Motyw Drogi

n184

2010-09-05T09:40:31Z

* Jak zapewne część z Was słyszała, było o tym całkiem głośno w piątek, więc nie tak dawno, „Duke Nukem Forever” ma zostać ukończony. W 2011 roku, pod skrzydłami innej firmy, Gearbox, której szefowie dekadę byli pracownikami 3d Realms, więc wszystko zostaje w rodzinie. Sama gra pozostaje strzelanka z charakterystycznym bucowatym bohaterem, więc szykujcie się na poważne starcie z własnym dzieciństwem.

* „The Trenches” to nowy, nierozpoczęty jeszcze komiks internetowy autorstwa Scotta Kurtza z PvP Online oraz Jerry’egi Holkinsa i Mike’a Krahulika z Penny Arcade. Istna drużyna marzeń, można by powiedzieć. Stety lub niestety, ich wspólny projekt również będzie kręcił się dokoła gier komputerowych, tym razem z perspektywy osób, które je testują. Pierwszy rysunek przedstawiających bohaterów wygląda dziwnie znajomo.

* Przy okazji wydania pierwszej części „Hectora Umbry” trochę stękałem, że nie poczekano i nie wydano wszystkiego za jednym razem. Blisko półtora roku później, Taurus ogłasza, że wyda zbiorczo pozostałe dwa tomy. Super.

* Marcin Surma ma bloga, na którego wrzuca swoje ilustracje, co powinno starczać za dostateczny powód do zainteresowania się niniejszym adresem. Myk polega jednak na tym, że jednym z tematów jego prac są portrety bohaterów z „Heroes of Might and Magic 2″. Czekam na Sandro.

* Ben „Yahtzee” Croshew znany jest powszechnie z dosyć bezkompromisowych w swoich rozrywkowości recenzji gier. Sam też tworzy gry. I napisał też książkę, którą we wrześniu wyda Dark Horse. „Mogworld” z opisu brzmi trochę jak „Świat Dysku”, z tą różnicą, że główny bohater jest wskrzeszonym przez nekromantę pechowym uczniem pewnej magicznej szkoły. Korzystając z okazji, obejrzyjcie jego recenzję „Duke Nukem Forever”. Tak.

* Wygląda na to, że niegdyś zapowiadany komiksowy projekt Jakuba Kiyuca, „Konstrukt”, wreszcie ujrzy światło papieru. W formie zeszytówek, za którymi tęsknota wiecznie żywa i tak dalej. W planach jest dziesięć numerów, czytelnik masowy i choć wszystko zapowiada się interesująco i na pewno kupię, to w masowość zbytnio nie wierzę.

* Ah, minimalistyczne plakaty z „Gwiezdnych Wojen”, czy kiedykolwiek się znudzicie?

* Ostatnio znowu chodzi za mną Jamie T, z tej okazji więc:

Porando kara Nihon made

2010-09-02T13:16:24Z

Zaraz wyjeżdżam. Na lotnisko dojadę w ok 20 minut. Miejmy nadzieje, że nie będzie kolejki do nadania bagażu. Zawiezie mnie mama. Walizka (musi ważyć mniej niż 20 kg) jest przygotowana, tak samo jak niedawno zakupiony plecak na kółkach, który posłuży za bagaż podręczny. O 13:30 wylot do Amsterdamu, tam (niestety) 6 godzin czekania, ale potem, wieczorem, wsiądę do samolotu Japońskich Linii Lotniczych (JAL) i odlecę aż do Tokio, aby tam przez miesiąc chodzić do szkoły językowej i mieszkać z Japońską rodziną. Szczerze powiedziawszy – sram ze strachu.

Okęcie
Kolejki nie ma, ale okazuje się, że punkt nadania bagażu dla „Royal Dutch Airlines” znajduje się w drugim terminalu. Dziwię się, że nasze lotnisko posiada więcej niż jeden terminal i natychmiast udaję się w wyznaczone przez pana z obsługi miejsce. Tam stoją już nierówno ustawieni przyszli pasażerowie i wygląda na to, że dla niektórych to już ostatnia wycieczka w te lato. Pan przede mną leci do Holandii na cały rok. Zastanawiam się co będzie tam robił i czy jest zestresowany, ale moje domysły zostają szybko przerwane przez panią zapraszającą mnie do nadania bagażu. Podaje jej wydrukowaną rezerwacje mówię coś o „Naricie” i przesiadce, na co dostaję odpowiedź – „Pani bagaż zostanie nadany bezpośrednio do Tokio”. Właściwie już wtedy wiem, że mój ładunek się zgubi. Pytam się jeszcze czy aby na pewno nie będzie problemów, ale uśmiechnięta pani z obsługi z Lotniska Okęcie zapewnia mnie, że tak powinno być, bo wszystko zależy od danych linii lotniczych. To, że potem moja walizka wyląduje w Maroko i zostanie z niej ukradzionych parę rzeczy to i tak nie jej wina. Bagaż oddala się ode mnie na szarej taśmie w czeluście Okęcia. Zobaczę go dopiero za 3 dni.

Lotnisko Schiphol

Zgodnie z informacjami udzielonymi mi przez obsługę lotniska udaję się do odpowiedniego punktu lotów tranzytowych i tam odbieram kolejną kartę pokładową. Niestety, do wylotu pozostało jeszcze 6 godzin. Schiphol to jednak zupełnie inne miejsce niż nasze rodzime Okęcie, więc samo „zwiedzenie” go zajmuje mi ok godzinę. Potem czas umila mi kanapka „z mięsem i boczkiem” oraz woda. Obok panowie jedzą sushi i ramen. Dla mnie jest za drogi (13 euro!!). Postanawiam się trochę pouczyć, bojąc się, ze moja znajomość Kanji jest niewystarczająca do przeżycia w szkole językowej (jak się potem okaże, mam w tym trochę racji). Niestety średnio mi idzie, i koniec końców czytam książkę, aż do momentu odprawy.

Lot JAL’em

Ponieważ zawsze myślałam, że samolot to po prostu samolot, zadziwia mnie elektronika zainstalowana w maszynie JAL’a. Fotele pierwszej klasy wyglądają odrobinę jak kokpity „Gundama”, a każdy pasażer ma przed sobą mini ekran z filmami, muzyką, mapą lotu, „live kamerą” oraz reklamami Expo w Szanghaju. Początkowo jednak wyświetlają się komunikaty bezpieczeństwa na temat tego co zrobić z maską tlenową oraz jak nie przeszkadzać innym pasażerom podczas lotu. Tych zresztą jest w samolocie dość mało, mogę zatem wygodnie położyć się na dwóch fotelach kiedy tylko przyjdzie mi na to ochota. Mój sąsiad nie ma podobnych zamiarów, raczej się nie odzywa i przez cały lot ogląda japońską telewizje na wspomnianym ekraniku. Ja również zaczynam eksplorować możliwości cudownego urządzenia. „Live kamera” nie zdaje się na wiele gdyż na zewnątrz jest już ciemno, ale playlista „New in J-pop” dostarcza mi dostatecznej na rozpoczęcie lotu rozrywki. Po starcie przeglądam też filmy. „Iron Man II”, „Starcie Tytanów”, „Jak wytresować smoka” i wiele innych, w co najmniej 4 wersjach językowych z japońskimi napisami. Wybieram „Jak wytresować smoka”, po japońsku. Na czas kolacji przerywam seans i przyglądam się stewardesom ubranym w eleganckie różowe fartuchy (noszą je tylko na czas podawania żywności). Mój posiłek to kawałki łososia oraz ryż. Miła odmiana po kanapce z boczkiem i mięsem. Na dobranoc staram się obejrzeć „Starcie Tytanów”, ale zasypiam po 10 minutach. Rano (a po Japońsku już w południe) przyklejam swój nos do okna próbując wychwycić pierwsze widoki Japonii. Zdjęcia nie wychodzą dobrze, ale udaje mi się zauważyć aż 4 pola golfowe.

Lotnisko Narita

Po przejściu długiego korytarza i oddania papierów tymczasowego pobytu wypełnionych w samolocie udaję się do hali bagażowej, gdzie witają mnie dwie Japonki z kartką, na której widnieje moje nazwisko. „Wiedziałam!” – to jedyne co mogę pomyśleć, kiedy panie z obsługi starają się wytłumaczyć co dokładnie stało się z moją walizką. Mieszając angielski z japońskim podaję dane i opisuję ładunek, a na koniec moja rozmówczyni mówi, że dobrze radze sobie z ich językiem. Już nie jestem na nikogo zła za zgubiony bagaż. Niestety muszę się jeszcze udać po numer PIR dla ubezpieczenia, znaleźć stację „Keisei Line” i zadzwonić do „host family”, czego zresztą nie udaje mi się uczynić, pomimo rzekomo działającego roamingu. Postanawiam zatem zwyczajnie kontynuować podróż. Cel – stacja „Minami-Urawa” w mieście Saitama.

Keisei Sky Liner oraz Seihin Tohoku Line

Japońskie pociągi nie spóźniają się, są szybkie i, co najważniejsze, klimatyzowane. Na zewnątrz temperatura sięga 33 stopni Celsjusza. Szczęśliwie, przewidując taką sytuacje nałożyłam rybaczki, a nie jeansy. Niestety sandały i wszystkie lekkie buty znajdują się wewnątrz walizki. Już czuję potrzebę zrobienia małych zakupów i postanawiam zakupić kroksy, o których wcześniej słyszałam, że są w Japonii popularne. Przesiadam się w Nippori i znalezienie odpowiedniego peronu sprawia mi trochę kłopotu – nie wiem gdzie dokładnie znajduje się „Minami Urawa”. Zasięgam rady u miejscowej ludności, która dwa razy wysyła mnie na sąsiedni peron i w końcu zapewnia, że następny pociąg dowiezie mnie do celu.

Saitama

Wychodząc ze stacji przeczuwam już nadchodzące drobne załamanie nerwowe – nie mam bagażu, nie mogę się do nikogo dodzwonić, a adres rodziny w Saitamie nie mówi mi absolutnie nic. Dlatego przy wyjściu zgadzam się otrzymać paczkę chusteczek wraz z reklamą i usadowiwszy się na ławce przy stacji zaczynam cicho szlochać próbując ponownie zadzwonić do mojej „rodziny zastępczej”. Oczywiście, zaznajomiona z zasadami japońskiej etykiety nie wydmuchuję nosa publicznie, a jedynie lekko ocieram go kantem chusteczki. Wreszcie udaje mi się połączyć z wybranym numerem. Słyszę w słuchawce łagodne „moshi, moshi?” i przedstawiam się, oraz staram się wytłumaczyć gdzie dokładnie jestem. Głos w słuchawce oznajmia, że zaraz przybędzie i żebym jeszcze chwile zaczekała. Ok 10 minut później przed moim obliczem staje 38-letnia japonka z 4-letnia dziewczynką uwieszoną na jej ręce. To Rie-mama i Yuko, członkinie mojej „host family” składającej się jeszcze z ojca Shinnichiro oraz 8-latka o imieniu Kai. Staram się wytłumaczyć brak walizki („rosuto baggu”) i szczęśliwie Rie-mama mnie rozumie. Przed dojechaniem do domu udajemy się do supermarketu gdzie zakupuje kroksy i parę innych niezbędnych rzeczy. Yuko trochę się mnie boi, ale szybko przełamuje lody rozmową o pokemonach, za którymi dziewczynka przepada.

Dom

Dom jest dwupiętrowy i przytulny, a obiad smaczny i sycący. Bawię się trochę z Yuko, rozmawiam z Rie-mamą oraz rozpakowuje skromny plecak. Mój pokój to chyba najbardziej typowo japońskie pomieszczenie w domu (nie licząc łazienki). Jako jedyne wyłożone jest tatami i posiada przesuwane drzwi. Koło 11 w nocy z pracy wraca Shinichiro. Jest wesoły, i choć nie mówi po angielsku stara się wrzucać zagraniczne słowa do rozmowy abym lepiej rozumiała kwestie biletów pociągowych i karty SUICA. Jutro idzie wraz z kolegami z pracy na golfa. Ja natomiast w końcu idę spać.

Piosenka zasłyszana w samolocie:

Behold, sunday 183!

2010-08-29T09:32:43Z

Indiańska ośmiornica walcząca z wielorybem. Znaleziona przeze mnie na ścianie portowego magazynu w indiańskiej wiosce Alert Bay, na Vancouver Island.- P.
Ten pierwszy:
* Na kolejnej edycji październikowego Międzynarodowego Festiwalu Komiksu w Łodzi, ukaże się najpewniej parę komiksów. Jednym z nich będzie „Och – Przygody Gentlemańskiego Barbarzyńcy” Jacka Kuziemskiego. Autora możecie kojarzyć z bloga pełnego ilustracji władców Polski.

* „Zombies ate my baby” to całkiem sympatyczny komiks internetowy Błażeja Kurowskiego o młodych kobietach radzących sobie z nieumarłymi mężczyznami. Historia toczy się swoim nieśpiesznym tempem, gdy wtem! okazuje się, że powstaje iphonopadowa gra na podstawie ZAMB. Może na zwiastunie nie prezentuje się specjalnie zachwycająco, ale fakt istnienia należy odnotować.

* Kilka fajnych alternatywnych plakatów filmowych, zwłaszcza ten to „Let the right one in”.

* Z kim randkować, a z kim nie? Pytanie odwieczne i wiecznie aktualne, całe szczęście internet przynosi następującą rozpiskę. Teraz wszystko jest jasne i proste, niczym relacje damsko-męskie.

* Co prawda to tylko projekt, ale pomysł na słupy wysokiego napięcia w kształcie wielkich ludzki postaci jest super. Nawet bardziej, niż Pizza Burger, który wywołuje dreszcze przerażenia.

* Pod linkiem znajdziecie pierwszą część jednego z najśmieszniejszych meczy „StarCrafta 2″ jakie ostatnio oglądałem. Nie wiem co bardziej mnie bawi – to co dzieje się na ekranie, czy hermetyczność żartu. Tak czy siak, polecam.

Ten drugi:
Ø Jeśli ktoś z Was chciałby sobie urządzić seans filmowy z kluczem, to polecam ciekawe zestawienie filmów (ok, książki też są) dotyczących zagłady ludzkości. Niekompletne, nie do końca na serio, ale parę ciekawostek można wyłowić.

Ø Joss Whedon, zwany też „Bogiem” albo „Tym, co mu jeden serial wyszedł”, rozgadał się o filmowych „Avengers”. Co daje nadzieję, że wyjdą lepiej, niż „Fantastyczna Czwórka”. Chyba ciężko jest zrobić coś gorzej.

Ø Przeglądając ostatnio „ulubione” na YouTube zorientowałem się, że chyba nigdy nie dałem tu tego starego jak internet wideo. Fani Danziga docenią dowcip. A jak nie, to może chociaż wszechobecne krągłości Shakiry.

Ø It’s a bird! It’s a plane! It’s sweet! Dosłownie i w przenośni – aż szkoda jeść.

Ø Nie mając pomysłu na zajawkę rapowego kawałka o Facebooku, pozostawiam ocenę Wam.

Ø Ok, stało się, urzeczywistniła się kolejna wizja twórców popkultury. Pewna rodzina zbudowała podwodny pokój pod jeziorem Nevada. Dobrze, że nie nazwali go Rapture, to byłoby za duże drgnięcie mocy.

Ø Co tydzień przeglądam newsletter od Instructables, zastanawiając się, czy kiedyś znajdę odrobinę czasu na zrealizowanie któregoś z ich projektów. Może ktoś ma go więcej i porwie się na steampunkowe gogle? Dwie pary poproszę.

Ø Moja miłość i zainteresowanie tabletami nie słabnie, chociaż pozostaje platoniczna, bo iPad nie okazał się odpowiednim kandydatem. Jeśli ktoś, podobnie jak ja, nadal szuka swojego ideału, to polecam przyjrzenie się bliżej Adamowi, z jego ekranem Pixel QI i chipsetem NVidii na pokładzie. Wspominam o tym, bo wreszcie pojawiły się konkrety dotyczące daty wypuszczenia na rynek i ceny. Fakt, że Adam był ciut atrakcyjniejszy, gdy miał jeszcze działać na Androidzie, ale skoro twórcy postawili na własny system operacyjny, to życzę powodzenia. Szukają programistów aplikacji, anyone?

Ø Którejś niedzieli ośmieliłem się powątpiewać, że ktokolwiek sprowadzi serialowe „Zywe Trupy” do Polski. A tu, proszę, niespodzianka…

Ø W tym samym serwisie mój wzrok prześlizgnął się po newsie o tym, że Brad Pitt zagra w ekranizacji „Red Dead Redemption”. Kto wpadł na to, by to ekranizować? No i jeszcze po tym, że Sir Sean Connery przechodzi na emeryturę, co budzi mój prawdziwy żal.

Ø Co się dzieje, fanowska parodia „Gwiezdnych Wojen” zdobywa nagrodę Emmy!

W dziale muzycznym „Round the moon” zespołu Summercamp, na który natrafiłem dzięki poniższemu fanowskiemu teledyskowi. Kadry pochodzą ze szwedzkiego filmu pt. „En kärlekshistoria”. Jeżeli uroda Ann-Sofie Kylin przykuła Waszą uwagę i czujecie się dziwni z faktem, że patrzycie na piętnastolatkę, to dla równowagi możecie sprawdzić, jak wygląda teraz.

Torpedo tom 3 i po części także drugi

2010-08-27T21:32:05Z

Blisko rok temu, pisząc na temat pierwszego „Torpedo” powątpiewałem, czy wydawnictwu Taurus uda się sprowadzić na polski rynek pozostałe części cyklu. Jak widać, czytelnicy okazali się łaskawi, bo do sprzedaży trafił już trzeci, z czterech, tom pełen gangsterskich historii. A ja powoli przestaję rozumieć, o co w nich chodzi.

Na pierwszy rzut oka niewiele się w „Torpedo” od tego pierwszego tomu zmieniło. Luca Torelli nadal jest cwanym draniem, który na ogół dostaje to co chce, rzucając przy tym nie do końca poprawnym powiedzonkiem. Jednakże serwowany przez Enrique Sancheza Abuli’ego czarny humor tych historyjek zaczyna mnie coraz bardziej męczyć.

Gdzieś na przestrzeni kolejnych dwóch tomów moja sympatia dla sprytu Torpedo ulotniła się i stał się draniem, którego nie jestem w stanie polubić. Gdy przez cały seans „Tarzana” znęca się nad swoją ofiarą, nie mam pojęcia, po co. Podobnie, gdy każe wypić bukmacherowi truciznę. Od czasu do czasu oczywiście noga mu się podwinie i ktoś wystrychnie go na dudka, ale trudno powiedzieć, abym czuł z tego powodu satysfakcję.

Wydaje mi się, że moje pogłębiające zniechęcenie względem komiksu Abuli’ego i Berneta bierze się z pokładów przemocy wobec kobiet jakie można znaleźć na jego stronach. Przedstawiona jest w wyjątkowo bezrefleksyjny sposób, a miejscami wręcz w jak najbardziej atrakcyjny i zachęcający.

- Ale przecież Torpedo jest takim samym draniem względem facetów jak i babek, więc czego się czepiasz?

Być może, ale przemoc pomiędzy facetami w jakiś sposób mieści się w ramach gangsterskiej opowieści – większość z nich jest takimi samymi mętami jak Torpedo i dostają po prostu za swoje. W przypadku kobiet, jeśli jakaś pojawi się w kadrze, to zazwyczaj po to, aby zaraz dostać po twarzy i/lub stać się ofiarą gwałtu. Czasem zbiorowego. Na dodatek rysowane są one bardzo kusząco, a ich pełne piersi i pozostałe krągłości są jak najbardziej widoczne także w scenach przemocy. Gwałt na kobiecie uchodzi w tym świecie praktycznie bez kary – ja rozumiem, że jest to świat brudny i należący do twardych mężczyzn, ale „Torpedo” to żaden dokument, raczej hiper-męska fantazja o kapeluszach i byciu zimnym draniem.

Porównywanie komiksu Berneta i Abuli’ego do „Rodziny Soprano” jest trochę niesprawiedliwe, w końcu to zupełnie inne medium i czasy, ale tam kobiety równie nie miały lekko, także często kończyły tragicznie, ale rzadko kiedy było to przedstawione w tak rozrywkowy sposób jak tutaj. A może wręcz fetyszyzujący. Od czasu do czasu to nic złego, ale jak dla mnie autorzy przesadzili z proporcjami i przekroczyli granicę, do której tego rodzaju motywu były „fajne”.

Szczytowym momentem dla mojego niezrozumienia intencji autorów jest szczegółowe przedstawienie kazirodczego gwałtu jakiego dziadek Torpedo dopuszcza się na swojej córce. Po przeczytaniu tego fragmentu długo się zastanawiałem, po co właściwie to było. Żeby pokazać, jakie życie na Sycylii było ciężkie? Raczej nie, bo cała historyjka ma dosyć gorzki, humorystyczny wydźwięk i nie skłania do głębszej refleksji niż „ah, życie”.

Nie bardzo rozumiem do czego to ma służyć, jakie emocje wzbudzić, poza złośliwym rechotem nad właściwym miejscem dla kobiety. Jedyna twarda babka w tym komiksie, która jest w stanie z Torellim zadrzeć i ujść z życiem, Susan, pojawiła się zaledwie dwa razy, też przy okazji potrząsając nagimi piersiami. W końcu jest prostytutką/tancerką, kimże innym.

Gdzieś, w pewnym momencie, kreślona grubą kreską stylizacja tych historii przestała być dla mnie strawna. Zaburzono równowagę i Torpedo stał się po po prostu męczącym bucem. Szkoda.

28 sierpnia dniem Publicznego Czytania Komiksów

2010-08-25T13:53:43Z

Jak się okazuje 28 sierpnia jest Światowym Dniem Publicznego Czytania Komiksów, czyli dobrą okazją dla tych, którzy komiksów publicznie wstydzą się czytać (jak niegdyś człowiek znany jako Łukasz Babiel), do tego aby komiksy publicznie poczytać. Ja się nie wstydzę, ale rozumiem, że są tacy, którzy mają opory. To dobra okazja aby je przełamać!

Polskie Stowarzyszenie Komiksowe postanowiło jednak nadać akcji dodatkowy kontekst, jakim jest cichy protest przeciwko wprowadzeniu 8 proc. VAT-u na książki. Bo komiksy, jak wiecie, także się czyta, więc dla rządu to bez różnicy, podatek również obowiązuje. Czy też raczej dla UE, która już trzy lata temu wyznaczyło 2010 rok jako koniec okresu przejściowego. Więc to w sumie średnie zaskoczenie.

Bez względu na to, czy zamierzacie protestować pod Sejmem, czy też po prostu chcecie się poobnosić ze wstydliwą komiksowością w świetle zawistnych ludzkich spojrzeń, to proszę bardzo, okazja jak znalazł. A nuż spotkacie kogoś w komunikacji miejskiej lub w parku z komiksem w dłoniach, wymienicie porozumiewawcze spojrzenia i tak dalej. Niech nas zobaczą.

A, i jeszcze w rozwinięciu ulotka sobotniej akcji podsejmowej:

Niedziela 182

2010-08-15T12:16:32Z

Balonowe rzeźby Jasona Hackenwertha

* Najważniejszy nius tego weekendu: lato nadal śmierdzi, serio, weź się w garść lato.

* Szok i niedowierzanie, będzie kolejny zeszyt z przygodami Wilqa. Ma już nawet okładkę.

* Będzie też trzeci tom świetnego „Torpedo”. Są już nawet przykładowe plansze, pełne czerni, bieli, pistoletów i kobiecych piersi.

* Biżuteria w kształcie papuzich flaków. Cóż dodać.

* Pamiętacie na pewno „Canabalt”, świetną flashówkę, która przebojem podbiła serca graczy w zeszłym roku. Jeśli jesteście ciekawi, kto stoi za jej powstaniem, obejrzyjcie poniższy materiał.

* Tymczasem Hobbiton został ostatecznie podbity przez owce.

* Tron dla rowerzystów, czyli opony z wmontowanymi ledowymi lampkami. Na zdjęciach wygląda to lepiej niż na trójwymiarowej prezentacji.

* Bardzo trójkątny film animowany. Warto abyście przeznaczyli kilka minut na jego obejrzenie.

* A i jeszcze zabawna reklama „Expendables”. To jest „Niezniszczalnych”. Chryste.

* Cock Sparrer to jeden z tych punkowych klasyków których prawie, że nie znam, bo słuchałem innych punkowych klasyków. Naukę zawsze dobrze jest więc zacząć od coverów, choćby tych w wykonaniu Cunt Sparrer. Widzicie pewną prawidłowość.

Niedziela 181

2010-08-08T10:40:37Z

* Pod koniec września nakładem Mroja Press ukaże się druga część „RG”, opowiadającego o znojach i trudach pracy we francuskiej policji. Pierwsza część była świetna, więc jeśli nie czytaliście, to nadróbcie zaległości.

* We wrześniu ukaże się też czwarty, ostatni tom „Loveless”, czyli tak naprawdę druga połowa tomu trzeciego, który został rozbity po to Polska właśnie. Blackwater, zawsze jest jakieś Blackwater.

* Zawsze chciałaś/eś rysować komiksy, ale nie wiedziałaś/eś jak? Teraz, dzięki Internetowemu Poradnikowi Komiksowemu już wiesz. Albo kiedyś się dowiesz, jeśli tylko pojawi się większa ilość materiałów.

* Z kolei na The Comic Roids Project poczytacie wywiady z różnej maści komiksowymi ludźmi. Na razie jest dostępna krótka rozmowa z Tonym Sandovalem.

* Niesamowite, ale w tym roku nie trzeba będzie się wstydzić komiksu wydanego z okazji darmowego dnia komiksu. Będzie to dobrze znany „Samolot”, który za darmo możecie przeczytać już teraz. Po polsku lub angielsku.

* Przy całym zamieszaniu wokół kolejnych zwiastunów „Marvel vs Capcom 3″, gry, która jak cała reszta bijatyk niewiele mnie obchodzi, warto zatrzymać się nad długaśnym obrazkiem mieszającym postacie z uniwersum Marvela z Megamanem. Te sprite’y nigdy się nie zestarzeją.

* Link z cyklu „tak, widzieliście to, ale pewnie nie dość wiele razy”: najnowsze gry po postarzającej kuracji.

* „Tower of Heaven”, którego mogliście kiedyś nie chcieć ściągnąć, zostało udostępnione we flashowej wersji. Uwaga, wysokie stężenie frustrującego skakania.

* W ramach obowiązkowego gwiezdnowojennego linka, zestawienie wszystkich wypowiedzianych przez Chewbaccę kwestii w „Nowej nadziei”.

* Już chyba kiedyś dawałem tutaj ten kawałek, ale nie szkodzi:

Incepcja

2010-08-02T22:11:37Z

„Incepcja” to jeden z tych filmów, o których wiedziałem, że będą ciekawe, wysłuchałem kilku opinii znajomych, ale jakoś ominęła mnie cała fala pałowania się, jakim wspaniałym dziełem będzie. Do kina poszedłem bez większych oczekiwań, obejrzałem, wyszedłem i dowiedziałem się od innych znajomych, lub znajomych ich znajomych, że właśnie obejrzałem kamień milowy w historii kina. Że co?

Bardzo trudno jest pisać o tym, co nie podobało mi się w „Incepcji” bez rozwodzenia się nad zakończeniem, więc jeśli jeszcze nie oglądaliście i zastanawiacie się, czy warto zapłacić za bilet do kina, to odpowiadam: pewnie, warto. Obsada jest znakomita, postacie ciekawe, pomysł na złodziei nurkujących do snów aby wykraść informacje znajdujące się w podświadomości interesujący. Nie czytałem „Ubika”, więc nie mam pewności, czy można też użyć określenia „świeży”. Do tego dochodzą efekty i tzw. „wizja świata”, która jest po prostu ciekawa.

Tak też, przekonajcie się sami, na własnej skórze, bo na pewno będzie się o tym filmie sporo mówić. Trochę jednakże na wyrost. A jak już obejrzycie, to czytajcie dalej.

Dlaczego więc „Incepcja” wydaje mi się przesadzoną głupotką?

Mamy więc dwuznaczne, dające się interpretować na wiele sposobów zakończenie. Czy Cobb wybrał rzeczywistość, w której szczęśliwie udało mu się zdobyć dostęp do dzieci, czy jednak się poddał, przegrał, wybrał sen, gdzie mógł sobie szczęśliwą rodzinę po prostu wyśnić?

To, że zakończenie daje się interpretować jest oczywiście zaprawdę godne, sprawiedliwe i chwalebne w dzisiejszych jednoznacznych czasach, ale na mnie nie zrobiło wrażenia. Głównie dlatego, że z miejsca odczytałem je jako potwierdzenie tego „że to wszystkie się przecież Cobbowi śniło”, co jest zgrabnym wytłumaczeniem dla wszystkich mielizn i dziur scenariusza „Incepcji”.

Na serio jedynym sposobem aby Cobb mógł zobaczyć swoje dzieci był jego przyjazd do Stanów? Dziadkowie nie mogli wywieźć ich do Europy, zwłaszcza, że Cobb Starszy pracował w Paryżu jako wykładowca, więc nie jechaliby w nieznane? Na serio trzeba było włamywać się do podświadomości Fischera, aby zasiać mu myśl o chęci podziału firmy? A czemu nie skłonić go do wybicia całej rady nadzorczej i pogrążyć koncern w chaosie? Dlaczego wreszcie aby uratować Saito Cobb zanurzał się jeszcze głębiej w sen swój?

Okej, to metafora. „Incepcja” tak naprawdę nie jest filmem o grasujących w podświadomości złodziejach, tylko opowieścią o stracie i niemożności pogodzenia się z nią, eskapizmie i miłości aż po grób. Tyle, że jak na film o miłości, to za dużo w nim przesadzonych scen akcji, a jak na film sensacyjny za dużo w nim dziur i nieprawdopodobieństw. A pisząc „nieprawdopodobieństwa” nie mam oczywiście na myśli faktu, że opowiada o ludziach zanurzających się w czyjeś sny.

„Incepcja” jest przesadzona, co samo w sobie nie jest złe, ale nie wiem za bardzo do czego w tym wypadku przesada miała służyć. Jakby cały film powstał dla dwóch momentów: zginania miasta przez Ariadne i walki w przekręcającym się korytarzu. Sekwencje w śniegu to już wielki skok przez rekina, a groza uwięzienia w Limbusie zamiast mrozić wywoływała skojarzenia z witryną Zombo.com. W końcu tam też wszystko jest możliwe.

poniedziela (po dziesięciokroć pełnoletnia)

2010-08-29T08:49:28Z

Ø Rasterbator ma nie tylko fajną nazwę, Rasterbator może powiększyć i zrasteryzować zdjęcie, by dało się je powiesić na ścianie. Jak to dokładnie działa wyjaśnia ochotniczka z serwisu Sucide Girls. A jak już na nim będziecie, zwróćcie uwagę na widget po prawej stronie: „COMICS WE HEART”.

Ø Gwiezdnowowojenny toster, który przeciągnie wasze grzanki na ciemną stronę mocy już widzieliście na Motywie. Idąc tym tropem – można całą kuchnię wyposażyć w odpowiednie gadżety.

Ø „Starcraft” inspirował, „Starcraft II” inspiruje podwójnie – a twórca tego wideo miał dużo wolnego czasu i klocków Lego.

Ø Dałbym głowę, że Remi Gaillard już kiedyś gościł na Motywie. Ale może widziałem go gdzie indziej – jeden z jego filmów ma ponad 14 milionów wyświetleń, więc to całkiem możliwe. Remi lubi przebierać się za Pac-Mana i jeździć gokartem w stroju hydraulika. Uważajcie na niego, jak będziecie w Paryżu.

Ø A przy okazji oglądania wyczynów Remiego trafiłem na ciekawy film – „Mario: Game over”. Mario, prawdziwe życie, tytuł mówi wszystko. A obejrzeć i tak warto.

Ø Odrobina sztuki ulicznej, która sprawi, że z lekką obawą przejdziecie chodnikiem.

Ø „10 powodów, by nie grać w Starcrafta II” wrzucam tylko jako zbędną ciekawostkę, którą i tak pominiecie. I ciekaw jestem reakcji Konrada.

Ø Pojawiły się dwa trailery Thora – filmu i gry. Ten pierwszy już zniknął z sieci – ciekawe czy ma to coś wspólnego z faktem, że był kiepski i wiał plastikiem, niczym „Xena” na Polsacie. Ten drugi jest gorszy od pierwszego. Gra na razie nie wygląda, ale obawiam się „Iron Mana 2″ z podmienionym bohaterem – w dodatku „Thora” robi to samo studio. Odynie, pomiłuj!

Ø Z kolei czterominutowy zwiastun serialu „Żywe Trupy” (tak sobie beztrosko tłumaczę, jakby ktoś miał zamiar to sprowadzić do Polski), to pełen wypas i zombie. Chociaż to wersja nagrywana iPhonem spod pachy przez szczelinę w koszulce.

Ø Haku podesłał mi zaskakującą wieść – na YouTube można grać w węża. Faktycznie.

Ø Jon Lajoie chyba wie, dlaczego ostatnio mało piszemy na Motywie. Jak tylko zamówimy sobie jego produkt, powinno nam się poprawić.

Animator 2010 – the best of

2010-07-26T09:22:18Z

Festiwal Animator odbywający się w Poznaniu jest obecnie największą imprezą poświęconą animacji w Polsce – jej program obfituje w różnego rodzaju retrospektywy, zarówno poszczególnych autorów jak i tematyczne, filmy dla dzieci, projekcje z muzyką na żywo, i oczywiście, konkursowe krótkie metraże. Wyniki konkursu ogłaszane są podczas gali zamykającej festiwal, a zwycięzca, zdobywca „Złotego Pegaza” otrzymuje 60 000 złotych (brutto). Dzisiejszy tekst jednak nie przybliży wam profilu tegorocznego szczęściarza, ani nie streści co działo się ciągu tygodnia trwania festiwalu. Zamiast tego, proponuje subiektywne „best of”, czyli filmy, które zwróciły moją uwagę i zostawiły z uśmiechem na ustach lub wyrazem głębokiej zadumy na twarzy. Niektóre zaprezentowane zostaną w całości, a w przypadku reszty będzie musiał wystarczyć sam trailer, i nadzieja, że dane animacje znajdą się kiedyś na zbiorczym DVD…

„Simon vagyok” czyli „Jestem Simon” – film konkursowy, zdobywca drugiego miejsca

Autorka: Tunde Molnar (Węgry)
Pełen czas: 11 minut 30 sekund
Oto produkcja, która wyróżniała się nie tylko na tle swojego zestawu, ale także wszystkich filmów konkursowych. Animowane ostrą kreską, kontrastowe i nowoczesne „Simon vagok” przedstawia życie i myśli psa, tytułowego Simona, który wraz z towarzyszami ściga się codziennie na łąkach by następnie z rozpędem przeskoczyć głęboki wąwóz. To dla bohaterów już prawie rytuał, ale co stanie się jeśli jeden z nich nie pokona przepaści?

„Millhaven” – film konkursowy, wyróżniony

Animacja: Bartek Kulas
Muzyka: utwór autorstwa Nicka Cave’a „Przekleństwo Millhaven” w wykonaniu Katarzyny Groniec
Pełen czas: 6 minut 50 sekund
Nastrojowa i mroczna interpretacja „Przekleństwa Millhaven”, opowiadająca o miasteczku, w którym zdarzają się dziwne i makabryczne „wypadki”. Główna bohaterka, Loretta, powoli wtajemnicza widza w problemy Milhaven, ciągle powtarzając „nie znasz dnia ani godziny, tylko Bóg je zna”. Jak 15-latka radzi sobie z takimi sytuacjami? Na uwagę zasługuje najlepsze chyba polskie wykonanie utworu Nicka Cave’a, które w trakcie trwania animacji nabiera powagi i szaleństwa zarazem.

„Big Bang Big Boom”- film konkursowy, zdobywca trzeciego miejsca i nagrody publiczności

Animacja: BLU (Włochy)
Muzyka: Andrea Martignoni
Jedyny w swoim rodzaju BLU znów zachwyca filmem zrealizowanym dzięki hektolitrom farby i ogromnemu nakładowi pracy. Tym razem animacja zamknięta jest klamrą kompozycyjną i opowiada o ewolucji, na murach, w śmietnikach, na plaży i w opuszczonych domach różnych miast świata. Pomysłowość autora nie zna granic, i oby nie znał ich również jego zapał i cierpliwość.

„Fard” czyli „Pod Powierzchnią” – film konkursowy

Autorzy: David Alapont, Luis Briceno (Francja)
Bardzo zgrabnie i płynnie przedstawiona opowieść człowieka, który żyje w świecie wręcz idealnym. Niestety „pod powierzchnią” idealności czają się mroczne i dziwne sekrety, którym bohater będzie musiał sprostać. Prosty dizajn oraz jakość animacji sprawiają, że ta, odrobinę znana już publice, fabuła nabiera tu nowych wartości.

„L’Homme Qui Dort” czyli „O człowieku który spał” – film konkursowy

Autorka: Ines Sedan (Francja)
Pełen czas: 11 minut 20 sekund
Oto historia miłości, przywiązania i nowej znajomości. Główna bohaterka żyje wraz z mężczyzną, który nigdy się nie budzi. Jej świat składa się z rutyny i tęsknoty, a staje na głowie kiedy do miasta przybywa grupa taneczna i przystojny nieznajomy grający na flecie. Całość utrzymana jest w nastrojowej, przyjemnej sepii.

„Zhila-bila mucha” czyli „Była sobie mucha” – film konkursowy, kategoria dziecięca, wyróżniony

Autorka: Alena Oyatieva (Rosja)
Mgielny, wręcz klaustrofobiczny w swych malarskich tłach obraz opowiadający o przetrwaniu, przemijaniu, dorastaniu i nauczaniu. A wszystko to w życiu jednej małej muchy oraz jej mentora. Ścieżka dźwiękowa zapada w pamięć i świetnie komponuje się z obrazem.