เมื่อก่อนได้ยินคำว่า “วินโดว์ ไม่เสถียร” ดูเป็นเรื่องปกติ อันไหนไม่ “เสถียร” ก็หาอันอื่นมาลง ทั้งๆ ที่ มันก็คืออันเดียวกันนั่นแหละ แต่ปรับแก้โน่น นั่น นี่ ลองย้อนดูตัวเราเองบ้างหรือป่าว ไอ้ที่โทษว่ามันไม่เสถียร อย่างงั้น อย่างงี้ เราใช้เป็นหรือป่าว? เราศึกษามันมาแค่ไหน?

ผมเองนับว่ายังโชคดีที่เกิดมาทัน Windows 3.1 จอเขียวๆ แต่แค่ได้เห็นเท่านั้นละครับ ตอนนั้นไม่กล้าจะจับต้องหรือทำอะไรกับมัน เพราะ “เราไม่เป็น” จนได้เรียนตั้งแต่ Windows 95 ที่ยังต้องใช้แผ่น Floppy Disk ใส่เกมส์ไปเล่นทุกวัน แล้วอีไวรัสสมัยนั้นมันก็มีแล้ว ทำให้ติดกันไปทั่วทั้งห้อง Anti-Virus สมัยก่อนก็ไม่ต้องบอกครับว่ามีเจ้าไหน ที่คนรู้จักกันดีก็คือ McAfee เหอะๆ ช่วยไรไม่ได้เลย ถ้าเราไม่ Scan มันก็จะไม่เจอไวรัสครับ เมื่อก่อนมันไม่ได้ทำให้เป็น On-Demand Scaning ต่อมาก็ใช้ Windows 98 ช่วงนี้เริ่มมีเกมส์คอมพิวเตอร์เข้ามามากมาย ตั้งแต่ Red Alert, Battle Realm, Counter Strick, และอีกมากมาย ซึ่งเพราะไอ้เกมส์นี่แหละ ทำให้เราต้องลง Windows ใหม่บ่อยๆ เป็นเพราะมันต้อง Crack หรือบางทีเราลบออก แล้วมันดันดึงไฟล์ในเครื่องออกไปด้วย บ้างครั้งมันก็เข้ามาติดตั้งและแก้ไขไฟล์ในระบบ ทำให้มันใช้งานไม่ได้ เหอะๆ

ครั้งแรกที่ลง Windows ผมยังจำได้ ใช้เวลาหลายชั่วโมง เนื่องจากตอนนั้นอาศัยครูพักลักจำ มีน้าที่เขาเก่งคอมแถวบ้าน เขาจะมาลง Windows ลงเกมส์ให้บ่อยๆ ผมเลยอาศัยดูเขา แล้วลองทำเอง ก็มั่วอยู่หลายที มีทั้งแบบลงซ้อนกัน 2 ตัวบ้าง format ผิดบ้าง ไม่ได้สร้าง Partition บ้าง ก็ให้ถือซะว่ามันเป็น “ครู” ของเรา ที่ได้ให้วิชาความรู้และประสบการณ์แก่เรา จนมาถึง Windows ME ก็ได้ใช้อยู่ไม่นาน ก็ปรากฏ WindowsXP ขึ้นมา ทำให้โลกประจักษ์แล้วว่า นี่แหละเป็น Windows ที่เจ๋งสุดๆ Interface สวยงาม และทันสมัยมากๆ ต่อมาก็ตามไปด้วยปัญหามากมาย ทั้ง Virus, Registry, file sytem, Security ที่มันมากมายก่ายกอง แต่เขาก็มีระบบ System recovery นะ ที่เอาไว้มีเด็กมือซนมาเล่นลบไฟล์ในเครื่อง เราจะได้ Recovery กลับมาได้

สารภาพตามตรงเลยว่า ผมเคย Recovery ไม่ถึง 5 ครั้งในชีวิต พอเราลองแล้ว รู้แล้ว ว่ามันก็ไม่ได้ดีไปกว่าการที่เรา Backup File ไว้ที่อื่นเลย แถมสิ้นเปลืองพื้นที่อีกต่างหาก ตอนนั้นผมใช้ Windows เริ่มทนขึ้น เริ่มทนในที่นี้หมายถึง ผมไม่ต้องลงใหม่บ่อยๆ ไม่ต้องลอง ว่าตัวนั้นดีไม่ดี พอนึกอย่าล้างเรื่องซักทีก็ ลงใหม่ ง่ายดายใช่มั้ยครับ

แต่พอช่วงหลังที่ผมรับงานส่วนตัวมากขึ้น เราต้องใช้โปรแกรมเฉพาะมากขึ้น ต้องติดตั้งและปรับตั้งการใช้งานให้มันทำงานได้ ต้องมี Favorite มี Bookmark มีการตั้งค่าต่างๆ มากมายไว้ในเครื่อง ตรงนี้เองที่ทำให้ผมใช้ Windows ได้นาน มันทำให้เราฝึกที่จะ “ดูแลรักษามัน มากกว่าพามันไปซ่อม” ตอนนั้นผมก็รับลงโปรแกรมด้วย เครื่องที่ยกมาแต่ละอย่างผมเห็นแล้วยังอดหัวเสียไม่ได้ ว่าร้านมันลงมาได้ยังไง โปรแกรม 1 โปรแกรม แต่ตัวแถมเป็นร้อย คนเราอะนะ มันสัจแต่ว่าจะคลิก Next ท่าเดียว จนไม่รู้เลยว่า มันให้เราติดตั้งอะไรบ้าง แล้วร้านเองก็ Ghost มาเกือบทั้งนั้น ซึ่งมันก็สะดวกสำหรับเขา ผมเองก็ Ghost นะ แต่ Ghost แต่ Windows เพียวๆ จะได้ไม่เสียเวลา ส่วนโปรแกรม ผมจะมาเลือกลงทีหลัง เพราะว่าแต่ละคนมันใช้งานไม่เหมือนกัน เห็นแล้วอยากเอาระเบิดไปปาร้านเสียจริงๆ มันมักง่ายเกินไปหรือป่าว ที่เอาขยะมาใส่เครื่องให้ลูกค้าแบบนี้?

จนมาวันนี้ ผมลง Windows 7 ที่ใช้อยู่ ก็เกือบ 3 ปีแล้วครับ แล้วอัพเดทเป็น SP1 เมื่อต้นปีก่อน ถามว่าทำไมผมใช้ได้นาน คงไม่ต้องตอบคำถามข้อนี้ เพราะผมได้กล่าวไปหมดแล้ว ซึ่งเหตุผลของผมคงพอที่ผมจะใช้มันไปจนกว่าต้องเปลี่ยนเครื่องใหม่ หรือต้องขยายกิจการออกไป ให้มันไม่ไหวจริงๆ ผมคงต้องมีทางเลือกที่ดีกว่านี้

ทีนี้ เราคงทราบกันแล้วว่า ที่ว่ามันไม่เสถียรน่ะ คืออะไร?

Share and Enjoy

จากการเรียนรู้ในวันนี้ทำให้ผมรู้ว่า Users คือสิ่งมีชีวิตที่เราต้องเรียนรู้และใช้ชีวิตอยู่กับมันให้ได้มากที่สุด คุณอาจจะยังรู้จักคำนี้ไม่ดีพอ หากคุณไม่ได้ทำงานเป็น Support, Programmer, Developer, System Ayalysis หรือทำงานเกี่ยวกับระบบคอมพิวเตอร์ หรือ อะไรก็ตามที่เป็นตัวสินค้า ที่ต้องมี “คู่มือใช้งาน” ไม่เว้นแม้กระทั่งเครื่องใช้ไฟฟ้าตามบ้านเรือนทั่วไป?

จากที่ผมเคยประสบพบเจอกับ Users มาไม่มากนัก ผมค้นพบสิ่งหนึ่งที่ User ทั้งหลาย สร้างปัญหาให้กับเราอย่างมาก นั่งคือ “ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์” หรือ “ความไม่รู้” ถ้าพูดกันง่ายๆ ว่า ผู้รู้ย่อมไม่ผิด ผมเองกลับโต้แย้งในข้อนี้ว่า คุณผิดตั้งแต่คุณไม่รู้แล้ว… และหนำซ้ำด้วยความที่ไม่รู้ กลับไม่ขวนขวาย ไม่พัฒนา เพื่อให้รู้ในสิ่งที่ควรจะ หรือ จำเป็นต้องรู้

จะว่าเรารู้มากกว่าเขา มันก็ใช้ได้ในเฉพาะด้าน ผมเองมีอาชีพเป็น Developer ซึ่งถ้าพูดกันง่ายๆ เราก็เป็นอาชีพเฉพาะทาง ที่คนส่วนใหญ่เขาก็ไม่ได้รู้เท่าเรา การสือสารกับระหว่าง “เรา กับ ลูกค้า” ก็อาจจะมีข้อผิดพลาดได้ เช่น เราเขียนเลข 6 ลูกค้าอาจจะบอกว่า 9 ซึ่งมันก็ต่างมุมมอง ต่างสถานการณ์กัน ประสบการณ์ที่เคยเจอๆ มาก็มีเยอะ อาทิเช่น

ผมสงสัยว่าทำไม User ที่ทำงานของผม เขาต้องตั้งหน้าหลักไว้เป็น Google จนมาเห็นภาพกับตาตัวเองว่า เขาจะต้องคีย์ข้อมูลให้กับหน่วยงาน ๆ หนึ่ง ซึ่งเป็นส่วนกลาง และ url ของเขาก็ตั้งซะยาว เยิ่นเย้อ มีจุด มากกว่า 3 จุดใน 1 domain ?(www.aaaaa.bbb.cc.dd) จะยาวไปไหน ทำให้เวลาที่ User จะเข้าเว็บไซต์ เขาจะใช้วิธีหาจาก google มันก็จะเจอเว็บนี้ขึ้นมาอันดับแรก เกิดวันนึงไม่มี google ขึ้นมาละ จะเกิดอะไรขึ้น?

กับวันนี้สดๆร้อนๆ ผมเจอ User รายหนึ่ง เวลาเขาจะเข้าเว็บอะไร เขาก็จะใช้วิธีนี้เช่นกัน ซึ่งผมเองพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่เขากำลังอธิบาย ว่าเวลาเขาจะเข้าเว็บ พอคีย์เข้าไป เว็บมันก็จะขึ้นมาให้เลือกๆ เป็นรายการ จะเข้าของจังหวัดไหนก็ คีย์จังหวัดนั้น ทำไมเว็บที่ผมทำให้เขาถึงไม่มี??

ผมก็อธิบายไปว่า เป็นเพราะเว็บยังไม่ได้เปิด Google ยังไม่รู้จัก เลยยังค้นหาไม่เจอ ให้เขาพิมพ์ที่ Address Bar! คุณกำลังคิดเหมือนที่ผมคิดมั้ย? ว่าเขาจะเข้าใจหรือไม่ ว่า Address Bar คืออะไร?

ถูกต้องแล้วครับ เขานิ่งไปซักพักหนึ่ง ผมก็อธิบายต่อว่า Address Bar คือส่วนที่เรากรอก URL หรือที่อยู่ของเว็บไซต์ลงไป?? เอาแล้วไง คำว่า Address Bar ยังไม่ทันหาย URL เข้ามาอีกแล้ว ทีนี้ก็งงคูณสองเข้าไปใหญ่

ก่อนหน้านั้นทีนี้ก็ให้เขาพิมพ์ URL เว็บตามที่ผมบอก โดเมนที่จดนี้มันเป็นภาษาไทยครับ เป็น IDN (International Domain Name) คือเราจะจดภาษาอะไรก็ได้ตามใจเรา มันจะมีการเข้ารหัสแบบ Puny Encoder (มเหม่ง.com => xn--72c5ca3b0g2b.com) เมื่อเขาพิมพ์ไปซักพัก เขาก็กลับมาบอกผมว่า เข้าไม่ได้ ผมเองก็ไม่เห็นหรอกครับว่าเขาพิมพ์ไปตรงส่วนไหน หรือพิมพ์ไปยังไง จนเข้าบอกว่าเข้าไมได้ ยังไงก็เข้าไม่ได้ ผมจึงถามแบบซื่อๆเลยว่า ตรง .com พิมพ์เป็นภาษาอังกฤษหรือป่าวครับ? เขาก็บอกว่าภาษาอังกฤษ แต่ก็ยังเข้าไมได้ ผมจึงส่ง URL เว็บเขาให้ทาง Email เขาบอกเปิดได้ แต่ทำไมไม่เห็นชื่อเว็บ “มเหม่ง.com” เห็นเป็น xn-- อะไรก็ไม่รู้ แล้วเขาก็บอกว่า ถ้าพิมพ์มันจะเข้าไม่ได้ แต่ถ้าคลิกจากที่ส่งมา มันเข้าได้

ผมจึงถามต่อไปอีกว่าใช้โปรแกรมอะไรเปิด?

คำตอบที่ได้ก็คือ Google!! ใช่ครับ ผมฟังไม่ผิดเขาบอกผมว่า ใช้ Google เปิด ซึ่ง User ก็ยังไม่เข้าใจว่า ระหว่าง Program กับ Website มันต่างกันยังไง ที่นี้ผมก็อธิบายต่อ เกี่ยวกับโปรแกรม Web Browser (งงฉิบหายเลยทีนี้ มี Web Browser เข้ามาอีก)

ว่าเจ้า Web Browser นั้นเป็นโปรแกรมสำหรับเปิดชมเว็บไซต์ มันจะมี Internet Explorer, Mozilla Firefox, Google Chrome และถามเขาว่า กำลังใช้โปรแกรมอะไรเปิดอยู่ครับ เขาตอบว่า Internet Explorer แต่ก็มี Google Chrome นะ ผมก็เลยให้เขาเปิด Google Chrome ขึ้นมา เพราะอะไรรู้มั้ยครับ? เพราะว่า Chrome มันจะมี Address Bar แค่อันเดียว แต่สำหรับ IE แล้ว หากเขาลง Toolbars โน่น นั่น นี่แล้วละก็ มันจะมีหลายช่องเชียวนะเธอว์

ทีนี้ก็พอจะเข้าได้ละครับ แต่ก็ยังไม่เข้าใจ เขาบ่นว่า ทำไมเว็บเข้ายากจัง แล้วอย่างนี้เวลาคนอื่นจะเข้าก็ต้อง มาพิมพ์อะไรนี่ตรงที่คุณบอกหรอ?

(คิดในใจ) อ้าว….ถ้าไม่มาพิมพ์ตรงนี้แล้วจะเข้าเว็บยังไงละครับพี่น้อง ไม่ใช่เด็กส่งพิซซ่าจะได้เคาะถึงประตูหน้าบ้าน?

ผมก็อธิบายเกี่ยวกับ Google ว่ามันคือเครื่องมือค้นหา แต่เว็บเรายังไม่ได้ลงทะเบียน เขาเลยยังหาไม่เจอ เดี๋ยวพอทำอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วเนี่ย มันจะหาเจอแน่นอนครับ ทีนีเขาก็ดูชิ้นงาน เขาก็บอกว่า ทำไมมีแค่นี้ ทำไมไม่มีเหมือนเว็บอื่น? ตอนที่จะทำ ไม่เห็นยกตัวอย่างเว็บอื่นให้ดูซักเว็บ บอกทำมาๆ พอส่งแบบไปแล้วเขาก็บอกว่า “โอเค” แต่ว่าไม่ได้โอเคกับปาก ฝากบอกลูกน้องมาว่า โอเคแล้ว ผมก็บรรจบทำออกมาสุดฝีมือ อยากให้มันแปลกใหม่ ไม่ซ้ำกับเว็บอื่น ใส่ feature ไปมโหราฬ ดูหรูหราไฮโซเชียว แต่ผลที่ได้คือ เขาไม่เข้าใจว่า เว็บมันงานยังไง เขาไม่เข้าใจว่า ทำไมมีหน้าเดียว เพราะว่าผมทำหน้าเว็บของเขาไม่ให้มันกระพริบหน้า มันจะเลื่อนๆเพื่อเปลี่ยนเนื้อหา นี่ซินะ ที่เขาไม่เข้าใจ ในสิ่งที่เรากำลังนำเสนอ และอาจจะเป็นความไม่เข้าใจกันระหว่าง โปรแกรมเมอร์ กับ ยูสเซอร์ ทั้งหลายแบบในภาพนี้

วิธีที่จะปรับเปลี่ยนให้สองกลุ่มนี้พูดคุยกันได้เข้าใจ ก็คงมีแต่คนที่ทำงานเป็น SA, PM กระมัง ซึ่งเรื่องราวของ User ก็ยังมีอีกเยอะครับ ทุกๆวันที่เราพบเจอกัน มันก็ล้วนแต่อนิจจัง ปัญหาของ User เหมือนปัญหาโลกแตก ที่หา คำตอบไม่ได้ ที่ยังต้องวนเวียนพบเจออยู่ร่ำไปเป็นวัฏจักร ตราบใดที่คนเรายังใช้คำว่า “ไม่รู้” นำหน้า ชาติหน้าก็ “ไม่รู้” อยู่วันยังค่ำละคร้าบบ พี่น้องงงงงง

Share and Enjoy

ก่อนอื่นผมจะเกริ่นก่อนว่าผมได้อ่านบทความของคุณ วิกรม กรมดิษฐ์ เกี่ยวกับจุดอ่อนของคนไทย 10 ประการ?เมื่อได้อ่านแล้วก็ได้คิดว่า ข้อความมันชั่งกระชับได้ใจความเสียจริง ผมเลยอยากเอาความคิดเห็นส่วนตัวมาถอดและอภิปรายเป็นข้อๆ ให้เข้าใจง่ายขึ้นดังนี้ครับ

ต้องบอกว่าประเทศไทยเปิดศักราชปีเสือไม่โสภา เมื่อ ประธานองค์การส่งเสริมการค้าต่างประเทศของญี่ปุ่น (เจโทร กรุงเทพฯ) ระบุว่าไทยอาจไม่เป็นประเทศที่น่าสนใจในการลงทุนเหมือนที่ผ่านมาในสายตาของ นักลงทุนญี่ปุ่น ทำให้คิดถึงความคิดเห็นของ วิกรม กรมดิษฐ์ เจ้าพ่ออมตะนครที่เคยพูดถึง ?จุดอ่อน? ของคนไทยไว้ 10 ข้อคือ

1 . คนไทยรู้จักหน้าที่ของตัวเองต่ำมาก โดยเฉพาะ หน้าที่ต่อสังคม เป็นประเภทมือใครยาวสาวได้สาวเอา เกิดเป็น ธุรกิจการเมือง ธุรกิจราชการ ธุรกิจการศึกษา ทำให้ประเทศชาติล้าหลังไปเรื่อยๆ

กล่าวได้ว่าความรู้ผิดชอบชั่วดีของคนไทยต่ำมากครับ คนไทยส่วนมากยึดตนเองเป็นที่ตั้งโดยไม่สนใจสังคม สิ่งแวดล้อมว่าจะเดือนร้อนเสียดายอย่างไร หน้าที่ของพลเรือนที่ดีคือไม่ก่อความเดือนร้อนวุ่นวายต่อบ้านเมืองต่อสังคม แต่เห็นๆกันอยู่ว่าสังคมไทยทุกวันนี้วุ่นวายขนาดไหน ไม่ว่ารากหญ้าหรือว่าข้าราชการระดับสูงๆ ผู้มีอำนาจหน้าที่บริหารบ้านเมืองก็เป็นไปกันหมด ธุรกิจการเมืองก็แก่งแย่งชิงดี แย่งเก้าอี้ ซื้อตำแหน่ง ข้าราชการก็ขาดคุณธรรม อยากมีอยากได้ซื้อขายตำแหน่งกันเป็นว่าเล่น เป็นระบบที่ฟอนแฟะ คนที่ก่อความเสียหายเดือดร้อนให้บ้านเมืองได้ตำแหน่งบริหารประเทศ ผู้ที่มีหน้าที่ตรวจสอบการทำงาน ก็กลับเล่นเกมส์ของตัวเอง การทุจริตคอรับชั่นก็เยอะแยะไปหมด ถนนผุพงตั้งแต่ยังไม่ส่งมอบงาน วัสดุไม่ตรงเกณฑ์ มีใต้โต๊ะ ไม่รู้ถูกรู้ผิด เข้าข้างญาติมิตรแบบหัวชนฝา สังคมเรามันเป็นระบบอุปถัมภ์มาแต่ไหนแต่ไร ยากที่จะแก้ได้แค่ใครคนใดคนหนึ่ง การศึกษาก็ด้อย เก่งกันแค่ไม่กี่คน เก่งแล้วก็ไม่สามารถทำอะไรได้ สุดท้ายก็เหลวไปกับกระแสหมด ปริญญาเดี๋ยวนี้แทบไม่มีค่า คนเมื่อก่อนร่ำเรียนมายากเย็น กว่าจะจบมาได้ คนเดี๋ยวนี้เสียเงินเสียทองซื้อมา เพื่อหวังกอบโกย โดยไม่คิดถึงคุณภาพของประเทศในภายภาคหน้า ผมดีใจนะที่ผมอีกไม่นานก็คงตายแล้ว ไม่อยากอยู่ดูความล้มเหลวของประเทศที่เรียกตัวเองว่า ประเทศราช ที่ไม่เคยเสียเอกราชให้ใครอย่างประเทศไทยนี้เลย

2. การศึกษายังไม่ทันสมัย คนไทยจะเก่งแต่ภาษาของตัวเอง ทำให้ขาดโอกาสในการแข่งขันกับต่างชาติในเวทีต่างๆ ไม่กล้าแสดงออก ขี้อายไม่มั่นใจในตัวเอง เราจึงตามหลังชาติอื่น จะเห็นว่าคนมีฐานะจะส่งลูกไปเรียนเมืองนอกเพื่อโอกาสที่ดีกว่า

การศึกษาในเมืองไทยมันเหมือนควายตามน้ำ ใครเห็นที่ไหนดี ที่ไหนดังก็เฮโลกันไปเรียน ความเชื่อผิดๆยังมีอยู่มาก แบบฝังใจจำ ว่าที่ดีๆ เจ๋ง เก่ง แท้จริงแล้วก็เหมือนกัน ซึ่งหาได้ดูสถานศึกษาของต่างประเทศ เขาแข่งกันขนาดไหน เขาเอื้อต่อการศึกษาขนาดไหน เขามุ่งมั่นพัฒนาบุคคลากรเขาขนาดไหน ประเทศไทยเราเลยไม่ไปไหนซักที ไอ้ที่เก่งๆ ดีๆ ก็เป็นสิ่งที่ชาวบ้านเขาไม่ค่อยสนใจกัน เราไอ้แชมป์ฟิสิกส์ ชีวะ เคมี คณิต ระดับโอลิมปิกวิชาการมากี่คนแล้ว กี่คนเล่า แต่ทำไมระดับการศึกษาของเราถึงยังดู??? ล้าหลัง กว่าประเทศอื่น ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนที่เก่งๆ ในไทย เขาหายไปไหนกันหมด หรือเขาจะเบื่อหน่าย กับสังคมที่มันไม่เจริญไปกว่านี้ แบบเมืองไทย?

3. มองอนาคตไม่เป็น คนไทยมากกว่า 70% ทำงานแบบไร้อนาคตทำแบบวันต่อวัน?แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปวันๆ น้อยคนนักที่จะทำงานแบบเป็นระบบ?เป็นขั้นเป็นตอ มีเป้าหมายในอนาคตที่ชัดเจน

ผมเองเป็นหนึ่งในนี้ เพราะว่าเราไม่รู้จักการบริหารจัดการเวลา บริหารจัดการความคิดและสติในการทำงาน การเรียน เราจึงมองไม่เห็นว่า อนาคตเราจะทำอะไร ทำอย่างไร จะทำอย่างไรถึงจะไปถึงจุดที่เราเรียกว่าเป้าหมาย เราไม่ได้ฝึกกันมา ซึ่งการเรียนการสอนของเราก็เป็นแบบท่องจำ เรียนๆไปวันๆ ซะเป็นส่วนใหญ่ อันที่จริงมันก็มีรูปแบบของการวางแผน การวางเป้าหมายในชีวิตนะ แต่เราขาดการแนะนำที่ถูกต้อง ขาดประสบการณ์ ผมจะยกตัวอย่าง การให้งานของอาจารย์ ในเทอมนึง จะมีงานชิ้นใหญ่อยู่วิชาละ 1-2 งาน เป็นงานที่สั่งตั้งแต่ต้นเทอม และส่งในปลายเทอม แต่…รู้กันอยู่ใช่มั้ยว่าเราจะไปเร่งทำกันตอนอาทิตย์สุดท้ายก่อนปิดภาคเรียน นั่นเพราะเราขาดการบริหารเวลา ขาดจิตสำนึกในความรับผิดชอบ ต่อหน้าที่ของตนเอง เราได้รับมอบหมายแล้ว แต่เราไม่ทำในทันที เราไม่วิเคราะห์ ไม่คำนวนเวลาให้ดี สุดท้ายงานที่ออกมาก็เป็นแบบไฟรนก้นกันไป

4. ไม่จริงจังในความรับผิดชอบต่อหน้าที่ ทำแบบผักชีโรยหน้าหรือทำด้วยความเกรงใจ ต่างกับคนญี่ปุ่นหรือยุโรปที่จะให้ความสำคัญกับสัญญาหรือข้อตกลงอย่างเคร่ง ครัด เพราะหมายถึงความเชื่อถือในระยะยาว ปัจจุบันคนไทยถูกลดเครดิตความน่าเชื่อถือด้านนี้ลงเรื่อยๆ

กฏหมายก็คือกฏหมาย บ้านเราอย่างที่ผมบอกมันเป็นสังคมระบบอุปถัมภ์ กฏระเบียบบ้านเมืองก็เหมือนใบปริว ที่ใครจะเก็บหรือไม่เก็บก็ได้ มันมีอยู่เกลือนกราดแต่เราไม่สนใจ ไม่คิดจะรับรู้ บ้างก็ทำเฉยไม่สนใจ เราเห็นสิ่งที่ไม่ชอบมาพากลในสังคมเยอะแยะไปหมด สิ่งที่ไม่ดี ไม่ถูกต้อง แต่เราก็นิ่งเฉย เราคิดว่าไม่เกี่ยวกับเรา หรือเราเองเกรงใจ หรือกลัวต่อผู้ที่กระทำผิด ทั้งๆ ที่เป็นหน้าที่ของเรา ผมยกตัวอย่างที่ดีให้เห็นชัดๆ ในกรณีที่ ข้าราชการ ซี 5 ที่เคยเป็นข่าวตบบ้องหู เจ้าหน้าที่ตรวจค้นของสนามบิน ตัวเจ้าหน้าที่เองนั่นทำถูกต้องแล้ว เพราะถือเป็นการปฏิบัติตามหน้าที่อย่างเคร่งครัด แต่ข้าราชการคนนี้กลัวใช้ความกร่าง คิดว่าตนเองควรได้รับความสำคัญมาก ไม่ต้องตรวจก็ได้ ซึ่งมีให้เห็นเยอะครับสังคมไทย เพราะมันไม่ได้เป็นสังคมที่เท่าเทียมกันโดยเนื้อแท้ คนเราเมื่อสวมหน้ากากแล้ว มันก็คิดว่าเราเป็นตัวละคร เป็นคนโน่นคนนี้ ทำให้มันรู้สึกไปเองว่ามันเป็นยักษ์ทศกัณฑ์ เจ้าเมืองลงกา มีอิทธฤทธิ์เหาะเหินเดินอากาศได้ คนดูก็เชื่ออย่างจริงจัง บูชากราบไหว้ โดยไม่ได้นึกถึงเนื้อในหลังหน้ากาก ว่าจริงๆแล้วก็เป็นเฉกเช่นมนุษย์ แค่สัตว์ร่วมโลกเช่นเดียวกับเรานี่เอง

5. การกระจายความเจริญยังไม่เต็มที่ ประชากรประมาณ 60-70% ที่อยู่ห่างไกลจะขาดโอกาสในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของตัวเองและชุมชนซึ่งเป็น หน้าที่ของภาครัฐที่ต้องส่งเสริม

ที่ไหนเจริญก็ย่อมเป็นที่กระจุกตัวของการค้า การตลาด เทคโนโลยี การศึกษา ยอมรับว่าประชาชนในถิ่นที่การศึกษาไม่ถูกพัฒนา หรือที่ๆคนขาดคุณภาพชีวิต มักจะถูกหลอก ถูกชักจูงได้ง่าย เป็นเพราะเรารู้เท่าไม่ถึงการณ์ หรือแม้แต่สัคมเมืองก็เถอะ เหยื่อที่คิดว่ามีคุณภาพชีวิตที่ดี ที่สมบูรณ์ด้วย หน้าที่การงาน ฐานะเงินทองและการศึกษา กลับถูกหลอก ถูกชักจูงได้ง่ายเช่นกัน อันเกิดมาจากความเจริญทางวัตถุ และสิ่งแวดล้อมทำให้ขาดโอกาศทางการศึกษาในเรื่องของการดำเนินชีวิต ขาดสติ เพ้อฝันกับลาภยศเงินทองโดยลืมคิดไปว่า ถ้าไม่มีเหยื่อ ก็ย่อมไม่มีผู้ล่า คนโง่ก็ย่อมตกเป็นเหยื่อของคนฉลาดอยู่วันยังค่ำ

6. การบังคับกฎหมายไม่เข้มแข็ง และดำเนินการไม่ต่อเนื่อง ทำงานแบบลูบหน้าปะจมูก ปราบปรามไม่จริงจัง การดำเนินการตามกฎหมายกับผู้มีอำนาจหรือบริวารจะทำแบบเอาตัวรอดไปก่อน ไม่มีมาตรฐาน ต่างกับประเทศที่เจริญแล้ว ข้อนี้กระบวนการยุติธรรมจะต้องปรับปรุง

ชัดเจนไม่ต้องอธิบายอะไรมาก เพราะตัวอย่างก็มีให้เห็นกันเกลื่อน มันเป็นความเหลื่อมล้ำในสังคมชนชั้น คนจนผิดติดคุก คนมีตังส์จ้างทนายสู้คดีชนะถมเถไป เหมือนคำที่ใช้กันหนาหูว่า “สองมาตรฐาน” นี่ละครับสังคมระบบอุปถัมภ์ ส่วนตัวผมเองผมพูดได้เต็มปากว่า ให้ญาติโกโหติกาหรือแม้แต่บุพการี หากทำผิดก็ต้องผิด ว่ากันไปตามความจริง ไม่ต้องอิงข้างใคร เพราะคนที่เสีย ก็คือตัวเราเอง ที่ถูกลดความน่าเชื่อถือลง หากสังคมทำเหมือนเข้าใจ แต่คนที่รู้สึกไม่ผิดและรู้อยู่แก่ใจก็คือตัวเราเอง แต่อย่างไรก็ดี “จิตสำนึกคนเรามันไม่เหมือนกัน”

7. อิจฉาตาร้อน สังคมไทยไม่ค่อยเป็นสุภาพบุรุษ เลี่ยงเป็นศรีธนญชัยยกย่องคนมีอำนาจ มีเงิน โดยไม่สนใจภูมิหลัง โดยเฉพาะคนที่ล้มบนฟูกแล้วไปเกาะผู้มีอำนาจ เอาตัวรอด คนพวกนี้ร้ายยิ่งกว่า ผู้ก่อการร้ายดีแต่พูด มือไม่พายเอาเท้ารานํ้า ทำให้คนดีไม่กล้าเข้ามาเพราะกลัวเปลืองตัว

คนรวยที่สนับสนุนพวกมีอำนาจ ใช้อุปถัมภ์ค้ำชู ทำธุรกิจผิดกฏหมายในสังคมไทยก็อยู่รอด เพราะมักใหญ่ใฝ่สูง อยากเป็นใหญ่เป็นโต เลียแข้งเลียขานายทุน สนับสนุนเงินเพื่อตำแหน่ง พอได้แล้วก็ตอบแทนด้วยการเอื้อประโยนช์ให้กับผู้มีพระคุณ ทำให้เห็นว่า “ศีลธรรมกับคุณธรรม” มันไปกันไม่ได้ ความกตัญญูรู้คุณกลับดูแปดเปื้อนมนทิน คนดีที่ไหนเขาก็ขยาดไม่กล้าสู้ เพราะกลัวอิทธิพล จากบรรดาลูกเจ้าขุนมูลนาย ใหญ่โตทั้งหลาย

8. เอ็นจีโอค้านลูกเดียว เอ็น จีโอ บางกลุ่มอิงอยู่กับผลประโยชน์เอ็นจีโอดีๆ ก็มี แต่บ้านเรามีน้อย บ่อยครั้งที่ประเทศเราเสียโอกาสอย่างมหาศาลเพราะการค้านหัวชนฝา?เหตุผลจริงๆ ไม่ได้พูดกัน

คนไทยเราถ้าอะไรที่มันไม่เดือดร้อนตัวเอง มันจะไม่ร้องซักเอะ ?แต่พอเดือดร้อนขึ้นมา กลับไม่ช่วยตัวเอง มานั่งแหงนหน้าอ้าปากรอฟ้ารอฝน ที่จะตกให้ชื่นฉ่ำ พลังขององค์กรอิสระมีมาก หากทุกคนใช้เป็น แต่มันก็ต้องอยู่ได้ด้วยการปกครองแบบประชาธิปไตย ที่ทุกคนเข้าใจว่า ประชาธิปไตยคืออะไร ใช้อย่างไร ไม่ใช่รอคิดหาแต่ผู้นำ หรือผู้กล้าออกมาเผชิญชะตากรรม ซึ่งหากผู้นำคิดดี กลุ่มก็จะดี แต่ถ้าผู้นำคิดไม่ดี และคนตามคิดไม่ได้ ปลาก็จะเน่าทั้งอวน คนไทยไม่ค่อยพูดกันด้วยเหตุผลที่แท้จริง ส่วนมากเป็นเหตุผลหรือข้ออ้างส่วนตัวซะมากกว่า เหตุผลแท้จริงแล้วควรถกกันเพื่อข้อยุติ มองส่วนได้ส่วนเสีย ผลกระทบ โดยผ่านการวิเคราะห์จากหลายๆคน หลายๆฝ่ายหลายๆส่วน มีการทำประชาพิจารณ์ (นี่คือประชาธิปไตย) หากจะทำอะไรที่มันจะเปิดผลกระทบต่อสังคม สิ่งแวดล้อม และผู้อื่นอาจเกิดความเดือนร้อน เราต้องรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่นด้วย ไม่ใช่ทำอย่างไร ให้เราได้ทำในสิ่งที่ต้องการ โดยผู้อื่นมาทราบทีหลัง มันเหมือนกับวัวหายล้อมคอก ทำแล้วค่อยมาคิด พอเสียหายแล้วค่อยมาแก้ ถ้าไม่เจอปัญหา แสดงว่าประสบความสำเร็จ จริงแล้วไม่ใช่ มันควรจะคิดกันก่อนหน้านั้น นี่เป็นอีกหนึ่งของความรับผิดชอบ(ทางความคิด) ที่คนไทยไม่ค่อยมี

9. ยังไม่พร้อมในเวทีโลก การสร้างความน่าเชื่อถือในเวทีการค้าระดับโลกของเรายังขาดทักษะและทีม เวิร์ค ที่ดี ทำให้สู้ประเทศเล็กๆ อย่างสิงคโปร์ไม่ได้

เราทำงานเพื่อตัวเอง บางคนก็อ้างส่วนรวม เพื่อทำงานของตัวเอง จริงแล้วเรานับถือศาสนาพุทธแท้ๆ แต่เรากลับไม่รู้จักคำว่า “ทาน” เราทำงานไม่ค่อยให้ใจผู้อื่น คนไทยทำงานเป็นทีมไม่เป็น เราขาดความร่วมมือ และความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เราไม่เข้าใจภาระงาน เป้าหมายของงาน เราวางแผนระบบงานไม่เป็น การทำโครงการของไทย มันซับซ้อน และมีช่องโหว่มาก แม้จะทำให้มันซับซ้อนเพื่อจะปิดช่องโหว่ของการคอรับชั่นก็ตาม มันก็ยังมีผู้แสวงหากำไร หาข้อผิดพลาดและรูเล็กๆ น้อย เข้ามาเพื่อกอบโกยผลประโยชน์ส่วนตนได้เป็นกอบเป็นกำ ทุกวันนี่เรากัดกินประเทศกันไปคนละนิดละหน่อย ไม่กี่ปีก็คงไม่เหลืออะไรให้ลูกหลานได้กินได้ใช้

10. เลี้ยงลูกไม่เป็น ปัจจุบัน เด็กไทยขาดความอดทน ไม่มีภูมิคุ้มกันเป็นขี้โรคทางจิตใจ ไม่เข้มแข็ง เพราะเราเลี้ยงลูกแบบไข่ในหิน ไม่สอนให้ลูกช่วยตัวเอง ต่างกับชาติที่เจริญแล้ว เขาจะกระตือรือร้นช่วยตนเองขวนขวายแสวงหา ค้นหาตัวเอง และเขาจะสอนให้สำนึกรับผิดชอบต่อสังคม

ที่ผ่านมาหมดทุกข้อ สรุปให้ชัดเจนว่าเราปล่อยปะละเลยลูกหลานของเรามากน้อยแค่ไหน เราใส่ใจพวกเขาแค่ไหน บ้างก็เห็นเป็นแค่บ่อเงินบ่อทอง บ้าก็เป็นตัวสนองตัญหาราคะ บ้างก็เป็นเครื่องมือทำผิด บ้างก็เห็นเป็นตัวปัญหาไม่น่าเกิดมา แล้วย้อนดูตัวเองบ้างมั้ยละคนไทยเอ่ย ว่าคุณให้อะไรกับอนาคตของประเทศชาติบ้าง

Share and Enjoy

เผลอแป๊บเดียว ผ่านไปอีกปีแล้ว จากวันนั้น ปี 2010 จนมาวันนี้ ปี 2012 ก็ปาเข้าไป 2 ปีกว่าแล้ว ที่ไม่ได้อัพบทความ ไม่ได้เพิ่มผลงาน ไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่มีความก้าวหน้าให้เห็นเลย มันน่าหนักใจจริงๆ ลองย้อนถามกับตัวเองว่า มันเป็นเพราะอะไร? ทำไมเราถึงไม่มีเวลา? ใช่หรือ? เรารออะไร ทำไมไม่ทำในสิ่งที่อยากทำ ทำไมถึงโอ้เอ้ มัวรออะไรอยู่ หรือจะปล่อยเวลาผ่านไปเรื่อยๆ โดยได้แต่นั่งมองวันเวลาที่ผ่านไปแต่ก็ไม่ได้คำตอบหรอกนะ เพียงแต่คิดว่า ที่ผ่านมาเรามัวทำอะไรอยู่ เผลอไผลกับอะไรไปบ้าง ทำไมไม่กลับมาทำในสิ่งที่เฝ้าหวังจะทำมาตั้งนานแล้ว เวลามันไม่ใช่ทุกอย่าง สำหรับปีนี้จะตั้งใจจริงๆแล้วว่า จะอัพบทความ อัพผลงานเอาไว้ เผื่อตายไปจะได้ไม่เสียดาย ว่าวันนี้ได้ทำแล้ว

Share and Enjoy

ภาพชุดนี้เก็บไว้นานมากๆ ตั้งแต่ต้นปี ๒๕๕๐ เมื่อถึงงานรับปริญญาของเพื่อนที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง จะเรียกได้ว่าเป็น งานรับปริญญางานแรกเลยก็ว่าได้ ที่ได้ไปถ่ายรูป และก็เริ่มเล่นกล้องได้ไม่นานนัก พอย้อนกลับมาดูภาพแล้ว รู้สึกไม่สวยสมใจเลย เหมือนเด็กหัดถ่าย หรือตาสี ตาสา ที่ไหนเอากล้อง ดิจิม่อน มากดบันทึกภาพก็ไม่รู้ เป้งมันมาบอกผมว่า จะรับปริญญา ให้ไปวันซ้อมใหญ่ ชวนเพื่อนผมไปด้วย ซึ่งใจจริงๆแล้ว มันจะเอาผมเป็นข้ออ้าง เพื่อชวนเมย์ ให้มางานรับปริญญามัน แต่ก็ล้มเหลว เพราะเมย์มาไม่ได้ แห้วไปไอ้เสือ ตอนที่ถ่ายภาพชุดนี้ มีอยู่ภาพนึงที่ยังรู้สึก ขนลุกไม่หาย เป็นภาพที่เพื่อนผม ไอ้เป้งนี่แหละ มันยืมอยู่หน้าพ่อขุนฯ ที่เป็นลานสักการะ หรืออะไรซักอย่าง ที่เป็นเนินดิน ประดับด้วยดอกไม้ ที่นี้ที่ผมรู้สึกขนลุกก็เพราะว่า รูปที่ถ่ายออกมา มันไม่ติดคน! คือว่าตรงนั้น จะมีคนเดินผลุกพล่านมากๆ จนแน่นไปหมด ผมเองก็ยังแปลกใจว่า วูบหนึ่ง ที่ผมถ่ายรูป ไม่ยักกะมีคนเดินผ่าน ทั้งๆ ที่เป็นวันซ้อมใหญ่ การไปถ่ายรูปครั้งนี้ก็ถือว่า เป็นการเริ่มต้นที่พอรับได้ ไม่ขี้เหล่มากนัก ลองชมภาพงานรับปริญญาครั้งแรกของผมดูครับ

Share and Enjoy