پله پله تا ملاقات خدا

سفر در زمان

2010-12-11T01:06:00.000+01:00

امروز دقیقا ۳ ماه هست که اومدیم مونترال و ۴ امین سال غربت رو شروع کردیم.

سفری که ۱۵ ساعت طول کشید و بسیار خسته کننده بود ولی در عین حال هیجان انگیز. سفری در دل زمان. در حالیکه ساعت ۳ نیمه شب پروازمون شروع شد و ۱۵ ساعت هم تو راه بودیم ولی وقتی رسیدیم تازه ساعت ۱۱ صبح بود :)) ۸ ساعت اضافه آوردیم.

اگه بخوام کوتاه و مختصر درباره اینجا بگم٬ اینجا رو خیلی بیشتر از سوئد دوست دارم چون ادمای رنگارنگ اینجا هستن و از هر ملیتی دیده میشه. در عین حال بدون توجه به مذهب٬ سن و رنگ پوست هر کسی میتونه تو کارش پیشرفت کنهو چیزی تو سوئد خیلی کم دیدم.

اینجا اینقدر تنوع فرهنگی و قومیتی و ملیتی داره که مثل سوئد همه اسم ها شکل هم نیست. همه جور اسمی شنیده میشه. همه مدل آدمی دیده میشه.

مردم اینجا خیلی مهربونن. وقتی می بینن تو خیابون داری در و دیوار رو نگاه میکنی و دنبال چیزی میگردی سریع میان بهت کمک میکنن و راهنماییت میکن٬ چیزی که تو سوئد خیلی کم دیدم.

ولی ....

ولی چیزی که اینجا خیلی مهمه مساله کار هست. برای بدست آوردن یه پوزیشن کاری باید سابقه کار کانادایی داشته باشی٬ در عین حال برای داشتن سابقه کار کانادایی باید وارد بازار کار کانادا بشی که خب پر واضح هست که این یه لوپ بی نتیجه است. همین موضوع باعث میشه مهاجرا وقتی میان با مشکل روبرو بشن.

مهاجرا معمولا چیکار میکنن؟ یا میرن درس میخونن تا به جای سابقه کار کانادایی٬ تحصیلات کانادایی داشته باشن. یا اینکه یه دوستی آشنایی کسی رو تو زمینه کاری مورد نظرشون دارن و از رابطه استفاده میکنن. یا از کارهای پایین تر شروع میکنن٬ مثل کار تو فروشگاه و رستوران و ....

ما تو این ۳ ماه چیکار کردیم؟ من و همسرم رو هم دیگه نزدیک به ۱۰۰ تا کار اپلای کردیم که نتیجه نداده هنوز. تو این مدت کلاس فرانسه رفتیم تا بتونیم تو مونترال راحت تر زندگی کنیم. همین.

و همچنان دنبال کار هستیم.

برف

2010-11-01T00:12:00.002+01:00

پووووووووووف پوووووووووووف چه خاکی گرفته اینجا. دیگه باید یه دستی به سر و گوشش بکشم :)

دیشب اینجا برف اومد. اولین برف امسال. البته هنوز زمستونی نشده هوا. هنوز هم درختا پاییزی هستن. امروز هم چنان آفتابی شد که همه اون برفهایی که دیشب نشسته بود چلیک چلیک آب شدن.

البته سوئد از اینجا پیشی گرفته و دو هفته پیش برف سنگین رو شروع کرده. کارشناسا میگن امسال سردترین هوا رو تو اسکاندیناوی خواهند داشت. خوب شد ما در رفتیم :)))

پزشکانی که مدیریت نمیدانند

2010-06-30T17:33:00.001+02:00

به نظر شما یه پزشک و منشی اش برای وقت دادن به ۱۵ نفر مریض در یک روز چه سیستمی رو پیاده میکنن؟ به همه از قبل وقت میدن؟ یا همه میرن میشینن تا هر وقت فرصت شد برن تو؟ به نظرتون مدیریت کردن این حداکثر ۱۵ نفر خیلی سخته؟
تا حالا شده بدون وقت قبلی برید دکتر؟

از زمانیکه یادمه تا همین امروز سیستم تعیین وقت ویزیت تو ایران خیلی احمقانه و مسخره بوده و تنها چیزی که توش مهم نیست آیتم زمان هست. یعنی نه دکتر وقت شناس هست. نه مریض به موقع میاد نه منشی به وقت مریض ها اهمیتی میده!!

زن و شوهر پزشکی رو میشناسم که هر دو متخصص پوست هستن. من همیشه پیش خانم دکتر میرم. امروز ناچارا پیش آقای دکتر رفتم.
این خانم و آقای دکتر هر دو سیستم وقت دادنشون عجیب و غریبه.
خانم دکتر میگه: افرادی که دفعه اولشون هست که مراجعه میکنن. صبح ساعت ۷ بیان مطب اسمشون رو رو کاغذ بنویسن ساعت ۸-۸.۵ منشی میاد و اونا رو ما بین افرادی که از قبل پرونده دارن و از قبل (مثلا) وقت گرفتن میفرسته تو. اینطوری بار اول رو از ۷ تا تقریبا ۱۲ مهمون مطب دکتر هستین. از دفعات بعد اوضاع بهتر میشه و مریضا میتونن با تلفن وقت بگیرن٬ اینطوری مریض از ۹-۱۱ مهمون مطب دکتر هست. البته این خانم دکتر یه منشی خیلی مهربون داره که اگه بهش زنگ بزنن و بگن نمیتونن صبح اونجا باشم و سختشونه و .... یه وقت قبلی میده ولی برای روزهای دورتر.

اما آقای دکتر وضعش خیلی جالبتره
اولا که مریض جدید نمیپذیره مگر اینکه در موارد خیلی خاصی خانمش معرفی کنه ( مثل من)
ثانیا آدم هایی هستن که میتونن بدون وقت قبلی مراجعه کنن برای معاینه اما چطوری؟
ساعت ۱ تشریف ببرن مطب یه کاغذ زدن پشت در اسم بنویسن. بعد ساعت ۲ منشی میاد اسما رو منتقل میکنه تو دفتر. ساعت ۳ شاید آقای دکتر بیاد. تازه وقتی میاد ممکنه حال نکنه بلافاصله مریض ببینه چون لابد گرمشه٬ گرسنشه٬ چای میخواد و...
بعدش هم که شروع میکنه به مریض دیدن. مریضی که بهش ساعت ۳ وقت داده شده باید بشینه منتظر تا منشی های خنگ و بی تدبیرش مریض های بدون وقت قبلی رو بفرستن تو. وقتی مریض ها میبینن منشی خر تو خر میفرسته تو دیگه وقت نمیگیرن و این میشه که ۳ تا مریض با وقت قبلی هست و ۸ تا مریض بدون وقت قبلی!!!! و این وسطه به ضرر اون کسی میشه که همت کرده زنگ زده و وقت گرفته.
اگر فرض کنیم هر مریض بین ۱۲-۱۵ دقیقه وقت معاینه داره و دکتر بین ساعت ۳-۷ تو مطب هست. واقعا مدیریت کردن این تعداد مریض اینقدر سخته که مثل عصر حجر مریضا میان رو کاغذ اسم مینویسن؟
مضافا اینکه منشی آقای دکتر بر خلاف منشی خانم دکتر اصلا مهربون نیست و خیلی هم پاچه میگره و اصلا نمیشه چیزی بهش گفت. نتیجه این میشه که ما امروز ساعت ۱ رفتیم ساعت ۶ موفق شدیم بریم پیش دکتر جون.
تاااازه تو اون مطب ۳ تا دکتر بود که یکیش قرار بود ساعت ۴ بیاد که ساعت ۵.۵ اومد :))) تازه مریضای اون هم از ۱ اومده بودن. واقعا مسخره است.
یعنی وقت مریض پشیزی برای دکتر و منشی ارزش نداره. اصلا مریض به درک. اون منشی بیچاره چرا از ۲ باید بیاد مطب که دکتر تازه ساعت ۳ یا ۴ بخواد بیاد؟

تازه بدتر از همه اینا مریضای دکتر ماندگار بودن که مطبش تو همون ساختمون بود و امروز چون عمل داشت اصلا نیومد مطب و همه مریضا با اون قلب داغونشون برگشتن خونه

شاید این سیستم تو ایران هیچ وقت به حد عالی نرسه ولی میتونه خیلی بهتر از این باشه.

من تصمیم گرفتم دفعه بعد که میرم پیش آقای دکتر خیلی جدی بهش تذکر بدم و بهش بگم این روش عهد دقیانوسی رو عوضش کنه. به نظرتون جواب میده؟ یا با اردنگی پرت میشم بیرون؟

حضور نامحسوس

2010-06-03T11:20:00.000+02:00

طی چند ماه گذشته من متوجه شدم که عده ای تو وبلاگم حضور نامحسوس دارن و خودم هم بین دوستای آقای همسر حضور نامحسوس دارم :))

دیروز آقای همسر و دوستاش جلسه پرزنت تز داشتن و هر کس یا هر گروهی نیم ساعت وقت داشت برای پرزنت و همه گروه ها تو یه روز پرزنت کردن. تو زمان تنفس من چند تا از دوستای غیر ایرانی آقای همسر رو ملاقات کردم و همه شون بهم گفتن که ما درباره شما خیلی شنیده بودیم ولی تا حالا ندیده بودیمت. ضمن تشکر از آقای همسر که همیشه یاد و خاطره منو توی جمع حفظ میکنه٬ فمیدم که همیشه حضور نا محسوس داشتم.
مساله جالب دیگه اینه که هر کدومشون ما رو دیدن گفتن خب میرین کانادا؟ تقریبا الان همه میدونن دیگه حتی کساییکه ما اصلا فکرشم نمیکردیم که بدونن!!

تو این چند وقته هر کس رو که مدت ها بود ازش بی خبر بودم٬ دیدم یا باهاش چت کردم ازم پرسید که کارای کاناداتون چی شد؟ و من متعجب نگاهش کردم که تو از کجا میدونی؟ یکیشون گفت از وبلاگت خوندم و مطمئنم بقیه هم از وبلاگم خوندن. ولی جالبیش اینه که آدرس وبلاگم رو به دوستام ندادم هیچ وقت. این آی دی گوگلم رو هم به دوستای حقیقی ام ندادم و مخصوص مجازی هاست. تنها کاری که من کردم این بوده که یه بار لینک یکی از پست هام رو بر ای ۲۰ دقیقه زیر یه مطلبی تو فیسبوک کامنت گداشتم و بعدش هم دیلیتش کردم.
فکر میکنم تو همون ۲۰ دقیقه دوستای نامحسوس آدرس رو پیدا کردن

خب با توجه به اینکه من همه چیز رو تو وبلاگم نوشتم اصلا ناراحت نیستم که بقیه دوستانم هم بدونن صرفا برام جالبه که این همه انسان نامحسوس دور و برم هست.
دوستان عزیزم خب یه ردپایی نشونه ای چیزی از خودتون تو وبلاگ بذارید که من بدونم :))

و برای اطلاع همه محسوس ها و نامحسوس ها بگم که ویزامون رو گرفتیم و باید بریم برای لندیگ. بقیه اش رو هم بعدا که انجام شد میگم :)

بازارگرمی به سبک ایرانی

2010-05-04T14:41:00.000+02:00

این شنبه که میاد پرواز همای به همراه گروه مستان تو گوتنبرگ کنسرت دارن. بلیط های این کنسرت رو ۲ تا مغازه میفروشن. یکی جایی به اسم ویدئو رضا و یکی هم یه فرش فروشی که بلیط های دانشجویی رو میفروشه.

من امروز برای خریدن بلیط رفتم اون فرش فروشی.

به آقای فروشنده گفتم بلیط کنسرت میخوام و... ازم سوال کرد که چندتا؟ منم جواب دادم اول قیمتشو بهم بگین تا من از دوستام بپرسم.

بهم گفت: آخه صبح یه نفر زنگ زده تعدادی رو رزرو کرده میخوام که برای اونا هم چیزی بمونه. جون بلیط ها دیگه آخرشه.

بعد از پرسیدن قیمت و تماس با دوستان و مشخص شدن تعداد٬ موقعی که میخواستم پول رو بدم آقای فروشنده ۳ دسته بلیط (هر دسته مال یه ردیف بود) که هر دسته شامل حداقل ۲۰ تا بلیط میشد از تو کیفش درآورد. از این ۳ بسته فقط یکیش بود که رو به اتمام بود. اون دو دسته دیگه دست نخورده بودن.

حالا من نمیدونم برای اینکه منو تشویق کنی بلیط بخرم چرا باید بگی بلیط ها داره تموم میشه و آخرشه و میخوام برای اونا هم بمونه و.... من که دارم میبینم تو حداقل ۴۵ تا بلیط داری (فقط تو بخش دانشجویی) پس چرا اینطوری میگی؟

حداقل اون ۲ تا بسته دست نخورده رو از تو کیفت در نیار. خب ضایع است من میبینم :))

والبوری٬ جشن بهار

2010-05-01T14:05:00.000+02:00

Valborg یا همون والبوری جشنی هست که تو خیلی از کشورهای اروپایی روز ۳۰ آوریل یا ۱می برگزار میشه و ریشه مذهبی داره که البته الان دیگه حالت مذهبی نداره. تو سوئد میدونم که این جشن برای خوش آمد گویی به بهار هست. مردم میرن تو پارکها و... جمع میشن یه آتیش بزرگ روشن میکنن و یه عده هم موزیک میزنن و برای بهار و فرا رسیدن ماه می شعر میخونن و بقیه هم باهاشون همخونی میکنن.
دیروز هم که روز ۳۰ آوریل بود همین جشن تو سراسر سوئد برگزار شد.
معمولا تو شهرهایی که دانشگاه داره٬ دانشجوها همزمان یه کارنوال راه میندازن. تو این برنامه دانشجوها ماکتهای بزرگ یا ماشین یا عروسک و.... درست میکنن که هر کدومش نشونه یه چیز هست. یکی از چیزایی که من دیروز دیدم٬ مثلا میخواست عصر برده داری رو نشون بده. یا یدونه دیگه بود فیلم آواتار رو نشون میداد با تماشاگرها که عینک ۳ بعدی داشتن که در زیر میبینین.

اینجا تو گوتنبرگ هم دانشجوهای دانشگاه چالمرز برگزار کننده این کارنوال هستن. گویا امسال ۱۰۰مین سالی بوده که دانشجوهای چالمرز اینکار رو انجام میدن.
هر سال برا اینکار یه سری شرکتها اسپانسر میشن که به دانشجوها برای ساخت ماکت هاشون پول بدن. امسال اسپانسر اصلی شرکت "پرپیس بلو" بوده. ۲-۳ هفته ای هست که دانشجوها همه روپوشهای سفید با آرم این شرکت تنشونه و مشغول ساخت ماکت هستن.
البته شرکتهای دیگه ای هم اسپانسر بودن از جمله تویوتا که چند تا تویوتا پیریوس در اختیارشون گذاشته بود.

نمیدونم هر سال چند تا ماکت درست میکنن. ولی امسال ۶۰ تا به قول خودشون vagn یا به قول انگلیسی ها carriage یا به قول ما کالسکه ساخته بودن. کالسکه البته اصلا تعریف درستی نیست. چون خیلی از اینها روی تراک های بزرگ حمل میشدن. خیلی هاش هم اندازه یه ماشین سواری بودن.

من مطمئنم که شرکت ها به اینا خیلی پول میدن منتها اینا با اینکه پول خوبی میگیرن اصلا ایده های خوبی پیاده نمیکنن. ایده هاشون بیشتر در حد بچه مدرسه ای ها بود تا دانشگاهی. از این ۶۰ تا فقط چند تا بودن که هم ایده شون خوب بود هم روش خیلی کار کرده بودن و دقیقا ماشین ساخته بودن. بقیه در حد ساخت ماکت بود اونم خیلی ساده و ابتدایی.
ولی خب همینکه یه فضای شاد* رو برای دانشجوها فراهم میکنه و جرقه هایی از خلاقیت و اعتماد به نفس درشون به وجود میاره خیلی خوبه.

ایده هایی که داشتن اینا بود:
به شرکت گیلی (یه شرکت چینی هست) که بخش عمده ای از سلام ولوو رو خریده٬ گفته بودن محیط زیست رو فراموش نکن!
کودکان رو فراموش نکنیم.
گوشت قرمز نخوریم.
خوک ها رو نکشیم.
کلیسایی برای همجنس گراها.
کافی شاپ سیار.
طالبان.
آشوب و پلیس ضد شورش.
فیلم آواتار.
تماشای فوتبال.
مدرسه موسیقی.
داروسازی.
باشگاه بدنسازی.

تعدادی هم بودن که انواع ماشین ها رو درست کرده بودن. مثلا وان حموم٬ چمدون٬ توالت فرنگی و جکوزی رو تبدیل به ماشین کرده بودن.

یه عده شون یه ماشین درست کرده بودن که شکل بولبرینگ بود. یه ماشین دیگه بود که پا داشت و پاهاش مثل پای اسب حرکت میکرد و ماشینه یورتمه میرفت.

این وسط مسط ها ها گروهای موزیک و رقص میومد رد میشد و جالبیش این بود که بچه ها هم تو این گروه ها بودن. تو تمام گروه ها سنج زن ها پسر بچه های دبستانی بودن.

این طفلکی ها پرچم دار بودن که ۴-۵ ساعت زیر بارون این پرچم سنگین (با احتساب خیس شدن پارچه پرچم) رو حمل کردن.

حالا شما فکر نکنین جدی جدی اینجا بهار اومده ها. نه بابا هنوز همچنان سر و بارونیه. همون دیروز تمام مدتی که مراسم بود بارون بسیار شدید هم بود.

* از شاد بودن فضا اینقدر بهتون بگم که اون هفته عده ای از این دانشجوهای در گیر کار کارنوال با ضبط و باند و نوشیدنی٬ تو آسانسور ساختمون ما پارتی گرفته بودن. حالا فکر نکنید آسانسور ما چقدر بزرگه ها. نه بابا٬ ۶ نفره است منتها فکر کنم بالای ۱۰ نفر بودن که جیغ میزدن و سوت میزدن و شادی میکردن. آسانسور هم برای خودش بالا پایین میرفت!!!! بعدش هم که رفتن خونشون کف آسانسور پر بود از تشتک شیشه های آبجو.

دیوار برلین

2010-04-08T19:12:00.002+02:00

دیشب دوستم درمورد سفر زمینی از فنلاند به روسیه تعریف میکرد و در مورد بازرسی های سفت و سخت و در عین حال مسخره شون میگفت که یاد سفرمون به برلین افتادم و براش تعریف کردم که کلا پیشینه روس ها چطوریه.

امروز فکر کردم بد نیست اینجا هم بنویسم.

همه ما اسم دیوار برلین رو شنیدیم و میدونیم که این دیوار آلمان شرقی و غربی رو جدا میکرده. اما چرا شرقی و غربی؟ چرا دیوار؟ چرا یه مرز ساده نه؟ و خیلی سوال های دیگه که منم تا قبل از سفر به برلین جوابشون رو نمیدونستم چون نه هیچ وقت برام انگیزه شده بود که برم سرچ کنم و نه از نزدیک دیده بودم.

وقتی جنگ جهانی دوم تموم میشه و آلمانِ مدعی٬ شکست میخوره؛ ۴ تا کشور فرانسه و آمریکا و انگلیس و شوروی اداره آلمان رو دست میگیرن و آلمان به بخش شرقی و غربی تقسیم میشه. تو این ماجرا برلین هم که پایتخت اون زمان آلمان بوده هم تقسیم میشه به بخش شرقی و غربی. آلمان شرقی رو میسپرن به شوروی و آلمان غربی رو هم میسپرن به اون ۳ تا کشور دیگه (البته آلمان غربی اول به سه قسمت مجزا با ۳ حاکمیت جدا تقسیم میشه ولی بعدتر ۳ کشور یه آلمان یکپارچه رو ترجیح میدن)

به خاطر حالت کومونیستی که تو آلمان شرقی به وجود میاد در مقایسه با آلمان غربی روز به روز پسرفت میکنه. صنعت و اقتصاد در آلمان غربی رو به رشد بوده در حالیکه تو بخش شرقی خبر خاصی نبوده. بخاطر همین خیلی از متخصصین کم کم میرن سمت آلمان غربی که اونجا زندگی کنن یا اونجا کار کنن.

یه سری به صورت کامل مهاجرت میکنن به آلمان غربی یه سری هم خونه شون تو آلمان شرقی بوده ولی کارشون تو آلمان غربی.

کم کم که دولت آلمان شرقی میبینه که متخصصینش دارن میرن آلمان غربی کار میکنن٬ تصمیم میگیره جلوی اینکارو بگیره.

روز ۱۳ آگوست ۱۹۶۱ در حالیکه بعضی از ساکنان برلین شرقی برای کار به برلین غربی رفته بودن و به این امید بودن که عصر برمیگردن پیش خانواده شون٬ دولت آلمان شرقی ضمن اعلام منع عبور و مرور از مرز شروع به ساختن دیوار میکنه و از اون ساعت به بعد هرکی هر سمت دیوار بود٬ محکوم شد که همون سمت بمونه؛ برای ۲۸ سال.

دیوار غیر از اینکه از مناطق مرزی میگذشت٬ از یه ایستگاه مترو از وسط چندین آپارتمان هم میگذشت. یعنی با عبور دیوار برخی واحد های یه ساختمون شرقی و برخی هم غربی شدن!!!

طول دیوار ۱۵۵ متر بود و تمام گذرگاه های مرزی رو که قبلا آلمانی ها ازش عبور میکردن رو هم بستن.

اون زمان حدودا ۶۰ هزار از ساکنین بخش شرقی تو آلمان غربی کار میکردن که خب از ۱۴ آگوست دیگه نمیتونستن کار کنن!

کم کم دیوار بالا رفت و سیم خاردار های دارای جریان برق هم نصب شدن. نگهبان گذاشتن و برج مراقب و مراتب شدید امنیتی.

تنها ۴ نقطه باقی موند که محل عبور و مرور غیر آلمانی ها بود. اسم این ۴ نقطه بر اساس ۴ حرف اول انگلیسی انتخاب شد که معروف ترینش چک پوینت چارلی* هست که با حرف سی شورع میشه (یعنی سومین اسم)

ولی خب مردمی که کشورشون صنعت و اقتصاد نداره که بیکار نمی مونن. بالاخره دنبال راه فرار میگردن.

الان تو برلین موزه ای هست به اسم موزه دیوار که در محل چک پوینت چارلی درست شده و اونجا عکس ها و اسنادی هست که روش های فرار مردم رو نشون میده و اکثر این فرار ها به کمک مردم غیر آلمانی (مثلا لهستانی ها) بوده که اجازه عبور و مرور رو داشتن.

از روش های معمول فرار٬ ساختن اوراق هویت جعلی با ملیت لهستانی و مجارستانی و... ٬ قایم شدن تو ماشین هایی که عبور میکردن٬ شنا کردن بخش هایی که آب بوده٬ کایت و بالون و عبور از راه کانال آب بوده.

برای جلوگیری از فرار مردم و تحت کنترل داشتن امنیت دیوار دولت آلمان شرقی به فاصله ۹۱ متری از دیوار اصلی٬ یه دیوار موازی هم میسازه. فاصله بین این دو دیوار رو شن نرم میریزن که هرکس رد شد جای پاش بمونه و اون فاصله به کمک سگ هایی کنترل میکردن.

با همه این تدابیرشون تو این ۲۸ سال حدود ۵۰۰۰ نفر تونستن فرار کنن. ۱۲۸ نفر پای دیوار کشته شدن و ۲۰۰ نفر هم زخمی شدن.

سال ۱۹۸۹ دولت شرقی قبول میکنه که مردم بتونن به آلمان غربی برن. تصمیم بر این میشه که افراد با مراجعه به چک پوینت ها ویزا بگیرن و از مرز رد بشن. منتها اون زمان مردم اینقدر ذوق و هیجان داشتن و به سمت دیوار برای گرفتن ویزا حمله میکنن که افسر های پلیس قادر به کنترل وضع نیستن و با هجوم مردم مرز ها باز میشه و ۹ نوامبر ۱۹۸۹ میشه روزی که دیوار برلین فرو ریخت. ولی روزیکه دولت ها شروع به تخریب دیوار کردن ۳ اکتبر ۱۹۹۰ بود.

* در محل چک پوینت چارلی یه درخت کاج کریسمس هست که پرچم کشور های مختلف روش نصب شده. جریان از این قراره که هر سال کریسمس کشورهای مختلف دنیا یه کاج می آوردن میذاشتن اونجا به امید روزی که دیوار خراب بشه. بعد از تخریب دیوار یه کاج نمادین با پرچم کشورهایی که تو این مدت کاج می آوردن اونجا گذاشته شده. منتها متاسفم که بگم پرچم کشور من توش نبود!

عیدانه ۸۹

2010-03-26T02:30:00.002+01:00

امسال از اولش اصلا حس عید نداشتم. دیگه کم کم با دیدن تکاپوهای عیدانه دوستام تو ایران به این فکر افتادم که منم یه حرکتی بزنم منتها خیلی موفقیت آمیز نبود. در اولین حرکت عدس خیس کردم برای سبزه که اصلا جوونه نزد و ریختمشون دور :))

به همین دلیل سفره هفت سین بدون سبزه چیدم. ماهی گلی هم که نداشتیم. سنجد یا سمنو هم نداشتیم.

پس نتیجتا کوچکترین هفت سین زندگیمو که تازه ۱ سین هم کم داشت چیدم.

در عوضش که سبزه نداشتیم رفتیم اون دسته گل رو خریدم که هدیه بانک بود به من.

آقای فروشنده گلفروشی کلی برامون از تفاوت گلها و نحوه نگه داری گل های بهاری و.... گفت و من خیلی خوشم اومد و از اونجاییکه به شغل گلفروشی خیلی علاقه دارم دلم میخواست بهش بگم میشه من روزی ۲ ساعت بیام مغازتون شما برای من آموزش گل و گلفروشی بدین؟

روز اول فروردین هم رفتیم مهمونی که ایرانی های دانشگاه آقای همسر تدارک دیده بودن و در واقع بیشترش موزیک و حرکات موزون بود.

چیزی که تو این مهمونی برام خیلی جالب بود (قبلا هم بهش دقت کرده بودم. اینبار هم) این که من هر بار جشن و رقص این خارجکی ها رو دیدم با هر موزیکی همه افراد عین هم میرقصن. گوییکه قبلا تمرین کردن. اما ایرانی ها با هر آهنگی رقص خودشون رو میکنن و هیچ دونفری تو مهمونی عین هم نمیرقصن. مورد دوم اینکه همه ایرانی ها بلدن کردی برقصن :))

به والله که کردی رقصیدن اصلا کار آسونی نیست و خیلی هم سخته و کلی دنگ و فنگ داره و فقط پا کوبیدن نیست. من نمیدونم چه سری هست که تا آهنگ کردی میذارن همه دایره درست میکنن و پا میزنن و احساس رقص کردی بهشون دست میده؟

سومین موضوعی که هست اینه که ایرانی جماعت بسیار علاقمند به درست کردن قطار توی مهمونی هست. یعنی هر نیم ساعت یه بار یکی میاد جیغ زنان و فریاد کنان ازت میخواد که به قطار در حال تشکیل بپیوندی :))

از روز دوم هم که زندگی از سر گرفته شد و باز هم روزمرگی.

آغاز سال یکهزار و سیصد و هشتاد و نه

2010-03-20T18:32:00.003+01:00

دری دری دی٬ دری دری دی٬ دری دری دری دری دری دی

امیدوارم سال جدیدی که همین الان شروع شد برای همه سرشار از شادی و موفقیت باشه٬ همه به آرزوهای خوبشون برسن.

سال ۸۸ برای من از لحاظ امورات خودم خیلی خوب گذشت اما از لحاظ اجتماعی و.... خب همه میدونیم که اصلا سال خوبی نبود.

امیدوارم سال پیش رو از هر دو لحاظ خوب باشه.

هدف ما جلب رضایت شماست

2010-03-15T11:34:00.001+01:00

هر چند روز یه بار که میرم آمار وبلاگم رو نگاه میکنم حتما بودن کسایی که با سرچ بخشی از جمله «دانلود آهنگ ضربان قلب من تند میزنه» به وبلاگ من رسیدن.

گفتم حالا این شب عیدی برای اینکه ملت دست خالی از این وبلاگ نرن لینک دانلودش رو بذارم که سرچشون بی نتیجه نباشه. چه کنیم دیگه هدف ما همون تیتر بالاست :))

تاخیر

2010-03-10T17:38:00.000+01:00

تو سوئد برای رفتن از شهری به شهر دیگه مثل بقیه جاهای دنیا چند راه محدود هست: هواپیما٬ اتوبوس٬ ماشین شخصی یا تاکسی٬ قطار معمولی یا پر سرعت.

خب طبق تجربه تمام راه ها به جز راه آخر (قطار پر سرعت) اگه کنسل نشه معمولا به موقع راه میفته و به موقع هم میرسه و این سوئدی ها خیلی به جدول زمان بندیشون و حرکت به موقع وسایل نقلیه شون مینازن.

اما راه آخر که قاعدتا باید پر سرعت باشه یه وقتایی خیلی هم کم سرعت میشه. قطارهای پرسرعت اینجا وقتی زمستون میشه به شدت دچار تاخیر میشن طوریکه حتی مدت زمان سفر از اتوبوس هم بیشتر میشه.

طبق اخبار رسمی خود کشور سوئد٬ سیستم قطار های سوئد از بقیه کشورهای اروپایی ضعیف تره*. به همین خاطر دولت مردا یه جلسه میذارن که بررسی کنن چرا قطارهای سوئد اینقدر تاخیر دارن و برای رفعش چیکار کنن؟

فکر میکنین نتیجه اش چی بود؟ اون جلسه اصلا تشکیل نشد چون مدیر شرکت قطار ها نتونست به موقع به جلسه برسه چون قطاری که قرار بود اون رو به محل جلسه برسونه تاخیر داشت!!! :))

برای همین هنوز این مشکل حل نشده و همچنان قطارهای پرسرعت سوئد با تاخیر به مقصد میرسن.

* میگن ضعف سیستم ریلی ناشی از ضعف سیستم راه های سوئد هست و مدیر اداره راه های سوئد هم یه خانم ایرانی الاصل هست. آیا ژن ایرانی ما باعث شده؟ یا ربطی نداره؟ :))

هرچی گشتم نتونستم عکس خانومه رو پیدا کنم بذارم اینجا.

بهار بی بوی عید

2010-03-08T18:19:00.001+01:00

بالاخره آب و هوای اینجا بعد از اینکه قطار ما رو کنسل کرد و یه پول بلیط هواپیما گذاشت رو دستمون٬ بی خیال برف شد و تصمیم گرفت که آفتابی بشه.

۱ هفته است که کاملا هوا آفتابیه و حتی آفتابش گرمه. برفا دارن آب میشن و کاملا مشخصا که بهار داره میاد. اما بهاری که مردمش هیچ جنب و جوشی برای عید ندارن. سبزه سبز نمیکنن و تو فکر ماهی گلی نیستن.

صندوق میوه های حاوی پامچال رو گوشه کنار پیاده رو ها نمی بینی و کسی هم خونه تکونی نمی کنه.

کسی فکر چیدن برنامه سفر و خرید میوه و آجیل نیست.

اصلا بوی عید نمیاد.

منم هنوز تصمیمی برای سبز کردن سبزه نگرفتم. چی سبز کنم؟ عدس؟ گندم؟ ماش؟ یا چی؟

یه سین هم کم داریم برای سفره مون. از پیشنهادات سین دار شما استقبال میشه :))

اندر حکایت ممالک مترقی

2010-02-22T13:49:00.002+01:00

ساعت ۸.۳۰ بلیط قطار داریم که بریم استکهلم و از اونجا هم برای ساعت ۴ عصر بلیط هواپیما داریم به مقصد یه کشور دیگه. با خودمون حساب میکنیم٬ میبینیم اگه ساعت ۷.۳۰ از خونه بریم بیرون به موقع به قطار میرسیم و مشکلی پیش نخواهد اومد.

خب ساعت ۷.۳۰ مثل ۳ تا مسافر خوب و وقت شناس راه میفتیم به سمت ایستگاه تراموا که بریم ایستگاه قطار. از خونمون تا ایستگاه قطار ۳ تا ایستگاه راهه. تراموا ایستگاه دوم رو که رد میکنه یه چیزی به سوئدی میگه و نگه میداره. منتظر میمونیم تا ببینیم جریان چیه؟ بعد از چند دقیقه میفهمیم که یه تراموا اون جلوتر خراب شده و بقیه تراموا هم به تبعیت از اون تو ترافیک گیر کردن. مردم همه پیاده میشن که پیاده به کار و زندگیشون برشن. ما هم پیاده میشیم و ۳ ایستگاه باقی مونده رو توی برف چمدون کشان ادامه میدیم.

میرسیم ایستگاه قطار رو برد نگاه میکنیم و میبینیم قطار ما اصلا درج نشده.

میرم دفتر قطار از دستگاه شماره میگیرم شماره ام هست ۲۱۲ اما تا الان فقط تا ۷۸ رو صدا کردن!!!! حدودا ۱۳۰ نفر جلوم هستن. چاره ای ندارم باید وایسم منتظر. نزدیکای ۸.۳۰ میشه که بدون نوبت میرم سراغ یکی از باجه ها و تا اسم قطار میارم میگه: همه قطار ها تا ساعت ۱۲ ظهر کنسل شدن٬ چون یه مشکلی وسط راه به وجود اومده.*

بهش میگم خب من بلیط هواپیما دارم باید برم استکهلم چیکار کنم؟ میگه برو با اتوبوس برو. بدو بدو میریم سمت دفتر اتوبوس٬ خانومه میگه تا ساعت ۳ عصر هیچ اتوبوسی نداریم. میرم از تاکسی قیمت میگیرم٬ بعد از اینکه فکر میکنه من دارم باهاش شوخی میکنم و هی بهم میگه این مسیر خیلی گرون میشه و..... میگه ۸۰۰۰ کرون (۱ملیون و ۲۰۰هزارتومن) میگیرم شما رو میبرم استکهلم. خب طفلک حق داشت سوال من چیزی شبیه شوخی بود و قیمتش خیلی گرون بود.

میام با خودمون فکر میکنیم که چیکار کنیم؟ آیا همه سفر رو کنسل کنیم؟ بریم؟ نریم؟ خلاصه ۳ نفری کلی فکر میکنیم و تصمیم میگیرم با خرید یه بلیط جدید هواپیما سفرمون رو دیرتر شروع کنیم.

دوباره میرم دفتر قطار تا پول بلیط قطارم رو پس بگیرم. میرم از دستگاه شماره میگیرم ۳۱۸. آخرین شماره ای که رفته باجه چنده؟ ۴۸۷!!!! برام عجیبه. یعنی باید وایسم تا شماره ها یه دور صفر بشن؟ میرم از یکی از کارمندا میپرسم که آیا شماره من درسته؟ میگه بله درسته. خب پس چاره ای نیست باید منتظر بمونم.

هر کس که میاد از دستگاه شماره بگیره یه نگاه متعجبانه به شماره اش میکنه. یه نگاه به برد و میخنده. فکر میکنه شاید دارن باهاش شوخی میکنن که ۳۵۰ نفر جلوش هستن. یا شاید دوربین مخفیه؟ حتی دو نفر چنان با تعجب به شماره هاشون نگاه میکردن که من ناچارا** بهشون گفتم تعجب نکنید٬ شماره تون درسته.

این وسطه یه سری ها هم بودن که وقتی میدیدن شماره شون خیلی زیاده. دست میکردن تو سطل آشغال کنار دستگاه و یه شماره کمتر پیدا میکردن و برمیداشتن!!!!!!

حالا این وسطه این همه قطار کنسل شده. این همه آدم آلاخون والاخون شدن. کارمندای قطار هم یه خط در میون هی میرن استراحت میکنن و اگه بناست ۱۱ باجه کار کنه٬ همزمان بیشتر از ۶ باجه کار نمیکنه!!

بعد از ۲ ساعت انتظار بالاخره نوبتمون شد و رفتیم پول بلیطمون رو پس گرفتیم.

موقع برگشت به خونه دیدیم که تراموا ها همچنان تو ترافیک موندن و کار نمیکنن و مردم همه تو خیابون علافن. ناچارا تاکسی گرفتیم و برگشتیم خونه.

حالا من هیچ حرفی روی کنسل شدن قطارها ندارم. حرف من اینه که خب یه کاغذ بچسبونین رو شیشه دفتر قطار ها و روش بنویسین تا ساعت ۱۲ همه قطار ها کنسل هستن و پولتون برگشت داده میشه لطفا اگه سوال دیگه دارین نوبت بگیرین. کار سختی نیست به خدا!!

* از اواسط دسامبر اینجا یه بند داره برف میاد. شاید این وسط یه چند روزی استراحت کرده باشه اما باز برف اومده. این چند روز اخیر هم باز برف داشتم بدون هیچ استراحتی و همین باعث شده که رفت و آمد وسایل نقلیه با مشکل همراه بشه.

اینم شاهد ماجرا:

** اصولا سوئدی ها از اینکه بدون سوال کردن بهشون جوابی داده بشه یا اینکه بدون درخواست کسی بهشون کمکی بکنه خوششون نمیاد چون فکر میکنن طرف داره وارد حریم شخصیشون میشه!

قانون بی قانونی

2010-02-20T18:28:00.001+01:00

تا وقتی تو ایران هستیم فکر می‌کنیم تو بی‌قانون‌ترین کشور دنیا زندگی می‌کنیم و قوانین مسخره‌ای تو کشورمون جاریه.

اما یه چیزی رو نمی‌دونیم یا اگر می‌دونیم قدرشو نمی‌دونیم. اونم اینه که تو هر سازمان یا نهاد یا اداره که می‌ریم٬ هر قانون خوب یا بدی که وجود داشته باشه از پایین‌ترین رده‌های سازمانی تا بالاترین رده اون قانون رو بلدن و بهش اشراف دارن. برای مثال اگه می‌رین تو بانک و می‌خواین یورو رو به دلار تبدیل کنین٬ تو هر شعبه ای از اون بانک که برین با یک جواب یکسان روبرو خواهید شد. یا شدنیه یا نشدنی!

اما تو سوئد قضیه کمی (فقط کمی!!) متفاوته که تو ۴ اپیزود براتون تعریف می‌کنم:

اپیزود ۱:

۲ تا دوست می‌رن بانک٬ یکیشون می‌ره باجه شماره ۱ و یکی دیگه باجه شماره ۲. هر دو به کارمندی که تو باجه هست می‌گن: من دانشجوی کارشناسی ارشد هستم می‌خوام تو بانکتون حساب باز کنم و ویزاکارت یا مستر کارت هم می‌خوام. باجه ۱ در جواب می‌گه: بله بله حتما لطفا مشخصاتتون رو بگید. باجه ۲ می‌گه: اوه شرمنده من فقط می‌تونم براتون حساب باز کنم و طبق قانون نمی‌تونم بهتون کارت اعتباری بدم چون شما ۲ سال بیشتر تو سوئد نخواهید بود.

اینجاست که می‌گیم: از این باجه به اون باجه فرجه!

اپیزود ۲:

زوجی روی سایت یه خونه دیدن که می‌خوان اجاره اش کنن. پا می‌شن می‌رن دفتر اون شرکتی که صاحب خونه است. ۲ تا شماره از دستگاه می‌گیرن. خانومه می‌ره پیش یه کارمند و آقاهه پیش یه کارمند دیگه. کارمند اول با یه سری دلایل ظاهرا قانونی خانوم رو متقاعد میکنه که شما نمی‌تونین این خونه رو اجاره کنین ولی اون یکی کارمند سریع فرم قرارداد رو پرینت میگیره و امضا می‌کنه و می‌ده دست آقاهه و این زوج موفق می‌شن خونه رو اجاره کنن.

اینجاست که می‌گیم: از این کارمند به اون کارمند فرجه!

اپیزود ۳:

می‌رم یه کاپشن می‌خرم که چون یکی از دکمه‌هاش کنده شده و باید خودم بدوزمش بهم ۲۵کرون (معادل ۳۵۰۰ تومن) تخفیف می‌ده. میام خونه می‌پوشمش احساس می‌کنم تنگه. فردا می‌رم که با یکی دیگه عوضش کنم. صندوقدار وقتی رسید خرید رو می‌بینه می‌گه: شرمنده چون بهت تخفیف دادن دیگه نمی‌تونی عوضش کنی. براش توضیح می‌دم که تخفیف بابت چی بوده. می‌گه: به هر حال قانون فروشگاه ما اینو می‌گه. می‌گم: حالا هیچ راهی نداره؟ می‌گه: برو با رییسم صحبت کن طبقه پایین.

می‌رم طبقه پایین بدون اینکه داستان رو برای رییسش تعریف کنم بهش می‌گم می‌خوام این دو تا رو با هم عوض کنم. رسید رو می‌گیره و در مورد تخفیف سوال می‌کنه و جریان دکمه رو براش می‌گم و اونم بدون هیچ حرفی کاپشن رو عوض می‌کنه.

اینجاست که می‌گیم: از این صندوقدار به اون صندوقدار فرجه!

اپیزود ۴:

می‌رم دانشگاه برای همسرم کارنامه بگیرم. می‌پرسم که آیا میشه متنی که زیر کارنامه می‌نویسین رو به دلخواه من بنویسین؟ میگه نه نمیشه و ما متنمون ثابته و حق نداریم عوضش کنیم و منم قبول می‌کنم.

هفته بعد با همسرم دوباره می‌ریم دانشگاه که کارنامه بگیریم٬ همسرم یه متن میده به کارمند دانشگاه و می‌گه لطفا اینو زیر کارنامه‌ام بنویس. اونم قبول می‌کنه و متن دلخواه ما رو می‌نویسه و پرینت می‌گیره می‌ده بهمون!

اینجا چی می‌گیم؟ دقیقا درست حدس زدید؛ از این کارمند به اون کارمند فرجه!

تو ایران قانون (چه خوب و چه بد) مدون و مشخص هست وهمه قانون رو بلدن و تمام و زیر و بمش رو می‌دونن اما با احتساب شیرینی بچه‌ها٬ قانون رو هر جوری که شما دوست داشته باشین براتون تفسیر می‌کنن.اینجا قانون (هرچند که خیلی هم خوب باشه) مدون و مشخصی وجود نداره و هیچ کس به شیرینی بچه‌ها توجهی نداره٬ همه هم در چهارچوب قانون انجام وظیفه می‌کنن٬ اما قانون از باجه به باجه٬ از کارمند به کارمند٬ از صندوقدار به صندوقدار عوض میشه.

الان بعد از ۳.۵ سال که اینجا هستیم هنوز نفهمیدیم قانون دقیقا چی می‌گه و در کل اینجاقانون خاصی حاکم نیست یا اینکه هم قانون بی‌قانونی حاکمه!

از رنجی که می‌بریم و ادعایی هم نداریم!

2010-02-05T19:40:00.001+01:00

پیش‌نوشت ۱: بعد از ۳ هفته که می‌خوام یه چیزی بنویسم می‌خوام یکم غر بزنم. شایدم درد دل.

پیش‌نوشت ۲: اگه از دانشگاه یا رشته خاصی اسم می‌برم قصدم خدای نکرده زیر سوال بردن اون دانشگاه و رشته نیست. صرفا مثال می‌زنم.

من لیسانسم رو دانشگاه شریف خوندم. راهنمایی و دبیرستان رو هم توی مدارس سمپاد بودم. الان تقریبا ۱۷ ساله که تو هر جمعی رفتم شنیدم که این ۲ گروه اینقدر درس خوندن که مونگول شدن!!! تقریبا ۱۰ سال هم هست که می‌شنوم که شریفی‌ها و دانشگاه تهرانی‌ها خیلی پر مدعا هستن.

من تا ۱ سال پیش این فرصت رو نداشتم که دوست دانشگاه تهرانی داشته باشم. یعنی داشتم ها٬ اما ۲ نفر بودن فقط. اما الان تعداد زیادی دوست دانشگاه تهرانی دارم.

وقتی رفتار‌های هم کلاسی‌های خودم و دوستای دانشگاه تهرانیم رو با بقیه دوستام مقایسه میکنم میبینم ماها ادعایی که نداریم حتی خیلی وقت ها به صورت ناجوانمردانه ای همیشه مورد حمله کلامی بقیه هم بودیم.

من نمیگم این دسته از آدم ها ادعا ندارن. اما اگرم ادعایی دارن ادعای اون چیزی رو دارن که هستن نه ادعای کاذب.

خوب یه سری جوون یا بر اساس استعداد یا بر اساس پشتکاری که داشتن تونستن یه دانشگاهی قبول بشن و از سد کنکور ایران بگذرن. نباید به کاری که کرده یا به استعدادی که داشته مغرور باشه؟ نباید نسبت به این موضوع ادعایی داشته باشه؟ در خیلی موارد دیگه هم به همین شکل هست. مثلا برای امتحان های آیلتس و تافل و...

یکی از همکلاسی‌های لیسانسم که رشته اش هم زبان انگلیسی نبوده و شیمی بوده٬ امتحان آیلتس داده و نمره اورال ۷.۵ گرفته. حتی ۸ هم داشته اما بدون هیچ ادعایی به من میگه خوش بحالت الان ۳ سال به انگلیسی درس خوندی زبانت توپ شده. بماند که خیلی دیگه از دوستام هم نمره های خیلی بالا از تافل و آیلتس گرفتن و مثل همین دوستم فکر میکنن.از اونور یه دوست دارم اینجا که دانشگاه آزاد یکی از شهرای اطراف یکی از مراکز استان درس خونده و همیشه انگلیسی حرف زدن ملت رو مسخره میکنه و هی غر میزنه که فلانی نمره تافلش نرسیده ولی پذیرش گرفته و فلانی که اصلا تافل نداده و..... حالاخودش برای پذیرش دکترا باید تافل بده و رفته امتحان داده و بعد از ۳ سال انگلیسی درس خوندن٬ نمره اش نرسیده. حالا کی ادعا داره؟

همکلاسی‌های من هیچ کدوم تا قبل از اینکه یه اتفاقی محقق بشه روش حساب نمی‌کنن. اما افراد زیادی رو دیدم که هنوز سر جلسه کنکور ارشد ننشستن اما وقتی ازشون می‌پرسی چی خوندی؟ میگن لیسانس فلان٬ فوق بهمان!!! نمونه اش یه بنده خدایی دنبال کار می‌گشت ازش پرسیدم چی خوندی که اگه موردی پیدا کردم بهش خبر بدم. بهم گفت لیسانس نرم افزار فوق آی تی. بعد من فهمیدم ایشون فوق رو قبول شدن اما شروع نکردن٬ لیسانس رو هم هنوز تموم نکردن و کم کم قراره شامل سنوات بشن حتی!!! حالا کی ادعا داره؟

همکلاسی‌های من همه با هزار سلام و صلوات برای دانشگاه‌های خارجی اپلای میکنن و اینقدربه خودشون اطمینان نمیدن که حتما پذیرش میگیرن. اونوقت یه خانومی هی راه می‌رفت به من می‌گفت مگه چند نفر هم نمره تافلشون خوبه و هم امتحان GRE دادن؟ (در حالیکه الان دیگه هر کسی این دو تا امتحان رو داده و نمره هم آورده!) چرا نباید به من پذیرش بدن؟ خوب حالا کی ادعا داره؟

همسرم یه همکلاسی داره که لیسانسش رو تهران خونده! فوقش رو شریف. یه بار خیلی اتفاقی همسرم متوجه میشه که این دوستش فرانسه بلده. ازش می‌پرسه تو فرانسه بلد بودی چطور تا الان نگفته بودی؟ اونم میگه آره من ۶ سال فرانسه خوندم. خوب چی بیام بگم؟ از اون طرف یه دوستی دارم که شاید ۲ ترم فرانسه خونده و کلش رو هم فراموش کرده اما تو این ۳ سالی که سوئد هستیم بالای ۱۰ بار گفته من فرانسه بلدم. حالا کی ادعا داره؟

اون دانشجوی دانشگاه تهران که اینقدر مستعده که هنوز مهلت اپلای دانشگاه های آمریکا تموم نشده ۲ تا استاد زنگ میزنن باهاش صحبت میکنن و سعی دارن اونو دانشجوی خودشون بکنن٬ نباید ادعا داشته باشه؟ که البته من ادعایی ندیدم!

اون دانشجوی دانشگاه شریف که مدال طلای جهانی داره٬ به زیبایی بلده پیانو بزنه٬ زبان انگلیسی و فرانسه رو عالی بلده٬ بالاترین فاند دانشجویی رو از کانادا میگیره٬ نباید ادعا داشته باشه؟ که البته من ادعایی ندیدم!

بله قبول دارم که عده ای هستن که زیادی پر مدعا هستن. اما قبول کنیم که اونا فرهنگشون اینه. اونا اگه دانشگاه غیرانتفاعی فلان شهرستان هم برن کوه ادعا هستن. پس ربطی به محل تحصیلشون نداره.

بیایم یکم کمتر مردم رو بکوبونیم و برای بالا بردن خودمون بقیه رو پایین نیاریم. به خدا ثواب داره :))

یه قدم به جلو

2010-01-12T02:33:00.003+01:00

خوب حالا که به همه گفتیم به شما هم بگیم که در جریان باشید.

این نامه گران بها تر از صد زر کانادا بالاخره رسید و ما یه مرحله پیش رفتیم.

حالا باید بریم برای ازمایشات پزشکی و بعد نتیجه شو بفرستیم براشون و باز منتظر بمونیم.

تشکر

2010-01-10T03:30:00.004+01:00

این خونه جدید هم به لطف و کمک علیرضا رنگ و رو پیدا کرد.
دستش درد نکنه که همیشه در مقابل همه زحمت هایی که بهش دادم غر نزده و با لبخند به بهترین شکل برام انجام داده.

مرسی مرسی.

2010

2009-12-31T23:59:00.004+01:00

دینگ دینگ دینگ

در همین لحظه به وقت اروپای غربی سال میلادی نو شد و وارد سال ۲۰۱۰ شدیم.

نمیتونم بگم سال نو میلادی به من ربطی نداره٬ بالاخره بعد از ۳ سال و ۶ ماه زندگی تو بلاد کفر خواهی نخواهی رو زندگی من تاثیر داره.

آرزوهای متعددی دارم در این سال جدید که امیدوارم به تحقق بپیوندن. امیدوارم آرزوهای شما هم از کوچکترینش تا بزرگترینش محقق بشه.

و در نهایت آرزویی برای صلح جهانی.

On New year's Day let's pray for a world of peace and goodwill. May God's light enter the hearts of all men and convey truth, understanding, mercy and love. May we all join hearts and hands so that we can live together, grow together, and build a better world as brothers and sisters, united under God

پراکنده گویی

2009-12-25T14:18:00.008+01:00

این رو‌زها که عین برق و باد میگذرن عمر ما هستن. تند تند میرن و اصلا فکر نمیکنن یه کسایی مثل من منتظر یه سری اتفاقن و این روزها پیش خودشون میگن: ای بابا پس چرا اون اتفاقه نمیفته ۳ماه شد!!!

آره دیگه درست حدس زدین منظورم همون پرونده کاناداست که از ۷سپتامبر تا الان همینجور رو میز آفیسر مونده و آفیسر هم هنوز بررسیش نکرده و ما هم طبق قوانین مهاجرت اجازه هیچ‌گونه اعتراضی رو نداریم و کلا اجازه هم داشتیم دستمون از دنیا کوتاهه و کاری از دستمون بر نمیاد. تا همین الانش بالای ۳.۵ماه گذشته و هیچ اتفاقی نیفتاده. با احتساب تعطیلات سال نو که معمولا از ۶ام ژانویه کارها رو روال عادی میفتن دقیقا میشه ۴ماه که ما منتظریم.

قاعده و قانون زندگی میگه که وقتی بیکاری و وقتی منتظری زمان برات خیلی دیر میگذره اما برای من برعکس شده. امسال که بیکارم و ایضا منتظر هم هستم روزها به صورت باد شب میشن!! ( در اینکه من آدم متفاوتی هستم اصلا شک نکنید )

در روزهای گذشته یه مهمون داشتم. یه مهمون خیلی خوب و دوست داشتنی. زیاد نیست که باهاش دوست شدم. از اولین آشنایی تا به امروز ۱سال بیشتر نمیگذره٬ اما به مرور احساس کردم که عقایدم خیلی بهش نزدیکه و هی با هم صمیمی تر شدیم.

دو هفته مسافر سوئد بود و از این ۲هفته٬ ۳روزش رو هم به من اختصاص داد و اومد شهر ما و با هم رفتیم گشت و گذار. به من که خیلی خوش گذشت. به اون رو نمیدونم :))

شانس این مهمونمون دقیقا از روزی که اومد سوئد اروپا دچار برف و سرما شد و خوب مسلما سوئد خیلی شدید تر. دقیقا از همون روز یه تیکه برف اومد و دمای هوا افت شدیدی داشت. البته یه خوبی داشتم اونم اینکه این دوستمون محکوم به دیدن آسمان همیشه خاکستری سوئد نبود مخصوصا تو شهر ما. از این ۳روزی که با هم بودیم ۲روزش شهر ما کاملا آفتابی بود و این خیلی خوب بود.

این عکس رو هم خودم از پارک نزدیک خونمون گرفتم. فقط حیف که یه مشکل کوچیک تو عکس هست که خوب از دست من کاری بر نمیومد (هر کی مشکل رو پیدا کرد جایزه میگیره )

تو همین برف و سرما تقریبا خیلی کشورهای اروپایی دچار مشکل شدن. اما خوشبختانه تو سوئد هیچ اختلالی در رفت و آمد نبود و استثنائا سود از این لحاظ‌ خیلی خوبه.

روزهای آخر سال میلادی هم داره تموم میشه. من شخصا هیچ حس خاصی ندارم٬ اما امیدوارم سال نو میلادی برام حاوی یه سری اخبار خوب باشه. برای بقیه هم آرزو میکنم که اونا هم خبرای خوب داشته باشن و به دوستای مسیحی خودم هم کریسمس و سال نو رو تبریک میگم.

تو این مدت یه سری کتاب خوندم که دوست دارم در موردشون بنویسم. احتمالا به زودی دونه دونه در موردشون بنویسم.

و خلیج همیشگی فارس

2009-12-12T12:51:00.007+01:00

این همه نشستم گفتم اگه ابی کنسرت داشته باشه میرم. خوب دیشب تو گوتنبرگ کنسرت داشت و ما هم رفتیم. البته ابی تنها نبود و افشین هم بود.

اولش یکم تردید داشتیم که با وجود افشین پول رو دور بریزیم و بریم؟ یا نریم؟ خوب از اونجاییکه ما اینجا تفریحات بسیار بیشماری داریم و نمیدونیم از بین این همه تفریحات کدوماشو انتخاب کنیم٬ تصمیم گرفتیم که بریم.

حالا شما فکر نکنین که ما رفته بودیم کنسرت ابی و افشین. نه! این فکر و نکنین ما در واقع همزمان تو ۷ تا کنسرت شرکت داشتیم که حالا دونه دونه براتون میگم.

لازم به ذکر هم هست که اگه برنامه ای سر موقع شروع بشه ما ممکنه از بی‌جنبگی و ذوق‌مرگی دارفانی رو وداع بگیم پس برای همین کلا برنامه‌های اینچنینی سعی میکنن به خاطر حال ما هم که شده با ۱-۱.۵ ساعت تاخیر شروع بشن.

ساعت ۸.۳۰ د‌رهای سالن باز میشد و ما هم راس ساعت اونجا بودیم و دیدیم که خیلی خلوته و یکم هم نا امید شدیم گفتیم نکنه کنسرت‌های ابی واقعا خوب نیست که سالن خالی مونده؟ (البته بعدا خیلی شلوغ شد)

بعد کنسرت اول با حضرت دی جی شروع شد و یه ۲ ساعتی با اهنگ‌های ساسی‌مانکن و علیشمس و حسین مخته و ..... برامون هنرنمایی کردن و مردمان هم حرکات مروزون از خودشون نشون میدادن. دقیقا همون لحظه ای که ما تصمیم گرفتیم بریم حرکات موزون انجام بدیم دی جی یه آهنگی برامون گذاشت از مهرداد آسمانی با این عنوان «اگر میل حرم دارم. یه یار محترم دارم» که نه تنها مناسب حرکات موزون نبود که بیشتر مناسب شیون و زاری بود. این شد که ما هم ذوقمون کور شد و رفتیم نشستیم.

ساعت ۱۰.۵ بالاخره یکی از کنسرت های اصلی با حضور یه موجودی به نام افشین اغاز شد و این عزیز دل به زور خوندن آهنگ‌های تکراری و حرف‌های ما بین برنامه و جیغ جیغ و یه اهنگ هم از داریوش (کنسرت سوم) تونست بالاخره ۱ ساعت برنامه اجرا کنه. وگرنه که اگه میخواست مفید بخونه عمرا بیشتر از ۴۰ دقیقه نمیشد.

بعد از ایشون باز دوباره کنسرت دی جی شروع شد تا فرصتی بشه دوستان یه استراحتی بکنن و ابزار آلات موسیقی عوض بشن و صحنه برای خواننده بعدی اماده بشه.

در اینجا ما برای اینکه به حضرت ابی نزدیک تر باشیم سعی کردیم خودمون رو برسونیم به اون جلوها و برای اینکه جای خوبمون رو از دست ندیم ۴۵ دقیقه عین علم وایسادیم تا ابی تشریف فرما بشه. اما شما فکر میکننی همه چیز اینقدر ساده است؟ نه! هرگز!

دقیقا تا ابی گفت ستارههای سربی. من احساس میکردم جمعیت رو به اکسپند Expand شدن هست و من رو به له شدن. تا اینجای قضیه مشکلی نبود تا اینکه ۲ تا خانوم و یه آقا به زور خودشونو تو بغل من جا کردن و منم هاج و واج داشتم فکر میکردم که خوب آخه چرا؟ نه واقعا چرا؟ بعد آقاهه خیلی هم اصرار داشت که فیلم بگیره و عکس بگیره که خوشبختانه یکی از خانوم های همراهش منو نشون داد و گفت دست و پات تو صورت این خانوم هست!!!! و چه عجب!

کنسرت بعدی٬ کنسرت عزیز دلی بود که با دوستش دوان دوان اومدن تو جمعیت ببو ببو کنان انگار دارن مریض میبرن٬ خودشون رو رسوندن جلو که یه چیزی به ابی بدن. حالا بماند اون چیز چی بود. بعد از دادن اون شی به ابی این عزیز دل اومد وایساد ور دل ما آی به داد زدن و فریاد کشیدن. منظورم فریاد ها و حرف های بیربط بود٬ نه سوت و جیغ و ابراز احساسات. ایشون که ساکت شدن و ما بلاخره تونستیم به جو کنسرت برگردیم. تنها صدایی که من میشنیدم صدای مردم اطرافم بود که با ابی همخونی میکردن و من در اینجا به کشف بزرگی نایل شدم. اونم این که: اگه خواننده ای رو خیلی دوست دارین توی کنسرت هاش جلو نایستین. برین عقب که صدای خواننده رو بشنوین نه صدای مردم رو!!!!!

خوب منم رفتم عقب چون اون جلو هم خیلی گرم بود. همه مردم با آهنگای ابی میرقصیدن!!! و جمعیت هی اکسپند میشد.

در انتهای سالن بالاخره من موفق شدم صدای ابی رو بشنوم و خیلی خوب بود و دوت داشتم و همچین وقتی میگفت و خلیج همیشگی فاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااارس٬ فاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااارس و..... من یه حس خوبی بهم دست میداد مبنی بر اینکه عجب هنجره ای. آ ماشالا!!! :))

بین برنامه ابی هم یه خانومی به اسم شمیم با گروهش که اسمشون Red Band بود فکر کنم اومدن و ۲ تا آهنگ ۳۰یا۳۰ خوندن.

باز دوباره ابی خوند تا ۲ نیمه شب و بعدشم گفت شب بر همگی خووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووش :))

و اما حاشیه ها. ۲ تا دعوا که با مداخله سکیوریتی و بیرون بردن افراد همراه شد.

یک انسان عربده کش و احمق که در گوش من هی فریاد های بی ربط میزد.

تعدادی ژانرکه در حین حرکات موزون کشفشون کردم.

یک انسانی که در یه حرکت فوری و تیز و بز پرید روی سن و سکیورتی پرتش کرد پایین.

یک انسانی که از مستی زیاد وسط سالن غش کرد و افتاد زمین و دوستاش و سکیوریتی کشون کشون بردنش بیرون.

یک انسانی که در پایان برنامه و بیرون سالن تو دست سکیوریتی اسیر بود و هی فریاد میزد و حرفای نامفهوم و در هم برهم (خیانت کرده. روسری من کو. ولم کنین برگردم ایران بکشنم راحت بشم. من ایرانیم آبرو دارم و ......)

صحنه آخر خیلی صحنه دردناکی بود و همه ناراحت داشتن نگاه میکردن ببینن این چی داره میگه که البته آقای همسر میگه این همونی بود که تو سالن از فرط مستی غش کرد!

و اینست کنسرت های ایرانی. با تاخیر و با دعوا و ناراحتی!

بسیار قرمز

2009-12-02T02:15:00.003+01:00

امروزی که تموم شد روز جهانی ایدز بود.

راستش با اینکه امروز بیرون بودم و خیلی تو شهر چرخیدم نمیدونم چرا اصلا ندیدم کسی روبان قرمز به کیف یا لباسش زده باشه و عجیب اینکه حتی ندیدم دم صندوق فروشگاه‌ها روبان قرمز بفروشن (کاری که همیشه این وقت سال میکنن) و به جاش دیدم که هنوز دارن روبان صورتی میفروشن!!!!!!! از سوئدی ها بعید بود این حرکت!

به هر حال چیزیکه الان مهم و دردناکه اینه که : متاسفانه هنوز تو ایران «بسیاری ازمردم درباره روش‌های گسترش بیماری ایدز یا اطلاعی ندارند،یااطلاعات آنان کم‌است و یا حتی تلقی نادرستی از روش‌های گسترش این بیماری دارند.» و این دلیلش چیزی نیست جز آموزش و اطلاع رسانی ضعیف و ناقص تو ایران.

بر اساس سایت ایدز در ایران که نمیدونم چقدر معتبر باشه تا مهرماه امسال حدودا ۲۰۰۰۰ نفر تو ایران مبتلا هستن (عکس زیر) که آمار خیلی بالایی هست با توجه به اینکه این بیماری خیلی راحت منتقل میشه و متاسفانه هنوز درمانی هم نداره و بدتر از همه اون زمان ۶ ماه مخفی بودن بیماری هست که کسایی مبتلا میشن اما تا ۶ ماه هیچ علائمی در اونها دیده نمیشه٬ برای همین متوجه نیستن که بیمارن و حتی اگه مرام داشته باشن که به کسی منتقلش نکن ممکنه ناخواسته اینکارو بکنن.

حالا در کنار همه این آموزش ها و اطلاعات ناقص این هم جالبه که تو سایت مرکز آمار ایران اصلا چیزی در این مورد نوشته نشده. نمیدونم شاید جز مسائل مربوط به این سازمان نیست شاید هم هست و بهش توجه نمیکنن!!!

این پست رو هم ۲ سال پیش نوشتم که بیربط به این موضوع نیست.

پست سفارشی

2009-11-30T14:25:00.002+01:00

از اون وبلاگ چند باری شده بود که از من میپرسیدن چی شد که من نتونستم برای تزم برم هلند و من هی میگفتم که مینویسم اما نشد که بنویسم.

خوب حالا تصمیم گرفتم که بنویسم.

قاعدتا من ژانویه 2008 باید تزم رو شروع میکردم و خیلی هم دوست داشتم که تو یه شرکت انجام بدم. خوب تو گوگل گشتم و یه لیست از کمپانی های سوئدی رو پیدا کردم و به تک تکشون ایمیل زدم و.... که هیچ کدوم جواب ندادن با اینکه همشون تو سایتشون یه بخشی مربوط به همین قضیه داشتن.

همزمان چند تا جای دیگه رو هم گشتم و رسیدم به یه شرکت هلندی و برای اونا هم ایمیل زدم و به دو روز نکشید که جوابمو دادن و گفتن خیلی هم خوبه و استقبال میکنیم که بیای و..... و بعد بهم گفتن که بهت خونه میدیم و یه مقداری هم پول برای کمک هزینه زندگیت و ازم عذرخواهی کردن که پولی که میدن کمه.

یه پروژه داشتن که دفعه اولی بود که تو اروپا انجام میشد و بودجه شو از اتحادیه میگرفت و از چند کشور و چند دانشگاه تو این پروژه کار میکردن. خیلی موقعیت خوبی بود.

قرار شد که قراداد رو بفرستن من امضا کنم و منم اینجا با یه استادی صحبت کنم که کار های مربوط به تزم رو به عهده بگیره و.... تقریبا ۱ ماهی طول کشید تا ما این ایمیل بازی ها و اینکارا رو بکنیم. بعد قرار شد که اونا برای من تقاضای ویزای کار و اقامت هلند بدن و یه فرم برای من فرستادن که من پر کنم.

تو اون فرم نوشته بود هر کس بنا به هر دلیلی بخواد بیشتر از ۳ ماه تو هلند بمونه باید تقاضای اقامت هلند بکنه حتی اگه ویزای شنگن ۱ ساله داشته باشه. خوب منم برای اون پروژه قرار بود ۹ ماه هلند باشم.

به من گفتن که پروسه ویزای کار و اقامت ۱۰ هفته طول میکشه (۲.۵ماه) و قبل از اون هم من نمیتوم برم اونجا و کار رو شروع کنم. خوب من تصمیم گرفتم برم ایران و برگردم تا این کارا انجام بشه. خوب وقتی برگشتم باز یه سری امضا لازم بود و اونا رو هم راست و ریست کردیم و چند وقت بعدش ویزای کار اومد. کم کم داشت ۱۰ هفته تموم میشد که از طرف اون شرکت ایمیل زدن که متاسفانه اداره مهاجرت به شما ویزای اقامت نداده.

حالا بیان احساسات اون لحظه من و آقای همسر و اون آقاهه تو اون شرکت و اینا بماند.

چرا به من اجازه اقامت ندادن؟

تو هلند قانون بر اینه که هر کس که استخدام میشه شرکت باید درصدی از حقوق اون شخص رو برای بیمه پرداخت کنه که این مبلغ تقریبا ۱۰٪ هست. حقوقی که اونا به من میدادن به عنوان دانشجو و کارآموز خیلی کم بود و اون ۱۰٪ اش خیلی نا چیز میشد. این یکی از دلایل مخالفت اداره مهاجرت بود که گفته بودن این خانوم میخواد بیاد تو آزمایشگاه کار کنه و اگه یه اتفاقی براش بیفته اون پول برای درمانش کافی نیست. از طرفی هم من نمیتونستم بیمه و درمان رو خودم به عهده بگیرم چون وظیفه کارفرما هست.

از طرف دیگه پولی که به من میدادن زیر ماهی ۱۰۰۰ یورو بود و اداره مهاجرت گفته بود اگه این نیرو از اتحادیه اروپا بود (یعنی اگه پاسپورت اروپایی داشتم) مشکلی نبود ولی وقتی از خارج از اتحادیه کسی رو استخدام میکنین حداقل ماهی ۱۰۰۰ یورو باید بهش حقوق بدین و حقوق این خانوم خلاف قانونه. شرکته هم گفته بود خوب این دانشجو هستت و برای کارآموزی میاد و ما به عنوان نیروی تمام وقت استخدامش نمیکنیم. اداره مهاجرت هم گفته بود که خوب ما تاحالا مورد کاراموزی خارج از اتحادیه نداشتیم و براش قانونی نداریم در نتیجه با قانون کارمند تمام وقت باهاش برخورد میکنیم.

و این شد که من با اینکه ویزای کار داشتم اما موفق به دریافت ویزای اقامت نشدم و این وسطه با توجه به خونسردی بیش از حد اروپایی ها در نامه نگاری تقریبا ۵ ماه از ژانویه گذشته بود و من از دست از پا دراز تر بدون تز مونده بودم.

و این شرایط فقط برای من ایرانی نبود. چون اون آقایی که تو شرکت هلندی طرف صحبت من بود به من گفت ما یه دانشجوی دیگه هم داریم که قراره نیمه وقت دانشجو باشه و نیمه وقت هم بیاد شرکت ما کار کنه و حقوق اون هم زیر ۱۰۰۰ یورو هست و نمیدونیم با اون چیکار کنیم. بعد آقاهه گفت با این حساب ما مجبوریم دیگه کار آموز نگیریم.

اینجور قانون های عجیب غزیب هست که باعث میشه وقتی تو روزمه میخونن که طرف ایرانیه (غیر اروپایی) بیخیال استخدامش میشن.

من٬ ایران٬ سوئد٬ کانادا

2009-11-25T13:24:00.003+01:00

اوناییکه منو در دنیای حقیقی میشناسن و اونایی هم که وبلاگم رو میخونن میدونن جریان توالی این کشور‌ها چیه. اما برای اوناییکه در جریان نیستن مختصرا میگم.

من و همسرم سال ۸۵ به قصد تحصیل اومدیم سوئد و در سال ۸۷ هم از اینجا برای مهاجرت کانادا اقدام کردیم و در حال حاضر منتظریم تا مراحل مهاجرت کانادا تموم بشه٬ همچنین درس همسرم هم تموم بشه تا سوئد رو به مقصد کانادا ترک کنیم.

اون زمانیکه ما تصمیم گرفتیم از ایران خارج بشیم بعضی از دوستان و آشنایان و اقوام به ما میگفتن که خیلی خوبه خیلی خوبه برین٬ حالا که این فرصت پیش اومده برین و همون جا بمونین و اصلا برنگردین و..... بعضی ها کاملا برعکس میگفتن برا چی میخواین برین مگه همین جا چش بود و اگرم میرین بعد از درستون حتما برگردین و...... دسته سوم هم میگفتن هرچی خیر و صلاح باشه و خدا بخواد.

من خودم جز هیچ کدوم از ۳ دسته بالا نیستم. ۲ دسته اول رو به خاطر صفر و یکی بودنشون قبول ندارم. خیر و صلاح رو قبول دارم اما خودم نظرم این بود که برم ببینم اصلا اوضاع چه جوریه جای موندن هست یا نه.

من نه ایران گریزی داشتم که بگم برم و دیگه برنگردم و نه اون عرق سابقم رو داشتم که نخوام از ایران تکون بخورم اما در کل هدفم بر این بود که اگر کار مناسب و خوبی اینجا پیدا کردم برنگردم ایران.

خوب تو این مدت که اینجا بودیم انصافا نهایت تلاشمون رو کردیم برای پیدا کردن کار؛ از خیلی درس خوندن و نمره خوب گرفت و پروژهای سخت تو دانشگاه انجام دادن جهت بهبود رزومه بگیرین تا روزی ۳-۴ ساعت زیر رو کردن سایت های کاریابی و رزومه فرستادن و...... حتی در این میون من و همسرم برای تزمون موفق شدیم هر کدوم یه موقعیت خوب تو یه شرکت خوب پیدا کنیم که به دلایل سیاسی اجتماعی و..... موفق به راهیابی به شرکت ها نشدیم (در پست جداگانه ای تعریف میکنم).

تو این مدت حتی چند باری برای دکترا اقدام کردیم که تا مرز پذیرش هم رفتیم اما پذیرفته نشدیم (شانس نداریم که :))) )

هر بار رفتیم ایران با این سوال ها مواجه شدیم: اونجا خوبه؟ راحتین؟ مردمش چطورن؟ میمونین؟ برمیگردین؟ وضع کار چطوره؟

وقتی هم که میگفتیم وضع کار خیلی جالب نیست سوال های جدید مطرح میشد: تصمیم ندارین برگردین؟ حالا چه اصراری دارین که بمونین؟ نمیشه خودتون یه بیزنس دست و پا کنین؟ چطور کار نیست؟ (در ادامه میگن: فلان کسک فلانی رفت کار پیدا کرد٬ موند الان خیلی هم راضیه)

از وقتی هم که مساله کانادا رو مطرح کردیم سوالات جدید تری مطرح میشه: فکر میکنی بری کانادا بهتره؟ اونجا خیلی سرده ها٬ مطمئنی میتونی دوام بیاری؟ دور نیست؟ چرا برنمیگردی همین ایران؟ مگه ایران چشه؟ اصلا چرا از اول نرفتین کانادا؟ حالا سوئد رو چرا انتخاب کردین؟ و.........

در کنار همه این موارد که منجر به سوالاتی از قبیل«چرا برنمیگردین؟ یا نمیخواین برگردین؟» میشه یه مساله دیگه هم باعث به وجود اومدن این سوالات میشه اونم وقتیسیت که ما برای ایران و ملحقات و مشتقاتش ابراز دلتنگی میکنیم و از شرایط فرهنگی و آب و هوایی اینجا قدری مینالیم. اون موقع است که جماعتی به سوی ما رو میکنن و هم صدا میگن: خوب چرا بر نمیگردین؟

حالا من میخوام توضیح بدم که راجع به این مساله تو دلم چی میگذره

همونطور که گفتم من جز هیچ کدوم از ۳ دسته بالا نیستم. پس خیلی اصراری ندارم که خارج از ایران زندگی کنم اما شرایط کاری ایران حقیقتا روز به روز داره بدتر میشه حقوق‌های کم. حقوق‌های عقب افتاده. پست‌های در شرف اخراج. قرارداد‌های تمدید نشده و..... نمیگم اینجا اینطور نیست. اما اینجا وقتی خانوم یا آقای ایکس رو اخراج میکنن دولت حمایتش میکنه. بیمه‌اش قطع نمیشه و همچنان از همون مزایای شهروندی سابق برخوردار هست. اما یه ایرانی وقتی اخراج بشه تا قبل از اینکه کار جدید پیدا کنه بیمه‌اش رو خودش باید تقبل کنه وگرنه دیگه بیمه نداره. دولت هم بهش حقوق بیکاری نمیده (اگرم بده برای ۲ هفته‌اش هم کفایت نمیکنه).

در عوضش ایران مامان و بابا داره. ایران خاله و دایی داره. ایران دوستای زیاد زیاد داره. ایران مهمونی‌های کوچیک آخرهفته داره. ایران دربند و درکه داره. ایران شیراز و اصفهان داره. ایران انار و لیموشیرین و نارنج داره. ایران نایب و البرز و شاندیز داره. ایران آفتاب همیشه تابان داره که اینجا هیچ کدومش رو نداره.

به جاش اینجا یه چیزای دیگه. رفاه اجتماعی داره. احترام به ارباب رجوع داره. کمترو آسونتربودن کارهای اداری و بانکی داره. هوای پاکیزه و بیمه درمانی خوب داره. یه جورایی آرامش و آسایش داره. حمل و نقل آسون داره. اجاره نشینی خیلی دل انگیزی داره (وقتی با یه ایمیل از صاحبخونه میخوام که تعمیرکار بفرسته برای لامپ هال). اگر کار پیدا کنی حقوق به موقع و مکفی داره. مرخصی به جا داره و.....

در ازای چیزایی که اینجا داره خوب واضحه یه چیزایی رو هم نداره. آفتاب تابان نداره (الان بیش از ۱ ماهه که دریغ از خورشید). جمع‌های پر تعداد باحال نداره. گپ دوستانه با ۴ تا همزبون خوب نداره و.......

به هر حال هر جایی یه سری خوبی داره یه سری بدی داره. هر کسی باید ببینه دنبال چی میگرده. من خودم در حال حاضر بیشتر از اینکه دنبال مهمونی فامیلی و برگ و کوبیده باشم دنبال یه کار خوب هستم*. نه زندگی خیلی سطح بالا میخوام نه خیلی سطح پایین. یه زندگی آروم متوسط برام کافیه. پس فعلا اینجا‌ها رو ترجیح میدم حتی اگه هر روز بارون بیاد و من از دیدن خورشید محروم باشم.

اما از طرفی اگر تو اون مدتی که من و همسرم برای خودمون تعیین کردیم موفق به پیدا کردن کار نشیم برمیگردیم ایران. ما مثل خیلی از دوستایی که اینجا داریم معتقد به موندن تحت هر شرایطی نیستیم.** خوب برمیگردیم ایران و مثل قبل با بد و خوبش و کم و زیادش زندگی میکنیم.

در مورد کانادا هم عقیدمون همینه. هنوز نرفتیم و نمیدونیم چه چیزی در انتظارمون هست. خوب طبیعتا اونجا شرایطمون بهتر از اینجا خواهد بود. اونجا شهروند درجه ۲ محسوب میشیم ( بعد از اینکه ۳ سال تو خاک کانادا باشیم میتونیم سیتیزن بشیم) که از دانشجو بودن به مراتب بهتره. اجازه کار تمام وقت داریم و شرکت‌ها نمیتونن برامون بهانه بیارن که نه شما به خاطر نوع ویزاتون نمیتونین استخدام بشین و.....

حرف‌هایی که از کانادا میشنویم خیلی ضد و نقیض هست و هنوز نتونستیم وضعیت بازار کار رو پیش بینی کنیم. شاید بریم اونجا و ببینیم کار پیدا کردن مستلزم ۲ سال وقت گذاشتن هست که خوب ما تصمیم نداریم بیشتر از این وقت رو از دست بدیم. پس برمیگردیم مملکتمون :)

حالا که چی این همه حرف رو اینجا نوشتم؟ خودمم نمیدونم. ولی از این به بعد که با سوالی مواجه بشم میتونم افراد رو به همین جا ارجاع بدم :))

*دوستی میگفت برای این از ایران خارج نمیشم چون خودم بلد نیستم ابرو بردارم :))

** بعضی از دوستای ایرانیمون تو سوئد٬ دوست دارن با باز کردن یه سوپر یا رستوران تو سوئد موندگار بشن که ما نه هزینه شو داریم و نه علاقه داریم اینکارو بکنیم . چون فکر میکنیم اگه میخواستیم اینکارو بکنیم چرا این همه درس خوندیم؟ خوب همون روز اول اینکارو میکردیم. راحت تر هم بودیم :)

خسته و منتظر

2009-11-16T16:42:00.005+01:00

آب و هوای اینجا سال به سال بیشتر داره روی روان من تاثیر منفی میزاره. کوتاه بودن روز از یه طرف و ابری بودن هوا از طرف دیگه بسیار آزار دهنده است و متاسفانه شهر ما از این لحلظ در بدترین شرایط قرار داره چون توی دره هست و در بهترین شرایط اینجا ابریه.

این قضیه آب و هوا یه طرف٬ مساله بیکاری منم هست. تزم که تموم شده و کلاس هم که ندارم و کلا بیکار بیکار هستم. تصمیم داشتم اینجا برم کلاس فرانسه اما از اونجاییکه اینجا سوئد هست و قوانین بسیار خاص و منحصر به فردی داره موفق نشدم تو کلاس فرانسه ثبت نام کنم. خلاصه که بیکار بیکارم.

شهر هم کوچیکه و همه جاشو تا حالا ۲۰۰ بار دیدم و سیستم حمل و نقل بین شهری هم خیلی آسون و ارزون نیست که بخوام راه بیفتم برم شهرای دیگه رو کشف کنم.

آدم زیادی هم دور و برم نیست که برنامه مون با هم جور بشه همدیگرو ببینیم. یه دوستی داشتم که با شوهرش خیلی میومدن پیشمون و ما خیلی میرفتیم پیششون منتها اونا هم بچه دار شدن و این دوستم همش درگیر دختر کوچولوشه.

من یه آدمی هستم که خیلی شر و پر سر و صدا هستم و عادت به این وضع زندگی ندارم. هیچ وقت عادت نداشتم که بیکار باشم. اون زمان که دانشجو بودم هم زمان حتما دو تا کلاس جانبی هم داشتم و کلی هم تو دانشگاه کارای اضافه بر برنامه میکردم. زمانی هم که کار میکردم همزمان دو جا مشغول بودم وخیلی راضی بودم که وقتم پر میشه. اون مدتی رو هم که بعد از فارغ التحصیلیم بیکار بودم و دنبال کار میگشتم هم باز بیکار نبودم و کلاس میرفتم.

اما الان یه وضعیتی دارم بسیار اسفناک کاملا بیکار! و این شرایط با روحیه من اصلا سازگار نیست و من اصلا این شرایط رو دوست ندارم.

چقدر تو فیس بوک بگردم و تو یوتیوب ویدئو ببینم و تو فرندفید سر به سر ملت بذارم؟

از وضعیت خسته ام در حالیکه حداقل ۷-۸ ماه دیگه هم به همین صورت خواهد بود. الان که بعد از گذشت ۲ -۳ ماه وضعیتم اینه خدا به داد ۷-۸ ماه دیگه برسه که نمیدونم واقعا چه حالی داشته باشم.

از طرف دیگه برای پرونده مهاجرتمون به کانادا منتظریم تا سفارت لندن مدارکمون رو بررسی کنه و نامه بده بهمون که بریم برای مدیکال تست. این اتفاق قاعدتا باید ۱ ماه پیش میفتاد اما از اونجاییکه در مورد ما قاعده معنی نداره باید بگم که لندن هنوز حتی چک ما رو نقد نکرده چه برسه به اینکه مدارکمون رو بررسی کنه (همراه با مدارک یه چک هم میفرستیم که بخشی از هزینه های مهاجرت هست).

ما همچنان منتظر لندن هستیم و هیچ خبری نیست وبه نظر میاد حالا حالا ها باید منتظر بمونیم.

آیا نوشیدن قهوه شما را چاق میکند؟

2009-11-15T18:44:00.006+01:00

تحقیقاتی که بر روی میزان کالری انواع قهوه های کافه ها انجام شده نشان میدهد نوشیدنی های مخلوط (هر چیزی به جز قهوه یا چای خالص) معمولا دارای ۲۰۰ کالری (یا حتی بیشتر) هستند. نوشیدن روزی یکی از اینها باعث افزایش وزنی حدود ۹ کیلوگرم (۲۰ پوند) در سال میشود.
نسبت به دهه های قبل٬ همه ما روزانه ۲۰۰ کالری بیشتر جذب میکنیم که از طریق نوشیدنی های شیرین شده (مثل سوداها و آب میوه‌ها) و قهوه های مخلوط تامین میشود.
قهوه های مخلوط مثل: کاپوچینوها cappuccino ٬ لاته ها latte و فراپه ها frappé .

چای یا قهوه ای که خودتان با مقداری شیر و شکر مخلوط کنید سالم تر از قهوه ایست که در کافه ها سرو میشود و هر وعده آن تنها ۶۰ کالری انرژی دارد.