Ik stroom daarentegen over van verhalen en ja, mensen om je heen worden er gek van als je steeds maar hetzelfde verhaal blijft vertellen, dus waar kun je je verhaal beter kwijt? Bij een presentatie van de Kom Ook Groep. Komen jullie ook? Kijk op www.komookgroep.nl voor meer informatie

Daar ben ik weer…heelhuids en al, precies op tijd voor de verjaardag van mijn zusje: THUIS!

Het is heel gek om weer in ons eigen landje te zijn, maar het voelt heerlijk.

Ik ben eindelijk weer gewoon NIET gast, wat een beetje onwennig aandoet..

Maar gelukkig had ik het mooie weer meegenomen want van 45 naar 10 graden zou toch wel een hele grote schok zijn geweest

Huh?

Ja, ik kom weer gauw terug naar huis, want mijn taak hier zit erop. De kinderen gaan namelijk tijdens de zomervakantie naar hun dorpen terug, waardoor de kinderen de meimaand en vaak ook de helft van de junimaand niet in Ashirvad zijn. Ze krijgen 3 weken vakantie, maar het duurt veel langer voordat ze weer allemaal terug zijn. Veel ouders sturen hen pas weer terug als de school begint. En dan wacht ik al die tijd om nog twee, drie weken met hen door te kunnen brengen. Dat zie ik dus niet zo zitten.
 
Ik had er heel veel zin in om naar huis te gaan. Ik zat te filosoferen over het eindelijk weer schoenen dragen, eindelijk weer op een bed slapen wat dikker is dan 3 cm en eindelijk weer alles gewoon te laten zijn. Zonder al dat gekke hier, want ookal ben ik halfindies geworden; India is gewoon een wonderland wat nog steeds op mij overkomt als een soort nep-wereld waar alles maar toch ook niets waar en mogelijk is.
 
Maar toen ik gisterenavond(dinsdagavond) tegen de kinderen vertelde dat ik naar huis ga op 1 mei, schoten zo goed als de tranen in mijn ogen. De kinderen schreeuwen nee! waarom? en dat soort dingen meer. Er waren trouwens ook andere geluiden; ‘als je een cadeau stuurt, wil je dan heel veel snoep sturen?’ en toen er gepraat werd over cadeautjes, begonnen er meer hun verlanglijstje op te lepelen:) Wat zijn kinderen toch heerlijk open he:)
 
Maar goed, dat was even een zijpaadje. Ik vertelde de kinderen dat ik met hen allemaal een voor een op de foto wilde en dat ik van hen allemaal van hen wilde horen wat ze zich nu zullen herrinneren van het jaar dat ik bij hen was. Dat zou ik gaan opnemen en zo kan ik ze nooit vergeten. De kinderen begonnen gelijk met herinneringen op te halen…en zodra ze daarover begonnen kon ik wel huilen..Ik wil deze kinderen eigenlijk niet voor altijd achterlaten..
 
Maar goed, tijd is tijd..

Pasen begint natuurlijk met Goede Vrijdag (en daarvoor met kerst, maar daar hebben we het al over gehad;P).

Goede Vrijdag

Goede Vrijdag is hier een vastendag. Tenminste, er zijn dan veel mensen die vasten. Dat betekent ‘s ochtends en ‘s middags niets eten, want rond die tijd werd Jesus veroordeeld en aan het kruis gehangen.

In Ashirvad waren er elk jaar maar tussen de 10 en 20 kinderen die met dit vasten meededen, maar dit jaar was het andersom. Pas om drie uur in de middag was het druk bij de rijst.

Vroeg in de middag begonnen we met de ‘prayer’. Elke samenkost die wordt gehouden rond de bijbel word ‘prayer’ genoemd. Van kerkdienst tot bijbelstudie met een groepje vrienden. Het is hier de gewoonte dat er verschillende mensen een meditatie vertellen op elk kruiswoord van Jesus. Nu waren er in Ashirvad geen zeven mensen die konden komen spreken, dus ik heb samen met de andere juf alle 7 kruiswoorden besproken. Vervolgens hadden de kinderen de taak om de kruiswoorden op te zeggen met hun vindplaats (de vindplaats hadden wij niet genoemd, dus dat was nog een leuk zoekspelletje).

Pasen

Ook met Pasen hebben ze hier andere gebruiken dan wij gewend zijn. Vroeg in de morgen om half 4 stond de auto-riksia in het zand (want hij kan niet op de stoep staan:p). De grote kinderen gingen naar het kerkhof net zoals de vrouwen in de bijbel. Daar, bij de graven, werd alweer een ‘prayer’ gehouden.

De rest van de paasdag werd gevierd als een weekelijkse zondag: met alle kinderen naar zondagschool, lekker spelen de hele dag en in de middag met de grote kinderen naar de kerk.

Zo was er dus een avond waarop ik terug kwam van de stitcher (kleermaker) en één van de meisjes op de grond lag te huilen. Ze had koorts en het duurde een tijdje voordat ik begreep wat er aan de hand was, maar ze bleek een stem te horen die riep: “Kom hier! kom naar mij toe!”

De kookmoeders, die laagopgeleid zijn en nogal bijgelovig zijn, geloofden het meisje,dat bang was dat een kwade geest haar riep. Ik en de andere juffrouw waren het daar natuurlijk niet mee eens, maar hoe verwarrend is het voor kinderen als de ouderen niet één en hetzelfde vertellen..

Die avond sliep er dus niemand met mij op het dak, want het geloof in de dorpen is dat de geesten makkelijk op de open hoge plaatsen kunnen komen.

Samuel

We vertelden het tegen Sudha en tijdens het avondgebed vertelde zij het verhaal van Samuel. Samuel, die kleine jongen die ook geroepen werd in de nacht. En steeds was het Eli niet…wat dan wel? Een boze geest? Nee, het was God Zelf.

Af en toe geloven de kinderen best wel rare dingen, vanuit hun achtergrond, het Hindoegeloof, de bijgelovigheid van de dorpen. Maar als je hen vraagt: “Wie heeft gelijk, die hindoegoden of de christengod”, dan kiezen de vast voor de Heere Jezus. En met hem hoeven ze nooit bang te zijn.

- men eet hier met de rechterhand

- velen kneden de rijst tot een pingpongbal

- velen steken de tong uit als een springkhaan om die bal binnen de mond te krijgen

- men kauwt op de rijst als een kameel(heb je ooit een kameel zien eten?)

- niemand heeft hier nog ooit tegen zijn kinderen gezegd: eet met je mond dicht!

- het lijkt een competitie wie het meeste lawaai kan maken(en dat terwijl er niet gepraat mag worden tijdens het eten).

Goed, nu zijn jullie op de hoogte en kunnen jullie begrijpen wat er gebeurde toen de kinderen mijn manier van eten eens goed bestudeerden..

‘zie je hoe stil zij eet, ik hoor helemaal niets!’ ‘heb je wel gezien hoe ze de rijst naar binnen schuift? je ziet haar tanden niet eens, laat staan haar tong!’

Vervolgens moesten ze dat natuurlijk ook allemaal proberen. De monden werden tot tuitjes gevormd en de helft van de rijst viel weer teug op het bord. Vervolgens gingen de kaken heel langzaam, heel zachtjes op elkaar. Vol trots dat het gelukt was, werd er met nog volle mond geroepen:

‘IK *smak* KAN *smak* HET! *smak*’

het is behoorlijk lastig. Maar in India kun je leven zonder stroom. Je telefoon, zaklamp enz stuur je overdag met anderen mee om in het dorp op te laden, koken gebeurt toch al op open houtvuur en de was gebeurt ook alleen maar met de hand. Je kunt gewoon geen tv kijken, computeren enz. En de dagen zijn behoorlijk kort. Zodra het donker wordt, is het vechten om licht om te leren voor de examens waar de grote kinderen mee bezig zijn.

Kun je al een beetje de taal spreken?

Ja, ik kan de taal al wel behoorlijk spreken. Ik kan gewoon uit de voeten met de taal nu. Dat bewijst maar weer eens dat je een taal het beste leert tussen mensen die die taal spreken. Ondertussen probeer ik weer engels te praten om iedereen hier engels te leren, maar omdat iedereen tegen mij in het Telugu praat, antwoord ik automatisch in het Telugu.

Doen de kinderen nu anders tegen dan toen je daar pas net was?

Ja ,de kinderen doen wel anders dan toen ik er net was. Toen was alles nieuw en stonden ze met z’n allen om mij heen te vragen om mijn aandacht en te plukken aan mij. Nu heb ik een beetje mijn plekje gevonden en heb ik met de meeste kinderen een verschillende soort relatie. De ene sterker dan de ander. De een komt bijvoorbeeld altijd uitspraken vragen tijdens het lezen van engels. Een ander komt mij ‘s ochtends vroeg altijd thee brengen. Weer een ander doet altijd een spelletje met mij: wie het eerste ‘hoe gaat het’ tegen de ander zegt als we elkaar tegen komen. En nog een ander komt ‘s ochtends bij mij om samen te bidden voor het examen van die dag. En zo kan ik nog wel een poosje doorgaan.

Heb je ook kinderen die je liever vindt dan anderen?

De volgende vraag is lastig. Ja, er zijn kinderen die stouter zijn en er zijn kinderen die slimmer en gehoorzamer zijn. Er is bijvoorbeeld een jongen die werkelijk waar op zo goed als geen enkele manier aan het leren te krijgen is. In de klas zit hij alleen maar te tekenen (wat hij overigens heel goed kan) en als ik hem dan laat nablijven totdat hij de les kent, begint hij heel hard te huilen. Super standvastig is hij in zijn besluit. Als hij besluit om niet te luisteren, dan luistert hij niet. En toch mag ik deze jongen heel graag. En als hij wel iets geleerd heeft, geeft dat echt een voldoening.

Heb je heimwee naar Nederland?

Soms heb ik best wel heimwee naar Nederland. Daar is alles simpel, hier soms zo ingewikkeld. Als ik ergens naar toe wil, moet er iemand mee, moet er een tuk-tuk zijn enz. Thuis pak ik gewoon de auto of de fiets. Dit is maar een stom voorbeeldje, maar zo zijn er nog veel meer dingen. De cultuur is hier anders, waardoor je elkaar af en toe niet begrijpt, enz.. Maar aan de andere kant ben ik bang dat ik heimwee naar India zal krijgen als ik terug ben in Nederland. Het lekkere eten, het lekkere weer, de lieve kinderen, de enorme gastvrijheid van de mensen hier, de gekke gewoonten en de rare cultuur..het is toch allemaal een beetje mijn thuis geworden.

Wat vindt je leuker dan je had verwacht en wat minder leuk?

Ik vind het leuker dan ik had verwacht om les te geven. Les geven geeft echt een gevoel van overwinning als je merkt dat de kinderen ook werkelijk waar iets oppikken. En dat geldt niet alleen in de klas, maar ook bij het vertellen van verhalen. Ik had bijvoorbeeld een verhaal verteld over Adam en Eva. Over dat er uit zonden, zonden voort komen (eerst iets fout doen, daarna erover liegen) en dat liegen alle fouten altijd groter maken. Vervolgens is het leuk om te merken dat de kinderen jou ook aan je eigen verhaal houden. Ik was niet zo lekker en draaide er een beetje omheen; ‘maar je hebt zelf gezegd dat je niet moet liegen’.

Wat ik minder leuk vind is dat je bij mensen in India nooit zeker kunt weten wat waar is. Het lijkt of heel veel mensen een dubbelleven lijden. Lekker meepraten met de een, maar ondertussen alles wat in vertrouwen gezegd is doorvertellen. En alles en iedereen is omkoopbaar. Echt waar, het is hier zo corrupt als de pest. De politie staat op de weg om het verkeer te regelen, maar de weg staat vol met tuk-tuk’s, dus niemand zet een stap vooruit. Die tuk-tuk’s mogen daar helemaal niet staan, maar betalen de politie zo’n honderd rupee(ongeveer anderhalve euro) per dag en dan is er niets aan de hand.

Het naar bed gaan heeft iets warms vind ik altijd.. Ik slaap samen met de kleine meisjes boven op het dak, die allemaal een kusje van mij krijgen als ik ga slapen. En dan lig je zelf in bed, slaap je bijna, en voel je ineens een kusje op je wang; ’ Weltrusten, sister’ (ja, dat zeggen ze in het nederlands:)) Vervolgens is het: ‘Ik ook! Ik wil sister ook een nachtzoen geven!’ en komen ze allemaal stuk voor stuk..

Als de rust is weergekeerd, vallen we, kijkend naar de sterren in slaap. Het is wel grappig dat de maan hier gekanteld is en maar 15 dagen per maand te zien is..

Dan, om 5 uur ‘s ochtends gaat mijn wekker en, als ik fit genoeg ben, ben ik vervolgens de wekker van de kinderen. Daarvoor is ook de Nederlandse wekker geintroduceerd: ‘Tjk, tjk wakker worden, Tjk, tjk, tjk, wakker worden, wakker worden..’ Deze wekker is een groot succes en wordt dus vervolgens ook de hele dag gehoord:)

Dat zal ik even uitleggen. We waren in een hotel, waarnaast nog een ander hotel in aanbouw was. Als er in grote steden gebouwd wordt, wordt er bij de bouw een hutjeskamp opgezet waar de families van de bouwers wonen. Net zolang totdat de bouw voorbij is. Vaders en moeders werken van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat en de kinderen werken óf mee, of ze slenteren een beetje rond. Ik weet niet zeker of er een school geregeld is voor deze kinderen, maar het leek er niet op. Dan voel je je toch een soort ongemakkelijk als je zelf in een groot zacht bed ploft.

Aan de andere kant was het een geweldige vakantie. We hebben beroemde gebouwen gezien, we hebben olifanten en kamelen bereden (ja, echt! – ook al waren het korte ritjes) en we zijn op safari geweest. Met een jeep-achtige bus vol fototoestellen, gingen we op zoek naar de tijger in een groot wildreservaat. Na een tijdje werden er signalen van de tijger opgevangen dus we bleven in die buurt heen en weer rijden, goed kijken, letten op de signalen van de herten en nog eens goed kijken. Na meer dan twee uur zoeken, kwam hij dan echt tevoorschijn. Best wel apart, want ik denk dat de tijger wel door een stuk of 6 voertuigen achtervolgd werd, maar hij stak gewoon onverstoord de weg over. Met al die fototoestellen op hem gericht moet hij zich wel een fotomodel hebben gevoeld. Of misschien weet hij gewoon dat hij dat is, omdat er zo vaak foto’s van hem worden gemaakt, dat weet ik niet.

En natuurlijk hebben we de beroemde Taj Mahal gezien. Een gebouw wat werkelijk waar mooi is, maar ook vooral heel kostbaar, omdat het helemaal van marmer is gemaakt. En alle gekleurde versieringen zijn niet met verf, maar met ingelegde stenen gemaakt. Daarna hebben we ook gezien hoe ze dat doen; een enorm priegelwerk en een echt vakmanschap. 

En zo hebben we nog wat vakmanschap gezien; het maken van tapijten bijvoorbeeld. Bovenal hadden we een hele hoop gezelligheid als familie met elkaar. Want ja, ik had ze allemaal toch wel een beetje gemist..

Toen kwam er een man voorbij en ze maakten een praatje. De man vroeg hem: ‘Waarom ga je niet naar school? Je bent een slimme jongen.’ De jongen vertelde de man dat hij dat dolgraag zou willen, maar zijn ouders hadden geen geld voor de dure college. De man stelde voor: ‘Weet je wat, ik betaal jouw schoolgeld, jij studeert hard en elke middag kom je naar Ashirvad om te eten, omdat je huis zo ver weg is van Tuni.’

Zo gezegd zo gedaan en de jongen kwam elke middag om te eten. Maar daar liet hij het niet bij. De jongen kwam ook vaak om met de kinderen te spelen of te luisteren naar de bijbelverhalen die werden verteld.

Hij studeerde hard en is nu bezig met zijn eindexamens van zijn studie scheikunde. Laatst hadden ze een afscheidsbijeenkomst op school (Ja, vóór de exams…). Ik mocht mee en daar zat ik dan, tussen allemaal blije leerlingen die hun school bijna hadden afgerond (tot en met de middelbare school dan). Er werden toespraken gehouden, maar de leerlingen waren te opgewonden en te druk bezig met vriendenboeken laten rondgaan om te luisteren. Oftewel, niet alleen kinderen, maar ook tieners zijn overal op de wereld hetzelfde.

En nu, nu komen de exams eraan. Elke dag komt de jongen naar Ashirvad om rustig onder een boom te kunnen studeren. We wensen hem heel veel succes met zijn examens. Voorlopig nemen we nog geen afscheid, want in de zomer zal ik proberen de oudere kinderen, die buiten Ashirvad naar school gaan, een beetje engels te leren. En daar heeft hij ook heeel veel zin in.