Mahamevnawa Monastery

තෝරා ගනිමු සැබෑම නායකත්වය

2011-01-13T09:29:00.001+05:30

ජීවිතයේ සැනසීම පිණිස අපගේ ආධ්‍යාත්ම නායකත්වයට පත් කර ගත් ඒ භාග්‍යවත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේගේ ශ‍්‍රී සද්ධර්මය කාටඑත් තේරුම් ගත හැකි ආකාරයට බොහොම සරලව පහදා දීම මෙසේ ආරම්භ කරමු.
ධර්මාවබෝධයට නම් මේවා අවශ්‍යයි..............

1. සුතා
ධර්මය අප විසින් ශ‍්‍රවණය කළ යුතු එකක්. ඒවා ඉබේ තේරුම් යන්නෙ නැහැ. එහෙම අවබෝධ කළා නම් බුදුඑරජාණන් වහන්සේ නමක්ම පමණයි. ධර්මය තේරුම් ගැනීමට නම් බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් දේශනා කොට වදාළ ඒ ශ‍්‍රී සද්ධර්මය එම ශ‍්‍රවණය කිරීම මුලින්ම කළ යුතු වෙනවා. උන්වහන්සේ වදාළ ඒ ශ‍්‍රී සද්ධර්මය නොනැසී, ධර්ම සංගායනාවන් තුළින් සුරැකිව ලේඛනගතව තිබීම නිසා අපට මේ පියවර සාර්ථක කරගන්නට පුළුවන්. ධර්මය තේරුම් ගන්න අනුගමනය කළ යුතු පළමු වැනි එක තමයි සුතා. ඒ කියන්නෙ හොඳින් ඇසිය යුතුයි.

2. ධතා
ඒ ඇසූ දේ මැනැවින් ධාරණය කරගත යුතුයි.

3. වචසා පරිචිතා
ඇසූ ධර්මය හොඳින් මතක තබාගෙන වචනයෙන් පුරුදු කළ යුතුයි. වචනයෙන් පුරුදු කළ ඒ ශ‍්‍රී සද්ධර්මය, ධර්මය නොදන්නා සමාජය කෙරෙහි කරුණාව උපදවා ඒ අයටත් පැහැදිලි කොට දිය යුතුයි.
මෙන්න මේ කාරණා තුන අපේ භාවනා වැඩසටහන් තුළින් සිදුවෙනවා. ධර්මාවබෝධයට අවශ්‍ය ඊළඟ කරුණු දෙක තියෙන්නෙ තමන්ගෙ අතේ. ඒක තමන් විසින්ම පුරුදු කළ යුතු වෙනවා. මේ පෙන්වා දෙන 4 සහ 5 යන කරුණු වෙන කෙනෙකුට ලබාදෙන්නට පුළුවන් කමක් නැහැ.

4. මනසානුපෙක්ඛිතා
සිතින් විමසිය යුතුයි. අසා ධාරණය කරගෙන වචනයෙන් පුරුදු කළ ධර්මය තමන් විසින්, තම නුවණ මෙහෙයවමින් විමසිය යුතු වෙනවා. යෝනිසෝ මනසිකාරය කියල කියන්නෙත් මේ ආකාරයට නුවණින් විමසීමයි.

5. දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා
මනාකොට අවබෝධ කර ගත යුතුයි. නුවණින් විමසමින් ඒ ධර්මය මැනවින් අවබෝධ කරගන්න ඕන.

ධර්මය අවබෝධ කර ගැනීමට නම් මෙම කරුණු පහම අත්‍යාවශ්‍යයි. එසේ නම්, ඇසීමෙන් හා කියවීමෙන් ලැබෙන මේ ධර්මය, නුවණින් විමසමින් අවබෝධ කරගත යුතුය යන ස්ථීර අධිෂ්ඨානයෙන් සද්ධර්මය ඉගෙනීම මෙසේ ආරම්භ කරමු.

පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ විසින් සදහම් වැඩසටහන් වලදී පවත්වන ලද ධර්ම දේශනා ඇසුරින් සකස් කරන ලද ‘තෝරා ගනිමු සැබෑ නායකත්වය‘ ග්‍රන්ථය ඇසුරෙනි.

කියන්නම් සෙනෙහසින් - මිය නොයන් හිස් අතින්

2010-12-17T08:24:00.000+05:30

සක්කාය දිට්ඨියෙන් අයින් වෙමු

සක්කාය දිට්ඨියෙන් නිදහස් වෙන්නේ, දුක ආර්ය සත්‍යයක් හැටියට අවබෝධ වීමෙන්. ඒ සඳහා තමයි සතිපට්ඨානය තියෙන්නේ. ඉන් ඇති වෙන අවබෝධය නම් පටිච්චසමුප්පාදයයි. එනම්, හේතුඵල වශයෙන් ජීවිතය තුළ දැකීමේ හැකියාවයි. ඒ හැකියාව ලබාගත් පසු තමා කියන හැඟීම මුලාවක් බව දැනගෙන එයින් අයින් වෙන්නට පුළුවන් වෙනවා. එවිට තමා කියන හැඟීම දෘෂ්ටියක් පමණක් බව තේරුම් යනවා.

පළමුවෙන් සද්ධානුසාරී විය යුතුයි.

ආර්යෂ්ටාංගික මාර්ගයට පැමිණෙන පළවෙනි පියවර සද්ධානුසාරී වීමයි. සද්ධානුසාරී බවට පත්වෙන්නේ, ශ‍්‍රද්ධාවෙන් මේ ධර්ම මාර්ගය පිළිගන්නා තැනැත්තායි. ඔහු සංසාර දුක පිළිගන්නවා. පවතින්නේ හේතු-ඵල දහමක් බව පිළිගන්නවා. දුකෙන් නිදහස් වෙන්න ඕන කියල පිළිගන්නවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ දුකෙන් නිදහස් වුණු බවත් ඒ ධර්මයට අපව දුකෙන් නිදහස් කරන්නට පුළුවන් බවත් පිළිගන්නවා. ඒ ධර්මය ශ‍්‍රාවකයින් විසින් අනුගමනය කළ යුතු බව පිළිගන්නවා. එසේ අනුගමනය කොට රහත් බවට පත් වූ ශ‍්‍රාවකයින් සිටි බව පිළිගන්නවා. මේ මතයන්ට පැමිණි කෙනා සද්ධානුසාරී වෙනවා. ධර්මය වෙතට එන්නට නම් මුලින් ම විය යුත්තේ මේ මතවලට පැමිණීමයි.

සද්ධානුසාරී ඉන්ද්‍රිය පිහිටීම

සද්ධානුසාරී වුණු ගමන් එයාට දැන් පිහිටල තියෙනවා ඉන්ද්‍රියයක්. ඉන්ද්‍රියක් කියන්නෙ, අභ්‍යන්තරිකව සකස් වෙන කුසලතාවක්. ඒක හිත ඇතුලෙ කි‍්‍රයාත්මක වෙන එකක්. ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගයට පැමිණෙන්න නම්, මුළු හදවතින් ම බුදුරජාණන් වහන්සේ පිළිගන්නා බව, ඒ සද්ධර්මය පිළිගන්නා බව, ඒ ශ‍්‍රාවකත්වයට පැමිණෙන බව සිදුවිය යුතුයි. එවිට එයාට සද්ධානුසාරී ඉන්ද්‍රිය පිහිටනවා.

සද්ධානුසාරී නම්, වීර්යය, සතිය, සමාධිය ඇතිවෙනවා...

සද්ධානුසාරී බවට පත්වූ තැනැත්තාට කෙලෙස් ඇතිවෙද්දී ඒවා දුරුකරන්නට වීර්යය කරනවා. වීර්යය කියන ඉන්ද්‍රිය එයාට පිහිටනවා. එයා තමන් ගේ ජීවිතය ගැන බොහොම කල්පනාවෙන් සිටිනවා. එයාට සතිය පිහිටනවා. එයා යම්කිසි ප‍්‍රමාණයකට හිත සමාහිත කරනවා. එයාට සමාධිය පිහිටනවා. වටහා ගැනීමේ ශක්තිය පිහිටනවා. සද්ධානුසාරී තත්වයට එනවිට ඒ ගුණාංග ඇතිවෙනවා. මේ ආකාරයට සෝවාන් මාර්ගයේ ආරම්භක අවස්ථාවට ඕනෑ ම කෙනෙකුට එන්නට පුළුවනි.

ධම්මානුසාරී

ධම්මානුසාරී යනු සෝවාන් මාර්ගයේ දියුණු අවස්ථාවයි. ධම්මානුසාරී කෙනා තමා ගේ මනස තමන් විසින් ම දමනය කරනු ලබනවා. වැලක් තියෙනවා කියල හිතමු. අපට මේ වැල යවන්න ඕන වෙනව දකුණු පැත්තට. ඒ නිසා දකුණු පැත්තට හරවල වැල ගැට ගැසිය යුතු වෙනවා. ඊටපස්සෙ වැල ඒ පැත්තට ඉබේ ම යනවා. අප විසින් කළේ වැල දකුණට හැරවීම පමණයි. අන්න ඒ වගේ ඇස, කණ, නාසය, දිව, ශරීරය, සිත කියන ඉන්ද්‍රිය හය ටික ටික පාලනය කරන්න අප පුරුදු කරනවා. එය කළ යුත්තේ සතිපට්ඨානයට හිත යොමු කරමින්. එහෙම පාලනය වුණාට පස්සෙ අප වචනයෙන් පුරුදු කරනවා. ඇස අනිත්‍යයි, කණ අනිත්‍යයි, නාසය අනිත්‍යයි, දිව අනිත්‍යයි, කය අනිත්‍යයි, සිත අනිත්‍යයි කියල. එහි තේරුම නම් ඇස සකස් වී තිබෙන දෙයක්. සකස් වී ඇති දෙයක් නම් වෙනස් වෙන දෙයක්. ඇසට පෙනෙන රූප අනිත්‍යයි. ඒ කියන්නෙ රූප සකස් වුණ දේවල්. සකස් වෙලා තියෙන දේවල් වෙනස් වෙනවා. මේ වගේ අපේ සම්පූර්ණ ජීවිත කතාවෙ ම ඇත්ත තත්වය විමසන්න පුරුදු කරනවා. දැන් දියුණු වෙලා තියෙන්නෙ ශ‍්‍රද්ධාව ද? නැත්නම් ධර්ම ඥානය ද? කලින් මුළු හදවතින් ම ධර්ම මාර්ගය පිළිගත්තා. ඇසූ දේ ඇහුවා. පිළිගත්තා. එතනින් නතර වුණේ නෑ. ඒ ඇසූ දේ දරාගෙන එය තේරුම් ගැනීම පිණිස දැන් මානසික අභ්‍යාසයක යෙදෙනවා, දැන් ටිකෙන් ටික ගැඹුරු කාරණා තමන්ට වැටහෙන්නට පටන් ගන්නවා. දැන් දියුණු වෙන්නේ ධර්ම ඥානයයි. ඒක තමයි ධම්මානුසාරී කියන්නේ.

ධම්මානුසාරී වෙන කොට එයාට ටික ටික පටිච්චසමුප්පාදය තේරුම් ගන්නට පුළුවන් වෙනවා. දුක ආර්ය සත්‍යයක් හැටියට ජීවිතය තුළ බලපවත්වන හැටි ටික ටික තේරුම් ගන්නට පුළුවන් වෙනවා. මේ දුකේ හේතුව මොකද්ද කියල තේරුම් ගන්නට පුළුවන් වෙනවා. මේ දුකින් නිදහස් වෙන හැටි තේරුම් ගන්නට පුළුවන් වෙනවා. ඒ සඳහා කරන්නට තියෙන වැඩපිළිවෙලට එයා යනවා. මේ ගති ලක්‍ෂණ තිබෙන කෙනා ධම්මානුසාරී බවට පත්වෙනවා.

සද්ධානුසාරී නම් ධම්මානුසාරී නම් බයවෙන්න ඕන නෑ...

ඔය තත්ව දෙක ඇතිකර ගන්න. ඊටපස්සෙ බයවෙන්න එපා. සෝතාපත්ති මාර්ගයේ ගමන් කළ කෙනෙක් ඵලයට පත් නොවී මරණයට පත්වෙන්නෙ නෑ. බුදුරජාණන් වහන්සේ ඔක්ඛන්ති සංයුත්තයේ ඒ බව වදාළා. ඔක්ඛන්ති කියන්නේ බැසගැනීමයි. ආර්ය මාර්ගයට බැස ගන්නවා කියන නමින් සංයුත්ත නිකායෙ ඒ බව සඳහන්ව තිබෙනවා. අනිත්‍ය වශයෙන්, දුක් වශයෙන්, අනාත්ම වශයෙන් මේ ජීවිතයේ අභ්‍යන්තරය වෙන් කරමින් බලන කෙනා, හේතු-ඵල වශයෙන් තේරුම් ගන්න කෙනා සෝතාපන්න තත්වයට පත් නොවී මරණයට පත්වෙන්නෙ නැති බව එහි සඳහන් වෙනවා. එහෙනම් එයා පැහැදිලිව ම බුද්ධ ශාසනයේ පිහිටන ලද කෙනෙක්. එහෙම නම් බුද්ධ ශාසනයේ පිහිටන්නට අපටත් පුළුවන්. හැබැයි ඒ සඳහා ශ‍්‍රද්ධාව මුල් බැසගත යුතුයි. ඒ ශ‍්‍රද්ධාව දෙවියන් මරුන් බඹුන් සහිත ලෝකෙ කිසි කෙනෙකුට සොලවන්නට නොහැකි විය යුතුයි. අවංකව ම සද්ධර්මය සාක්‍ෂාත් කරනවා නම්, අත්දකිනවා නම්, කිසි ම දවසක අපේ ශ‍්‍රද්ධාව වෙනස් කරන්නට හැකිවන්නේ නැහැ.

පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ විසින් සදහම් වැඩසටහන්වලදී පවත්වන ලද ධර්ම දේශනා ඇසුරෙන් සකස් කරන ලද ‘කියන්නම් සෙනෙහසින් - මිය නොයන් හිස් අතින්‘ සදහම් ග්‍රන්ථයෙන් උපුටා ගන්නා ලදී....

සදහම් වසන්ත චාරිකාව - 2010

2010-09-14T10:58:00.028+05:30

පූජනීය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ විසින් 2010 මැයි - ජූනි මාසවල දී යුරෝපයේ දී පවත්වන ලද සදහම් වැඩසටහන් මාලාව

ලොව උතුම් දානය ධර්ම දානය....

2010-09-05T10:38:00.005+05:30

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙන් දානය පිළිබඳව විග්‍රහාත්මකව කථාකළ තවත් ශාස්තෘන්වහන්සේ නමක් ඉතිහාසයේ හමුවන්නේ නැහැ. දානය යනු දීමයි. පරිත්‍යාගයයි. ඒ අතර භාග්‍යවතුන් වහන්සේද දානය කොටස් දෙකකට විග්‍රහ කර වදාළා. ඒ , ආමිස දානය සහ ධර්ම දානය වශයෙන්. මහණෙනි මේ ධර්ම දෙක අතරින් අග්‍රවන්නේ ධර්ම දානයයි. “සියලුම දන් පරදවා ධර්ම දානය දිනයි” කියා උන්වහන්සේ වදාළා.

දානය කියන වචනයෙන් තමයි ධර්මය ගැනත් දේශනා කරලා තිබෙන්නේ. ධර්ම දානය දිමේදී, දානයක් බවට ධර්මය පත්කිරීමේ දී, ධර්මය දන් දීමේදී අපට වැදගත් වන්නේ මේ ධර්ම දානය දෙන්නේ කොහොමද කියන එකයි. ධර්ම දානයේදී පැහැදිලිව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ දෙයම දිය යුතුයි. උන් වහන්සේ දේශනා කළා ධර්ම දානය අග්‍රයි කියලා. එනිසා යම් කෙනෙක් අග්‍ර වූ දෙයක් හැටියට මේ ධර්ම දානය දෙන්න දක්ෂ වුණොත් එය ඔහු ලෝකයාට කරන විශාල යහපතක් . එවිට ලෝකයා කුසල් අකුසල් හඳුනාගන්නවා. පින - පව හඳුනාගන්නවා. මෙලොව පරලොව හඳුනා ගන්නවා. සත්පුරුෂ ධර්මය, අසත්පුරුෂ ධර්මය හඳුනා ගන්නවා. සසර නිවන හඳුනා ගන්නවා. මනුෂ්‍යයෙකුට මේ ජීවිතයේ නොසිතු නොපැතූ යම් කිසි විස්මිත ඤාණයක් ධර්ම දානය තුළින් ලබාගන්න පුළුවන්කම තිබෙනවා.

තෝලංගමුව ඩඩ්ලි සේනානායක මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ චිත්‍ර කලා අංශයේ ආර්.එස්. ධනෝජා කුමාරසිංහගේ සිතුවමකි.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළා “මහණෙනි, ගිහි පිරිස භික්ෂූන් උදෙසා චීවර, පිණ්ඩපාත, සේනාසන, ගිලානෝපත්‍ය කියන සිවුපසයෙන් උපස්ථාන කරන නිසා ඔවුන්ට පෙරළා උපකාරයක් ලෙස ධර්ම දානය කරන්න කියලා. ඒ වගේම උන්වහන්සේ වදාළා මුල, මැද, අග පිරිසිදු වූ අර්ථ සහිත පැහැදිලි වචනවලින් යුතු පැහැදිලි කරුණුවලින් යුතු ඒ ධර්මය මේ ලෝකයාට දේශනා කරන්න . මේ ධර්මය අවබෝධ කරන පිරිස ඉන්නවා කියලා. එයින් අපට පේනවා ධර්ම දානය කෙතරම් වටිනාකමක් තිබෙනවාද කියලා.

ඒ වගේම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළා “ ආනන්ද ඔබ යම්කිසි කෙනකුට කරුණාවන්ත දයාවන්ත නම් අනුකම්පා කරනවා නම් ඔබේ වචනය ඒ අය අහනවා කියලා. එවිට ඒ කෙනාගේ සිත භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කෙරෙහි, ධර්මය කෙරෙහි සංඝයා කෙරෙහි පහදවන්න කියලා. එය තමයි ඔවුන්ට කරන්න පුලුවන් යහපත්ම දේ. එයින් අපට පැහැදිලියි ධර්ම දානය පිණිස තමයි නිතර රහතන් වහන්සේලා වෙහෙසුනේ. පළමු ධර්ම සංගායනාව , දෙවැනි ධර්ම සංගායනාව , තුන්වැනි ධර්ම සංගායනාව මගින් කළේ ධර්මය විකෘති නොවී නිර්මල ලෙස ආරක්‍ෂා කිරීමයි.

ඔබ දන්නවා බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ නිර්මල පිරිසිදු ධර්මය තමයි මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේ ලංකාවට රැගෙන වැඩියේ. එය තමයි ලංකාවෙ සංගායනා කරල ආරක්ෂා කළේ. ඉතින් එලෙස ලැබුණ ඒ නිර්මල ධර්මය වර්තමානයේදී කෙනකුට දානය කරන්න පුළුවන්නම් එය උතුම් වූ දානයයි. වර්තමානයේ අපට පේනවා නොයෙක් ආකාරයෙන් ධර්මය දානය කරන අවස්ථා. දහම් සංයුක්ත තැටියක් නැත්නම් කැසට් පටියක් විකාශය කරලා සියලුම දෙනාට අහන්න සලස්වනවා. සමහර පිරිස් ධර්ම දානය සඳහා ස්වාමීන් වහන්සේ නමක් වැඩම කරවලා අනෙක් අයට ධර්මය අසන්න උනන්දු කරවනවා. ඒ සියලුම දේවල් ධර්මයට කරන උපකාරයක්. ඒ වගේම දහම් පොතක් මිලට අරගෙන ඒ දහම් පොත නොමිලේ අනෙක් අය උදෙසා බෙදා දෙනවා.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ දේශනාවල තිබෙන යම් යම් කොටස් අරගෙන ඒවා මුද්‍රණය කරලා නැවත බෙදා හරිනවා. ඒ සියලුම දේවල් අග්‍රම දානය වන ධර්ම දානයට අයිතියි. මේ සියලුම ආකාරයට ධර්ම දානය කළ හැකියි. නමුත් මේ සියලුම දේ මගින් ඔබ කළ යුත්තේ ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ධර්මය ප්‍රචාරය කිරීමයි. ඔබ අධර්මය ප්‍රචාරය කළොත් එයින් සිදුවන්නේ පිනක් නොවේ. එනිසා ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේම ධර්මය ප්‍රචාරය කරන්න ඔබ උනන්දු විය යුතුයි.අපට පේනවා හුදෙක් ජනපි‍්‍රයත්වය උදෙසා අපහාසය මිනිසුන්ට දෙනවා. විකට දේශනා දන් දෙනවා.

ලෝකයම හිනස්සවන කරුණු කියන එක ධර්ම දානය නොවේ. ඔබ එය හොඳින් තේරුම් ගත යුතුයි. අනුන්ට ගරහන එක, ඕපාදූප කියන එක බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ධර්මයට අයිති නැහැ. උන්වහන්සේගේ පිරිසිදු දහම තුළ තිබෙන්නේ දුක් විඳින සත්ත්වයා ඒ දුකෙන් එතෙර කරවන වැඩ පිළිවෙළක්. ඒ තුළින් තමයි මිනිසුන්ගේ වසා තිබෙන ප්‍රඥාව අවදි වන්නේ. ප්‍රඥාව වැඩෙන්නේ. එයින් ඔවුන්ට බොහෝ යහපතක් සිදුවෙනවා. මිථ්‍යා වාචා දන්නෙත් නැතිව සම්මා වාචා දන්නෙත් නැතුව ඔබ වියදම් කර කර මිථ්‍යා වාචා දන් දෙනවානම් ඒක කුසලයක් නොවේ අකුසලයක් මයි. එනිසා මේනිසා කුසලයක් වෙත්නම් සම්මාවාචා දන්දෙන්න ඕන.

උත්තර කියන මහරහතන් වහන්සේ සක් දෙවිඳුන්ට එක්තරා අවස්ථාවක දේශනා කරනවා අපට මේ ලෝකයෙන් පැනයන්න බැරි කරුණු ගැන. එහිදී සඳහන් වෙනවා අපට කවදාවත් මරණයෙන් පැන යන්න බැහැ. වයසට යාමෙන් පැනයන්න බැහැ. රෝග පීඩාදියෙන් , අනිත්‍ය බවට පත්වීමෙන්, කර්ම විපාකයෙන්, පැනයන්න බැහැ කියනවා. එවිට සක්දෙවිඳුන් උත්තර මහරහතන් වහන්සේගෙන් අසනවා. ස්වාමීනි ඔබ වහන්සේ මේ කරුණු දේශනා කළේ ඔබ වහන්සේම සොයාගෙන ද? නැත්නම් මේවා වෙන කාගෙවත්ද කියලා. එතකොට රහතන් වහන්සේ වදාළා දේවේන්ද්‍රය මේ ලෝකයේ යම්තාක් සුභාෂිත වචන ඇද්ද . ඒ සියල්ලම තථාගත අරහත් සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ කියලා. එය උපමාවකින් කියනවා යම් තැනක ධාන්‍ය ගොඩක් තිබෙනවා. එක එක්කෙනා ඒ ධාන්‍ය ගොඩෙන් ධාන්‍ය ලබාගන්න තම තමාට සරිලන භාජන අරගෙන එනවා. ඇවිත් භාජන පුරවාගෙන යනවා. එය දකින සමහර අය අහනවා. ඔබ කොහෙන්ද මේ ධාන්‍ය අරගෙන එන්නේ කියලා. අර අතන ධාන්‍ය ගොඩක් තිබෙනවා. ඒ ධාන්‍ය ගොඩෙනුයි මම මේවා අරගෙන එන්නේ කියලා කියනවා. ඒ වගේ අපිත් ඒ තථාගත අරහත් සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේගේ දේශනාවක් උපයෝගී කොටගෙන තමයි මේ කථාකරන්නේ කියලා.එහෙයින් අපට පැහැදිලියි ඒ බුද්ධ දේශනා තමයි අපට උපුටා දක්වමින් කතාකරන්න තියෙන්නේ.

ඉතින් මෑත භාගයේදී අපි ඒ ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ බුද්ධ දේශනා උපුටා ගනිමින් “ මේ ගෞතම බුද්ධ රාජ්‍යයයි “ කියන හඬ ඉස්මතු කරන්න ලොකු වෙහෙසක් දැරුවා . ඒ වගේම ගෞතම බුදු සසුන කියන්නේ වඳ බැහැපු පිළිසරණක් රහිත එකක් නොවේ. ඒ ශාසනය තුළ විශාල රැකවරණයක් පිළිසරණක් තිබෙනවා. මෙලොව ජීවිත සුවපත් වන්නේත් පරලොව ජීවිත සුගතිය කරා යන්නේත් මේ ශාසනය තුළ හික්මෙන පුද්ගලයා පමණයි. ගෞතම ශාසනය තුළ ආර්ය සත්‍ය හතරක් තිබෙනවා. මිනිසාගේ සැඟවුණූ ප්‍රඥාව වැඩෙන්නේ ඒ ආර්ය සත්‍ය හතර තුළින්. එනිසා ඒ ආර්ය සත්‍ය නිතර නිතර මිනිසුන්ට කියා දිය යුතුයි. ඔවුන් ඒ කෙරෙහි සමාදන් කළ යුතුයි. ඒ සඳහා තමයි අපට ධර්ම දානය තිබෙන්නේ.

අද ලෝකයේ මාධ්‍ය බොහෝ ව්‍යාප්තයි. ක්ෂණයකින් එක කරුණක් මුළු ලෝකයාටම දිය හැකියි. ඒනිසා ඔබට ඒ නිර්මල ධර්ම දානය දෙන්න ඉතාමත් ලෙහෙසියි. ඔබ යම් ධර්ම දානයක් දෙනවානම් එය හැම දෙනාගේම හිතසුව පිණිස පවතිනවා. එයින් යම් කෙනෙක් ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ කෙරෙහි සිත පහදවා ගතහොත් එය විශාල පිනක්. එය විශාල වාසියක් ද වෙනවා. නමුත් ඒ සඳහා ධර්ම දානය දෙන පුද්ගලයා මනා ලෙස ඒ නිර්මල දහම කෙරෙහි ගෞරවයක් ඇතිව විශාල පැහැදීමකට පැමිණිය යුතුයි. එහෙම නැතිව ධර්ම දානය ලෙස අධර්මය දන්දෙන අවස්ථා අපට දකින්නට ලැබෙනවා. ඒ වගේම තර්කානුකූලව තිබෙන අවුල් සහගත ප්‍රකාශත් බුද්ධ වචනයෙන් බැහැර වූ දේත් ධර්ම දානය හැටියට දෙන අවස්ථා තිබෙනවා. ඒවාටත් බොහෝ දෙනෙක් රැවටෙනවා. තමාගේ අදහසට ගැලපුන පමණින්, තමන්ගේ මතයට ගැලපුන පමණින්, තමන් කැමැති පුද්ගලයා කියු පමණින්, ඊට එකඟවෙලා දානය ලෙස දුන්නා කියලා. එය ධර්ම දානයක් වන්නේ නැහැ. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ දේශනාවක්ම ධර්ම දානය සඳහා දීමට ඔබ උත්සහ ගත යුතුයි. එනිසා ඔබ ඔබට හැකි අයුරින් ධර්ම දානය කරන්න ලෝභ, ද්වේෂ, මෝහය ප්‍රහාණය කරන්නා වූ යම් ධර්මයක් ඇද්ද ඒ ධර්මයම දන් දෙන්න. ඒ සදහා අද ඔබට ඕනෑතරම් පහසුකම් ක්‍රම විධි තිබෙනවා. ඒවා ප්‍රයෝජනයට ගෙන ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ නිර්මල දහම ප්‍රචාරය කිරීමට අන් අයගේ සුබ සිද්ධිය පිණිස, ඒ අය කෙරෙහි කරුණා සිතින් යුක්තව ධර්ම දානය කරන්න.

එවිට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට කියා දුන් පරිදි දාන අතර අග්‍ර දානය දුන් පිරිස අතරට ඔබත් පත්වේවි. ඒ සියල්ල ඔබට නිතර නිතර මෙනෙහි කර සතුටු විය හැකියි. එය ඔබගේ මරණාසන්න මොහොතේදී ද සතුටු විය හැකි කාරණයක් වනවා නො අනුමානයි.

කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමි
සටහන - නයනා නිල්මිණි

බුදු සරණ අන්තරජාල කලාපයේ පළ වූ ලිපියකි

භව පැවැත්මේ සැබෑ ස්වභාවය෴

2010-08-30T10:49:00.004+05:30

අපට තියෙන අර්බුදය මොකක්ද? යථාර්ථයක් වශයෙන් අපිට මේ හැම දෙයක්ම සිද්ධ වෙනවා. සැප විඳිනවා.... දුක් විඳිනවා.... මධ්‍යස්ථ විඳීම විඳිනවා.... මේ හැමදෙයක්ම සත්‍යය වශයෙන් අපේ ජීවිතවල සිද්ධ වෙවී යනවා. අනිත්‍යය බවට පත්වීම කියන එක සිද්ධ වෙවී යනවා. නමුත් අපි මනසින් ගොඩනගා ගත්ත දේ, හිතේ මවාගෙන ඇළුම් කරන දේ ප‍්‍රායෝගික ජීවිතේ ලබන දේට වඩා වෙනස් එකක්. හැබැයි අපි ප‍්‍රායෝගික ජීවිතෙන් තමයි අර හිතින් මවාගන්න සුන්දරත්වයෙන් දකින දේ අත්දකින්න මහන්සි ගන්නේ. ඒක වෙන්නේ නෑ. නොවෙන්න නොවෙන්න මොකද කරන්නේ, තව තව මව මව ආසා කරනවා. ඒක නේද අපි කරන්නේ? මේක මෙහෙම වෙන්න වෙන්න, අපි මේක තේරුම් ගන්න පැත්තට යන්නේ නෑ. මව මව ආසා කරනවා. එක්කෝ ඒකෙන් පැනලා යන්න එක එක දේවල් කල්පනා කරනවා. අපි හිතින් මවන හඳුනාගන්න දේවල් මේ හැබෑවටම අත්දකින දේට ගලපා ගන්න දක්වන අසීරුකම තමයි අර්බුදය.

විදර්ශනාව කියන්නේ යමක තියෙන ස්වභාවය ඒ ආකාරයෙන්ම දැකීම. ඒ ආකාරයෙන් දකින්න මනස පුරුදු කරද්දී අපිට අපේ මනසේ ගොඩනගා ගත්තු හැඟීම්, මනසේ ගොඩනගා ගත්තු චිත‍්‍ර, මනසේ ගොඩනගා ගත්තු පින්තූරයි හැබෑවට දකින දේයි එකක් වුණොත් අමුතුවෙන් ඇලෙන්න කියලා, අමුතුවෙන් ගැටෙන්න කියලා කිසි දෙයක් ඉතුරු වෙන්නේ නෑ. මේ නිසා එතනට යන්න තමයි, යථාර්ථය හැටියට මේ සත්‍යය දේ දකින්න තමයි, හසුරුවන්න තමයි අපේ අදක්‍ෂතාවය තියෙන්නේ. ඉතින් ඒකට දක්‍ෂ වෙන්නේ ටික ටික පුරුදු කරද්දී.

පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ විසින් පවත්වන ලද ධර්ම දේශනා ඇසුරෙන් සකස් කරන ලද ”භව පැවැත්මේ සැබෑ ස්වභාවය” සදහම් ග‍්‍රන්ථයෙනි

‘Siri Gautama Sambudhu Maha Saya’

2010-08-16T07:47:00.006+05:30

The Stupa being built to celebrate the 2600th Year of the Attainment of the Buddhahood of the Gautama Buddha

It is like the white colored mist roaming the surrounding freely trying to block the bluish clear sky while the glowing rays of the sun winning its battle with the darkness tries to come down from top of the beautiful range of mountains that are kissing the endless sky. Meanwhile, the Sakyamuni Bhagava’s astonishing Dhamma message transmitted from the meritorious premises, the Kundasale Mahamevnawa Monastery, spreads into the far space diminishing all other beauties of the surroundings. In fact, the monastery is an important icon of Dhamma for the people since its beginning of spreading the untainted Dhamma under the main guidance of Venerable Kiribathgoda Gnanananda Thero. Thus, the monastery has become a raft to cross the ocean of Samsara by freeing the innocent beings who are suffering from craving, sadness, frustration, and other stressful thoughts.

The foundation stone for the proposed Stupa to build in Kundasale Mahamevnawa Monastery premises was laid with the participation of Venerable Kiribathgoda Gnanananda Thero on 28th April, 2010. The Stupa named as ‘Siri Gautama Sambudhu Maha Saya’ is expected to adorn its pinnacle on the Vesak Poya day in 2011 ceremonially by commemorating the 2600th year of the attainment of the Buddhahood, the well-known ‘Enlightenment’ of the Gautama Sammyak Sambuddha. Building this Stupa was an idea of the Bhikkhus together with the chief resident Bhikkhu and the devotees of the monastery. Once the Stupa is completed, it will fulfill the only deficiency found in the premises to be a comprehensive Buddhist center for the homages.

The Kundasale Mahamevnawa Monastery was built up in a land donated with the precedence of the former minister of the agriculture and Mahaweli projects and the minister of the Health at present, Mr. Maitreeyapala Sirisena and other officials about five years ago. The monastery was first equipped with a small hall dedicated to alms-giving and few huts for the resident monks. At present, a massive hall with the capacity of holding over 4000 people has been added to the monastery with the generous donations of the wealthy community in the area, businessmen, and as well as the poor but devoted people who barely manage to find money for their day-to-day meals.

After a careful study about the art of Stupas in the Island as well as the Indian sub-continent and with the use of some of modern technical capabilities, the Stupa is designed to be built with a height of 104 feet. It also has a 64 feet diameter and cavity-type core, so that it looks dome-shaped from outside. A number of doctors (PhD) and professors in engineering from the country’s leading universities with vast experience on designing similar kinds of projects have participated in planning the Stupa.

The ‘Siri Gautama Sambudhu Maha Saya’ committee, which is consisted of a group of engineers and technical advisors, is also active with the intention of succeeding this program under the supervision of Venerable Kiribathgoda Gnanananda Thero and the governor of the Central province, Mr. Tikiri Kobbekaduwa. This Stupa is being built by the Central Engineering Consultancy Bureau under the technical supervision and audit of the said committee. The Stupa, ‘Siri Gautama Sambudhu Maha Saya’, which is consisted of the enshrined relics of the Exalted One and is being built to commemorate the 2600th year of the Gautama Buddha’s Enlightenment, is indeed dedicated to our great teacher, the Gautama Buddha.

කවුරු ද ලොව දැක ගත්තේ ඒ සම්බුදු සිරිසදහම්

2010-08-08T21:16:00.009+05:30

ඔන්න කෙනෙක් ධර්මය හොයාගෙන එනවා. එයා ටික ටික ධර්මය ඉගෙන ගන්නවා. ඊට පස්සේ ධර්මය කියනවා. එයා පිරිසක් සංවිධානය කරනවා. පිරිසක් එක්ක ධර්ම මාර්ගයේ යන්න පෙළඹෙනවා. දැන් එයා දන්නෙම නැතුව ප‍්‍රධානියෙක් වුණේ නැද්ද? වුණා. ඒක තමයි ඊට පස්සේ එයාගේ අර්බුදය වෙන්නේ.

ඊට පස්සේ කලක් යනකොට එයා අත්නොහැරිය යුතු දේ අත්හැරලා... මොකක්ද ඒ? ධර්මය. ඇයි හේතුව, එයා ඒ එකක්වත් කළේ ධර්මය අවබෝධ කරන්න ඕන, ධර්මයට සළකන්න ඕන කියල නෙවෙයි. එහෙනම් ශාසනයේ පැවැත්ම තියෙන්නේ එක්තරා දෙයකට ගෞරව සම්මාන දක්වන තාක්. ඒ කුමක්ද? ධර්මය. ධර්මයට යම්තාක් ගෞරව සම්මාන දක්වයි ද, ධර්මයට යම්තාක් ප‍්‍රශංසා කරයි ද, එතෙක් සසුන බබලයි. යම් දවසක ධර්මය යටපත් වෙලා, පුද්ගලික චරිත උදෙසා අරගලයක යෙදෙයි ද, එදාට ධර්මය යටපත් වෙනවා.

එතකොට බලන්න කොච්චර සියුම් විදිහට ද මේ ධර්මය කරා අපට යන්න තියෙන්නේ? ඒකයි මේ ධර්මය අවබෝධ කරන්න අමාරු. ඇයි, ධර්මයට ඉස්සර වෙලා අපට එන්නේ මොනවද? පොල් ගෙඩියක් ගත්තොත් පොල් කිරිවලට ඉස්සර වෙලා අපට හම්බවෙන්නේ පොල් ලෙලි නේ... පොල් ලෙලි හම්බවෙලා, පොල් කටු හම්බවෙලා, අන්තිමට තමයි පොල් කිරි හම්බ වෙන්නේ.... ධර්මය කරා යන්න හදන කොටත් ඉස්සර වෙලාම අපට හම්බවෙන්නේ බාහිරව පේන දේවල් ටික. එහෙම වෙන්නෙ නැද්ද? එතකොට ධර්මය කරා යන්න නම්, මනුස්සයාට තියෙන්න ඕන ධර්මය ම අල්ලන්න පුළුවන් කුසලතාවය. ධර්මය අල්ලන්න පුළුවන් කුසලතාවය යම් දවසක ඇති වුණොත්, එදාට එයා ඒ ධර්මයේ කොටස් කාරයෙක් වෙනවා.

පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ විසින් පවත්වන ලද ධර්ම දේශනා ඇසුරෙන් සකස් කරන ලද ”කවුරුද ලොව දැකගත්තේ - ඒ සම්බුදු සිරිසදහම්” සදහම් ග‍්‍රන්ථයෙනි

නුවණැත්තන් හට මෙලොවේ...1

2010-08-06T16:25:00.008+05:30

කෙළවරක් නැති ලොවෙක පැටළුනු
විසඳුමක් නැති උපත සැකැසුනු
සිහිනයක් වැනි තැනෙක සිරවුනු
ජීවිතේ අරුතක් සොයන්නට....

බිඳ දමා කළු අඳුරු සෙවනැලි
උපදවා දෙන දහම් නෙතු යුග
අපට පෙන්වයි සදාකාලික එළියක්
සැබැවින් ම අපි පිනැත්තෝ වෙමු....

හිරු සඳුගෙ එළියටත් බොහො වැඩි
බුදු රජුගෙ ඒ අසිරිමත් නුවණමයි
අපට මාවත හෙළිකරන්නේ
අහෝ..! ඒ බුදුනුවණ අසිරියක් මැ යි...

------------------------------------

පින්වතුනි,

ඒ බුදු රජාණන් වහන්සේ වදාළ දේශනා අපි අසද්දී ඒ දේශනා අනුව අපේ ජීවිතය තේරුම් ගැනීම පිණිස, යම්කිසි උත්සාහයක් කරන්න ඕන. එහෙම උත්සාහයක් කරල ඒ ධර්මය අපේ ජීවිතයට සම්බන්ධ කරගන්න ඕන. අන්න එතකොට තමයි අපට ඒ ධර්මයේ පිහිට තියෙන්නේ.

බුදු රජාණන් වහන්සේ ලෝකයට පහළ වීම නිසා අපට අපේ ජීවිතවල සැගවිච්ච ගුණධර්ම, ප්‍රකට නො වුන ගුණධර්ම, ප්‍රකට කර ගන්න, මතුකර ගන්න අවස්ථාව තියෙනවා. මනුෂ්‍යයන් අතර අපි ඉපදෙද්දී මනුෂ්‍යයන් හැටියට උපදවා ගන්න පුලුවන් විශේෂ ගුණ උපදවා ගැනීමේ වාසනාව ඇතුව තමයි මිනිස් ලෝකයට අපි ආවේ. ඒවා තමයි සිහිය, වීරිය, නුවණින් විමසීම, ඒ වගේ ම කරුණාව, මෛත්‍රී, ලෝභ නැතිකම, ද්වේෂනැතිකම, මෝහ නැතිකම මේවා උපදවා ගන්න පුලුවන්කමක් අපේ අභ්‍යන්තරයේ තියෙනවා. නමුත් අපි එහෙම තියෙන බව දන්නේ නෑ.

මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේ ලංකාවට වඩිද්දී ලංකාවේ මිනිස්සු හිටියේ ගස් ගල් අදහමින්. ඒ මිනිස්සු දන්නේ නෑ ඒ මිනිස්සු තුළ තියෙනවා කියල තමන් ගේ කුසලතා තමන්ට ම දියුණු කරගැනීමේ හැකියාව. මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේ ඉර්ධියෙන් ලංකාවට වැඩියා. ඒ බව රජගල සෙල්ලිපියේ සඳහන් වෙනවා. ඉර්ධි කියල කියන්නේ මනුෂ්‍යයන් තුළ තියෙන විශේෂ කුසලතාවයක් ඉස්මතු කරගැනීම යි. මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේ ශ්‍රී ලාංකික ජනතාවට බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ ධර්මය කියල දුන්නා. ඒ ධර්මය තුළින් ගස් ගල් අදහමින් හිටිය මිනිස්සු අභිමානවත් ජාතියක් වශයෙන් නැගී සිටියා. ඒ සඳහා ඒ මිනිස්සු දියුණු කරගත්තේ තමන් තුළ තිබිච්ච ගුණ ධර්ම ම යි. තමන් තුළ සැගවිලා තිබිච්ච දේවල් තමයි දියුණු කර ගත්තේ. අපි තුළත් ඒ හැකියාවන් සැගවිලා තියෙනවා.

දැන් දුස්සීල කෙනෙක් සිල්වත් වෙනකම්ම දෙන්නේ නෑ, එයාට සීලය දියුණු කරන්න පුලුවන් බව. සිත විසිරෙන කෙනෙක් වීරය කරලා සමාධියක් ඇති කරගන්නා තුරු දන්නේ නෑ තමන්ට සමාධියක් උපදවා ගන්න පුලුවන් බව. නුවණින් විමසීම ඇති කරගන්න තුරු දන්නේ නෑ නුවණින් විමසන්න පුලුවන් බව.

අපි තුළ තිබෙන නො දන්නාකම නැති කරල, දන්න දකින අයෙක් බවට පත්වන්න පුලුවන්කම තියෙන්නේ බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ ධර්මය නිස යි. බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ ධර්මය බබළන යුගවල දී, දැන් අනුරාධපුරය යුගය ගත්තොත් අපි අහල තියෙනවා අහස වැහෙන්න රහතන් වහන්සේලා අහසින් වඩිනවා කියලා. එබඳු යුගයක් තිබුණා. ඒ හිටියෙත් මිනිස්සු. දැන් ඉන්නෙත් මිනිස්සු. ඒ හිටපු මිනිස්සුන්ට තිබුණු හැකියාවන් දැන් ඉන්න මිනිසුන්ට ත් තිබෙනවා. නමුත් ඒ හැකියාව මතු කරන්නා වූ ධර්මය ඉදිරියට ආවේ නෑ. ඒ ධර්මය ඉදිරියට ආවාම අර හැකියාවන් ඉස්මතු වෙනවා. එහෙම නො වුනොත්, සම්පූර්ණයෙන් ම ඒ හැකියාව නැතිවෙලා යන්නට ඉඩ තිබෙනවා. බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ ධර්මය, අපේ ජීවිතයට සම්බන්ධ නැති, අපේ ජීවිතයට වුවමනා නැති, වැඩක් නැති, කල් පැනපු දෙයක් හැටියට සළකන්න ගියොත් අපේ ජිවිතයට කිසි ම දෙයක් ඉතුරු වෙන්නේ නෑ. ගුණ ධර්ම කිසි දෙයක් ඉතුරු වෙන්නේ නෑ.

ඒ නිසා පින්වතුනි, අපි ඒ බුදු රජාණන් වහන්සේ වදාළ ධර්මය හොඳින් ඉගෙන ගනිමු. දහම් අවබෝධ කිරීමේ හැකියාව, බුදු සමිඳුන් ‍ගේ ධර්මය තුළින් ඉස්මතු කරගනිමු. ඒ සඳහා ඔබට වාසනාව උදාවේවා.

+----------------------------
පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ "නුවණැත්තන් හට මෙලොවේ දකින්ට පුළුවනි සදහම්" දහම් ග්‍රන්ථය ඇසුරිනි.

++----------------------------

යුගයේ අසිරිමත් බුද්ධෝපස්ථානය

2010-07-31T14:36:00.007+05:30

රුවන් මනු දම් අමා ගඟුලින් - රුවන් දේශය පිනෙන් පිරුනා
රුවන් මෙහෙවර පුරන දස වස - රුවන් මිණිකැට සහස් දිලුනා
රුවන් මිනිසත් බවේ සුවඳින් - රුවන් පුරයම සුවඳ කෙරුනා
රුවන් බුදු පුතු අතින් පින්බිම - රුවන් යුගයක් අකුරු කෙරුනා

1999 වසරේ නිකිණි මහේ උදාවුන තවත් පින්බර දිනයක සකළ දෙව් මිනිස් ප්‍රජාවගේ අපමණ හිතසුව පිණිසම වූ යෝධ යුග මෙහෙවරක මංගල ශිලාවයි ප්‍රතිස්ථාපනය වන්නට යෙදුනේ. පොල්ගහවෙල වඩුවාවේ කැන්දගොල්ල වත්තේ එදා ඒ ලෙසින් සුභ මුහුර්තයෙන් අස්වද්දනට යෙදුනු පුරන්ව පැවති හෙළ දහම් කෙත අද ලොවක් නිවා සනහාලමින් පින් අස්වනු බෙදා දෙන්නේ ඒ සුවඳවත් මනුෂ්‍යත්වයේ අසිරිය ලොවට කියාපාමිනි. පානා සුමිහිරි අඬහැරයෙන් දැනෙනා හානා හීයට රොක්වූ ගෞතම බුද්ධ රාජ්ය්‍යයේ සැදැහැති උවැසියන් පෙරටුව ගලා හැලෙනා මේ යුගයේ අසිරිමත් පුණ්‍යමය ගංගාවන් රත්වී ගිනි ගන්නා ලෝ තලය අමා සිසිලෙන් නිවා සනහන්නේම ය.

දිගු ඉඩෝරයෙන් විඩාපත් වූ හෙළ සදහම් අරණට යළි අමා වැසි රැගෙන ආ ඒ මහා මේඝ වළාව.... 'මහමෙව්නාව'
දස වසරක අමිල මෙහෙවර සමඟින් මිනිසත් බවේ ගුණ සුවඳ හෙට ලොව වෙත දායාද කරනු වස් මානව දයාවෙන්, මනුකැළ වෙත පිදෙන, මනුෂ්‍යත්වයේ සොඳුරු මල්දම…. 'කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමි පදනම'

"යෝ භික්ඛවේ, මං උපට්ඨහෙය්‍ය, සෝ ගිලානං උපට්ඨහෙය්‍ය.."

දසවස් සපුරන මහමෙව්නාවේ බුද්ධෝපස්ථාන වර්ෂය වෙනුවෙන් මේ සොඳුරු සුසංයෝගය සිදු කරලන්නට යෙදුනු උතුම් බුද්ධෝපස්ථානයන් මෙන්ම රැස් කරගන්නට යෙදුන පුණ්‍යධර්මයන් ද නොහිම් ය. ලොව රජ කරනා තොටිල්ල පදවන ඒ උත්තම දෑතට නිබඳ සවියක්ම වන්නට දැයේ සුවහසක් මව්වරුන් වෙනුවෙන්ම, ජාතියේ හෙට දවස සුවඳවත් කරනා සුවපත් දරු කැළක් වෙනුවෙන්ම, පිනෙහි අගය දත් ගෞතම බුද්ධ රාජ්ය්‍යයේ සැදැහැවත් ගිහි පැවිදි සුපින්වතුන් විසින් සිදුකර ගන්නට යෙදුන යුගයේ අසිරිමත් බුද්ධෝපස්ථානමය පුණ්යිකර්මයයි මේ.

මහමෙව්නා භාවනා අසපු සංචිතයේ නිර්මාතෘ ධුරන්දර පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ලොකු ස්වාමීන් වහ්නසේ ගේ කරුණාබර මඟ පෙන්වීම යටතේ, රුපියල් ලක්ෂක 250ක පමණ වියදමින්, දරුවකු මව් කුස හිඳිනා දස මසක් වැනි කෙටි කලකින් මේ සුවිසල් උදාර පුණ්‍ය කටයුත්ත අති සාර්ථකව නිමවා සුමන සමන් දෙව් අඩවියේ පිනැති මනුකැළ වෙත පින් සිතින් පුද දෙනු ලැබිනි.

එම ගැබිනි මව්වරුන් සඳහා වූ නවීන පහසුකම් වලින් සමන්විත අංග සම්පූර්ණ දෙමහල් නේවාසික ශාලාව රත්නපුර රෝහල් පරිශ්‍රයේ දී පසුගිය 29 වනදා අතිගරු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන්, මැති ඇමතිවරුන්ගේ සහභාගිත්වයෙන්, ගරුතර මහා සංඝරත්නයේ ආශිර්වාදයන් මධ්‍යයේ ජනතා අයිතියට පත්කෙරුණු සුපින්බර ඓතිහාසික මොහොතයි මේ.....

මේ අප බෝසත් සමිඳුය...

2010-05-29T12:44:00.007+05:30

සියපින් සිරිසාර ගුණෙන් පෙරුම් පුරා වඩිනා...
අපමණ දුක් වෙහෙස දරා ලොවට ‍සැපත සදනා..
නොවෙනස් පැතුමක් පෙරටුව හද මඩලෙහි රැ‍‍ඳෙනා..
කවුද කියන් වඩිනා මේ පින්වත් මහ මුනිඳා...
මේ අප බෝසත් මුනි‍ඳුය සම්බුදු බව පතනා..

පෙරුම් දම් පුරා සතුටින් තුසිත ලොවේ සිටිනා...
පස්මහ බැලුමන් බලමින් මනුපියසට වඩිනා...
ලුම්බිණි සල් වනයේ දී සල් කුසුමන් පිපෙනා...
වැඩි පින්වත් පුතා කවුද සත් පියවර තබනා...
මේ අප බෝසත් සමිඳුය සම්බුදු බව පතනා...

උතුරා දරු සෙනෙහස එහි බලා සිටින අම්මා...
අල්ලා සල් අත්ත හොදින් හිනැහෙනවා අම්මා...
ඇවිදින බුදු පුතුන් බලා සෙත්පතනා අම්මා...
කවුද කියන් සතුටු පිරුණු මේ බෝසත් අම්මා...
මහමායා බිසොවයි මේ අප මුනිඳුගෙ අම්මා...

දෙව් බඹ පිරිසක් ඇතිදින් අහසේ වැඩ සිටිනා...
සිගිති පුතුට රැකවල් දෙන සුදු සේසත් දරනා...
දකුණත ඔසවා අහසට මිහිරි සරින් කියනා...
කවුරුද මේ සිගිති පුතා සිහනද පතුරුවනා...
මේ අප බෝසත් සමිඳුය සම්බුදු බව පතනා...

ලෝ සත විදිනා දුක දැක හද කම්පා වෙමිනා...
රහල් පුතුද බිම්බාව ද දෙස බලමින් වඩිනා...
සතහට සෙත් සදන සිතින් අබිණික්මන් කරනා...
මේ යොවුන් වීරයා කවුරුද අසෙකු පිටින් වඩිනා..
මේ අප බොසත් සමිදුය සම්බුදු බව පතනා...

ශ්‍රමණ වෙසක් ගෙන වනයේ ඝෝර තපස් රකිනා...
කුසට අහර නො ගෙන නිතින් වෙර විරිය වඩනා..
ඇට පෑදී ගිය සිරැරින් පෙර මගට ම වඩිනා...
මේ විස්මිත මුනිදු කවුද අමා නිවන සොයනා...
මේ අප බෝසත් සමිඳුය සම්බුදු බව පතනා...

වළදා කිරි පිඩුද එදා නදියෙන් ගොඩ වෙමිනා...
බෝසෙවනේ සිසිල මතින් කුස තණ අතුරමිනා..
එළා සගල සිවුර සොදින් ඒ මත වැඩහිදිනා...
කවුරුද මහ සමණිඳු මේ විදුරසුනේ සිටිනා...
මේ අප බෝසත් මුණිඳුය සම්බුදු බව පතනා...

කලුවර විය අහස් කුස ම විදුලි කෙටිලි දිලෙනා...
ඇතෙකු පිට නැගී මරු එයි සේනාව ද රැගෙනා...
වටකොට මේ සමිඳාණන් හිරි හැර වද කරනා...
මහා වීර මුනිඳු කවුද මෙහි නො සැලී සිටිනා...
මේ අප බෝසත් මුණිඳුය සම්බුදු බව පතනා...

බැහැර කරන්නට මුනිඳු ව මරුව‍ මොර දී එන්නේ...
සේනාවන් වටකරගෙන බුදු මග වලකන්නේ...
මුනිදුන් දකුණත තබමින් මිහිකත අමතන්නේ...
මේ එඩිතර මුනිඳු කවුද මිහිකත හඩවන්නේ...
මේ අප බෝසත් මුනිඳුය විදුරසුනේ ඉන්නේ...

වසවත් මරු බියපත් වී පැරද පලා යන්නේ...
දසබිම්බර මාර සෙනග දසඅත විසිරෙන්නේ...
මුනිඳුට ජය අත් වෙනවා දෙවියන් තුටු වන්නේ...
ලොව දිනනා මුනිඳු කවුද ජය පිට ජය වන්නේ...
අප ගේ ගෞතම මුනිඳු ය විදුරසුනේ ඉන්නේ...

දෙව්ලොව දෙවියන් සතුටින් දිවසලු සොලවන්නේ...
මුනිඳු ගෙ ජය ගැන කියමින් දිව මල් වගුරන්නේ...
බෝසෙවනේ සිටි මුනිඳුන් මැදුම් මගේ යන්නේ...
මේ විස්මිත මුනිඳාණන් කවුද කියාපන්නේ..
මේ අප ගෞතම මුනිඳුය බුදු වෙන්ට යි යන්නේ...

පෙරයම ගෙවෙනා විට සිත හොදින් එකග වන්නේ...
සසරේ ගත‍කළ දිවි මග එකිනෙක සිහි වන්නේ..
ගෙවුනු අතීතය දකිනා නුවණකි මතු වන්නේ...
මහා නුවණැති මුනිඳු කවුද විදුරසුනේ ඉන්නේ...
මේ අප ගෞතම මුනිඳු ය බුදු වෙන්ට යි යන්නේ..

ලෝ සත ඉපදෙන මැරෙනා අයුරුය විමසන්නේ...
කළකම් පළ දෙමින් සතුන් සසර පුරා යන්නේ...
භවයෙන් ගොඩ එන්නට බැරි ලෝ සත දකිමින්නේ...
මහා නුවණැති මුනිඳු කවුද දිවැස් ලබා ගන්නේ...
මේ අප ගෞතම මුනිඳු ය බුදු වෙන්ට යි යන්නේ...

හේතු සකස් වෙන විට ලොව දුක ම යි සැකසෙන්නේ...
ඒ හේතුන් නැති වෙන විට දුක නැති වී යන්නේ...
දුකේ හේතු නසන මුනිඳු දුකින් මිදී ගන්නේ...
මහා නුවණැති මුනිඳු කවුද නිවන යි ලැබ ගන්නේ...
මේ අප ගෞතම මුනිඳු ය බුදු බව ලැබ ගන්නේ..

වෙසගේ සද රැස් දහරින් සිසිලස පතුරමිනා...
බෝ පත් සැලෙමින් මුනිඳුට සෙවනැලි සුව සදනා...
අමා නිවන් ‍සුව විදිමින් සුව සේ වැඩ හිදිනා...
කවුරුද මේ මුනිඳාණන් බුදු රැස් විහිදුවනා...
අප ගෞතම මුනිඳු ය මේ සම්බුදු බව ලබනා..
අප ගෞතම මුනිඳු ය මේ සම්බුදු බව ලබනා...
අප ගෞතම මුනිඳු යි මේ සම්බුදු බව ලබනා...

පූජනීය පින්වත් කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ලොකු ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ රචනයකි..

නමාමි මං නමාමි..

2010-05-28T12:45:00.007+05:30

තිලොව සෙත සැළසීමෙන් - භව දුකට පිහිට වීමෙන්
දහම් ඝොස පැතිරීමෙන් - මොහඳුර නසා ලීමෙන්
අම නිවන් සළසාලූ - දම් රජාණන් වහන්සේ
සිහි කොට උතුම් සරණ මම් - ධම්මරාජා නමාමි

නිල්වන් පත් සැළීමෙන් - මුනිඳුට සෙවන දීමෙන්
තිලොව දිනන මොහොතේ - බුදුරැස් සිරි ලැබීමෙන්
දිවමන් මුනිඳු වැනි වූ - බෝ රජාණන් වහන්සේ
සිහි කොට බැති සිතින් මම් - බෝධිරාජා නමාමි

මර සෙනඟ පැරදීමෙන් - මුනිඳුට ජය ලැබීමෙන්
කෙලෙසුන් රහිත වීමෙන් - බුදු නුවණ මතුවීමෙන්
සම්බුදු බවට පත් වූ - පින්සරාණන් වහන්සේ
සිහි කොට උතුම් සරණ මම් - භගවතාණන් නමාමි

කිසිවකට නොසැලීමෙන් - වීරිය ම මතු වීමෙන්
නිවනට දිවි පිදීමෙන් - විදුරසුන් මත හිඳීමෙන්
වසවත් මරුන් පැරදූ - වීරයාණන් වහන්සේ
සිහි කොට උතුම් සරණ මම් - ඒ විදුරසුන නමාමි

වෙසක් සඳ මතු වීමෙන් - බුදු සිරුර බැබලීමෙන්
තුන් ලොව ජය ගැනීමෙන් - දෙව් බඹුන් පැමිණීමෙන්
යමා මහ පෙළහර පෑ - මුනිරජාණන් වහන්සේ
සිහි කොට උතුම් සරණ මම් - බුද්ධරජා නමාමි

මහ බඹු ද පැමිණීමෙන් - බණට ඇරයුම් ලැබීමෙන්
බරණැස මිගදායේ - දම්සක කරකැවීමෙන්
සිහනද පතුරාලූ - සිහරජාණන් වහන්සේ
සිහි කොට උතුම් සරණ මම් - ධම්මරාජා නමාමි

දඹදිව සැරිසැරීමෙන් - හැම දෙනට පිහිට වීමෙන්
මහා කරුණාව පෑමෙන් - දුක් තැවුල් දුරු කිරීමෙන්
ලොව සැපත සළසාලූ - බුදුරජාණන් වහන්සේ
සිහි කොට මේ වෙසක් දා - කාරුණිකයන් නමාමි

කෙළෙස් මළ සේදීමෙන් - අවබෝධය ද දීමෙන්
සසරින් ගොඩ දැමීමෙන් - නිවනෙහි පිහිටුවීමෙන්
මිහිරි දම් රස විහිදූ - දම් රජාණන් වහන්සේ
සිහි කොට උතුම් සරණ මම් - ධම්මභාණී නමාමි

භගවත් මුනිරජුන්ගේ - ශ‍්‍රාවක පිරිස වීමෙන්
නිවන් මඟ හැසිරීමෙන් - මගඵල පසක් වීමෙන්
ධම්මදායාද කරගත් - ගුණ පිරි සඟුන් වහන්සේ
සිහි කොට උතුම් සරණ මම් - පුඤ්ඤඛෙත්තං නමාමි

සැමට සෙත සැළසීමෙන් - බුදු සසුන් බැබලීමෙන්
දෙව් බඹුන් එක්වීමෙන් - පින ම ඉස්මතු වීමෙන්
අප හට සැපත සැළසූ - ගෞතම බුදුන් වහන්සේ
සිහි කොට අත් මුදුන් දී - නමාමි මං නමාමි

පූජනීය පින්වත් කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ලොකු ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ රචනයකි..

විරාගී භාව ගුණ මිහිර විඳීම

2010-05-28T12:37:00.005+05:30

අද වන විට අප රටෙහි ගීත කලාවේ මහා පරිහානියක් ගැන බොහෝ අය කතා කරති. විස්සෝප වෙති. ගී පද යැයි නොකිව හැකි ගණයේ අශ්ලීල, පබැඳුම් දැන් දැන් අසන්නට ලැබේ. ඇතැම් මාධ්‍ය මඟින්ද ඒවාට පුළුල් අනුග්‍රහයක් ලැබෙනු පෙනේ. ඒ අතර ම බුදු දහම රස වින්දනය ප්‍රතික්ෂේප, කරන්නේ යැයි ද මතයක් පවතී. එසේ නම් ගීතය , කවිය ආදි කලාංග බෞද්ධ දර්ශනය තුළ ප්‍රතික්ෂේපිත ද, හරවත් කලා රසවින්දනයක් උදෙසා කිසියම් ම හෝ මඟපෙන්වීමක් බුදු දහමින් ලබාගත නොහැකි ද යන ගැටලු ධාර්මිකව විසඳා ගැනීමේ අරමුණ ඇති ව අපි කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන්වහන්සේ සමඟ සාකච්ඡා කළෙමු.

ගෞරවනීය ස්වාමීන් වහන්ස, අප තථාගතයන් වහන්සේ රසවින්දනය ප්‍රතික්ෂේප කළා ද? බුදුදහම යනු සෞන්දර්ය පිටු දකින දහමක් ද?

නැහැ. කොහෙත්ම නැහැ. උන් වහන්සේ අපූරු කාව්‍ය ප්‍රතිභාණයක් ප්‍රකට කොට තිබෙනවා. ඒ වාගේම පුදුමාකාර කාව්‍යමය හැකියාවකින් යුතු ව සිටි රහතන් වහන්සේලා බොහෝ ගණනක් අපට බෞද්ධ ඉතිහාසය පුරා ම මුණගැසෙනවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ නවාංග ශාස්තෘ ශාසනයේ එක කොටසක් තමයි ගාථා. ගාථාවලට අපට සිංහලෙන් කියන්න පුළුවන් කවි හෝ ගී කියා. පාලියෙන් එය ගාථා යි. මේ ගාථාවල අපූර්වතම කාව්‍ය සංකල්පනා, කාව්‍යෝක්ති, සොඳුරු උපමා ආදිය නිබඳ ව දැකගත හැකියි.

කොටින්ම කියනවා නම් උන් වහන්සේ මෙවැනි දෙසුම් වල දී ප්‍රකට කළ කාව්‍ය ප්‍රතිභාණය කෙතරම් විස්මිත ද යත් එයින් මිනිස් සිත් සතන් කෙතරම් ආකර්ෂණය කෙරුණා ද යත් එකල බුදු දහමට එරෙහි වූවන් පවසා තිබෙනවා බුදුරජුන් පුද්ගලයන් වශීකරණයෙහි සමත්ය කියා. උන් වහන්සේ මිනිසුන් මායාකාරී ලෙස ඇද ගැනීමට සමත් කියා යි ඉන් කියැවෙන්නේ.

ඒත් ඒ මායාව උන්වහන්සේ ගේ සොඳුරු භාෂා භාවිතය යි. හැබැයි උන්වහන්සේ තමන් වහන්සේ ගේ මේ කාව්‍ය ප්‍රතිභාණය තම ශ්‍රාවකයා ගේ ධර්මාවබෝධය පිණිස ම යි යොදා ගෙන තිබෙන්නේ.

ඇතැම් දේශනා වල දී ප්‍රකාශ කොට තිබෙන්නේ මෙ කවියක්. ඒ කවිය අසන්නාට මුළු දේශනාවකින් ම ඉටුවන කාරණාව සම්පූර්ණ වෙනවා. දැන් බලන්න වංගීස මහ රහතන් වහන්සේ උපතින් ම කවියෙක්. උන්වහන්සේ බොහෝ කාව්‍ය ප්‍රබන්ධ කොට තිබෙනවා. ගග්ගරා සූත්‍රයේ දී අපට එවැනි අනගි කවියක් හමු වෙනවා. චම්පා නුවර ගග්ගරා පොකුණු තෙර 500 ක් භික්ෂූන් ද 700 ක් උපාසකයින් ද අහසේ සිටි දහස් ගණන් දෙවියන් ද පිරිවරා වැඩ සිටි බුදුරජුන් දුටු වංගීස රහතුන් සිතෙහි උපන් කවි සිතිවිල්ලයි මේ.

මේඝ වලා පහ වී ගිය නිල් අහස් කුසේ
බාධාවක් නැති ව දිලේ හිරු සඳු රිසිසේ
අංගීරස මහමුනිඳුනි ඔබත් ඒ ලෙසේ
දිලෙහි හැම ලොවේ පතුරන උතුම් කිතු ගොසේ

මේ කවිය ප්‍රකාශ කරන්නට කලින් වංගීස රහතන් වහන්සේ තමන් වහන්සේ සිටි තැනින් නැගී සිට භාග්‍යවතුන් වහන්ස මට කවියක් කියන්න හිතයි කියා පවසා සිටිනවා. ඒ වෙලාවෙදී තථාගතයන් වහන්සේ කවි එපා කියා ප්‍රතික්ෂේප කළේ නැහැ. එයට වහා ම අවසර ලබා දුන්නා. එපමණක් නො වේ ඒ රහතුන් ගේ සිතේ කවි උපදින ආකාරය ගැනත් බුදුරජුන් උන් වහන්සේ සමඟ විස්තර කතා කොට තිබෙනවා. ඒ වාගේ ම දෙවියන් අප තථාගතයන් වහන්සේ සමඟ බොහෝ විට අදහස් හුවමාරු කරගෙන තිබෙන්නේ කවියෙන්. දිව්‍ය ලෝකයේ බොහෝ විට සිට තිබෙන්නේ කවීන් යැයි සිතන තරම්. අපූරු කාව්‍යෝක්තීන් දෙවිවරුන් ප්‍රකාශ කර තිබෙනවා.

සංයුක්ත නිකායේ සනමාන සූත්‍රයේ දැක්වෙන පරිදි එක්තරා දෙවි කෙනකු බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙත පැමිණ මෙසේ කවියක් කියා තිබෙනවා.

සිටි මද්දහනේ සියොතුන් - ඉසිබු සලන විට නද දී
හඬ වැටෙනු වැනි වන ගැබ- බිය ම හට ගනී මසිතේ

පක්ෂීන් ගේ පියාපත් සැලීම් අසා බියගත් මේ දෙවියා මා සිතන්නේ වෘක්ෂ දේවතාවකු විය යුතු යි කියා යි. මේ කවිය අසන අප තථාගතයන් වහන්සේ ඒ කවිය ම වෙනත් අයුරකින් ප්‍රකාශ කොට තිබෙනවා.

සිටි මද්දහනේ සියොතුන් - ඉසිඹු සලන විට නද දී
හඬ වැටෙනු වැනි වන ගැබ - සතුට උපදවයි මසිතේ

උන්වහන්සේ වැඩි වශයෙන් ගැවසුනේ වනයේ යි. කෙලෙස් සහිත යමකු තැති ගන්වන අරමුණ ම නිකෙලෙස් සිතකට සතුටක් දැනවීමෙහි සමත් වන හැටි බලන්න. වරක් සක් දෙවිඳුන් පැමිණ රමණීය භූමි දර්ශන ආදිය ගැන භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් විමසූ විට උන් වහන්සේ පැදි දෙකකින් පිළිතුරු දී තිබෙනවා.

තිබෙන’ මුත් අරම්චේතිය වනචේතිය හා පොකුණූ ද
නිමැවුන මුත් මැනැවින් ඒවා සිත්කලු ලෙස මහරු ව
මිනිසුන් තුළ මතු කරගත් සොඳුරු ගුණ දහම් අබියස
සොළොස් කලාවෙන් කොටසක් වත් නො අගී එය කිසිලෙස
ගමෙක හෝ අරණෙක හෝ -නිම්නයෙක හෝ කඳු මුදුනක
වසත් නම් යම් තැනෙක රහතුන් -සොඳුරු මයි සැබැවින්ම ඒ බිම

ඒ වාගේ ම තවත් සුවිශේෂී දෙසුමක් අපට හමුවෙනවා. සක්කපඤ්හ සූත්‍රයේ දී කාව්‍යයට , නෘත්‍යයට, වාදනයට අති දක්ෂ ගාන්ධර්ව පුත්‍රයකු වූ පඤ්චසිඛ සිය වීණාව ද නද දෙවමින් බුදු ගුණ, දහම් ගුණ, රහතුන් ගේ ගුණ ද කැටිකර ගත් එහෙත් ඒ සමඟ ම කාමයද වර්ණනා කෙරෙන කාමාසක්ත කවි පද වැලක් බුදුරජුන් අභිමුව පවසා සිටියා. ඒ ඔහුගේ සිත් ගත් ලලනාව වෙනුවෙන් නිර්මාණය කරන ලද්දක්.

ඩා බිඳු හෙළනා දන හට - හමන පවන්රොද මයි පි‍්‍රය
තැවෙන පිපාසිතයන් හට - සිහිලැල් දිය පොද මයි පි‍්‍රය
නිවන් දුටු රහත් සඟනට - මුනිඳුන් ගේ දහම යි පි‍්‍රය
එලෙසින් සොඳුරියෙ මා හට – තී මයි පි‍්‍රය තී මයි පි‍්‍රය

ගිලන් වී සිටින කෙනකුට - සුව ලබනා ඔසු මයි පි‍්‍රය
සා ගින්නෙන් පෙළෙන්නෙහුට - කුස පිරෙනා බොජුනයි පි‍්‍රය

ඇවිලී ගෙන යන ගිනිදැල් - නිවා දමන ලෙස ජලයෙන්
නිවා දමාපන් සොඳුරියෙ - ම සිතේ රාගිනි

සිහිල් දිය පිරුණු පොකුණෙක
මල් රේණු විසිර පැතිරුන විට
ගිමෙන් තැවුණු ඇතකු ඇවිත්
එහි කිමිදෙන සේ
මම ද තිගේ ළමැදට විත්
කිමිද යන්නෙමී

නිකෙලෙස් රහතුන්ට පුදා - යම් පිනක් කළා නම් මා මෙහි හැම අඟින් සොඳුරු කලණිය තී- මට ලැබ දීමෙන් ඒ පින මට ඵලදේවා!
ශාක්‍ය පුත්‍ර වූ මුනිඳුන් - දැහැන්ගත සිතින් තනි වී
සිහි නුවණින් යුතුව නිවන් - සොයා ගිය ලෙසේ
එම්බා හිරුබෙට්ටියෙ - මම ද තී සොයා එමී

උත්තම සම්බෝධිය ලැබ - තුටු වූ ලෙස අප මුනිදා
තී හා එක් වී කලණියෙ - මම් ද තුටු වෙමී

තිදසාවෙහි ඉසිරිඳු වු සක්දෙවිඳාණන්
වරයක් මට දෙන්නේ වී නම්
තී මයි සොඳුරියෙ මම් ඒ වරයට ගන්නේ
මා බැඳී ගියා මෙලෙසින් තී කෙරේ දැඩි ලෙසින්

මේ ගී ගැයුම ඉවසා වදාරා සිටි අප භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පවසා සිටියේ කුමක්ද?

පඤ්චසිඛයෙනි, තොප වීණාවෙහි තත්සරත් තොප ගී සරත් සැසෙඳ් මැ යි මැනැවින්, තොප ගේ ඒ ගී සරත් තොප විණාවෙහි තත්සරත් සැසැෙඳ් ,මැ යි මැනැවින් නොඉක්මවයි ඒ තත්සර, තොප ගේ ගී හඬ. නොඉක්මවයි ඒ ගී හඬ, තොප ගේ තත්සර. පන්සිළුවෙනි, බුදුගුණ, දම් ගුණ, සඟ ගුණ මුසු වූ අරහත් ගුණ මුසු වු මේ කව් කවදා ද රැසැයුයේ ? කියාත් උන් වහන්සේ පන්සිළු ගෙන් කරුණු විමසා සිටියා. උන් වහන්සේ මේ සියල්ල කෙළේ පන්සිළු කෙරෙහි මහා අනුකම්පාවකින් බව අපට පෙනෙනවා. ඉතින් අපට නම් පැහැදිලි ලෙස ම පෙනෙන කරුණ තමා අපේ ධර්ම අධ්‍යයනයේ ඇති පටු බව නිසාම මෙවැනි රසවත් සූත්‍ර වින්දනයට නැඹුරු වීමට හැකියාවක් නොමැති වීම. අප භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ දේශනා අතර අපට හමුවන තවත් රසවත් ම දෙසුමක් ධම්මපදයේ තිබෙනවා. එතැන විග්‍රහ වන්නේ තණ්හාව ගැනයි.

රුකෙහි වෙලෙනා ඒ වෙලාගත් රුකම නසනා
මාලුවා වැල විලසිනේ
කාම වසඟව වසන මිනිසා තුළ ලියලා වැඩී
ආශාව මයි මාලුවා වැල ලෙසේ
ඔහු වනසාලන්නේ

හිමාලයේ වෘක්ෂවලට තිබෙන විශාල හානියක් තමා ඒවා යේ මාලුවා වැල් එතී යෑම. මේ වැල්වල කොළ කෝප්ප වගේ. ඉතින් වැහි කාලෙට මේවාගේ වතුර පිරී ගස් සමග ම ඉදිරී වැටෙනවා. ඒත් ඒ වැල් තමා ගේ වර්ධනයට ගස්වල එතී යනවා. ඉතින් බලන්න මිනිස් සිතේ හටගන්නා තෘෂ්ණාව මාලුවා වැලකට උපමා කොට තිබීම මොන තරම් අසිරිමත් ද?

මාගේ ධර්මය ප්‍රඥාවන්තයාට යි යනුවෙන් අප තථාගතයන් වහන්සේ දේශනා කළා. ඒ වාගේ ම බසෙ හි අග කවියයි. දිවියෙහි අග නිවන යි කියාත් කියමනක් තිබෙනවා. ධර්මාවබෝධයේ දී වාගේ ම හොඳ කාව්‍යයක්, සුභාවිත ගීත නිර්මාණයක් විඳීමේදීත් මේ ප්‍රඥාවම නේද කෙනෙකුට උපකාරී වන්නේ?

අනිවාර්යයෙන් ම බුද්ධ කාලීන මිනිසාට මේ ඥානය ඉතා හොඳින් තිබුණා. පසු කාලීන ව ඇති වූ පරිහානි තත්ත්ව නිසා තමයි මිනිසාගේ මේ ප්‍රඥා ඉන්ද්‍රිය පිරිහී ගියේ. දැන් බලන්න බුද්ධ කාලීන විසූ කවියේ සෞන්දර්යයට සිත් බැඳි යුවළක් වු ධනිය ගෝපාල සහ ඔහු ගේ බිරිය වෙනුවෙන් අප තථාගතයන් වහන්සේ දේශනා කළ කාව්‍ය නිර්මාණ දෙස,

පිසා බත දොවා මී කිරි
මා වසමි ගං තෙරේ මහී
කුටිය වසා සිටිනා විට
අප සැම දෙනා තුටින්
අවුලා ඇති ගිනි ද දිලෙද්දි
කැමැති ලෙස ඇද හැලෙන් නුඹ දැන්
වැහි වළාවෙනී
යනුවෙන් ධනිය කවි කී විට අප භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ ප්‍රකාශ කොට වදාළා.

නසා ඇත සිතේ ක්‍රෝධය
ගලවා කෙලෙස් කණු
මා වසමි ගං තෙරේ මහී
කුටිය ඇර තිබෙද්දි මෙහි
ගිනි නිවා තිබේ
කැමැති ලෙස ඇද හැලෙන් නුඹ දැන්
වැහි වළාවෙනී

අපේ සීගිරි ගී වගේ දේ බැලුවත් අපට පැහැදිලි ලෙස ම පෙනෙන්නේ අතිශය සුන්දර , හික්මුණු, අශ්ලීලත්වයෙන් තොර වින්දන රටාවක් අපට හුරු වී තිබී ඇති බව යි. මේ අතිශය ප්‍රශස්ත වින්දන රටාව අපේ ධර්මයෙන් අපට ලැබී තිබුණා. නමුත් පසුකාලීනව මේ වින්දන රටාවට සංස්කෘත සාහිත්‍ය විසින් හානි කරනු ලැබුවා. කාමය ඒ තුළ ඉස්මතු වුණා බොහොම තදින්. කෙලෙස් නැසූ මුනිවරුන් පහළ නොවන බටහිරටත් එවැනි උතුමන් ගේ උත්තම වින්දන රටාවක් ගැන හැඟීමක් ඇති කර ගැනීමට බැහැ. ඕලාරික, අපවිත්‍ර, අශෝභන වදන් තුළ සුන්දරත්වය සොයන ක්‍රියාවලියක් මතු වුණේ ඒක යි.

‍ථේර ථෙරී ගාථා, සීගිරි ගී ආදියෙහි එන ඉඳුරන් දමනය කළවුන්ගේ යුගයේ බිහි වූ අධ්‍යාත්මික ව සුවපත් බව ම කැටි වු සාහිත්‍ය කලාව ක්‍රමයෙන් දැන් අපට අහිමි වීගොස් තිබෙන්නේ මේ හේතු නිසා ම යි.

මුනිවරුන් විඳි විරාගී භාව ගුණයන්ගෙන් හෙබි ඒ නිර්මාණ කෙරෙහි වඩ වඩාත් යොමු විය යුතු ඒවා අධ්‍යයනය කළ යුතුම කාලයක් දැන් අප ඉදිරියේ තිබෙන බව මගේ හැඟීම යි.

පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමි

සාකච්ඡා කෙළේ තනූජා ධර්මපාල

ලොව ම මවිත කළ....

2010-05-14T18:03:00.010+05:30

ලොව ම මවිත කළ
බුදුරැස් විහිදෙන සෝමාවතිය මහ සෑ වන්දනාව
(සංවිධායක කමිටුව)

මිහිබට සුර විමනක් සේ.. ලක්ෂ සංඛ්‍යාත පුෂ්ප දාමයන්ගෙන් සුසැදි, සෝමාවතිය සෑ රදුන් අභියස සියවසේ විස්මිත ම පුණ්‍යකර්මයක් සිදු වූවායැයි පැවසුවහොත් ඔබ එය පිළිගන්නවාද..! නව වෙනි දින උදෑසන කිරි ආහාර පූජා කරන වේලෙහි මහා සෑයේ හතරැස් කොටුවට ඉහළින් බුද්ධ රශ්මි ධාරාවන් විහිදී ගිය අයුරු දුටු ලක්ෂ ගණනින් ඉන්නා බව ඔබ පිළිගන්නවාද...!

2010 මැයි මස 08 වැනි දින ලක්වාසී ලෝකවාසී බෞද්ධයන්ට අමතක නොවන දිනයක් බවට පත් වුනා. මලින් පහනින් විසිතුරු වූ සාදු නදින් ඒක නිම්නාද වූ, ලක්ෂ සංඛ්‍යාත සැදැහැවතුන්ගේ සුපහන් සිත් සතන් එක්තැන් වූ ඒ අසිරිමත් රාත්‍රිය...ගෙවී ගිය අයුරු සැබැවින් ම සිහිනයක් සේ ඇදහිය නොහැකි ය.

ගෞතම බුදු රජුන්ගේ දකුණු දළදා වහන්සේ වන්දනා කිරීම පිණිස සියවසේ සංවිධානය වූ දැවැන්ත ම පුණ්‍යකර්මය අනුස්මරණය කරමින් පුණ්‍යානුමෝදනා වෙමු දැන්...මෙත් සිතින් අප සැම...!

සෝමාවතිය මහ සෑ වන්දනාව..?

රුදුරු ත්‍රස්තවාදයෙන් අප තිස්වසරක් බැට කෑවෙමු. මහ මගට පිවිසෙන අප සිත් බියෙන් ඇළලී ගියේ කොයි මොහොතේ මිනිස් බෝම්බයක් අප කරා පැමිණේ දැයි බියෙනි. එ කළ, තිරියායේ ගිරිහඬු සෑය වන්දනා කිරීම සිහිනයක් ව තිබුණි. නාගදීපය වන්දනා කිරීම සඳහා චාරිකා සංවිධානය නො වී ය. එවන් යුගයක් පසු කර ආ අප හට...අද...ඒ උතුම් පුණ්‍ය භූමි වන්දනා කිරීමේ සිහිනය සැබෑ වී ඇති බව අසිරියක් නොවේ ද..!

ලක්දිව පුරා බියකින් සැකයකින් තොර ව, වන්දනාවේ යාමට හැකි වූයේ ඒ රුදුරු ත්‍රස්තවාදය සහමුලින් ම මෙරටින් තුරන් වීම නිසා ය. ඒ ලැබූ නිදහස වෙනුවෙන් හඬ ගෑ ස්වරය අතර මහමෙව්නාවෙන් ද උතුම් පැතුමක් එක් ව තිබුණි.

මීට සුලු කලකට ඉහත දී ත්‍රස්තවාදී උවදුරු පැවති සමයේ.. අප ගුරු දේවෝත්තම පූජනීය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ විසින් සෝමාවතිය වැඳ පුදා ගැනීම පිණිස වැඩම කළ මොහොතේ, ත්‍රස්තවාදීන් ගේ ග්‍රහණයට ලක් වූ මහ වනයක් මැද හුදෙකලාවේ වැඩ සිටිනා සෑ රදුන් දකිනා විට, විශාල සංවේගයක් ඇති විය. මේ තරම් උතුම් පුණ්‍යභූමියක් වන්දනා කිරීමට ද සිදු ව ඇත්තේ බියෙන් සහ සැකයෙන් යුතු මනසින් නම්, මේ ත්‍රස්තවාදය කොයිතරම් නම් රෞද්‍රදැයි උන්වහන්සේට සිතුණි.

මහ සෑය වැඳපුදා ප්‍රදක්ෂිණා කොට, ඉබේ පැණ නැගුණු බෝධීන් වහන්සේ අභියස වැඩ හිඳ දම්සක් දෙසා අවසන, සියලු දෙව් බඹුන් ට පින් අනුමෝදන් කොට,

“මේ රුදුරු ත්‍රස්තවාදය වසරක් ඇතුලත අවසන් වේවා...එසේ සිදු වුව හොත්, මෙම පින්බිමේ අසිරිය ලොවට හෙළි කරමින්, මහා ස්ථූප වන්දනාවක් සිදු කොට සියලු දෙව් බඹුන්ට පින් අනුමෝදන් කරන්නෙමි” යැයි අධිෂ්ඨාන කරන ලදී.

ඉන්පසු සිදු වූ දෙය අප සැවොම හොඳින් දන්නෙමු. සෝමාවතිය මහ සෑ වන්දනාවට මංපෙත් හෙළි පෙහෙලි වූයේ ඒ උතුම් අධිෂ්ඨානයත් සමග ය. ත්‍රස්තවාදී උවදුර අවසන් වූ පසු, අප සැම උතුම් සෑ වන්දනාවකට සූදානම් වූයෙමු. නිදහසේ මේ අයුරින් මහා පින්කම් කිරීමේ භාග්‍ය උදාකරදුන් අතිගරු ජනාධිපතිතුමා ප්‍රධාන රජයටත්, රණවිරුවන්ටත් මේ පින ඒකාන්ත සුවය පිණිස ම පවත්ීවා.

සෝමාවතිය පින්බිම මහ සෑ වන්දනාවකට විශේෂයෙන් සූදානම් කළා...

පොළොන්නරුව සෝමාවතිය යනු ඉතා දුෂ්කර භූමියකි. එම නිසා එහි පහසුකම් සැදැහැවතුන් ලක්ෂයකට වුව ප්‍රමාණවත් නොවී ය. මෙය දුටු අප මේ සියල්ල සපුරා ලීම පිණිස දැඩි ලෙස අදිටන් කර ගතිමු. එය සෝමාවතිය භූමියට දීර්ඝ කාලීනව ලැබෙන පහසුකමක් වේවා යි සිතමින් අප දිගින් දිගට ම සැළසුම් කළෙමු. ජලය, ආහාර, විදුලිය, ආදිය ප්‍රධාන ගැටලු අතර විය.

මේ සියල්ල සම්පූර්ණ කරගැනීම පිණිස, මෙම වසරේ මාර්තු මස මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක් කැඳවූයෙමු. දුෂ්කරතා පිළිබඳ පවසා පහසුකම් සැළසීම පිණිස දානපතියන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියෙමු. ඒ සියල්ල මේ වන විට ඇතැම් ජනමාධ්‍යයන්ට අමතක වී ඇති බව නම් පුදුමයකි. කෙසේ නමුත්, අනේපිඬු සිටාණන් සරණ ගිය බුදු සසුනක් සිරිලක ද පිහිටා තිබෙන බව නැවත වරක් සිහිපත් කරවමින් අපගේ ඉල්ලීම වෙත දානපතියන්ගේ සවන් පත් යොමු විය.

පානීය ජලය හිඟ භූමියක් වූ සෝමාවතියට, ගැඹුරු නළ ලිං තුනක් ඉදිකොට එහි ජලය මතුපිටට ගෙන ජලටැංකි වල තැන්පත් කොට ජලනල පද්ධතියක් සවිකොට භූමිය සිසාරා ස්ථාවර ජල පද්ධතියක් සවිකොට දීමට ලංකාවේ දැවැන්ත නළ ලිං සමාගමක හිමිකරු වන සිරිමෙවන් විජේසිංහ මැතිතුමා සහ, දැවැන්ත ඉදිකිරීම් ආයතනයක ප්‍රධානී ආචාර්ය රොහාන් කරුණාරත්න මැතිතුමා ඉදිරිපත් විය. ඒ අනුව, කඩිනමින් වැඩකටයුතු ආරම්භ විය. තැනූ සෑම නළ ලිඳක ම ජලය තිබුණි. එක් ළිඳකින් පැයකට ඝන මීටර් 12ක් ඉහළට ඇදීමේ ශක්තිය තිබුණි. එනම්, පැයක් තුල ලීටර් දොළොස්දහසක් ලබා ගත හැකි ය. සැබවින් ම මෙය අසිරියක් නො වේ ද...! එදා...සිරිමෙවන් විජේසිංහ මැතිතුමා කඳුලු පිරි දෙනෙතින් යුතු ව එම අසිරිය විඳ ගත් අයුරු අප හට තවමත් මතක ය.

එසේම, සිහිකළ යුතු තවත් කරුණක් ඇත. සුනිල් ජයසිංහ සමාගමේ අධිපතිතුමා සහ තරංගනී ඇඟලුම් ව්‍යාපාරය විසින් විසින් ලීටර් 22000 ක සහ 13000ක සිසිල් කල පානීය ජලය බවුසර් දෙකක් සෝමාවතිය සෑ වන්දනාවට ලබා දෙන ලදී. තව ද, නාරම්මල මහින්ද හාර්ඩ්වෙයාර් වෙතින් තවත් ලීටර් 19500ක බවුසරයක් ලබා දී මේ පිනට එක් වූ අයුරු නම් විශ්මිත ය. මීට අමතර ව, අනුරාධපුර සහ පොළොන්නරුව ජලසම්පාදන මණ්ඩල එක් වී ලීටර් 2000 ජල ටැංකි 24ක් භූමිය පුරා තැන්පත් කරන ලදී. තව ද ඕසෝන් සමාගමෙන් පිරිසිදු පානීය ජලය බෝතල් රැගත් ජලය ලොරි 12ක් නොමිලයේ පැන් සපයමින් භූමිය වටා ස්ථානගත කර තිබුණි. සෝමාවතියට අති දැවැන්ත ජල පද්ධතියක් සපයා දුන් සිරිමෙවන් විජේසිංහ සහ රොහාන් කරුණාරත්න පින්වතුන් ප්‍රධාන සැමටත් ජල බවුසර් සහ ටැංකි ලබා දුන් සැමටත් ඒ පින ඒකාන්තයෙන් සැපය පිණිස පවතිනු ඇත.

ජල ටැංකි ඉදි විය. ජල නල පද්ධතිය සවි වූ විට..සනීපාරක්ෂක කටයුතු කෙරෙහි අප සිත යොමු විය. සෝමාවතියේ පවතින්නේ ස්ථාවර වැසිකිළි 80ක පමණ ප්‍රමාණය කි. මෙය දුටු අප තාවකාලික වැසිකිළි 160ක් ඉදි කළෙමු. වැසිකිළි පෝච්චි සවිකොට, ජල කරාම සවිකොට තැනූ එම වැසිකිළි දැක සතුටු වූ සෝමාවතියේ නායක ස්වාමීන් වහන්සේ එය පොසොන් පින්කමට ද භාවිතා කළ හැකි යැයි අප වෙත පැවසූ අයුරු අපට අද සිහි වේ. සෝමාවතියේ පෙරහැර මාවත වටා භාවිතා කළ හැකි සෑම කොටස ක ම, තාවකාලික වැසිකිළි ඉදි කළෙමු. ඒ සැම වෙනුවෙන් කොළඹ ප්‍රදේශයේ ව්‍යාපාරික මහතෙකු වන, දාබරේ මහතා සහ ධම්මික මහතා ඇතුලු සැදැහැවතුන් පිරිසක් ද, කඩුවෙල, අනුරාධපුර මහමෙව්නාව භාවනා අසපු වල සැදැහැවතුන්ගේ ද ධන පරිත්‍යාගය ලැබුණ අතර යුධ හමුදාවේ ශ්‍රමයෙන් සතියකටත් අඩු කාලයක් තුළ ඒ සියල්ල නිමා විය. 250කට ආසන්න වැසිකිළි ප්‍රමාණයක් සෝමාවතිය පුණ්‍ය භූමියට ඒ සමගින් එක් විය. ලක්දිව පිහිටා ඇති සිද්ධස්ථාන අතර කිසිදු ස්ථානයක වැසිකිළි 250ක් තිබේ දැයි සොයා බලන්න. සැබැවින් ම ඒ සඳහා දායක වූ පින්වතුන් මෙය සිහි කරමින් සතුටු වනවා ඇත. ඒ සැමට ද ඒ පින සැපය පිණිස ම පවතීවා..!

සෝමාවතිය පින් බිම ආලෝකමත් කිරීම මීළඟ ගැටලුව විය. ස්වර්ණමාලි සෑ රදුන්ගේ පටන්, සේරුවිල සෑ රදුන් දක්වා වූ සියලු චෛත්‍යස්ථාන වල සෑ බඳ ආලෝකමත් කළ ලක්දනවි ආයතනය එහි බර කරට ගත්හ. වර්ග කිලෝමීටර් එකහමාරක පමණ කොටසක් දිවා කාලයේ මෙන් ආලෝකමත් කරන්නැයි අප ඉල්ලා සිටියෙමු. ඒ සඳහා සැදැහැ සිතින් අප හා එක් වී දැවැන්ත ධන පරිත්‍යාග සිදු කරමින් දායක වූ, ඉතාලියේ සමදරා ජයන්ති මැතිණිය, ඩී ඩබ්ලිව් කුමාරසිරි මැතිතුමා, හේමමාලි සෙනවිරත්න මැතිණිය ඇතුලු සියලු දෙනාට තම ජීවිත ධර්මයෙන් ආලෝකමත් වීම පිණිස මේ උතුම් පින සෙවණැල්ලක් සේ ළඟ රැඳේවා. එ සේ ම, නීල වළාවක් සේ සෑ රදුන් වටා රැඳී තිබුණු විදුලි බුබුලු ආලෝක පූජාව සඳහා දායක වූ කොච්චිකඩේ තිසරණ භාවනා අසපුවේ සැමටත් බුද්ධපූජාවක අනුසස් ලැබෙන එම උතුම් පුණ්‍යකර්මය ඒකාන්තයෙන් ම යහපත පිණිස ම පවතීවා.

සෝමාවතිය භූමියට පවතින රථගාල් ප්‍රමාණවත් නොවන නිසා, දැවැන්ත රථගාල් ඉදි කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය කටයුත්තක් ව තිබිණ. මේ සඳහා, සෝමාවතිය රාජමහා විහාරාධිපති ස්වාමීන් වහන්සේගේ අවසරයෙන් ද යුධ හමුදාවේ සහාය ද ඇති ව කැටපිලර් යන්ත්‍ර කිහිපයක් යොදා සෝමාවතියේ අලි වැටෙන් එහා තෝරාගත් තැනිතලා බිම් කිහිපයක් සමතලා කොට විශේෂ රථගාල් ඉදිකරන ලදී. මේ සඳහා රොෂාන් රණසිංහ මැතිතුමන් ද විශේෂ සහායක් ලබා දිණ. යුධ හමුදාවේ සහ පොලිසියේ සහය ඇති ව මෙම රථගාල් ඉදි වීම නිසා, විශාල භූමි භාගයක් සෝමාවතියේ රථගාල් සඳහා ම බිහි වූ බව පැවසිය යුතු යි. ඒ අයුරින් බිම සකස් කිරීම පිණිසත්, තණකොල වැවී තිබුණු සෑය අවට භූමිය පිරිසිදු කිරීම පිණිසත් යම් පිරිසක් දායක වූවා ද, ඒ හේතුවෙන් පහසුවෙන් පින්කමට සහභාගි වූවෝ ලක්ෂ ගණනකි. ඒ සියලු පින් ඒ සැමහට සැපය පිණිස ම හේතු වේවා.

දන් පැන් පුදා පින් රැස් කළා...

සෝමාවතියේ සෑ වන්දනාව සංවිධානය කරනවාත් සමග ම මෙම වසරේ මාර්තු මාසයේ දී සිදුකළ මාධ්‍ය සාකච්ඡාවේ දී, දන්සැල් සමිති සඳහා විවෘත ආරාධනාවක් කළෙමු. ඒ සමග ම විශාල ප්‍රතිචාර අපවෙත ලැබෙන්නට විය. ඒ අනුව, මාලඹේ, කඩුවෙල, අම්පාර, මොනරාගල, අනුරාධපුර, කුරුණෑගල යන ප්‍රදේශ වල මහමෙව්නාව ශාඛා මධ්‍යස්ථාන ඒකාබද්ධ වී කඩල කිලෝ 15000ක් පමණ සෑ බිම තුල සකස් විය. යුධ හමුදාව ඉන් කිලෝ 6000ක් පමණ සකස් කර දීමට අප හා එක් විය.

මීට අමතර ව, කිරිබත්, බනිස්, බිස්කට්, සහ පාන් ආදිය ද දන්සැල් අතර විය. මැයි මස 9 වැනි දා උදෑසනට පමණක් දන්පැන් සකසා තිබුණ ද, 7 වැනි දින සහ 8 වැනි දින ද පැමිණ සිටි පිරිස අතර අවශ්‍යතාවය තිබුණ පිරිසට ද ආහාර ලබා දිමට තරම් එම දන්සැල් ක්‍රියාත්මක කළ පිරිස කාරුණික වූ බව නම් පැවසිය යුතු ම ය. මීට අමතර ව, විශාල පිරිසක් පින්කම අවසන් වීමෙන් පසු, 9වැනි දින උදෑසන ද සෝමාවතිය වෙත පැමිණෙමින් සිටි අතර ඒ අයගේ පහසුව පිණිස, වැලිකන්ද යුධ හමුදා කඳවුරේ සිට තම්බාගෙන පැමිණෙමින් තිබූ කඩල කිලෝ දහසක ලොරියක් මග නවත්වා, මාර්ගයේ සිටි පිරිසට බෙදා දීමට කටයුතු කළෙමු. තව ද, මහනුවර සිට පැමිණි බනිස් ලොරියක් ද එසේ ම අතරමග නවත් වා මාර්ගයේ සිටි පිරිසට බෙදා දිණ. මීට අමතර ව, ඩඩ්ලි සිරිසේන මැතිතුමන් විසින් 9වැනි දින උදෑසන මගදිගට ජලය සහ බිස්කට් දන්සැල් පිහිටුවා තිබිණ. සෝමාවතිය භූමියේ තව කොතෙකුත් ඉඩ තිබුණ ද, මාර්ගයේ සහ භූමියට ඈත පෙදෙස්වල ස්ථානගත වූ පිරිස වෙනුවෙන් එසේ හැකි පමණින් ආහාර පාන ලබා දෙන ලදී. ලක්ෂ ගණනකට ප්‍රමාණවත් වන ලෙස දන්සැල් තිබුණ ද, එය එදා සෝමාවතියට පැමිණි අති දැවැන්ත පිරිසේ සියලු දෙනා වෙත සම සම ව, බෙදා දීමට තරම් ප්‍රමාණවත් නො වී ය. ඒ සා විශාල මහා ජන ගංගාවක් එදා සෝමාවතියට පැමිණ තිබිණ. සියවස් ගණනාවකට පසු, ලක්දිව එක් පුණ්‍යකර්මයකට සහභාගි වූ දැවැන්ත ම ජනකාය ද එය වේ. මින් පෙර මෙසේ වී ඇත්තේ දුටුගැමුණු වැනි රජවරුන්ගේ සමයේ ය. එදා මිනිසුන් පිනට එක් වූවා සේ අද ද පින වෙනුවෙන් මිනිසුන් එක් වීම දැක දැක සතුටු වනු හැකි මිනිසුන් ලක්දිව වැඩි වැඩියෙන් බිහි වේවා..! සැබැවින් ම එදා දන්පැන් පිදූ සැම තම වෙහෙස අතරින් පෑ සිනහව තුළ ගැබ් ව ඇත්තේ අප්‍රමාණ පුණ්‍ය ශක්තියක් ම ය. එය ඒ සැමට සසර පුරා සැප සතුට පිණිස ම පවතීවා...!

පොළොන්නරුව ඉසිපතනාරාම විහාරාධිපති පූජ්‍ය උඩුගම ශ්‍රී ධම්මානන්ද මාහිමිපාණන් වහන්සේ ප්‍රධාන දායක සභාව විසින්, සිසිල් බීම දන්සැලක් සෝමාවතිය ප්‍රවිශ්ඨ මාර්ගය අසල දී ලබා දිණ. මැදිරිගිරියේ අරත්තන රජ මහා විහාරස්ථ දායක සභාව සහ චන්දන ජයතිලක මැතිතුමා ප්‍රධාන පිරිස සහ පොළොන්නරුවේ පී.ජී. පියසේන මැතිතුමා ප්‍රධාන පිරිස දොඩම් සහ බෙලිමල් දන්සැලක් ලබා දුන්හ.

මීට අමතර ව, දැවැන්ත දන්සැල් කිහිපයක් ම විය. සුරංජිත් මෝටර්ස් අධිපති රංජිත් කරුණාරත්න මැතිතුමා ඇතුලු පිරිස විසින්, ලක්ෂයකට අධික කෝප්ප ප්‍රමාණයකට සරිලන සේ නෙස්කැෆේ දන්සැලක් ලබා දෙන ලදී. ලින්ක් ආයතනයෙන් ලක්ෂයකට ප්‍රමාණවත් වන සේ සමහන් දන්සැලක් ද, සිද්ධාලේප ආයතනයේ පින්වත් වික්ටර් හෙට්ටිගොඩ මැතිතුමා විසින් ලක්ෂයකට ප්‍රමාණවත් ලක්පේයාව දන්සැලක් ද ලබා දුන් බව විශේෂයෙන් ම සඳහන් කළ යුතු ය. මීට අමතරව, ආයුර්වේද සංස්ථාව, ජයසේකර සමාගම, මෙන් ම කඩුවෙල, මාලඹේ, අම්පාර, කොළඹ ආදී ප්‍රදේශ රාශියකින් පැමිණි පින්වතුන්, ඔසුපැන්, තේ, කෝපි, කොත්තමල්ලි, බෙලිමල් ආදී පාන වර්ග පින් සලකාගෙන ම ලබා දෙන ලදී.

දන් පැනින් මෙම දැවැන්ත පින්කම පෝෂණය කරමින් සහාය දුන් ඒ සැමට ද ඒ සියලු පින් සැපය පිණිස ම, පවතීවා...!

සමගිය ශක්තියක් වුනා...

පොළොන්නරුව දිසාපතිතුමා, සහ උප දිසාපතිතුමාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් රැස්වීම් වාර දෙකක් ම මෙම පින්කම වෙනුවෙන් පැවැත්වුනා. එහි දී, පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්යාලයට පලාතේ ප්‍රාදේශීය සභා සියල්ල නියෝජනය වල පරිදි නිළධාරීන් පැමිණ සිටියා. ජල සම්පාදන මණ්ඩලය, මාර්ග සංවර්ධන අධිකාරිය, මහවැලි අධිකාරිය, ගොවි ජන සේවා නිළධාරිතුමා, පොලිසිය, හමුදාව, ආදී නොයෙකුත් අංශ නියෝජනය කරමින් පිරිස පැමිණ සිටියා. ඒ සැම අප වෙත දැක් වූ සහයෝගයත් සමග ම, ඒ සැම මේ පින්කමේ කොටස්කරුවන් බවට පත්වුනා. ඒ නිසා ඒ සියලු දෙනාට, මෙම දැවැන්ත පින්කම ගැන සිත සිතා සතුටු විය හැකි විය යුතු යි. මේ පින්කම සිහිකරමින් මෙයින් සසුනට සිදු වූ යහපත ගැන සිතමින් ඒ සැම සතුටු සිත් ඇත්තෝ වෙත්වා..මේ පින් බලෙන් තව තවත් පින් රැස්කිරීමේ වාසනාව උදා වේවා...!

හමුදාපති ජගත් ජයසූරිය මැතිතුමා, නැගෙනහිර ආඥාපති උඩුමලගල මැතිතුමා ප්‍රධාන සහය වූ බ්‍රිගේඩියර් අඹන්පොල මැතිතුමා ඇතුලු සැම ද, කර්නල් දීගහවතුර මැතිතුමා ඇතුලු පිරිස ද විශේෂයෙන් සිහිපත් කළ යුතු යි. ප්‍රවාහන පහසුකම් සැපයීමේ දී, ලංකා ගමනාගමන මණ්ඩලය ලබා දුන් සහාය අති විශිෂ්ඨ යි. එ සේ ම, යම් රථයක් මාර්ගය මැද නතර වුවහොත් හෝ එරී ගියහොත් ඊට පිළියමක් වශයෙන්, කල්තියා ම පොලිසිය සමග සාකච්ඡා කොට ආපදා රථ දෙකක් භූමියේ ස්ථානගත කළා. රථවාහන හැසිරවීමේ කටයුත්ත සඳහා ශ්‍රී ලංකා පොලිසිය විසින් පන්සියයකට අධික පිරිසක් යොමු කොට තිබුණා. ඒ සැම, 7 වැනි දා සවස් භාගයේ සිට 9වැනිදා සවස් භාගය දක්වා කළ කැප වීම ඉතාමත් ම ආදර්ශමත්. අවසානයේ ඒ සැමගේ සහයට යුධ හමුදා පොලිසිය ද, මහමෙව්නාවේ ස්වාමීන් වහන්සේලා ද සහභාගි වුනා. මහමෙව්නාව වටා සිටින තරුණ පිරිස ද සහභාගි වුනා. ඒ සියලු දෙනාගේ මැදිහත් වීමෙන්, අති දැවැන්ත රථවාහන ප්‍රමාණයක් පැය කිහිපයක් තුළ ක්‍රමානුකූල ව පිටතට යැවීමට හැකි වුනා.

නගරයක පවා සාමාන්‍ය අවස්ථාවක දී වාහන තදබදයක් ඇති වෙන බව කවුරුත් දන්නා කරුණක්. ඒ අවස්ථා පවා මගීන් ට පීඩාකාරියි. මෙවන් අවස්ථාවක, මෙවන් දුෂ්කර පූජා භූමියක රථවාහන තදබදයක් ඇති වීම සාමාන්‍ය දෙයක්. ඒ සියල්ල හමුවේ උපේක්ෂා සහගත ලෙස මුහුණ දුන් සැමට රැස් වූ පින නම් කියා නිමකළ නොහැකියි.

මහ සෑ වන්දනාව සඳහා සහභාගි වූ පිරිස ගැන ම සිතා, කල්තියා සූදානම් කරගත් සුවිශේෂී ප්‍රථමාධාර සේවයක් භූමිය තුළ ස්ථාපිත විය. පේරාදෙණිය සහ මහනුවර රෝහල් වල වෛද්‍ය වරුන් හයදෙනෙකු පමණ ද, පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ වෛද්‍ය සිසුන් 200ක් පමණ ද මීට එක් විය. පොළොන්නරුව සහ දියබෙදුම රෝහල් වලින් ද තවත් ප්‍රථමාධාර සේවා කිහිපයකි. මේ අතර රතු කුරුස සේවා නිළධාරීන්ට ද ප්‍රථමාධාර සඳහා අප ආරාධනා කර තිබුණි. ඒ සැම ද පැමිණ සිටියෝ ය. පොළොන්නරුවෙන් ලැබුන ගිලන් රියට අමතර ව, අප විසින් කුලියට ගත් ගිලන් රියක් ද, භූමියේ නවත්වා තිබුණි. මේ සියලු දෙනා තම උපරිම මිනිස් කැපවීම දක්වමින් පෙන්වා සිටියේ, මිනිසෙකුට මිනිසෙක් කොයිතරම් නම් අවශ්‍යදැයි යන කාරණය යි. එසේ ම, හදිසි හෘදයාබාද තත්ව වැනි රෝග වලින් අසාධ්‍ය වූ පිරිස් ඉතා ඉක්මනින් රෝහල් ගත කිරීමට උපකාර කළ ගුවන් හමුදා නිළධාරීන් ද, මානව දයාවෙන් ශක්තියක් වූ ආරක්ෂක ලේකම් තුමා ද, මෙහි දී අප සිහිපත් කරමු. ඒ සැමට මේ පින යහපත පිණිස ම පවතීවා. අපගේ පූර්ව සූදානම ඇතුව, එවන් වෛද්‍ය සැලැස්මක් නොතිබෙන්නට, හදිසි වැස්සක් හමුවේ විශාල ගැටලුවකට මුහුණ දෙන්නට සිදුවනු නොඅනුමාන යි.

දුරින් සිට හෝ ආශීර්වාද කළ, සියම් මහ නිකායේ මල්වතු පාර්ශවයේ මහනායක ස්වාමීන් වහන්සේටත්, ශ්‍රී කල්‍යාණිවංශ මහ නිකායේ මහනායක ස්වාමීන් වහන්සේටත්, වන්දනා කරමින් පින් අනුමෝදන් කරමු. විශේෂයෙන් සෑම අයුරකින් ම අනුශාසනා කරමින් ශක්තියක් වූ සෝමාවතිය රාජ මහා විහාරාධිපති තැන්පත්, පූජ්‍ය පහමුණේ ශ්‍රී සුමංගල නායක ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ ඇතුලු විහාරවාසී සංඝරත්නය නමස්කාරපූර්වක ව සිහිපත් කරමු. මේ අතර සුවිශේෂී අනුග්‍රහයක් දක්වමින්, සෑම විට ම, බුදු සසුනේ දියුණුව පතන, සසුන් මෙහෙවරට ම කැප වී සිටින, ජනාධිපති සම්බන්ධීකරණ ලේකම් තැන්පත් පූජනීය ගැටමාන්නේ ගුණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේට ද අපගේ පුණ්‍යානුමෝදනා ව වේවා..! මීට අමතර ව, තමන්කඩුව ශාසනාරක්ෂක බලමණ්ඩලයේ ස්වාමීන් වහන්සේලාටත්, හිනිදුම නන්ද ස්වාමීන් වහන්සේටත් උදව් උපකාර කළ මහමෙව්නාවේ ස්වාමීන් වහන්සේලාටත්, සහභාගි වූ මහා සංඝරත්නයටත් මේ රැස්කළ පින සසුන් මෙහෙවර තවදුරටත් සිදු කිරීම පිණිස ද, ධර්මාවබෝධය පිණිස ද හේතුවාසනා වේවා.

විශේෂයෙන් පූජනීය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේගේ අදහසක් මත බිහි වූ මහමෙව්නාව භාවනා අසපු සංචිතය වටා එක් රොක් වූ, තරුණ වැඩිහිටි සියලු දෙනා පවුරක් මෙන් මෙම පින්කම වටා අප සමගින් අත්වැල් බැඳගත්තා. ඒ අතර, විශේෂ මෙහෙයක් සිදු කළ මූලස්ථානයේ කටයුතු වලට උපකාරී වෙන රණසිංහ මහතා (රණසිංහ මාමා) ගේ අව්‍යාජ කැපවීම වෙනුවෙන් විශේෂයෙන් පුණ්‍යානුමෝදනා කරමු. සෝමාවතිය පුණ්‍යභූමියට අඩුවක් ව පැවති, අසිරිමත් බුදුරුව නැවත වරක් දායාද කරමින්, නාවල කුෂන් වර්ක්ස් අධිපති ආර් ජී ප්‍රේමරත්න මැතිතුමා විසින් ලක්ෂ 30ක වියදමෙන් ආසනය ද සමග, අඩි දාහතරහමාරක් උසැති ශෛලමය බුද්ධ ප්‍රතිමා වහන්සේ නමක් නෙලා පූජා කරන ලදී. ආසිරි රෝහල් සමූහ ව්‍යාපාරයේ හිටපු සභාපති තැන්පත් සුභසිංහ මැතිතුමන් විසින්, කොත්වහන්සේ ගේ රන් ආලේප කළ අතර, සම්පත් සමරකෝන් මැතිතුමන් විසින් මහ සෑයේ සුණු පිරියම් කරන ලදී. තව ද, ජිනසේන සමාගමේ අධිපති, තිස්ස ජිනසේන මැතිතුමන් සහ එතුමාගේ පිරිස සෑම විට ම අපහට ශක්තියක් විය. තවද, සයිප්‍රස් හි සරෝජනී මැතිණිය, ප්‍රංශයේ දිනේශ් කොඩිකාර මැතිතුමා, ඕස්ත්‍රේලියාවේ ගුත්තිල තෙන්නකෝන් මැතිතුමා, සහ ජටිල මැතිතුමා, ඇමරිකාවේ වජිරා මැතිණිය ආදී විශාල පිරිසක් මෙම දැවැන්ත පූජාවන් වෙනුවෙන් අප හා අත්වැල් බැඳ ගත් හ. මේ සියලු දෙනා මෙත් සිතින් පුණ්‍යානුමෝදනා පූර්වක ව සිහිපත් කර සිටිමු.

එසේම, සැරසිලි කටයුතු සඳහා ලක්ෂ ගණනින් මල් සොයා පූජා කළ සැමටත්, සැරසිලි සඳහා දායක වූ, ආර් එස් පින්නපොල මැතිතුමාගේ සිසු පිරිසටත්, බී වයි ජී රත්නසේකර මැතිතුමාගේ සිසු පිරිසටත්, මහමෙව්නාව යොවුන් සභා වල තරුණ පිරිසටත්, සෑ රදුන් වෙත බුමුතුරුණු පලස් පූජා කළ පින්වතුන්ටත්, ධජ පතාක සහ මනරම් ස්ථූප කංචුකය පූජා කළ කොළඹ බෝධිඥාන සභාවේ පින්වතුන්ටත්, ගුවනින් පුෂ්ප පූජා කිරීමට සහය වූ ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මැතිතුමාටත්, පින්කම සියැසින් දැකබලා ගැනීමේ දුර්ලභ භාග්‍යය උදා කරගත් ගරු කථානායක චමල් රාජපක්ෂ මැතිතුමා ප්‍රධාන සැමටත් නොයෙක් ආකාර සැරසිල්ලෙන් පූජාව වර්ණවත් කළ සැමටත් පුණ්‍යානුමෝදනා කරන්නෙමු.

සෝමාවතිය සෑ රදුන් වටා සුවඳැති ගැට පිච්ච මල් ගස් සිටවූ දැවැන්ත පෝච්චි 50ක් තැන්පත් කිරීමේ දී දායක වූ මහනුවර පාඨශාලාචාරිනී මාලා මැතිණිය ඇතුලු පිරිස ට ද, මේ පින නිරාමිස සැපය පිණිස ම පවතී වා. සෝමාවතිය මහ සෑ වන්දනාව පිළිබඳ කණ වැකුණු සැනින්, ඇතැම් සැදැහැවතුන් අක්කර ගණන් භූමි භාගයන් හි මල් වවන්නට පටන් ගත්හ. මාස ගණනක් සාත්තු කොට ලක්ෂ ගණනින් මල් රැගෙන ආ සැම ද අප සතුටින් සිහිපත් කරමි.

එසේ ම, මේ සියලු පින්, පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද නම් අපගේ ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේගේ මෑණියන්ට ද නිදුක් නීරෝගි සුවපත් භාවය පිණිස හේතු වාසනා වේවා..!

ඵල ඇති රුකට ය පොලු වදින්නේ...

තනි, හුදෙකලා භික්ෂුවකගේ අප්‍රතිහත වීර්යය සහ කැපවීම නිසා බිහි වූ මහමෙව්නාව භාවනා අසපුව නම් ආයතනය වටා අද ලක්ෂ සංඛ්‍යාත ජනකායක් එක්රැස් වී හමාර ය. සෝමාවතිය මහ සෑ වන්දනාවේ දී අතර මග දී ම, ඉඩ ප්‍රස්තා නැති බැවින් ආපසු හැරී ගිය පිරිස ද සමග, සහභාගි වූ පිරිස ලක්ෂ 10කට අධික ය. සෝමාවතිය මහ සෑ වන්දනාවේ යම් ප්‍රචාරණ ක්‍රමයක් නිසා මේ තරම් පිරිසක් පැමිණියා නොවේ. එය මින් පෙර ද, මෙසේ ම සිදු විය. 2008 පෙබරවාරි මස, අනුරාධපුර රුවන්වැලි සෑ රදුන් අසල පැවැත් වූ සර්වරාත්‍රික ස්ථූප වන්දනාවේ දී ථූපාරාමය දක්වා එක ම ජන ගඟක් බිම තැන්පත් වී සිටි බව ඔබට මතක ද..! එදින ද ලක්ෂ දහයකට ආසන්න පිරිසක් පැමිණ සිටිය හ.

හෙළ රජ දවසෙන් පසු, නැවත වරක් ලක්ෂ ගණනින් පිනට රැස්වෙන යුගයක් බිහි කිරීමට හුදෙකලා කැපවීමක යෙදුණ ඒ භික්ෂූන් වහන්සේට හැකි විය. එය අද මහමෙව්නාව වටා රොක් වී පිරිසිදු ධර්මය ශ්‍රවණය කරන සැදැහැවතුන් දැකීමෙන් ඕනෑ ම අයෙකු ට පසක් වනු ඇත. මෙවන් ආයතනයක් ලක්දිව තිබීම ගැන සිත සිතා සතුටු විය හැකි පිරිසක් සිටී නම්, මේ බුදු සසුන බබළන තවත් යුගයක් ම වනු ඇත. අහෝ ඛේදයකි..! නමුත් එය එසේ වන්නටත් ප්‍රථම එදා මහා විහාරයේ උඳු වැපිරූ පරපුරේ අය, අද දත කට නියවා බලා සිටින්නේ බුදු සසුන බබළවන මහමෙව්නාව විනාශ වන තුරු ය.

මෙම පින්කමත් සමග, බුදු රජාණන් වහන්සේ වදාළ ඇතැම් දේශනා වල පවතින කෙළෙස් හා සබැඳි තොරතුරු සත්‍යයක් සේ ම ඉස්මතු විය. කෝධන සූත්‍රයේ වදාළ අයුරින්, හතුරෙක් තම හතුරා වටා මිතුරන් සිටිනු දැකීමට අකමැති වේ. එසේ ම, හතුරෙක් තම හතුරා ප්‍රසිද්ධියට පත්වෙනවාට අකමැති ය. ක්‍රෝධය නිසා ම මෙසේ සිතමින්, සැළසුම් කරමින් හතුරා විනාශ කිරීමට උත්සාහ කරයි. අවසානයේ දී ඔහු ම විනාශ වී යයි.

සැබැවින් ම මෙසේ, අපහට බාධා කළ අය ද සිටියහ. බුද්ධ පූජාවකට යන අපහට ලැබෙන උදව් උපකාර වැළැක්වීමට තැත්කළ අය ද සිටිය හ. ලක්ෂ සංඛ්‍යාත පිරිසක් මහමෙව්නාවේ වාර්ෂික පින්කමක් වටා එක් වනු දැක ආශිර්වාද කළ අය මෙන් ම, ඒ දෙස හොරැහින් බලා ඉරිසියාවෙන් පුපුරමින් සිටි අය ද සිටිය හ. එවන් අය ඇතැම් මාධ්‍යයන්හි දුර්වලතා දඩමීමා කරගෙන තම පටු අදහස් මුදුන්පත් කරගැනීමට තැත් කළෝ ය. ඇතැම් මාධ්‍යයන් ඉතා දැඩි ස්ථාවරයක සිට, ඉරිසියාසහගත ලෙස පිනක මහිම සඟවා අසත්‍ය ප්‍රචාර සිදු කරන්නට විය. ඒ නිසා ම මිනිසුන් කැළඹින. තව ද, මහමෙව්නාව භාවනා අසපුව විසින් සංවිධානය කළ සෝමාවතිය මහ සෑ වන්දනාවට ලක්ෂ 10කට අධික ජනගඟක් පැමිණි බව නොදැනුවත් ව ම මුලු ලොවට ම හඬ ගා කීය. එසේ ම ගං වතුරක් ගැලූ බව ද ප්‍රචාරය කරන්නට විය. නමුත් එබන්දක් කිසිදු මාධ්‍යයකට නොපැවසූ බව ආපදා කළමණාකරන මධ්‍යස්ථානයේ ප්‍රධාන නිළධාරීන් ද අප සමග පැවසීය. ඔවුන්ගේ සහය ද නොමැති ව, භූමියේ සිටි පිරිස නැවත ගම්බිම් කරා පිටත් කර යැවීමට අප හට හැකි වූයේ ද දරුණු ආපදා තත්වයක් ඇති නො වූ නිසා ය. මෙසේ, අසත්‍ය ප්‍රචාර යවා දින ගණනක් මෙම විශ්මිත මහ සෑ වන්දනාව පිළිබඳ පුවත මිනිසුන් අතරට යැවූ ඒ සියලු ජනමාධ්‍යයන්ට ද පුණ්‍යානුමෝදනා කරන්නෙමු.

තව ද, මෙම උතුම් මහ සෑ වන්දනාව පිළිබඳ ව ඉස්මතු කරමින්, ඉවසීමෙන් යුතු ව පුවත් ලබා දී, සත්‍ය තත්වය ම ලොවට හඬ ගා කී සෑම මාධ්‍ය ආයතනයකට ම තව තවත් කීර්තිමත් වීම පිණිස ම මේ සියලු පින් හේතු වාසනා වේවා...!

සෝමාවතියට ඇද වැටුණ අමා වැස්ස...

මහමෙව්නාව යන නම බිහිවූ අයුරු ඔබට මතක ද..? එදා මිහිඳු මහ රහතන් වහන්සේ විසින්, දෙවනපෑතිස් රජුගේ උයනේ දී ධර්මය දේශනා කරන විට මහා මේඝ ගර්ජනා සහිත ව දැවැන්ත වර්ෂාවක් ඇද හැලුණි. ඒ රහතන් වහන්සේ නමක් ධර්මය දේශනා කරමින් සිටිනා විට යි. ඒ මහා මේඝයක් ඇද හැලුන උයන, පසුව ‛මහමෙව්නාව’ බවට පත් විය. බුදු රජුන් වැඩ සිටිනා සමයේ, නාදිකා නම් ගම්මානයේ සිදු වූ ස්වභාවික උවදුරක් නිසා මගඵල ලාභීන් ඇතුලුව විශාල පිරිසක් මරණයට පත් වූ බව මහා පරිනිබ්බාන සූත්‍රයේ සඳහන් වේ. බුදුන් සහ රහතුන් වැඩ සිටි සමයක එසේ නම්, අද අපට ස්වභාවික ව්‍යසන වලට මුහුණ දීමට සිදු වීම පුදුමයක් නොවේ.

පුදුමය නම්, කොයිතරම් වර්ෂාව ඇද හැලුන ද, සෝමාවතියට 9 වැනි දින උදෑසන ද පැමිණෙමින් සිටි ජන ගඟ කිසිසේත් ම නතර වී නොතිබීම ය. පුදුමය නම්, රාත්‍රියේ මහ වැස්සට තෙමි තෙමී, දහවල් කටුක අව්වෙන් පීඩා විඳ විඳ සිනහ මුසු මුහුණීන් යුතු ව බුදුන් පුදා මැදහත් සිතින් යුතු ව ගම්බිම් කරා ගමන් කළ ලක්ෂ ගණනක සැදැහැවතුන් පිරිසක් ද ඒ අතර සිටීම යි. පුදුමය නම්, එවන් වූ වැසි මැද, පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ ප්‍රධාන මහ සඟරුවන කුඩයක් හෝ නොමැති ව, මුලු රැය පුරා නොනවත් වා ම බුද්ධ වන්දනාව සිදු කිරීම යි. එයින් භුමියේ සිටි සැදැහැවතුන් ලද මානසික ශක්තිය, රැය පුරා නොනිදා පහන් කිරීමට තරම් ජවසම්පන්න විය. තමන් ලද ආහාරය තවත් අයෙකුට දීමට තරම්, පරිත්‍යාගශීලී විය. මහ සෑ වන්දනාවේ ගුණ ගැයීමට තරම් නිහතමානී විය. ඒ සියල්ල සැබැවින් ම, සෝමාවතිය මහ සෑ වන්දනාවට විශේෂත්වයක් එක් කළහ.

කෙසේ නමුත්, රෝගාතුර වූ සැම ඉක්මන් සුවය ලබත්වා..! හදිසි අසනීප සහ රිය අනතුරු නිසා මියගිය පින්වතුන් සුගතිගාමී වෙත්වා..! සුජීවත් ව සිටින පින්වතුන් මැදහත් සිතින් යුතු ව, රැස්කළ පින අනුමෝදන් වෙත්වා..!

එදා රුවන්වැලි මහ සෑයේ ලක්ෂ 10කට ආසන්න පිරිසක් ද, අද සෝමාවතියේ ලක්ෂ 10කට අධික පිරිසක් ද වන සේ මහමෙව්නාවේ වාර්ෂික පින්කම් සඳහා සහභාගි වූ පිරිස වර්ධනය වී තිබේ. එක ම ආයතනයක් වටා මෙවන් පිරිසක් එක්රැස් වීම, අපරටට ආගන්තුක වුවද, තායිලන්තය වැනි රටවල මෙවන් දැවැන්ත පින්කම් සිදු වේ. ‛ධම්මකායා’ නම් ආයතනයේ ලක්ෂ තුනක පිරිසකට භාවනා කළ හැකි භාවනා ශාලා පවතී. අක්කර ගණනක රථගාල් පවතී. එනමුත් කිසිදු තදබදයක් දක්නට නැත. පූජාවන් සඳහා මල් ගෙන එන්නේ තායි ගුවන් සේවයෙනි. එම මල් වතු පමණක් අක්කර සිය ගණනකි. දැන්..ලක්දිවටත් එවන් දැවැන්ත භූමියක අවශ්‍යතාවය මතු ව තිබේ. මේ අනුව ගත් කළ, මහමෙව්නාවේ වාර්ෂික පින්කමක් සඳහා අක්කර 100ක පමණ තැනිතලා භූමි භාගයක් අවශ්‍ය වේ. දැන් මෙරට නිදහස් රටක් බැවින් එය ලක්දිව කුමන පෙදෙසක ඉදිවුව ද කම් නැත. එවන් භූමියක් ලද හොත්, මහමෙව්නාව වටා සිටින සැදැහැවතුන් විසින්, ලොව කිසිදු බෞද්ධ රටක නොමැති විශ්මිත ම සහ දැවැන්ත ම බෞද්ධ මධ්‍යස්ථානය එහි ගොඩනගනු ඇත. මේ එයට කාලය යි. බුදු සසුනේ චිරස්ථිතිය කැමති නායකයින්ගේ සිත්සතන් නැවත නැවතත් මේ කරුණ වෙත යොමු වේවා...!

‛මහමෙව්නාව’ යනු පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ නම් හුදෙකලා මිනිසාගේ හදවතේ උපන් ශ්‍රද්ධා පුෂ්පයේ සුගන්ධය යි. මුවගින් උපන් මිහිරි හඬ තුළ ගැබ් වූ බුදු ගුණ රැව්දෙන ගෞතම බුදු සසුනේ කාහළ නාදය යි. සියවසේ අසාමාන්‍ය බෞද්ධ පුනරුදයේ මුදුන් මල්කඩ යි. සැබැවින් ම ලොවම සලිත කළ ගෙවී ගිය සියවසේ ලක්දිව බෞද්ධ පුනරුදයේ ආශ්චර්යය නම්, ‛මහමෙව්නාව’ යි. ගෞතම බුදු රජුන්ගේ නිමල දහම ලොවට විවර කළ පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේට මේ සියලු පින් අනුමෝදන් වේවා..! සියවසේ විශ්මිත ම බෞද්ධ ආයතනය ලක්දිව තුළ බිහිකළ ඒ බුද්ධශ්‍රාවකයාණන් වහන්සේගේ අනුශාසනා යටතේ සම්බුද්ධ සාම සංදේශය මුලු ලොව පුරා තව තවත් පැතිරේවා...!

ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි..!!!

මහ සෑයට පිදුණු මදාරා මල...

2010-05-03T16:03:00.012+05:30

සිරිදළදාව වොරැඳුණු - සෝමාවතිය සෑයට
පිච්ච මල් වැව්වෙමු අපි - සෑ වට සුවඳ දෙන්නට
ගජ මදාරා පැළයක් - මතුවිය පුදුම විලසට
පිපී ගිය මදාරා මල් - සෑයට පිදුණි මෙලෙසට

We Freed from.....

2010-04-30T10:04:00.009+05:30

We Freed from the Most Fearsome Terrorism of the World

History of mankind is filled with wars. Terrorism is the most dangerous item that has been recently added to it. Although terrorism is a part of recent ways of war, there are apparent differences between war and terrorism. Ethics cannot be appended to a war, but we can see agreements between the parties who involve in a war at most of the times. Moreover, nothing good has ever come from terrorism to anyone in the world including the terrorists themselves. In fact, it only brings destruction to the world.

I was also encountered by the wrath of the terrorism once. It was the year 1985. On 17th April of that year, I was traveling from Sēruwila to Kantale by a bus. On that day, our bus was attacked by the fearful terrorists in an area called Sittaru. When we were passing that town, a sound of an explosion came from a distance in the forest. It was like a sound of some firecrackers. Bunch of bullets flew from that direction and passed through the windows of the bus smashing them like withered leaves. Everyone started to scream. Some of the feared mothers even defecated themselves inside the bus. Fortunately, a soldier was in that bus with us on that day. He acted quickly. He shouted and told us to get down on the floor “get down, the tigers (LTTE) are shooting…” We laid ourselves down on the floor inside the bus. Tigers were still shooting at us. Everyone was terrified and still screaming. It was some kind of our luck that the bus driver somehow drove the bus forward to some distance without stopping it. However, there was still no escape from the terrorists. They were still shooting at our bus.

“It looks like there is nothing else we can do to escape. Everyone, try to get off the bus. And lay beside that ramp to the left.” The soldier commanded us. We immediately get off the bus and laid ourselves down on the floor beside the ramp according to his command. There were mothers with small children on their hands, expecting mothers, students, people going to work, and some more in that bus. None of them has anything to do with the terrorism. They were just innocent people who were trying to pass by another day of their lives... The sound of the shooting did not allow anyone to think of anything else but their deaths. Could this be our last moment? Are we going to die by the hands of those cruel terrorists? There was nothing we could do. I also made up my mind. But, I became more worried when I recognized that I was the only Buddhist monk in that bus. I have heard some rumors about what they do to the captured people. They say terrorists torture the captives. I did not like to become a prisoner of them. When I continued to think about it, my mind was covered with fear. “They might emerge from those shrubs in the forest and take me as a prisoner if I stay here.” That was why I thought to run if they are to come towards us. Then, they will not be able to catch me even though they might shoot me. I was even ready to face the death on that day to prevent me from getting captured by the terrorists.

However, a small unit of soldiers came towards us at that time. No one would have guessed it. It was our luck. We were surrounded and being attacked by the terrorists hiding within bushes in the distant forest. The soldiers felt the terrorists' shooting on our bus and started to counter-attack. The feared terrorists fled away. One mother was killed on that day, but the lives of everyone else including mine were spared because of those heroic soldiers... Those are the days we spent in fear. On those days, we spent the day time in the temple and the nights in huts built up on trees. No lights were lit in the nights. Each night, the shadows of darkness haunted everyone indicating an ill omen of those ferocious terrorists.

The terrorism, which covered the whole body of the country like a violent tsunami destroying everything it came across, was a great opportunity and a trap for the politicians who were insane with the power hunger to trick the votes they needed to rule the country. For some politicians, signing agreements with terrorists was like an avenue of peace. Politicians who were deceived by the terrorists' tricks even supplied weapons, communicating devices, and international relationships to them by endangering the whole nation just for their own benefits and well-being. On the other hand, it was like fishing in troubled water for some nongovernmental organizations who were aiming to fulfill their various economical, social, and religious needs. In fact, they were impulsive and fished without any concerns about the consequences. It was a lode for them. On the other hand, none of the politicians, artists, journalists, mass media personnel, venerable monks, students, or farmers of the country could free from this giant web of terror. Everyone became victims of the terrorism.

It was extensively expanded throughout the entire community such that it could not even be differentiated or recognized as terrorism. Mass media sometimes introduced them as a military organization with a perspective. Sometimes, they said it was a separatist group. Especially in Sri Lanka, they were not exposed or introduced as terrorists in general. This was a good indication of how prominently the terrorists' international image affected the media of Sri Lanka. The intention of this article is to perform a psychological evaluation about the terrorism. For us who are freed from such evil terrorism, a systematic evaluation and a discussion about the terrorism will definitely help us to see our past more clearly. Then, such terrorism will not be forgotten from our minds quickly helping to retain peace and the freedom in the country.

Our teacher, the Gautama Buddha, taught us that our basic behavior or activities are dependent on the basis of our minds. It is known as the 'Drushti' (the view). When this basis of our mind causes evil action, it is then called the 'evil view' (Evil Drusthi). The Supreme Buddha exemplified it to a seed of wormwood. Each and every tender leaf, a leaf, a root, a flower, or a fruit that grows from that wormwood seed will be severely bitter. The reason for such bitterness in each part of the wormwood tree is the bitterness of the seed itself. In a similar manner, actions of a person with an evil view will also become evil. None of those actions will bring any good to him or to others.

What is the view of terrorists? A terrorist is created from a person with a mental infection because such a person has a heavy desire to leadership. He likes becoming a leader, becoming popular, making his name known to the people around the world honorably or dishonorably, desire to own other people's things, and becoming the sole and pretentious hero of a group of people who surrounds him. What these persons have is infections or illnesses that cause ill wishes, and they try to fulfill these ill wishes in any means necessary. If they see some people as obstacles in fulfilling their targets, they will consider them as challenges. Then, they start to destroy such people, nations, religions, cultures, properties, and countries with deadly forces. They will not have any shame or fear to execute their ill-mannered plans to do it. Without any foresight, they acted cruelly. The basis of their inhumane actions was the evil view.

The terrorism originated from the fictitious view

Any form of fictitious view that creates terrorism is tremendously dangerous. The people with such views refuse to believe in good and evil. There is no meaning to the concept of merits-demerits for them whatsoever. Their hearts have no place or commitment for their parents or teachers. There is no value for moral concepts in their lives. They do not have any gratitude for anyone. They are the ones who would “bite the hand that feeds them” and who refuse to believe in the consequences of one’s actions. What they always think is how to destroy a person or an object that obstructs their goal. This feature can be seen in the entire history of terrorists. Some of the Tamil and Sinhalese political leaders helped promoting the terrorism in Sri Lanka. These leaders were also killed by terrorists, complicating the ability to understand how they think. This is why it is important to keep it in our minds that identifying terrorists is a far difficult task than we expect. For some societies, this might also be the reason why they became the militant organization, the vacuous heroes, and the crucial force of power that came to rescue others from the delusive concept of injustice they mention repeatedly.

Communication methods of the terrorists…

They act as victims of a society’s injustice. In fact, they are well capable of making fictitious histories to show how they were subjected to the injustice by the majority of the country. They were also experts in killing any character that opposes their goal. To create falsehood by hiding the reality is another skill they have. This is described as an illusion in Buddhism. In fact, the true nature of these terrorists is completely different. They act and say something in public with the hidden truth inside their minds. The truth comes out only when they meet each other in private. In front of the world, they are the most innocent and unjustly treated group of people in the society. It was in fact the society that was being assaulted by them. Though, the truth is not apparent to the outside world because their act of innocence in front of various unions and associations, which work for human rights, was talented and illusive. Their hypocritical tears before these associations were better than “crocodile tears”. That was how elusive their ways of attempting to win the love of various societies. For this purpose, they are writing books and feature articles with distorted truth, making movies, creating songs, and performing various kinds of exhibitions to propagate falsified messages in great extent. Earning money from these things is also known. The ways they use to earn money cannot be fathomed easily. Sometimes, they give out books and journals for free. In this way, they try to create a basic foundation for earning money in the future and confirming their opinion among people. The LTTE terrorists carried out all these things to their wish.

Believes of the terrorists

They showed that they were ill-treated by the society, and their gods completely assist them in their fight for freedom. Therefore, they believed in their gods and performed various kinds of offerings, worshiping, praying, and religious pledges to the gods promptly and without neglecting. Some terrorists create their barbaric mentality by blindly welcoming the contents in diverse views and theories of corrupted and distorted politics, philosophies, and books. They expect to build a strong conflictive and antipathetic mentality from all these means. Furthermore, they try to keep the people who they motivated in believing their opinions around them and get their continuous support.

Spuriousness of the terrorists

Because the people have been caught by communications about the false injustice in the society, it is difficult for them to come to the truth. They are trapped within mere views of terrorists. Therefore, the people who welcomed the terrorists’ false believes allured to consent with whatever the destruction they committed. They think their fight is for fair and good intentions. Everyone else is also allured to support this false belief and to think similarly. Even though they try to deceive the general public by defending their fight as a cause to win back their lost rights, their inner spiritualities are corrupted with hatred, jealousy, revenge, fear, suspicion, and the desire to fulfill their goal even by killing others.

The mental stress associated with the terrorism

The mental comfort cannot be seen in the lives of terrorists. Even though they show it falsely to the world, they live with a great fear. The reason for such living is their conscience of the false, untruth, and artificial creation of their status on which they rely on. The conscience brings them a moment of truth to think about, but it does not last for long. Their minds are attracted to the mental distortion in a second. Even though, they pretend to like the peace, do everything to acquire it, and ready to embrace it at any time, it is not their true nature. They cannot embrace peace whatsoever. The history has shown us that the terrorists are a group of people with prolonged ill health of mental stress and could not be cured completely. It is a demerit resulted by their desire to trap within the mental stress created by themselves.

Terrorist attacks

They do not attack only with weapons but also with their ideologies. The LTTE and the Buddhist opposing Tamil political views released a large number of false ideologies to the Western countries. We are being currently attacked with those false opinions and those attacks are not easy to cope with. We still cannot free ourselves from those false views because they were made by the terrorist philosophy and because these views have been firmly established for some time now.

They spread the idea of infeasibility of building their lost world within the frame of democracy among their people. Also, they point fingers on Sinhalese-Buddhist people saying they are racists. What they say is that all their facilities and rights have been cut short, and an armed confrontation is needed to win those back. Furthermore, they suggest destroying anything or anyone who obstructs achieving their goal. There are members in their group who are ready to fulfill the commands of killing many leaders, mass media personnel, and religious leaders, and destroying social corporations, institutions, government resources that their leaders have decided to destroy. The terrorists take pleasure in destroying everything and everyone who oppose their fight. They enjoy by dedicating to their cause, but they kill themselves with the destruction of it as well. The power to suicide for the sake of their false beliefs comes from the satisfaction they have tasted by becoming heroes of their false leadership and terrorism itself.

Can terrorists be rehabilitated?

We do not know of any terrorists who were rehabilitated in the history of terrorism. Because they provided the leadership to the terrorism, it is difficult to remove the mentality that brought forth the terrorism from them. On the other hand, terrorism is a product of their mental distortion. However, there can be many good people who became members of their group after deceived by the terrorist communication methods. If the masks of the terrorist concepts that have clouded their wholesome mentality could be removed, then they will in fact become good people. Therefore, we should have our confidence in rehabilitating these people. The concentration is not to free the terrorist leaders, but to free the people who were trapped in the network of terrorist concepts that were created by the leadership. They will not try to find sanctuary under the terrorism if they are to be protected from being tricked into the terrorist viewpoints again. Even though new leaderships were trying to be arisen after the terrorists’ former leadership was destroyed, it was not possible because they all are spurious and secondary leaders.

The wonder of Sri Lanka

The wonder of Sri Lanka at present is its freedom from terrorism and nothing else. It was not a war that lasted in the country for thirty years. It was the most brutal, fierce, inhumane, barbaric, and despicable terrorism, which swallowed everyone in the country. The country was pulling into a dark and deep hollow. It was in fact some kind of a miracle indeed to see freeing the country in such short period of time. Anyone can travel anywhere in the country without any fear now. A night can be spent at homes with lights turned on. Now that the terrorism, which used to terrify us, is gone, we can walk freely. Anything can be bought from any place and used it. Everyone can spend their time happily without any fear. This is the peace we all being expecting for a long time. Emergence of the peace by disappearing terrorism is the pleasant miracle that has been recently occurred in Sri Lanka!

We, the Sinhalese Buddhists are not racists. It was in fact the Sinhalese Buddhists who helped everyone equally, without any regard to their race when the tsunami hit Sri Lanka. Sinhalese Buddhists were extending their hands for friendship to their brotherly Tamil people since a long time. We should work for bringing the day on which we live together in joy like brothers and sisters once again. The brotherly Tamil people did not feel the Sinhalese Buddhists' hearty warmth until now because of the terrorism and not because of our fault. The Sinhalese Buddhists who used to spread loving-kindness to everyone throughout the world forgot the brutality and pain they had to go through because of the terrorism and embraced the brotherly Tamil people with love and kindness. This is the other wonder of our country. Such a miracle happened because of the Buddhism and not for other reasons. There is a conflict between the Christians and Muslims in Africa. These people in these two religions are killing each other in hundreds even as we speak. This demonstrates that none of the religions have helped building peace among the people who follow those religions. We are not unfortunate in such manner. Buddhists can become the peace makers of a country and of the world because of the teachings of Buddha.

There is no place for terrorism in Buddhism

There is one thing apparent in Buddhist history. That is, Buddhism has never brought forth a terrorist leader or a terrorist philosophy into the world. On the other hand, Buddhism has been a victim of terrorism many times in the history. For an example, Buddhism in India was destroyed because of the terrorism of Brahmins. Their terrorism was born as a result of a religious belief. Thus, it could also be considered as a type of religious terrorism. It was the devotees of Shiva belief that started this terrorism, which destroyed the spiritual side of Buddhism completely. Then, the Muslims annihilated the physical body of it entirely. The bad effects of that devastation were enormous. The collapse of huge universities like Nālanda, educational institutions like Valabhii, and huge libraries built to store tremendous knowledge, which used to shed the light of good and to develop the entire world, were some of them. The terrorism’s wrath did not stop just by destroying the spirit of Buddhism and physical goods. It ended the lives of virtuous and pure Buddhist monks, and as a result, it swept away the entire Buddhist community from India. In the twelfth century, the Shiva devoted terrorist leader called Magha who was insane with his religious view came from Kalinga nation to Sri Lanka. He completely transformed both Anuradhapura and Polonnaruwa cities into ruins. After his hatred being released, only very little of the Buddhist culture in Sri Lanka was. We lost a marvelous heritage that was to be granted to the world because of that incident.

We had to face a great deal of damage because of the invasions of Portuguese, Dutch, and English as well. Not only they destroyed and stole our national treasures, but also brutally acted to take away Buddhism from us. They burst into our villages with the bible in one hand and a sword in the other threatening us to give up the world’s most peaceful religion, Buddhism, which we practiced with devotion. Without considering it as the terrorism, how else could we interpret it? Should the terrorism and religion be one? Without terrorism, cannot we propagate a religion? Did Buddhists use force or terrorism? In the history of mankind, there is no one who attempted propagating Buddhism by taking the “Dhammapadaya” (the basic text book of Buddhists) in one hand and a sword in the other hand. Furthermore, Buddhism shows us that a monk does not belong to Buddhism if he joins or supports killing another human being. Therefore, the terrorism is not allowed in Buddhism whatsoever.

It is true that the people in Buddhist societies face conflicts and instabilities from time to time due to their other problems such as political, social, or economical. Nevertheless, they have never killed people in the name of Buddhism, to spread its view, or to establish it. With more than 2500 years of history, Buddhism is the only religion that has never killed humans for the sake of its religious believes. However, most other religions cannot free from the allegations of killing human beings to propagate their beliefs. It is impeccable to say that some religions at present involve in creating terrorism. Humans’ religion has to be the teachings how to love mankind and not to create terrorism that destroys it. Therefore, anyone who loves human beings should not agree to the views that make terrorism in the name of their religion. What we should do is to start admiring the religion that loves the mankind and values the lives of human beings. As humans, if we do not love and spread our compassion towards the mankind, then who else is there to protect it?

I am not someone who is fond of politics or being politicized. I do not at least represent a political viewpoint. However, I do indeed like the leadership that freed our country from terrorism. It was something even some of the powerful western countries could not accomplish. This is why I like this leadership. It freed the country from most dangerous and powerful terrorism, which was known to the world few months ago. By defeating the LTTE terrorism, the leadership found the true freedom to the people. Now they are living their lives free of terror. This is our pride and dignity. Therefore, this marvelous leader will always be the King in the hearts of the people who have opened their minds to the truth.

The terrorism is not over yet. We are currently free just from the fearsome weapons of terrorists. We are not yet free from the distorted minds of them. Some people who became victims of the strategies of terrorists are still in their obsolete views. It will take some time to cure them completely. Like randomly distributed small amount of parasites in a giant tree, they will try to bring back the shadows of died terrorism by means of various political philosophies, media strategies, artistic creations, and different religious concepts. However, all of them should know that the terrorism is terrorism even though it comes in disguise. If someone represents that opinion, then a way to terrorism will be opened bringing devastation to everyone including the person who opens it. Terrorism and evil will never be favorable to anyone in any way. A stanza preached by Gautama Buddha comes to my mind at this moment:

“Parē cha na vijānanti – mayamettha yamāmsē

yē cha tattha vijānanti – tatō sammanti mēdhagā

“People who like to engage in fearful conflicts do not know that they are the ones who are going to destroy from it. But, if someone knows about himself being engaged with such deadly conflicts, he gives it up and comes to the path of peace. Fierce fights are ended by ones who recognize the peace.”

Those terrorists existed for thirty years destroying us in thousands without any regard to the political, religious, and nationality differences we had. Therefore, we should love the leadership that built a true basis for the peace by freeing us from the most fearful terrorism that has ever been existed in the entire world to this time. It is in fact one of our duties that we should dearly take into account...

Ven. Kiribathgoda Gnanananda Thero

ඔබ සැබවින්ම ‘ධනාත්මක’ද ?

2010-04-30T09:16:00.004+05:30

පුද්ගලයාට හැකියාව ඇත්නම් ලෝකයා තමාට ගරහන විට පෙරළා ලෝකයාට නො ගරහා සිටීමට, වෛර කරන්නන් අතර අවෛරී වීමට, මෙවන් අයකුට මෙලොව අන් කිසිවකුට ලබාගත නොහැකි ආකාරයේ සුන්දර සිතක් ඇතිකරගත හැකි යි. මෙන්න මේ සුන්දරත්වය නිර්මාණය වීමේ මූලික සැලැස්ම සකස් වන්නේ, අනිත්‍ය ධර්මය මතම යි. ඒ අනිත්‍යයට යමකු ගරහනවා නම් ඒ පුද්ගලයාට අර කුණු ගඳ ගහන ජීවිතය මත ම යි, සිටින්නට සිදු වන්නේ.

ධනාත්මක චින්තනය අද වන විට ඉතා ම ජනපි‍්‍රය මාතෘකාවක්. මේ පිළිබඳ විශාල අවධානයක් වත්මන් සමාජයේ පවතිනවා.

වත්මන් සමාජය ධර්මය සිහිපත් කිරීමට බියපත්ව සිටින්නේ එයින් සමාජයේ ඉදිරිගමන අඩපණ වේ යැයි යන පදනම් විරහිත බිය නිස යි.

එහෙත් අනිත්‍යය ගැන කතා කළ සමාජය මෙරට ගොඩනැංවූ ලෝකෝත්තර මෙන්ම ලෞකික සමෘද්ධිමත්භාවය ඒ ගැන අවධානය යොමු නො කරන සමාජයට උදාකර ගැනීමට හැකියාව ලැබී නැහැ.

ධනාත්මක චින්තනය පිළිබඳ ධර්මානුකූල විග්‍රහයක් මෙවර අප ඉදිරිපත් කිරීමට සූදානම්. මේ චින්තනය මුළුමනින් ම පදනම් වී තිබෙන්නේ ලෞකික දියුණුව ඉලක්ක කර ගනිමිනුයි. අපි මේ ගැන වඩා පුළුල් අවධානයක් මෙතැන් පටන් යොමු කරමු.

වත්මන් සමාජයට වඩාත් වැදගත් ලෞකික කාරණා කිහිපයක් පමණයි. මේ පදනම මත පිහිටා සමහරුන් කියා සිටිනවා මිනිසුන්ට ධර්මාවබෝධය, එසේත් නැතිනම් චතුරාර්ය සත්‍ය පිළිබඳ දේශනා කිරීම අවශ්‍ය යි කියා. මේ අය පවසනවා වර්තමානයේ තිබෙන ප්‍රබල ම අවශ්‍යතාව දිළින්දාට උපකාර කිරීමයි කියා. නිවෙසක් නැති පුද්ගලයාට නිවෙසක් තනාදීම, වස්ත්‍ර නැති අයට ඒවා දීම, ආහාර නැතිනම් ආහාර දීම වැනි කාරණා යි ඉෂ්ට කළ යුතු කියා. ඉතින් මෙය නම් කළයුතු ඒ වෙනුවෙන් ම සැදී පැහැදී තිබෙන ආගම් පවතිනවානේ. නිවෙස් ඇඳුම්, ආහාර පිරිනමන ආගම් නැද්ද? එහෙම ආගමකට එහෙම අය යන්න ඕනෑ. එතකොට ප්‍රශ්නෙ ඉවරයි.

ජීවිතාවබෝධය ගැන කතා කරන්නේ එක ම එක දර්ශනයක් පමණයි. ඒ අප තථාගතයන් වහන්සේ ගේ ධර්මය යි. මෙවන් ජීවිතාවබෝධයක් ලබා දෙන ධර්මය සමාජයක් විසින් හෙළා දකිනු ලබන්නේ නම්, එවිට ඒ සමාජය අත්පත් කර ගන්නේ කුමක් ද? එවන් සමාජයකට ලබාගත හැකි යමක් නැහැ. කුමන චින්තනයක් හඹා ගියත් ඵලක් ලැබෙන්නේ නැහැ.

යම් යම් ආගම් පවතිනවා ලෞකික කාරණා ම මූලික කරගෙන කටයුතු කරන අපේ බහුතර සමාජය ඒවාට යොමුවෙලා නැහැ. ඒ වාගේ ම ජීවිතාවබෝධය උදාකර දෙන මේ ධර්මයට යොමුවීමක් ඇත්තේත් නැහැ. චන් මේ කාරණා දෙකින් ම තොර වල්මත් වූ සමාජයක් තමයි, දකින්නට ලැබෙන්නේ.

යම් දවසක අපේ සමාජය අනිත්‍ය ධර්මය ගැන මූලික වශයෙන් කතා කරන තත්ත්වයකට පත් වුවහොත්, ඒ සමාජය ගුණ ගරුක, කර්ම, කර්මඵල ගැන විශ්වාසය ඇති, සදාචාර සම්පන්න, මනා ආචාර ධර්ම අනුව සකස් වූ එකක් වේවි. මේ අනුව නිරායාසයෙන් ම උසස් මනුෂ්‍යයන් බිහි වේවි. දැන් අප මීට පෙර සලකා බැලුවා, මනුෂ්‍යයා කොතරම් කැමති ද කියා සුන්දරත්වයට.

බටහිර සමාජය, සුන්දරත්වයට තිබෙන විශාලම බාධාව ලෙස සලකන්නේ, සෘණාත්මක චින්තනය යි. මෙයට ප්‍රතිවිරුද්ධ ලෙසයි ධනාත්මක චින්තනය ව්‍යාප්තව ඇත්තේ. සෘණාත්මක චින්තයට අනුව ජීවත් වුවහොත්, ජීවිතය අඳුරු ගූඪ එකක් වනවා. ඒ වාගේ ම පරායට පත් චරිත බිහිවනවා කියා පැවසෙනවා. මේ නිසා ඒ අයත් චින්තනය හෙළා දුටුවා. කෙසේ හෝ වේවා සෘණාත්මක හා ධනාත්මක චින්තනය යන මත දෙක ම, බටහිරින් බිහි වූ ඒවා යි. මේ මත දෙක ම අපට අවශ්‍ය නැහැ. මා ඉතා වගකීමෙන් මේ අදහස ප්‍රකාශ කරන්නේ, ධනාත්මක චින්තනය යන අදහසට මේ සමාජය අද වශීතෘතව පවතින ප්‍රමාණය පිළිබඳ විශේෂ අවධානයකින්.

අපි මේ විවිධ චින්තන පසෙක දමමු. අපට අවශ්‍ය වන්නේ යමක් කරන්නේ කෙසේ ද යන ආකල්පය පමණයි. මෙන්න මේ කාරණාවේදී ඊළඟට තවත් ප්‍රශ්නයක් මතු කළ යුතුයි. එනම් එසේ එය කිරීමෙන් ලැබෙන ප්‍රතිඵල මොනවා ද යන්න යි. ඒ වාගේ ම ඒ ප්‍රතිඵල අපට කෙසේ බලපාවි ද යන කාරණාවත් ඉතා වැදගත්.

මේ ආකාරයට මේ ධර්මයෙන් ම පමණයි, අප නිවැරැදි චින්තනයකට යොමු කරවන්නේ.

අපි බලමු. දැන් මේ සමාජයේ සිටිනවා, මුළුමනින්ම ධනාත්මක චින්තනයට ම යට වී කල්පනා කරන ඇතැම් අය. ඒ අය සිය ජීවිතවල සියලු කාරණා ගැන කල්පනා කරන්නේ ධනාත්මකව ම යි. එවැන්නන් විශාල ඉලක්ක, සැලසුම් සාදාගෙනයි ජීවත් වන්නේ. ඒත් මේ ගොඩනඟා ගත් කාරණාවලට අදාළ ලෙස මෙවන් පුද්ගලයකු ගේ මනස සැකසී නැත්නම්, ඒ වාගේ ම ඔහු ගේ පුණ්‍ය වාසනාව මීට අදාළ ව සකස් වී නොමැති නම් මේ කාරණා ඉලක්ක සපුරා ගැනීමට හැකි වන්නේ නැහැ. මෙයින් පසු, ඔහු මේ නිසා ම විශාල කඩාවැටීමකට ලක්වනවා. මානසික ආතතියකට පත්වනවා. මොන තරම් උත්සාහ කළත් තමාගේ උත්සාහයේ ප්‍රතිඵල නැතිබවට කළකිරෙනවා. මෙන්න මෙහෙම වුණා ම මෙවන් පුද්ගලයෙක් යොමු වනවා, මෙහිම ඊළඟ අන්තයට. එනම් සෘණාත්මක චින්තනයට. මේ තුළ කිසි ගොඩනැගීමක් ඇත්තේ නෑ. මේ නිසා මේ චින්තන දෙවර්ගය ම සමාජයකට සුදුසු නැහැ. ඒවා ප්‍රායෝගික නැහැ. මා කලින් පැවසූ පරිදි යමක් කළ හැකි කෙසේ ද යන්න සහ එහි ප්‍රතිඵල අපි කෙසේ භුක්ති විඳිමු ද ආදී වශයෙන් ම යි, අපි කල්පනා කළ යුත්තේ.

දැන් තවත් භයානක අන්තයකට ඇතැම් අය තල්ලු වෙලා. ධනාත්මක චින්තනයකින් යුතු වන පුද්ගලයා ලස්සනට ජීවත්විය යුතු යැයි නිතර ම සිතනවා. මෙසේ සිතා ඒ වෙනුවෙන් සොරකම් කිරීමට යොමු වනවා. කොමිස් ගහනවා. ඒ විතරක් නොවෙයි තමා ගේ සමෘද්ධිය ගැන අන් අය ඉදිරියේ උදම් අනනවා. ඒත් මෙවන් පුද්ගලයන් ගේ ඇතුළාන්තයේ කුණු. ඇතුළ ජරා ගොඩක්.

මේ විදියට බාහිරව යමෙක් පෙන්නුම් කළත් තමන් ධනාත්මක පුද්ගලයෙක් කියා එවැන්නකුගේ අභ්‍යන්තරයේ පවතින්නේ අසුචි කන්දක්.

බුද්ධ දේශනා සමඟ නම් මේ ධනාත්මක, සෘණාත්මක ආකල්ප කොහෙත්ම ගැළපෙන්නේ නැහැ. ධර්මය පෙන්වා දෙන්නේ ජීවිතයේ සැබෑ තත්ත්වය යි. මිනිස් ජීවිතයක දී අපට ළඟා කරගත හැකි මොනවාද? ඒ ජයග්‍රහණ ළඟා කරගත්විට මිනිසාට ලැබෙන ප්‍රතිලාභ මොනවා ද?

ස්සනට ජීවත්වීමට කැමැති පුද්ගලයා වටහා ගත යුතුයි. තමා ලස්සන විය යුතු බාහිරින් පමණක් නො වන බව. ආභරණ පැළඳීමෙන් පමණක් සුන්දර වී ඵලක් නැහැ. පුද්ගලයකු සුන්දර විය යුතු ඒ පුද්ගලයා ගේ ජීවිතයට බලපාන ප්‍රධානතම කාරණාව තුළ යි. එනම් චේතනාත්මක ක්‍රියාව තුළයි.

මෙන්න මේ චේතනාත්මක ක්‍රියාව තුළ පුද්ගලයා සතුන් මැරීමෙන් වැළකී සිටියොතින්, ඒ වාගේ ම සොරකමින්, වැරැදිකාම සේවනයෙන්, බොරු කීමෙන්, මත්පැන් මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතයෙන් දුරස් ව සිය පැවැත්ම සාදාගතහොත්, තවද කේළමින් තොර ව, ඵරුස වචන, හිස් වචන හා අනුන් කෙටවීමෙන් තොර ව, අනුන් නො ගරහන චරිතයක් තමා තුළ වර්ධනය කර ගන්නවානම්, ඒ ක්‍රියාමත විශාල සුන්දරත්වයක් ගොඩනැඟෙනවා. මේ පුද්ගලයා ගේ වචන තුළ සුන්දරත්වයක් පවතිනවා.

අපි හිතමු මෙහෙම. කිසියම් කාන්තාවක් සිටිනවා නිතරම සිය තොල්පට ආලේප කරන. ඒත් මොන තරම් දත් දෙපළ සුදින් බැබැළුණත්, මුවෙන් පිටවන්නේ මුසා බස් නම්, කේළාම් නම්, ඵරුස සහ හිස් වචන ම නම්, බාහිරින් පෙනෙන සුන්දරත්වයෙන් කුමන ඵලයක්ද? ඒත් ධනාත්මක චින්තනය ගැන කතා කරන පුද්ගලයකුට වැදගත් වන්නේ, බාහිර පෙනුම ම යි. සමහර විට එවන් අයකුට මුවින් පිටවන වචන ගැන තක්සේරුවක් නැහැ. රූපය ලස්සන නම් ඒ ඇති.

ඒත් ධර්මය ගැන කතා කරන පුද්ගලයා හැමවිට ම සලකා බලන්නේ මුව ගැන නො වේ. මුවින් පිටවන දේ ගැනයි. ඒ මත යි සුන්දරත්වයක් අත්විඳින්නේ. ඔබට මෙයින් පැහැදිලි ඇති ධර්මය හා ධනාත්මක චින්තනය යන දෙකරුණ අතර යමක් තක්සේරු කිරීමේ දී ඇති වෙනස.

පුද්ගලයකු, මම කලින් සඳහන් කළ වාග් දුශ්චරිතවලින් තොර වී සිටින විට, ඔහු හැමවිට ම වැදගත් කතාබහින් යුතු වනවා. මේ නිසා ම වැදගත් වචන හසුරුවන වැදගත් කෙනෙකු බවට මේ පුද්ගලයා පත්වනවා. මේ වැදගත් බව මත සුන්දරත්වයක් ප්‍රකට වීමට පටන් ගැනෙනවා. එයා සැබවින්ම ධනාත්මක යමක්. මීළඟට මේ පුද්ගලයාට හැකියාව ඇත්නම් ලෝකයා තමාට ගරහන විට පෙරළා ලෝකයාට නො ගරහා සිටීමට, වෛර කරන්නන් අතර අවෛරී වීමට, මෙවන් අයකුට මෙලොව අන් කිසිවකුට ලබාගත නොහැකි ආකාරයේ සුන්දර සිතක් ඇතිකරගත හැකි යි.

මෙන්න මේ සුන්දරත්වය නිර්මාණය වීමේ මූලික සැලැස්ම සකස් වන්නේ, අනිත්‍ය ධර්මය මතම යි. ඒ අනිත්‍යයට යමකු ගරහනවා නම් ඒ පුද්ගලයාට අර කුණු ගඳ ගහන ජීවිතය මත ම යි සිටින්නට සිදුවන්නේ. සැබෑ සුන්දර මිනිසා බිහි කරන්නේ, බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ ධර්මය ම යි. පුද්ගලයෙක් සුන්දරත්වයට පි‍්‍රය නම්, ඒ පුද්ගලයා සුන්දර ක්‍රියා සපුරන්නකු විය යුතුයි. පි‍්‍රය වචන කතා කරන්නකු විය යුතුයි. සුන්දර සිතිවිලි ඇත්තකු විය යුතුයි. ඒත් මේ සුන්දරත්වය ගොඩනැඟීම ඉතා අපහසු යි. මෙය ධනාත්මක චින්තනයෙන් මෙහෙයවෙන පුද්ගලයා දකින සුන්දරත්වයට වඩා වෙනස්.

කොහොම නමුත් වටිනා දුර්ලභ දේ සෑම තැනක ම, සෑම විටක ම ඇත්තේ නැහැ. බලන්න දුර්ලභ පැළෑටියක් අරන්. ගොයමක් වවන්නට පටන්ගත් විට ඊට හානි කරන සතුන් ප්‍රමාණය කො තරම් ද? ගොයමකට හානි කිරීමට එතරම් සතුන් ප්‍රමාණයක සැදී පැහැදී සිටිනවා නම්, උදාර චරිතයක් නිර්මාණය වන්නට යන විට ඊට කොතරම් බාධක ඒවිද? ඒත් මේ පැමිණෙන සියලු බාධක ජය ගෙන උදාර චරිතයක් තමා තුළ ගොඩනඟා ගැනීම, ඉතා ශ්‍රේෂ්ඨ ක්‍රියාවක්.

ධනාත්මක චින්තනය අනුව බාහිර පියකරු බවට ම ලොල් වී කටයුතු කරන පුද්ගලයා මෙයින් තුරුණු වියේ දී අභිෂේක ලබන්නට පුළුවන්. මුළු ජීවිතේ ම ඇතැම් අය කැප කරන්නේ රූපය වෙනුවෙන්. ඒත් මේ පුද්ගලයා ක්‍රමයෙන් වයසට යෑමේ දී සිදුවන්නේ කුමක් ද?

වර්තමාන සමස්ත ලෝකය ම බටහිර සමාජයේ ගොදුරක්. මතවාදවලට ගොදුරු වූ චරිත තමයි අප සමාජය මෙහෙයවන්නට සූදානමින් සිටින්නේ. බටහිරින් පැමිණි ධනාත්මක, සෘණාත්මක ආදී විවිධ චින්තන අන්ධානුකරණයෙන් වැළඳ ගනු වෙනුවට (මේවා වැළඳගෙන, ඒවා තම චින්තනයක් බවට පත්කරගෙන දුක් විඳිනු වෙනුවට) අප ස්වාධීන වීම යි වැදගත්. ඒ ස්වාධීනත්වයට අවශ්‍ය සියලු කාරණා ධර්මයෙහි අන්තර්ගත යි. නුවණ, වීර්යය ගැන මෙතරම් කතාකළ වෙනත් දහමක් නැහැ. අපේ මුළු මහත් සමාජයටම නැගී සිටින්නට, එය ම සෑහෙයි.

පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ.
සාකච්ඡා කළේ - තනූජා ධර්මපාල

(බුදු සරණ පුවත්ප‍තේ පළ වූ ලිපියකි

http://www.lakehouse.lk/budusarana/2010/04/28/tmp.asp?ID=vision06)

ලොව බිහිසුණුම...

2010-04-25T15:08:00.008+05:30

ලොව බිහිසුණුම ත්‍රස්තවාදයෙන් අපි නිදහස් වුණෙමු.

මිනිස් ඉතිහාසය යුද්ධ වලින් පිරී ගිය එකකි. මෙයට මෑතකදී එක් වූ භයානකම දෙය ත්‍රස්තවාදයයි. ත්‍රස්තවාදයත්, යුද්ධයත් අතර පැහැදිලි වෙනස්කම් තිබේ. යුද්ධයට සදාචාරය යා කළ නොහැකි මුත් යුද්ධ කරන පාර්ශවයන් අතර බොහෝ විට එකඟතාවයන් ඇතිවේ. යුද්ධයට මැදිහත් නොවන පොදු ජනයා කෙරෙහි යම් යම් උපකාර ඇතිවේ. එහෙත් ත්‍රස්තවාදය තුළ ලෝකයට හෝ ත්‍රස්තවාදීන්ට හෝ විනාශය මිස යහපත් කිසිවක් උරුම නොවේ.

මම ද ත්‍රස්තවාදයෙන් බැට කෑ කෙනෙක්මි. ඒ1985 වසරයි. එම වසරේ අප්‍රේල් මස 17 වෙනි දින සේරුවිල සිට කන්තලේ බලා පැමිණෙමින් සිටියදී සිත්තාරු යන කැලෑ ප්‍රදේශයේදී බිහිසුණු ත්‍රස්තවාදීන්ගේ ප්‍රහාරයකට මා ගමන් කරමින් සිටි බස් රථය ගොදුරු විය. හිටි හැටියේ ම කැලෑව දෙසින් රතිඤ්ඤා වැනි හඬක් පිපිරුණි. සැණෙකින් බස් රථයේ වීදුරු කඩාගෙන ගියේය. සියල්ලෝ විලාප දුන්හ. ඇතැම් මව්වරුන්ට බස් රථයේම මළපහ විය. අපගේ වාසනාවට එදා අප සමඟ ඒ බස් රියේ සොල්දාදුවෙක් පැමිණියේ ය. ඔහු වහා ක්‍රියාත්මක විය. ‛බිමට පාත්වෙන්න, කොටි වෙඩි තියනවෝ....’ කියා ඔහු කෑ ගැසුවේය. අපි බස් රථයේ බිම වාඩි වී දිගාවුණෙමු. එහෙත් කොටි නොනැවතීම වෙඩි තබති. එදා කුමක්දෝ වාසනාවක් නිසා ඒ රියදුරු මහතා නොනවත්වා ටික දුරක් බසය පදවාගෙන ගියේය. එහෙත් ත්‍රස්තවාදීන්ගෙන් ගැලවීමක් නැත.

‛කරන්න දෙයක් නෑ. අපට බේරෙන්න විදිහක් නෑ. හැමෝම බසයෙන් පැනගන්න. වම්පස බෑවුමේ දිගාවෙන්න.’ සොල්දාදුවාගෙන් අණ ලැබුණු අපි හනික බස් රියෙන් පැන ගතිමු. දැන් අප සියලු දෙනා බෑවුමේ දිගා වී සිටිමු. කිරි දරුවන් වඩා ගත් මව්වරු, ගර්භණී මව්වරු, පාසල් දරුවන්, රැකිරක්ෂා බලා යන අය ආදී ත්‍රස්තවාදයට කිසිසේත් සම්බන්ධ නැති කිසි වරදක් නොකළ අප සියලු දෙනා දැන් බලා සිටින්නේ කොයි මොහොතේ ත්‍රස්තවාදීන්ගෙන් අපට එල්ල වෙන මරණය දෙස ය. සියල්ල අමතක වූ අප ඉදිරියේ දිස් වූයේ මරණය පමණි. කරන්නට කිසි දෙයක් නැත. මම ද සිත දැඩිකර ගතිමි. එහි සිටි එකම භික්ෂූන් වහන්සේ මා නිසා මම තවත් කලබලයට පත්වීමි. මා අසා තිබුණේ ත්‍රස්තවාදීන් විසින් අල්ලා ගත් අය නොයෙක් වදහිංසාවලට ලක්වෙන බවයි. ඔවුන්ගේ ග්‍රහණයට ලක්වීමට මම අකමැති වුණෙමි. යම් හෙයකින් ඔවුන් පඳුරු අතරින් එළියට පැමිණෙන විට මෙතැනම සිටියොත් ඔවුන් මා අල්ලා ගනිතියි මා තුළ බියක් ඇතිවිය. එවිට මා සිතුවේ මෙයයි. එනම් ඔවුන් සමීපයට එන්නට පෙර නැගිට දුවන්නටයි. එවිට ඔවුන්ට මාව අල්ලා ගත නොහැකි වනු ඇත. මට වෙඩි තබනු ඇත. මම එයට සූදානමින් සිටියෙමි.

කුමක්දෝ වාසනාවකට අප කවුරුත් නොසිතූ නොපැතූ අයුරින් කුඩා හමුදා බලඇණියක් අප සිටි දිසාවට එමින් සිටියහ. බස් රථයක් වටකොට පඳුරු අස්සේ සැඟවී සිට වෙඩි තබමින් සිටින ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයේ ඉව වැටෙමින් සිටි ඒ වීරෝධාර හමුදාව ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයට ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කරන්නට පටන් ගත්තෙන් ත්‍රස්තවාදීහු පසුබා ගියහ. එක් මවක් එතැනම මිය ගිය අතර, එදා මාගේ මෙන් ම අන් අයගේ ද අනෙත් ජීවිත බේරුණේ හමුදාව පැමිණි නිසා ම ය. ඒ දිනවල දවල් කාලයෙහි පන්සලෙහි සිටින අප රාත්‍රිය ගෙවන්නේ ගස්වල හදාගත් අට්ටාල මත ය. රාත්‍රියට විදුලි පහන් දල්වනු නොලැබේ. සෑම රාත්‍රියකම අඳුරු සෙවණැලි හොල්මන් කරන්නේ බිහිසුණු ත්‍රස්තවාදීන්ගේ පෙරනිමිති හඟවමිනි.

සියල්ල විනාශ කරමින් බිහිසුණු ප්‍රචණ්ඩ සුනාමියක් මෙන් ජාතික දේහය වෙලාගත් මෙම ත්‍රස්තවාදය බල උමතුවෙන් පෙලෙන දේශපාලකයන් හට අපූරු ඡන්ද ගුණ්ඩුවක් විය. ත්‍රස්තවාදීන් සමඟ ගිවිසුම් ගැසීම ඇතැම් දේශපාලකයින් හට සාම මාවත විය. ත්‍රස්තවාදී උපක්‍රමවලට හසුවූ ඇතැම් දේශපාලකයන් විසින් ත්‍රස්තවාදීන්ට රහසේ අවිආයුධ, සන්නිවේදන උපකරණ, ජාත්‍යන්තර සබඳතා සියල්ල සපයා දී සමස්ත ජාතියම අනතුරේ හෙලන ලද්දේ තමන්ගේ පැවැත්ම උදෙසා ය. ත්‍රස්තවාදය තුළින් ම යම් යම් ආර්ථික, සාමාජික, ආගමික අවශ්‍යතා සපුරාලන්නට මාන බලමින් සිටි ඇතැම් රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවලට මෙම ත්‍රස්තවාදය හොඳින් කැලැතුණු බොර දියක් විය. ඔවුහු හිතුමනාපයට මාළු බෑහ. ත්‍රස්තවාදයෙන් මිදීමට දේශපාලකයන්, කලාකරුවන්, මාධ්‍යවේදීන්, භික්ෂූන් වහන්සේලා, පාසල් දරුවන්, ගොවියන් ආදී කිසිවෙකුටත් නොහැකි විය. ඔවුන් සියලු දෙනාම එයට ගොදුරු වී ගියේය.

මෙම ත්‍රස්තවාදය කොතරම් බිහිසුණුද යත්, ඔවුන්ව හඳුනාගැනීමට අසීරුය. මාධ්‍ය විසින් විටෙක ත්‍රස්තවාදීන් ගැන පවසන්නේ ඔවුන් සටන්කාමීන් බවයි. විටෙක පවසන්නේ ඔවුන් බෙදුම්වාදීන් බවයි. විශේෂයෙන් ලංකාවේ මාධ්‍ය තුළ ත්‍රස්තවාදීන් හැටියට ඔවුන්ව නිතර හඳුන්වා නැත. ජාත්‍යන්තර සංවිධාන විසින් ත්‍රස්තවාදීන් පිළිබඳව ගොඩනැගූ ප්‍රතිරූපය මාධ්‍යයට තදින් බලපෑ බවට මෙය හොඳ ලකුණකි. මෙම ලිපියේ අරමුණ ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳව මනෝ විද්‍යාත්ම අධ්‍යනයක් කිරීමයි. ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳව අර්ථ විග්‍රහයක යෙදී සිටීම ත්‍රස්තවාදයෙන් මිදුණු අපට නැවත ආපස්සට බැලීමට මහෝපකාරී වෙයි. එවිට එය ඉක්මනින් අමතක නොවනු ඇත.

අපගේ ශාස්තෘ වූ ගෞතම බුදුරජුන් අපට වදාළේ අපගේ මූලික ක්‍රියාකාරකම් පිහිටා තිබෙන්නේ අප දරන මානසික පදනම මත බවයි. එය හඳුන්වන්නේ ‛දෘෂ්ටිය’ වශයෙනි. අයහපතට හේතුවන මානසික පදනම හඳුන්වන්නේ ‛වැරදි දෘෂ්ටිය’ වශයෙනි. උන්වහන්සේ එය උපමා කරන ලද්දේ කොහොඹ බිජුවකට ය. කොහොඹ බීජයක් රෝපණය කළ විට එම බිජුවෙන් හටගන්නා පැලය නිසා මතුවෙන යම් දල්ලක් ඇද්ද, යම් කොළයක් ඇද්ද, යම් මුලක් ඇද්ද, යම් මලක් ඇද්ද, යම් ගෙඩියක් ඇද්ද ඒ සියල්ලම කටුක තිත්ත බවෙන් යුක්ත වෙයි. මක් නිසාද යත්, කොහොඹ බිජුවට තිත්ත බැවිනි. වැරදි දෘෂ්ටියෙන් යුක්ත පුද්ගලයාද එම දෘෂ්ටියෙන් යුක්තව ක්‍රියා කරද්දී ඒ සියල්ලෙන් සිදුවන්නේ අයහපත මිස යහපත නොවේ.

ත්‍රස්තවාදීන්ගේ දෘෂ්ටිය කුමක්ද? ත්‍රස්තවාදීහු බිහිවන්නේ යම්කිසි මානසික ආසාදනයන්ට භාජනය වන පුද්ගලයන්ගෙනි. එයට හේතුව නම් ඔවුන් අධික ලෙස අධිපතිකමට ආසා කිරීමයි. ප්‍රධානත්වය, ප්‍රසිද්ධියට පත්වීම, හොඳින් හෝ නරකින් හෝ තම නම ලෝකයා දැනගැනීම ගැන කැමති වීම, අනුන් සතු දේ තමන් සතු කරගැනීමේ ආසාව සහ තමා අවට සිටින කිසියම් කණ්ඩායමක පුහු වීරයා බවට පත්වීමේ ආසාව යනාදී මේ මානසික ආසාදනය හෙවත් රෝගී තත්වයන්ට ගොදුරු වූ ඔවුන් ඒ ආසාව සපුරා ගන්නට විවිධ අයුරින් මාන බැලීමයි. එවිට තම ඉලක්කය කරා යන්නට බාධා වෙතැයි සලකන පුද්ගලයන් ගැන ඔවුන් හිතන්නේ ඒ පුද්ගලයන් තමාට අභියෝගයක් වන බවයි. එවිට තමාට අභියෝගයක් වෙතැයි සලකන එම පුද්ගලයන්, ජාතීන්, ආගම්, සංස්කෘතීන්, දේපලවස්තුව, රටවල් විනාශ කිරීමට ඔවුන් ඉතා බිහිසුණු අයුරින් පෙළඹේ. ඒ සඳහා ඕනෑම නිහීන උපක්‍රමයක් කරන්නට ඔවුන්ට විලිබිය නැත. ඔවුහු කිසිසේත් දුරදිග නොබලති. එයට පදනම මිත්‍යා දෘෂ්ටියයි.

මිත්‍යා දෘෂ්ටියෙන් උපදින ත්‍රස්තවාදය

ත්‍රස්තවාදය උපදවන මිත්‍යා දෘෂ්ටිය ඉතා භයානක දෙයකි. ඔවුන් හොඳ නරක නොපිළිගනිති. යහපත අයහපත නොපිළිගනිති. පින පව නොසළකති. මව්පියන්ගෙන්, ගුරුවරුන්ගෙන් ඔවුන්ට වැඩක් නැත. ඔවුහු කෙළෙහිගුණ නැත්තෝ ය. දුන් අත සපා කන්නෝ ය. සෙවණ දුන් ගසෙහි අතු බිඳින්නෝ ය. නගින්නට දුන් ඉණිමඟට පයින් ගසන්නෝ ය. තමන් කරන දේ අනුව තමන්ට විපාක ලැබෙන බව නොපිළිගන්නෝ ය. මොවුන් නිරතුරුව සිතන්නේ මොනයම් අයුරකින් හෝ තමාගේ අරමුණට බාධක ඕනෑම කෙනෙක්, ඕනෑම දෙයක් විනාශ කිරීම පමණි. ත්‍රස්තවාදීන්ගේ ඉතිහාසය පුරා මේ ලක්ෂණය දක්නට ලැබේ. ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රස්තවාදයට උදව් දුන් දෙමළ දේශපාලන නායකයන් මෙන්ම ඇතැම් සිංහල දේශපාලනය නායකයන්ද විනාශ වූයේ එම ත්‍රස්තවාදීන් අතින් ම ය. එනිසා ත්‍රස්තවාදීන්ව පහසුවෙන් හඳුනාගත නොහැකි බව අප දැනසිටීම වැදගත් ය. ඇතැම් සමාජතලයන්හි මොවුන් සටන්කාමීන් වන්නේත්, පුහු වීරයන් වන්නේත්, තීරක බලවේග වන්නේත් ඒ නිසා ය.

ත්‍රස්තවාදීන්ගේ සන්නිවේදන ක්‍රමෝපායයන්....

මොවුන් පෙනී සිටින්නේ සමාජ අසාධාරණයට ලක්ව සිටින්නවුන් වශයෙනි. ඒ සඳහා ඔවුන්ට සිදු වූ අසාධාරණය පිළිබඳව විකෘති ඉතිහාස නිර්මාණය කරන්නට ඔවුහු රුසියෝ ය. ඔවුන්ට බාධක චරිත විනාශ කරන්නට ද ඔවුහු රුසියෝ ය. සත්‍යය වසන් කොට අසත්‍යය නිර්මාණය කිරීමට ත්‍රස්තවාදීන් තුළ ඇත්තේ අපූරු කුසලතාවයකි. මෙය බුද්ධ ධර්මයේ හඳුන්වන්නේ මායාව වශයෙනි. මොවුන්ගේ ප්‍රකෘති ස්වභාවය නම් සිත ඇතුළේ පවතින්නේ වෙන දෙයකි. ප්‍රසිද්ධියේ පවසන්නේ තවත් දෙයකි. පෞද්ගලිකව මුණගැසුණු විට පවසන්නේ තවත් දෙයකි. හැමවිටම පෙනී සිටින්නේ සමාජ අසාධාරණයෙන් බැට කන අය වශයෙනි. සැබැවින් ම සමාජයට අසාධාරණය වන්නේ මොවුන්ගෙන් ම ය. එහෙත් එය හඳුනාගත නොහැකිය. මක් නිසාද යත්; සමිති, සමාගම් ඉදිරියේ මානව අයිතීන් ගැන හඬ නගන පොදු සමාජ ඉදිරියේ මොවුන් හඬා වැළපෙන විට මොවුන් තරම් දක්ෂ අයුරින් කිඹුලන්ට ද හැඬිය නොහැකි නිසා ය. එතරම් ම මායාකාරී ලෙස මොවුන් සමාජයේ හිත දිනාගන්නට මහන්සි ගනී. ඒ සඳහා සත්‍යය විකෘති කරන ලද පොත් පත් ලිවීම, විශේෂාංග ලිපි ලිවීම, චිත්‍රපට සකස් කිරීම, ගීත නිර්මාණය කිරීම, නොයෙකුත් සංදර්ශන පැවැත්වීම ආදිය ජයටම කරගෙන යති. එයින් ආදායම් ද උපදවති. මුදල් ඉපයීම සඳහා ඔවුන් කරන උපක්‍රම හඳුනාගත නොහැකිය. විටෙක ඔවුන් පොත් පත්, සඟරා නොමිලේ බෙදාහරී. ඔවුන්ගේ ඉලක්කය ඒ හරහා අනාගත ආදායමට පසුබිමක් සකසා ගැනීමයි. තම මතය ස්ථාපිත කරගැනීමට පසුබිමක් සකසා ගැනීමයි. එල්ටීටීඊ ත්‍රස්තවාදීන් විසින් මේ සියල්ලම ජයටම කරගෙන ගියේය.

ත්‍රස්තවාදීන්ගේ ඇදහීම්

තමන් සමාජ අසාධාරණයට ලක් සිටින බවත්, තමන්ගේ මේ විමුක්ති අරගලයට ඔවුන්ගේ දෙවියන්ගෙන් ඔවුන්ට පූර්ණ අනුග්‍රහය ලැබෙන බවත්, එනිසා ඒ දේව විශ්වාස, ඇදහිලි, යාඥා, පුදපූජා, බාරහාර ආදිය ද ඔවුහු නොපිරිහෙලා පවත්වති. ඇතැම් ත්‍රස්තවාදීන් තම මිලේච්ඡ මානසිකත්වය නිර්මාණය කරගන්නේ දේශපාලන මතවාද, නොයෙක් දේශපාලන න්‍යායන්, දර්ශන, පොත් පත් ආදිය අන්ධ භක්තියෙන් පිළිගැනීමෙනි. මේ සියල්ල තුළින් ඔවුන් බලාපොරොත්තු වන්නේ තම ගැටුම්කාරී වෛරී මානසිකත්වය ශක්තිමත් කරගැනීමයි. ඒ සඳහා තමන් විසින් පොළඹවා ගන්නා ලද පුද්ගලයන්ව තමාට සහය කරගැනීම පිණිස එම මතයෙහි රඳවා තැබීමයි.

ත්‍රස්තවාදීන්ගේ ව්‍යාජත්වය

ත්‍රස්තවාදී මතයකට ග්‍රහණය වූ කෙනෙකුට කිසිසේත් සත්‍යය වටහාගත නොහැකිය. මක් නිසාද යත්, සමාජ අසාධාරණයට ලක් වූ බව පෙන්වමින් ඔවුන් කරන ලද ව්‍යාජ සන්නිවේදනයට ගොදුරු වීම නිසා ය. එනිසා ඔවුන් කරන ඕනෑම විනාශකාරී ක්‍රියාවක් එක හඬින් අනුමත කිරීමට එම ත්‍රස්තවාදී මත පිළිගත් පිරිස පෙළඹෙති. ඔවුන්ට සිතෙන්නේ ඔවුන්ගේ අරගලය ඉතාමත් සාධාරණ වූත්, යහපත් වූත් දෙයක් උදෙසා බවයි. අන්‍යයන්ට ඒත්තු ගන්වන්නේ ද ඒ අයුරින්ම ය. ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් කඩවී ඇති බවත්, එය හොඳින් නොලැබුණු නිසා නරකින් ලබාගන්නට පෙළඹුණු බවත් පවසමින් සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයා මුලා කරන්නට වෙහෙසෙන නමුත් ත්‍රස්තවාදීන්ගේ චිත්තාභ්‍යන්තරයෙහි පවතින්නේ වෛරයත්, ඊර්ෂ්‍යාවත්, පළිගැනීමත්, බියත්, සැකයත්, කෙසේ හෝ තම අරමුණ කරා යෑමත් ය.

ත්‍රස්තවාදයේ මානසික ආතතිය

ඔවුන් සිටින්නේ සැනසිල්ලේ නොවේ. ලෝකයට ව්‍යාජ සැනසිල්ලක් පෙන්වන නමුත් මොවුහු අධික බියකින් පෙළෙති. එයට හේතුව තම පසුබිම මත ඇති ව්‍යාජත්වය, අසත්‍යය, කෘතිම නිර්මාණය ආදිය ගැන ඔවුන්ගේ හෘද සාක්ෂිව විටින් විට තමන්ට බාධා කරන නිසාවෙනි. එහෙත් සැණෙකින් තමන් ව්‍යාජ ලෙස නිර්මාණය කරගත් මානසික විකෘතියටම ඔවුන් ඇදී යති. මොවුන් සාමයට කැමති බවත්, සියල්ල කරන්නේ සාමය උදෙසා බවත්, ඒ සඳහා නිරතුරුව සූදානමින් සිටින බවත් පිටතට පෙන්වන නමුත් එය ඔවුන් තුළ ඇති සැබෑ ස්වභාවය නොවේ. ඔවුන්ට එය කිසිසේත් කළ නොහැකිය. ත්‍රස්තවාදීන් යනු මානසික ආතතියෙන් ආතුර වූත්, ප්‍රකෘතිමත් තත්වයට පත්කිරීම කළ නොහැකි වූත් පුද්ගල කොටසක් බව ඉතිහාසය විසින් පෙන්වා දී තිබේ. එය මොවුන් විසින් ම තනාගත් යම්කිසි අවාසනාවන්ත මානසික ආතතියකට කැමැත්තෙන් හිර වී සිටීම නිසා සකස් වූ අකුසලයකි.

ත්‍රස්ත ප්‍රහාර

මොවුන් ප්‍රහාර එල්ල කරන්නේ ආයුධවලින් පමණක් නොවේ. මතවාදවලින් ද ප්‍රහාර එල්ල කරති. එල්ටීටීඊ ත්‍රස්තවාදීන් විසින් මෙන්ම සිංහල බෞද්ධ විරෝධී දෙමළ දේශපාලන මතය විසින් කලක් මුළුල්ලෙහි බටහිර ලෝකයට මුදාහරින ලද අසත්‍ය වූ මතවාද රාශිය යළි බටහිරින් අපට එල්ල වන්නේ ඉවසිය නොහැකි ප්‍රහාරයන් වශයෙනි. තවමත් එයින් නිදහස් වීමට අපට හැකියාවක් නැත්තේ එම මතවාද නිර්මාණ කරන ලද්දේ ත්‍රස්තවාදී චින්තනය නිසාවෙනි. කලක් මුළුල්ලෙහි එම ව්‍යාජ ත්‍රස්තවාදී මත මුල්බැසගත් නිසාවෙනි.

මොවුන් තම සාමාජිකයන් අතරේ නිතර පතුරුවන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාමුව තුළ ඔවුන්ගේ අහිමි වූ ලෝකය යළි ගොඩනගා ගත නොහැකි බවයි. එමෙන් ම ඔවුන් ඇඟිල්ල දිගු කොට පෙන්වන්නේ සිංහලයන්, බෞද්ධයන් ජාතිවාදීන් බවයි. ඔවුන්ගේ සියල්ල කප්පාදු කළ බවත්, එය යළි ලබාගැනීමට ආයුධ සන්නද්ධ අරගලයක නිරත විය යුතු බවයි. තමන්ට බාධක සියල්ල වනසාලිය යුතු බවයි. මෙසේ ත්‍රස්තවාදීන් විසින් විනාශ කළ යුතු යැයි සම්මත කරන ලද නායකයින්, මාධ්‍යවේදීන්, සමාජ සංස්ථා, ආයතන, රාජ්‍ය සම්පත්, ආගමික නායකයින් ආදී මේ සියල්ල විනාශ කිරීමේ නියෝගය ඉටු කිරීමට තම සාමාජිකයෝ බැඳී සිටිති. ත්‍රස්තවාදීන් සතුටක් ලබන්නේ එම ඉලක්කය උදෙසා කැප වී තමන් මෙන්ම තම ඉලක්කද විනාශයට පත්කරගැනීමෙනි. එයට ජවය ලැබෙන්නේ ත්‍රස්තවාදය විසින් එම විනාශකාරී පුද්ගලයන්ව වීරයන් බවට පත්කරන නිසා ය.

ත්‍රස්තවාදීන් පුනරුත්ථාපනය කළ හැකිද?

ත්‍රස්තවාදී ඉතිහාසය තුළ පුනරුත්ථාපනයට ලක් වූ ත්‍රස්තවාදී නායකයන් ගැන අපි නොදනිමු. ඔවුන් නායකත්වය සපයන ලද්දේ ත්‍රස්තවාදයට නිසා එම ත්‍රස්තවාදය බිහි කළ මානසිකත්වය ඔවුන්ගෙන් බැහැර කිරීම අසීරු දෙයකි. මක් නිසාද යත්, ත්‍රස්තවාදය යනු එම පුද්ගලයන්ගේ ම මානසික විකෘතියකින් හටගන්නා ඵලයක් නිසා ය. නමුත් ත්‍රස්තාවදීන්ගේ සන්නිවේදන උපක්‍රමවලට හසු වී ත්‍රස්තවාදී සාමාජිකත්වය ලැබූ අය අතර ඕනෑතරම් හොඳ මිනිසුන් සිටින්නට පුළුවනි. ඔවුන්ගේ ඒ යහපත් මානසිකත්වය වසා ගත් ත්‍රස්තවාදී ආවරණය ඉවත් කරගත හැකි වුවහොත් සැබෑ ලෙස ම ඔවුහු යහපත් පුද්ගලයන් බවට පත්වෙති. මෙනිසා පුනරුත්ථාපනය කෙරෙහි අප විශ්වාසය තැබිය යුතුය. ඒ ත්‍රස්තවාදී නායකයන් නොව ඔවුන් විසින් බිහිකරන ලද ත්‍රස්තවාදී සංකල්ප ජාලයට කොටු වූවන් නිදහස් කරගැනීම පිණිස ය. ත්‍රස්තවාදී මතයකට හසු නොවන්නට ඔවුන්ව ආරක්ෂා කරගත හැකි වුවහොත් යළි ත්‍රස්තවාදය කරා ඔවුන් නොයනු ඇත. ත්‍රස්තවාදී නායකයන් විනාශ වූ විට තව තව නායකත්වයන් එය තුළින් බිහිවන්නට මහන්සි ගත්ත ද එය නොහැකි වන්නේ ඔවුන් ව්‍යාජ නායකයන් නිසාය.

ශ්‍රී ලංකාවේ ආශ්චර්යය

මෙම ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමානයේ ඇති ආශ්චර්යය වනාහී අන් කිසිවක් නොව ත්‍රස්තවාදයෙන් මේ රට නිදහස් වීම ම ය. තිස් වසරක් පුරා මෙහි පැවතුණේ යුද්ධයක් නොවේ. ලොව මෑත ඉතිහාසයේ බිහි වූ අතිශයින් ම දරුණු, බිහිසුණු, අමානුෂික, මිලේච්ඡ, තුච්ඡ ත්‍රස්තවාදය විසින් මේ රටේ සියල්ල ගිලගෙන තිබුණේ ය. අඳුරු අගාධයකට යමින් තිබුණේ ය. මේ සියල්ලෙන් ම ඉතා සුළුකලින් නිදහස් වීම සැබැවින්ම ආශ්චර්යයකි. දැන් ඕනෑම කෙනෙකුට කිසි බියකින්, තැතිගැනීමකින් තොරව ඕනෑම තැනකට යා හැකිය. රැයක් ගත කළ හැකිය. නිදහසේ ඇවිද යා හැකිය. ඕනෑම තැනකින් ඕනෑම දෙයක් මිලට ගෙන පරිභෝග කළ හැකිය. සතුටින් ප්‍රීතියෙන් කල්ගත කළ හැකිය. සාමය යනු මෙයයි. භයානක ත්‍රස්තවාදය අතුරුදහන්ව සාමය පහළ වීම මෑත ශ්‍රී ලංකාවේ බිහි වූ සොඳුරු ආශ්චර්යයි!

සිංහල, බෞද්ධ අපි ජාතිවාදීන් නොවෙමු. සුනාමි ඛේදවාචකය සිදු වූ වේලෙහි කිසිදු ජාතිභේදයකින් තොරව අනතුරට ලක් වූ සියල්ලන්ට එකම අයුරින් පිහිට වූවෝ සිංහල බෞද්ධයෝ ය. සිංහල බෞද්ධයන් තම සහෝදර දෙමළ ජනයා වෙත සිය සාදර දෙඅත් දිගු කොට ගෙන සිටින්නේ බොහෝ කලක සිට ය. සොයුරු පෙමින් දැඩිව එකිනෙකා ප්‍රීතියෙන් කල් ගෙවන දිනය අප ආයෙත් ළඟ කරගත යුතුය. සහෝදර දෙමළ ජනයා හට සිංහල බෞද්ධයන්ගේ හෘදයාංගම උණුසුම මෙතක් කල් නොදැනුනේ ත්‍රස්තවාදය නිසා මිස අපගේ වරදක් නිසා නොවේ. සියලු සත්වයන් හට මෙත් සිත පතුරුවන බුදුදහම අදහන හෙළ බොදුනුවෝ ත්‍රස්තවාදයෙන් විඳි සියල්ල අමතක කොට සිය සහෝදර දෙමළ ජනතාව ආදරයෙන් වැළඳ ගැනීම ම අනෙක් ආශ්චර්යයි. මෙය සිදුවූයේ බුදුදහම නිසා වෙනකක් නිසා නොවේ. මේ වන විටත් අප්‍රිකාවෙහි ක්‍රිස්තියානි මුස්ලිම් අරගලයෙන් සියගණන් කපා කොටා ගන්නා අයුරු බැලීමෙන් පෙනී යන්නේ ඔවුන්ගේ ඇදහීම සාමයට උපකාරී වී නැති බවයි. අපට එබඳු අවසනාවක් නැත. බුදුරජුන්ගේ ධර්මය නිසා ලොව සාමය තනන්නන් බවට බෞද්ධයන්ට පත්විය හැකිය.
බුදුදහම තුළ ත්‍රස්තවාදයට තැනක් නැත.

බෞද්ධ ඉතිහාසය තුළ අපට එක දෙයක් පැහැදිලිවම පෙනේ. එනම් බුදුදහම විසින් කිසිදු ත්‍රස්තවාදී නායකයෙක් හෝ ත්‍රස්තවාදී චින්තනයක් හෝ බිහි කොට නැති බවයි. ඉන්දියාවේ බුදුදහම විනාශ වූයේ බ්‍රාහ්මණයන්ගේ ත්‍රස්තවාදය නිසා ය. එය ද ආගමික ත්‍රස්තවාදයකි. එය ශිව භක්තිකයන් විසින් නිර්මාණය කළ ත්‍රස්තවාදයක් විය. එයින් බුදුදහමෙහි ආධ්‍යාත්මය මුළුමනින්ම විනාශ වූයේ ය. දෙවනුව ඉස්ලාම් භක්තිකයන් විසින් බුදුදහමෙහි භෞතික ශරීරය මුළුමනින්ම විනාශ කරන ලදී. මේ තුළින් එවකට ලෝකයේ බිහි වී තිබුණු අති දැවැන්ත විශ්ව විද්‍යාල වන නාලන්දා, වලභී ආදී අධ්‍යාපන ආයතනත්, ලොවෙහි යහපත පිණිස තිබුණු ඤාණසම්භාරය ගබඩා කළ අතිදැවැන්ත පුස්තකාලත් ඉතා පාරිශුද්ධ ජීවිත ගෙවූ බෞද්ධ භික්ෂූහුත් මුළුමනින්ම විනාශ විය. දොළොස්වන සියවසේ කාලිංග දේශයෙන් පැමිණි මාඝ නම් ශිව භක්තික ත්‍රස්තවාදී නායකයා විසින් තම ආගමික මතයෙන් උමතුව ලංකාවේ අනුරාධපුරයත්, පොලොන්නරුවත් මුළුමනින්ම වනසන ලදී. මේ තුළින් ලෝකයට දායාද වශයෙන් තිබූ සියලු සම්පත් අහිමි විය.

එමෙන්ම ලංකාව ආක්‍රමණය කළ පෘතුගීසීන්ගෙනුත්, ලංදේසීන්ගෙනුත්, ඉංග්‍රීසීන්ගෙනුත් බලවත් හානි අපට සිදුවිය. ඔවුන් අපගේ වස්තුව විනාශ කළා පමණක් නොව එක අතකින් බයිබලය ගෙන අනිත් අතින් කඩුවක් ගෙන අපගේ ගම්වලට කඩා වැදී අප ඉතාම සැදැහෙන් ඇදහූ ලොව ඉතාමත් සාමකාමී ආගම වන බුදුදහමින් අපව ඉවත් කරන්න කෲර ලෙස කටයුතු කළහ. මෙය ද ත්‍රස්තවාදය විනා අන් කුමක්ද? එහෙත් ධම්මපදය එක් අතකින් ගෙන, කඩුවක් එක අතකින් ගෙන බුදුදහම පැතිර වූ කිසිවෙක් ලොව නැත. බුදුදහමේ පෙන්වා දෙන්නේ යම් භික්ෂුවක් මනුෂ්‍ය ඝාතනයකට හවුල්වුවහොත්, උදව් කළහොත් ඔහු බුදු සසුනට අයිති නැති බවයි. එනිසා බුදුදහම තුළ කිසිසේත් ත්‍රස්තවාදයට තැනක් නැත.

බෞද්ධ සමාජ තුළ ඔවුන්ගේ වෙනත් ප්‍රශ්න හේතුවෙන් අරගල ඇතිවෙන බව සැබෑ ය. එය දේශපාලන, සාමාජික, ආර්ථික ප්‍රශ්න වෙන්නට පුළුවනි. නමුත් බුදු දහම උදෙසා හෝ එම මතය ව්‍යාප්ත කිරීම හෝ ස්ථාපිත කිරීම උදෙසා හෝ ඔවුන් මිනී මරාගෙන නැත. වසර දෙදහස් ගණනක් මුළුල්ලෙහි තම ආගමික මතය වෙනුවෙන් මනුෂ්‍ය ඝාතන නොකළ එකම ආගම බුදුදහම වේ. එහෙත් අනෙක් බොහෝ ආගම්වලට මනුෂ්‍ය ඝාතන චෝදනාවලින් නිදහස් විය නොහැකිය. වර්තමානයේ අපට කියන්නට තිබෙන්නේ ඇතැම් ආගම් මුළුමනින්ම ත්‍රස්තවාදය බිහි කරන බවයි. මිනිසාගේ ආගම විය යුත්තේ මිනිසාට ආදරය කරන හැටි ගැන ඉගැන්වීම මිස මිනිසා වනසන ත්‍රස්තවාදය බිහි කිරීම නොවේ. මෙනිසා මිනිසාට ආදරය කරන ඕනෑම කෙනෙක් කළ යුත්තේ ත්‍රස්තවාදය බිහි කරන කෲර මත ආගම නාමයෙන් පිළිගැනීම නොවේ. මනුෂ්‍යත්වයට ඇලුම් කරන දහමට ආසා කිරීමයි. සැබැවින්ම මිනිසුන් වන අප මිනිසුන්ට ආදරය නොකරත් නම් කවුරු නම් මිනිසාව රැකගනීවිද?

මම දේශපාලනයට කැමති කෙනෙක් නොවෙමි. දේශපාලනකරණයට ලක් වූ කෙනෙක් ද නොවෙමි. දේශපාලන මතයක් නියෝජනය කරන කෙනෙක් ද නොවෙමි. නමුත් ත්‍රස්තවාදයෙන් මේ රට බේරා ගත් නායකත්වයට මම අතිශයින් ම කැමති වෙමි. මක් නිසා ද යත්, එම නායකත්වය විසින් කරන ලද්දේ ලොව අතිශයින් ම බලසම්පන්න යැයි කියාගන්නා ඇතැම් බටහිර රටවල්වලට ද කරගත නොහැකි වූ දෙයකි. එනම් තම දේශය ත්‍රස්තවාදයෙන් නිදහස් කරගැනීමයි. එසේ නිදහස් කොට තම ජනයාට නිදහසේ ජීවත්වන්නට මග සැලසීමයි. අපගේ අභිමානයත්, ගෞරවයත් මෙයයි. එනිසා සැබෑ තතු හඳුනාගත්තවුන්ගේ හදෙහි මෙම අපූරු නායකයා සැමදා කිරුළු දරා සිටිනු ඇත.

මෙතෙකින් ත්‍රස්තවාදය නිමා නොවේ. දැනට අප නිදහස් වී සිටින්නේ ත්‍රස්තවාදීන්ගේ බිහිසුණු ආයුධ ශරීරයෙන් පමණි. එහෙත් ඔවුන්ගේ විකෘති වූ මානසික ශරීරයෙන් අප තවම නිදහස් නැත. ත්‍රස්තවාදීන්ගේ උපක්‍රමවල ගොදුරු බවට පත් වී සිටින අය තවමත් සිටින්නේ පැරණි මතයේ ම ය. ඔවුන් සුවපත් වන්නට කලක් ගත වනු ඇත. දැවැන්ත වෘක්ෂයක තැනින් තැන හටගත් පිළිල පරිද්දෙන් නොයෙකුත් දේශපාලන මතවාද තුළින්, නොයෙකුත් මාධ්‍ය උපක්‍රම තුළින්, නොයකුත් කලා නිර්මාණ තුළින් නොයෙකුත් ආගමික සංකල්ප තුළින්, මියගිය ත්‍රස්තවාදයේ සෙවණැලි මතු කරන්නට ඔවුන් වෙහෙස ගනු ඇත. ඒ සියලු දෙනා එක කරුණක් දැන සිටිය යුතුය. එනම් ත්‍රස්තවාදය වනාහී ත්‍රස්තවාදය ම ය. එම මතය නියෝජනය කළ කෙනෙකුට විවර වන්නේ ත්‍රස්තවාදී මාවතක් හෙයින් එය තමාටත්, අනුන්ටත් අහිත පිණිස මිස හිත සුව පිණිස නොපවතිනු ඇත. බුදුරජාණන් වහන්සේ වදාළ ගාථාවක් මට සිහිපත් වේ.

“පරේ ච න විජානන්ති - මයමෙත්ථ යමාමසේ
යේ ච තත්ථ විජානන්ති - තතෝ සම්මන්ති මේධගා

“බිහිසුණු අරගලවලට කැමති අය ඒ තුළින් වැනසී යන්නේ තමන් ම බව ඔවුහු නොදැන සිටිති. එහෙත් තමාත්, අනුනුත් විනාශ වන අනතුරකට තමා පත්ව සිටින බව යමෙක් දනිත් නම් ඔවුහු එය අත්හැර සාම මාවතට පිවිසෙති. බිහිසුණු අරගල සංසිඳෙන්නේ සාමය හඳුනාගත්තවුන්ගෙනි.”
(ධම්ම පදය)

මෙනිසා අප විශේෂයෙන් ම කිසිදු දේශපාලන භේදයකින් තොරව, ආගමික හා ජාතික භේදයකින් තොරව දසක ගණනක් ඉතා කෲර අයුරින් අපව වනසමින් සිටි ලොව මෙතෙක් බිහිවූ බිහිසුණුම ත්‍රස්තවාදයෙන් අපව නිදහස් කොට සාමය පිණිස අව්‍යාජ පදනමක් සැකසූ සැබෑම නායකත්වයට ආදරය කළ යුතුය. එය සමස්ත ලාංකිකයන්ගේ ම යුතුකමකි.

පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ.

සැපතත් - සතුටත් ඇත්තේ වෛර නැති තැන යි

2010-04-06T11:01:00.016+05:30

ධර්මය යනු මෙය යි. ඉවසීම ධර්මය යි. කරුණාව ධර්මය යි. වෛර නොකිරීම ධර්මය යි. ද්වේෂ නොකිරීම ධර්මය යි. පලි නොගැනීම ධර්මය යි. එකට එක නො කිරීම, ධර්මය යි. මෙත්සිත පැතිරවීම ධර්මය යි. මේවා නැති තැන උදේ සිට සවස් වනතුරු කොතරම් බණ දේශනා කළද, එතැන ඇත්තේ ප්‍රයෝජනයට නොගන්නා වචන සමූහයක් පමණකි.

මේ ලෝකයෙහි විවිධ සත්ව තල තිබේ. බුදුරදුන් වදාළේ සත්තාවාස හෙවත් විවිධ ස්වභාවයෙන් යුතු සත්ව තල නවයක් තිබෙන බවයි. සමහර සත්ව ලෝක අයත් වන්නේ ‘ඒකත්ත කායා’ ‘ඒකත්ත සඤ්ඤී’ යන වර්ගයටයි. එතකොට ඔවුන් සිරුරු වශයෙන් ඒකාකාරී වන අතර, මානසික වශයෙනුත් එක ම ස්වභාවයෙන් යුක්ත යි. ඒ ලෝක අයිති වන්නේ ආභස්සර බඹ ලොවට යි. ඔවුහු අප්‍රමාණ සතුටක් භුක්ති විඳිති. ඊට හේතුව ගැටීම්කාරී පරිසරයට ඉඩ තබන විවිධත්වය එහි නො තිබීමයි.

මිනිස් ලොව ඊට හාත්පසින් වෙනස් ය. මිනිසුන් අයිති වන්නේ, දුක - සැප මිශ්‍රව විඳින ‘නානාත්ත කායා’ ‘නානත්ත සඤ්ඤී’ වර්ගයටයි. මිනිසුන්ගේ සිරුරු ස්වභාවයෙන්ම වෙනස් වන අතර, ඔවුන්ගේ මානසික ස්වභාව ද විවිධත්වයෙන් යුක්ත යි. මේ නිසා ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනා ඉතා සුළු කරුණකදී පවා කණ්ඩායම් වලට බෙදෙමින් අරගල කරන්නට පෙළඹෙති.

තම අදහස් ඉටු නොවන විට, මතවාද වලට අනුන් එරෙහිවන විට ප්‍රතිවාදී චරිත ස්වභාව ඇති කර ගනිමින් ඔවුහු තම මතය ඉස්මතු කිරීම පිණිස අදහස් ඉටු කර ගැනීම පිණිස එකිනෙකාට හානි කර ගනිති. තම සිත්වල වෛරය සනිටුහන් කර ගනිති. ඉන්පසු එකිනෙකාට අභූත චෝදනා කිරීම්, නින්දා කිරීම්, අණවින, කොඩිවින කිරීම් ආදියෙන් ඔවුහු එකිනෙකා මැඬලීමට උත්සාහ කරති. බොහෝ කල් පවතින්නට හේතු වන වෛර හටගන්නේ, මෙවැනි පසුබිම් තුළිනි.

සේරිවාණිජ ජාතකයෙහි එකට සිටි මිතුරන් දෙදෙනකු වෙනස් වූ අයුරු මැනැවින් පෙනී යයි. ඒ මිතුරන් දෙදෙනාගෙන් කෙනෙක් දැහැමි මනසින් යුක්ත යි. අනෙකා පාපී ආශාවන්ගෙන් යුක්තයි. මේ මානසික විවිධත්වය නිසා ඔවුහු දෙපැත්තකට වෙන් වූහ. අර පාපී මිතුරාගේ වෙළෙඳාම අධාර්මික විය. අසරණ මිත්තණියක් රවටා, ඇයගේ මිණිබිරියට රන් බඳුනකට වළල්ලක් දීමට පොරොන්දු විය.

තමා පසුව එන බව පවසා ගිය අතර, මේ කිසිවක් නොදන්නා දැහැමි මිතුරා ද එතැනට පැමිණියේ ය. එම රන් තැටිය ඔහුට පෙන් වූ විට ඔහු අවංකවම එම තැටියේ වටිනාකම පවසා තමා සතු සියලු දේ මිත්තණියට දී රන් තැටිය රැගෙන ගියේය.

පාපී මිතුරා නැවත වංචාවෙන් රන් තැටිය ගැනීමට පැමිණිමුත් එහි රන් තැටිය නොතිබිණි. රන් තැටියට ආශාව නිසා හටගත් ද්වේශයෙන් යුතුව ඔහු මිතුරා සොයා දිව ගියේය. එහෙත් ප්‍රමාද වැඩිය. මිතුරා ගං ඉවුරෙන් එගොඩට යමින් සිටියි. මේ පවිටු පුද්ගලයා දෑතට වැලි ගෙන ගං ඉවුරෙහි දණගසා තම සිතෙහි වෛරී සංස්කාරයක් පිහිටුවා ගත්තේ ය.

මේ තුළින් සසර ගමනට අලුත් වෛරයක් ආරම්භ වී, තමන් මහත් විනාශයක් කරා රැගෙන යන බව ඔහු දැන නොසිටියේ ය. අර පවිටු මිතුරා මිය ගියේ ගඟෙන් එතෙර වන තමාගේ මිතුරාගේ ඡායාව දෙස බලමිනි. “හොඳයි! නුඹ පලයන්..... හැබැයි මේ අතෙහි මිට මොළවා ගත් වැලි කැට ගණනින් මා නුඹ පසුපස පැමිණෙනවා.

මගේ රන් තැටිය පැහැරගත් වාඩුව පිරිමසා ගන්නවා” යැයි වෛරයෙන් පැවසීය. සැබැවින්ම එය සත්‍යයක් ම විය. අනෙක් මිතුරා වූයේ වෙන කිසිවෙකු නොව අපගේ බෝසතාණෝ ය. ඉතින් ඒ බෝසතුන් ගුත්තිල නම් සංගීත ආචාර්යවරයාව ඉපද සිටි විට අර පවිටු මිතුරා මූසිල නමින් ශිෂ්‍යයකුගේ වේශයෙන් පැමිණියේ ය. තම ගුරුවරයාට දියහැකි සියලු වධ හිංසා දුන්නේ, ගුරුවරයාගේ වරදක් නිසා නොව, සසරේදී වැඩුණු ඔහුගේ වෛරය නිසාය. බෝසතාණෝ සියල්ල ඉවසාගෙන සිටියහ.

මෙලෙස බොහෝ කලක් පසුපසින් පැමිණි මෙම වෛරය බෝසතාණන් වහන්සේ බුදුවන ආත්මයෙහි පවා මුණ ගැසුණේය. දේවත්ත වෙසින් පැමිණි මොහු හානිකර ගත්තේ තමාට පමණක් නොවේ. දේවදත්ත බොහෝ දෙනෙකුට නිවන් මඟ අහිමි කළේය. ශ්‍රද්ධාවට හානි පැමිණ වූයේ ය. මෙයින් සිදුවූයේ වෛරය පිරිමසා ගැනීමකි. මෙය කෙළවර වූයේ ආනන්තර්ය පාප කර්ම රැස් කර ගැනීමෙනි.

කෙනෙක් පාරමී පුරමින් ඉවසන ගුණ පුහුණු කරමින් පැමිණෙද්දී, ඔහු පසුපසින් පැමිණ වධ දෙන්නට තරම් තවෙකෙක් පෙළඹුණේ සිතෙහි හටගත් වෛරයෙන් සැකසුණු අවාසනාවන්ත සංස්කාරයක් නිසා නොවේද? ඕනෑම කෙනකුට ප්‍රතිවාදීන් බිහිවීම ස්වභාවිකය.

අනුන්ගේ වෛරයෙන් ලැබෙන බැටකෑමට, බුදුරදුන්ට පවා සිදුවිය. එයයි සසරේ හැටි. නමුත් වෛරය ඉස්මතුවීමට ඉඩ නොදී එයින් බේරෙන්නට හැකිනම් එය කෙනකුට මහත් සැපතක් ලබා දෙයි. වෛරයට ඉඩ නොතබා ඉවසීමෙන්, සිත දියුණු කර එයින් ගැලවී සිටීමට, බුදුරදුන්ගේ උපදෙස් අපට මහත් ලෙස උපකාර වෙයි. විශේෂයෙන් කකචූපම සූත්‍රය වැනි දෙසුම් කියවීම වැදගත් ය. මහායානය නමින් අමුතු ශාසන ප්‍රභේදයක් බිහිවූයේ ද වෛර පිරිමසා ගන්නට යෑම නිසා ය. එක්තරා භික්ෂූන් පිරිසක් විනය ශික්ෂාපද සැහැල්ලුවට ගෙන සම්මත කරගත් කරුණු දහයක් මුල් කර ගැනීම නිසා දෙවන ධර්ම සංගායනාව සිදුවිය. එහිදී රහතන් වහන්සේ පිරිසක් ධර්ම විනය නොවෙනස්ව පවත්වා ගැනීමේ චේතනාවෙන් සංගායනාවක් කළහ.

නමුත් මෙය තේරුම් නොගෙන විනය සැහැල්ලුවට ගත් ඒ සඟ පිරිස, වෛර බැඳ ගත්තේ සංගායනා කළ භික්ෂූන් වහන්සේ කෙරෙහි ය. එවිට ඔවුන් කරන ලද්දේ ඒ භික්ෂූන්ගේ අවබෝධය හෙළා දැකීම පිණිස ධර්මයේ සැක උපදවන ප්‍රශ්න නගා මාර්ගඵල පිරිහෙන බවට පුළුල් මතයක් ප්‍රචාරය කිරීම යි.

ඔවුන්ගේ අදහස වූයේ තම මතයට එරෙහි වූ නිර්මල සංඝයාට එරෙහි වීම මිස, නිර්මල බුදු සසුනට ගෞරව කිරීම නොවේ. මේ තත්ත්වය කොතරම් බරපතල විදිහට වර්ධනය වූයේද යත්, තුන්වන ධර්ම සංගායනාව වනවිට භික්ෂූන් විසින් ගොඩ නගන ලද අභූත මතිමතාන්තර ඉස්මතු වී පෙනෙන්නේ ‘කථාවත්ථුපකරණය’ කියවන විට ය.

තුන්වන ධර්ම සංගායනාවෙන්ද ඔවුන්ගේ මතවලට යළි පහර වැදිණි. එවිට ඔවුන් කරන ලද්දේ ගෞතම ශාසනයේ පිළිවෙත් පුරන ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගයේ හැසිරෙන දහම් රටාව බැහැර කොට, පාරමී බෝසත් සංකල්පයක් ඉස්මතු කොට මහායානය බිහි කිරීම යි. සැබෑ දෙවි දේවතාවන් බැහැර කොට, බෝසත් සංකල්ප බිහි කිරීම යි. මේ නිසා බොහෝ පිරිසකට ගෞතම ශාසනය අහිමි විය. මෙය ද වෛරයේ ප්‍රතිඵලයක් විනා වෙන කුමක්ද?

ඉතින් ඔබ තේරුම් ගන්න ධර්මය යනු මෙය යි. ඉවසීම ධර්මය යි. කරුණාව ධර්මය යි. වෛර නොකිරීම ධර්මය යි. ද්වේෂ නොකිරීම ධර්මය යි. පලි නොගැනීම ධර්මය යි. එකට එක නො කිරීම, ධර්මය යි.

මෙත්සිත පැතිරවීම ධර්මය යි. මේවා නැති තැන උදේ සිට සවස් වනතුරු කොතරම් බණ දේශනා කළද, එතැන ඇත්තේ ප්‍රයෝජනයට නොගන්නා වචන සමූහයක් පමණකි. එනිසා වෛර සිතට ඉඩ නොදී, ඒ නිමිත්ත අමතක කොට, මෙත් සිත වඩන්නට හැකිනම් එය මහත් ලාභයකි. සතුට ලැබෙන්නේ, මෙත් සිතෙන් මිස, වෛරයෙන් නොවේ. එනිසා ධර්මය සිහි කරන තැනැත්තා, ජය පරාජය පසෙකලා මෙත් සිත වඩයි. වෛර නොකිරීම සැපතකි!

පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමි

සටහන - නයනා නිල්මිණි

බුදු සරණ අන්තර්ජාල කලාපයේ පළ වූ ලිපියකි.

2600 ශ්‍රී සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය

2010-03-13T13:23:00.011+05:30




	අප ගේ ශාස්තෘ වූ ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ උතුම් සම්බුද්ධත්වයෙන් වසර 2600 ක් සපිරෙන ඒ උතුම් ශ්‍රී සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය ලබන වසරේ වෙසක් පුන් පොහෝ දිනයට යෙදී තිබේ. පූජනීය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ පින්බර අදහසකට අනුව මේ උතුම් මොහොත සුවිශේෂී ආකාරයෙන් සැමරීමට මහමෙව්නාව භාවනා අසපු සංචිතය කටයුතු යෙදා තිබේ. එනම් මෙම ඉදිරි වසරක කාලය තුළ ගව්තම බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ නිර්මල ශ්‍රී සද්ධර්මය සඳහන් ත්‍රිපිටක පොත් වහන්සේලා සැදැහැවතුන් අතර ප්‍රචලිත කිරීමේ උතුම් කර්තව්‍යයක නිරත වීම යි.
	ඒ තුළින් අප ගේ ශාස්තෘන් වහන්සේ ගේ උතුම් පණිවිඩය රැගත් ඒ මහෝත්තම වූ ත්‍රිපිටක පොත් වහන්සේලා පරිහරණය කිරීමට අවස්ථාවක් නො ලද සැදැහැවත් බවුද්ධ ජනතාවට එම පොත් වහන්සේලා ලබාදීමට කටයුතු සළසා තිබේ. ඒ සඳහා දායකත්වය ලබා දීමට කැමති පින්වතුන් හට පින් රැස් කර ගැනීමේ උතුම් අවස්ථාවක් ද ඒ හරහා උදා කර දීමට අපි අපේක්ෂා කරමු. මේ උතුම් ධර්මදානමය පින්කම සිදුකර නීමට කැමති පින්වතුන් හට පොල්ගහවෙල මහමෙව්නාව භාවනා අසපුව මූලස්ථානය හා සම්බන්ධ වී වැඩි විස්තර ලබා ගත හැකි ය.

බුදුරැස්‌ විහිදෙන සෝමාවතිය

2010-03-07T14:11:00.008+05:30

සිරිලක එක්‌සේසත් කළ දුටුගැමුණු මහරජුන්ගේ පියාණන් වන කාවන්තිස්‌ස නිරිඳුන් විසින් අප සම්බුදුරජුන්ගේ ලලාටධාතුව නිධන් කොට සේරුවිල මංගල මහා සෑය කරවන ලද්දේය. එකල මහවැලි ගං මෝය අසබඩ වූ තැනිතලා ප්‍රදේශය සශ්‍රීක වූ ජනී ජනයාගෙන් පිරීගිය සමෘද්ධිමත් රාජධානියක්‌ විය. ඒ අවදියේ ම කැලණියේ සිව රජුගේ බෑණනුවන් වූ අභය කුමරු සමග කාවන්තිස්‌ස රජුගේ නැගණිය වන සෝමවතී දේවිය විවාහපත් වූවාය. දකුණේ ගැමුණු කුමරුගේ බලය වැඩෙමින් තිබීමත් සමගම ගිරි අබා කුමරු සෝමාවතී දේවිය එවකට සේරු නුවර රජකළ සිව රජු වෙත ගියහ. සිව රජුගෙන් මහවැලි නදිය අසබඩ ඉතා සශ්‍රීක වූ ප්‍රදේශයක්‌ ඔවුනට තෑගි වශයෙන් ලැබිණි. එම ප්‍රදේශය ලැබුණේ සෝමවතී දේවියට බැවින් ගිරිඅබා කුමරු විසින් අලුතින් ගොඩනැගූ නුවරට නම් තබන ලද්දේ සෝම නුවර වශයෙනි.

සෝමවතී දේවිය තෙරුවන් කෙරෙහි මහත් සැදැහැයෙන් යුතු බෞද්ධ මහෝපාසිකාවකි. ඕ තොමෝ සැමට යහපත පිණිස දාගැබක්‌ සහිත විහාරයක්‌ කිරීමට අදිටන් කරගත්තාය. තම ස්‌වාමියා වන ගිරිඅබා කුමරුට ද එය යෝජනා කළාය. මහත් සේ සතුටට පත් වූ කුමරුන් රහතන් වහන්සේලා හැට නමක්‌ වැඩම කොට දන් පැන් පිළිගන්වා දාගැබක්‌ සහිත වූ විහාරය සෑදීමේ අදහස ඉදිරිපත් කළේය. රහතන් වහන්සේලාගේ සම්පූර්ණ ආශිර්වාදය ලැබුqණි

එකල ලක්‌දිව සඟ පරපුර නිර්මලව පැවති අවදියකි. අරිට්‌ඨ මහරහතන් වහන්සේගේ සිසු පරපුරෙන් පැමිණි මහාදේව මහරහතන් වහන්සේගේ ශිෂ්‍යයෙකු වූ මහින්ද නම් එක්‌තරා රහත් තෙරුන් වහන්සේ නමක්‌ ළඟ සර්වඥයන් වහන්සේගේ දකුණු දළදා වහන්සේ සුරැකිව තිබිණි. මෙය දැනගත් ගිරිඅබා රජු සහ සෝමවතී බිසව අලුත් දාගැබෙහි තැන්පත් කිරීම පිණිස ධාතුන් වහන්සේ නමක්‌ ලබාදෙන මෙන් මිහිඳු තෙරුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියහ. මහත් සතුටට පත් මිහිඳු රහතන් ප්‍රධාන ඒ උතුම් සඟරුවන තමන් මෙතෙක්‌ කලක්‌ භක්‌ත්‍යාදරයෙන් සුරැකි ඒ දකුණු දළදා වහන්සේ ගිරිඅබා රජුට දුන්සේක. මහත් ප්‍රීතියට පත් රජතුමාත්, සෝමවතී බිසවත් රහතුන්ට වැඳ නමස්‌කාර කරමින් චෛත්‍ය කර්මාන්තය පටන් ගත්හ. දකුණු දළදා වහන්සේ නිදන් කොට තැන වූ එම චෛත්‍යරාජයාගේ සියලු කටයුතු සෝමවතී දේවියගේ මූලිකත්වයෙන් කළ හෙයින් සෝමවතී චෛත්‍ය යන නාමය ලැබිණි.

තත්කාලීන සෙල්ලිපිවලින් මෙම විහාරය හඳුන්වනු ලබා ඇත්තේ "මණිඅගිය" නමිනි. එහි තේරුම අනඟි මැණික යනුයි. මෙය එකල සකල විහාරාංගයන්ගෙන් පරිපූර්ණ වූ සිද්ධස්‌ථානයකි. පොහොය ගෙවල්, විහාර, සක්‌මන් මළු, භාවනා කුටි, පැන් පොකුණු, පුෂ්පාරාම, ඵලාරාමයන්ගෙන් සමලංකෘතව තිබුණි.

ක්‍රි.ව. 10 වන සියවසේ දකුණු දඹදිව උමතු සිව බැතිමත් රජවරුන්ගෙන් එල්ල වූ ආක්‍රමණයෙන් හටගත් බෞද්ධ සිද්ධස්‌ථාන සංහාරය නිසා ක්‍රමක්‍රමයෙන් මෙම ප්‍රදේශ වල් බිහිවී වනාන්තර ගත වෙන්නට විය. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් මහවැලි නදියේ ගලාබස්‌නා රටාව ද වෙනස්‌ව ගියේය. එකල මහවැලි නදියට නැගෙනහිරින් වූ සෝමවතිය දැන් පවතින්නේ මහවැලි නදියට මෙපිටිනි. එයට හේතුව නම් නදියෙහි ගලා බස්‌නා ආකාරය වෙනස්‌ වීමයි. අද චෛත්‍ය රාජයා වෙත යන මාර්ගය පවා වැටී ඇත්තේ පැරණි මහවැලි ගඟ ගැලූ ප්‍රදේශ ඔස්‌සේය.

කලක්‌ තිස්‌සේ වල්බිහිවී වනාන්තර ගත වී තිබුණු මෙම ප්‍රදේශයෙහි පිහිටි සෝමවතී දාගැබ පිළිබඳව තොරතුරු පැතිර ගියේ මෙහි ඇති හාස්‌කම් නිසාවෙනි. මෙම දාගැබෙන් බුදුරැස්‌ විහිදීමත්, අනේක වූ දිව්‍යභේරි නාදයන්ගේ රාවයන් නිකුත් වීමත් ආදී ප්‍රාතිහාර්යයන් ගැන අසන්නට ලැබී මෙම දාගැබ සොයා පළමුවෙන්ම පියවර තබන ලද්දේ සිරිමල්වත්තේ ශ්‍රී පියරතන නාහිමියන් ඇතුළු පිරිස විසින් 1947 දීය. උන්වහන්සේලා අලි, කොටි, වග වලසුන්ගෙන් ගහණ මහ වනයට පිවිස කෙමෙන් කෙමෙන් වන ගැබ තුළට පිවිසෙද්දී වනයේ අතරමං වූහ. කිසිවක්‌ කරගත නොහැකිව ත්‍රාසයට පත්ව සිටි ඒ අවස්‌ථාවෙහි ඈතින් අහසට ආලෝක ධාරාවක්‌ විහිදෙනු දැක එය ඔස්‌සේ මහාසෑය තිබුණු ප්‍රදේශය සොයාගන්නා විට රාත්‍රි 11 පමණ වී තිබිණි. ඔවුහු අපමණ බුද්ධාලම්භන ප්‍රීතියට පත්වූහ. තමන්ගේ නෙත් ඉදිරියේ දිස්‌වන්නේ හුදෙකලා ඝෝර වනයක කුඩා කඳුගැටයක්‌ මෙන් දිස්‌වෙන ගරා වැටුණු සෑයෙන් අහසට විහිදෙන බුදුරැස්‌ මාලාවන්ය. තුනුරුවන් වැඳ, පිරිත් කියා මහා සෑය ප්‍රතිංස්‌කරණයට අදිටන් කරගත් උන්වහන්සේලාට ඒ මහාසෑය ඇතුළින් හේවිසි හඬ ද ශ්‍රවණය කරන්නට ලැබුණි.

සිරිමල්වත්තේ ශ්‍රී පියරතන නාහිමියන්ගේ අනුශාසකත්වයෙන් සෝමාවතියේ චෛත්‍ය ප්‍රතිසංස්‌කරණය ආරම්භ විය. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් මහාසෑයේ පිළිසකර කටයුතු අවසන් වෙමින් තිබිණි. 1991 ජූලි මස 4 වැනි දින මහාසෑයේ කේතුපළන්දන මහෝත්සවය කළ වේලෙහි එහි පැමිණ සිටි ලක්‍ෂ සංඛ්‍යාත පිරිස මවිතයට පත්කරමින් දුටුදුටුවන්ගේ සිත් සතන් බුද්ධාලම්භන ප්‍රීතියෙන් ඔකඳ කරවමින් සෝමවතී මහාසෑයෙන් බුදුරැස්‌ විහිදෙන්නට පටන් ගත්තේය. මෙම දර්ශනය මිනිත්තු 45 ක්‌ පමණ තිබුණි.

1983 හටගත් ජූලි කලබල වලින් පසු යළිත් සෝමවතිය හුදෙකලා වන්නට විය. බෞද්ධ ජනතාවගෙන් තොරවූ මෙම ප්‍රදේශයෙහි චෛත්‍ය රාජයාට වන්දනාමාන වතාවත් කිරීම එහි වැඩසිටින භික්‍ෂූන් වහන්සේලා විසින් කරන ලද්දේ ඉතා දුෂ්කරතා මධ්‍යයේය. කොටින්ම යන්නට පාරක්‌ තොටක්‌ නොමැති, අලි, කොටි, වලසුන්ගෙන් ගහණ සෝමාවතිය වෙත ළඟාවීමට බොහෝ දුක්‌ වින්ද යුතු විය. සෝමාවතී මහා සෑය වෙනුවෙන්ම තම ජීවිතයම පූජා කළ සිරිමල්වත්තේ ශ්‍රී පියරතන නායක ස්‌වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ අපවත් වීමෙන් පසු එහි භාරකාරත්වයට පත් පහමුණේ ශ්‍රී ගුණානන්ද අනුනායක ස්‌වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ අප්‍රමාණ ශ්‍රද්ධා භක්‌තියකින් යුක්‌තව මෙම චෛත්‍යරාජයාණන් වහන්සේගේ ආරක්‍ෂාවත් අභිවෘද්ධියත් උදෙසා මුළු ජීවිතයම කැපකළ සේක. උන්වහන්සේ අපවත්වීමෙන් පසු උන්වහන්සේගේ ජ්‍යෙෂ්ඨ ශිෂ්‍ය වූ පහමුණේ ශ්‍රී සුමංගල නායක ස්‌වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ සෝමාවතී චෛත්‍යරාජයාණන් වහන්සේගේ අභිවෘද්ධියත්, ආරක්‍ෂාවත් උදෙසා මහත් ශ්‍රද්ධාවකින් කැප වී සිටින අයුරු ලක්‌වැසි සියලු භික්‍ෂූන් හට උදාර ආදර්ශයක්‌ සපයයි.

වරින් වර කොටි ත්‍රස්‌තවාදීන්ගේ ප්‍රහාරයන්ට මහාසෑය ලක්‌විය. එක්‌වතාවක්‌ මහාසෑය සාරා තිබුණි. තව වතාවක්‌ කොත ගලවා තිබිණි. සිංහල බෞදAධයන්ව ද ඝාතනය කර තිබිණි. මහාසෑය පිහිටි ප්‍රදේශයට යැම භීතියෙන් සිත් කළඹවන තරම් දරුණු දෙයක්‌ බවට ත්‍රස්‌තවාදීන් විසින් පත්කොට තිබුණි. නමුත් ඒ කිසිවකින් බුදුරැස්‌ විහිදෙන මහාසෑයට හානි කළ නොහැකි විය.

2008 වසරේ මම සෝමවතී මහා සෑය වන්දනා කරන්නට ගියෙමි. 2008 පෙබරවාරි මස ස්‌වර්ණමාලි මහාසෑය වන්දනාව බඳු වන්දනාවක්‌ කිරීමට සෝමාවතියේද හැකියාවක්‌ ඇත්නම් කෙතරම් අගේදැයි අපට සිතුණි. මහා සෑය වන්දනා කොට මල් පුදා, දම්සක්‌ පැවතුම් සූත්‍රය සඡ්Cධායනා කොට දෙවියන්ට පින් දී අප විසින් ප්‍රාර්ථනා කරන ලද්දේ සිරිලක වනසන බියකරු ත්‍රස්‌තවාදය ඉක්‌මනින් නිමාවක්‌ දකින්නට අවස්‌ථාවක්‌ අපට සලස්‌වාදෙන ලෙසයි. ත්‍රස්‌තවාදී භීෂණය දුරු වූ විට සෝමාවතී මහාසෑ වන්දනාවක්‌ කරන බවට චෛත්‍ය රාජයාණන් වහන්සේට වන්දනා කොට ප්‍රාර්ථනා කළෙමි. තිස්‌වසරක්‌ පුරාවට පැවති බිහිසුණු ජාතිවාදි ත්‍රස්‌තවාදය අවසන් වූයේ ලක්‌වාසීන්ගේ වාසනාවටය.

මහාසෑ වන්දනාව පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීමට අප ගොස්‌ දවල් දෙකට පමණ පහමුණේ ශ්‍රී සුමංගල ස්‌වාමීන් වහන්සේත් සමග මහා සෑ වන්දනා කොට පිරිත් කියා මෙම වෙසක්‌ මාසයේ 8 වැනි සෙනසුරාදා සෝමාවතී මහා සෑ වන්දනාවක්‌ සංවිධානය කිරීමට ආශිර්වාද ලබාගන්නා වේලෙහි අප සියලු දෙනා මවිතයට පත් කරමින් මහා සෑයෙන් රැස්‌ විහිදෙන්නට විය.

අතීතයේ ශ්‍රී විභූතිය සිහිකරමින් ශෛලමය ආසනයක්‌ මත තැන්පත් කෙරුණු අඩි නවයක්‌ උසැති ශෛලමය බුද්ධ ප්‍රතිමා වහන්සේ නමක්‌ එදිනට පූජා කෙරෙනු ඇත. මහාසෑයට නිරතුරුව සුවඳ දීම පිණිස පිච්චමල් පඳුරු පනහකින් සමන්විත සුවිශාල මල් පෝච්චි පනහක්‌ මහා සෑය වටා පිදෙනු ඇත.

දැනට සෝමාවතිය වනාහි අති දුෂ්කර වූ ප්‍රදේශයකි. එහි පානීය ජලය මෙන්ම සනීපාරක්‍ෂක සේවාවන්ද, නවාතැන් පහසුකම්ද, ආහාරපාන ආදිය සොයාගැනීම ද නොහැකිය. ඒනිසා සෝමාවතී වන්දනාවට පැමිණෙන සැදැහැවතුන් උදෙසා සිසිල් ජලය, ආහාර පාන ආදියෙන් දන්සල් පවත්වා පින් කිරීමට කැමැති පින්වත්හු ඒ සඳහා සිත යොදත්වාෘ පින්වත් ජනාධිපතිතුමාගේ සහභාගිත්වයෙන් සහ සහයෝගයෙන් කෙරෙන මෙම උතුම් වන්දනාව ගෞතම බුදුරජුන්ගේ ධාතූන් වහන්සේලාගේ අනුහස්‌ පැතිරූ සිරිලක පුරා සෙත ශාන්තිය, සෞභාග්‍යය හා සාමය පැතිරීමට හේතුවේවාෘ

මුනිඳු ගෞතම අප තිලෝගුරු - බුදුරැසින් ලොව දසත විහිදූ

සුමුදු බුදුවදනින් සදා සෙත - ලොවට සිරි සැප සතුට සෑදූ

පුබුදුවන මුනි ගුණය කැටිකොට - උතුම් සෝමාවතිය සෑදූ

දකුණු දළදා සමිඳු වඳිනෙමු - දෑත නළලේ තබා සාදූ

(සෝමාවතී මහ සෑ වන්දනාව පිළිබඳ තොරතුරු සඳහා - 0112 413025)

කිරිබත්ගොඩ

ඤාණානන්ද ස්‌වාමීන් වහන්සේ

දිවයින පුවත් ප‍තේ පළ වූ ලිපියකි.

වන්දේ වන්දේ භගවන්තං..

2010-03-02T09:44:00.006+05:30

නමෝ තස්ස භගවතෝ අරහතෝ සම්මා සම්බුද්ධස්ස

01. වන්දේ අරහං භගවන්තං
02. වන්දේ සම්බුද්ධමුත්තමං
03. වන්දේ විජ්ජාචරණවීරං
04. වන්දේ සුගතනායකං
05. වන්දේ ලෝකවිදුං නාථං
06. වන්දේ අනුත්තරං මුනිං
07. වන්දේ මග්ගදස්සාවිං
08. වන්දේ සාරථිනායකං
09. වන්දේ දේවමනුස්සානං
10. වන්දේ බුද්ධමහාමුනිං
11. වන්දේ විජිතසංගාමං
12. වන්දේ සුගතසාරථිං
13. වන්දේ පාරගතං බුද්ධං
14. වන්දේ තථාගතං වරං
15. වන්දේ ලෝකන්තදස්සාවිං
16. වන්දේ සරණමුත්තමං
17. වන්දේ ඉන්ද්‍රියසම්පන්නං
18. වන්දේ නිබ්බුතං සිවං
19. වන්දේ නරාසභං බුද්ධං
20. වන්දේ සම්බුද්ධනායකං
21. වන්දේ පුරින්දදං සෙට්ඨං
22. වන්දේ සක්‍යමුනිං වරං
23. වන්දේ ධම්මධජංකේතුං
24. වන්දේ අමතදායකං
25. වන්දේ සංගාතිගං සෙට්ඨං
26. වන්දේ තිණ්ණසාගරං
27. වන්දේ විසාරදං ඛේමං
28. වන්දේ වේදගුං මුනිං
29. වන්දේ සමණපුණ්ඩරීකං
30. වන්දේ කේවලිං මුනිං
31. වන්දේ අභිනීලනෙත්තං
32. වන්දේ ලෝකපූජිතං
33. වන්දේ අප්පටිමං අතුලං
34. වන්දේ අප්පටිපුග්ගලං
35. වන්දේ අනාසවං බුද්ධං
36. වන්දේ සත්තමංඉසිං
37. වන්දේ ගෝතමං බුද්ධං
38. වන්දේ ධම්මපවත්තකං
39. වන්දේ සබ්බඤ්ඤුුතං ඤාණං
40. වන්දේ ලෝකවිනායකං
41. වන්දේ අනාවරණ දස්සිං
42. වන්දේ සමන්තභද්දකං
43. වන්දේ අච්ඡුරියඤාණං
44. වන්දේ ගුණාකරං මුනිං
45. වන්දේ මග්ගවිදුං බුද්ධං
46. වන්දේ මග්ගකෝවිදං
47. වන්දේ නිබ්බාණමක්ඛාතං
48. වන්දේ සුගතමුත්තමං
49. වන්දේ මහාපුරිසවීරං
50. වන්දේ අකුතෝභයං මුනිං
51. වන්දේ අභිවිජයලෝකං
52. වන්දේ ගෝතම මහා මුනිං
53. වන්දේ අනුත්තරං සීහං
54. වන්දේ සච්චනාමකං
55. වන්දේ නිපුණත්ථදස්සිං
56. වන්දේ තථාගතං මුනිං
57. වන්දේ තිලෝකසරණං
58. වන්දේ සුරියතමෝනුදං
59. වන්දේ විමුත්තිසම්පන්නං
60. වන්දේ අභයදායකං
61. වන්දේ තිභුවනවිජිතං
62. වන්දේ පරමසුන්දරං
63. වන්දේ මහාපුරිසවරං
64. වන්දේ ලෝකපූජිතං
65. වන්දේ නිබ්බාණදස්සාවිං
66. වන්දේ නිබ්බාණදායකං
67. වන්දේ නිබ්බාණමචලං
68. වන්දේ නිබ්බාණමහාමුනිං
69. වන්දේ තාරපතිං බුද්ධං
70. වන්දේ ආදිච්චබන්ධුනං
71. වන්දේ සක්‍යවිභූසනං
72. වන්දේ පරමපූජිතං
73. වන්දේ තණ්හක්ඛයං වීරං
74. වන්දේ මෝහපදාලිතං
75. වන්දේ ලෝකේකනෙත්තං
76. වන්දේ සුගත මහාමුනිං
77. වන්දේ පාරගතං වේදං
78. වන්දේ එ්ක චක්ඛුමං
79. වන්දේ සීතලහදයං
80. වන්දේ බ‍්‍රහ්මසාරථිං
81. වන්දේ සමාධිසම්පන්නං
82. වන්දේ කල්‍යාණමුත්තමං
83. වන්දේ පඤ්ඤාබලප්පත්තං
84. වන්දේ ඣාන නිස්සයං
85. වන්දේ දසබලං වීරං
86. වන්දේ විසාරදං වරං
87. වන්දේ වන්තකසාවන්තං
88. වන්දේ සද්ධම්මදායකං
89. වන්දේ සුගතං මහාපඤ්ඤං
90. වන්දේ අංගීරසං මුනිං
91. වන්දේ ආරද්ධවිරියං
92. වන්දේ ගෝතම මහාමුනිං
93. වන්දේ අසමසමං බුද්ධං
94. වන්දේ දිපදානමුත්තමං
95. වන්දේ තිභුවනාලෝකං
96. වන්දේ අසමමහාමුනිං
97. වන්දේ අතිතුලං බ‍්‍රහ්මං
98. වන්දේ කණ්හපමද්දනං
99. වන්දේ පරිපුණ්ණ කායං
100. වන්දේ චාරුදස්සනං
101. වන්දේ මහාධම්මරාජං
102. වන්දේ රුචිරදස්සනං
103. වන්දේ සුදුල්ලභං බුද්ධං
104. වන්දේ මාරාභිභුං මුනිං
105. වන්දේ බුද්ධං භගවන්තං
106. වන්දේ සුගතං භගවන්තං
107. වන්දේ අරහං භගවන්තං
108. වන්දේ වන්දේ භගවන්තං

සාධු! සාධු!! සාධු!!!

"යසෝදරා" කාව්‍ය සංග්‍රහය..

2010-03-02T09:41:00.005+05:30

පෑව සෙනේ ලොව - සිහින කුමාරිය - ඔබ මිස වෙන නැති යසෝදරා

01. පෙර සසරේ සිට - පෙමට පුදා සිත - ආවා ඔබ මෙහි යසෝදරා... යසෝදරා...

පෙරුම් පුරන බුදු - බවට ලෝල බැඳි - හිමි තනි නොකළේ යසෝදරා... යසෝදරා...

සෙවැණැල්ලක් සේ - ආවා පසුපස - හඬා වැටෙන සිත යසෝදරා... යසෝදරා...

දෙසිතක් නොමැතිව - හිමිට ආල වැඩු - පිවිතුරු සෙනෙහස යසෝදරා... යසෝදරා...

02. සඳකිඳුරා සිටි - හිමගිරි අරණේ - සඳකිඳුරිය ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

මාල පැළඳ හිස - වස්දඬු රාවෙන් - ගීත ගැයූ ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

බඹදත් රජු එහි - කිඳුරු මරණ විට - දැන සිටියේ නෑ යසෝදරා... යසෝදරා...

ආදර කිඳුරා - වැටී සිටිනු දුටු - හඬා වැටුණු ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

03. පණ ඉල්ලාගෙන - කිඳුරුගෙ මළකඳ - වැළඳ සිටියෙ ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

වැළපෙද්දී එහි - හිමගිරි දෙදරා - මල් බිම වැටුණා යසෝදරා... යසෝදරා...

දෙව්ලොව දෙවියෝ - ඔබෙ සෙනෙහස දැක - දුන්නා දිව ඔසු යසෝදරා... යසෝදරා...

අසරණ හිමි හට - යළි පණ දෙන්නට - හැඬුවා අසරණ යසෝදරා... යසෝදරා...

04. සොඳුරියෙ මම බුදු - බවට කැමති වෙමි - යන හිමි වදනට යසෝදරා... යසෝදරා...

බාධාවක් නැති - ආසිරි මල් ගෙන - හිමි පිදුවා ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

තම හිමිසඳු හට - පෙරුම් පුරන්නට - දිවි පිදුවා ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

හැම දුක් විඳ විඳ - ඝෝර සසරෙ වැද - පසුපස ආවා යසෝදරා... යසෝදරා...

05. මුව දෙන වී ඔබ - දරු කුසෙහි දරාගෙන - දිවි පුදනා විට යසෝදරා... යසෝදරා...

බෝසත් මුව රජ - හනික පෙරට වැද - ඔබ රැුකගත්තේ යසෝදරා... යසෝදරා...

වක් වී ගලනා - දිය කඳ විලසින් - වරදෙ බැඳෙන ලොව යසෝදරා... යසෝදරා...

හිමි හට රහසේ - වරදේ නොබැඳුණ - අසිරිය ඔබමයි යසෝදරා... යසෝදරා...

06. චපල සිතින් ලොව - වසන කතුන් මැද - අචපල සිත ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

හිමි හට රහසේ - පෙම් බඳිනා ලොව - රහසක් නැති ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

සොඳුරු හදට බැඳි - පෙමට ආල වැඩු - නපුරු වචන නැති යසෝදරා... යසෝදරා...

නෙතු සඟලින් ඔබ - තම හිමි මිස වෙන - කිසිවෙකු නොම දුටු යසෝදරා... යසෝදරා...

07. හංස කුලේ ඔබ - මානස විල මැද - පෙමින් බැඳුණු විට යසෝදරා... යසෝදරා...

අප මහ බෝසත් - රාජ හංසයා - අල්ලාගත් විට යසෝදරා... යසෝදරා...

අහසට නැගුණා - සියලූ හංසයෝ - ඔබ එහි රැුඳුණා යසෝදරා... යසෝදරා...

සෙනෙහසකට දිවි - පුදා සියලූ කල - ඔබ ළඟ සිටියා යසෝදරා... යසෝදරා...

08. ඇත් රජෙකුව අප - බෝසත් හිමිසඳ - හිමගිරි අරණේ යසෝදරා... යසෝදරා...

දළ දෙක දන් දී - මිය යන විට දුකසේ - ඇතින්න වී ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

තම හිමි ළමැදේ - තබමින් සොඬවැල - හඬා වැටුණු ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

පුරන පෙරුම් කඳ - ආදර හිමිසඳ - වෙනුවෙන් දිවි දුන් යසෝදරා... යසෝදරා...

09. ලෙහෙන කුලේ ඔබ - දෙදෙන උපන් සඳ - දරු සිඟිති ඇතිව සිටි යසෝදරා... යසෝදරා...

බෝසත් ලෙහෙනා - බලා සිටිද්දී - දියේ වැටුණු ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

ගිලෙනා විට ඔබ - සැඩ රළ පහරේ - ලෙහෙනා හැඬුවා යසෝදරා... යසෝදරා...

වළිගය තෙමමින් - සැඩ පහර සිඳින හිමි - ඔබ දුටුවේ නෑ යසෝදරා... යසෝදරා...

10. සසරෙන් එතෙරට - වඩින හිමිට ඔබෙ - සෙනෙහස වැඩුවා යසෝදරා... යසෝදරා...

සිල් සුරකින විට - ඔබගේ හිමිසඳ - සීලය නොබිඳින යසෝදරා... යසෝදරා...

වනගත වී හිමි - බවුන් වඩන විට - උවටැන් කරනා යසෝදරා... යසෝදරා...

දුක් විඳිමින් මේ - ඝෝර සසරෙ හිමි - තනි කෙරුවේ නැති යසෝදරා... යසෝදරා...

11. මන්ද්‍රි බිසව වී - වෙසතුරු සිරිතේ - හිමි පසු පස ආ යසෝදරා... යසෝදරා...

ජාලිය ක‍්‍රිෂ්ණා - දන් දුන් වග දැන - සෙනෙහස රැුකගත් යසෝදරා... යසෝදරා...

දන් දෙන විට ඔබ - දුගී බමුණු හට - හිමිට ආල වැඩු යසෝදරා... යසෝදරා...

තම හිමිසඳුගේ - පුරන පෙරුම් මඟ - තනියට සිටි ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

12. තම දිවි දකිනා - එකම ඇසක් සේ - හිමිසඳු රැුකගත් යසෝදරා... යසෝදරා...

පණ නළ රකිනා - හදමඬලක් සේ - හිමි තනියට සිටි යසෝදරා... යසෝදරා...

හැම දුක විඳිනා - සුසුම් පොදක් සේ - දැවටී සිටි ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

සයුරට වදිනා - නෞකාවක් සේ - එතෙර බලා ගිය යසෝදරා... යසෝදරා...

13. සිදුහත් කුමරුන් - අතිනත ගත් දා - සොඳුරු සිහින මැවු යසෝදරා... යසෝදරා...

සිඟිති පුතෙකු මව් - කුසින් දරා ගෙන - සෙනෙහස වැඩුවා යසෝදරා... යසෝදරා...

බෝසත් හිමි හට - පෙරුම් පුරා ආ - ප‍්‍රිය බිරිඳයි ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

ගෙවනා සසරේ - අවසන් භවයට - ආ වග නොදුටුව යසෝදරා... යසෝදරා...

15. රාහුල පුතු ඔබ - තුරුලේ රඳවා - සැතපී සිටි විට යසෝදරා... යසෝදරා...

තම හිමිසඳ දොර - කවුළුව අසලින් - ඔබ දකිනා විට යසෝදරා... යසෝදරා...

සිහිනෙන් වත් හිමි - යන බව නුදුටුවෙ - කිසි වරදක් නැති යසෝදරා... යසෝදරා...

ඇයි ද කියන් මට - යසෝදරාවෙනි - අවදි නොවුනෙ ඇයි යසෝදරා... යසෝදරා...

16. හිමිදිරියේ ඔබ - සිඟිති දරු ද ගෙන - හිමිසඳ සෙව්වා යසෝදරා... යසෝදරා...

මෙතුවක් කල් ගිය - සසර පුරා ආ - කොහිද ගියේ හිමි යසෝදරා... යසෝදරා...

පෙරුම් පුරාගෙන - ආ භව ගමනේ - එකට ම ගිය ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

සිහිසන් නැති වී - හඬා වැටුණු ඔබ - තනිවුණා ද දැන් යසෝදරා... යසෝදරා...

17. වැළපෙන විට ඔබ - පෙම තුරුළට ගෙන - හිමිසඳ නොමැතිව යසෝදරා... යසෝදරා...

සිහින ලොවක ඇති - සිතුවම් විලසට - බොඳ වුණා ද ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

සිඟිති රහල් පුතු - දකිනා විට ඔබ - කුමක්ද සිතුණේ යසෝදරා... යසෝදරා...

සකල සතට නිති - සෙත සළසන්නට - ගිය වග නොදැනුණි යසෝදරා... යසෝදරා...

18. වනයේ වල් වැද - තාපස වෙස් ගෙන - බවුන් වඩයි හිමි යසෝදරා... යසෝදරා...

සළු පිළි අබරණ - ඉවත දැමූ ඔබ - කහවත් හැන්ඳා යසෝදරා... යසෝදරා...

එක වේලක් හිමි - වළඳන බව දැන - එක් වේලක් ගත් යසෝදරා... යසෝදරා...

රුක් සෙවණේ හිමි - සැතැපුණු බව දැන - බිම සැතැපී සිටි යසෝදරා... යසෝදරා...

19. පෑව සෙනේ ලොව - සිහින කුමාරිය - ඔබ මිස වෙන නැති යසෝදරා... යසෝදරා...

?ක දවාලක - හිමි නොමැතිව සිටි - සෙවණැල්ලයි ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

නේක දරා දුක - සෝක සිතින් ගෙන - ආල වැඩූ ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

ආදරයේ රන් - පුදසුන අභියස - පුදන කිරුළ ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

20. සත් වසරක් තෙර - නොපෙනෙන අහසේ - ඈත බලා සිටි යසෝදරා... යසෝදරා...

හිමිසඳ යළි එහි - වඩිනා විට ඔබ - ඇයි දෝ නාවේ යසෝදරා... යසෝදරා...

වාවාගන්නට - බැරි තරමේ දුක - තිබුණ නිසාවෙද යසෝදරා... යසෝදරා...

භවයෙන් භවයට - සෙනෙහේ කඳුළු මැද - තෙමී ගියාවෙද යසෝදරා... යසෝදරා...

21. දොර කවුළුව අසළින් - ආයෙත් සැරයක් - නම ඇසෙනා විට යසෝදරා... යසෝදරා...

සත් වසර පුරාවට - නෑසුන එ් හඬ - යළි ඇසෙනා විට යසෝදරා... යසෝදරා...

දෑස විවර කොට - අවදිව සැණෙකින් - බැලූවේ කොහොමද යසෝදරා... යසෝදරා...

හිමිසඳුගේ සිරි - පතුල් වැළඳ ගෙන - වැඳ වැටුණා ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

22. රාහුල පුතු හට - දායාද ගෙනෙන්නට - පිය හිමි වෙත යැවු යසෝදරා... යසෝදරා...

ශ‍්‍රමණ පුතෙකු වී - එහි නැවතුණ විට - ආයෙත් හැඬුව ද යසෝදරා... යසෝදරා...

සත් වසර පුරාවට - නොලැබුණු සෙනෙහස - දුන් රාහුල පුතු යසෝදරා... යසෝදරා...

වෙන් වී යනවිට - සසරේ තිබෙනා - දුක දුටුවද ඔබ යසෝදරා... යසෝදරා...

23. තම හිමිසඳ වැඩි - නිවනට යන මග - යන්නට සිතුණ ද යසෝදරා... යසෝදරා...

කිඹුල්වතේ සිට - සුළුමව් සමඟින් - පැවිදි වෙසින් ගිය යසෝදරා... යසෝදරා...

පා ගමනින් එ් - විසල් පුරට ඔබ - යන විට වෙහෙසී යසෝදරා... යසෝදරා...

සියුමැලි පා යුග - පුපුරා ගිය විට - හැඬුවෙ නැත්තෙ ඇයි යසෝදරා... යසෝදරා...

24. භික්ෂුණියන් වෙන්නට - අවසර ඉල්ලා - නොලැබී ගිය විට යසෝදරා... යසෝදරා...

වෙහෙරේ දොරටුව - අසලට විත් ඔබ - ආයෙත් හැඬුවා යසෝදරා... යසෝදරා...

තවදුරටත් මේ - සසරේ එක් වී - යන්නට බැරි වග යසෝදරා... යසෝදරා...

තේරුණ විට ඔබ - හෙලූ සුසුම් කඳ - සුළඟට ඇදුණා යසෝදරා... යසෝදරා...

25. ළබැඳි සෙනෙහෙ මත - වැඩුණු ආල සිත - පිනට ම යොමු කළ යසෝදරා... යසෝදරා...

එක් වෙන දේ හැම - වෙන් වී යන වග - තේරුම් ගිය විට යසෝදරා... යසෝදරා...

අසනා විට එ් - සම්බුදු බණ පද - භවයෙන් මිදුණා යසෝදරා... යසෝදරා...

කඳුලින් පිරි මේ - සසරෙන් එතෙරට - වැඩියේ පින් ඇති යසෝදරා... යසෝදරා...

26. ආදරයේ රන් - කිරුළ දරාගෙන - පෙරුම් පුරා ආ යසෝදරා... යසෝදරා...

හිමිසඳ බුදු වී - දහම් දෙසන විට - කඳුළු පිස දැමූ යසෝදරා... යසෝදරා...

දරා කසා වත - භික්ෂුණියක ලෙස - නිවන් මගේ වැඩි යසෝදරා... යසෝදරා...

ආදරයෙන් අපි - වඳිනෙමු සැමදා - ඔබ ම යි අපගේ යසෝදරා... යසෝදරා...

ත්‍රිපිටක පරිවර්තන

2010-02-18T20:08:00.005+05:30

මහමෙව්නාව සදහම් ප්‍රකාශන මගින් ප්‍රකාශයට පත් කොට ඇති ත්‍රිපිටක පොත් වහන්සේලා.

මෙම සදහම් ග්‍රන්ථ සියලුම මහමෙව්නාව භාවනා අසපු ශාඛාවන් හි දී ලබා ගත හැකි වන අතර විශේෂයෙන් විදෙස් රටවල වාසය කරන ඔබට මාළඹේ පිට්ටුගල, මහමෙව්නාව අමාවතුර භාවනා අසපුවට දැනුම් දීමෙන් ගෙන්වාගත හැකි ය.

1. දීඝ නිකාය 1

2. මජ්ඣිම නිකාය 1

3. මජ්ඣිම නිකාය 2

4. මජ්ඣිම නිකාය 3

5. සංයුත්ත නිකාය 1

6. සංයුත්ත නිකාය 2

7. සංයුත්ත නිකාය 3

8. සංයුත්ත නිකාය 4

9. අංගුත්තර නිකාය 1

10. ඛුද්දක නිකාය 1

11. ඛුද්දක නිකාය 2 (විමානවත්ථු - ප්‍රේත වත්ථු)

ඔබ ස්වාධීන වීමට කැමැති ද?

2010-02-18T17:45:00.001+05:30

අප අපගේ ක්‍රියා පිළිබඳ අවධානයෙන් කිළිටි ක්‍රියාවලින් මිදී ගත කරනවා නම් මේ පසුතැවිල්ල, කනගාටුව අපේ ජීවිතවලට එන්නේ නැහැ. කිළිටි බවින් තොරවීම ම යි ජීවිතයක අභිමානය. මේ අභිමානය පිළිබඳ අදහස් කුඩා කල පටන් ම දරුවන් තුළ වර්ධනය කළ යුතු යි. මෙතැන දී තමයි ධර්මයේ වැදගත් බව ඉස්මතු වන්නේ. මේ සඳහා මවුපියන්ට හොඳ අවබෝධයක් තිබෙන්නට ඕනෑ. ධර්මය ගැන මුල් ම පැහැදීම තිබීම අවශ්‍ය වන්නේ මවුපියන් අතර යි.

වත්මන් සමාජයේ දරුවන් ඉතා අඩු වයසින් ම ස්වාධීන වීමට ගන්නා උත්සාහයක් අද වන විට දක්නට ලැබෙනවා. මීට විවිධ හේතු තිබෙන්නට පුළුවන්. බටහිර රටවල දරුවන් ඉතා අඩු වයසින් ම සිය ජීවිතය පිළිබඳ ස්වාධීන තීරණ ගැනීමට පෙළඹී සිටින බව පෙනෙන්නට තිබෙනවා.

අප සමාජයේ කුඩා දරුවන් පවා දැන් පෙම්වතුන් හෝ පෙම්වතියන් ලෙස හැසිරෙන්නට පටන් අරන්. මා ඔබට කියන්නම් මෑතක දී සිදු වූ අපූරු සිදුවීමක් ගැන. මේ සිද්ධියට සම්බන්ධ වූ දියණියගේ වයස අවුරුදු දහතුන යි. ඈ පාසලේ හත්වැනි වසරේ දරුවෙක්. ඈ වැලන්ටයින් දිනයේ දී පේ‍්‍රමවන්තයකුට ලිපියක් ලිව්වා. මුද්දකුත් සොයා ගත්තා. පෙම්වතා ගේ වයස අවුරුදු දාහතරයි. ඉතින් මේ දුව මේ මුද්ද අර පෙම් ලිපියේ දවටලා විසිතුරු විදියට සරසලා පෙම්වතාට දුන්නා. මේ දෙන්නාට ම රක්ෂණ මාර්ගයක් නැහැ. කුඩා ළමයි. හරි ම බොළඳ හැඟීම් සමුදායක් තමයි මේ ක්‍රියාත්මක වන්නේ. හැබැයි මෙහෙම කාලය ගත වෙද්දී අර දූට අවුරුදු පහළොව විතර වන විට මේ සම්බන්ධයේ ඇති අරුත් සුන් බව ඈට වැටහෙන්නට පටන් ගත්තා. ඈ පෙම්වතාට කරුණු පැහැදිලි කරන්නට වුණා. ‘අපි තවමත් ඉගෙන ගන්න වයසේ. අපි දැන් කළයුතු අධ්‍යාපන කටයුතු කර ගැනීමයි’. ආදී වශයෙන් ඈ කරුණු ඉදිරිපත් කළා. ඒත් මේ පුතා තීරණය කළා තවදුරටත් තමා ජීවත් වීමෙන් පලක් නැතැ යි කියා. මේ විදියට ඔහු තීරණයකට ආවා සිය දිවි නසා ගැනීමට. ඒ වෙනකොට ඔහු ගේ වයස දාහතක් විතර ඇති.

දැන් ඔහු වහ බෝතලයකුත් සපයාගෙන බොන්නයි සූදානම. මේ වෙනකොට ඔහු ගේ අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණයෙන් ම කඩාකප්පල් වෙලා ඉවරයි. ඊට මුළුමනින් ම හේතු වුණේ මේ පේ‍්‍රම සම්බන්ධ යි. ඔහු ඇත්තට ම ජීවිතේ වරද්දා ගත්තා. හැබැයි හොඳ වෙලාවට ජීවිතය හානි කර ගැනීම ඥාතියකු නිසා මඟ හැරුණා. අප අවසාන වශයෙන් ඒ දරුවා පුනරුත්ථාපනය කළා.

දැන් වෙලා තියෙන්නේ අවුරුදු දොළහ, දහතුන වෙද්දී තමන්ට ‍ෙපම්වතකු හෝ පෙම්වතියක අවශ්‍යයි කියා මතයක් දරුවන් අතරට ගිහින්. මෙය මහ පුදුමාකාර අදහසක්. තමන්ට පේ‍්‍රමවන්තියෙක් නැතිනම් එය අසම්පූර්ණ අංගවිකල ජීවිතයක් ය වැනි ආකල්පයක් මේ කුඩා දරුවන් අතර ප්‍රචලිත කරවලා.

ඇත්තට ම මේ කාලය තමා මේ දරුවන් යහපත් පුරවැසියන් ලෙස සකස් වීමට සුදුසු කාලය. දැන් අපි බලමු එවන් යහපත් ජීවිතයකට අවශ්‍ය වැදගත් කරුණු ගැන. අධ්‍යාපනය, ඉන්ද්‍රිය දමනය, සිල්වත් බව, සංවර බව, දුරදිග කල්පනා කිරීමේ හැකියාව වැනි වැදගත් කරුණු ජීවිතයක කුඩා අවදියේ දී ම ලැබුණොත් ඒ ජීවිතය උදාර බවට පත්වෙනවා. මේ සියලු අංග වර්ධනය කරගත යුතු කාලය පේ‍්‍රම බන්ධනයකින් වැසී ගිය විට ජීවිතයම අවුලක්.

සිය දරුවන් ගේ ජීවිතවලට ධර්මය ලබාදීමට සෑම මවුපියන්ම උත්සුක විය යුතු යි. ඇත්තට ම මේ කාරණාව ගැන දැන් සමාජයේ තැකීමක් නැහැ. දරුවන්ට අධ්‍යාපනය ලබාදීම භාෂා ඤාණය ලබාදීම වැනි කාරණා මෙන් ම නිසි වයස එළැඹි විට ඔවුන්ට රැකියා සපයා දීම, විවාපත් කරදීම වැනි කරුණු කෙරෙහි ම පමණයි මවුපියන් ගේ අවධානය යොමු වී තිබෙන්නේ. මේ සියලු කාරණා ගැන වෙහෙසෙන අතර මවුපියන් දරුවන් ගේ ජීවිතාභිවෘද්ධියට අදාළ ම කාරණාව අතපසු කර දමනවා. මෙහි භයානක ප්‍රතිපල දැනටමත් අපට පැහැදිලි ව පෙනෙන්නට තිබෙනවා නො වේ ද?

මම හොඳට ම දන්න කාරණාවක් කියන්නම්. දැන් බටහිර රටවල තත්ත්වය මොන වගේ ද කියලා බලන්න. ඒ රටවල ධර්මය නැහැ. දරුවන් ගේ ජීවිතවලට ධර්මයේ පිහිටක් ලැබෙන්නට පරිසරයක් නැහැ. ඒ දරුවන් කුඩා වියේ පටන් ම වැඩිහිටියන් මෙන් ජීවිත ගත කරන්නට යොමු වෙලා.

කැනඩාවේ සිද්ධියක් මම කියන්නම්. එහි තිබෙනවා අසාර්ථක වූ ජීවිත ගොඩනැංවීමේ පාසල්. මේවා පුනරුත්ථාපන මධ්‍යස්ථාන වගේ. මේ වගේ පාසල්වල ඉන්න දරුවන්ගේ වයස අවුරුදු දහතුන දාහතර වගේ අය යි. මෙවැනි දරුවන් තමන් ගේ දරුවන්වත් වඩාගෙන පන්ති එනවා. ඒ කියන්නේ පාසලේ හත්වැනි, අටවැනි ශ්‍රේණිවල දරුවන්. මේ රටවල දරුවන් බොහෝ විට වයස අවුරුදු දහතුනින් පමණ නිවෙසේවලින් පිටවුණා ම ඉන්පසු ඒ අයට මවුපියන් ගේ් බලපෑමක් නැහැ. බොහෝ දරුවන් මේ විදියට සිය නිවෙස්වලින් පිටවුණා ම ආයෙමත් යෑමක් සිදුවන්නේ නැහැ. මිත්‍රයන් ගේ ගෙවල්වල එහෙම නැවතිලා ඉන්නවා. ඒ අයට අවශ්‍ය ජීවිත ගත කරනවා. ගෙදරින් පිටවුණාම පසු මවුපියන් යළි ඒ දරුවා පිළිගන්නෙත් නැහැ. මේ වයසේ දී මේ දරුවන් තම ජීවිකාව උපයා ගත යුතුයි. නො එසේ නම් රැකියාවක් සොයා ගත යුතුයි. මේ අය ඉගෙන ගන්න අතරතුර රැකියාවකුත් කරනවා. මේ වයස වෙද්දී මේ සමහර දරුවන්ට දරුවන් දෙන්නකු ම ලැබිලා. මේ බාල වයසේ දී කුලියට කාමරයක් අරගෙන ඒ කුලී මුදලුත් ගෙවාගෙන, පාසල් යන අතරවාරයේ අමතර රැකියාවකුත් කරමින්, දරුවන් දෙදෙනකුත් රක්ෂා කළ යුතුයි. ඇතැම විට මවුපියන් තරයේ අදහාගෙන සිටිනවා, වයස අවුරුදු පහළොවෙන් පසු දරුවන් වෙන් ව ජීවත්විය යුතුයි කියා. ඉන්පසු දරුවන් ගැන මවුපියන් ගේ වගකීමක් නැහැ. අවුරුදු පහළොවෙන් පසු දරුවා නිදහස්. මවුපිය බැඳීම් නැහැ. එවැනි දරුවකුට ඒ වයස වන විට පෙම්වතකු හෝ පෙම්වතියක සිටිය යුතු ම යි කියා ඒ සමාජය සලකනවා. එහෙම පේ‍්‍රමවන්තයෙක් නැතිනම් මවුපියන් දරුවා මනෝ වෛද්‍යවරයෙකු වෙත රැගෙන යනවා. පේ‍්‍රමවන්තයකු හෝ පේ‍්‍රමවන්තියක නොමැති වීම රෝගයක් කියා යි ඒ සමාජය කල්පනා කරන්නේ.

මේ තත්ත්වයට පත් වූ සමාජයක් මොන තරම් භයානක ද? මෙවැනි සමාජයක නායකත්වයට සුදුසු ලක්ෂණ මතු වේ යැයි සිතන්නේ කොහොම ද? මේ නිසා අප විසින් අවධාරණයෙන් ම වටහා ගත යුතු යමක් තිබෙනවා. එනම් බාල වයසේ සිට ම දරුවන් තුළ සිල්වත් ජීවිතයක් ගත කිරීමේ ඇති වටිනාකම පිළිබඳ අදහස් ස්ථාපිත කළ යුතු යි යන්න යි. වාගේ ම මේ වයස්වල දරුවන් ආගමික කටයුතුවලට සම්බන්ධ කරවා ගැනීම ඉතා වැදගත්. එවැනි දරුවන් හරි ම චරිතවත්.

මනුෂ්‍යයා කිලිටි වන්නේ මනුෂ්‍යයා ගේ ම ක්‍රියා නිසා. මනුෂ්‍යයා පිරිසුදු වන්නේත්, මනුෂ්‍යයාගේ ක්‍රියාව නිසා ම යි. කිළිටි ක්‍රියා හේතුවෙන් හිරගෙවල්වල ලගිනවා. මුළු ජීවිතයට ම අර්බුද හදා ගන්නවා. කිළිටි දේ හේතුවෙන් ජීවිතයට ම පසු තැවෙන දේ සිදු කර ගන්නවා.

අප අපගේ ක්‍රියා පිළිබඳ අවධානයෙන් කිළිටි ක්‍රියාවලින් මිදී ගත කරනවා නම් මේ පසුතැවිල්ල, කනගාටුව අපේ ජීවිතවලට එන්නේ නැහැ. කිළිටි බවින් තොරවීම ම යි ජීවිතයක අභිමානය. මේ අභිමානය පිළිබඳ අදහස් කුඩා කල පටන් ම දරුවන් තුළ වර්ධනය කළ යුතු යි. මෙතැන දී තමයි ධර්මයේ වැදගත් බව ඉස්මතු වන්නේ. මේ සඳහා මවුපියන්ට හොඳ අවබෝධයක් තිබෙන්නට ඕනෑ. ධර්මය ගැන මුල් ම පැහැදීම තිබීම අවශ්‍ය වන්නේ මවුපියන් අතර යි. වැලන්ටයින් දිනයේ දී රෝස මලක් ත්‍යාග කිරීම වැදගත් කොට සලකනවා නම්, මෙන්න මේ ධාර්මික අවබෝධය ම යි ඉතා වටිනා රෝසමල විය යුතු වන්නේ.

ඒ වාගේ ම මේ දිනයේදී රෝස මලක් වෙනුවට ධම්මපදය වැනි පොතක් සිය පෙම්වතාට හෝ පෙම්වතියට තෑගි කරන්නට හැකි සමාජයක් අප ඇතිකරගත යුතුයි. යුරෝපීයයන්ට ධර්මය නැති වුණාට අපට පැහැදිලි පදනමක් ඇති දහමක් තිබෙනවා. මේ කාරණාව අප පැහැදිලිව වටහා ගත යුතු යි.

පේ‍්‍රමවන්තයන් අතර වටිනා දහම් පණිවිඩ හුවමාරු කරගත හැකි නොවේ ද? දහම් පණිවිඩ කී පමණින් කෙනකු මෙය වරදවා වටහා ගත හැකි යි. දහම් පණිවිඩයක් යනු වයස්ගත උපාසකයන් ගේ යමක් යැයි සිතා ගත යුතු නැහැ. අප දැන් හැම විටම විශේෂ යමක් කියා සිතන්නේ ම බටහිර ජාතිකයකු ගේ කියමනක් හෝ ප්‍රකාශයක් පමණ යි. පඬි වදනක් වන්නේත්, එවැනි විදේශිකයකු ගේ කියමනක් ම යි.

අප පඬි වදන් හැටියට තෝරන්නේ ම විදේශිකයන් ගේ පොත්වලින් උපුටා ගන්නා කුඩා පාඨ නොවේ ද? එතකොට පඬිවරුන් බිහිවන්නේ බටහිරම ද? පෙරදිගට බැහැ ඒ කියන්නේ පඬිවරුන් බිහි කරන්නට? පඬිවදන් ලියැ වී තිබිය යුතු ඉංගී‍්‍රසි බසින් පමණ යි ද?

මේ අතර අප වටිනා දහම් පාඨයක් ඉදිරිපත් කළහොත්, එය වයසක අප ගේ වැඩක් වෙනවා. ඒත් මේ දහම් පාඨ, දහම් පණිවිඩ ආදිය, අප භාග්‍යවතුන් වහන්සේ උන්වහන්සේගේ අසමසම ප්‍රඥාවෙන් ලෝකාවබෝධයෙන් යුතු ව ඉදිරිපත් කළ ප්‍රකාශ යි. මෙවැනි ප්‍රකාශ ඉදිරිපත් කිරීමට තවත් බුදුවරයකුටම හැර වෙනත් කිසිවකුට හැකියාවක් නැහැ. මේ ප්‍රකාශවලට ම යි, ජීවිත සුවපත් කළ හැකි වන්නේ.

වැලන්ටයින් දිනය සමරනු කැමැති වූ දරුවන්ට ඉතා වැදගත් ප්‍රකාශයක්, ධර්මය ඇසුරින් ගෙන හැර දක්වන්නට මම කැමැතියි. දැන් අපට පෙනෙනවා, සංසාරගතව ම එන සබඳතා තිබෙන බව ඇතැම් අය අතර. මෙවැනි අය, මේ ජීවිතයේදීත් මුණ ගැසෙනවා. පේ‍්‍රමණීය සබඳතා ගොඩනගා ගන්නවා.

මෙවැනි එක් උදාහරණයක් තමා මහා කාශ්‍යප මහ රහතන් වහන්සේ ගේ ගිහි ජීවිතයේ දීත් අපට හමුවන්නේ. ඇත්තට ම මේ විදියට දෙදෙනෙක් එක් වන්නේ් කලාතුරකින්. මේ දෙදෙනා ම පින්වන්තයන්. එහි අදහස සමානව පින් කළ අය බව යි. මෙවැනි දෙදෙනකු ඇතැම් විට මවුපියන් ගේ යෝජනා කිරීමක් අනුව එක්තැන් වෙනවා.

දැන් බලන්න මහා කාශ්‍යප මහ රහතන් වහන්සේ බොහොම රූප සම්පත්තියෙන් යුතු වූ කෙනෙක්. උන්වහන්සේ ගිහි ජීවිතය ගත කරන විට මවුපියන් විවාහයක් පිළිබඳ යෝජනා කරන්නට පටන් ගත්තා. ඒත් මොහු ගේ කැමැත්ත වූයේ විමුක්තිය සොයා යෑමට යි. දැන් මේ තරුණයා කල්පනා කළා මේ විවාහ යෝජනාවලින් ගැලවී සිටීමට හැකි මඟක්. මෙසේ සිතා මොහු ඉතා ම ලස්සන රුවක් තැනෙව්වා. මේ ආකාරයේ රූපයක් ඇති තරුණියක පමණයි මා විවාහ කර ගන්නේ කියාත්, කීවා. ඔහු සිතුවේ මෙවැනි රුවක් ඇති ළඳක් සොයා ගත හැකි නො වන බව යි.

ඒත් මේ ආකාර රුව ඇති තරුණියක් සොයා ගැනුණා. ඉතින් ගැලවීමක් නැති තැන විවාහ විය යුතු ම තැනට කටයුතු යෙදුණා. මේ දෙදෙනාට කතිකා කර ගැනීමටත් මවුපියන්ගෙන් ඉඩ ලැබුණා. තිප්පලී කුමාරයා තමා එතුමාගේ ගිහි නම වුණේ.

ඉතින් මේ කුමාරයා තමා ගේ මනමාලිය වීමට නියමිත භද්දකච්චානාට මෙසේ කීවා. විවාහ ජීවිතයට මගේ කිසි කැමැත්තක් නැහැ. මට අවශ්‍ය විමුක්තිය සොයා යෑමට. මා බ්‍රහ්මචාරී ව සිටින කෙනෙක්’.

එවිට ඒ කුමාරිකාවත් මෙසේ කීවා. ‘අයියණ්ඩි, මාත් විවාහ දිවියකට කිසි කැමැත්තක් නැහැ. මාත් බ්‍රහ්මචාරී ව දිවි ගෙවන කෙනෙක්’.

මෙයින් පසු මේ දෙදෙනා තීරණයකට ආවා. එනම්, තමන් විවාහ විය යුතු බව යි. විවාහවීමෙන් පසු ද බඹසරව ජීවත් වීමට තීන්දු වුණා. දෙදෙනා විවාහ වූ පසු මේ අය සැතපෙන යහන මැදින් මල් මාලයක් තබනවා. එක් අයකු ගේ හෝ සිතක රාගී සිතිවිල්ලක් පහළ වුවහොත් මල් මාලය පර වන බවට ශපථ කළා. ඒත් විමුක්තිය සොයා යන තුරු ම ඒ මාලය පරවුණේ නැහැ. බලන්න මෙවැනි උදාර චරිත ඇති අය මේ සමාජයේ සිටියා. මේ සසර ගමනේ දී ඇතැම් අය මේ වගේ පින් පුරවාගෙන එනවා. මෙවැනි පින්වන්තයන් ඇතැම් විට මේ ජීවිතයේ දී එක්වන්නටත් පුළුවන්.

බුද්ධ කාලයේ විසූ නකුල මාතා, නකුල පිතා යන දෙදෙනා බුදුරජාණන් වහන්සේ හමුවට විත් සැළ කර සිටියා, ඒ දෙදෙනා යළි සංසාරයේ දී මුණ ගැසීමට කැමැති බව. එවිට බුදුරජාණන් වහන්සේ පැවසුවා ‘හොඳයි එසේ නම් ඔබ දෙදෙනා සමාන ශීල, ත්‍යාග, සද්ධා, ප්‍රඥා ඇතිකරගතහොත් මේ අදිටන සපුරන්නට ඔබට හැකියාව ලැබේවි කියා. මේ විදියට මේ ගුණයන්ගෙන් සමාන අය සමාජයේ සිටින්නට පුළුවන්. ඒ සමානත්වය හේතුවෙන් ම ඔවුනොවුන් කෙරෙහි සෙනෙහෙවන්ත වන්නටත් පුළුවන්. මෙය ඇත්ත වශයෙන් ම වාසනාවන්ත බැඳීමක්. මෙවැනි අයට ලෞකික ජීවිතයක් සාර්ථක කරගෙන, කුසල් වර්ධනය කර ගැනීමේ හැකියාව ලැබෙනවා.

ඒත් සමහර පේ‍්‍රම සබඳතා ඇති වන්නේ, විඳවීමට මයි. මෙවැනි අය සම්බන්ධ වූ දා පටන් ම නොගැලපීම්, ගැටලු මතු වනවා. ඒත් මේ සියලු ගැටලු අතර පවා මේ දෙදෙනා වෙන් වන්නේත් නැහැ. පීඩාවට පත් වෙමින්, ඒත් වෙන් නොවී ජීවත් වනවා. මේ විඳවීම සිදුවන්නේ, පෙර පවක් නිසයි.

ඇත්තටම තමන් සංසාරේ ගතකළ ජීවිත අනුව රැස් කර ගත් දේ, මේ ජීවිතයට ඒ ඒ ආකාරයට බලපෑම් ඇති කරනවා. මෙවැනි දේට බිය වූ විට යි විවාහයට පෙර පොරොන්දම් බලන්නේ. ඒත් පොරොන්දමට බැහැ විවාහ ජීවිතයක් සාර්ථක කර දීමට. ඒත් ධර්මයට හැකියි එය කිරීමට. කිසියම් දෙදෙනකු සමාන ශීල, සමාධි, ප්‍රඥාවලින් යුතු වීමෙන් ම යි, මෙය සිදුකළ හැකි වන්නේ.

දරුවන් නිසා, වෙනත් සමාජ බැඳීම් නිසා, කිසියම් විවාහයකින් පසු නොගැළපීම් ඇතත් අභ්‍යන්තර විඳවීම් මැද ජීවත් වන පුද්ගලයන් බොහෝ සිටිනවා. ඒත් මේ සියලු අයට පිළිසරණ, ධර්මය ම යි. විවාහ ජීවිතයේ දී සැප උදා කර ගැනීමට නම්, ජරාවට පත්වන තුරු ම ශීලයෙන් යුතු ව, බුදුරජාණන් වහන්සේ පිළිබඳ සිත පහදවාගෙන සිටීමෙන්, ප්‍රඥාව උපදවාගෙන සිටීමෙන්, පව් නොකර සිටීමෙන් එය උදාකර ගත හැකි බව බුද්ධ දේශනාව යි. සිල්වත් බව බිඳුණු පසු ඒ විවාහ ජීවිතය තුළ බලපැවැත්වෙන්නේ සැකය ම යි. ඉන්පසු කිසිදු සහනදායි සබඳතාවක්, මේ දෙදෙනා අතර ඇති වන්නේ නැහැ. මේ නිසා, මේ සියලු කරුණු පිළිබඳ ඉතා හොඳ අවධානයකින් අප සිටිය යුතු යි.

කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමි
(සිත්මල් යාය - 2 කෘතියෙනි)

සටහන - තනූජා ධර්මපාල

බුදු සරණ අන්තර්ජාල කලාපයේ පළ වූ ලිපියකි.

ඔබ භාවනාවට බිය ද ?

2010-02-18T17:30:00.003+05:30

දැන් මං අපේ භාවනා වැඩසටහන්වල දී භාවනා ක්‍රම උගන්වනවා. ඒවා මොනවා ද? මෛත්‍රී‍්‍ර භාවනාව; මෛත්‍රී චිත්තයෙන් නිතර ඉන්නැයි කියන එක. බුද්ධානුස්සතිය; බුදු ගුණ සිහි කරමින් ඉන්නැයි කියා කීම. ඊළඟට අනිත්‍ය යැයි කියන දේ සිතමින් සිටින්නට උපදෙස් දීම. ආනාපාන සතියේ දී සිත තැන්පත් කර ගැනීමට පෙළඹවීම. ඉතින් ඔබට ම පෙනෙනවා ඇති මේ සියලු දේ භයානක නම්, යහපත් දේ මොනවා ද? මේවා නොසිතිය යුතු නම්, සිතිය යුත්තේ මොනවා ගැන ද?

අද සමාජයේ සමහරු භාවනාවේ යෙදීමට කැමැති වුණත් ඊට බයයි. මේ පිළිබඳ මොනතරම් විස්තර බුද්ධ දේශනාවල ඇතුළත් දැ යි බොහෝ අය දන්නේ නැහැ. සූත්‍ර දේශනා පමණක් 18,000 ක පමණ ප්‍රමාණයක් තවමත් සුරක්ෂිතව තිබෙන බව අදටත් ඇතැම් බෞද්ධයන් නො දන්නා කාරණාවක්.

දැන් මේ දේශනා බොහෝමයක් සිංහලට පරිවර්තනය වී තිබෙන නිසා ඔබට මේ පිළිබඳ අවබෝධය ලබා ගැනීම ඉතා පහසු වී තිබෙනවා.

තවත් සමහරුන් සිතන්නේ භාවනාවට පුද්ගලයකු යොමුවන්නේ ඒ තැනැත්තා ගේ් ජිවිතයේ පවතින කිසියම් ගැටලුවක් හෝ කරදරකාරී තත්ත්වයක් නිසා බව යි. බුද්ධ දේශනා පිළිබඳ අල්පමාත්‍ර හෝ දැනීමක් ඇත්නම් මෙවැනි මිථ්‍යා මතවල කිසිවකු එල්බ ගන්නේ නැහැ. එහෙත් අද සමාජයේ බහුතරයකට මේ දේශනා ගැන වැටහීමක් නොමැති නිසා මෙවැනි මතමයි වඩාත් ප්‍රචලිත ව තිබෙන්නෙ.

කෙසේ වෙතත් ගරුතර ස්වාමීන් වහන්සේ පවසන්නේ මෙවැනි මත පැතිරී තිබෙන්නේ අප වැනි රටවල පමණක් බව යි. ඉන්දියාවේ බහුතර ජනතාවක ගේ මතය මීට හාත්පසින්ම වෙනස්. බටහිර රටවල පවා මිනිසුන් භාවනාව ගැන අවබෝධයකින් යුතුව යි කටයුතු කරන්නේ.

මම ඔබට මේ සඳහා හොඳ උදාහරණයක් දක්වන්නම්. මා වරක් ධර්ම ප්‍රචාරය සඳහා ඇමරිකාවට යන්නට සූදානම් වූ විට එහි රේගුª නිලධාරියෙක් මගෙන් ඇසුවා එහි යෑමට අදාළ හේතුව ගැන. මා කීවා මා එහි යන්නේ භාවනාව ඉගැන්වීමට යි කියා. ඒ පිළිතුරින් ඔහු ඉතාමත් සතුටට පත් වුණා. ඔහු මට කියනවා ඉතා හොඳයි, මාත් ඉතා කැමැතියි භාවනාවට කියා.

ඉතින් බලන්න එවැනි රටක දී භාවනාවට ඉහළ අගයක් හිමිවීමටත්, අපේ වැනි රටක එය එසේ නො වීමටත් හේතුව කුමක් ද කියා. ඇත්තටම බටහිර රටවල උදවිය බුදුදහම කරා යොමු වන්නේ දැනුම ඔස්සේ නො වේ. භාවනාව ඔස්සේ ම යි. බටහිර රටවල ජනපි‍්‍රය මාතෘකා දෙකක් තිබෙනවා. ඒ තමයි යෝග සහ භාවනාව. ඒ අය ශාරීරික සුවතාව සඳහා යෝග යොදා ගන්නවා. භාවනාව යොදා ගැනෙන්නේ මානසික සුවතාව සඳහා යි. දැන් අපේ රටේ බැලුවොත් මේ දෙක ම නැහැ නේද? අපේ මිනිස්සු මේ දෙකට ම ගරහනවා. මොකක්ද මේ පෙරදිග ඇතිවුණු පිරිහීම? මා ඔබට කියන්නම් මේ පිරිහීමේ රහස මොකක්ද කියලා.

මේ රටවල ඉන්නවා මානසිකව ඔද්දල් වූ ජනතාවක් කාම පිපාසිත වූ. මේ අයට ජීවිතයේ කිසි ම අවබෝධයක් නැහැ. වින්දනය පමණක් ඉලක්ක කරගෙන හිස් ජීවිතයි මේ අය ගත කරමින් ඉන්නේ. මේ හිස් පුද්ගලයන් විසින් සමාජය තුළ ඇති කරන ලද මතයක තමයි අපේ බහුතරයක් එල්ලීගෙන ඉන්නේ.

තවත් මතයක් අපේ රටේ බොහෝ ප්‍රචලිතයි. එනම් භාවනා කිරීමෙන් සිහි විකල් වියහැකි යැයි කියන මතය යි. ඇත්තෙන්ම එහෙම දෙයක් නැහැ. භාවනා කළා කියා එහෙම වන්නේ නෑ.

ඕනෑම මානසික රෝගියෙක් මානසික රෝගී බවට පත් වන්නේ කල්පනා කිරීමෙන්. කිසිවෙක් තමන්ට පීඩාවක් ඇතිවන ආකාරයට වැරැදි යමක් කරන බව දිගින් දිගටම කල්පනා කළ විට එහෙම රෝගී වෙනවා. මානසික රෝගයක මූලාරම්භය අමතක වීම. බලාගත් අත බලාගෙන සිටීම, ඒ වාගේ ම විකෘති ආකාරයට දිගින් දිගටම එක ම දෙයක් ගැන සිතමින් සිටීම ආදිය යි. මේ සියල්ල ම පුද්ගලයකුට පහසු වන්නේ ඒ පුද්ගලයා හුදෙකලා වූ විට යි. මානසික රෝගි බවට පත්වීමට සූදානම් පුද්ගලයා හැමවිට ම උත්සාහ දරන්නේ හුදෙකලා වීමටයි. හුදෙකලා වීමට ඇති කැමැත්ත නිසා ම මෙවැනි අය භාවනා කිරීමට යොමු වෙනවා. ඒත් ඇත්ත වශයෙන් ම ඔහුට තියෙන රෝගයක්. ඔහුට ඒ ගැන දැනීමක් නැහැ. ඉතින් මෙවැන්නෙක් කිසි ම විටෙක නිවැරැදි ආකාරයට භාවනාවේ යෙදෙන්නේ නැහැ. ඔහු කරන්නේ ඔහුට ආවේනික කල්පනාවේ නිමග්න වී සිටීමක්. භාවනා ඉරියව්වෙන් සිටිමින් ම කල්ගත වෙද්දී ඔහුගේ රෝගය උත්සන්න වනවා. දැන් මේ පුද්ගලයා ගැන රාවයක් පැතිරෙනවා භාවනා කිරීම හේතුවෙන් සිහි විකල් වී තිබෙන බවට. ඒත් ඇත්තට ම මේ පුද්ගලයා තුළ එතෙක් පැවැති ආබාධයකුයි මෙසේ උත්සන්නව ඇත්තේ.

අනෙක් අතට සිහි විකල් වන්නේ භාවනාව නිසා නම් භාවනා නොකරන අයට මෙවැනි රෝගී තත්ත්වයක් ඇති නො විය යුතුයි. ඒත් අපි දන්නවා කිසි ආගම් බේදයකින් තොරව පුද්ගලයන් ගේ සිහි විකල් තත්ත්වය ඇතිවනවා කියා. බලන්න කතෝලික හා ඉස්ලාම් වැනි ආගම් අදහන අයට භාවනා උගන්වන්නේ නැහැ. ඒ ආගම්වලට භාවනාව අදාළ නැහැ. ඒත් ඒ ආගම්වලට අයත් අය, මානසික රෝගී බවට පත්වන්නේ නැත්ද?

මූලික කාරණාව තමා, අපේ රටේ මිනිසුන් අතර මත ප්‍රචලිත කර තියෙනවා භවනා කළා ම තමයි පිස්සු වැටෙන්නේ කියලා. තවත් දෙයක් තියෙනවා. කසින භාවනාව නම් කිසිම කෙනෙකුට උචිත නැහැ. මා එය කිසිම විටෙක නිර්දේශ කරන්නේත් නැහැ. මෙතැනදී වන්නේ වර්ණයක් දෙස බලාගෙන භාවනා කිරීමයි. ඒත් මේ විදියට භාවනා කළා ම අභ්‍යන්තර වශයෙන් සතිපට්ඨානයෙන් ලබා ගත හැකි දේ ලැබෙන්නේ නැහැ. චිත්තානුපස්සනා, ධම්මානුපස්සනා ආදී ලෙස යෝනිසෝමනසිකාරයේ යෙදෙන්නට බැහැ. ඒ කෙනා කරන්නේ කිසියම් වර්ණයක් අරමුණු කරගෙන භාවනා කිරීම පමණයි. අන්න එතැන දී මේ පුද්ගලයා තුළ කිසියම් මානසික වශයෙන් දුර්වලතාවයක් පැවතියා නම් එය ඉස්මතු වීමේ ඉඩකඩ ඇති වෙනවා. ඇත්තට ම අතීත කාලේ ආරණ්‍යවල කසින භාවනාව වැඩූ හාමුදුරුවරුන්ට මෙවැනි ප්‍රශ්න ඇති වී තිබෙනවා. මෙන්න මේ දේ භාවනාව ගැන වැරැදි මතයක් පැතිර යෑමට විශාල හේතුවක් වුණා.

‘භාවනා’ යන්නෙහි අරුත ‘වැඩීම’ යන්න යි. නැතහොත් යම්කිසි දෙයක් ගොඩනැඟීම. දැන් ආනාපාන සතියෙන් කරන්නේ සිහිය ගොඩනැගීම, වීරිය සහ නුවණ ගොඩනැගීම ආදිය. මෛත්‍රී භාවනාවෙන් කරන්නේ, මෙත් සිත ගොඩ නැගීම, අසුබ භාවනාවෙන් කෙරෙන්නේ, විරාගය ගොඩනැගීම. යථාභූත ඥානය ගොඩ නංවන්න පුළුවන් අනිත්‍ය භාවනාවෙන්. මේ අනුව චිත්ත සමාධියක් කරා පිවිස වැඩි කලක් ගත කළ හැකි ක්‍රම බුදුරජාණන් වහන්සේ පෙන්වා දී තිබෙනවා. ඉතින් ඇත්ත වශයෙන් ම මෙවැනි දේ වෙනත් ආගම්වල නැහැ.

බුදු දහමෙන් උපුටා ගත් යමක් මිස, ඒ අයට භාවනා

නැහැ. දැන් අපි දන්නවා මේ විදිහට බුදු දහමෙන් ක්‍රම උපුටාගෙන සමහර අය භාවනා කරනවා. ඒත් එවැනි අය භාවනාවේ යෙදෙන්නේ අවබෝධයකින් තොරව නිසා එසේ කිරීමෙන් සිහි විකල් වී යා හැකියි. මෙය භයානක තත්ත්වයක්. ඔබ හොඳින් වටහාගත යුතු කාරණාවක් මා කියන්නම්. මේ කාරණාව වටහා නො ගෙන නම් ඔබ කිසි විටෙක භාවනාවට යොමුවන්නට එපා. මනසක් ගොඩ නංවන්නට නම්, මනස පිළිබඳ විග්‍රහ ඉදිරිපත් කොට ඇති විද්‍යාවක් අවශ්‍යයි. සරල සාමාන්‍ය දෙයක් ගැන ඔබ හිතා බලන්න. කිසිවකුට මාවතක් සකසන්නට වුවමනා නම්, ඒ මාවත සැකසීමට අදාළ විද්‍යාව ඔහු උගත යුතුයි. ගොඩනැගිල්ලක් සෑදීමේදීත් ඊට අදාළ ශිල්පීය දැනුම ලබා සිටිය යුතුයි නේද? එසේ නම් මනසක් ගොඩ නංවන්නට නිකම් පුළුවන්ද? මනස දියුණු කළ හැකි ශිල්පීය ඥානය තිබෙන්නේ කොතැන ද? එය ඇත්තේ බුදු දහම තුළ පමණයි.

අනෙක් අතට පුද්ගලයන් දහසක් ගෙන බැලුවොත් එයින් දෙතුන් දෙනකුට මානසික ප්‍රශ්න තිබෙනවා වන්නට පුළුවන්. ඒත් එහෙමයි කියා අපට අනෙක් නවසිය අනූ අට දෙනා ම අත්හැර දමන්නට පුළුවන්ද?

දැන් මං අපේ භාවනා වැඩසටහන්වල දී භාවනා ක්‍රම උගන්වනවා. ඒවා මොනවා ද? මෛත්‍රී‍්‍ර භාවනාව; මෛත්‍රී චිත්තයෙන් නිතර ඉන්නැයි කියන එක. බුද්ධානුස්සතිය; බුදු ගුණ සිහි කරමින් ඉන්නැයි කියා කීම. ඊළඟට අනිත්‍ය යැයි කියන දේ සිතමින් සිටින්නට උපදෙස් දීම. ආනාපාන සතියේ දී සිත තැන්පත් කර ගැනීමට පෙළඹවීම.

ඉතින් ඔබට ම පෙනෙනවා ඇති මේ සියලු දේ භයානක නම්, යහපත් දේ මොනවා ද? මේවා නොසිතිය යුතු නම්, සිතිය යුත්තේ් මොනවා ගැන ද? එසේ නම් අප නිතරම කල්පනා කරන්නේ රූපවාහිනියෙන් පෙන්වන, රේඩියෝවකින් අසන දෙයක් ගැන. නැතිනම් පත්තරවලින් කියවන දේ ගැන.

ඒ කියන්නේ පුද්ගලයා නිතර ම අසහනයෙන්, රාගයෙන්, ද්වේශයෙන් හෝ මෝහයෙන් සිටිය යුතුය යන්නයි. ඇත්තටම මිනිස්සු මේ විදිහට මානසිකව පීඩා විඳිමින් තමයි හැමවිටම ඉන්නේ. ඒත් ඔවුන් පීඩා විඳිමින් ඉන්නා බව ඔවුන්ම දන්නේ නැහැ. මෙහි අනතුර පොදු ජනතාව දකින්නෙත් නැහැ. මෙය තමයි, බහුතර ජනතාවක් වෙලී සිටින අවිද්‍යාව.

අවිද්‍යා සහගත පුද්ගලයා මනස සුවපත් කිරීම ගැන කිසිවක් දන්නේ නැහැ. හැබැයි ඉස්සර වඩා දැන් සමාජයට යම් පමණකින් හෝ භාවනාව ගැන අවබෝධයක් තිබෙන බව පෙනෙනවා.

ඉස්සර නම් තරුණ දරුවෙක් භාවනා කළොතින් හැමෝම කලබල වුණා. හැමෝම හිතුවේ, මේ දරුවට මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් කියලා.

හැබැයි ඔබ අතර ම විදේශිකයෙක් එහෙම භාවනා කරනවා නම් අපේ අය ඒ ගැන ඉතා ඉහළින් කතා කරනවා. අපේ අයට ම තමයි, මෙතැනදීත් ගැරැහුම. මෙතැන දී එක දෙයක් අපට වැටහෙනවා. එනම් මේ අය භාවනාව වර්ණනා කරන්නේත්, ඒ වාගේ ම ඊට ගරහන්නේත් අවබෝධයෙන් නොවේ ය කියන කාරණාව යි.

ඇත්තට ම භාවනාවට යොමුවීමෙන් පුද්ගලයකුට විශාල සුවපත් භාවයක් ඇතිවෙනවා. සුවදායී මානසිකත්වයක් ගොඩනැගෙනවා. මෙය නිවැරැදිව උදා කර ගැනීමට නම් පොදුවේ ඒ ගැන පුළුල්ව සාකච්ඡා කළ යුතුයි.

භාවනාවක් පිළිබඳ උපදෙස් අප රහසේ තබාගතහොත්, ඒ කියන්නේ රහස් බණ කියන්නට ගියෝතින් එතැන අනතුරක් තිබෙනවා ම යි. දැන් රටපුරා තැන් තැන්වල පෞද්ගලිකව භාවනා උපදෙස් දෙනවා නේ, රහසිගතව. එහෙම දේ බුදු දහමේ නොමැති බව ඉතා පැහැදිලිව ඔබ වටහා ගත යුතුයි. අප භාග්‍යවතුන්වහන්සේ ගේ ධර්මය, විවෘත වීමෙන් ම යි බබළන්නේ. මේ බව උන්වහන්සේ පැහැදිලිව ම දේශනා කළා. වැසුණා ම එය බබළන්නේ නැත.

එසේ නම් කිසිවෙක් මෙය විවෘත නො කොට සඟවන්නේ නම්, එය කිසියම් සැකකටයුතු යමක්.

මෙය ඉතා බරපතල වන්නේ මේ උපදෙස් ගත් කෙනාට එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමේ හැකියාවක් පැවතීම යි. ඇයි ද කියනවා නම් මේ කතාබහ ඇතිවන්නේ දෙදෙනෙකු අතර පෞද්ගලිකව මිස, විවෘත පරිසරයක දී නො වන නිසයි.

භාවනාව සම්බන්ධව අද සමාජයේ ප්‍රකටව පවතින විවිධ මති මතාන්තර ගැන වාද විවාද පවත්වමින් සිටින්නට බොහෝ අය කැමැතියි. එහෙත්, ධර්මය යනු පහුරකි. එය උපයෝගී කරගෙන අප එතෙර විය යුතුයි. එයින් බැහැරව තමන්ගේ පාණ්ඩිත්‍යය අන් අයට ප්‍රදර්ශනය සඳහා විවිධ දෘෂ්ටි ගොඩනගාගෙන ඒවා තලු මරමින් සිටීම, කිසිසේත් උචිත නැත. බුදුරජාණන් වහන්සේ තම ධර්මය පහුරකට උපමා කර ඇත්තේ, එතෙරවීමට යන කාරණාව පදනම් කරගෙන ම යි.

අනෙක් අතට රහස් කමටහන් දෙන උදවිය පවසන්නේ, මිනිසුන් අතර සිටින රාග, ශ්‍රද්ධා, දේවේශ, මෝහ ආදී චාරිතානුකූලව උපදෙස් දීමයි මෙතැනදී සිදුවන්නේ කියා.

ඉතින් මේක නම් ප්‍රශ්නෙ, බුදුරජාණන් වහන්සේ පැහැදිලිව ම දේශනා කොට තිබෙනවා, ද්වේශය තිබෙන කෙනා මෛත්‍රිය වැඩිය යුතුයි කියා. ඉතින් කිසිවකුට දැනෙනවා නම් තමාට ද්වේශය නිතර ඇතිවන බව, ඒ පුද්ගලයා මෛත්‍රී භාවනාව අත්හදා බැලිය යතුයි. මමත්වය වැඩිනම් අනිත්‍ය දකින්නට සිත මෙහෙයවිය යුතුයි.

ඉතින් මේ උපදෙස් කිසිවෙක් අද පිළිගන්නවා නම්, මේ ධර්මය අදත් සන්දිට්ඨික යි. (සන්දිට්ඨිකය යනු, මේ ජීවිතයේ දී ම අවබෝධ කළ යුතුය යන්න යි)

මේ ධර්මය හැමදාමත් ස්වක්ඛාතයි. (මැනවින් දෙසන ලද) අකාලික යි (ඕනෑ ම කාලයක දී අවබෝධ කළ හැක)

බුද්ධ කාලීන ව හෝ වත්මනේ දී ආදී ලෙස ධර්මයේ ස්වභාවය වෙනස් නො වේ. අප ඉතා හොඳින් මේ කාරණා වටහා ගත යුතුයි. මෙයින් පසුව තමයි භාවනාව හුරුකළ යුතු. මේ අනුව බලන කල අප කළ යුතු බුද්ධ දේශනා ප්‍රකට කරවීම ම යි.

අනෙක භාවනාවක් දියුණු කරනවාය යන්නේ් අදහස තමන් ම තමන්ගේ් දුර්වලතා මෙන් ම කුසලතා ද හඳුනාගෙන, තමා තමාව ම පිළිසරණ කර ගැනීම යි. ධර්මය තුළ පිහිටා තමා ගේ දුර්වලතා මැඩ ගැනීමට උත්සාහ දැරීම තමයි, මෙතන දී සිදු වන්නේ. මෙය කිසිසේත් ම, අඳුරේ අතපත ගාමින් යන ගමනක් නො වේ. මේ සඳහා ඉතා වටිනා මාර්ගෝපදේශ සියල්ල ධර්මයේ ඇතුළත්.

දැන් අපේ භාවනා වැඩසටහන්වලට ලක්ෂ සංඛ්‍යාත පිරිසක් ඇදී ඒමට එක ම හේතුව, ධර්මය ප්‍රකට වීම යි. එසේ නැතිව, ධර්මය යනු මහමෙවුනා අසපු සංචිතයන්හි පෞද්ගලික උරුමයක් නො වේ. එය විවෘත යමක්, එය අප ජනතාවට විවෘත කර දුන්නා, එපමණයි.

කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමි
සාකච්ඡා කළේ -
තනුජා ධර්මපාල

(සදහම් සිත්මල් යාය- 2 කෘතියෙනි)

බුදු සරණ අන්තර්ජාල කලාපයේ පළ වූ ලිපියකි.