Het was een beetje fris en het was wat minder druk dan gehoopt, maar dat mocht de pret niet drukken. Later kwam ik in Utrecht trouwens een aantal containers tegen die ook erg biodivers waren. Of het guerillatuinierders waren of iets anders weet ik niet, maar het zag er leuk uit.

Het resultaat is deze week verschenen.

Het feestseizoen werd dit jaar geopend in Lage Mierde, op het erf van mijn nichtje. Haar vader (al sinds voor mijn geboorte de ex van mijn tante) werd 70 en mijn tante vierde haar verjaardag meteen ook. Samen gaven ze dus een groot familiefeest. Op z’n Brabants met zang, dans en muziek, alles verzorgd door leden van de familie en hun vrienden. Het was niet de zwoele nazomerdag waarop we hadden gehoopt, maar met de kennis van nu boften we met het mooie weer.

de feestvarkens dansten op de muziek van het dixieland-bandje van een oom

En gisteren was ik dus aan de beurt. 34 staat er op de teller nu. En ik werd ‘s ochtends wakker met dit uitzicht.

Tja, het is bijna altijd mooi weer als ik jarig ben, maar als het dan een keer regent, dan ook maar meteen zoveel dat mijn huis het niet meer trekt… Woensdag komt de loodgieter en tot die tijd hoop ik op droog weer en het succes van mijn schadebeperkende maatregelen…

De natte start van de dag mocht de pret uiteindelijk niet drukken. Er kwamen wat vrienden, buren en familieleden langs en zij brachten naast leuke presentjes ook een boel gezelligheid mee. En van alle hapjes die ik maakte kan ik vandaag ook nog uitgebreid genieten. Mijn cadeautje aan mezelf was namelijk een dagje vrij.

Een ongepeld teentje knoflook laat zijn jasje keurig achter in de pers, die daarna zonder moeite schoon te maken is. Die tip pikte ik een paar jaar geleden op van Ready Steady Cook.

Op haar weblog deed ze een oproep om te schrijven over wat we (ook de mensen die niet op cursus gaan;-)) zoal meenemen van vakantie op culinair gebied. Dit om een nuttig/leuk/intrigerend overzicht te maken van cross-border-culischap. Daar geef ik graag gehoor aan, want het bezoeken van supermarkten in den vreemde is een liefhebberij, al is mijn bijdrage nu meer een overzicht van culinaire herinneringen.

Nou was mijn laatste tripje een reisje naar Praag, waar ik niet voldoende geïnspireerd was door de lokale keuken om er ook daadwerkelijk iets van mee terug te nemen. Eerder dit jaar was ik echter in de Verenigde Staten en daar was ik meer in mijn nopjes. Ik schreef al over de wijnaccessoires waar ik al regelmatig gebruik van maak. Maar ik had in mijn koffer ook nog ruimte voor mac & cheese. Kant en klaar en gedroogd, dus bepaald niet culi, maar het past wel bij het Amerikaans gedachtegoed. En vers meenemen was een beetje lastig;-)

Wel organic, dus een beetje verantwoord. Zowel in New York als in San Francisco was biologisch eten trouwens makkelijk te krijgen. Een recensie van het eten kan ik nog niet geven: het pakje staat nog altijd in de kast.  En ik kan me vergissen, maar volgens mij is het al anderhalf jaar over de datum (als ik terug had gekund naar de winkel had er vast een leuke schadevergoeding ingezeten!),  dus ik durf niet te beloven dat die recensie nog een keer komt.

En dan nu een lijstje van eerdere tripjes!

Argentinië

Uit Argentinië zijn me twee dingen bijgebleven: wijn en rundvlees. Beide niet handig mee te nemen in het vliegtuig, maar de wijn (Malbec vond ik een lekkere druif voor in de winter) is in Nederland gewoon te krijgen. De biefstuk zoals ik hem in Argentinië at is hier niet makkelijk te vinden, maar ik koop sinds mijn vakantie mijn steaks wel bij voorkeur bij de biologische slager. Het verschil met ‘gewone’ biefstuk is enorm.

Zuid-Afrika

In Zuid-Afrika kampeerde ik. Op een avond werd er traditioneel gekookt: potjiekos. Dat is een eenpansgerecht klaargemaakt op open vuur in een pan op pootjes, met extra cachet onder de heldere Afrikaanse sterrenhemel natuurlijk. Lekker gezellig. Ik vertrok uit Zuid-Afrika met twee flessen wijn die toen nog gewoon in de handbagage mochten, een eigen potjie en een speciaal potjiekos-kookboek (in het Afrikaans).  Mijn potjie is alleen meer decoratief: het mini-exemplaar staat op mijn vensterbank (maar de foto maakte ik buiten).

Oja, tijdens de kampeerreis was er standaard chutney voor op het brood aanwezig. Heerlijk op een boterham met kaas. Het voornemen om dat eens zelf te maken staat ook nog.

Australië (en Nieuw-Zeeland)

Zoals Hawaï de ananas heeft, zo heeft Australië de rode biet. Beide vind ik niet lekker.

Vegemite kende ik nog niet voor ik naar Australië  ging, maar Marmite (de Engelse tegenhanger) wel. Lekker, wederom als smaakmaker op een boterham met kaas. Maar op veel toeristen had het hetzelfde effect dat wij Hollanders nog eens sorteren met het uitdelen van dubbelzoute drop. Het is een ‘acquired taste’;-)

Als souvenir van downunder heb ik vooral de heimwee naar lekker en goedkoop uit eten gaan en de bijna gratis te gebruiken barbies (barbecues) in de parken meegenomen. En het voornemen om cider breed verkrijgbaar te maken (na 10 jaar vragen in de kroeg ineens toch wel min of meer gelukt, al is Jillz niet helemaal wat ik bedoelde; Strongbow en Savannah Dry komen in de buurt). En avocado en kip op een bagel: een acuut gevoel van weemoed bekruipt me. Dat doet me denken: hoe moeilijk zou het zijn om in Nederlandse broodjeszaken stukjes gebraden kip op brood te kunnen krijgen in plaats van die kleffe plakken?

O ja. Ik ben hem al weer kwijt maar ik nam ook een stubby holder mee. Keeps the beer cool and your hands warm. Need I say more. En, in Australië heb ik geleerd dat wijn uit een doos ook lekker kan zijn. En dat het helemaal niet gek is als je zo’n doos meeneemt naar een BYO (bring your own) restaurant. Ook al zo’n leuk concept.

Maar de echte klapper moet toch wel de acute verslaving aan TimTams zijn. Dit koekje heeft zelfs fanclubs! De Engelse Penguins zijn trouwens een aardig alternatief.

Frankrijk

In een Franse supermarkt kun je je lol natuurlijk op. Ik nam uit Franse supermarkten al eens kant en klare quenelles de Lyon mee. Machtig maar lekker. Maar ik probeer altijd ruimte te houden voor, wederom een kant-en-klaar product, Taboelé. Lang houdbaar en als je bezoek hebt of gewoon trek: inhoud doosje mixen met inhoud blikje en een half uur later heb je een heerlijke salade. Me like.

Heel eenvoudig te maken: een zak diepvrieserwten kook je in driekwart liter groentenbouillon met een lenteuitje. Dat lenteuitje hoeft niet in stukjes. Liever niet zelfs: het kookt alleen even mee en je moet het dus al snel uit de pan zien te vissen. Als de erwtjes even hebben gekookt en zacht genoeg zijn om in de blender te gaan, vis je dat uitje dus uit de pan en laat je de boel heel even afkoelen. In die tijd kun je mooi een bolletje mozzarella in de blender scheuren.

De erwten met bouillon op de kaas gieten en de soep blitzen (middenstukje uit de deksel halen en theedoek erop om je te behoeden voor verbrande hand en een groene keukenmuur of -plafond! – sprak ik uit ervaring) tot een mooie egale soep. En dan nog even doorwarmen zodat alle kaas goed is gesmolten.  Niet slimy, maar yummy!

Nou, dit was ‘m in elk geval een paar maanden.

Mijn Cortina...

Hij was gelukkig goed verzekerd, maar dat verplicht me wel om bij dezelfde winkel te kopen. En ik zag dat mijn model niet meer verkrijgbaar is. Nu moet ik dus nadenken over een alternatief. En ik was net zo heppie met mijn aluminium rosje!

Ik deelde mijn shuttle-busje met twee dames die net uit Londen waren aangekomen, waar één van hen woonde. Ze waren beiden Chileens en kenden elkaar al vanaf hun vijfde jaar. Ze waren elkaar uit het oog verloren, maar na dertig jaar hadden ze sinds kort weer contact en dat vierden ze met een tripje naar Praag. We babbelden wat over Chili (zij waren nog nooit in het Patagoonse deel geweest, waar ik dan wel weer even had rondgewandeld) en ik vertelde dat ik de lokale wijndruif zo lekker vond. Ik kon alleen niet op de naam komen. Misschien was dat ook wel omdat we onder een betoverend mooie volle maan richting Praag-centrum reden. Het was iets met een M of met een C. Nee geen Mendosa: ik bedoelde de druif. En ook de Cabernet was het niet, want het was een lokale variant (uit Argentinie/Chili dan; in Patagonie groeit niet zo veel). Het duurde tot terugkomst in Nederland voor ik er weer op kon komen: Malbec! Lekker voor op een gure winteravond.

Een paar adresjes wil ik jullie niet onthouden. Als je net zo’n fan bent van Tsjechisch eten als ik (een keertje vind ik het lekker, maar dan is het wel weer mooi geweest), dan is het altijd fijn om wat alternatieven te hebben.

De topper: Lehka Hlava (Clear head). Lekker vegetarisch restaurant in een steegje vlak bij de Karelsbrug (schrijf het adres op want je loopt er niet spontaan langs). Heerlijk vegetarisch eten in een gezellig pandje.

Voor koffie met wat lekkers, een milkshake of een lunch: Au Gourmand

Thais at ik bij Lemon Leaf.

Hoewel het prijsniveau in Praag vergelijkbaar is met Nederland, betaal je voor het eten echt veel minder. Voor een tientje heb je heerlijk gegeten en gedronken.

Tussen de maaltijden door heb ik ook nog wel wat van Praag gezien: een mooie tentoonstelling van Alfons Mucha, een wandeling door de joodse wijk, een Segway tour door de stad, de Praagse burcht, het chocolademuseum, de powder tower en de parkjes aan de oever van de Moldau. De Karelsbrug is ook leuk, maar zo druk (net als de astronomische klok) dat ik er niet zo van kon genieten.

Drukte voor de klok slaat (eigenlijk staan er continu wel mensen te wachten)

Praagse burcht

En ja, er zitten meer foto’s achter dat ene plaatje;-)