Mor Cennet

Suç ve Ceza

2009-06-23T15:08:00.001-07:00

İnternette haberlere bakarken, eşini dövdüğü için kitap okuma cezası verilen adamla ilgili bir haber ilgimi çekti.

Kitap okuma ceza olarak nasıl algılanabilir?

Ayrıca 5 yıl boyunca her ay dünya edebiyatının değerli yapıtlarından birini okuma cezası verilince adam şiddete eğiliminden nasıl vazgeçer?

Aklım almadı. Almasın da zaten.

Bahçedeki hazine

2009-06-20T14:45:00.001-07:00

İşsiz olmak benim seçimim ve şu anda iş aramıyorum bile. İnsanlara tuhaf geliyor bu davranışım. Ne zaman bir tanıdıkla karşılaşsam bana acıyan gözlerle bakıyor, endişelenmemi, elbet iyi bir iş bulacağımı söyleyerek beni teselli etmeye çalışıyor. Ben de onlara endişelenmediği hatta bu durumdan memnun olduğumu belirtince bana şaşkın gözlerle bakıyorlar. Gözlerinde “ Bu kız çıldırmış olmalı” alt yazısını okuyabiliyorum ama o kadar kibarlar ki bunu yüzüme direkt söyleyemiyorlar.

Yapmak istediğim tek şey var şu anda. Sırt çantamı alıp, kendimi yollara vurmak. Tıpkı rüyasında gördüğü hazinenin peşinden giden Endülüslü çoban Santiago(Paulo Coelho’nun yazdığı Simyacı kitabının baş kahramanı) gibi.

Aslında yapılan yolculuk, içsel yolculuğun maddeye bürünmesi.

Benim de aradığım bir hazine var: bilgelik ve huzur.

Yaşlı bir ağacın gövdesine sırtınızı yaslayıp, rüzgarlarla bir sağa bir sola savrulan otları seyrettiğiniz ve bir bütünün parçası;otun, böceğin, ağacın,toprağın,bulutun ta kendisi olduğunuzu hissettiğiniz türden bir huzurun hayatıma egemen olmasını istiyorum.

Böyle bir huzura erişmenin bilgelikle olacağını hissediyorum. Ama işin garip yanı, bu bilgeliği ve onun sonucu olan huzuru nasıl, nerede bulacağımı bilmiyorum.

Santiago, hazinesini kat ettiği onca kilometreden sonra evinin bahçesinde bulmuştu.

Bahçemi kazsam ne çıkar acaba?

Şarkı: “Return to Innocence: Enya-Pure Moods”

Rüzgarla Koşmak

2009-06-17T15:43:00.001-07:00

Uzun zamandır yazamadığımın farkındayım.

Ancak, haftada 4 gün spor salonuna gidip 3-3,5 saat spor yapınca eve geldiğimde halim olmuyor, spor salonuna gitmediğim günlerde de 1,5 saatlik koşu/yürüyüş yapıyorum.

Koşu bandında koşmaktan çok daha zevkli dışarıda koşmak elbette. Koşu bandında kendimi bir süre sonra dolap beygiri gibi hissediyorum. Öte yandan, yollarda özellikle “A Knife in the Dark” (Yüzüklerin Efendisi-Yüzük kardeşliği soundtrack)şarkısı kulaklarınızda çınlarken, batmakta olan güneşin ışıltıları denizin yüzeyinden yansıyarak gözlerinizi kamaştırırken koşmak ve rüzgarın kamçısını suratınızda hissetmek muhteşem bir şey.

Bu arada, 8 gündür sigara içmiyorum aldığım elektronik sigara aleti sayesinde. Ancak iştahım açıldı, doymak bilmez oldum. Yani bir tür “ye ye koş” döngüsü içindeyim. Bakalım sonum nasıl olacak?

Missing Piece Of Puzzle

2009-06-11T14:37:00.001-07:00

What is my place in the world other than being a daughter, a sister, an aunt, a friend, an unemployed time waster and etc.?

Why do I feel as if I don’t fit into any place? Like a puzzle piece you’re holding in your hand and checking the picture in front of you carefully, yet cannot find an exact location for it?

Why do I just spend my hours, my days, my years in a completely pointless, useless way?

Why don’t I try to figure what can I do, not only for myself but also for others?

Why do I feel so insecure?

Why do I feel incomplete?

Why do I feel as if I have forgotten to do something crucial?

Why do I keep telling people how happy I am even though I am not?

Why do I have so many -brain penetrating- questions without answers while others just seem to enjoy the view?

En büyük savaşım

2009-06-09T13:26:00.001-07:00

Böyle adlandırmamda bir abartma yok, dünden beri hayatımın en zorlu mücadelesinin, en büyük savaşımın içindeyim. Muharebem, en sinsi düşmanıma, SİGARAYA karşı.

Ne zamandır aklımda bu bağımlılığımdan kurtulmak.

Beni yavaş yavaş zehirlesin, uzun ve acı verici bir ölümü tattırsın diye cebimden günde 4 TL, ayda 120 TL, yılda 1440 TL ödediğim katilime elveda demeye kararlıyım.

Daha öncede sigarayı bırakma teşebbüslerim olmuştu ama hiç biri uzun soluklu değildi. Umarım, bu denememde sigarayı tamamen bırakırım ve umarım bir daha hiç ama hiç ağzıma almam bu lanet mereti.

Daha önceki sigarayla savaşlarımın aksine bu sefer bir yardımcım var. Otomatik sigara veya elektronik sigara denen alet. Babam, sigarayı bu aletin yardımıyla bıraktı ve günde yaklaşık 2 paket sigara içerken 2 aydır ağzına sigara sürmüyor.

Bir dönem bu aletlerin sağlığa zararlı olduğunu duymuştum ama babamın çok güzel ifade ettiği gibi sigaradan daha zararlı ne olabilir ki?

Ayrıca, bu aleti kısa süreli kullanacağım, 1 ay kadar.

Gazam mübarek olsun!

Kurabiye yaptım

2009-06-02T07:43:00.001-07:00

Evde boş boş otururken içimden kurabiye yapmak geldi ve Emine Beder’e ait bir tarifi kullanarak kurabiye yaptım. Harika oldu.

Malzemeler

1 yumurta
1 yumurta akı
1/2 paket margarin veya tereyağı(oda sıcaklığında)
3 su bardağı un
1,5 çay bardağı şeker
1 paket kabartma tozu
1 yemek kaşığı yoğurt
1 çorba kaşığı kakao

Yapılışı

Unu, yumurtayı, yoğurdu şekeri ve yumuşamış yağı bir kabın içine koyun ve yoğurun.(eğer hamur cıvık olursa içine biraz daha un ekleyebilirsiniz.)

Hamuru iki eşit parçaya bölün. Parçalardan birinin içine kakaoyu ekleyip yeniden yoğurun. Beyaz hamuru ve kakaolu hamuru merdaneyle 3 mm kalınlığında açın.(açarken zemine biraz un serperseniz hamur kalıpları yapışmayacaktır böylece daha kolay çıkarabilirsiniz.)

Beyaz hamuru kurabiye kalıpları ile kesin.(Evde kalıp olmadığı için ben bardak kullandım.)Kakaolu hamuru da küçük kalıplarla (ben küçük çay bardağı ile kestim)kesin.

Pişirme kağıdı serdiğiniz tepsiye yerleştirin beyaz hamurları. Üzerlerine fırçayla yumurta akını sürüp kakaolu hamur parçalarını yapıştırın.

150 derece önceden ısıtılmış fırında kurabiyelerin üzeri pembeleşinceye kadar pişirin. Kurabiyeleriniz hazır. Afiyet olsun.

Kadın var Kadıncık var…

2009-05-30T12:01:00.001-07:00

Dün arkadaşımı çağırdım beraber çikolatalı kurabiye yapmak için.

O gelmeden önce de mantarlı milföy börek hazırladım fırına koydum, arkadaşım o esnada geldi, ben bulaşıkları yıkarken o da çikolatalı kurabiyesini hazırlamaya koyuldu.

Mantarlı milföy böreğim, tarifte belirtildiği üzere 180 derece fırında 20 dakika durmasına rağmen biraz fazla pişmişti. (bakınız aşağıdaki fotoğraf)

Neyse sevgili arkadaşım da bu arada kurabiyeleri fırın tepsisine yerleştirmeyi bitirmişti ve biz, fırının biraz soğumasını bekledikten sonra onları da fırına sürdük.

Kurabiyeler fırında pişerken ben de bloğumda yayınladığım 6. his videosunu arkadaşıma gösteriyordum. Arada da kurabiyelerin pişip pişmediğini de kontrol ediyorduk.

Bir süre sonra mutfaktan yanık kokusu gelince, mutfağa gittik, fırından resmen duman çıkıyordu, ben pişirme kağıdının yandığını düşündüm saf saf.

Fırından hemen tepsiyi çıkardım ama görüntü inanılmazdı, bir tepsi dolusu kurabiye kömür olmuştu.

Verilen onca emekten sonra kurabiyelerin yandığını görmek çok üzücüydü ama yapılacak bir şey yoktu.

2. kömür tadında yemek maceramı bugün yaşadım. Konserve patates, bezelye ve havuç garnitürü almıştım marketten, içine biraz da mantar ekleyerek akşam yemeğimi ocağa koydum.

Bu arada, internette blog tasarımlarına baktım, kız kardeşimle telefonda konuştum.

Ocakta yemek olduğu tamamen aklımdan çıkmış.

Neden sonra mutfağa gitmek için odamdan çıktığımda mutfaktan gelen dumanın tüm koridoru kaplamış olduğu gördüm.

Suyunu çeken yemek, kömürleşinceye kadar pişmişti, tencere ve ocak da tanınmaz haldeydi.

Rahmetli anneannemin sesi kulaklarımda çınladı:" “Kadın var KADINCIK var.”

6. His

2009-05-28T14:22:00.001-07:00

Tom Cruise’un baş rol oynadığı “Minority Report” filmini seyredenler hatırlayacaklardır filmde kullanılan havalı teknolojik aletleri.Filmde, yakışıklı aktörümüz, ekrana dokunmadan, sadece ellerini kullanarak, ekranda yer alan sayfalar arasında geziniyor, fotoğraflara bakıyordu, video görüntülerini ileri geri sarıyordu…

TED Media Lab. tarafından geliştirilmekte olan 6. his teknolojisi bence filmdekinden bile havalı. Uçsuz bucaksız imkanlar sunuyor bilgiye ulaşma anlamında.

Ancak, teknoloji her iki yanı keskin bıçak.

Hayatımızı her anlamda kolaylaştıran cep telefonlarının yaygınlaşmasıyla kimseye aldırmadan bağıra çağıra cep telefonuyla konuşan ve/veya son model pahalı cep telefonlarıyla etrafa caka satan insanlarla muhatap olduğumuz yetmiyormuş gibi “6. His teknolojisinin” elimize geçmesiyle sabrımızın sınırlarını zorlayacak yeni insan tiplemeleriyle mücadele içine gireceğiz.

Düşünsenize markette,elinde tuttuğu bezelye konservesinin üzerine yansıyan projeksiyonu, tuhaf parmak hareketleriyle yönlendiren ve bir yandan da yeteri kadar organik bezelye bulamadığı için küfreden insanlarla alışveriş yapmak zorunda kaldığınızı.

Ayrıca birbirimizi, kullandığımız markalar, takıldığımız “cool” mekanlar, dini inançlarımız, politik görüşlerimiz, dış görünüşümüzle v.s. yeterince yargılamıyormuşuz gibi,bu işi bizim için çok daha hızlı ve SIĞ şekilde yapacak bir teknolojimiz olacak.

6. His Projektörünün, tişörtümüze yansıttığı yafta bulutunun altında ezilirken “Ama ,ama, ben sadece bundan ibaret değilim” şeklindeki çığlığımızı kimse duymayacak .

MIT Media laboratuvarından Pattie Maes’in sunumuyla tanıtılan “6. His teknolojisi” videosunu seyredin ve bizi nasıl bir geleceğin beklediğini gözlerinizle görün.

6th sense-TED
Yükleyen morcennet - Discover more science and tech videos.

Bağlantılar:

Twitter’da video paylaşmanın 5 yolu

2009-05-27T04:51:00.001-07:00

Daha önceki yazımda Twitter’da nasıl fotoğraf paylaşacağınızız anlatmıştım şimdi de siteye video göndermek için kullanabileceğimiz beş farklı servisten bahsedeceğim

Twitvid

Twitvid, video göndermede Twitpic sitesinin fotoğraf paylaşımında sağladığı başarıyı yakalamış bir site. Bilgisayarınızda yer alan ve hatta web kameranızdan elde ettiğiniz görüntüleri Twitter’a göndermenizi sağlıyor.

Kullanımı oldukça basit : Twitter kullanıcı adınızla siteye giriş yapıyorsunuz, bilgisayarınızda yüklü ( en fazla 1 GB veya 20 dakikalık) dosyanızı seçiyorsunuz, 117 veya daha az karakter kullanarak istediklerinizi yazıyorsunuz ve “tweet” düğmesine tıklıyorsunuz. Yapmanız gereken bu kadar.

Twitvid, Twitter’da yer alan belirli bir videoya yapılan tüm “tweet”leri gösteriyor. Ayrıca, bir videoya “retweet” yapabilir, videoyu paylaşabilirsiniz.

Twiddeo

Twiddeo, kötü bir tasarıma sahip, ama Twitter’da video paylaşımı için iyi bir seçenek. “Log in” diyerek, Twitter hesabınızla sitede oturum açıp bilgisayarınızdan video yükleyebilir “webcam” linkini tıklayarak web kameranız ile çektiğiniz görüntüleri paylaşabilirsiniz.

Diğer kullanıcıların gönderdiği tüm videolara yorum yazabilir, herhangi bir sayfaya gömebilirsiniz.(embed)

Firefox kullanıyor ve Greasemonkey eklentiniz varsa, Greasemonkey scripti ile, Twitter ana sayfanızda Twiddeo videolarını seyredebilirsiniz.

Twitc

Twitter’da, fotoğraf, video ve dosya paylaşımını bünyesinde toplayan bir site Twitc. Sadece bilgisayarınızdan video yüklemek yerine, URL’lerden video transfer etmenize de imkan sağlıyor.

Herhangi bir içeriği yüklemeden önce Twitc sizden bir albüm oluşturmanızı istiyor. Böylece karışıklıktan kurtarıyor sizi.

Üstelik, video veya dosya yollamadan Twitter’da durumunuzu güncellemenizi, arama yapmanızı, yorum yazmanızı v.s. de sağlıyor.

Twitlens

Twitlens’ de hem video hem de fotoğraf yükleme imkanı veren çok amaçlı bir site. Aynı anda birden fazla yükleme, 50 MB a kadar video yükleme, yorum yazma ve hatta anonim yükleme yapmaya izin veriyor.

Üstelik, Twitter OAuth desteğiyle güvenli oturum açma imkanı sağlıyor. Ayrıca, fotoğraflarda ve videolarda kişileri etiketlendirmek çok kolay. Etiketlendirdiğiniz kişilere sizden bir mesaj gönderildiği için akıllıca kullanılmalı:)

Tweetube

Youtube’daki videoları paylaşmak amacıyla kurulan site, daha sonra MAC OSX için web kameradan video oluşturmak ve Twitter’da paylaşmak için bir masaüstü uygulaması da oluşturdu.

Tweetube, şu anda internetten veya e-posta ile çoklu fotoğraf yüklemelerini destekliyor.

En son güncellemelere rağmen, Twitter’da video paylaşmanın tek yolu Youtube URL ve 25 saniyelik web kamera kayıtları.

Twitter’da Fotoğraf paylaşmak

2009-05-25T03:41:00.001-07:00

Ne yazık ki 140 karakterlik gönderilerinizde Twitter’ın fotoğraf yüklemek için bir eklentisi yok bu yüzden gönderilerimize biraz renk katmak için yardım almamız gerekiyor. Bu işte bize yardımcı olabilecek bir sürü servis var ama bunlardan en iyi altısını sıraladım.

Yfrog. Imageshack tasarımcılarının ürünü olan bu site oldukça basit, sade bir tasarıma sahip. Üstelik Türkçe.
Twitpic . Twitpic, Twitter’da en büyük ve en popüler fotoğraf paylaşım servisi. Eğer Twitter hesabınız varsa Twitpic hesabınızda var demektir. Yapmanız gereken tek şey Twitter kullanıcı adınız ve şifrenizle Twitpic sitesinde oturum açmanız.
TweetPhoto. Twitpic ile rekabet halinde olan bu servis, Twitpic ’den farklı olarak size istatiksel veriler, favoriye ekleme, Facebook’da paylaşma ve etiketlendirme imkanı sunuyor. Twitter hesabınızla kolayca giriş yapabiliyorsunuz.
Pikchur. Pikchur, size Twitter, Facebook, Friendfeed gibi bir çok sitede otomatik olarak fotoğraf paylaşmanıza imkan veriyor. Üstelik siteye üye olmanıza gerek yok. Oturum açma sayfasında, üye olduğunuz servislerden birini seçerek rahatlıkla giriş yapabiliyorsunuz.
Twitgoo. Twitter sayfa tasarımına benzer bir tasarımla karşımıza çıkan Twitgoo kullanıcılarına “ What are you lookin’ at?” (neye bakıyorsunuz?) sorusunu soruyor. Ayrıca, bir çok uygulama(application) kullanmanıza imkan sağlıyor.
Posterous. Üyelik gerektirmeyen bu site, Posterous’a e-posta olarak gönderdiğiniz fotoğraf, mp3, video ve dosyaları otomatik olarak Twitter ve facebook’da yayınlıyor, ayrıca Posterous blog sayfanızda da yer alıyor.

Alacakaranlık

2009-05-24T14:08:00.001-07:00

Stephenie Meyers’ın Alacakaranlık kitabını okumadım, aslında çok satan kitaplara hep şüpheyle yaklaştım nedense, popüler kültüre güvenim yok.

Ancak geçen gün, filmi görünce aldım ve seyrettim. Kitaptaki hikayeye ne kadar sadık kalındığını bilmiyorum, bir romanın filmini çekerken yazarın yarattığı dünyayı, karakterleri başarıyla filme aktarmak riskli bir iş.

Ben Lord of the Rings filmini bu anlamda başarılı bulmuştum. Kitabı okurken hayalimde kurduğum dünyayla, gözümde canlandırdığım karakterlerle filmdeki yaratılan evren ve karakterler örtüşmüştü ve Orta Dünya gerçekten muhteşem bir şekilde tasvir edilmişti.

Alacakaranlık kitabını okumadan filmini seyrettiğim için, kitaptaki karakterlerin beyazperdeye ne kadar başarılı şekilde yansıtıldığı hakkında hiç bir fikrim yok. Ama şunu çok açıkça söyleyebilirim filmi beğenmedim. Hikayeyi saçma buldum.

Isabella (kendisine Bella denmesini istiyor) Forks adında küçük bir kasabaya babasıyla yaşamak için geliyor. Okulunda yeni kız olmasına rağmen, nedense bizim Amerikan filmlerinde görmeye alışkın olduğumuz yeni gelene her türlü işkence yapılır, dışlanır, kendini kabul ettirmesi için bin bir dereden taş getirtilir tarzında davranışlarla karşılanmıyor aksine bir sevgi çemberine alınıyor. Tabii, bizim yeni kızımız tuhaf biri olduğundan ona kucak açan arkadaş grubuna değil de okulda kendi kendilerine “cool” şekilde takılan esrarengiz Cullen grubuna ilgi duyuyor. Şans bu ya, aldığı biyoloji dersinde Edward Cullen’ın yanına oturuyor, ama bizim sıra dışı şekilde çekici Edward’ımız kızdan resmen tiksiniyor, hatta başka bir ders almak için müdüriyete gidiyor. Bella, anlam veremiyor tabii.

Bir kaç gün ortalarda gözükmeyen Edward, başka bir biyoloji dersinde Bella'ya yakın davranıyor.Hatta bir gün, okul çıkışı Bella’ya neredeyse çarpacak olan bir aracı eliyle durdurup kızımızın hayatını kurtarıyor. Kimseye bir şey olmuyor, ama aracın kapısındaki göçüğün nasıl olduğunu da kimse merak etmiyor Bella dışında...

Şahit olduklarına anlam veremeyerek araştırmaya başlayan Bella, Edward’ın bir vampir olduğunu keşfediyor (sağ olsun Google).Neyse ki Edward ve ailesi bir tür vejetaryenler sadece hayvan kanı içiyorlar. Hatta fırtınalı günlerde ailecek beysbol oynuyorlar. Çok da kibarlar, kendileri yemek yemeseler ve yemek pişirmeyi bilmeseler de Bella onları ziyarete gelecek diye televizyondaki bir yemek programı yardımıyla İtalyan yemeği bile hazırlıyorlar.

Edward, insan kanına duyduğu açlık ile Bella'ya duyduğu aşk arasında gelgitler yaşıyor. Yapabileceklerinden korkarken Bella'dan da uzak duramıyor. Bella, zaten sorunlu “outcast”tiplere eğilimli. Bu ikisi arasında romantik bir ilişki başlıyor.

Bu arada, kasabada insanları avlayan başka bir grup vampir var, bunlardan bir tanesi (adı James ve aşırı derecede Vampirle Görüşme filminde Brad Pitt’in canlandırdığı vampire benziyor tipi)Bella’nın iyi bir öğlen yemeği olacağını düşünüyor. Bizim Edward’da şövalye ruhlu olduğundan, kötü vampire yar etmiyor Bella’yı.

Edward vampir olmanın ıstırabını yaşayan, insan kanına duyduğu arzuya karşı koymaya çalışan biri.

Bella, kendini bir yere ait hissetmeyen, doğru dürüst tanımadığı babasıyla küçük esrarengiz bir kasabaya taşınan tuhaf bir kız.

Film, av ve avcının yasak aşkını işliyor bunu yaparken de güzel bir kaç manzara, biraz gizem, biraz aksiyon kullanıyor. Kurguda mantıksız olan şeyler var, ayrıca filmdeki bazı karakterler çok az işlenmiş mesela Bella’nın babasının Kızılderili arkadaşı ve onun oğlu.

Hoşuma giden şeyler de olmadı değil. Kitabın kapak tasarımının filmde kullanılış şekli hoş olmuş. Edward karakterini canlandıran Robert Pallison ve Bella’yı oynayan Kristen Stewart doğru seçim tip olarak.

İlla vampir filmi seyredeceğim diyorsanız Vampirle Görüşme(An interview with a vampire) filmi harika bir seçim olur. Gençlik romantizmi istiyorsanız eminim daha iyi filmler vardır benim bilmediğim.

Procrastination

2009-05-24T11:07:00.001-07:00

Yapmanız gereken çok önemli bir iş olduğunda bir türlü işin başına geçip de yapmaya başlayamadığınız oldu mu?

Mesela bir ödev hazırlamanız gerekiyor. Masanızın başına geçiyorsunuz, kaleminizi, defterinizi hazır ediyorsunuz ve bir anda yanınıza içecek bir şey almadığınızı fark edip mutfağa yöneliyorsunuz. Tam o esnada, oturma odasında açık olan televizyonunun sesini duyuyorsunuz, ilginizi çekiyor, televizyona şöyle bir bakıp masanızın başına geçeceğinizi düşünürken, bir bakmışsınız, annenizle oturmuş çekirdek çıtlatıp televizyon seyrediyorsunuz ve neden orada olduğunuzu bile unutmuşsunuz.

Bir süre sonra, aklınız başınıza geliyor, kalkıp mutfağa gidip içeceğinizi alıyorsunuz. Masanızın başına geçiyorsunuz ve o da ne renkli kalemlerle çalışmayı seviyorsunuz ve mor kaleminiz ortalarda yok. O olmadan o ödevi hazırlamanız mümkün değil, çantalarınızı karıştırıyorsunuz, masanızın ne kadar çekmecesi varsa döküp saçıyorsunuz. Bu arada onca döküntü saçıntının arasında kağıt peçete üzerine yazılmış romantik bir not veya komik bir fotoğraf buluyorsunuz sizi geçmişe götüren. 15 dakika boyunca yüzdüğünüz hatıralar denizinden çıkarken ne aradığınızı unutmuş bir halde döküntü saçıntıyı topluyorsunuz, hatta çekmecelerinizi yeniden düzenliyorsunuz.

Sanırım bir çoğumuz bu ve buna benzer şeyler yaşadık, yaşıyoruz.

Yapılması gereken bir işin başına geçmek yerine ne kadar gereksiz şey varsa hepsini yapmanıza İngilizcede “Procrastination” deniyor. Türkçe ’ye geciktirme, ağırdan alma diye çevirebiliriz.

Şu anda çalışmıyorum, zamanında bitirmem gereken bir ödevim, bir projem filan yok. Ama yapmam gereken en temel işleri bile ağırdan alıyorum, erteliyorum. Üstelik bunun kaygıyla, mükemmeliyetçilikle bir bağlantısı da yok geciktirmeye(Procrastination) kaynak olarak gösterilen.

Sanırım biraz disiplinsiz bir kişiyim. Bazı insanlar vardır ya, kafalarında o gün yapılacaklar listesi olan ve o listedeki her maddeye tik koymadan rahat edemeyen, işte o insanlara imreniyorum.

Patrick Swayze’ın öldüğü haberi yalanlandı

2009-05-23T09:27:00.001-07:00

Florida’da yayın yapan bir radyo istasyonun Twitter’da Patrick Swayze’ın pankreas kanserine yenik düşerek öldüğü mesajını yazmasıyla haber anında internette yayılmış ve Patrick Swayze hayranlarını, sevenlerini üzüntüye boğmuştu.

Neyse ki, Patrick Swayze’ın sözcüsü, hayatta olduğunu ve tedaviye cevap verdiğini söyleyerek herkesin yüreğine su serpti.

Patrick Swayze’a 2008 senesinin başında en ölümcül kanser türlerinden biri olan pankreas kanseri teşhisi konmuş ve en fazla 2 senelik ömrü kaldığı açıklanmıştı. Teşhisten sonra Swayze, “Beast” adlı bir TV dizisinde oynamaya başlamış ve “Ne olursa olsun ölünceye kadar çalışacağım” demişti.

Hastalığından ötürü 48 kg’a düşen ünlü oyuncu kanserle savaşının tam bir kabus olduğunu belirtmiş kansere sigaranın neden olduğunu söylemişti.

Kanser teşhisi konduktan sonra bile Swayze sigarayı bırakamamış, kemoterapi gördükten sonra özel uçağına binmek için beklerken bile sigara içerken görüntülenmişti.

Albümün Tamamını Görüntüle

Vejetaryen Maceralar

2009-05-23T01:10:00.001-07:00

1 ay 10 gündür vejetaryenim, ve bu kadar kısa sürede bile komik vejetaryen anılarım oldu.

Kız kardeşimle biraz gezmek alışveriş yapmak için büyük bir alışveriş merkezine gittik. Tabii biraz dolandıktan sonra acıkınca alışveriş merkezinde bulunan restoranlardan birinde yemek yemeye karar verdik. Kardeşim hamburger yemek istedi, ben de hemen hamburgercinin yanında yer alan sözde İtalyan pizzacısını tercih ettim. Vejetaryen olduğumu söyleyince kasada duran görevli bana 2 çeşit pizza gösterdi kocaman tepsilerde sergilenen. Birinin üzerini yuvarlak dilimler halinde ne olduğunu kestiremediğim bir madde süslüyordu, merakla sordum. Görevlinin cevabı, sucuk dilimleriydi. Vejetaryenlere sunulan parmesan peynirli pizzaya sucuk dilimlemişlerdi.:)

Diğer komediyi ise kız kardeşimin kayınpederinin bizi yemeğe götürdüğü kasap dükkanında yaşadım. Yanlış okumadınız, kasaba gittik yemek yemek için. Hem kasap, hem restoran, ikisi bir arada. Bir yanda müşteriler gelip bana şuradan bir kuzu ön kol diyor, diğer yanda dükkanın içine yerleştirilmiş 4-5 masada ise müşterilere köfte, et kavurma gibi yemekler sunuluyor.

Neyse masamıza yerleştik, garson geldi siparişleri almak için. Bana ne almak istediğimi sorunca, saflık edip ben vejetaryenim dedim ve ekledim et yemiyorum diye garsonun yüzünde saniyelik beliren şaşkın ifade üzerine. Bunun üzerine garson ne dese beğenirsiniz? “İyi abla, o zaman ben sana tavuk şiş getireyim”

Tabii, tahmin edebileceğiniz gibi salata ile idare etmek durumunda kaldım. Bu arada kız kardeşimin kayın pederi ortaya karışık ızgara ve köfte siparişi vermişti, ben salatamı didiklerken bana acımış olacak ki “Kızım, bir tanecik köfte ye bari, bir taneden bir şey olmaz.”

Amerikalılar, çocuklarını hangi ünlüye emanet edermiş?

2009-05-22T16:04:00.001-07:00

Anneler günü dolayısıyla düzenlenen ve 10.000 oyun kullanıldığı ankette sorulan “Çocuğunuzu hangi ünlüye emanet edersiniz?” sorusunun cevabı bilin bakalım hangi ünlü çift olmuş?

Şaşıracaksınız ama oyların %31 i Ellen Degeneres ve Portia de Rossi çiftine gitmiş. Bilindiği üzere Ellen Degeneres ve Portia de Rossi ikilisi Kaliforniya eyaletinde eşcinsel evliliğin yasallaştırılması üzerine geçen sene evlenmişlerdi.

Jennifer Aniston oyların %22 sini alırken Brad ve Angelina çifti, sadece %18 ini almış.

Amerika'nın ünlü talk show sunucusu Oprah Winfrey’ın oy oranı ise %8 de kalmış.

AOL tarafından yapılan anket sonuçları için tıklayınız.

15 gün ne yaptım?

2009-05-22T06:53:00.001-07:00

Şehir dışındaydım, kız kardeşimi ziyarete gittim ve 15 gün boyunca 2,5 yaşındaki yeğenim ve kardeşimle harika vakit geçirdim.

Spor yapamadım, yediklerime de dikkat edemedim ve sonuç olarak 1,5 ay sporda ne kaybettiysem 15 günde geri aldım. Ama pişman değilim :)

Yeğenimi günde 2 kere parka götürdüm ve çocuk büyütmenin ne kadar zor olduğunu bir kere daha anladım.

Çocuklara sözünüzü nasıl dinletirsiniz? Bu soruyu soruyorum çünkü ne yaparsam yapayım, ne kadar mantıklı açıklamalarda bulunursam bulunayım sevgili yeğenimin parkta gördüğü zavallı karıncaları ezmesine engel olamadım.

Parka ilk gittiğimizde neredeyse hiç sorun yaşamadık, yeğenim oradaki çocuklarla beraber oynadı. Kaydıraktan kaydı, kum kazdı, oyuncak kamyonlara doldurup boşalttı. Arada arkadaşlarıyla oyuncakları paylaşamamaktan çıkan ufak sorunlar olmadı değil ancak sırayla oynamalarını söyleyerek çözdüm sıkıntıyı.

Ama parka 2. gidişimizde çocuklardan biri yeğenime büyük bir karınca yuvası gösterdi. Ve işte o zaman sorunumuz başladı. Yeğenim, dakikalarca karıncaların hummalı şekilde çalışmaları seyretti, çekirdek kabukları, yaprak v.s. gibi şeyleri çeneleriyle taşımaları onu büyülemiş gibiydi. Ama sonra ne olduysa oldu ve ayağını kaldırıp onları ezmeye başladı. Hemen müdahale ettim. Onların canlı olduğunu, ezerek öldürmemesi gerektiğini güzel bir dille ifade ettim. Neyse ki durdu ve dikkatini tahterevalliye binen çocuklar çekince onların yanına gitti ve onlara katıldı.

Ben tam yeğenim karınca öldürme arzusunu yok ettiğimi düşünürken tahterevalliden sıkılan yeğenim az önce bir yığın karıncayı ezdiği yuvanın başına gitti, çömelerek onları seyretmeye başladı, ben de onların toprağın altında kazdıkları tünellerde yaşadıklarından bahsettim. Bir kaç dakika sonra benim yeğenim mini bir “hulk”a dönüştü, karıncaları ezmek için ayağını kaldırdı, ben aman dur yapma diyene kadar bir kaç karınca ezilmişti bile. Bu sefer duygusal bir yaklaşım sergileyip, onların bir ailesi olduğunu, çolukları çocukları, anneleri babaları olduğunu ve eğer onları ezerse ailelerinin çok üzüleceğini söyledim. Ne yazık ki, bu duygusal yaklaşımda işe yaramadı.

Sözümü dinler gibi gözüküp, fırsatını bulur bulmaz karınca soykırımı yapmaya gidiyordu. Ne yapacağımı şaşırdım.

Sonra dikkatini başka şeylere çekerek karınca ezmesine engel olmak istedim,ve onu salıncağa götürdüm. Salıncakta sallanırken, parktaki çocuklar hadi çeşmeye gidip su içelim deyince bu seferde sevgili yeğenim de çeşmeye gitmek istedi.Ben de başıma gelecekleri bilmeden onun çocuklarla çeşmeye gitmesine izin verdim. Ama buna pişman oldum, çünkü onu çeşmenin başından alamadım. Ellerini yıkadıktan sonra, ıslak ellerini kum havuzuna batırıyor, sonra bana gelip ellerim pis oldu diyerek, poposunu sallaya sallaya çeşmeye koşuyor, ellerini yıkayıp dönüyor ve yeniden ellerini kuma daldırıyordu. Tabii bu arada üstü başı da sırılsıklam oldu. Ne dediysem ne yaptıysam onu çeşmeden alamadım. Üstelik sinirlenmeye başlamıştım ve sonunda sesimi yükseltmek zorunda kaldım. Bu seferde ağlamaya başladı. Oyuncaklarını nasıl topladım onu nasıl eve götürdüm bilmiyorum. Çok sinir bozucu bir deneyimdi.Çocuk sahibi olmadığıma şükrettiğim bir andı.

Sahi, çocuklara sözünüzü nasıl dinletirsiniz?

Yemek Yapmayı Öğreniyorum

2009-04-28T11:20:00.001-07:00

Yemek yapmayı pek bilmem, ama vejetaryen olunca ve menümden kırmızı ve beyaz etleri çıkarınca sağlıklı beslenebilmem için yemek yapmayı öğrenmem farz oldu. Cumartesi günü protein açısından zengin besleyici bir yemek tarifi buldum internetten ve tarifini burada paylaşmak istedim.

Yemeğimizin adı Fırında Mantarlı Patates Püresi

Malzemeler

15 tane mantar
1 adet orta boy kuru soğan
1 çay kaşığı tuz ve karabiber
6 adet orta boy patates
Yarım su bardağı rendelenmiş kaşar
2 yumurta
1 yemek kaşığı un

Tarif

6 tane patatesin kabuğunu soyarak haşlıyorsunuz. Haşladıktan sonra onları ezip püre haline getiriyorsunuz.

Küçük küçük doğradığınız soğanları sıvıyağda kavuruyorsunuz. Üzerine, ince doğranmış mantarları ekleyip, 4-5 dakika daha kavuruyorsunuz. Tuzunu, karabiberini ekip biraz karıştırdıktan sonra karışımı ateşten alıyorsunuz.

Patates püresine, unu, yumurtayı ve kaşar peynirini ekleyip iyice karıştırıyorsunuz .(Patates püresine de biraz tuz eklemenizi öneririm. Ben yaptığımda koymamıştım biraz tuzsuz oldu.)

Isıya dayanıklı bir cam tepsiye önce mantarlı harcı yayıyorsunuz. Üzerini patatesli harçla kapatıp 175 dereceye ayarlanmış fırında 20-25 dakika pişirip servis yapıyorsunuz.

Ben internetteki tarifte yazmadığı halde, pişmeden biraz önce pürenin üzerine de biraz kaşar peyniri rendesi koydum.

Harika bir yemek oldu.

Asansör

2009-04-27T13:29:00.001-07:00

Gittiğim spor salonu bir binanın 11. katında. Her ne kadar asansör kullanmama kararı almış olsam da 11 kat çıkmayı göze alamadığımdan asansöre binmek zorunda kalıyorum.

Bugün de asansöre binmek için asansör çağrı düğmesine bastım, asansörün bulunduğum kata gelmesini beklerken bir beyefendi geldi, bana baktı ve asansörü çağırıp çağırmadığımı sordu, ben de onayladım. Adam, sanırım söylediklerimi inandırıcı bulmadı ya da benim asansörün düğmesine basabilecek kabiliyet ve/veya güçte olmadığıma kanaat getirdi ki bir daha düğmeye bastı. Gülümsedim.

Biz beyefendiyle beklerken asansörün çıkmış olduğu 11. kattan inmesini, bir grup geldi, takım elbiseler içinde ciddi görünüşlü bir grup adamdı gelenler. Yeni gelen gruptan biri, asansör çağrı düğmesine bir kere daha bastı. Asansörün kapısında bekleyen 2 kişinin bunu yapmayı akıllarına getirmemiş olduğunu düşünmüş olmalı diye geçirdim içimden.Gene gülümsedim.

Bu arada asansör gelmek bilmiyordu, asansör bekleme sırasına ilk katılan beyefendi, hışımla arka arkaya düğmeye bastı, sanırım bu şekilde basınca asansörün acele edeceğini düşünüyordu. Nedense, asansör bu kuraldan habersiz, usul usul inmeye devam etti. Gülümsedim.

Bugün spora gülümseyerek başladım.

Sigara içmek sağlığa zararlıdır.

2009-04-23T03:08:00.001-07:00

Hava yağmurlu, pencereler inci tanesi gibi yağmur damlalarıyla süslenmiş. Deniz hırçın.

Ne zamandır elime fotoğraf makinemi almamıştım, dün gece sıkıntıdan ne yapacağımı düşünürken, izmarit dolu kül tablam ve boş sigara paketimle makro çalışmalar yaptım. Anlamadığım nedenle izmaritleri net, arka planda duran boş sigara paketini ise bulanık yapmayı beceremedim. Her türlü çabam boşa gitti ve en sonunda makinemin arzusuna boyun eğerek, izmaritler bulanık, paket net olacak şekilde bir fotoğraf çektim.

Umarım, bundan sonraki denemelerimde istediğim nesneyi net yapmayı becerebilirim.

Tanrı’yla sohbet

2009-04-20T13:12:00.001-07:00

Yapmayı en sevdiğim sohbet O’nunla olan. Beni, olduğum gibi bildiği için… O’nun karşısında ne saklayabilirim ki?

Ne hissettiğimi sözlere dökmeden-ki zaten bazı hislerim sözlerle ifade edilemiyor- anlayabilecek tek O. Tek taraflı bir sohbet bu elbette, bir monolog.

Gerçi düşünmeden edemiyorum, insanlarla konuşurken de kendimizi zaman zaman bir monoloğun içinde bulmuyor muyuz?Üstelik, diğer kişilere söylediğimiz her söz, her cümle, onlar tarafından bizim ağzımızdan çıktığı gibi anlaşılmıyor. Anlaşılamaz da zaten. Her kelime, benim ağzımdan çıkarken benim dünyamın renklerine boyanıyor, dinleyen ise onu kendi dünyasının renkleri içinde algılıyor. Bunca yanlış anlaşılmanın, anlamanın sebebi de bu değil mi?

Bizdeki eksiklik

2009-04-18T17:10:00.001-07:00

Neden ruh hallerimiz hep dış etkenlere bağlı? Mutluluğumuz, huzurumuz neden sahip olduklarımız ve/veya olamadıklarımızla doğrudan ilişkili.

Neden hayata karşı duruşumuzu sabit tutamıyoruz? Gelen hoş geldi, gidene eyvallah demek,ben gelenle artmadım gidenle eksilmedim demek bu kadar zor mu?

Beklentilerimiz var, hayattan, eşten, sevgiliden, çoluktan çocuktan, patrondan… Bu beklentilerin gerçekleşme oranı eğer mutluluk oranımızı etkiliyorsa, işte o zaman bizde bir eksiklik var diyorum ben.

Affediyorum kendimi

2009-04-18T06:44:00.001-07:00

Beni inciten insanları düşünüyorum, beni yaralayan, hırpalayan. Nefret ettiğim insanları geçiriyorum gözümün önünden. Yüzlerine dokunuyorum, seslerini duyuyorum.

İçimi nasıl da acıtıyorlar. Boynumda, ölü bir hayvan gibi taşıyorum onları. Her geçen gün ağırlaşıyor taşımak. Kendime bu eziyeti niye yapıyorum?

Neden eski acılar, kırgınlıklar benimle? Affetmek istiyorum hepsini, kendimi affetmek.

Şişelere koyuyorum resimlerini. Bu yeşil şişeye, çok sevdiğim ama beni feci şekilde inciten arkadaşımın resmini koyuyorum, şu siyah şişeye, kendime güvenimi, saygımı yitirmeme sebep olan, sesini bile duyduğumda irkildiğim adamın resmini. Sırayla, sabırla şişelere koyuyorum tüm kırgınlıklarımı. Sonra, hepsini yakamozlarla süslenmiş dalgalara bırakıyorum. Dalgalara kapılan şişeler, ahenkle yüzüyor, bir inip bir kalkıyorlar dalgalarla. Gözden uzaklaşmalarını seyrediyorum hayalimde. Ayaklarımda tuzlu, şefkatli dalgaları hissediyorum, parmaklarımı yalıyorlar ılık ılık.

Ne varsa içimde, kötü olan, affedilmez olan, kırgın olan hepsini dalgalara bırakıyorum. Rahatlıyorum.

Yüklerinden kurtulmuş bir balon gibi göğe yükseliyorum. Nefes alıyorum, beni aşağı çeken ne varsa kurtulmuş olmanın özgürlüğü içinde. Nefes veriyorum.

Nefes alıyorum…Affediyorum herkesi, kendimi. Nefes veriyorum….

Smile …Just for yourself

2009-04-15T01:28:00.001-07:00

Bedtime stories başlıklı internet güncesini okuyordum sabah saat 8:30 civarında, 3-4 saat uyumuştum iç hesaplaşmalarla geçen bir gece geçirmiştim, sinirliydim, kendimle yaptığım mücadeleler beni yorgun düşürmüştü. Sayfada gezerken, bahsettiğim internet güncesinin yazarı olan Rigor Mortis’in “twitter”sayfasında yazdığı cümle dikkatimi çekti. “Gülümse,erkekler pozitif kızları sever :D”

Mutfağa gittim okuduktan sonra cümleyi, pencereden baktım puslu, kapalı bir hava vardı dışarıda. Gökyüzüyle aynı rengi taşıyan deniz sakin sakin, kayalıklara çarpıyordu.

Gülümsedim.

Gülümsedim çünkü yaşıyordum, nefes alıyordum, muhteşem manzaralı bir evde oturuyordum, bundan da öte o muhteşem manzarayı görebiliyor, görmekten de öte tadını alabiliyordum, koklayabiliyordum.

Bundan daha muhteşem ne olabilirdi? “Yaşıyorum” diye geçirdim içimden. İçim, tarif edemeyeceğim bir duyguyla doldu.

Nefes aldım, göğüs kafesimin şişmesini hayranlıkla seyrettim. Aldığım nefesi, müthiş bir tatminle,verdim.

“Yaşıyorum”

Gülümsedim, bir erkek için değil, arkadaşım,sevgilim, ailem için değil, var olduğum için, varlığımın kutsallığını tüm hücrelerimde hissedebildiğim için. Gülümsedim, sadece kendim için.

Not: Başlık içimden İngilizce yazmak geldiği için İngilizce. Bazen, kelimeler ağzımdan İngilizce çıkıyor, bazen İngilizce düşünüyorum hatta rüyalarım bile İngilizce oluyor.

Çikolatakoliklere Müjde!

2009-04-13T03:15:00.001-07:00

Bilim adamları, çikolatakoliklerin sıfır kaloriyle çikolatanın tüm zevklerini tadabilecekleri Le Whif olarak adlandırdıkları yeni bir sprey keşfettiler.

Bu devrim niteliğindeki alet, çikolata sevenlerin, kilo almadan, suçluluk duymadan çikolata hazzı yaşamalarını sağlıyor. Bunu nasıl mı yapıyor? Çikolatayı -sigara içer gibi- içinize çekiyorsunuz yemiyorsunuz.

Harvard’lı profesör David Edwards tarafından icat edilen Le Whif dört farklı aromaya sahip: Ahududu, Nane, Mango ve sade.

Bu profesöre ilham veren şey ise sıradan yemek yeme adetlerimizin ötesine geçecek bir yol düşünmekmiş. Bu aletle , yemek yeme şeklimizi, yiyeceği çiğneyerek yutmak yerine içimize çekmek gibi sıra dışı bir biçime dönüştürüyor.

Aletin çalışma mantığı şu: Kullanıcıların içine çektiği çikolata aromalı toz, küçük plastik bir silindirde yer alıyor. Üstelik bu tozlar akciğere gitmeyecek kadar büyük, ayrıca özel bir ağızlık tasarlanmış. Tozu içinize çektiğinizde, ağzınız enfes çikolata tadıyla doluyor. Ayrıca, sıfır kalori ve diyet menümüzün olmazsa olmazları arasında yer alacağı kesin.

Üstelik çikolata sadece başlangıç, gelecekte daha farklı besinlerin de sprey şeklinde satıldığını görebiliriz. Kim bilir, belki bir gün, 3 öğün yemeğimizi bu sıfır kalori spreylerden sağlarız. Muhteşem olmaz mı?

Bu harika ürün 29 Nisan’da satışa sunuluyor,her bir kartuşun maliyeti 1.50£ olacak ve defalarca kullanılabilecek.

Türkiye’de satışa sunulmasını dört gözle bekliyorum:)

Kaynak: Telegraph.co.uk

Vejetaryen olmak

2009-04-12T13:45:00.001-07:00

Et ağırlıklı beslenen birisiyim, sebze yemekleri, çeşitli çorbalar bile bizde etsiz pişirilmez.Ancak, bir süredir, et yemekten vazgeçmeyi düşünüyordum. Başlıca sebebi de hayvanların çiftliklerde her tür haklarından mahrum bir şekilde beslenerek tuhaf makinelerle kesilmeleriydi. Nasıl başlayacağımı bilmezken, dün akşam yediğim et yemeğinin midemi berbat etmesiyle bugünden itibaren et yemeyi bırakmaya karar verdim.

İşsiz kaldıktan sonra, kendimle baş başa kalabileceğim çok boş zamanım oldu ve şu anda kendimi koza içinde bir tırtıl gibi hissediyorum. İçimde bir şeyler değişiyor, ben değişiyorum bir tür “metamorphosis” aşamasındayım.

Yiyip içtiklerim, vücudumun, hücrelerimin içine girip bir tür inşaat malzemesi gibi beni her gün yeniden oluşturduğuna göre hücrelerimin de bu “metamorphosis” aşamasında değişmesi kaçınılmaz. Üstelik spora başlayarak ilk adımı attığıma göre bundan sonra vejetaryen olarak, hücrelerimin ölü hayvanlardan aldığım yapı taşlarıyla inşa edilmesini engelleyebilir ve hayatımın bu evresinde hem bedensel hem de ruhsal olarak yenilenmiş, başkalaşmış biri olmayı başarabilirim.

Vejetaryen biri olarak, dengeli nasıl besleneceğimi, vücudumun ihtiyaç duyduğu temel besin maddelerini nasıl alacağımı bilmiyorum. Ama bilmemek ayıp değil öğrenmemek ayıp değil mi?

Bir de sigarayı bırakabilsem…

Bu arada muhteşem bir şarkı keşfettim. Dinlerken, tüm varlığınızla hissedebildiğiniz, sizi çok farklı ruhsal bir yolculuğa çıkaran bir şarkı. Şu anda dinlerken, kalp atışlarımın bile müziğin ritmine uyduğunu, kanımın damarlarımda usulca aktığını hissedebiliyorum.