le rêve

2010-03-04T00:59:00.000-08:00

من آدم قرار گرفتن در موقعیت «انتخاب شدن» نیستم. این رو دیشب فهمیدم قاطی اون همه حال بد، حس بد و انتظاری که کشیدم برای برگشتن دوباره تو برای شنیدن دوباره تو

2009-11-25T20:48:00.000-08:00

چشم باز نکرده دست دراز میکنم سمت موبایل ، صفر تا مسیج ، یه میس کال و ساعت شش و ده دقیقه .در چوبی شکم گنده ی با کلاس رو ول میکنم که با یه صدای آروم خفه بسته بشه ، توی کیف میگردم دنبال عینک ، پول ، آدامس ، کارت مترو و بلیط اتوبوس و همه رو باهم میچپونم توی جیب.سلام آقای پیره مرد خوشتیپه همسایه بغلی که داری باغچه آب میدی ، سلام آقای مامور حمل پول که پیراهن آبی پوشیدی ، بوی عرق میدی و لازم نیست نگات کنم تا مطمئن بشم ته ریش هم داری.روزم رو شروع میکنم.

2009-10-16T05:11:00.001-07:00

من از مرگ میترسم . از این که کسی بمیره هم میترسم . تحمل مرگ ندارم ... از اعلامیه های روی دیوار میترسم از تاج گل های سفید با روبان های سیاه ، از جیغ و گریه زنها ، از شونه های لرزان مردها از عکسای بزرگ قاب گرفته ، کارت های تسلیت ... من از مرگ میترسم و آدمی رو که به خودش حق میده جون کس دیگه ای رو بگیره به بهونه ی اینکه داغ دیده است یا میخواد خون بچه اش پایمال نشه یا هر چیزه دیگه ای ، درک نمیکنم ولی از تویی که توی چشمام خیره میشی و با یه لحن آرومه سرد بهم میگه خوبه که مرد حقش بود ، متنفرم . متنفرم با اینکه مادرم هستی.

2009-07-15T18:50:00.000-07:00

فراموش نمیکنم که ترسیدم ... ترسیدم وقتی داشتم خون و اشک رو از روی صورتش تمیز میکردم...ترسیدم وقتی که روی پله های یه خونه غریبه بالا آوردم ... ترسیدم وقتی کسی نزدیک ، خیلی نزدیک داد میزد حروم زاده کثافت ... ترسیدم وقتی که گفت نگاه نکن و دستم رو کشید ... ترسیدم ، دویدم ، از درد به خودم پیچیدم و باز هم ترسیدم... یک هفته، ده روز ، یک سال ، نه انگار که یک قرن گذشته ولی هنوزمیترسم، هنوز دستام بوی خون میده ، پاهام میلرزه ، گونه هام خیسه و فراموش هم نکردم.

2009-06-12T00:22:00.000-07:00

بس که هول بودم توی برگه آبی نوشتم میر ... بعد خوب مجبور شدم به میر فخرالدین موسوی ننه کلان رای بدم !

2009-03-10T07:16:00.001-07:00

ـ توی چشمهای مرد نشستی ... و من خیره شدم توی چشمهای تو ... میخندم ... میخنده .... اخم میکنی ...
ـ مریضی تو، تو با اون خیال لعنتیت که هر وقت خوابش رو گم میکنه شب گردیش شروع میشه و میاد سراغ من،تکونم میده و از خواب بیدارم میکنه،حتی فکر نمیکنه شاید دارم خواب تورو میبینیم ... گیج که نگاش میکنم ، دست که دراز میکنم سمت چراغ راهشو کشیده و رفته.
ـ من از تموم شدن میترسم؟ اصلاً هستم؟ بودم؟

2008-10-25T07:33:00.000-07:00

تصویر شکسته مرد توی آینه پیدا بود.بند عرق گیرش رو کشید روی بازو و انگار حرفی تا نک زبونش اومده باشه دهن باز کرد ولی بلافاصله بست.زیپ شلوار رو بالا کشید و چروکهای پیرهن رو صاف کرد.هیچ صدایی نبود جز همهمه خیابون و نفس های زن که فرو رفته بود تو خنکی ملایم ملافه ها و دست دراز کرده بود سمت باریکه نور.نگاه مرد سرخورد روی زن،تا زمین کشیده شد و روی لباس زیر کهنه ای که کنار پایه رنگ و رو رفته تخت افتاده بود قفل شد. ندید که دوتا کبوتر نشستن روی هره پنجره...
کبریت کشید و پک زد.گیر کرده بین این اتفاق کذایی و زیر نگاه های خیره مرد،بی خیال توتون هایی که مینشست روی سفیدی لباس، کمر سیگار رو بین دو تا انگشت فشار داد.زل زده بود به میز میز توالت به اون همه شیشه های عطر و لاک و رژ لب و بعد به ناخن های کج و معوج بی لاک.گوشه ی لبهاش جمع شد به خنده شاید...
جلوی پنجره ایستاد و گردن کشید سمت قفسه کتابها، با یک دست روی پیشونی انگار دنبال چیزی میگشت ... کتاب رو با ضرب بیرون کشید و بلند خوند: «مادام بوواری» انگشت های زمختش رو لغزوند لای صفحه های کتاب اما نگاه نکرد... پوزخند از فکرش ریشه دووند توی نگاهش و پخش شد روی لبها.
ــ این چیزی نیست که قرار گذاشتیم.مگه نه؟
از این مگه نه چشم های زن ترس خورده بود ولی فقط برای یک لحظه و بعد باز رفته بود دنبال بازی نور و سایه،رقص پرده با نسیم...
صدای مرد اینبار سرد و خشن و بلندتر از قبل اتاق رو پر کرد،خورد به دیوار و هوار شد سر زن... نگاه زن ولی با کبوتر ها پر کشید به آسمون و رفت تا دور.
در که بسته شد زن دودی رو که توی دهنش حبس کرده بود،محکم بیرون داد و خم شد سمت چند تا اسکناس پاره و مچاله ای که مرد قبل رفتن روی تخت پرت کرده بود و توی نور اتاق کمرنگتر از همیشه به نظر میرسید.

2008-10-20T10:00:00.000-07:00

ساعت نزدیک نه،دعوتش رو برای قهوه نمیدونم چندم رد کردم و بلند شدم دلم تنهایی میخواست، تنهایی زود، به در نرسیده صدام زد،دست روی دستگیره برگشتم طرفش
حالا خوبی؟
به دیوارهای قهوه ای نگاه کردم ، به بشقاب کیک شکلاتی که دست نخورده مونده بود،به گلهای بنفش و سفید توی گلدون،به شمع های روشن روی کانتر، سرتکون دادم که آره و زل زدم به چشمهاش به اون دوتا مشکی براق که حالا کمی هم نگران بود و گفتم : آره
دروغ میگفتم.

همه صندلی های اتوبوس خالی بود ولی اومد ردیف سوم و کنارم من نشست، زیر چشمی نگاش کردم، پیر بود،توی گوشی گفتم : مرسی بابت قهوه و تمام حرفهای خوب و بعد دست کشیدم روی گونه ها.دلم نمیخواست اشکام رو ببینه. پیرزن ولی نگاهم نکرد دستاش لغزید و روی زانوم نشست، چند بار آروم زد روی پام و با آرومترین صدایی که میتونست گفت : گریه کن... امشب فقط گریه کن فردا بازهم قهوه میخوری ، حرفهای خوب میشنوی و عاشق میشوی...

2008-10-13T02:40:00.000-07:00

فاحشه ها تنهای خسته شان را میشویند . . .
روسپی پیر به بوسه ای هم قانع است!!!

2008-10-12T02:11:00.000-07:00

تا حالا کسی یه تف مشتی انداخته تو صورتت؟؟؟
. . .
تا حالا تف سر بالا شدی تو صورت خودت؟؟؟

2008-10-10T22:08:00.000-07:00

وقتی خداوند شیطان ملک مقربش را از بارگاه خود میراند

شیطان گفت: حالا که مرا میرانی آیا باز هم به من نگاه خواهی کرد؟

خداوند گفت: آری

معنی این اره رو من خوب می فهمم!!!

2008-10-10T08:47:00.000-07:00

: دختری که باهامه احتمالا با من می خوابه...
- اگه دوست داشته باشه خب چرا که نه
: نه ميخوايم ازدواج کنيم!!!

2008-10-09T09:45:00.000-07:00

همون کوچه آشنا... پهن و پر درخت ... از مغازه آقای صداقت صدای سنتور میاد آقای صداقتی که انگار تو این سالها هیچ کاری نکرده جز نشستن روی اون چهارپایه و پیر شدن و پیر شدن...آرایشگاه جمیله خانوم که فقط در و پله ها و راهروی تاریکش رو یادم هست و اون زن رو ... موهای بلند داشت سیاه و فر خورده ... عروس جمیله خانوم بود که یکبار دیدمش، همان یکباری که داشتم با دختر کوچولوش بازی میکردم و در اتاق خواب باز مونده بود، لباس خواب سفید تنش بود ، تکیه داده بود به کلگی تخت و بی توجه به ملافه های بهم ریخته و بالش های پراکنده و صداهای خفه اتاق کناری سیگار میکشید . . . مطمئنم که حتی مارو ندید و من غرق شدم تواون همه سکوت یا غم یا شاید زنانگی

2008-10-07T22:35:00.000-07:00

تلفن ها ی طولانی نصف شب ... اس ام اس های احمقانه ... عصرهای خنک شهریور ... پیاده گز کردن از میرداماد تا مطهری و غرق حرف سر از ولیعصر درآوردن ... خنده تو و آه از نهاد من... درد کشیدن و انتظار هم .
نشستن توی ماشین ... خسته ، گیج ، کلافه و عاشق ... صدای تو ... نوازشگر و دعوت کننده : بیا ... اومدن و غرق شدن تو دست هایی که حالا دورن خیلی دور از اینجا تا ...

2008-10-07T08:37:00.000-07:00

می توانم شریک پولهایت باشم
شریک اسباب بازی هایت باشم
می توانم شریک عسلت باشم
شریک نان و کره و مربات باشم
شریک شکلات و شیرینی هات باشم
اما وقت تقسیم چیزهای خودم ببخشیدها نمی توانم باهات باشم !!!

2008-10-06T09:53:00.000-07:00

من یه خیابون میخوام
یه خیابون تو یه شهرک ساحلی که خیس و خالی و سرد باشه و دو طرفش رو درختای بلند کاج گرفته باشن
دلم می خواد هوا ابری باشه
ابری و سرد با بوی بکر ماهی و دریا و نم و کاج
هوام اونقدر سرد باشه که چشمام ریزو اشکی بشه و نفسم بند بیاد . . .
می خوام تنهای تنها راه برم
راه برم و صدای قرچ قرچ سنگریزه ها رو زیرپام بشنوم
اونقدر راه برم که به دریا برسم . . .
توی شن و ماسه ها دراز بکشم
طاقباز
می خوام فقط دراز بکشم
به آسمون خاکستری نگاه کنم
چشمامو ببندم
وبرای همیشه بخوابم

2008-10-03T07:06:00.000-07:00

ازو خواه که دارد و می خواهد که از او بخواهی
ازو مخواه که ندارد و می کاهد اگر بخواهی
بنده آنی که در بند آنی ، آن ارزی که ورزی اگر درآیی ، باز است
و اگر نیایی ، خدا بی نیاز است
اگر بر هوا پری مگسی باشی و اگر بر روی آب روی خسی باشی
دل بدست آر تا کسی باشی !
از صوفی چه گویم که صوفی خود اوست
روزگاری او را می جستم ، خود را یافتم
اکنون خود را می جویم ، اورا می یابم
مست باش و مخروش
گرم باش و مجوش
شکسته باش و خاموش
که سبوی درست به دست برند و شکسته به دوش کشند
نجات خواهی مبتلا باش
بقا خواهی از پی فنا باش
یار باش و اغیار نباش
کمال انسان به تصرف دل است ، باقی مثل آب و گل است
اینجا تن ضعیف و دل خسته میخرند
کسی عاشقی به قوت بازو نمی کند

2008-09-29T01:34:00.000-07:00

12-13 سال پیش بود، از مدرسه جیم شدم و سر از انباری مادر بزرگ درآوردم که برام حکم پاتوق رو داشت... نان و شراب ، خرمگس ، ژان کریستف و خشم و هیاهو رو همون جا خونده بودم،شریعتی، فروغ، شاملو و جلال رو شناخته بودم،پینک فلوید و بیتلز گوش داده بودم و هیچی هم نفهمیده بودم ... اونروز هم رفته بودم برای کلیدر... برای گل محمد و مارال ، بابقلی بندارو پسراش و شیرو...
روی کاناپه قدیمی که مال خونه ستارخان بود و لابد به درد خونه امانیه نمیخورد وحالا گوشه انباری افتاده بود نشستم و خوندم:
« گوشها و گردن و پستان های مارال داغ شده بودند .از درون میسوختند . لب و دهن و گلویش خشک شده بود ، با این همه نمیخواست این رشته گسیخته شود دشوار گفت:
چه ... کاری؟
جای سخن دیگر نبود . گل محمد بند دست دختر را گرفت و پیچاند، آهوی خوش قواره را خواباند و بر او سوار شد و در کشمکشی غریزی و وحشیانه که خود به شور آدمی دامن میزند تب را فرو نشاند ،آبی برآتش،عطش بیست ساله مارال،عطش بیست سالگی را ورچید.تاراجش کرد.همچنان که نریانی مادیانی را.و مارال مرد را به کام کشید همچنان که دریا خورشید را...»
گلوی من هم خشک شده بود ، سرم گیج رفته بود.کتاب رو گذاشته بودم کنار تا مارال خوب گریه هایش را بکند و گل محمد گریه های پسینه خواهش را خوب بشنود... و خودم کنار کارتن ها ولو شده بودم.سرگرمی جدیدم بود ،زیر و رو کردن وسایل عمو کوچیکه ،دست کشیدن به یونیفرم قدیمی خلبانیش که لای کاغذ پیچیده بود، ورق زدن کتابهاش و خیالبافی که این کتاب رو کجا خریده؟پاریس یا نیویورک؟ کی دفتر جلد چرمی روهدیه گرفته؟ شبی که با دخترروس رقصیده بود؟ یا بعداً که دختره شده بود همسر دوستش؟یا وقتی دوست شهید شده بود و دختر مانده بود ایران که همپای مادر شوهر توی همه صف ها باستد ، روضه برود ، آش دوغ پختن یاد بگیرد و بیخیال مدرک دکترایش بشود.
عاشقش بودم،عاشق این دفتر جلد چرمی قهوه ای که کاغذاش رنگ کاه بود و بوی عطر ملایمی میداد.نمیدونم به خاطر کلیدر بود یا داستان دختر روس به هر حال دفتررو انداختم ته کیف و دویدم بالا. مطمئن نبودم که اونجا ساعت چنده،مادر جون گفته بود شاید تازه از پرواز برگشته باشه ولی واسم مهم نبود ،شماره گرفتم و صداش رو که شنیدم مهلت ندادم ، گفتم که دفتر رو برداشتم و نمیتونم بهش پس بدم .چند لحظه هیچی صدایی نیومد ترسیدم که قطع شده باشه گفتم عمو؟! آروم گفت فقط وقتی توش بنویس که مطمئن باشی حرف مهمی داری ...

4-5 سال بعدش بود شاید، مادرجون رو رسوندیم فرودگاه ، پرواز مستقیم نبود و تاخیر هم داشت. نشستم روی صندلی و طبق معمول دفتر جلد چرمی رو درآوردم... هنوز چیزی توش ننوشته بودم ،داشتم فکر میکردم که چقدر حرف دارم ...چقدر حرف که میشه نوشتشون ولی نه توی این دفتر جلد چرمی قهوه ای که کاغذهاش رنگ کاه بود و بوی عطر میداد... پسر عموهه پریده بود وسط فکرم که: اونجارو نگا!نگاه کردم، شکیبایی بود،تنها با یه چمدون توی دستش... قبل ازاین که حرفی بزنم دفتر رو قاپید و رفت... وقتی که برگشت روی اولین ورق دفتر با روان نویس سبز نوشته شده بود برای ... بعد شعر بود وآخر صفحه گوشه سمت چپ امضا کرده بود خسرو شکیبایی.

2008-09-27T22:59:00.000-07:00

من سحر نمی دانم.من فقط روحم را که بزرگ بود و سنگین بود گستراندم.من سحر نمی دانم.گفتی زمستان شده ای و من دلم به حالت سوخت،پس روحم را که بزرگ بود و سنگین بود مثل چادری روی تو کشیدم و ذکرعشق خواندم تا تو سوختی.من سحر نمیدانم.نفسهایت به شماره افتاده بود و روح من با نفس تو می تپید.گفتم: " دوستت دارم " و تو دیگر نفس نکشیدی و روح من از تپش ایستاد.گفتم نکند تو را کشته باشم؟نکند من مرده باشم؟پس روحم را از روی تو برچیدم اما تو نبودی.غیب شده بودی.گفتم که سحر نمی دانم.

2008-09-25T03:44:00.000-07:00

2008-09-18T22:48:00.000-07:00

در گذشته زن به عنوان نماد زایندگی همواره در کنار زمین در نظر گرفته شده است . تا آنجا که پیلادها ـــ هفت خواهری که به مقام خدایی رسیده و صورت فلکی پروین را ساختند ـــ در نیایشی زئوس ، خدای خدایان را به حق مادر خود زمین ، می خواندند . در متون مذهبی زرتشتی هم از هفت امشاسپند به عنوان دختران خدا نام برده شده است . "اسپندارمذ" به معنای مهرورزی ، "هئوروتات" ( خرداد ) یاد آور زایش و خروش آبها ، "امرتات" ( مرداد ) به معنای جاودانگی ، هر سه مونث هستند . حتی میتوان اردیبهشت را هم اصالتا مونث دانست که مشخصه اصلی او زیبایی است .
در گذشته مادر الهگانی مورد پرستش قرار میگرفت که مظهر حیات بود وبالندگی . پیامبری سرخپوست از قبیله " پریست " به پیروان خود میگفت : از من میخواهید اجازه دهم زمین را شخم بزنید؟!آیا من در شکم مادرم چاقوئی فرو برم؟! در تاریخ ایران پرستش ناهید به عنوان الهه آب و زندگی مهر تاییدی است بر این باور که زن در باور انسان کهن نشانه پاکی است و نیروی زایندگی و از آنجا که سنت پرستش مادرـــ خدایان ، کهن ترین سنت اقوام گوناگون بوده است ، آناهیتا در اسطوره های ایرانی از جایگاه بالایی برخوردار است . آناهیتایی که فزاینده گله است و رمه.

2008-09-17T22:37:00.000-07:00

وسط جلسه ، وسط همه اون توضیح دادنای من و توجیح کردنای اسب آبی ، وسط اون همه گرما و خستگی و کلافه گی ، پسره برمیگرده طرفم که : گرمه؟خیلی؟ مات میشم .چند بار این دو تا کلمه رو از تو شنیدم ؟چند هزار بار؟ مهم نیست که اون با نگرانی میگه و تو با شیطنت ... شنیدنش کافیه برام ... نگاش میکنم و سر تکون میدم که دیگه نه .

2008-09-16T23:36:00.001-07:00

با شما هستم!با شما عوضی ها که عینهو کرم دارید تو هم میلولید.چی خیال کردید؟همتون از وکیل گرفته تا سپور
و آشپز و پروفسور آخرش میشید دو عدد.خیلی که هنر کنید،خیلی که خبر مرگتون به خودتون برسید فاصله دو
عددتون میشه صد.صدام رو میشنفید؟میشید یه پیرمرد آب زیپوی عوضی بو گندو.کافیه دور تند نیگاش
کنید.همین که دور تند نیگاش کردید میفهمید چه گندی زدید.میفهمید چه چیز هجو و مزخرفی درست کردید.حالا با
این عجله کدوم جهنمی قراره برید؟قراره چه غلطی بکنید که دیگرون نکرده ند؟ . . . از یه طرف تا چشمتون بهم
افتاد اولین کاری که میکنید،یعنی آسون ترین کاری که میکنید،اینه که عاشق همدیگه میشید.لعنت به شما و
کاراتون که هیشکی ازش سر در نمی آره.عاشق میشید و بعد عروسی میکنید و بچه دار میشید و بعد حالتون از
هم بهم می خوره و طلاق می گیرید.گاهی هم طلاق نگرفته باز عاشق یکی دیگه میشید.لعنت به همتون.لعنت به
همتون که حتی مث مرغابی هم نمی تونید فقط با یکی باشید . . . دنبال چی میگردید؟آهای عوضی ها!با شما
هستم!صدام رو میشنفید؟

2008-09-15T22:20:00.001-07:00

"گوگول در تمام آخر هفته‌ها موشومی را بدون آرایش می‌بیند؛ همان‌طور که موشومی سر میز مشغول تایپ است، سایه‌های طوسی زیر چشم‌های او را می‌بیند. وقتی موهاش را می‌بوسد، چربی پوست سرش را در فاصله‌ی دو حمام روی زبانش حس می‌کند. رشد موهای پاها را در فاصله‌ی اپیلاسیون کردن‌ها می‌بیند، و ریشه‌ی مشکی موهای سرش را در فاصله‌ی آرایشگاه رفتن‌ها. و توی همین لحظه و نگاه‌های گذراست که گوگول باور می‌کند نزدیکی
و صمیمیت بیشتر از این نمی‌شود.
حالا دیگر می‌داند موشومی وقت خواب، پای راستش را خم می‌کند، مچش را به شکل 4 می‌اندازد روی پای چپش که همیشه دراز است. می‌داند توی خواب خروپف می‌کند، گیرم خیلی آهسته – شبیه صدای ماشین چمن‌زنی که درجا کار کند. می‌داند موشومی توی خواب دندان قروچه هم می‌کند، که گوگول معمولا این جور وقت‌ها آرواره‌های او را ماساژ می‌دهد..."

2008-09-14T21:51:00.001-07:00

شبیه ورودی یکی از هتلهای ارزان قیمت وسط شهر است . . . شلوغ و کثیف . . . پر از آدمهایی که به من نگاه نمیکنند و به تو زل زده اند . . . حرفی میزنند،لبی می گزند،سری تکان می دهند یا دستی،اما نمی گذرند. . .
پر شده ام از تصویر،از خیال،از ترس،از صدا،از صدا. . .
تکان لبها دیوانه ام کرده می خواهم داد بزنم . . .
حس میکنی،که بر میگردی و نگاهم میکنی؟!!

بوی عرق،خال بزرگ روی گونه،انگشتر سیاه انگشت کوچک دست چپ،حتی نی نی چشمهایش حالم را بهم میزند . . . مرد چاقی است،به فضای بالای سرمان خیره شده- شرم میکند شاید- وبی وقفه حرف میزند،کمی با ما،بیشتر با خودش،از گناه . . . از خدا . . .
تو حریص تر بازویم را چنگ میزنی.

در همان حیاط آشنا هستیم . . . تو خسته و کلافه ای و این از طعم گس صدایت پیداست،طاقت ندارم،روی انگشتهایم بلند میشوم و صورتت را که از ریش چند روزه ای زبر است می بوسم
دستهایت را روی بدنم میکشی،روی دستهایم،صورتم، وجب به وجب . . . نگاهم میکنی و لبخند می زنی . . . خون روی لباسهایم برق میزند.
از خواب که بلند شدم هنوز دستهایم بوی خون میداد.

عجیب بود... یکسال از سفر مکه من و تو میگذره،حالا این خواب با این وضعیت تو این شرایطی که همون یه ذره ایمان همه دیگه نیست یعنی چی؟!