Το έλαβα μέσω email από φίλο αναγνώστη. Δεν το έχω διαβάσει αλλά το ποστάρω γιατί είναι μια ενδιαφέρουσα κίνηση.

Δεν το ξέρω γενικώς αυτό επειδή το άκουσα ή κάπου το διάβασα. Το θυμάμαι, ήμουν εκεί. Κι όπως θα το θυμούνται και μερικές εκατοντάδες άλλοι που παρεβρέθηκαν ή παρακολούθησαν online ή διάβασαν για την ημερίδα τότε.

Ποιά είναι η αξία μιας συνέντευξης ένα χρόνο μετά;

Δεν ξέρω πόσοι θυμούνται τη φράση του Κωνταντίνου Καραμανλή του πρεσβύτερου αλλά μου φάνηκε ταιριαστή για ν΄ανακοινώσει μια μικρή προσωπική επιτυχία. Το ποστ μου “Is Social Search a threat to SEO?” από το webtropic, εμφανίστηκε στο Social Media Today κι από κει στο twitter κι έχει γίνει retweet περίπου 100 φορές μέχρι τη στιγμή που γράφεται το παρόν.

Σημειωτέον ότι είμαι γραμμένος στο  Social Media Today μήνες τώρα, κι είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται άρθρο μου.

Δεν τρέφω αυταπάτες ότι μπορεί σώνει και καλά να σημαίνει κάτι αυτό  ή ότι θα έχει συνέχεια, αλλά είναι μια απάντηση στην ερώτηση του φίλου Βάσου Κασσιανίδη στο Friendfeed, για το άλλο ποστ μου σχετικά με το πρωτόκολλο Salmon που είχαν σχολιάσει οι  Googlers που συμμετέχουν στην ανάπτυξή του: μερικά θέματα δεν βρίσκουν ανταπόκριση για συζήτηση στην Ελλάδα. Το συγκεκριμένο πχ δεν σχολιάστηκε, έγινε share, like, retweet από κανέναν.

Με την ευκαιρία να πω ότι χαίρομαι που βλέπω δύο άλλες ελληνικές συμμετοχές στον διεθνή στίβο:

• του Δημήτρη Καλαβρού – Γούσιου στο Techcrunch Europe
• και της Αμαλίας Αγάθου στο  TheNextWeb.

Καλή τύχη και στους δύο.

Τι βλέπουμε;

Το Facebook να υπόσχεται να κάνει κάθε web σελίδα μια Facebook fan page

The Open Graph API will allow any page on the Web to have all the features of a Facebook Page. Once implemented, developers can include a number of Facebook Widgets, like the Fan Box, or leverage any API, which enable the transformation of any Web page so it functions similar to a Facebook Page.

Κι από την άλλη το Sidewiki, ένα πρόσθετο της Google Toolbar που

.. allows you to contribute helpful information next to any webpage. Google Sidewiki appears as a browser sidebar, where you can read and write entries along the side of the page.

Τι θέλουν οι δύο τιτανομάχοι του internet;
Το μεν Facebook να κάνει κάθε ιστοσελίδα ποταμάκι που θα χύνει το νεράκι του στον ποταμό Facebook ενώ η google θέλει να φτιάξει όλο τον παγκόσμιο ιστό σαν ένα κοινωνικό δίκτυο όπου η ταυτότητα των χρηστών θα ελέγχεται από κείνη και συνεπώς κι η πληροφορία που θα προσθέτουν.

Το μεν facebook θέλει ν’ ‘αλώσει’ τις ιστοσελίδες εκ των ένδον, η δε Google απ’ έξω.

Δύσκολα και τα δύο για τους δύο και για … όλους.

Κι εδώ η μικρή παρουσίαση μου για το greekstartups.com.

Τι είναι το Social Search; Search αλλά με συμπερίληψη αποτελεσμάτων από το ‘κοινωνικό σου περίγυρο’ δηλαδή από τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζεσαι στα διάφορα κοινωνικά δίκτυα ΚΑΙ που έχεις συμπεριλάβει στο google profile  σου. Κι αυτό βέβαια είναι το δύσπεπτο σημείο της υπόθεσης. Γιατί ναι μεν κανείς δεν σε αναγκάζει να έχεις ένα google profile, ούτε, αν έχεις, να συμπεριλάβεις την δείνα ή την άλλη υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης σ’ αυτό. Αλλά αν το κάνεις η ταυτότητα σου με όλες τις αποχρώσεις της είναι στα χέρια της μαμάς Google κι όσων μπορούν να την εκμεταλλευτούν.

Κι εδώ είναι για άλλη μια φορά το δίλλημα. Γιατί δεν μπορείς να προσπεράσεις εύκολα την εξαιρετικά σημαντική προσθήκη του να έχεις την γνώμη των ανθρώπων που εμπιστεύεσαι στα αποτελέσματα της αναζήτησης. Ειδικά όταν δεν πρόκειται για κάποιο ουδέτερο γνωστικό, επιστημονικό ή γενικών γνώσεων θέμα  αλλά κάτι που θα επηρεάσει τη συμπεριφορά σου και την εμπειρία σου: την απόφαση για  ένα ταξίδι, μια αγορά, ακόμα και τη συμμετοχή σε μια κοινωνική πρωτοβουλία.

Από καθαρά τεχνολογική σκοπιά το Social Search έχει ένα άλλο ενδιαφέρον. Γίνεται τελευταία μια μεγάλη συζήτηση για το μέλλον της ενημέρωσης και προτείνονται δύο μεγάλα παραδείγματα σε αντίστηξη: το παλιό της  Google, που με τους φοβερούς αλγόριθμούς της σου φέρνει ότι ζητήσεις, και το νέο της ενημέρωσης μέσα από τεχνολογίες κοινωνικής δικτύωσης και αλγόριθμους προτεινόμενων βάσει των σχέσεων και της παλαιότερης συμπεριφοράς σου. Είναι αυτό που λέμε “τα νέα με βρίσκουν πλέον”. Κι επειδή αυτό το δεύτερο έχει προταθεί ως η απειλή για την Google, το Social Search έρχεται να αντισταθμίσει εν μέρει (;) αυτή την καινούργια πραγματικότητα.

Παρακάτω ακολουθεί ένα βίντεο με τον  Matt Cutts που εξηγεί τα βασικά του Social Search.

Ενδιαφέρθηκα πρόσφατα γι αυτό ξανά και ανακάλυψα ότι έχει βγάλει (0 Hofstede) μια μικρή εφαρμογή για iphone, το CultureGPS που δείχνει συνοπτικά τις μετρήσεις για κάθε χώρα.

Υπάρχει ένα στοιχείο για την Ελλάδα που με εντυπωσίασε καθώς τώρα το είδα κάτω από άλλο πρίσμα: Στον άξονα που λέγεται Uncertaincy Avoidance (UAI) η Ελλάδα έχει το υψηλώτερο σκορ στον κόσμο!

Αμέσως αυτό οδηγεί σε συσχετισμούς κι εξηγεί συμπεριφορές που ταλανίζουν χρόνια:

• η γενικευμένη επιθυμία να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι (η Ελλάδα πρέπει να διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά στον κόσμο) σε καταφανή αντίθεση με την υποστήριξή μας  (της μεγάλης πλειοψηφίας των κομμάτων τουλάχιστον) στην οικονομία της αγοράς.
• το  απίστευτα υψηλό ποσοστό ιδιόκτητης κατοικίας και της προσήλωσης στην επένδυση στην ακίνητη περιουσία ως την διαχρονικά πιο ασφαλή
• στον προσανατολισμό και στην εξάρτηση των επιχειρήσεων προς κι από το δημόσιο.
• στον βαθύτατο συντηρητισμό μας (αλήθεια, πόσοι επιθυμούν να αλλάξει κάτι κι όχι απλά να ‘βελτιωθεί’ προς το ίδιον συμφέρον;)

Αν εντοπίζετε στον παραπάνω μικρό κατάλογο μερικές από τις χρόνιες κακοδαιμονίες μας, αν συμφωνείτε, αν πράγματι επιθυμείτε κάτι ν’ αλλάξει, τότε θα έρθετε γρήγορα μπροστά στο δίλημμα: με ένα τέτοιο δομικό  χαρακτηριστικό της κουλτούρας μας και του εθνικού μας χαρακτήρα, πωςμπορεί ν’ αλλάξει κάτι;;;

Κι η απάντηση δεν μπορεί να είναι παρά με μεγάλη δυσκολία και μεγάλη προσπάθεια. Τόσο μεγάλη που πιθανό να φοβίζει.

Αλλά τι έχουμε από την άλλη μεριά; Το να συνεχίσουμε τα ίδια ελπίζοντας. Κάπου διάβαζα τελευταία μια φράση της Αναϊς Νιν που ήταν κάπως έτσι: τρέλα είναι να εξακολουθείς να κάνεις το ίδιο πράγμα και να περιμένεις να βγάλεις διαφορετικό αποτέλεσμα.

Κι ακριβώς εκεί είναι η πεμπτουσία της επιχειρηματικότητας: το να προσπαθήσεις να κάνεις κάτι καινούργιο, ή να κάνεις το παλίο διαφορετικά, καλύτερα, αποδοτικώτερα κι όχι απλά να μοστράρεσαι ως επιχειρηματίας όταν απλά είσαι ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης.

Η εικόνα που έχουμε για τον επιχειρηματία είναι ταυτόσημη με το μεγαλοκαρχαρία, τον πλούσιο, το λαμόγιο.

Κι αν σκεφτεί κανείς το παραπάνω εθνικό χαρακτηριστικό μας, καταλαβαίνει γιατί αυτοί οι επιχειρηματίες που έχουμε στο μυαλό μας δεν πληρούν ένα βασικό χαρακτηριστικό της επιχειρηματικότητας: το να παίρνεις ρίσκο και να τολμάς.Άλλο το business as usual, μπίζνες του μπαμπά, μπίζνες του κολλητού και του έχω-γω-ένα-φίλο-στο-σωστό-πόστο κι άλλο το να επιχειρείς against all odds,  που στην Ελλάδα, όποιος έχει τολμήσει να κάνει έστω ελεύθερο επάγγελμα, το έχει νοιώσει πολύ καλά στο πετσί του.

Αλλά ελπίζω! Τα πράγματα του διαδικτύου ειδικά είναι αρκετά ελπιδοφόρα τον τελευταίο καιρό. Η ιστορία που ξεκίνησε με το opencoffee και τώρα openfund έχει ανοίξει ένα  άλλο παράθυρο. Και μαθαίνω, και βλέπω για κινήσεις που θα πλουτίσουν ακόμα περισσότερο αυτό το οικοσύστημα,.

Τι γίνεται όμως εκτός διαδικτύου; Γιατί καλώς ή κακώς, η μικρή ομάδα των internet entrepreneurs (όσο κι αν ο όρος είναι καταχρηστικός ακόμα), έχει αφενός ένα  buzz machine πιο κοντά της,  αφετέρου δεν διαθέτει τον όγκο που θα κάνει τη διαφορά στο σύνολο.

Κι εδώ έρχομαι επιτέλους στο θέμα μου, που είναι το Smartbusiness Forum, μια προσπάθεια που καταρχήν παίρνει τη μορφή ενός forum συζήτησης και μια καμπάνιας για την επιχειρηματικότητα, κι αργότερα φιλοδοξεί να εξελιχθεί και παραπέρα.

Το Smartbusiness Forum είναι μια ιδέα που ξεκίνησε από το Στάθη Χαϊκάλη και που έλαβε τη μορφή της μέσα από offline μακρόχρονο διάλογο.

Έχω συμμετάσχει στην πολήμηνη προετοιμασία ακριβώς γιατί πιστεύω ότι το πνεύμα της καινοτομίας και της νέας επιχειρηματικότητας πρέπει να φύγει από τα στενά πλαίσια του διαδικτύου και ν’ αγγαλιάσει κι άλλους πιο παραδοσιακούς  τομείς,  τομείς που μπορούν όμως να δημιουργήσουν εξωστρέφεια, θέσεις εργασίας, εθνικό πλούτο και, τελικά, μια άλλη Ελλάδα.

Μια βασική επιδίωξη του Smartbusiness Forum είναι να ανακαλύψει και να προβάλει αυτούς τους ‘άλλους’ επιχειρηματίες, τις προσπάθειες που αξίζουν προβολή κι επιβράβευση. Όχι σαχλά βραβεία και τέτοια. Απλά να τους δει ο κόσμος. Κι ειδικά να τους δουν οι νέοι που τώρα προσανατολίζονται στο τι να κάνουν στη ζωή τους για να εμπνευστούν από το παράδειγμά τους και να επιθυμήσουν να το μιμηθούν.

Σ’ αυτά τα πλαίσια πέραν της προετοιμασίας, θα συμμετάσχω και σ’  ένα πάνελ όπου θα παρουσιάσω ένα αγαπημένο pet project, το Greekstartups.com. E, εντάξει εγώ δεν μπορώ να ξεφύγω και πολύ από το διαδίκτυο αφού αυτή είναι η δουλειά μου

Αν πιστεύετε κάτι από τα παραπάνω, συνδράμετε την προσπάθεια. Η είσοδος είναι ελεύθερη έτσι κι αλλιώς.

Εδώ είναι το πρόγραμμα.

Κι εδώ το group στο linkedin.

Και θυμηθείτε, μια προσπάθεια έχει το χαρακτήρα που δίνει η συμμετοχή κι όχι η ιδέα κι η πρόθεση αυτών που την ξεκίνησαν. Με λίγα λόγια, αν νομίζετε ότι μπορεί να γίνει καλύτερη, κάντε τη. Μην επαναπαυθείτε απλά στο να το πείτε.

Aggregator τη σήμερον εποχή;

Προσωπικά, εδώ και ένα χρόνο και βάλε – πείτε δύο χρόνια σχεδόν… – έχω σταματήσει να επισκέπτομαι όλους ανεξαιρέτως τους aggregators. Η αιτία είναι προφανής, η αλματώδης αύξηση των “ενημερωτικών” ιστολόγιων παράγει πλέον πάρα πολλή άχρηστη πληροφορία συν τις ατέρμονες αναδημοσιεύσεις από κλωνομπλογκ. Αυτός ο αχαλίνωτος ρυθμός παραγωγής “ειδήσεων” αχρήστεψε εδώ και πολύ καιρό τους aggregators καταντώντας τους συσσωρευμένο σκουπιδομάνι αποτελούμενο από άχρηστη πληροφορία και άχρηστα ιστολόγια.

Είναι και θέμα αισθητικής. Αυξήθηκαν κατακόρυφα και τα “πατριωτικά” ιστολόγια, τα παραπολιτικά, τα κατινίστικα… Τα οποία φυσικά, αλληλοαναδημοσιεύουν όλα μαζί και μεταξύ τους τα ίδια, συχνά ελεεινά, κείμενα γεμάτα ψεύδη, κατευθυνόμενη πληροφόρηση και χυδαία προπαγάνδα.

Μάταια θα αναζητήσει κανείς ένα καλό και σοβαρό λόγο για να επισκέπτεται όσους aggregators έχουν απομείνει. Μα ένας ακόμα;

Κοίταξα τον “νέο” aggregator. Ένα κακοστημένο Joomla, με αντιλειτουργικό κόνσεπτ, που κάνει ώρες να ανοίξει. Ένα ανούσιο αποθετήριο αναδημοσιεύσεων χωρίς καμία απολύτως συνεισφορά πρωτογενούς υλικού. Εκείνη τη στιγμή, που μπήκα στην ιστοσελίδα, φιγουράριζαν σαν κράχτες ολοσέλιδα ποστ που ήταν ανελέητη κοπυπαστάδα από τα… ΝΕΑ! Για να κρατήσουν, προφανώς, τα “ποιοτικά” προσχήματα…

Σκέφτομαι πως η υπονόμευση της μπλογκόσφαιρας είναι σκόπιμη μέχρι ενός σημείου. Είναι πανεύκολο να φτιάξεις μια δεκαριά μπλογκ μαζί και να χώνεις, για την ακρίβεια να αντιγράφεις, ό,τι αηδία κυκλοφορεί και γράφεται. Είναι ευνόητο πως με αυτό τον τρόπο, θάβονται τα πραγματικά ιστολόγια. Είναι ευνόητο πως με αυτό τον τρόπο, η πληροφορία υποβαθμίζεται. Και είναι επίσης ευνόητο πως με αυτό τον τρόπο, η φίμωση έρχεται από την ακατάσχετη παραγωγή θορύβου.

Το παρήγορο γεγονός είναι πως ο σκληρός πυρήνας των καλών ιστολόγων κρατάει τη συνοχή και την ποιότητα μέσω άλλων social network, σαν κοινούς τόπους συνάντησης, ανευρίσκοντας καινούρια ιστολόγια μέσα από τον ωκεανό της “ενημερωτικής” βλακείας και προωθώντας τους νέους μπλόγκερ που αξιολογούνται θετικά ως άξιοι προς διάδοση. Τα περισσότερα από τα καινούρια ιστολόγια έτσι τα ανακάλυψα.

Η αλματώδης χρήση των πάση φύσεως feed readers, με κορωνίδα ίσως το Google Reader, καθιστά ολοένα και περισσότερο περιττούς τους aggregators. Η δυνατότητα κοινοποίησης δεσμών μέσω της λειτουργίας follow διευκολύνει κατά πολύ την ανακάλυψη νέων αξιόλογων φωνών. Το twitter και το FriendFeed αποτελούν πλέον το έδαφος αξιοπρεπούς ενημέρωσης με κοινοποιήσεις ιστολογίων κυρίως.

Η δημιουργία ενός καινούριου aggregator δεν συνεισφέρει σε τίποτα απολύτως, αντίθετα χειροτερεύει την κατάσταση αυξάνοντας τον ανεπιθύμητο θόρυβο, αν κι εφόσον επιμένουμε να χρησιμοποιούμε ένα ξεπερασμένο όσο και απαξιωμένο πια μοντέλο.

Ας το συνειδητοποιήσουμε επιτέλους και μην ντρέπεστε να το πείτε, οι aggregators έχουν πεθάνει.

JustAnotherGoneOff

.