MIRJAM LETSCH PHOTOGRAPHY

Rossige Gerrit

mirjamlcv — Sat, 19 Dec 2009 18:24:00 +0000

Wij wonen aan een dijk die de sneeuwschuivermannen overslaan. We zijn zo’n beetje het enige huis en als ik op mijn computer de ‘track & trace’ status van een postbezorging nakijk – ik wacht op een onderdeel voor mijn camera – blijkt mijn pakketje al een paar dagen in een loods in Meppel te liggen: kan uit ‘overmacht’ niet bezorgd worden. Heerlijk vind ik die berichten. Ik ervaar het als pure romantiek als we ‘klem zitten’, door Held Gert met tractor uit de sneeuw bevrijd worden en ‘s avonds in dikke kleren de ezels nog even vers water brengen: de emmers die we ‘s middags brachten hebben al een dikke ijslaag. Rossige Gerrit kan mij niet vaak genoeg melden dat er sneeuw aankomt en kou en ijs en ik krijg spontaan hamsterneigingen en check de voorraad kaarsen en zoek erwtensoeprecepten en overweeg voor weken in te vriezen. Manlief denkt daar anders over. Hij vindt dat ze van ‘onze belastingcenten’ ook ‘onze dijk’ moeten vegen en overweegt een ingezonden brief in de buurtkrant (hij is ook degene die de meeste kleine sneeuw-ongemakken hier voor zijn rekening neemt…moet ik eerlijkheidshalve toegeven). ‘Niks dan narigheid’, en hij beende door de sneeuw en noordenwind-tegen naar de telefoon die thuis lag om Gert te bellen, terwijl ik met de alarmlichten (net kerstverlichting!) in de auto bleef zitten. Diep weggezakt in de sneeuw naast de dijk. Op de radio 1 het weerbericht: morgen meer sneeuw, vrij veel wind en snijdend koud….. Yes!

meer beeld van vandaag >>>

De prinses en de spekpannenkoek

mirjamlcv — Wed, 09 Dec 2009 19:21:14 +0000

Gister was weer zo’n dag die ‘klopte’, zo eentje waarop ik helemaal samenval met wat ik aan het doen ben. Samen met Hans fotografeerde ik op (en buiten) het terrein van Amerpoort, een instelling die in de provincie Utrecht en ‘t Gooi diensten aan mensen met een beperking verleent. Robin Good – voor wie ik regelmatig fotografeer – koppelde een bedrijf aan deze instelling en zo ging een grote groep werknemers een hele dag aan de slag om het voor de bewoners wat aangenamer en mooier te maken. Gezamelijk legden ze een tuin aan, knapten een familiekamer op, namen bewoners mee naar Artis en de Beekse Bergen, aten samen spekpannenenkoeken en er werd een ad hoc ‘wellness centre’ ingericht. De schoonheidsspecialistes kwamen te laat door ellendig lange files, maar dat gaf niet: een groepje verstandelijk gehandicapten was in gespannen afwachting en maakte vast plannen over hoe ze er aan het eind van de dag uit wilden zien: als prinses met engelenhaar en rode nagellak. Rood, want dat is de kleur van de liefde, dat weet je toch wel? Caroline glunderde van de aandacht en toen ik tegen haar zei dat ze er prachtig uitzag, hoorde ik luid en duidelijk: ‘slijmbal’. Het kwam uit de stemcomputer van Daniël, die hij met een stompje hand bediende vanuit zijn rolstoel. ‘Slijmbal!’, en hij maakte een lach. Een paar uur later hing hij in een tillift. Zijn voeten ontbloot en een schoonheidsspecialiste gaf hem een ontspannende voetmassage. Hij genoot, net als de oudere vrouw die niets van haar lichaam op eigen kracht kon bewegen, behalve dan haar ogen. En die straalden toen ze de dikke witte crème in langzame draaiende bewegingen over haar gezicht voelde gaan. Met roodgelakte nagels werd ze later over de gang weggereden. De prinses had inmiddels een knalrose stola om en toen ze daarmee samen met haar vriendinnen en de directeur van bedrijf mocht poseren voor een officiële foto, kon haar geluk niet meer op. De directeur sprak geen Nederlands en in het Engels hoorde ik de prinses zeggen dat zij wel ‘in the middle’ zou gaan staan. En daar hoorde ze ook, wat mij betreft.

I.v.m de privacy van de bewoners van Amerpoort heb ik mijn foto’s verwijderd. Als fotograaf vind ik dat uiteraard jammer, maar ik heb er alle begrip voor.

‘Pretty’ in het groen

mirjamlcv — Sat, 28 Nov 2009 14:09:00 +0000

Gisteren werden ze geleverd, letterlijk vers van de pers: onze Duniya kerstkaarten. En kleurrijk zijn ze! Mooie, vierkante, dubbele kaarten (15 x 15 cm, met envelop), gedrukt bij een drukker met een keurmerk voor verantwoord bosbeheer (FSC), die chemievrij ontwikkelt en werkt met 100% groene stroom. Maar de belangrijkste reden om ze te bestellen? De opbrengst is 100% voor onze projecten in India en Vietnam. Op de achterkant geven we informatie over ons werk en melden we het duurzame drukproces.

Ze zijn te bestellen via de webwinkel van Duniya >>> (je kunt ze daar ook op groot formaat zien) en worden na (!) betaling onmiddellijk verstuurd.

En dan is er nog meer kleurrijk nieuws. De kinderen op onze school in Nagwa (Varanasi, India) waren toe aan een nieuw schooluniform. Het vorige is versleten en ze groeien eruit. Onze onderwijzers vonden het de hoogste tijd voor een nieuw ‘design’. Kleur moest er komen en iedere klas een eigen kleur. Groen! Rood! Geel! Benieuwd naar het resultaat? Raj stuurde ons enkele foto’s >>>

En één van die kinderen, nu in een knalgroen schooluniform, is wel heel bijzonder. Pretty. Zo heet ze. Ze kan niet lopen en in 2008 zat ze onder de schurft, lag hele dagen op een charpoi (touwbed) en nooit, echt nooit zag je haar lachen of spelen. En nu? Nu zit ze bij ons op school, een leerling van Duniya Education. Het ging moeizaam in het begin. Ze huilde, at haar warme maaltijd niet en was bang. Klasgenootjes gingen haar (letterlijk) voeren en de onderwijzers bleven haar stimuleren. Ze kan nog niet staan, heeft haar eigen stoel op de eerste rij in de klas, krijgt fysiotherapie en: er komt een kinderrolstoel!

Ja, daar doen we het dus voor, die kerstkaarten….

Voor ± € 15,- (per kind) per maand krijgen Pretty en 84 medeleerlingen dagelijks les, dagelijks een warme maaltijd, een uniform, tandpasta, controle van de schooldokter en tandarts en boeken en schriften.

Als je al een hekel hebt aan kerst, aan kerstkaarten sturen en aan de donkere decembermaand, dan heb ik je nu misschien overtuigd om het dit jaar anders te doen.

Rennen voor Revalidatie

mirjamlcv — Fri, 09 Oct 2009 10:35:51 +0000

Gezond bewegen én een goed doel steunen: kinderen van de R.K. Daltonschool Sint Jozef in Heerenveen renden afgelopen maandag de benen uit hun lijf om geld bij elkaar te krijgen voor ons revalidatieproject in Vietnam. Daar, in de afgelegen bergstreek Lai Chau, zijn wij immers een revalidatiecentrum aan het voorbereiden waar in eerste instantie 70 kinderen komen wonen en leren en waar zij medisch begeleid zullen worden. Het centrum zal de eerste plek in de provincie worden waar kinderen kunnen revalideren.

Voorafgaand aan deze sponsorloop versierden we de school met etalagepoppen in Vietnamese traditionele kleding, met geborduurde kindermutsjes, met eetstokjes en veel foto’s. Ik vertelde in alle groepen over het land en ons project en de kinderen zaten gebiologeerd naar de diapresentatie te kijken. En ik vertelde over die andere kinderen, voor wie school een luxe is maar die zo graag willen leren. Oók als ze in een rolstoel zitten of doof zijn. Vandaar dat speciale centrum dat we plannen, daar heel ver weg.

En dát wilden ze graag steunen, deze kinderen in Heerenveen! Allemaal hadden ze een wit t-shirt versierd met teksten in het Vietnamees, een tekening of de Vietnamese vlag. ‘Heerenveen chạy cho Lai Châu’ stond erg op het t-shirt van een gezond blozende jongen te lezen: Heerenveen rent voor Lai Chau. En waar dat ligt, dat had hij gisteravond met zijn vader uitgezocht, gebogen boven een grote landkaart. Juf! Ik heb al 12 rondjes gelopen!

Die juf, dat was Juf Yvon die de school gaat verlaten en een heel groot cadeau wilde… Is Juf Yvon dan zo hebberig? Nee, dat grote cadeau, dat wilde ze niet voor zichzelf. Maar voor kinderen die het slechter getroffen hebben dan de kinderen die zij jarenlang onder haar hoede had. Haar cadeau, dat waren een heleboel vrolijke kinderen die maandagmiddag werden gesponsored door papa, mama, pake of beppe. Na afloop hadden ze een goed idee: zullen we dit volgende week weer doen?

Wil je vrolijk worden in 4 minuten? Kijk dan naar de beelden in een online slideshow >>>

Kussens aangekomen in Nederland!

mirjamlcv — Thu, 23 Jul 2009 19:33:49 +0000

Weet je nog hoe ik in dit verhaal >>> vertelde hoe ik samen met een aantal Dzao vrouwen besloten heb een klein handeltje op te zetten? Die prachtige, originele kussens uit de dorpen in de bergen van Vietnam? Hoe ik de eerste 100 zou laten verschepen en hoe de trotse vrouwen de kussens kwamen laten zien, op hun brommers de gladde bergpaden af, de kussens verpakt in grote rijstzakken? Ze zijn aangekomen! Wekenlang op een schip en daarna in een grote kist bij mij in de schuur.

Ik heb een logo, geïnspireerd op één van de maaksters.

Ze zijn erg mooi geworden. Gevuld met pampasgras en allemaal met een hengsel. Geen twee kussens zijn hetzelfde, maar dat maakt het juist leuk. Allemaal handwerk. Allemaal uniek.

Er worden nog meer producten voor me gemaakt: handgeborduurde tafellopers, prachtige boodschappentassen van textiel. Komt er allemaal aan. Mijn plan is om een klein atelier te koppelen aan ons revalidatiecentrum in Lai Chau.

Ik heb nog maar kleine voorraden, dus als je interesse hebt, bestel dan snel via www.goodgoods.nl

De site is in opbouw, maar bestellen kan al!

Duniya en C2 op Televisie!

mirjamlcv — Tue, 09 Jun 2009 16:10:23 +0000

Nee…… (nog) niet op de Nederlandse televisie, maar wel op twee acht-uur journaals: in Lai Chau en in Sin Ho. Als je goed luistert hoor je in het begin van het fragment ‘Zuniya’ zeggen: de ‘D’ wordt in Vietnam uitgesproken als ‘Z’. En ook hoor je ‘Ha Lan’: Holland. De eerste man die geïnterviewd wordt is Dr. Giang, directeur van het Provinciale Ziekenhuis in Lai Chau (tevens chirurg). De tweede man is Dong Van An, de directeur van de organisatie C2, onze directe counterpart en de man zonder wie dit project nooit van de grond zou zijn gekomen. Verder is dit een onvertaald nieuwsfragment. Gewoon een indruk met wat beeld en geluid uit Vietnam. Onze eigen film en meer beeld volgt.

Geen idéé waar dit allemaal over gaat omdat je voor het eerst mijn weblog leest? Lees dan deze bijdrage >>> of kijk op de website van Stichting Duniya >>>

Kleine wonderen …

mirjamlcv — Fri, 22 May 2009 19:57:33 +0000

Leuke gesprekken in Hanoi hebben ertoe geleid dat de Hanoi International Women’s Club (HIWC) heeft besloten om Duniya finacieel te steunen met een deel van de operaties, te weten de ‘cleft lip’ (schisis) en het herstel aan een open gehemelte. Voor de website van deze HIWC maakte ik een kleine indruk in beelden. Je zult zien dat er ook volwassenen geopereerd zijn, ondanks het feit dat ons project in Vietnam zich in eerste instantie richt op kinderen. Maar als een vader zijn zoontje met schisis (hazelip) komt brengen en daar zelf óók onder gebukt gaat, dan neem je zijn operatie uiteraard op in je programma. Of die H’Mong vrouw die al eerder smeekte om een operatie, toen hoogzwanger. De artsen durfden het destijd om die reden niet aan, maar toen ze nu – kind aan de borst – weer bij ons aanklopte konden en wilden we haar niet weigeren. Dr. Viet – onze expert op dit terrein – verrichte weer het ene kleine wonder na het andere…

[Als je het beeld wat groter wilt zien moet je op de YouTube link rechtsonder klikken]

Trots…

mirjamlcv — Sun, 17 May 2009 14:37:03 +0000

De afgelopen dagen heb ik vaak gedacht: als de wereld vooral uit Vietnamezen zou bestaan, zouden we een mooiere wereld hebben. En daar ben ik echt van overtuigd.

Het is gelukt: de operaties. In noodweer. In primitieve omstandigheden. Met weinig middelen. Met hele lange dagen. Zonder complicaties. Met prachtige kinderen en hun familie om ons heen. Dagenlang in een noodvoorziening, schuilend voor hevige regens. Met chirurgen die doorwerkten tot ze klaar waren. En nooit, echt nooit, is er een verkeerd woord gevallen. Ik ben zo trots! En te moe voor een verhaal, dus nu alleen even een paar foto’s. Verhaal volgt. En foto’s. En film.

Soms leek het echt alsof het nooit meer droog zou worden… dagenlang waren de stukken plastic niet aan te slepen. We bouwden bedden op onder een golfplaten dak boven een badmintonveld bij het ziekenhuis, zodat hele families droog zaten. Want voor één patientje rukte af en toe de hele familie uit. Of buurvrouwen. Of allebei.

Vooral in de districtziekenhuizen waren de omstandigheden (erg) primitief.

Een vader draagt zijn zoontje de operatiekamer binnen.

Vlak na de operatie.

Als je de hele dag zo hard gewerkt hebt, dan wil je ‘s avonds wat ‘lekkers drinken’, dat begrijp ik ook wel. En ja, over ‘lekker’ kun je twisten. Wat dokter Dao erg lekker vindt (slangewijn) heb ik geproefd en smaakt naar rotting. Echt, dat beest ligt gewoon in de alcohol te rotten. En stinkt. Maar ook deze wijn moet nog een tijdje liggen voor de beste smaak, zo verzekerde hij me. Of ik het ooit weer ga drinken? Er zijn grenzen. Ik at die dag ook al wilde hond.

Wordt vervolgd!

We zijn er klaar voor …

mirjamlcv — Tue, 05 May 2009 01:18:10 +0000

Morgen in alle vroegte vertrekken we met de auto vanuit Hanoi en ga ik dit prachtige uitzicht weer inruilen voor de (nog prachtiger) bergen…

We, dat wil zeggen de plastisch chirurg Dr. Dao die al om 5:00 uur in de bus stapt van Haiphong naar Hanoi, samen met coördinator Dong An komen ze mij dan halen met het gehuurde busje, we rijden door naar orthopeed Dr. Hung, gaan gezamelijk de nieuwe operatiepakken ophalen (zie vorige bericht >>>) en een stukje verder de anaesthesist Dr. Ly. En dan wordt het een lange dag rijden, eerst tot Than Uyen waar een groep patiëntjes en hun ouders al wachten, waar ‘s avonds de eerste lab-testen (bloed) en andere basistesten al uitgevoerd worden en waar de twee dagen daarna de eerste operaties plaatsvinden. Daarna trekken we door naar Sin Ho, verder afgelegen, meer de bergen in. Ook daar wordt een paar dagen geopereerd.

Aanstaande zaterdag vertrekt het tweede (en grotere) medische team met de nachttrein. Dong An staat op het eindpunt klaar met het busje, ik blijf in Sin Ho. Dit tweede team begint met opereren in Lai Chau stad en wij reizen daar een paar dagen later ook heen. Vanaf dat moment werken alle chirurgen op één plek.

Het is altijd weer spannend. Ik heb het goede gevoel dat we een uitstekend team hebben, we hebben heel goed voorbereid, er gaat goed materiaal mee, maar het blijft spannend. Het blijven operaties en het blijft een afgelegen gebied. En kwetsbare kinderen in een infectie-gevoelige omgeving. Maar dat geldt voor Hanoi ook. Ik ben hier nu een paar keer in ‘het beste’ en ‘gespecialiseerde’ brandwondenziekenhuis geweest, heb geen steriele ruimte gezien en wél kinderen en volwassenen met de meest afschuwelijke brandwonden. En infecties na de operaties. En zaaltjes met vuil en stof, bedden met ouwe lappen, kampeerachtige situaties met brandertjes en eten en ouders op de grond op bamboe matjes. Het is maar helemaal de vraag of je hier beter af bent dan bij ons team met uitstekende zorg, in de bergen van Sin Ho.

Tussendoor ga ik ook naar het dorp waar de kussens gemaakt worden (zie dit bericht >>>): ze schijnen klaar te zijn. Het verschepen naar Nederland heb ik inmiddels geregeld, dus ze komen eraan!

Ik vertrek op 19 mei naar Nederland en niet lang daarna gaat een (uitgedund) team weer terug om de patiëntjes ook na de operaties te checken, ook dat is allemaal al geregeld (en ook dat zit in die € 70 ! per patiënt zie berekeningen >>> in een vorig bericht).

Voor alle duidelijkheid: ik ben vanaf morgen niet te bereiken per mail.
Wel sms: 0084 1669 856 106 (dit werkt niet vanaf alle telefoons, maar wel via skype). Ik kan ook niet altijd een sms terugsturen!

Over ruim twee weken (maar ik denk pas vanuit Nederland) komt er een verslag. Hoop ik onder andere dit jongetje te kunnen laten zien na zijn operatie.

Van veel foto’s die ik de afgelopen weken tijdens de screening maakte, heb ik in Hanoi afdrukken gemaakt voor de betrokken personen. Die krijgen ze de komende weken. Dit is de moeder van bovenstaand jongetje:

Dag!

Bijzondere operatiepakken!

mirjamlcv — Mon, 27 Apr 2009 13:58:51 +0000

Vandaag waren Mr. An, Dr. Hung en ik op bezoek in het grootste revalidatiecentrum van Noord-Vietnam. We kregen een uitgebreide rondleiding van de directeur (tevens revalidatie-arts). Heel eerlijk mijn eerste gevoel? Wat een puinhoop en wat weinig middelen. De revalidatieruimte leek wel een opslagkamer van ‘op sterven-na-dood’ hulpstukken, de speeltuin lag er verwaarloosd bij en het ergste was het zaaltje met ‘agent orange/dioxine’ slachtoffers. Tijdens de Vietnamoorlog werden 72 miljoen liter chemische ontbladeringsmiddelen over Vietnam gesproeid, waarvan circa de helft Agent Orange, met als werkzaam bestanddeel dioxine, de giftigste stof ter wereld. Nu, drie generaties later, komen nog steeds mismaakte kinderen ter wereld of worden er kinderen ernstig vergiftigd omdat de moeder de dioxine via de moedermelk doorgeeft aan haar in aanleg gezonde baby. En wat dat betekent zag ik vandaag. Van die kinderen kan ik toch echt niet meer zeggen dan dat ‘het ademt’ en ‘het hart klopt’. Een moeder van drie van deze kinderen had ze hier achtergelaten en kwam niet meer op bezoek.

Maar als je beter gaat kijken, je laat voorlichten, dan word je vanzelf milder. Het is zo makkelijk om als buitenstaander te zien ‘wat er allemaal niet deugt en ‘beter kan’, maar zinvoller is het om open te staan voor wat er met weinig middelen allemaal wél gebeurt. Iedere dag worden de kinderen waar mogelijk door fysiotherapeuten getraind. De parallel bar is weliswaar scheefgezakt, in de oefenmatten zitten grote gaten, en sommige oefenmaterialen konden volgens mij zó naar een museum, maar toch. Tussen de middag stond er voor alle kinderen die zelf (of met een beetje hulp) konden eten een voedzame warme maaltijd klaar, bereid door volwassenen die hun ouders hebben verloren in de oorlog.

En de lichamelijk gehandicapte kinderen, of kinderen met een visuele beperking (of blind), slechthorende kinderen (of doof) en kinderen met het downsyndroom krijgen ook ‘vocational training’: leren een praktisch vak. Voor later. Ik kijk rond in de klas waar ze met naaimachines in de weer zijn. Wat doen ze dat netjes! Ze maken een beetje saaie oefenmaterialen en ik heb ter plekke een idee. Hoe zouden deze kinderen het vinden om voor ons medische team (10 chirurgen inmiddels) de operatiepakken te ontwerpen? Inclusief een logo? An en Dr. Hung lopen gelukkig heel snel warm voor het plan. Dus zitten we even later met z’n allen te schetsen. Welke kleur? Ik wil niet van die enge donkergroene pakken, dat vinden de kinderen die straks geopereerd gaan worden angstaanjagend. We kiezen gezamelijk voor een vrolijke helblauwe kleur. De hele groep kinderen gaat er de komende week aan werken en vóór de operaties – daar zijn ze van overtuigd – kan ik ze komen halen. Twintig gloednieuwe helderblauwe operatiepakken (twee per chirurg), gemaakt door onze doelgroep, maar dan op een andere plek. In opdracht en voor de artsen, dat vonden ze wel stoer…

Na heel wat uurtjes praten hebben we belangrijke afspraken gemaakt: het personeel dat straks in ons revalidatiecentrum in Lai Chau gaat werken, krijgt hier een intensieve training. Van artsen, fysiotherapeuten, onderwijzers en andere betrokkenen met jarenlange ervaring in dit vak.

Een paar dagen geleden zie ik – moet ik tot mijn schande bekennen – voor het eerst van mijn leven braille van dichtbij … het speciaal voor blinden ontwikkelde lees- en schrijfalfabet. Heb het aangeraakt, terwijl een blinde jongen me in haperend Engels probeert duidelijk te maken hoe het werkt, moeilijk hoor! Het hoofd van de school beheerst braille én gebarentaal. We zijn die dag in Thai Nguyen, een paar uur rijden ten Noorden van Hanoi. Ook een gespecialiseerde instelling: onderwijs aan gehandicapte kinderen.

[rockyou id=136620314&w=725&h=242]

Ook hier hebben we ons weer laten adviseren en inspireren. Het is een uitdaging en spannend om dit hele proces mee te maken. Om op zoek te gaan naar beschikbare kennis en middelen, om vorm te geven aan je eigen project, om je te laten sturen door deskundigen. Ook in dit gespecialiseerde centrum krijgen ‘onze mensen’ straks een interne training van een paar weken. En gaan ze ons begeleiden in de aanschaf van (speciaal ontwikkelde) leermiddelen. Want ja, gelukkig is er veel beschikbaar in Vietnam.

Als ik – nat van het zweet – mijn hotelletje weer binnenloop na deze intense dag, en van een strálende Vietnamees hoor dat er geen water is – ‘Very sorry madam. Maybe tomorrow. Maybe not‘. – laat ik dat maar gelaten over me heen komen. Had me zó verheugd op een koele douche, dat wel… En tot nu toe, inmiddels de volgende dag, is het nog steeds maybe not …