bah.zip

Do pobrania dwa skrypty – pierwszy (get.sh) pobiera aktualne zakłady na tenis i uruchamia php które parsuje te zakłady wpisując do tabeli tenis_bets. Drugi (check_tenis.php) wyciąga wszystkie zakłady, dla których wynik nie jest znany i pobiera wyniki ze strony bet-at-home parsuje i zapisuje w bazie danych.

Struktura tabeli tenis_bets:

CREATE TABLE IF NOT EXISTS `tenis_bets` (
`id` int(10) unsigned NOT NULL DEFAULT ‘0′,
`who` varchar(250) COLLATE utf8_polish_ci DEFAULT NULL,
`bahid` int(10) unsigned NOT NULL,
`x1` double DEFAULT NULL,
`x2` double DEFAULT NULL,
`wynik` int(10) unsigned NOT NULL DEFAULT ‘0′,
PRIMARY KEY (`id`),
UNIQUE KEY `id` (`id`,`who`)
) ENGINE=MyISAM DEFAULT CHARSET=utf8 COLLATE=utf8_polish_ci;

Krótkie podsumowanie na podstawie tych danych, które już zebrałem.

1. Granie na “pewniaki” nie zapewnia wygranej.
2. Granie na niespodzianki również nie ;-)
3. Minimalna wiedza na temat aktualnego poziomu gry jest wymagana, żeby nie utopić  pieniędzy.
4. Stawki są tak dobrane… wręcz nie do uwierzenia! Myślę, że bukmacherzy są w stanie oszacować prawdopodobieństwo wygranej ze skutecznością 95% (co nie znaczy, że ustalą taki kurs!)

Niedługo parser danych z betplatform.pl

Pobierz plik zip

Krótkie wprowadzenie – aby news był na stronie głównej, musi mieć dodane “custom field” o nazwie frontpage i wartości jeden. Aby po prawej stronie był obrazek (tylko na frontpage), należy dodać pole “img”, a w wartości podać URL do obrazka.

Nagłówek z główną wiadomością pojawia się tylko na stronie głównej. Poprawy wymaga jeszcze kilka rzeczy – ale to już zabawa dla was (ja pewnie to poprawię, jak tylko będę miał na to czas).

TODO:

• przekaż dalej – rozszerzyć o polskie serwisy społecznościowe,
• chwytam chwile – o obrazki dodawane przez administratora,
• serwisy społecznościowe w menu górnym – przez admina,
• nagłówek – z danych WP
• lista w treści – poprawić wyświetlanie,
• “pracuję nad” – przez admina.

Basen w Olkuszu odnowiono niedawno – został oddany do użytku rok (lub trochę więcej niż rok) temu. Na rafinerii basen działa dłużej – ze względu na to, że nie mieszkam w Trzebinii nie jestem w stanie powiedzieć kiedy. Nie zauważyłem jednak zmian w porównaniu do tego, co pamiętam sprzed kilku lat. Dlaczego zacząłem od niedokładnego porównania czasu? Naturalnym wydaje się, że coś oddane niedawno powinno być “conajmniej równie dobrze” przemyślane, jak coś “wiekowego”.

…a tak nie jest.

Z zewnątrz basen w Trzebinii robi wrażenie obiektu nowoczesnego i dobrze zadbanego. Przygaszone światła zachęcają do zajrzenia – co jest w środku. Basen olkuski to duży budynek, który tak na prawdę jest nijaki – dodatkowo zmniejszono liczbę okien – praktycznie nie ma możliwości zajrzeć do środka z zewnątrz.

Świetny (odśnieżony!) parking w Trzebinii, bez problemów z miejscem do parkowania. W Olkuszu – mimo dużego placu – i jeszcze większego potencjału, ciągle brakuje miejsca – dochodzenie do samochodu 100m zimą (po basenie) nie jest najprzyjemniejsze – jak również ryzykowne. Placu wokół basenu jest dużo, nie wiadomo tylko dlaczego nie został wogóle przystosowwany do parkowania.

Dużym plusem Olkusza jest szatnia – okrycia wierzchnie i zimowe buty można zostawić na dole, nie biorąc ich wogóle do szatni “rozbieranej”. Na rafinerii niestety wszystkie rzeczy bierze się ze sobą. Szatnia… jak to okreslił wczoraj Wołek – w Olkuszu przebieralnia ma najnowszy trend – zasłonki w boksach przebierania. Jeśli dobrze pamiętam, kiedy byłem w 5klasie szkoły podstawowej, kiedy basen mieliśmy obowiązkowy – ten sam trend był w modzie. W Trzebinii za to, są świetne boksy – jest ich kilka – są przestronne, łatwo zamykalne. Szafki… miałem napisać w skrócie, że nie będę się czepiał – ale po chwili zastanowienia jednak zrobię to. Olkusz ma szafki, które składają się z dwóch liter “L” (jedna odwrócona do góry kreską) – co powoduje, że albo nie ma się za dużo miejsca na dole, albo ma się je tak nisko, że niewygodnie jest sięgać. W Trzebinii są zwykłe prostokątne szafki – nic szczególnego, ale też czepiać się nie da.

Po przebraniu idziemy pod prysznic. Trzebinia – duża przestrzeń z gęsto osadzonymi prysznicami. Ciśnienie wody duże, woda gorąca, idealne miejsce do porozmawiania przed i po pływaniu. Dlaczego zwracam uwagę na to, że można rozmawiać? Bo w Olkuskim basenie ktoś wpadł na genialny pomysł zamontowania desek między poszczególnymi prysznicami. Nie mam zielonego pojęcia kto i kiedy wpadł na taki pomysł. Rozmawiać się nie da – za to często słychać krzyki osób, które jednak chciałyby zamienić kilka zdań.

Wchodzimy popływać – tutaj wychodzi największa wada Trzebinii – basen tam jest po prostu mały. Nie potrafię oszacować różnic w długości, ale dużo lepiej pływa mi się w Olkuszu. To w zasadzie jedyna wada w tym porównaniu. Bo prócz basenu w Trzebinii jest jest jeszcze drugi – mniejszy basen, gdzie można albo popluskać się z dzieckiem, albo wykorzystać masaże wodne (świetne z dużym ciśnieniem!), albo zjeżdżać ze zjeżdżalni. Nic z tych atrakcji w Olkuszu nie znajdziecie.

Sauna. Basen w Olkuszu ma 20 lat, ale dopiero niedawno zrobiono saunę “suchą”. Sauna jak sauna – narzekać nie ma na co (może poza tym, że po pół roku musieli robić remont ławek – nie wiem tylko czy faktycznie coś się zepsuło, czy ktoś zepsuł je z wyrachowania). Za to w Trzebinii są dwie sauny – parowa i sucha. Parowa w  pięknych płytkach, sucha podobna do olkuskiej (wyższa i z jednym rzędem siedzisk). To, co zwróciło naszą uwagę – to dużo wyższe temperatury w Trzeibnii – różnica około 20stopni! …i ta parowa ;-)

Jeszcze porównanie kosztów – basen w Olkuszu, 5zł za godzinę. Trzebinia 13zł za godzinę, 40gr za minutę sauny. Za wczorajszą imprezę zapłaciliśmy 20zł. To trochę dużo, jak na półtorej godziny zabawy z wodą. Gdyby koszt 13zł miał wliczony kwadrans sauny – myślę, że wolałbym jeżdzić te 20 km do Trzebinii, niż siedzieć w Olkuszu (do którego przecież też jadę, tylko trochę krócej).

To wszystko, co chciałem zestawić w tym porównaniu. Nie dodaję nic o siłowni, która jest dostępna w Trzebinii – czy o ratownikach, którzy tam faktycznie wydają się “pilnować” – w Olkuszu jest jeden, praktycznie niewidoczny.

Prócz kosztu – basen w Trzebinii bije olkuski na głowę. Pod każdym względem. W zasadzie…

Basen w Olkuszu ma tylko jedną zaletę – jest.

Stworzyłem szybkie style, które modyfikują wygląd dashboard’u na przypominający m.blip.pl – przy czym wszystko działa tak, jak działało – nowe wiadomości pojawiają się u góry, obliczany jest czas od wpisu, pojawiają się linki do obrazków (nie ma video… aktualnie nie chce mi się tego poprawiać).

Tutaj zobacz jak wygląda blip wersja light.

Tutaj pobierz plik CSS.

Krótka instrukcja instalacji: do Firefoks’a trzeba zainstalować dodatek https://addons.mozilla.org/en-US/firefox/addon/2108. Restart przeglądarki. W prawej częsci paska statusu pojawi się okienko sylish. Wchodzimy na blip.pl/dashboard i klikamy na ikonce stylish, wybieramy: stwórz nowy styl -> dla tej witryny. W otwartym okienku “Nazwa” Blip_light, a w treści wklejamy CSS pobrany powyżej. Zapisujemy. Odświerzamy stronę i cieszymy się nowym wyglądem kokpitu :-)

Można korzystać jednocześnie z obu kokpitów – dodając np. znak zapytania w URLu – uzyskując kokpit “zwykły”.

Jeśli będzie jakiekolwiek zainteresowanie, byćmoże CSSy zostaną poprawione. Tymczasem zainteresuję się blipalaczem – wraz z rozwinięciem rzeczy, które wg mnie są niezbędne… a nigdy obsługa serwisu ich nie wprowadzi :-)

Nie została tam, za żelazną bramą
Nie przymknęli jej pod czarnym marmurem
Nie patrzy w dębowe wieko
i nie zamknęła oczu na zawsze

Babcia to ktoś więcej
To dom dziadkowy
Pomidorowa z niemałymi kawałkami pomidorów
“Pomadki” za którymi tęskniłem odkąd z nich wyrosłem
To długie podróże PKSem, choć to w sumie tak blisko
Męczące godziny w polu, które kochała do końca

Babcia to wszystkie drzewa wiśniowe
koło domu i w sadzie
To każdy biały na nich pączek wiosną

To siła tradycji i poszanowania godności
Babcia to wspomnienia. Już tylko wspomnienia.

Dzisiejszy wpis pojawia się po dłuższej przerwie. Nie, nie brak mi chęci czy czasu na pisanie. Jako początkujący bloger mam jeszcze problemy z odpowiednim wyrażeniem tego, co chcę przekazać. Nie wszystko, co uda mi się stworzyć warte jest pokazania czytelnikom. Na szczęście mam ?dobre dusze?, które przeglądają teksty przed publikacją i potrafią mi zwrócić uwagę na błędy, które robię. Dlatego dwa poprzednie wpisy po ?zredagowaniu? (czyt. napisaniu od nowa) pojawią się w innym terminie.

Nie ma idealnych ludzi. Nie ma doskonałości na świecie. Nawet, jeśli ktoś osiąga ?niemalże ideał? ? miewa słabsze pomysły, gorsze dni bądź po prostu mu ?nie wychodzi?. Trzeba to zaakceptować ? najlepszym rozwiązaniem na problem ?upadających planów? jest kolejna próba ich realizacji. Bo nie jest ważne, ile razy się nie uda ? ważne, ile razy się uda! Tylko z prób zakończonych sukcesem będziemy się rozliczali przed samymi sobą.

Mówi się, że uczymy się na błędach ? ale lepiej brzmi stwierdzenie ?doświadczenie, to świadomość błędów, które można popełnić i możliwość ich uniknięcia?. Bo przecież problemów nie da się wyeliminować ? można jedynie minimalizować ich ilość, szybko je rozwiązywać i iść dalej. Drugą prawdą związaną z problemami w pracy usłyszałem od Briana Tracy: ?W pracy dostaję pieniądze za rozwiązywanie problemów, gdyby ich nie było, zatrudniliby kogoś tańszego niż ja?.

Są projekty, które zaczynałem już kilkukrotnie. Część z nich nie została nigdy skończona ? domeny wygasły, a ja nie dokończyłem tego, co zaplanowałem. Czy znaczy to, że powinienem z nich zrezygnować? Nie. Odkładam je na później ? wszystko spisuję do specjalnego zeszytu. Skrupulatnie notuję, z czym był problem, na co brakło czasu, co było czasochłonne itp. Każda kolejna próba zbliża mnie, to wykonania projektu ? wykonania z sukcesem. Wiem, że uda mi się je wszystkie zrealizować.

p.s.
Mialem trochę dłuższą przerwę między wpisami ? poświęcałem się poprawie swojego stylu pisania. Rozwijam wyobraźnię i dużo czytam. Ćwiczę warsztat, przypominam ortografię i interpunkcję ;-) (żeby odciążyć moją korektorkę). Myślę, że niedługo częstotliwość pisania się ustabilizuje.
p.s.2.
Mam propozycję napisania książki. Stąd w/w działania.

Od tego czasu minęło już ponad 10 lat i moje zdrowie trochę zaniedbałem – a słowo “kondycja” ledwo przechodziło przez moje gardło. Czułem silną potrzebę poprawy, ale ciężko było mi zacząć uprawiać sport. Jestem dość przeciążonym czasowo człowiekiem, a mój kalendarz jest zazwyczaj obładowany ponad miarę. Pomyślałem, że najlepszym rozwiązaniem byłby sport, który nie obciążałby mnie czasowo. Nie chciałem też wydawać pieniędzy  - przynajmniej do momentu, w którym będzie to konieczne. Na myśl przyszło mi bieganie. Ze względu na to, że mieszkam “w lesie”, zaraz po zamknięciu furtki, byłbym “na treningu”. Nie potrzebowałbym organizować “zespołu”, jak do gry w siatkówkę (o tym też będzie niedługo).

Więc postanowiłem biegać. A jak postanowiłem, musiałem zacząć biegać, żeby nie zawieść samego siebie. Oczywiście zacząłem od spacerów, podbiegając kawałki, – a z każdym dniem zwiększałem udział biegu, dystans pozostawiając bez zmian. Aż do momentu, w którym byłem w stanie przebiec całość dystansu, – wtedy zacząłem go wydłużać.

Pierwsze efekty biegania były wystarczającą motywacją do tego, żeby kolejnego dnia założyć biegówki i ruszyć w las. Niestety z czasem, efekty były coraz mniejsze, a nakład pracy coraz większy. Czasem potrzeba tygodnia, żeby dystans zwiększył się znacząco. Czułem, że coraz mniej mi się chce, wiedziałem, że muszę coś z tym zrobić. Bardzo szybko wymyśliłem rozwiązanie. W weekend spotkałem się z całą masą znajomych i byłem na imprezie rodzinnej. Co zrobiłem? Wszystkim, absolutnie wszystkim, – którzy dla mnie coś znaczą, i którzy się mną interesują, i z którymi utrzymuję stały kontakt, opowiedziałem o moim bieganiu. O zaangażowaniu, przyjemności z biegania, dystansie, lesie, po którym biegałem. O kolejnych krokach, problemach, wyzwaniach i pięknym śpiewie ptaków. Dodatkowo każdego z nich prosiłem, żeby od czasu do czasu zapytał mnie o “moje bieganie”. Stało się – sam przygotowałem na siebie pułapkę.

Nie miałem wyjścia – musiałem biegać, bo wstyd byłoby mi później w rozmowie z przyjaciółmi i rodziną powiedzieć, że po miesiącu mi przeszło, mimo że miałem tak ogromny zapał i próbowałem i ich wciągnąć
w bieganie. Nie chciałem zobaczyć w ich oczach zawiedzenia, – że jestem takim samym “słomianozapałowcem” jak większość Polaków. Bałem się, że stracę w ich oczach. Dlatego robiłem wszystko, żeby wciąż biegać – i móc spokojnie jechać na spotkanie z nimi – co więcej, żeby móc za każdym razem pochwalić się przebiegniętym dystansem, albo formą.

Biegam już 18 miesięcy – w tym sezonie trochę mniej (mam problemy z kolanem), ale nie rzadziej niż raz w tygodniu – czasem i cztery razy! A wszystko dzięki temu, że wciągnąłem emocjonalnie w moje bieganie kilka osób – kilka bardzo ważnych osób. Dziękuję Wam!

Nie wiem, czy można to Was tak nazwać, ale dla mnie jesteście moim ?trustem mózgów?.

p.s.
Zimą biegałem na nartach. – Niedługo wybieram się do lasu przygotować tor na przyszły sezon, bo nie zamierzam odpuścić biegania na nartach, które okazało się równie przyjemne jak ?zwykłe? bieganie.

Prokrastynacja lub zwlekanie (z łac. procrastinatio ? odroczenie, zwłoka) ? w psychologii: patologiczna tendencja do nieustannego przekładania pewnych czynności na później, ujawniającą się w różnych dziedzinach życia. (wikipedia)

Pierwsze, co zwróciło moją uwagę to patologiczna – czyli chorobliwa, nienaturalna tendencja. Mnie to już zniechęciło do zwlekania – a Was? Jeśli nie, to czytajmy dalej: nieustannego – coś, co dziś wydaje się jednorazowym odłożeniem, jutro stanie się naturalnym odruchem – przeraża? Powinno. Jeśli nie, spójrzmy na: w różnych dziedzinach życia – czyli Wasze dzisiejsze zwlekanie z prostymi czynnościami, jutro może przenieść się na inne dziedziny życia, czy na pewno tego chcecie?

Definicja prokrastynacji jest wg mnie wystarcząjącym motywatorem, żeby unikać jej w życiu. Ale  możemy jeszcze przeanalizować, jak zwlekanie przekłada się na nasze życie.

“Co masz zrobić dziś, zrób pojutrze – będziesz miał dwa dni wolnego”. Dwa dni wolnego – piękne? Bardzo. Ale czy prawdziwe? Co stanie się za dwa dni? Będziemy mieli do zrobienia to, co powinno być zrobione dziś, a także to, co powinno być zrobione pojutrze. Chyba za dużo. Za dużo jak na zwykłego człowieka. Zatem przekładamy to, co jest na dziś – do zrobienia za dwa dni, a dziś nadrabiamy straty. Czy mam wrażenie, czy z naszego powiedzenia została tylko pierwsza część, a przyjemna końcówka zniknęła? A praca jest. Jest jej nie mniej, niż było przedwczoraj. Trochę to przygnębiające – nie macie wrażenia, że jesteście dwa dni w plecy? Bo czas wolny ma to do siebie, że bardzo szybko mija – jeśli jest bezproduktywny. Ale nie to jest najgorsze… nadchodzi weekend, a my mamy na głowie jeszcze sprawy czwartkowe! O piątkowych jeszcze nie wspominam –  do niedzieli jest jeszcze cały dzień czwartkowych prac.

Czy na pewno chcemy żyć “spóźnionym” życiem? Nie. Dużo łatwiej i przyjemniej odpoczywa się ze świadomością, że nic nad nami nie wisi – nic zaległego. Bo jutrzejszymi problemami będziemy martwili się jutro.