Motyw Drogi

Znaj swoje memy

2010-03-15T09:14:03Z

“Jestem hardkorem”, Krzysztof Kononowicz, “Daj kamienia!” itd. – internetowe memy, które zna praktycznie każdy, kto miał pecha używać internetu, gdy były one na fali popularności. Zainspirowany programem “Know Your Meme” postanowiłem przedstawić krótką historię ważnych memów komiksowych, które swoją popularność zawdzięczają właśnie internetowi.

Według memetyki mem jest podstawym pakietem informacji kulturowej, tak jak gen – biologicznej, a wynikiem namacalnym działania memów jest socjotyp (analogia do fenotypu). Według tych definicji wymienione przeze mnie na początku zjawiska memami nie są. Termin “mem” na potrzeby internetu został zaadaptowany głównie na podstawie jednej cechy memu określonej przez pionierów memetyki – zaraźliwości. Dlatego internetowym memem jest po prostu coś, co szybko zdobywa popularność, podlega powielaniu dzięki blogom i komunikatorom, a niekoniecznie jest nośnikiem informacji kulturowej. Słowo “mem” używane przeze mnie w tym tekście jest zawieszone między pierwotnym znaczeniem terminu a tym spłaszczonym znaczeniem internetowym.

Promienie z dupy

Rys. Michał “Śledziu” Śledziński

“Promienie z dupy” towarzyszą nam od 1938 roku, czyli pierwszego numeru “Action Comics” z Supermanem, ale odpowiedniego określenia w języku polskim doczekały się dopiero sześć i pół dekady później. Pierwszy raz użył go Karol Konwerski, który już sam nie pamięta, kiedy dokładnie i w jakich okolicznościach je wymyślił. Trudno rozstrzygnąć, czy pierwszy raz określenie padło na forum Wraka czy Gildii, czy był to kwiecień, maj czy czerwiec. Wtedy stanowiły forumową zabawę paru osób: m.in. Konwerskiego i Mateusza Skutnika, którzy owymi promieniami, dla zabawy, nie wiadomo w jakim celu (czytaj: z dupy) “zapowali”, pisząc “zium” i “zip zip”. Inne czasy, inne fora, inne obyczaje. Po różnych scysjach z moderatorami w czerwcu 2004 roku “zapowanie” ucichło, a w lipcu określenie “promienie z dupy” wróciło ze zdwojoną siłą, w odpowiednim kontekście.

Było zbudowaną na prostym skojarzeniu, komizmie i wulgarności przeciwwagą dla zachwytów nad “New X-Men” oraz, jak przyznaje Konwerski, dla dorabiania nowatorskiej gęby komiksowi Morrisona. Że można sobie mówić o uczłowieczaniu, problemach mutantów, drugich dnach, a koniec końców puentuje to… no właśnie… promień z dupy. Aby uświadomić sobie, jak ważnym memem są promienie z dupy, należy cofnąć się do tego lipca 2004 roku i wyłuszczyć parę faktów na temat polskiego komiksu i internetu. To był czas bez Youtube’a, gdzie internetowe memy wyrastają jak grzyby po deszczu oraz czas, gdy memy miały pewną jakość. Opowiadały historię w szerszym kontekście lub same były nośnikiem owego kontekstu. Jak “internety” George’a Busha czy fakty o Chucku Norrisie, które pojawiły się parę miesięcy później. Podobnie jest z promieniami z dupy.

Wtedy rynek komiksowy w Polsce wyglądał zupełnie inaczej – Kultura Gniewu, taka jaką znamy ją obecnie, była w powijakach, timof nie wydawał komiksów, a jak przyznaje Konwerski: “niezależne komiksy były nieziemskim syfem”. Egmont i Mandragora wiodącymi wydawnictwami – Dobry Komiks Axela Springera powiewem świeżości. Czytelnicy po posusze spowodowanej upadkiem TM-Semicu/Fun Media byli po prostu spragnieni komiksów, jak Inuici promyka słońca w noc polarną. A według Konwerskiego dostali coś z dupy. Promienie dokładnie.

Z biegiem czasu “promienie z dupy” zyskiwały na popularności, lekkim modyfikacjom, ale też traciły powyższy kontekst. Weszły do slangu środowiskowego, wyszły poza kręg forumowiczów Gildii, zaczął ich używać Kamil M. Śmiałkowski, a Jerzy Szyłak, m.in. wykładowca na Uniwersytecie Gdańskim, wypowiedział dość znamienne słowa: “W końcu to na tym forum padło hasło «promienie z dupy», którym dzisiaj moi studenci posługują się jak swoim”. Dziś “promienie z dupy” są po prostu synonimem komiksu superbohaterskiego, może z jakimiś… fajerwerkami. Niektórym promienie mylą się z laserami; niektórzy zapominają, że to, co jest z dupy, nie zawsze też jest do dupy, ale termin jest wciąż używany – jest dosadny i niesłychanie zabawny, szczególnie gdy włącza się wyobraźnia. I w efekcie nieważne, z czyjej dupy owe promienie są, jak się tam znalazły i czy strzelają, czy są z dupy wyjęte, czy może świecą. Ważne po prostu skąd są.

Plecy konia

Easter egg pt. “Plecy konia” z gry “Fog Fall”. Autor: Maciej Pałka

Na końskie plecy w komiksie uwagę zwrócił Maciej Pałka w styczniu 2007. Ale co ten termin oznacza i skąd tak absurdalny pomysł, by komiks oceniać po plecach konia? By odpowiedzieć na to pytanie, musimy cofnąć się do listopada 2006 roku i wprowadzić na scenę nowych aktorów.

Po premierze “Komisarza Żbika” Władysława Krupki i Michała “Śledzia” Śledzińskiego opinie na temat tego komiksu były bardzo podzielone. Wiele osób zwracało uwagę na drętwy scenariusz, ale również niezbyt dobre rysunki. Ot, zwykłe opinie. Do czasu, gdy nie wypowiedział się Piotr Kowalski, autor “Gaila”, dosadnie oceniając styl Śledzia i kondycję polskich rysowników: “Wszyscy silą się na źle pojęty artyzm, zamiast skupić się na porządnym, realistycznym rysowaniu”. Nie było wątpliwości, styl realistyczny dla Kowalskiego był jedynym słusznym. Od tego momentu dyskusja robiła się coraz ostrzejsza, wg rozmówców przez Kowalskiego przemawiała pycha (“Śledziu ciągle jest tam, gdzie był, a ja rysuje dla Lombarda [chodzi o belgijskie wydawnictwo Le Lombard - przyp. Ł.]. Zabawne, jak to się ludzkie losy układają!”), ale obnażył coś, co ja nazywam “postulatami” dobrego komiksu.

Postulaty
Kowalski w swoich wypowiedziach nie tylko bez ogródek krytykował Śledzia, mówiąc, że do pięt nie dorasta Polchowi i Rosińskiemu, ale też roztoczył obraz gangreny zjadającej polski komiks – nie ma dobrych, rzetelnych realistycznych rysowników, a polski czytelnik uważa, że realistyczny komiks jest klasy B. Po wielu utarczkach słownych Kowalski dał się podpuścić i udzielił Śledziowi rady, co powinien rysować: “konia anatomicznie” i “kobiece plecy, tak żeby wyglądały na plecy, a nie na wiązania konstrukcji mostu”. To były pierwsze postulaty. Zostały one wyśmiane, a niejaki indyjr stworzył prześmiewczy komiks pt. “Belgijski sen”. Od tego momentu do kompilacji – pleców konia – prosta droga.

Nie zrozumcie mnie źle – nie oceniam “postulatów” Piotra Kowalskiego, lecz należy przyznać, że dyskusja nie należała do najgrzeczniejszych (z obu stron barykady) – szczególnie gdy oliwy do ognia zaczął dolewać Filip Myszkowski. Natomiast gdyby Kowalski nie dał się podpuścić, a dyskusja nie byłaby tak gorąca, nie byłoby całego tego reductio ad absurdum, jakim są plecy konia.

Do postulatów Kowalskiego należy również zaliczyć poprawnie rysowane drzewa, ludzi i samochody, o których napisał w starym wątku “Czy polski komiks jest nieatrakcyjny?”, gdzie “plecy konia” zadebiutowały. Historia napisała własną wersję “postulatów”, do których dorzucona została lokomotywa (przemianowana później na ciuchcię). Lokomotywa wywołana na stację przez Śledzia i przetaczająca się po torach dyskusji została Kowalskiemu dopowiedziana. Kowalski zażartował nawet: “Im w komiksie więcej pleców dziewczyny, koni i lokomotyw, tym komiks lepszy, a sukces gwarantowany”. Koniec końców trzon “postulatów” stworzyły: koń anatomicznie, plecy kobiety, samochód i ciuchcia. Wszystko rysowane realistycznie, oczywiście.

Rys. Robert Sienicki

Mem, jako wyznacznik kunsztu realistycznego rysownika, zagościł w języku komiksiarzy. Pojawiał się nie tylko w mowie potocznej na forach, ale również w wywiadach, na blogach i w komiksach, często jako żart i parodia, a Kowalski do swoich postulatów wracał, chociażby w wywiadzie dla Alei Komiksu. “Plecy konia: 10/10″ – nie ma obecnie prostszej i bardziej skrótowej metody, by powiedzieć “rysunek realistyczny w tym komiksie stoi na bardzo wysokim poziomie”.

“Plecy konia” są dla mnie najważniejszym memem polskiego komiksu, nie tylko z powodu ciekawej genezy. Kreślą obraz rynku, na którym faktycznie nie ma zbyt wielu rysowników chcących tworzyć w konwencji realistycznej. Opisują gust wielu czytelników, czasem nazywanych przeze mnie “wyznawcami stylu realistycznego”. Przede wszystkim jednak powracają w dyskusjach – ot, za sprawą manifestu spideya par example – jak obiad po mocno zakrapianej imprezie. Niektórym stają w gardle, niektórym obryzgują buty i plamią ubranie, niektórym jak ręką odjął poprawiają samopoczucie. I “plecy konia” takie właśnie są, będą wałkowane do wyrzygania. Bo spór o to, jakie rysunki są lepsze, jak bardzo by nie był absurdalny, trwa nadal. I bardzo dobrze, bo pośród tych sporów można znaleźć wiele interesujących opinii, a to o komiksie mainstreamowym, a to o mandze, a to o polskim komiksie generalnie. A dobremu memowi się w zęby nie zagląda.

Kto zabił polski komiks?

Rys. Karol “KRL” Kalinowski

Mem wyjątkowy, inny niż poprzednie. Z paru powodów. Młodszy, mający wielu ojców, bardziej pojemny treściowo, istniejący w paru wariacjach: “Kto zabił polski komiks?, “To ja zabiłem polski komiks”, “Iks zabił polski komiks”; ale przede wszystkim – błyskawicznie rozprzestrzeniający się w komiksowej populacji. Przyczyn tego należy szukać nie tylko we wspomnianej pojemności treściowej, ale również w czasie powstania – czasie prosperity blogów i internetowych platform innych niż fora. Samo hasło sprowadza się do jednego – komiks polski jest martwy. Hasło kontrowersyjne, chwytliwe, skłaniające do zadumy, zbudowane według najlepszych standardów – łatwo je skojarzyć z “Gott ist tot” Nietzschego czy “Rock and roll umarł”. Pytania nasuwają się automatycznie: kto zabił, kiedy i czy w ogóle, a skoro komiks jest martwy, to co dalej, kapitanie? Automatycznie rodzi się też bunt (”Punks not dead!”). To jedynie wstęp do kulturowej natury hasła. Najpierw zajmijmy się jego korzeniami, krwawymi korzeniami.

Mem powstał na przełomie stycznia i lutego 2009 roku. Na Alei Komiksu pojawił się wywiad z Krzysztofem Kopciem, rysownikiem “Darlana i Horwazego”. W tymże wywiadzie opowiadał głównie o swojej karierze w “Świecie Młodych”, “Świecie Komiksu” i samym albumie “Darlan i Horwazy”. Pech chciał, że z nostalgią wypowiedział się o komiksach w PRL-u oraz katastroficznym stanie obecnego rynku. Parę dziwnych stwierdzeń zostało natychmiast podchwyconych w blogosferze. Kopeć nie powiedział wprost, że polski komiks jest martwy, zostało to dopowiedziane. Powiedział m.in. (wytłuszczenia moje):

Przedruki w niekontrolowany sposób zabiją każdą ciekawą rodzimą inicjatywę.

Muszę dodać, że na rynku komiksowym w Polsce pojawiło się dużo komiksów kontrowersyjnych, wulgarnych; może to taki trend, by szokować. Jednak ta droga doprowadziła do upadku komiksu w Polsce, szczególnie komiksu dla młodszego czytelnika. Sam się często zastanawiam, kto to czyta. Często jestem w Niemczech i Anglii i widzę tam komiksy zupełnie inne: profesjonalne pod względem graficznym i merytorycznym – taki komiks się obroni [...]. Jeszcze jeden problem to media – te z upodobaniem lansują komiksy kiepskie i wulgarne, tego nie mogę zrozumieć.

W innych [twórcach - przyp. Ł.] widzę zalążki na dobrych rysowników, ale brak w nich cierpliwości i chyba są zbyt agresywni, może próbują nawiązać do nowych czasów-trendów, w których wulgaryzm i szokowanie mają stać się głównym atutem – w ten sposób zatracają siebie.

To były główne punkty zapalne. Wywiad następnego dnia na swoim blogu skomentował Karol “KRL” Kalinowski, dzień po nim Śledziu, a dzień po nim Kamil M. Śmiałkowski i poniekąd Michał Radomił Wiśniewski. Wybuchła dyskusja. Pierwszy raz o śmierci polskiego komiksu wspomniał Śledziu, pisząc:

Wulgarność zabiła polski komiks. Sam wbijałem przedostatni gwóźdź w wieko tej trumny a potem, razem ze wszystkimi nierzetelnymi i nieuczciwymi kolegamy po fachu spuściliśmy ją w grób.

Potem było już z górki. Do zamordowania komiksu polskiego przyznawały się kolejne osoby, a rozmowy zaroiły się od fraz o mordercach, upadku i zabicu tegoż. Przez miesiąc sprawa krążyła jako środowiskowy żart, który zdążył się niektórym nawet przejeść, a w marcu na Warszawskich Spotkaniach Komiksowych mem “To ja zabiłem polski komiks” został utrwalony na bitwie komiksowej prowadzonej przez Przemka Pawełka. Marek Lachowicz w pojedynku z Łukaszem Mieszkowskim narysował Pana W. ucinającego łeb Tytusowi. Uznaję, że to właśnie od tego momentu, przedostania się memu do “reala”, zawładnął on umysłami fanów, twórców i publicystów. Z okazji WSK KRL przygotował zresztą projekt przypinki “Zabiłem polski komiks”, lecz nie został zrealizowany, a do tej pory nie był nawet publikowany. Co by się stało, gdyby przypinka ujrzała światło dzienne? Może mem osiągnąłby swoją masę krytyczną, przejadłby się i umarł?

Z perspektywy czasu wydaje mi się makabrycznym zbiegiem okoliczności fakt, że wszystko to działo się trzy miesiące po śmierci Janusza Christy, ojca komiksu polskiego, i tyle samo przed wydaniem epitafijnego numeru “Zeszytów Komiksowych”. Czy atmosfera po jego śmierci jakoś przyczyniła się do powstania memu? Mało prawdopodobne, bo mem był na początku zwykłym żartem, acz niewykluczone, bo Kopeć w wywiadzie Christę wspomina. A i zaduma nad kondycją polskiego komiksu dopiero miała nadejść…

Mem przerodził się w pytanie “Kto zabił polski komiks?” i, dość naturalne kontrpytanie, “Kto uratuje polski komiks?”. Nad pierwszym zastanawiano się już w maju 2009 w Lublinie, nad drugim w czerwcu u mrw, a Sylwia Kaźmierczak frazę autorsta mrw wykorzystała w styczniu 2010, gdy opowiadała o kulisach powstania “Bostońskich małżeństw”. W październiku na MFK stworzono kolejne arcydzieło wśród imprezowych komiksów – “Kto zabił polski komiks?”, Domnik Szcześniak w grudniowym “Ziniolu #7″ wykorzystał pytanie do luźnych rozważań nad “kondycją polskiego komiksu”, a parę dni temu Jarosław Kopeć rozpoczął tak wywiad ze Śledziem. Czyli mem żyje. A skoro żyje, to polski komiks nie do końca. No, coś jest na rzeczy.

Fragment zdjęcia pt. “Kot, który zamordował polski komiks” nadesłanego na fotograficzny konkurs Kultury Gniewu w lutym 2009.

Zadawanie pytań o pozycję czy kondycję czegoś w kontekście jego śmierci nie jest niczym nowym, jak już nadmieniłem. Ciekawostką jest fakt, że trzy lata temu ukazała się książka “Zagadki bez niewiadomych: Kto i dlaczego zamordował polską powieść kryminalną?”, a półtora roku temu na Targach Książki w Krakowie najtęższe umysły polskiego kryminału dyskutowały nad tym jakże znajomo dla nas brzmiącym lecz przewrotniejszym pytaniem. Podsumowanie tej dyskusji jest tak cudowne, że pozwolę sobie za Anną Kutrzubą zacytować parę fragmentów:

Po 1956 roku powieść kryminalna ukazywała się z rzadka. Literatura kryminalna utożsamiana była bowiem z uprawianiem kultu zbrodni, demoralizacją i zarażaniem przemocą. Dopiero z czasem przyznano jej prawo obywatelstwa w socjalistycznej kulturze masowej. Znaleziono bowiem sposób na wykorzystanie potencjału, jaki z sobą niesie. Czytywana masowo, niemal powszechnie, stała się naturalnym narzędziem propagandy. I choć w ten sposób kryminał ocalono, odebrano mu to, co najcenniejsze. Jego duszę.

Krzysztof Kąkolewski [...] zwrócił uwagę na fakt, że do tej pory panuje wśród czytelników przekonanie, iż powieść kryminalną wstyd czytać. Traktowana jako niepoważna już w samym jej założeniu, utożsamiana jest z literaturą niskich lotów – niewyszukaną i masową. A przecież, wbrew temu wszystkiemu, dobrą powieść kryminalną wcale niełatwo napisać. Tak naprawdę bowiem autor kryminału musi wymyślić dwie fabuły – pierwszą, dotyczącą pomysłu na zbrodnię, i drugą, stanowiącą pomysł wykrycia zbrodni.

Czyż nie brzmi to znajomo? Wystarczy jedynie podmienić “polska powieść kryminalna” na “polski komiks”, “dwie fabuły” na “dwa elementy komiksu – fabułę i rysunki” i mamy komiks, jak w pysk strzelił!

Po co o tym piszę? By pokazać, że stawianie pytań o śmierć polskiego komiksu ma sens, choć niektórzy mogą być innego zdania, a sam mem jest ciekawym zjawiskiem. Wszyscy doskonale wiemy, że z tym polskim komiksem wcale nie jest tak źle, choć mogłoby być lepiej. Dlatego dyskusja “Kto uratuje polski komiks?” (pytanie będące nawiązaniem do klasycznego “Egmont uratował polski komiks, kurcze!” z “Wilqa”) się tak naprawdę nie rozwinęła. Skoro podświadomie wiemy, że martwy nie jest, to nie będziemy mu szukać dr. Frankensteina, który przepuściłby przez niego kilkadziesiąt tysięcy woltów. To, co z początku było zabawą i lekko zarozumiałym nadawaniem sobie rangi mordercy, stało się humorystycznym – bardziej retorycznym niż merytorycznym – przyczynkiem do dyskusji. Dyskusji, która w takim natężeniu nie odbywała się od lat. Proste, zabawne i kontrowersyjne pytanie pozwala ją zainicjować. Bo co tak podnosi ciśnienie jak nie zbrodnia? myśl o publicznej egzekucji winnego? krwawe nagłówki gazet? Doczekaliśmy się najzwyczajniej tabloidowego hasła na miarę naszych czasów. I chyba nie ma się czego tu wstydzić, skoro komiks polski otaczamy taką troską, ciągle o niego pytając. Gdyby faktycznie był martwy, to ze wstydem należałoby jedynie zawołać za Stanisławem Strońskim – ciszej nad tą trumną!

Dziękuję ilustratorom za świetne rysunki, a Karolowi Konwerskiemu i Maciejowi Pałce za pomoc. Zainteresowanych tematem zachęcam do dogłębnego zapoznania się z podanymi źródłami i zapraszam do zagłosowania w ankiecie poniżej.

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

niedziela 160

2010-03-14T14:12:29Z

Dzisiejszy nagłówek to fragment obrazu Aarona Jasinskiego, który ma nieskrywaną słabość do macek. Podesłał Paweł Deptuch, dziękujemy!
Konrad

* Dennis Wojda, jeden z budowniczych miasteczka Mikropolis, z okazji swoich 37 urodzin postanowił narysować komiks i publikować go w sieci. Po jednym kadrze na dzień, przez rok. Plus jeden. “366 kadrów” można zacząć czytać tutaj.

* Informacja o nowym komiksie Wojdy zbiega się z ogłoszeniem końca innego cyklicznego projektu internetowego: Pieces. Ostatni kadr tego międzynarodowego przedsięwzięcia ukaże się 20 marca. Przez kolejne lata w tworzeniu komiksu wzięło udział blisko stu twórców. Jak to zwykle w tego typu zabawach fabuła pogrążyła się w twórczym chaosie, więc jest to rzecz bardziej do oglądania niż czytania.

* Swego czasu linkowaliśmy do różnych przeróbek czołówek “Star Treka” czy “Gwiezdnych Wojen”, czas więc teraz na “Zagubionych”: ala “Baywatch”, “Pełna Chata”, “House”, “Cudowne lata”, “Smallville” itd.

* Grupa izraelskich animatorów ze studia Snowball postanowiła zrobić film o brutalnym sporcie zespołowym z bliżej niesprecyzowanej przyszłości. Aby łatwiej było im wyobrazić sobie jej zasady, stworzyli koncept fikcyjnej gry komputerowej – z zasadami, stylem graficznym itd. Film animowany powstał, nazywa się “Round 6″, a zespół uznał, że wymyślony przez nich “Fragball” zasługuje na stanie się prawdziwą grą. I teraz nad nim siedzą i dłubią, ale jak to zwykle bywa w tej branży, w ścisłej tajemnicy. Ale teraz przynajmniej mają już pierwszy zwiastun. To jest film.

* Grający na keyboardzie kot był jednym z popularniejszych memów, jeśli nie wiecie o co chodziło, to Know Your Meme wam wytłumaczy. Na fali popularności pierwszego filmiku, jego autor Charlie Schmidt nakręcił kolejny klip z kolejnym kotem. Nie wiadomo w jaki sposób tym razem zostanie wykorzystany przez internet, ale każda okazja do patrzenia jak koty robią z siebie głupków jest dobra.

* Z cyklu “najmniej potrzebne rzeczy świata”: pikselowa mapa Nowego Jorku. Naprawdę nieprzydatna.

* Nie to co steampunkowy wózek inwalidzki Profesora X. Fachowa robota.

* Gdzieś w świecie gier wideo główni bossowie gier mają dość. Miarka się przebrała. Czas podjąć konkretne działa mająca przeciwdziałać pojedynczym śmiałkom, którzy nieustannie dziesiątkują hordy ich popleczników. Zwołano więc naradę. Wyborne.

* Gdy po raz pierwszy dowiedziałem się o tym, że Ridley Scott kręci nowego Robin Hooda z Russelem Crowe w roli głównej, nie widziałem za bardzo po co komu kolejna filmowa adaptacja tej historii. Teraz obejrzałem nowy zwiastun i rany. To jest Robin Hood – bitwy, oblężenia, pułapki, strzelanie z łuku. Czego chcieć więcej? W końcu nawet “Książe złodziei” może się kiedyś znudzić.

* No i halo, jest zwiastun trzeciej części “Zmierzchu”.

* Jeśli jeszcze nie oglądaliście drugiego odcinka “Owoców morza” na Tvgry.pl, to możecie to nadrobić czym prędzej. Newsy czyta lektorka!

Ten na P.:

Ø Ponieważ powstaje już film “Pride and Prejudice and Zombies” na podstawie książki Setha Grahame-Smith, postanowiono zekranizować resztę jego prozy. A postanowił nie byle kto, bo Tim Burton and Timur Bekmambetov (”Straż nocna”, “Wanted”), a na warsztat wezmą “Abraham Lincoln: Vampire Hunter”. Trailer książki możecie zobaczyć w tym miejscu, a oba filmy zapowiadają się baaardzo obiecująco. Zwłaszcza “Duma i uprzedzenie” z Natalie Portman w roli łowczyni żywych trupów, Elizabeth Bennet. Premiera tegoż już 2011, na Abrahama pewnie jeszcze poczekamy.

Ø Pamiętacie “The Guild”, sympatyczny serial o fanatykach MMORPG? Powstaje wersja komiksowa – po przykładowych stronach widać, że nie ma się co spodziewać cudów. Ale miło, że popularność tej produkcji wciąż rośnie – ja tam czekam na 4. serię.

Ø O blogu “Covered” już tu kiedyś pisałem, ale muszę wrócić do tematu, by zwrócić waszą uwagę na świetną przeróbkę okładki setnego “Ultimate Spider-mana” – tak, tej podwójnej z masą Spider-manów.

Ø Fani gry “Portal ” obgryzają palce w oczekiwaniu na część drugą. Może warto podarować im milutką mięciutką Companion Cube, która umili to oczekiwanie i sprawi, że nie będą czuli się samotni.

Ø Bardzo podoba mi się akcja reklamowa akcji “Earth Hour” - jak okazuje się, Ciemna Strona Mocy nie zawsze jest taka zła.

Ø Z innych akcji reklamowych – nie wiem dla czego, ale również bardzo podobają mi się billboardy filmu “Kick Ass” – oczywiście nie w Polsce.

Ø “Gravity Hook” to jedna z tych małych szczwanych gierek, która ma prosty pomysł, a potem pojawiają się schody. Jesteś robotem, na ręku masz linę z hakiem. Czepiając się metalowych kul wybijasz się coraz wyżej i wyżej… Wypadniesz poza ekran – wybuchasz, czepisz się miny – wybuchasz. Powodzenia.

Ø Znienacka jakoś tak wystartowała polska wersja popularnego portalu Gizmodo. Zajmować się mają tłumaczeniem notek z oryginalnego Gizmodo, ale mam nadzieję, że będą tam pojawiać się oryginalne treści. Nie podoba mi się też, że zamiast oryginalnej wersji domyślnie ładuje mi się polska, gdzie informacji jest mniej. A jeśli może nie wiecie, czym jest całe to Gizmodo, to dwa przykładowe newsy – o niesamowitym kroczącym robocie z Lego i zrywanym kalendarzu, który sam zadba, by pokazywać aktualną datę.

Ø Jeśli jesteście zakręconymi na punkcie ekologii fanami TransFormers, to Optimus Prime z części pochodzących z recyklingu powinien Was absolutnie zachwycić. A jeśli roboty Was nie ruszają – to może królowa obcych?

Ø Tymczasem, gdzieś na wschodzie powstał zdalnie sterowany, jeżdżący i chodzący TransFormer.

Ø I krótki link na koniec – historia Batmobilów zgromadzona na jednej stronie.

Ø Zacząłem od zombie, na zombie skończę – “Left for Dead” z Lego wzbudziło mój apetyt na grę pod tym tytułem, której pewnie nikt nie zrobi. Prędzej mogę liczyć na “Lego Force Unleashed”

159

2010-03-07T16:42:51Z

Kosmiczną ośmiornicę stworzył Ryan Putnam, aka Rype, a znalazłem ją w zbiorze różnych ładnych ilustracji, którzy podrzucił Szymon Holcman. Jest nawet rosyjski klon “Łaumy”..

Konrad:
* Anna Miśkiewicz założyła bloga o gotowaniu, wiecie, z rzeczami, które niedawno upichciła. Różnica polega na tym, że nie robi swoim potrawom zdjęć, a każdy przepis ilustruje rysunkiem. I swoim charakterystycznym słowotwórstwem w rodzaju Naleśniki Buzi-Do. Pychota.

* Okazuje się, że są jeszcze w Polsce ludzie, którzy nie pogodzili się ze zmianami i nadal tęsknią za zeszytami z komiksem superbohaterskim. Żeby dopełnić pełnego nostalgii obrazu, nie są czytelnikami, a fanami komiksu. I uważają, że lata 90. to były złote czasy dla historii obrazkowych w Polsce. Bo był Superman. Krytyczna masa czary goryczy została przekroczona i Nieformalny Front Fanów Komiksowego Mainstreamu rozpoczął akcję pt. “Tęsknie za Tobą, zeszytówko”. Ja nie tęsknie, moje zapotrzebowanie na pulpę znakomicie spełnia jeden zeszyt Star Wars Komiks na miesiąc.

* Zajęło to prawie trzy lata, ale wreszcie jest: model filmowego Minas Tirith zrobiony z zapałek. Możemy odetchnąć.

* “Out of Forest” to krótki, nastrojowy film animowany do “Slow Show” The National o niezwykle czarownej warstwie plastycznej. Króliki, las, wilk, smętna muzyczka. Cudo.

* Generalnie nie śledzę Twitterów gwiazd (z wyjątkiem Roberta Sienickiego), ale rozumiem, że w Stanach masa ludzi czeka na kolejne wiadomości od Shaqa czy Oprah. A skoro ktoś czeka, to musi to mieć jakieś znaczenie. A skoro ma znaczenie, to warto to uwiecznić. Na przykład w internetowym, ilustrowanym muzeum twitów.

* Soczewki kontaktowe z wizerunkiem Hello Kitty? Proszę bardzo. Brrrr. Można dostać kota.

* Mam w domu obleśnego, plastikowego Facehuggera z którym nie wiadomo w sumie co zrobić. Och, gdyby był taki milusi jak ten pluszowy Headcrabik, mógłbym go przytulać podczas snu. Do twarzy.

* Plątanina kabli zajmuje zbyt wiele miejsca? Czemu nie kupić drewnianego AT-AT, który jest znacznie bardziej poręczny.

* Jeżeli gracie w “Battlefield: Bad Company 2″ w wersji na Xboxa 360, to dajcie znać. Biegam sobie wieczorami ostatnio po Gdzieś-W-Ameryce-Południowej.

Paweł:
Ø Dorywcza praca na studiach kojarzyć się może z roznoszeniem ulotek albo kelnerowaniem w knajpie – no, chyba że mieszkacie w Toronto. Tam możecie zatrudnić się jako statysta do niezależnego filmu o zombie. Wymagania: posuwisty krok i mętny wzrok. No i trzeba wysłać zdjęcie – ładnych nie przyjmują.

Ø Fantastyczna galeria zdjęć, oparta na banalnym pomyśle – bierzemy okładkę płyty z twarzą muzyka i dorabiamy resztę na żywo. I druga pod hasłem: “Wczuj się w swoją rolę jak najbardziej, przycięli nas na kostiumach i charakteryzacji”.

Ø “Toto, mam wrażenie, że nie jesteśmy już w Topece, w Kansas”. Ciekaw jestem, co bylibyście w stanie zrobić dla zwiększenia przepustowości swojego łącza. Miasto Topeka zmieniło nazwę, byleby skłonić Google do przeprowadzenia u nich testów gigabajtowego światłowodu. Witajcie w Google, Kansas.

Ø Sagi o Lego ciąg dalszy. Byłem pewien, że już nic nie zdoła mnie zdziwić. Udało się to tej kolekcji rzeźb, która kilka razy przyprawiła mnie o opad szczęki. Wyróżnienie za ogrom pracy dla autora lotniskowca, wielkości, nie przymierzając, stołu. I dla autorów scenek z gier komputerowych za kreatywność.
Zaś te konstrukcje z lego nie są może tak spektakularne, ale za to w całości zaprojektował je i wykonał… piętnastolatek. No i na koniec futurystyczny helikopter z “Avatara” – na miejscu twórców gadżetów już zatrudniałbym jego autora i sprzedawał to na licencji.

Ø Jedna z tych bardziej ekstremalnych akcji DIY – witryna theplastiki.com to opis projektu łodzi wykonanej z 12000 plastikowych butelek. Twórcy planują rejs z San Francisco do Sydney, który, jeśli się powiedzie, zajmie im 100 dni. Dzięki ekologicznym źródłom elektryczności napakowali swoją łódź sprzętem elektronicznym i całą wyprawę będzie można śledzić online. A to i tak nic w porównaniu z człowiekiem, który z 250 tysięcy butelek zbudował całą wyspę.

Ø Superman jest tak ikoniczną, kanoniczną i utrwaloną w popkulturze postacią, że odstrasza to wielu twórców. Ale nie Warrena Ellisa, który ogłosił konkurs na przeprojektowanie superbohatera – i dostał całkiem ciekawe prace. Widać wyraźnie, że niektórzy twórcy nie potrafią oderwać się od utrwalonego obrazu, a niektórzy wręcz przeciwnie. Warren zamierza ogłaszać więcej takich konkursów.

Ø Zgubiłeś się w internecie? Może przyda Ci się jedna z jego map… Idea abstrakcyjna, ale efekty często niesamowite.

Ø Nie co dzień Pentagon ogłasza konkurs. Zwłaszcza na robota, który będzie w stanie wynosić rannych żołnierzy z pola walki. To oni nie mają Iron Mana?

Ø A skoro już o Iron Manie mowa – warto przygotować się odpowiednio na premierę drugiej części. Tym, którzy nie potrafią sami wyklepać sobie choćby najprostszej zbroi Mark I, pozostaje jej zakup – na przykład na aukcji, gdzie wystawiono sporą część sprzętu wykorzystanego w filmie. Licytacja już 18 kwietnia, a będzie można brać udział także przez stronę internetową i eBay, więc rozbijcie swoje świnki. Robert Sienicki powinien zaczaić się na ten gadżet…

Ø “Rock of the Dead” – jedna z tych gier, które wywołują żal, że nie mam Wii… Bo czy zabijanie zombie za pomocą riffów gitarowych to nie jest sam miód? Żądam konwersji na inne platformy i trybu kooperacji na dwie gitary i growl.

Ø Rzućcie Facebooka – powstaje Myouterspace.com – sieć społecznościowa dla fanów science-fiction. A dowodzi nią nie kto inny, jak sam William Shatner! Prowadź nas kapitanie!

Ø Coś dla batmanologów – krótki artykuł o realizmie tej postaci. Nie wiem jak się ma do planów wskrzeszania Bruce’a Wayne’a i wypraw poprzez czas i przestrzeń, ale dobrze się czyta.

Ø Na koniec, tuż przed niedzielnym teledyskiem kilka losowo wybranych linków i gadżetów

yoyo-telefon, który ładuje się podczas zabawy – James B. by się nie powstydził;
telewizor dla fanatyków Marvela;
tekstowa gra nawiązująca do “Heavy Rain” – mycie zębów nigdy nie było tak ekscytujące;
Admirał Ackbar WIE, że TO PUŁAPKA;
Google Monster pożąda waszych danych, wiedzy i nierogacizny;
jeśli masz sobie zrobić tatuaż godny fana komiksu – musisz iść na całość.

Ø Nie ma co ukrywać, GaGa zawładnęła naszymi umysłami. I Waszymi też, nie wypierajcie się. Dlatego serwujemy Wam przeróbkę trailera “Alicji…” i niesamowity mashupowy rozgrzewacz parkietów! Rah-rah-ra-a-a-a!

Gościnnie wystąpił Stan Lee

2010-03-07T17:37:31Z

W ostatni poniedziałek, 1 marca, premierę miał szesnasty odcinek trzeciego sezonu “The Big Bang Theory”. Nie byłoby w nim nic szczególnego, gdyby nie fakt, że osią fabularną “The Excelsior Acquisition” stał się występ Stana Lee, granego przez jego samego. To też nie jest nic wyjątkowego, bowiem fani komiksu doskonale wiedzą, że Stan Lee regularnie pojawia się w filmach. Rola w popularnym serialu to dobra okazja, by podsumować pozostałe cameo, czyli gościnne występy tego twórcy.

Stan Lee, z podziwu godną konsekwencją, gra niewielkie rólki w wielkich filmach – najczęściej blockbusterach na podstawie komiksów Marvela, jednak nie tylko. Jego wystąpienia są tak krótkie, że niektóre skojarzyłem dopiero po przeszukaniu internetu.

Stan Lee, szara eminencja

Pierwsze cameo zapewne mało kto pamięta, to “Trial of the Incredible Hulk” (”Hulk przed sądem”) z 1989 roku, gdzie Stan miał skromną rolę ławnika.
Młodsi fani mogli zauważyć go w “X-men” (2000), gdzie zagrał sprzedawcę hot-dogów na plaży – ręka do góry, komu się to udało. Był strażnikiem w “Hulku” z 2001 – i była to jego pierwsza rola mówiona. Z innych mignięć – Stan Lee był mężczyzną w ogródku w “X-men 3: Ostatni Bastion” (2006).

Oprócz takich niewiele znaczących ról, da się znaleźć kilka ciekawych, zapadających w pamięć lub po prostu zabawnych, choć też pełniących rolę easter-eggów dla fanów.

Stan Lee, prawie jak heros

Stan Lee nie tylko kreuje herosów. On jest herosem. W pierwszych dwóch filmach o “Spider-manie” znów nie wypowiedział ani słowa – lecz za to został tajemniczym pomocnikiem głównego bohatera. Jego supermoc to ratowanie ludzi przed spadającym gruzem. I trzeba przyznać, że i w części pierwszej (2002) i w drugiej (2004) świetnie się z tego wywiązał.

Niestety jego moc działała tylko w pobliżu Spider-mana. W “Daredevilu” . Aż dziw, że Stan nie dostał roli mężczyzny, którego chłopiec ratuje przed sławetną ciężarówką z toksynami.

Wielką nadzieję zrobiło fanom kilkanaście sekund w “The Incredible Hulk”. Scena, gdy Stan pije napój energetyczny zanieczyszczony krwią Hulka zapewne wywołała nerwowe oczekiwanie i porozumiewawcze uśmiechy zorientowanych w temacie widzów. Niestety reżyser pożałował im sceny transformacji Stana w wielkiego zielonego Hulka Lee. A mógł to chociaż dorzucić na DVD…

Stan Lee, postać komiksowa

Stan Lee znów mignął w “Fantastic Four” – jako listonosz, który nawet witał się z Reedem Richardsem. Tyle widzi przeciętny widz. Jednak fan komiksu wie, że to nie był zwykły listonosz. To Willie Lumpkin, komiksowa postać komediowa wymyślona w 1960 roku przez Stana Lee, a od 1963 roku oficjalny listonosz w Baxter Buliding, rezydencji Fantastycznej Czwórki. Dziś już na emeryturze, ale kiedyś umawiał się z ciocią May. Nie został przyjęty do drużyny, bo moc ruszania uszami nie zrobiła wrażenia na Reedzie Richardsie.

Stan Lee, guru

Stoisz na rozstajach? Życie milionów zależy od twojej decyzji? Stan Lee doradzi.
W “Mallrats” (”Szczury z supermarketu”) (1995) Kevina Smitha pomógł głównym bohaterom, którzy nie mogą sobie poradzić z życiem, kobietami, obrazkami typu “magiczne oko” i zagadkami, jak wielkiego i z jakiego materiału członka ma Thing.

Najbardziej znaną sceną jest ta w “Spider-manie 3″, gdzie rozmowa ze Stanem pomogła Peterowi Parkerowi odnaleźć właściwą ścieżkę i skłoniła go do działania. Cóż – wszak to rozmowa z samym stwórcą. I właściwie nie rozmowa, a jedno celne zdanie.

W serialu “Heroes” Stan był tylko zwykłym kierowcą autobusu, lecz towarzyszył młodemu herosowi, Hiro, w ważnym momencie. Pytanie przez niego postawione również spowodowało szybkie podjęcie decyzji.

Stan Lee, Stan Lee

“Simpsonowie” nie odpuszczą nikomu. Osiemnasty epizod trzynastego sezonu to – “I am furious Yellow” – gościnny występ Stana, który z jednej strony był dla Barta przewodnikiem w komiksowej karierze, a z drugiej został przez twórców bezlitośnie sparodiowany jako sympatyczny staruszek, któremu świat Marvela miesza się z prawdziwym, a czas spędza w sklepie z komiksami, zasłaniając na półkach inne komiksy swoimi. Cały odcinek można zobaczyć na stronie “Watch The Simpsons Online”. Rzecz obowiązkowa dla czytelników komiksów o herosach, a zwłaszcza fanów Hulka. Dziwne, że do tej pory nie było Stana w “Sotuh Park”.

“Iron Man” (2008). Tony Stark krocząc po czerwonym dywanie, zbliża się do siwego mężczyzny z fajką i dwoma pięknościami u boku. Nie ma wątpliwości – to Hugh “Hef” Hefner, naczelny “Playboya”, dobry znajomy Starka. Jednak, gdy klepie go porozumiewawczo po ramieniu, okazuje się, że to… Stan Lee. Ale Tony już tego nie widzi. Zdania, czy Stan grał zaskoczonego Hefnera czy zaskoczonego samego siebie pomylonego z Hefnerem, są podzielone.

“Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer” to straszny film, ale jedna scena nieodmiennie wywołuje mój uśmiech – Stan Lee, który nie został wpuszczony na ślub Reeda Richardsa i Susan Storm. I na nic nie zdało się tłumaczenie, że “przecież on jest Stan Lee!”. Hermetyczny żart, którego nie da się opowiedzieć w niekomiksowym towarzystwie. A i w komiksowym może wywołać konfuzję.

Najnowsze cameo to “The Big Bang Theory”, gdzie Stan znów wcielił się w rolę, w której czuje się najlepiej – Stana Lee podpisującego komiksy. Pech chce, że Sheldon Cooper nie mógł dotrzeć tego dnia na miejsce, spróbował więc innego sposobu, by zdobyć autograf swego idola. A winna całemu zamieszaniu Penny wcale mu nie pomogła. Scena warta zapamiętania, zwłaszcza dla fanów, którzy uwielbiają przepychać się w kolejkach do znanych rysowników i nie cofną się przed niczym, by zdobyć podpis. Tym, którzy odcinka nie widzieli, a zamierzają, polecam trailer.

Występ w serialu jest najnowszym cameo, ale tylko do czasu. Stan Lee nie próżnuje i mimo prawie 88 lat na karku nie traci zapału do grania. Już dziś zapowiada swoje występy gościnne w nachodzących filmach z Marvela: “Venomie”, “Thorze” i “Iron Manie 2″. Nie zdziwię się, gdy pojawi się w “Kapitanie Ameryce” i “Avengers”. I szczerze życzę, by mógł zagrać jeszcze w wielu filmach. Dotychczas opuścił tylko “X-Men 2″, “X-Men Origins: Wolverine”, “Ghost Ridera”, “Elektrę”, wszelkie filmy z Punisherem i Blade’em.
Ponadto Stan Lee domaga się docenienia jego dorobku przez Akademię Filmową i przyznania mu Oskara dla najlepszego aktora grającego cameo:

Stan Lee’s Oscar Campaign from Stan Lee

Stan Lee, aktor wielu mediów

Stan Lee występował nie tylko w filmach. Dostał całkiem dużą rolę w grze “Marvel Ultimate Alliance 2″. Jego głos, imię i wygląd zostały użyczone senatorowi Stanleyowi M. Lieberowi (tak naprawdę nazywa się Stan Lee). Postać ta ratowana z rąk superłotra miała odmienne dialogi z każdym herosem oraz pojawiała się w zakończeniu, gdzie robiła nawiązania do komiksów. To niestety informacje z drugiej ręki, bo z powodu średnich ocen, raczej nie doczekam się tej gry na PC. Pełna ocena tej roli Stana nastąpi dopiero, gdy kupię sobie konsolę. A tak wyglądał w wirtualnej rzeczywistości:

Nie wspominam oczywiście o komiksach Marvela, gdzie Stan także zaliczył mnóstwo gościnnych występów – jednak są to wydawnictwa dość stare, sprzed lat osiemdziesiątych. Dziś takie wciskanie na siłę twórcy nie byłoby chyba dobrze widziane przez fanów – podobnie jak Spider-man spotykający Barracka Obamę czy Superman walczący z Muhammadem Ali. Może uszłoby to w serii Ultimate Comics – wydarzenia tam przedstawione dzieją się w czasach nam współczesnych, a nie bliżej nieokreślonych.

Wśród reżyserów i aktorów, cameo nie jest niczym niezwykłym – w swoich filmach pojawia się chociażby Peter Jackson, nie wspominając o Kevinie Smisie. Stan Lee jest jednak wyjątkiem – człowiekiem spoza filmowego światka, który wystąpił w całej masie produkcji. No, ale chyba nikt nie powie, że mu się nie należało?

Kolektywnie i wąsato w swobodnym chaosie

2010-03-01T12:13:54Z

Już w środę, 3 marca, o 18.00 w klubokawiarni Chłodna 25 odbędzie się mała impreza połączona z premierą czterech albumów: “Osiedla Swoboda”, “Gangu Wąsaczy”, “Elementu chaosu” i “Kolektywu” #6. Z zawartością “Gangu…” mieliście okazję zapoznać się w trakcie wąsatego tygodnia. Chcielibyśmy Was serdecznie zaprosić na to wydarzenie, a płeć piękną małym konkursem zmobilizować do przyjścia z wąsem.

W planie są: pogadanki z Michałem Śledzińskim, Markiem Lachowiczem, Jakubem Rebelką oraz przedstawienie “Kolektywu”, którego ekipa również tłumnie stawi się na Chłodnej. Będą też autografy, stoisko z komiksami, wąsate quizy oraz youtube party, o jakim z pewnością marzy Bohdan. I kupa zabawy. Z wąsami. Ponieważ dwa ze spotkań z autorami poprowadzi Konrad i wyżej podpisany, tym bardziej zachęcamy do przyjścia!

Panowie od dłuższego (i krótszego) czasu zbroją się w wąsy, publikując zabawne zdjęcia i pozostawiając drogie panie trochę na uboczu tej drapiącej zabawy, dlatego też – jako męska szowinistyczna świnia – pomyślałem, że włączę je niejako w grę. Namawiam czytelniczki do przyjścia z wąsem – domalowanym lub sztucznym (chociaż naturalny z pewnością wzbudzi respekt), a pierwszą wąsaczkę, która złapie mnie na Chłodnej i powie, co by było, gdyby babcia miała wąsy, nagrodzę albumem “Gang Wąsaczy: Ruchome paski”.

Życzę naprawdę wąsatej środy.

158

2010-02-28T12:22:29Z

Retro-space ośmiornica, którą z sieci wyłowił Łukasz Iwaszkiewicz. Klikać po większą.
Konrad:

* Komiksową wiadomością tygodnia, miesiąca, a dla mnie osobiście co najmniej roku, jest ta, że Kultura Gniewu wyda “Scotta Pilgrima” Bryana Lee O’Malley’a. Od lat zbieram się, aby ściągnąć amerykańskie wydanie i proszę, teraz poczekam sobie trochę i będzie po polsku.

* Komiksową wiadomością piątkowego południa było udostępnienie przez Dolną Półkę pierwszych trzech numerów Kolektywu w formie elektronicznej. Wydaje się, że z troski o rynek wtórny i kolekcjonerów, nie zdecydowano się opublikować ich w sieci na raz – na numer trzeci będzie trzeba czekać aż do wtorku! Kolekcjonerzy załamują ręce, a pragnący zachować anonimowość pracownik jednego ze sklepów komiksowych ostrzega, że trzeba zachować czujność, bo wkrótce rynek może zostać zalany podróbkami, tylko udającymi pierwsze numery kultowego już magazynu. Albo i nie.

* W piątek 5 marca w warszawskiej Cafe Spokojna odbędzie się wernisaż Bulles Jazz Blues – wystawy poświęconej belgijskiemu komiksowi. Prezentowane prace mają kręcić się dokoła muzyki w komiksie. W informacji prasowej można znaleźć nazwiska następujących autorów: Greg, Franquin, Peyo i Yvan Delporte, Vallès i Van Hamme, Maurice Tilieux, Cossu, Stuf i Janry, Warnauts, Laverdure, Streng i Laloux, Eddy Paape i O. Joly, Warn’s, Renaud i Dufaux, Varnauts i Raives, Bodard i Streng.

* Generalnie pod poniższym linkiem znajdziecie kolejną galerię winylowych zabawek, ale jako, że część z nich, te najbardziej esofloresowate, skojarzyły mi się z kreską Charlesa Burnsa w “Black Hole”, to wrzucam.

* Graffiti można zrobić ze wszystkiego, nawet z Lego, jak udowadnia poniższa grupa na Flickrze.

* Gra, w której latając stateczkiem trzeba strzelać do różnego rodzaju morskich stworów, w tym do ośmiornicy? Jakże mógłbym o niej nie wspomnieć: Vatn Squid.

* “Blind Spot” to uroczy animowany film opowiadający o zagrożeniach płynących ze zbytniej wiary w systemy monitoringu. Oraz o najgłupszym złodzieju świata.
* Potwory są wśród nas, wystarczy się rozejrzeć. Albo dysponować odpowiednim sprzętem. Na Monsters In Real Places znajdziecie dość powodów, aby z przestrachu nie wychodzić z domu.

* W dziale koszulkowym: ta z R2D2 jako klatką dla ptaków, oraz ta przestrzegająca przed parkowaniem samochodu w pobliżu hydraulików walczących z małpami.

* Kiedyś oglądałem “Dynastię”. Skoro oglądała ją cała rodzina, to trudno było mi nie usiąść przed telewizorem. Po latach jednakże nie pamiętam większości grających tam aktorów. Na szczęście ktoś zmontował wszystkie wersje czołówki serialu, dzięki czemu można zobaczyć, jak zmieniała się obsada. Joan Collins się starzeje, Alexis jest wieczna.

* Tymczasem zgraja fanów Gwiezdnych Wojen spotkała się w centrum handlowym w Bristolu aby pookładać się plastikowymi mieczami świetlnymi. Po zajściu umyli się takim mydłem. Najpewniej.

Paweł:

Ø Twittery ćwierkają o nowościach komiksowych… Do końca “Kapitana Sheera”, sympatycznego szczurzego komiksu, zostało tylko kilka stron. Całość ma mieć ich 70 + dodatki. Szczerze zazdroszczę Marcinowi Podolcowi tempa pracy i motywacji własnej. Słychać też, że powstaje wersja angielska na razie nie wiadomo po co, ale kto wie, kto wie… Trzymamy kciuki.

Ø Plakaty filmów Quentina Tarantino są tak wdzięcznym tematem do przeróbek,że co chwila pojawiają się jakieś nowe – tym razem za temat wziął się Ibraheem Youssef.

Ø Nie wiem jak Wy, ale ostatnio zaczynam być fanem sympatycznej młodej i dobrze rokującej piosenkarki – Lady GaGi. I boli mnie fakt, że jacyś niepokorni artyści parodiują jej twórczość… A najbardziej boli mnie, że jest to całkiem zabawne.

Ø A gdyby trzecia część nowych “Gwiezdnych Wojen” nie nosiła tytułu “Zemsta Sithów”, a “Zdrada Jedi”? Bo przecież wiadomo, kto stoi za całą tą wojną… Świetny montaż sugerujący to, co niektórzy fani rozważają na poważnie.

Ø Pozostając przy przeróbkach “Gwiezdnych Wojen” – wersja z dubbingiem z kraju piwa i knedliczków to nie do końca jedna z nich, ale i tak jest absolutnym klasykiem imprezowym. Jeśli nie widzieliście – zapraszam.

Ø Nasza ośmiornica poczuła się zagrożona, czytelnicy donieśli, że nową maskotką internetu ma być Sharktopus. Pomóż nam szeryfie Martinie Brody. Jesteś naszą jedyną nadzieją!

Ø “Ulica Sezamkowa” mimo czterdziestki na karku nadal inspiruje – choćby twórców kostiumów.

Ø Ostatnim hitem sieci jest bez wątpienia serwis ChatRoulette.com. Jeśli jeszcze nie wiecie co to albo już wiecie, ale z kolei nie wiecie co o tym myśleć – to wideo sporo Wam wyjaśni. W skrócie: video-chat z losowymi osobami, założony przez siedemnastoletniego Rosjanina, który już robi się sławny, a niedługo będzie bogaty i niczym Zuckerberg będzie opowiadał o nowym modelu komunikacji i relacji społecznych. Wasz kot już tam był, a Wy?

Ø Na fali ośmiornic czytelnicy podsyłają nam też inne rzeczy – w takiej masce narciarskiej lepiej nie pojawiać się w niewielkim schronisku, gdzieś w zapomnianym zakątku Alp. Zawał współmieszkańców murowany.

Ø Steampunkowe gazety chyba nigdy się nie przejedzą – oto kolejna dwunastka.

Ø Jestem chyba jedynym człowiekiem, którego znam, któremu podobała się Kirsten Dunst jako Mary Jane. I jestem chyba jedynym, któremu podoba się w szalonej japońskiej piosence.

Ø Nie będę się silił na truizmy, że grać można na wszystkim… Ale cewki Tesli?!

Ø Jak łatwo zarobić pieniądze?Obejrzeć jeden horror bez oznak strachu. .

Ø Dolar – symbol USA, kapitalizmu, demokracji, ojców-założycieli, Pierwszej Poprawki oraz… świetny materiał do przeróbek.

I prawie na koniec – wariacja na temat znanych bohaterów kreskówek i gier jako prawdziwych ludzi…

Ø Trzy tygodnie temu był rap z obcymi w tle, dziś rap z Transformerami – Chris Brown i całkiem fajny teledysk do “I can transform ya”.

Sherlock Holmes

2010-02-27T15:22:44Z

Wbrew krążącym po sieci plotkom, stało się jasne, że Guy Ritchie raczej nie zekranizuje “Lobo” – będzie zbyt zajęty tworzeniem drugiej części “Sherlocka Holmesa”. Wielka szkoda, chętnie zobaczyłbym jego wizję przygód kosmicznego łowcy głów – zwłaszcza po tym, co zrobił z postacią sławnego detektywa.

Zabierając się do oglądania “Sherlocka Holmesa”, trzeba mieć w pamięci jedno spostrzeżenie – to nie jest wierna ekranizacja książek Arthura Conan Doyle’a. Co wcale nie przeszkadza w oglądaniu – Guy Ritchie zdecydował się przepisać tę opowieść w duchu XXI wieku i wyszło mu to całkiem zgrabnie.
Pierwsze skrzypce we współczesnej wizji Sherlocka Holmesa gra bez wątpienia Robert Downey Jr. W pierwszej chwili zaskoczył mnie ten wybór – spokojnego, metodycznego detektywa gra aktor zdecydowanie bardziej pasujący do ról w stylu playboya-milionera Tony’ego Starka, w jakiej widziałem go ostatnio. Skojarzenie utrzymało się zresztą przez cały film, gdyż Sherlock według Downeya przypomina bardzo Starka według Downeya, jakby ta rola była tylko przystankiem między pierwszym a drugim “Iron Manem”. Powstaje więc zadziwiająca hybryda – Sherlock oddala się od pierwowzoru statecznego angielskiego dżentelmena, uwspółcześnia, ale jednocześnie jest na tyle ciekawą postacią, że nie będzie raził nawet wielkich fanów książki. Chyba. Uprzedzam – nie gra na skrzypcach, a tylko sobie brzdąka.

Przy kreowaniu postaci Holmesa zdecydowanie podkreślono, że z wielką mocą wiąże się wielka odpowiedzialność – w tym przypadku geniusz detektywistyczny odbija się na psychice Holmesa, czyniąc go fascynującym i antypatycznym zarazem. By to wyraziście pokazać, twórcy wyolbrzymili niewielkie dziwactwa detektywa – skłonność do zamykania się w domu, zażywanie morfiny – które w książce były zaledwie wspominane, i stworzyli postać ekscentryka. Ciekawych cech dodali mu ich więcej – Holmes nie przywiązuje wagi do stroju, porządku, pory dnia – poświęca się bez reszty swoim eksperymentom, a cały świat chce podporządkować naukowemu dowodzeniu i żelaznej logice. Największym narkotykiem i celem są dla niego zagadki – odrywają od świata zwykłych ludzi, który go mierzi. A największą z zagadek są kobiety, które Sherlock otwarcie i demonstracyjnie ignoruje, lecz właściwie to chyba trochę się ich boi – wszystko przez tę jedną, która potrafi pokonać jego logiczne rozumowanie.

Nowy Sherlock wymagał nowego Watsona, więc Jude Law zamiast w spokojnego doktora kronikarza wcielił się w biegłego patologa, weterana z Afganistanu, z rewolwerem w dłoni i ciętą ripostą godną doktora House’a. Nierzadko ratuje on swojego przyjaciela z opresji, nierzadko z trudem go znosi, ale przede wszystkim jest tu pełnokrwistą postacią, a nie dodatkiem, niczym Sancho Pansa. Podkreślono to, pokazując, jak przez cały film próbuje sobie ułożyć życie gdzieś ciut dalej od Holmesa, który demoluje mu związek i testuje eksperymenty na jego psie. A jednak w potrzebie zawsze jest obok. Fani prawdziwej męskiej przyjaźni rodem z westernów z uznaniem spojrzą na to, jak teraz wyglądają relacje tych dwóch dżentelmenów.

Tak dynamiczny duet wymaga odpowiedniego przeciwnika – Guy Ritchie każe im się zmierzyć z lordem Blackwoodem, o adekwatnej do nazwiska aparycji hrabiego Drakuli i okultystycznych zdolnościach. Co ten osobnik ma wspólnego z tajemniczą falą morderstw o niekoniecznie naturalnych przyczynach? I jaki ma w tym cel… Z początku zgrzytało mi postawienie Sherlockowi na drodze nadprzyrodzonych problemów, ale na szczęście fabuła nie jest tak prosta i ma w zanadrzu kilka zwrotów akcji – a właściwie zaskakujących wyjaśnień, choć może nieco zbyt wydumanych. Ale to zawsze była domena Sherlocka, który na koniec musi rzec: “ależ to elementarnie proste, Watsonie”.

Na osobne dwa słowa zasługuje oprawa – przede wszystkim kamienny wiktoriański Londyn w zimnych kolorach i przysłonięty licznymi cieniami, momentami przywodzący na myśl “Sweeney Todda” i twórczość Burtona; a jednocześnie uprzemysłowiony, pełen machin na parę i stali. Miłośnicy steampunka będą zadowoleni, choć niestety w kilku scenach z maszynami i wybuchami – np. podczas walki w porcie lub finałowej – za bardzo widać wykorzystanie komputera. Znacznie lepiej efekty specjalne spisują się przy obrazowaniu nadludzkiej dedukcji Sherlocka – spowolnienie czasu pokazujące jak szybko biegną myśli detektywa analizującego każdy aspekt sytuacji to świetny zabieg. Nieco mniej przekonuje mnie wykorzystanie tej umiejętności w walce, gdy Sherlock jest w stanie przewidzieć ruchy przeciwnika, niczym, nie przymierzając, Midnighter z “Authority”. Ale taki już jest wielki detektyw według Ritchiego – ma lekki szlif superbohaterski, a nawet bondowski. W końcu do czego aluzją może być zakapior o posturze Frankensteina, który ścigając Holmesa, przebija się przez ściany?

Choć odmienny od książek, które bawiły mnie w dzieciństwie, “Sherlock Holmes” spokojnie zdziałał to, co nie udało się choćby “Transformers 2″ i “X-Men Origins: Wolverine” – bawił mnie przez dwie godziny. Wymagał tylko lekkiego zawieszenia niewiary i nie musiałem zżymać się na debilizmy upchnięte w fabule. Co prawda w tej chwili już za wiele z niego nie pamiętam, ale wiem, że mając ochotę na lekko humorystyczne kino kryminalne z nutką awanturniczą, sięgnę po niego drugi raz. Rzecz lekka i nie tak elementarnie prosta.

Źródło zdjęć: Filmweb

Code Geass

2010-02-26T08:47:00Z

“Kup to! Teraz, zaraz, natychmiast! Pędź do sklepu, wejdź na stronę Anime Virtual, ukradnij pieniądze babci, zrób, co tylko możesz, ale po prostu KUP TO!“ – tak chciałabym zacząć ten artykuł i następnie go zakończyć, ale dobrze wiem, że nikt nie zastosowałby się do mojej instrukcji bez argumentów, dlaczego właściwie powinien wydać 80 zł na sam pierwszy DVD box nieznanego anime.

Zanim jednak wymienię powody, które być może skłonią Was do “Code Geass: Lelouch of the Rebellion”, tradycyjnie wprowadzę niezaznajomionego z anime czytelnika, czym właściwe jest. Pierwszy sezon serialu wystartował pod koniec 2006 roku, drugi pojawił się już w roku 2008 (razem 50 odcinków). Oba zdobyły nagrodę dla najlepszej serii telewizyjnej na festiwalu Animation Kobe. Głównymi twórcami “Code Geass” są Ichiro Okouchi oraz Goro Taniguchi pracujący do studia Sunrise, które wcześniej dało fanom wielkich robotów “Gundama” oraz “Visions of Escaflowne”. Dwaj panowie współpracowali z arcypopularną grupą rysowniczek Clamp – zlecone im zostało zaprojektowanie postaci, ale panie dorzuciły również swoje trzy grosze do samej historii. Po premierze “Code Geass” zdominował wszelkie fora, kluby i blogi poświęcone mandze i anime, a następnie trafił do pierwszej dziesiątki najpopularniejszych, a także najlepiej ocenianych anime na My Anime List. Jest jedną z niewielu produkcji zajmujących tak wysokie pozycje w obu listach (towarzyszą mu “Death Note” i “Tengen Toppa Guren Lagann”). Niedawno studio Sunrise zapowiedziało trzeci sezon serialu – fani już spekulują na temat fabuły i bohaterów.

Nagrody i globalne uwielbienie nie są jednak powodem, dla którego warto nabyć “Code Geass” – choć dają pojęcie o popularności anime. Wyróżniłam zatem osiem atutów, które czynią serię wyjątkową i zajmującą.

1. Intryga

Choć brzmi to ogólnie, intryga prezentowana w serii należy do jednej z lepszych, jakie można zobaczyć w anime. Akcja rozgrywa się w niedalekiej przyszłości, gdzie Japonia okupowana jest przez Święte Imperium Brytyjskie, “superpaństwo” rządzone przez rodzinę królewską, zajmujące terytorium obu Ameryk. Jego armia wyposażona jest w “Knightmare’y”, mobilne roboty sterowane przez pilotów – to one zazwyczaj przesądzają o wyniku bitwy. Kraj Kwitnącej Wiśni nazywany jest przez Brytyjczyków jedenastą kolonią, a jego mieszkańcy jedenastostrefowcami (Eleven). Rząd zmusza ich do usługiwania obywatelom Imperium, zabiera prawa, domy i wszelkie inne dobra. Oczywiście, powstaje ruch oporu, średnio zorganizowany i kiepsko wyposażony – jednak nie w nim znajdziemy głównego bohatera. Ten uczęszcza do ekskluzyjnej brytyjskiej szkoły, ma 17 lat i swe wolne chwile spędza na graniu w szachy za pieniądze. Nazywa się Lelouch Lamperouge. Życie go nudzi, a sytuacja społeczna – zniesmacza. Nastolatek zdaje sobie jednak sprawę ze swojej bezsilności i wie, że może jedynie patrzeć na niesprawiedliwość, ale nie może jej zapobiec. Wszystko to zmienia się, gdy przypadkiem zostaje wplątany w atak terrorystyczny zorganizowany przez ruchu oporu. W wyniku niezwykłego zbiegu okoliczności Lelouch zostaje obdarzony “mocą królów” zwaną “Geass”. Dzięki niej jest w stanie narzucić swoją wolę każdemu, kto spojrzy mu w oczy. “Umieraj”, “Żyj dalej”, “Zabij”, “Walcz” – bohater staje się panem życia i śmierci. Jednak każdy rozkaz niesie ze sobą wiele komplikacji i nie wszystkie nastolatek potrafi przewidzieć. Mimo to ambicją Leloucha jest zmienić świat – tak, aby jego młodsza, łagodna, niepełnosprawna i niewidoma siostra Nunnally mogła żyć w nim bez strachu. Dla tego celu ludzie będą ginąć, państwa powstawać i upadać, miasta płonąć, a ilość zdrad i nieoczekiwanych zwrotów akcji zaskoczy każdego fana rozmachu i dynamizmu. Sam bohater założy zaś maskę, przyjmie kryptonim “Zero” i stanie na czele tytułowej rebelii.

2. Wielkie roboty

Ze smutkiem wspominam czasy, kiedy uważałam mechy za nudne i zbyt męskie. Dziś oglądam “Gundama” i “Macrossa” i dobrze wiem, jaki urok czai się w przewodach wielkich maszyn – ale przekonał mnie do nich dopiero “Code Geass”. Pilotowane w nim mechy mają ciekawy wygląd, niezwykły sposób poruszania, seksowe kokpity dla kobiet i oryginalny zestaw broni. Do najlepszych z nich należą haki, wykorzystywane na wszelkie możliwe sposoby, lance i różnego rodzaju fale energetyczne. Oczywiście, znajdzie się również miejsce na ogromne pistolety, te jednak piloci głównie celują w ludzi, a nie inne mechy. Dzięki zainstalowanym “rolkom” maszyny poruszają się bardzo szybko we wszystkie strony, co czyni walki dynamicznymi i spektakularnymi. Najśmieszniejszy jest jednak wygląd “klucza” do włączenia robota – pozostawię go jednak w tajemnicy. Dodam tylko, że wśród różnorodności mechów pojawi się jeden sterowany… klawiaturą.

3. Lelouch Lamperogue

“Code Geass” byłby niczym bez swojej głównej gwiazdy, inteligentnego mistrza szachów i manipulacji. Lelouch jest sprytny, zdeterminowany i bezwzględny. Ma poczucie sprawiedliwości, ale jego czyny bywają okrutne – naprawdę nie zawaha się przed niczym, aby osiągnąć swój cel. Zdradzi tych, którzy mu ufali, wyceluje pistolet w przyjaciół, a następnie zatuszuje wszystko tak, aby nikt nie wątpił w jego szczere intencje. Nieważne jednak, czego dopuści się Lelouch – widz i tak będzie go wspierał. Może potępiać jego decyzje, żałować tych, którzy zredukowani zostali jedynie do roli pionków w grze bohatera, ale zawsze będzie liczył na jego zwycięstwo. Wszytko dzięki ludzkiej, współczującej stronie postaci, o której twórcy nie zapomnieli ani na chwilę. W Lelouchu dopatrzyć się można dualizmu – jako przywódca, Zero, jest bezwzględny i kieruje się rozsądkiem. Jako nastolatek przeżywa dramaty będące bezpośrednim następstwem decyzji jego alter ego. Często są to tragedie przyjaciół i rodziny. W “Code Geass” nie mamy jednak tak wyraźnego podziału pomiędzy dwoma postaciami jak w “Batmanie” czy innych opowieściach o bohaterach w masce. Lelouch i Zero przeplatają się i łączą, role bohatera oddziałują na siebie, przynosząc mu zwycięstwo lub porażkę.

4. Fan-serwis

Wspomniany już projekt kokpitów, w którym bohaterki pochylają się do przodu wyraźnie pokazując biust to przykład “fan-serwisu”, czyli scen, których głównym celem jest wyzwolenie pierwotnych instynktów męskiej (i nie tylko męskiej) widowni. Obcisłe mundurki, kostiumy kąpielowe, sceny w przebieralni – panowie będą mieli na co patrzeć (druga seria przebija pod tym względem pierwszą). Ktoś może uważać takie zabiegi za prostackie i tandetne, ale osobiście nie widzę w nich problemu. Nie są one najważniejszą stroną anime, służą raczej jako dodatek, rozluźnienie. Autorzy wiedzieli też, jak sobie z nimi poradzić – nie rozbijają akcji, nie spłycają fabuły, po prostu “są”. Dla wielu fanów to wystarczy…

5. Muzyka

Za soundtrack “Code Geass” odpowiedzialny jest Nakagawa Koutarou i jest to jedna z niewielu ścieżek dźwiękowych, która niezmiennie rozbrzmiewa z mojego urządzenia grającego pewnej firmy sadowniczej, choć zajmuje około 500 megabajtów. Znajdują się na nim zarówno mocne jak i spokojniejsze utwory, muzyka “do walki” zaś jest żywa i dynamiczna. Najlepiej posłuchać samemu. Czołówki do serialu to dwie pop-rockowe piosenki, zupełnie przyzwoite, ale nie porywające (choć druga przypada mi do gustu).

6. Seiyū

Prócz muzyki na szczególną uwagę zasługują seiyū – czyli aktorzy. Fukuyama Jun podkładający głos Leloucha otrzymał główną nagrodę na Seiyu Awards 2007 w kategorii pierwszoplanowej roli męskiej, a Ami Koshimizu, grająca Kallen Stadtfeld (pilotującą mecha nastolatkę) zgarnęła nagrodę za żeńską rolę drugoplanową. Oba trofea należą się aktorom całkowicie, ale również inni dubbingowcy wspaniale radzą sobie ze swoimi postaciami. Twórcom udało się zebrać wielu sławnych seiyū: Takahiro Sakuraiego, Yukanę, Jōji Nakatę, Norio Wakamoto czy Kikuko Inoue. Są to może nazwiska nieznane czytelnikom Motywu, ale każdy fan anime zna głosy wymienionych osób, gdyż usłyszeć je można w naprawdę wielu produkcjach. Na polskim DVD mamy do wyboru japońską wersje językową oraz niemiecką. O tej drugiej nie będę się wypowiadać, choć brzmiała dość przyzwoicie. Miłym dodatkiem są dodatkowe komentarze twórców i aktorów, zaopatrzone w polskie napisy.

7. Styl – anime pełną gębą

Oto atut, który część widowni może niestety odstraszyć, a część właśnie zachęcić. “Code Geass” jest anime z krwi i kości, gdzie postacie są smukłe, mają kolorowe włosy i duże oczy. To styl grupy Clamp, znanej w Polsce z mang takich jak “X”, “Chobits” i “Card Captor Sakura”. Panie nie przejmują się zbytnio realizmem – nikt zresztą w Japonii go nie wymaga. Rysowniczki wykonały kolokwialny “kawał dobrej roboty” pracując nad “Code Geass” wraz z Takahiro Kimurą – można to zauważyć np. w oficjalnym artbooku “MUTUALITY: CLAMP”. Kolory w serialu są żywe, a animacja dość staranna, choć to wciąż serial telewizyjny i trzeba brać ten fakt pod uwagę podczas jej oceny.

8. Emocje

“Code Geass” pełen jest suspensów, retardacji, które, choć często wykorzystywane, za każdym razem zostawiają widza z szczęką blisko podłogi. Fani gapią się na końcowe napisy i nie mogą uwierzyć, że właśnie czeka ich cały tydzień czekania na kolejny odciek. Jestem szczęśliwa, że znalazłam serial już po jego zakończeniu – pozwoliło mi to obejrzeć obie serie w niecałe cztery dni. Nie musiałam czekać, debatować na forach nad przyszłym rozwojem fabuły, ale i tak emocjonowałam się co niemiara. Jest w anime parę momentów, przy których widz nie wie, czy to, co zobaczył, wydarzyło się naprawdę – a jednak.

Niewiele anime z ostatnich lat zrobiło na mnie takie wrażenie jak “Code Geass: Lelouch of the Rebellion”. Dorównuje mu jedynie “Death Note”, do którego zresztą bardzo często jest porównywany. Dlatego też niezmiernie cieszy mnie wydanie serialu na DVD przez Anime Virtual – pierwszy box zawiera wspomniane już 9 odcinków, nie ma dokładnej rozpiski, kiedy pojawią się kolejne, ale na pewno i one znajdą się na mojej półce. Mam również nadzieje, że nie tylko na mojej…

Motyw Drogi prezentuje: Owoce Morza

2010-02-25T17:26:24Z

Gdy trzy lata temu pisałem notkę, która z historycznej perspektywy okazała się być pierwszą Niedzielą, nie wyobrażałem sobie, jak to będzie wyglądać dzisiaj. Na przestrzeni czasu zmieniała się tematyka, z komiksowej na bardziej ogólną i dotyczącą wszystkiego fajnego co napatoczyło się pod ręce podczas buszowania po sieci, sami wiecie.

Dziś mam przyjemność przedstawić kolejną rzecz noszącą oślizgłe znamię macek Motywu: Owoce Morza. Pisząc w skrócie, Owoce Morza to Niedziele w formie wideo. Redakcja tvgry.pl zwróciła się do nas z propozycją współpracy – my dostarczamy linki i piszemy dokoła nich scenariusze, oni realizują na ich podstawie krótki przeglądowy program, który następnie jest publikowany na łamach serwisu. Tvgry to część znanego wszystkim GOLa, chyba największego w Polsce serwisu poświęconego grom.

Owoce Morza będą ukazywać się raz na dwa tygodnie, w środy. Część linków będzie się oczywiście powtarzać, ale chcemy, aby i w Niedzielach i w Owocach Morza można było znaleźć nieco inne rzeczy. W Owocach raczej nie będziemy podrzucać sznurków bezpośrednio związanych z grami, więc choćby tym będą się różnić. Następny odcinek 10 marca.

Wąsy przejęły 157. niedzielę

2010-02-22T13:49:41Z

Pełna tapeta autorstwa Marka Lachowicza na stronie Człowieka Paroovki.

Łukasz (wąsaty):
# I jak Wam się podobał wąsaty tydzień? Jeżeli wciąż Wam mało, przeszukajcie digart Marka Lachowicza, a znajdziecie tam sporo starszych pasków.

# 3 marca w Warszawie na Chłodnej 25 odbędzie się oficjalna premiera “Gangu Wąsaczy” połączona z premierą “Osiedla Swoboda” i szóstego “Kolektywu”. Wiele wskazuje na to, że na imprezie będzie się można spodziewać różnych atrakcji typu wybory mistera wąsacza. A nie tylko z tego powodu opłaca się pojawić się na Chłodnej w wąsie. Wierzcie mi. Widzimy się o 18.00. W wąsach. Bez brody. I tak, kobiety też mogą.

# Okazuje się, że marzec jest w USA miesiącem wąsów, o czym świadczą akcje pt. “March Mustache Madness”. Aby przyjrzeć się bliżej owocom marcowych akcji po prostu przejrzyjcie wyniki Google.

# Postanowiłem udowodnić Wam, że zapuszczanie wąsów jest w modzie i cel osiągnę. O, popatrzcie na to, kto wie, jak potoczyłyby się losy wczorajszego konkursu, gdyby Adam nie czuł tych wszystkich par wąsów przekazujących mu dobrą energię.

# Jeden brodowo-wąsowy geek postanowił nawet uzyskać wszystkie typy bród z i bez wąsów. Świr.

# Jeszcze parę lat temu panowała moda na fingerstache, czyli tatuaże i rysunki wąsików na palcach. Co młodsi nasi czytelnicy mogą nie pamiętać tego boomu, a jest wart zauważenia. Historię tego memu możecie poznać tutaj.

# Przypomnijcie sobie również planszę z wąsami Człowieka Paroovki, którą niegdyś zapełniłem przy udziale wielu uznanych twórców.

# Mam nadzieję, że przekonałem Was do wąsów. Jeżeli nie, to naprawdę nie wiem, jakie armaty wytoczyć. Może… zapuśćcie wąsy… wiecie, przeciwko rakowi?

Konrad, ucztujący na linkach pozostawionych przez Pawła. Z wąsami:
*Winylowe zabawki są out, teraz in są pluszaki. Z trendu zdaje sobie sprawę także Kozik, popularny projektant zabawek. Jego nowa wersja ikonicznego królika jest pluszowa. I ma wąsy.

* Kevin Smith jest gruby, ma wąsy i nie wpuszczają go do samolotów. Trudno nie zawołać za mrw: “Kevin, weź się za siebie do cholery i zacznij dbać o zdrowie”! Wąsów nie musi golić.

* Na wspomnianej przez Łukasza premierze “Ruchomym pasków” niestety nie zagra zespół I got a mustache. Bohdan się nie zgodził, stwierdził, że za ostre.

* W “Bękartach wojny” było sporo wąsaczy. Jeden nawet ginął (Hitler, jeśli jeszcze nie wiedzieliście). Oficjalny plakat filmu przypominał mi nieco okładkę “Unreal Tournament 3″, więc zawsze warto popatrzeć na bardziej twórcze podejścia do tematu.

* W “Octopus Pie” ukazała się historia z tajemniczym wąsaczem, który wnosi coś dobrego w życie bohaterów, a potem… sami przeczytajcie.

* Na specjalnej konferencji prasowej Tiger Woods przepraszał za wszystko, wszystkich. Także więc nas i was za to, że nie zapuścił wąsów. Teraz ma przejść na buddyzm, co nie wróży dobrze jego zarostowi.

* Lech Wałęsa skończy w 2010 roku 67 lat.

* I zamykając tydzień obciachowej muzyki, ulubiony kawałek Konrada z repertuaru Bajmu: