افسارگسیخته است، چیزی که قهرمان داستان را از یک آدم منزوی و گوشه‌گیر به آدمی هنجارشکن و افسارگسیخته تبدیل میکند، چیزی که تایلر به او نشان میدهد چیزی جز جوهره‌ی وجودی خودش نبوده! اما داستان تا به اینجا ختم نمیشود، تایلار چیزی جز شخصیت درونی خودش نبوده، چیزی که در ذهنش نمود بیرونی پیدا کرده و او را منجر به شناختن خودش کرده، سکانس پایانی فیلم تیر خلاصی است به مغز تماشاگر!

Irréversible
Director: Gaspar Noé
Writer: Gaspar Noé

این فیلم فرانسوی صرفا به خاطر طولانی بودن سکانس‌های تک‌برداشته یا خط داستانی معکوسش یک فیلم مالیخولیایی نیست، فضای قرمز و جنون آمیز فیلم، نحوی فیلمبرداری دیوانه کننده‌اش که چیزی جز یک استرس اعصاب‌خرد کن نیست، موسیقی که پر از نویزهای اضافه ایست که مغز آدم را آنقدر خسته میکند که در آن قرمزی فیلم و سرگیجه آوری دوربین، چیزی جز یک بیهوشی ناشی از مسمومیت نصیب آدم نکند!

Requiem for a Dream
Director: Darren Aronofsky
Writers: Hubert Selby Jr

این فیلم شاید سرآمد تمام فیلم‌های داخل این مقاله است، فیلمی که معنای واقعی یک فیلم مالیخولیایی است، فیلمی که جنبه ‌ی سیاه زندگی آدم‌هایی که در عشق و مواد به یک اندازه اسیر هستند! آدم‌هایی که تاوان زندگی کردن را به نابودکننده‌ترین حالت پس میدهند، زندگی آدم‌هایی که فقط میخواهند زندگی کنند و نمیدانند به چه قیمتی. داستان غلبه‌ی سیاهی است بر آدم‌هایی که برای رسیدن به آرمان‌هاشون تباه میشند.
داستان، روایت چهار آدم است که هر کدام به طریقی قربانی خوش‌باوری‌های خود از آنچه لذت‌بردن تقلی میکنند میشوند. روایت اعتیاد است، اعتیاد به هرچیزی که وقتی از یک مرزی گذشت تمام داشته‌های آدمی را نابود میکند! از ذهن و شعور یک زن مسن گرفته تا عشق بین دو نفر همه را نابود میکند و در آخر هر چهار نفر که هر کدام در جایی محکوم به تاوان پس دادن زندگیشان هستند ، روی تخت به مانند جنینی در شکم مادر مچاله میشوند.

The Jacket
Director: John Maybury
Writers :Tom Bleecker/Marc Rocco

“من بیست‌وهفت سالم بود، وقتی که برای اولین بار مردم”
این تک‌جمله در اول فیلم کافی است تا بیننده را برای آن چیزی که میخواهد نشان دهد، آماده کند!
جک استارکس که نقشش را آدریان برادی بازی میکند در یک بیمارستان روانی برای معالجه بستری شده است، آن هم به روشی کاملا قدیمی! برای درمانش او را داخل ژاکتی قرار میدهند که کاملا او را زندانی میکند و با دارویی او را بیهوش میکنند و داخل یکی از قفسه‌های سردخانه قرار میدهند! جک وقتی به هوش میآید خود را در وسط شهری میبیند و تا پایان درمانش در قفسه‌ی سردخانه زندگی جداگانه‌ای را در آنجا سپری میکند. زندگی که گذری از زمان حال به زمان آینده است که باعث میشود زندگی تازه‌ای را در آنجا تجربه کند و سعی میکند جلوی ادامه‌ی درمانش به آن صورت را بگیرید، ولی قطع درمان مساوی با قطع شدن او با آن دنیا و آن آدمهایی که در آنجا با آنها آشنا شده و زندگی تازه‌ای است که در آنجا تجربه کرده است. تصور انسانی که در سردخانه خوابانده میشود و وارد زندگی دیگری میشود در کنار بازی دردآور آدریان برادی ، انسان را بعد از دیدن فیلم کرخت میکند.

۲۵th Hour
Director: Spike Lee
Writers: David Benioff

بیست‌وپنج ساعت از آخرین روز زندگی آدمی که آزاد است تا برای آینده‌ی خود تصمیم بگیرد! نگاهی که او به زندگی دارد باعث میشود خودش را برای جرمی که مرتکب شده تحویل دهد. او فکر میکند که اگر خودش را معرفی نکند چه میشود؟ ممکن است در آینده با دختری که دوستش دارد ازدواج کند، صاحب بچه شوند، پیر شوند و بچه‌هایشان دارای بچه شوند و در آخر این مسیر چیزی جز مشتی شادی‌های زودگذر نصیبش نمیشود و پیری و فرسودگی در آخر گریبانش را میگیرد! او بیست‌وپنج ساعت باقی عمرش را در کنار دوستانش میگذراند و کارهای ناتمامش را تمام میکند و با فکر اینکه آینده چیزی جز این نیست که ما برای خود خوش‌‌آیند تصورش میکنیم راهی زندان میشود. ریتم کند و بازی آرام ادوارد نرتون نه تنها فیلم را کسل‌کننده نکرده بلکه جوری روایت میشود که بیننده در هر ساعتی که میگذرد قهرمان داستان را بیشتر و بیشتر درک و ملموس‌تر تصور کند و این آرام و رها بازی کردن نورتن خود زهر تلخ فیلم رو دوچندان کرده!

Harsh Times
Director: David Ayer
Writer : David Ayer

فیلم با تمام داستان خطی و مستقیمی که دارد  و خیلی آرام و ساده داستان خودش رو روایت میکند ولی در پایان تمام قوانین روایتی خودش رو میشکند  و مثل بمب ساعتی عمل میکند که در آخرین لحظات فیلم زمانش به صفر میرسد و بوووم! همه‌ی ذهنیت آرام تماشاگر از فیلم رو در هم میریزد. فیلم روایت دو دوست صمیمی است که در گیر پیدا کردن کار هستند و هر چه فیلم جلوتر میرود اوضاع  وخامت خودش رو بیشتر نشون میدهد و دو شخصیت داستان را  در خودش فرو میبرد!
برعکس فیلمهای دیگر، این فیلم سوای موضوع داستان، دست گذاشته روی شخصیت این دو آدم و ضعف‌ها و کاستی‌هایی که دارند رو نشون میده و اینکه چه‌جوری باعث میشه این ضعف‌ها در شرایط حساس جنبه‌ی منفی و سیاه خودش رو نشون بده! از این رو و با این نگاه روانشانسی به شخصیت‌های داستان، فیلم به هدف خودش میرسه و درسته که فیلم شاهکاری رو خلق نمیکنه ولی در مجموع فیلم خوش‌ساختی از آب در میاد!

تیسر تریلر قبلی فیلم رو دیدید؟ نسخه‌ی کامل تریلر توسط Yahoo Movies منتشر شده. به جرات می‌تونم بگم که تا اینجا بهترین تریلری بوده که توی سال ۲۰۰۹ دیدم.

District 9، تهیه‌شده توسط Peter Jackson و به کارگردانی Neill Blomkamp، قصه‌ی گروهی از بیگانگان غیرزمینی است که در ژوهانسبورگ افریقای جنوبی، مجبور به سکونت در ناحیه‌ای زاغه مانند هستند. ماموری دولتی (با بازی Sharlto Copley) پس از ورود به قرنطینه توسط عاملی بیولوژیکی آلوده میشه و گویا با این بیگانگان که تنها قصدشون رفتن از زمین است احساس قرابت می‌کند.

فیلم ۱۴ آگست ۲۰۰۹ اکران خواهد شد.

[دریافت]

اگر پارسال Taken رو دیده باشید و ازش خوشتون اومده باشه (مثل من) حتما منتظر فیلم بعدی Pierre Morel بودید. فیلم جدید مورل (مثل دوتا کار قبلیش) بر اساس فیلم‌نامه‌ای از Luc Besson ساخته شده و داستان یک مامور امنیتی رده پایین امریکایی (با بازی Jonathan Rhys Meyers)اه که توی سفارت ایالات متحده در پاریس کار می‌کنه که با مامور امنیتی رده‌بالای بددهن و جوشی (John Travolta) همکار میشه.

نخستین پستر فیلم خیلی بد نیست:

درست برعکس اولین تریلر فیلم (که خوب البته از روی نسخه‌ی ناکامل فیلم پیاده شده بوده):

ساخته‌ی Neill Blomkamp و به تهیه‌کنندگی Peter Jackson. فیلم قصه‌ی عجیبی داره و سر و شکل تریلر هم غریبه.

[دریافت]

[دریافت]

ببینید و بخوانید:

متن:

I’m sleeping alone on this cold concrete floor
Another sad night in this sad robot war
On Judgment Day man and machine did collide
But even though billions of people have died

Somewhere out there tonight
You’re hugging your rifle so tight
I’ll find you, somehow, someway
In the rubble that once was L.A.

I’ll be back, no man no machine
Can keep me from you, I’ll always be true
I’ll be back, to finish the fight
And say “hasta la vista” to this lonely night
This vow I must take:
No fate but what we make
I’ll be back

Dogs they are barking, I know something’s wrong
He barely speaks English, his accent’s so strong
The cyborg attack took us by surprise
All the silvery skulls with their glowing red eyes

Skynet has torn us apart
And Judgement Day’s broken my heart
But I’ve got so much to give
Come with me if you want to live

(CHORUS)

I’d travel through time just to hold you again.
I’d take on a world of mechanical men.
Tonight Hunter-Killers keep watch from above
But nothing can Terminate our love.

(CHORUS)

“سینک‌داکی، نیویورک” رو میشه اینجوری معرفی‌ کرد، چارلی کافمن آخرین فیلمنامه‌اش رو مینویسه و اون رو برای کارگردانی اسپایک جونز پیشنهاد میده، ولی جونز قبل از این قراردادش رو برای کارگردانی فیلم Where the Wild Things Are بسته بوده، و همین اتفاق باعث میشه کافمن شروع به ساختن اولین فیلم خود بر پایه‌ی فیلمنامه‌ای از خودش، بکنه!

کیدن و همسرش ادل هر دو هنرمند هستند، کیدن تئاتری روی صحنه میبره که باسازی “مرگ ماهی‌گیر” است و از بازیگرهای جوان برای نقش‌های پیر داستان استفاده میکنه و برای اجرای این تئاتر جایزه‌ی “مک‌آرتور” را میبرد و تصمیم میگیرد با پول جایزه‌ تئاتر بزرگی را در اسکنکتدی که مکانی در نیویورک است اجرا کند، تئاتری از روی زندگی خودش که قرار است منجر به شناخت کیدن از خودش شود، در کناری ادل که قبل از بردن جایزه شهر را برای یک زندگی جدید به قصد آلمان ترک کرده، روی نقاشی‌های میناتوری بسیار کوچکی کار میکند که بدون عینک‌های ذره‌بینی قادر به دیدنشان نیست!

“سینک‌داکی” کلمه‌ای در زبان یونانی‌ست که معنی‌ امروزی‌اش به بیان نگاهی جزء به کل دارد که منجر به شناخت کل میشود و همینطور نگاهی کل به جزء که منجر به شناخت جزء میشود، دو نگاه مختلف که کیدن و ادل هر کدام به طور مجزا به هر یک از این دونگاه در کارشان استفاده میکنند و اسکنکتدی مکانی که کیدن تئاترش را در آن آماده میکند و کل مردم نیویورک را در خود به کار میگیرد بازی با کلمه‌ی سینک‌داکی‌است که کافمن هوشمندانه ازش برای منظورش استفاده کرده.

داستان تا جایی پیش میره که ساختار ذهنی تماشاگر از واقعیت و رویا رو درهم میریزه و در پایان در یک نمای فراواقعی کار خودش رو پایان می‌‎بره. کیدن در طول فیلم سعی میکنه تمام وقایع زندگی خودش رو داخل تئاتر بیاره تا جایی که زندگی خودش غرق در تئاتر روی صحنه میشه و تاثیرپذیزی زندگیش از تئاتر و تئاتر از روی زندگی‌ش به حدی میرسه که در آخر تفکیک این دو از هم محال میشه و کیدن در نقش یکی از بازیگرهای خودش قرار میگیره و بواسطه‌ی اون به هسته‌ی وجودی خودش پی میبره، کیدن فکر میکنه چون در حال مردن هست نمیتونه خودش نقش خودش رو بازی کنه، در همین حال شخصی پیدا میشه که ادعا میکنه در طول این سالها کیدن رو دنبال میکرده و به تمام احساسات درونی‌اش آشناست و میتونه نقش رو بازی کنه، ولی در واقع اون تنها یک بازیگر نیست، اون شخصیت درونی کیدن هست که در یک فضای فراواقعی نمود شخصیتی پیدا کرده، کار تا جایی پیش میره که کیدن برای جایگزینی نقش‌های داخل داستان که در واقع بازیگرهای آدم‌های واقعی اطراف کیدن هستند دنبال آدم‌های دیگه‌ای میگرده و در موازات اینکه در حال تمرین آنها برای ایفای نقششون هست در زندگی خودش هم همون نقش رو براش بازی میکنن، کیدن برای هزل دنبال جایگزین هست ولی قبل از اینکه بازیگر جدید جایگزین هزل در تئاتر بشه، از نظر روحی و احساسی جایگزین هزل در زندگی واقعی کیدن میشه.
این غرق شدن تئاتر و زندگی کیدن در همدیگر تا جایی پیش میره که ‌شخصیت‌ها یکی بعد از دیگری جایگزین همدیگر میشن تا جایی که نوبت به خود کیدن میرسه، کیدن لحظاتی که شبها برای نظافت به خونه‌ی ادل میرفته رو در نقش یک نظافت‌چی زن جایگزین میکنه و در آخر همون زن جایگزین کارگردان تئاتر میشه و این در زندگی خود کیدن هم نمود پیدا میکنه و زن نظافت‌چی در جایگاه کیدن قرار میگیره و کیدن در نقش نظافت‌چی، و در آخر بعد از مرگ همه آدمهایی که در اسکنکتدی کار میکردند، در کالبد زندگی زن نظافت‌چی، میمیره!
در واقع، کیدن خودش رو وقف تئاترش میکنه تا زندگی خودش رو تصویر کنه و منجر به شناخت خودش بشه ولی تئاتر هم جزوی از زندگی‌اش میشه و خودش و اطرافیانش رو در خودش غرق میکنه و در آخر ماهیت اصلی تئاتر کل زندگی کیدن رو در خودش غورت میده، ماهیتی که میگه صحنه‌ی تئاتر تا ابد ماندنی‌ست و این ‌شخصیت‌ها هستند که یکی بعد از دیگری در جای شخصیت‌های قبلی قرار میگیرند و تئاتر را ادامه میدهند.

در واقع جنبه‌ی روانکاوی شخصیتی کیدن و ادل برگرفته از یافته‌های کارل یونگ از روانکاری ناخودآگاه و خودآگاه است، یونگ به یافته‌هایی از شخصیت وناخودآگاه خودش رسیده بود که آنها را بعدها تحت عناون روانشناسی تحلیلی منتشر کرد، یکی از یافته‌های او این بود که او روح را به دو دسته‌ی روان‌مردانه و ‌روان‌زنانه تقسیم کرده بود و معتقد بود که روان‌انگاره که همان ناخودآگاه فردی‌ست ، معمولا روان جنس مخالف خود را جذب میکند و به وبه داخل اون رسوخ میکند و منجر به شناخت روان‌انگاره‌ی جنس مخالف میشود که یونگ آن را سایه‌ی آدمی میداند که همان شخصیت واقعی فرد پشت جلوه‌ی ظاهری اوست، چیزی که کافمن اون رو فقط با بیان اینکه این فقط یک رویاست در قالب واقعیت بیان میکنه. همینطور اصرار در سکس‌ داشتن کیدن خود نوعی وسواس‌فکری برای رهایی از حس تنهایی‌ست که به طرز وسواس‌گونه‌ای در طول فیلم از کیدن میبینیم تا خود را از فکر تنها بودن رهایی بخشد.

اما داستان بیشتر از هر چیزی که به مردن و تنهایی آدمها ربط داشته باشه، به زندگی‌کردنشون ربط داره، که چگونه زندگی میکنن و برای چی زندگی میکنن و چقدر برای اطرافشون زندگی میکنن، کیدن همیشه ترس از مردن از تنهایی داشت، و قدم در راهی گذاشت که بواسطه‌ی اون همه‌ی آدم‌های اطرافش رو فدای کار خودش کرد و در آخر هم، در تنهایی مرد.
درست مثل هیزل، هیزل در اوایل فیلم خانه‌ای رو میخره که در حال سوختن است، موقع خرید به صاحبخانه میگه: من همیشه ترس از مردن در آتش و خفگی داشتم، و صاحبخانه میگه: آدمها خودشون روش مردن خودشون رو انتخاب میکنن، هزل اون خونه رو میخره، و چند سال بعد در همان خانه بعد اثر خفگی از دود میمیره، دنبال منطق در پی وجود خانه‌ای در حال سوختن نباشید، این یک بستر فراواقعی است از حرفی که کافمن میخواسته بواسطه ازش بزنه.

در تمام دوساعت، فیلم در یک آرامش ِ مریضی قرار داره، یک سکوت اعصاب خورد کن، تمام اتفاقات مصیبت‌واری که برای کیدن میوفته در یک آرامش صوتی و تصویری قرار داره ، چیزیکه باعث میشه زمان از دستتون در بره و متوجه بشید که کیدن بیش از ۳۰ سال است که دارد بر روی تئاتر خود کار میکند و همه‌ی آدم‌های اطراف کیدن و خود کیدن در حال پیرشدن هستند و شما متوجه تک‌تک روزهای مصیبت‌وار کیدن و پیرشدن او شدید.

و خیلی نکته‌های دیگه که در جزء های فیلم اتفاق میوفته که در پی گفتن حرف فیلم در کل هست، مثل دختر کیدن و رابطه‌های همنجنس‌گرایی کیدن و ادل که در خودشون داشتند و یکی نفی و دیگی قبولش کرده بود و .. چیزهایی که کافمن در آخر فیلمنامه‌ی خودش زیر دید سینک‌داکیسم خودش آورده و تونسته پیچیده‌ترین و تاثیرگذارترین داستان خودش رو روایت کنه. چیزی که برای اسکار از میلیونر زاغه‌نشین کم ارزش‌تره و در امریکا در سطح محدودی پخش میشه، چون فیلم از اولین نمای خود شروع به گفتن بدبختی و تنهایی آدمها میکنه، و تا آخر واقعیت سیاه زندگی آدمها رو آنچان واقعی تصویر میکنه که آدمها به واقعی بودنش شک میبرن، گوینده‌ی رادیو در اولین نمای فیلم اینگونه داستان رو شروع میکنه در حالی کیدن داره از رختخوابش بلند میشه؛

- سلام الکه پوتزکامر، میشه واسمون بگی داستان چیه؟ چرا پائیز انقدر غم‌انگیزه و چرا این همه آدم در موردش نوشتن؟
- خب در واقع، اونها پائیز رو آغازی برای یک پایان می‌بینند، اگر زندگی رو یک سال در نظر بگیریم و سپتامبر که شروع فصل پائیزه، زمانی‌ست که شکوفه‌های گل رز میریزه و همه‌چیز رو به مرگ و زوال میبره، ماه غم‌انگیزیه و شاید به همین خاطر بسیار زیباست.
- چیزی داری برامون بخونی؟
- اوه، البته!
هر کس که در حال حاضر خانه‌ای ندارد، هرگز خانه‌ای نخواهد داشت. هر کس که در حال حاضر تنهاست، تا ابد تنها خواهد ماند، چیزهای زیادی میخونه و بعدازظهرها نامه‌های طولانی مینویسه و در خیابان‌ها سرگردان و بی‌قرار بالاپائین میره، وقتی که برگ‌های خشک میریزند.
- اوه، این اصلا خوشایند نیست، نه؟
- خب شاید، اما حقیقت داره.

۲۱ آگوست امسال Inglourious Basterds اکران خواهد شد.

از کجا شروع شد؟ آخرین دقایق جلد دوم ( Genreations) با تیرخوردن Nathan همراه بود. جلد سوم (Villains ) از آینده شروع شد: ۴ سال بعد، Peter در حال فرار به Clair برمی‌خوره که قصد کشتنش رو داره، خودش به گذشته منتقل می‌کنه تا جلوی اتفاقاتی که منجر به اون لحظه شده بوده رو بگیره; اولین گام جلوگیری از سخنرانی Nathan با ساقط کردنش. بعدتردیدم که  پدر Petrelliها (Arthur Petrelli) برخلاف تصور قلی نمرده و زنده است و مرد پشت پرده‌ی وقایع این جلد خواهد بود. Arthur تحت لوای شرکتی به اسم Pinehearst درحال درست کردن ارتشی از آدم‌هایی با توانایی‌ه. جلد سوم با متوقف کردن Arthur تمام شد. جلد چهارم (Fugitives) با ملاقات مخفیانه‌ی Nathan با رییس‌جمهور شروع شد. ملاقاتی که Nathan با اعلام این نکته که افرادی هستند که توانایی‌هایی دارند و خطرناکند از رییس‌جمهور درخواست کرد که بهش این اجازه رو بده که این افراد رو جمع آوری کنه. با Emile Danko (معروف به The Hunter) آشنا شدیم، مسئول عملیات جمع‌آوری. Noah Bennet هم (درظاهر) مرد شماره‌ی دو این عملیات بود، هرچند در واقع با همراهی  Angela Petrelli سعی در متوقف کردن Hunter داشت. Syalr هم که همچنان دچار بحران هویت بود و در پی والدین واقعیش. جلد چهارم هم با از صحنه خارج شدن Hunter و لغو عملیات جمع‌آوری به پایان رسید.

چی فهمیدیم؟ که  نبودن  Bryan Fuller بزرگترین معضل جلد سوم بود، نگاه کنید به تفاوت کیفی جلد سوم و چهارم! مادر Hiro رو دیدم، جوونی‌های بنیان‌گذاران The Company  رو دیدم (Charles  Deveaux، Daniel Linderman و Robert Bishop). خواهر Angela رو دیدم و دلیل جوراب دزدیدن‌های Angela رو فهمیدیم. پدر واقعی Sylar رو دیدیم و فهمیدیم که این ولع Sylar ارثی بوده. Chandra Suresh جوان رو دیدیم و فهمیدیم که قبل از وقایع جلد اول هم از وجود این افراد با خبر بوده.

نکات قابل ذکر؟ یکی اینکه کاش از این به بعد بیشتر قسمت‌ها رو Fuller بنویسه ( نگاه کنید به Cold Snap- قسمت بیستم فصل چهار)، بهترین قسمت‌های کل مجموعه همین سه قسمتیه که فولر نوشته.
Greg Yaitanes هم بعد از Emmyای که پارسال برای House گرفت، روز به روز داره کارگردان بهتری میشه. بهترین کارگردانی‌های این فصل بعد از Greg Beeman کارYaitanes بود. جلد چهارم Casting بهتری از جلد سوم داشت. نگاه کنید به  Robert Forster که  بازیگر خوبیه، منتها اینجا یکی از بدترین اجراهای ممکن رو در نقش Arthur petrelli داشت ودر مقابلش Željko Ivanek که کارش عالی بود یا John Glover به نقش پدر سایلر. چند قسمت آخر با اضافه شدن Shape Shifting به توانایی‌های Sylar چندتا از بازیگرها این فرصت رو پیدا کردند که نقش Sylar رو هم بازی کنند، بهترین اجرا این وسط بدون شک متعلق بود به Ivanek (سکانس دستشویی)، جوری که تقریبا تمام میمیک Zachary Quinto رو تمام و کمال، به بهترین شکل ممکن تقلید کرد. البته از بازی  و طرز نگاه فوق‌العاده‌ی  Jack Coleman که عامدانه ادای Sylar رو درآورد نباید گذاشت. در عین حال بدترین اجرا رو  Adrian Pasdar داشت.

انتظار چه چیزی رو داشته باشیم؟ اولین لحظات جلد پنجم (Redemption) رو دیدیم. بازگشت Tracy Strauss و گرفتن انتقام از اعضای گروه building 26! در ضمن تعداد قسمت‌ها هم کمتر خواهد بود چیزی بین ۱۸ تا ۲۰ قسمت.

فیلم رو دیدین؟ چی؟ مزخرف می‌گم؟ هرچیز فیلم که افسرده‌کننده نباشه، گریه‌ی Clint Eastwood که هست.

Lilja 4-Ever – 2002

لیلیای ۱۶ ساله‌ی استونیایی در آرزوی رفتن به ایالات متحده، با آندری آشنا میشه که بهش قول میده که ببردش به سوئد و زندگی تازه‌ای رو شروع کنند. اینکه چه اتفاقی می‌افته نیازی به خیلی فکر کردن نداره.

Nattvardsgästerna(Winter Light- نور زمستانی) – ۱۹۶۲

برگمانه دیگه. جایی که مکس فون سیدو به کشیش اعتراف می‌کنه که باور داره که زندگیش بی‌معنیه و کشیش هم تایید می‌کنه!

Dancer In The Dark – 2000

به مثل سگ جون کندن Selma Ježková برای درآوردن پول عمل چشم پسرش گریه کنیم یا دستگیریش به جرم سرقت، قتل و کمونیست بودن یا به اعدامش؟ یا نکنه به اینکه بالاخره چشم پسرش عمل شد بخندیم؟

۲۱ Grams – 2003

چیزی برای گفتن نیست.

La Strada (جاده) ۱۹۵۴

آخ جلسومینا، آخ.

Leaving Las Vegas – 1995

غم‌انگیزتر از خود فیلم، دیدن Nicolas Cage که داره همچین استعدادی رو توی یه سری فیلم جفنگ هدر میده.

Requiem For A Dream – 2000

تلخ عین زهرمار، دیدن دوباره‌اش جگر شیر می‌خواد. اینکه آدم بعد از دیدنش (دست کم) به فکر خودکشی نیافته خیلیه.