Ben bu odada tek başına oturan çocuk değilim aslında. Bilgisayarın karşısına geçmiş izlediği filmlerdeki hayatlara göz atan kişi değilim. Yakınınızdayken görebileceğiniz bir yüzüm yok benim. Acılarımı paylaşabileceğim insanlarım yok. Gözlerimi kapatıp rahatça uyuyabildiğim o eski, yün yatağım yok. Bedenim yaşasa da ruhum kalmadı benim.

Değer vermenin seçimlere bağlı olduğunu düşünen kişi yok şu an bilgisayarın karşısında. O çocuk yazmıyor bunları. Derinlerden gelen haykırışın sözleri belki bunlar, ya da söylenemeyen cümleler.

Birikmiş duygularım yok benim. Donuk yüzümde sadece sessizliğim var. Acıyan bedenime dokunan göz yaşlarım var. Odada bana gerçekleri gösteren bir lambam ve kabuslarımda bana sarılan yorganım var.

Acımı dindirecek insanlarım yok benim. Hayallerimi tutup da bana verecek sihirli lambam da yok. Herkesinki gibi acılardan örülmüş duvarları olan sıradan bir hayatım var sadece. Tek fark, bunlara göz yumup haykıran bir ruhum yok benim.

Olamadıklarıma üzülecek benliğim kalmadı tıpkı yollarımda ayak basılmadık yerlerin kalmaması gibi. Bir geçtiğim herden bir daha geçer oldum belki yanlış adımlar atmışımdır diye. O adımlarımı sona kavuşturan yolları bulamadım.

Pişmanlıklarım yok benim. Her olaydan ders çıkarmasını bildim, üzülmedim. Üzülmesini öğrenemedim. Nasıl üzülürüm ya da ağlarım bilmedim. Şu oda bile beni daha iyi tanırken ben bilemedim.

Küçükken komşunun bahçesinden çaldığım eriklerin tadını bir daha bulamadım. Kapımın önünde oynadığım topun sesini son duyduğumda on beş yaşındaydım. Son kez bisikletten düşmemi hayal meyal hatırlıyorum okul çıkışlarındaki küçük kavgalarda yediğim dayaklar gibi. Bir daha o eski ben olamadım.

Kurulmuş cümlelerin sonuna hangi noktalama işareti getirilir bilmem ben. Resimlere öylece bakar geçerim dakikalarca yorum yapmak yerine. Resimlere saatlerce bakanları bir ben anlayamadım.

Kırılan bardaklarımın ardından yas tuttum. Kaybettiğim beyaz kalemimi arayıp durdum. Ve bir gün geldi, yoruldum, durdum.

Üç noktayı yan yana koyabileceğim cümleleri özledim. O kadar az ki hayallerim üç nokta kadar bile yer kaplamazlar aslında. Boş tabaklarım bitmeden önce içlerinde ne vardı diye düşündüm. Bozuk saatime dakikalarca bakıp oradaki saatte yaşadım.

Dolabımdaki gömleklerimin sadece üçünü kullandım bu güne kadar. Masamdaki bilgisayarın bile basmadığım tuşları olduğunu, o tuşların üzerindeki tozlardan anladım. Herkes beni tanırken ben adımı bile unuttum. Sen mecaz sansan da ben unuttum.

Kağıttan kurbağalar yaptığım aklıma geldi. Şimdi masamın üstünde düzinelerce duruyorlar.

Odamdaki tek dostum ise onlara öylece bakıyor. Schatzi diyorum, şimdi de bana bakıyor.

Son bir kere yazdıklarımı düşünüyorum. Okuyanlar ne anlayacak ki diyorum. CTRL-S yapıp gidiyorum.

You know, there are darkness, I am talking about always, which attract us into them. I am calling from inside of them now.  Today I am at the point where the sun shows itself mostly.  I am calling you from a place which is covered by sand. Maybe you even don’t aware of what I write, but still I write it. I am writing you from the sand swamp from which I couldn’t escape.

On the every step soft sand absorbs me into it. I can’t escape from the desert which you jailed me into it.  I can’t run towards you. Moreover your sun strokes on my head and I am keeping quite. My body, which is thirsty to you, closes it’s eyes and cannot see anything except from you.

Each sand hill in here, assumes the shape of you. You put yourself here instead of deceive me with mirages.  You have such a bright sun so even if I close my eyes, I couldn’t escape into your dark.  Your hills that dazzles my eyes brings your sight  in front of me when I close my eyes.

Sand the thing which I hate mostly during my childhood. That torturer sands which fulls in my shoes.

But now I see that the sands captured my whole body. It neither is in my shoes nor under my my feet near the sea, it is in everywhere. I learned that I couldn’t roam in the sand sea without contaminated with dust.

I always escaped from the sun. In order to avoid from the sunstroke. No longer I can escape from it. There is not even a shadow in which I hide myself.  When I look at the ground the sands reflect her. Now the sun which heats my forehead, writes you on my each strand.

I cannot understand whether my faces redness is because of sun or because of shyness.  Maybe it is normal after the things which experienced. But still I cannot accept this. Just like I couldn’t accept you as you are.

Sometimes the wind blows and brings your scent to my nose. I am closing my eyes in order to protect them from sand. At this time your scent seizes me. I know trying to forget you is nonsense, so I don’t even try it. Your wind is changing the dunes and your face.

You could not express yourself. Now you teach me by experienced it. You say my faults one by one. Your wind not only brings your scent but also slaps your sand to my face. Whenever sand strokes my body, a new fault starts to roam in my mind.

Sometimes I close my eyes and think as if I am in seashore.  As if when I open my eyes I will see you among the waves.  Like that I will lost myself in your cool water and relax. I am getting excited by myself.

I am opening my eyes, but it doesn’t happen.. 

Hani çoğu yazımda bahssettiğim karanlık var ya bizi kendi içine çeken, işte bu gün o karanlıktan seslenmiyorum. Bu gün güneşin en çok kendini gösterdiği bir yerdeyim. Kumla kaplı bu yerden sesleniyorum sana. Sen bu yazdıklarımın farkında bile olmayacaksın belki ama yazıyorum işte. İçinden çıkamadığım bu kum batağından yazıyorum sana…

Her adımımda bu yumuşak kum kendi içine çekiyor beni. Kaçamıyorum senin beni hapsettiğin bu çölden. Koşamıyorum yanına. Üstelik bir de güneşin vuruyor tepeme ve ben susuyorum. Sana susamış bedenim senin güneşinden gözlerini kısmış, başka bir şey göremez olmuş.

Her kum tepesi senin şekline bürünmüş burada. Beni seraplarla kandırmak yerine kendini koymuşsun buralara. O kadar parlak ki güneşin, gözlerimi kapatsam bile dönemiyorum karanlığıma. Yansımasıyla gözlerimi alan epelerin, her gözümü kapattığımda senin şeklini getiriyor göz kapaklarıma.

Çocukken en nefret ettiğim şeydi kumlar. Ayakkabıma dolan o işkenceci kumlar…

Ama şimdi görüyorum ki kumlar bedenimin her yerini ele geçirmiş. Ne sadece ayakkabımda, ne de sahil kenarındaki gibi ayağıma yapışmış bir durumda. Kum denizinin ortasında, toza bulanmadan gezemezmişsin.

Güneşten kaçtım hep. Başıma çok vurup beni hasta etmesin diye. Ondan da kaçamıyorum şimdi. Saklanacağım bir gölge bile yok. Yere bakayım desem, yine onu yansıtır oldu kumlar. Bu sefer alnımı ısıtan o güneş, seni kazıyor saçımın her teline.

Yüzümün kızarıklığı utançtan mı yoksa güneşten mi anlayamıyorum. Yaşanmışların ardından böyle olması doğal belki de. Yine de kabullenemiyorum. Aynı seni olduğun gibi kabullenemediğim gibi…

Arada bir rüzgarın esiyor ve kokunu getiriyor burnuma. Gözlerimi kapatıyorum kum girmesin diye. Kokun sarmalıyor bu sefer de beni. Unutmaya çalışmanın saçma olacağının farkındayım ki denemiyorum bile. Rüzgarın değiştiriyor kumdan tepeleri ve yüzünün şeklini.

Konuşarak anlatamadın kendini. Yaşatarak öğretiyorsun şimdi de. Hatalarımı bir bir yüzüme vuruyorsun. Rüzgarın kokunu getirdiği gibi kumlarını da yüzüme vuruyor. Her kum vücuduma battığında, bir başka hata dönmeye başlıyor aklımda.

Bazen gözlerimi kapatıyorum ve sahildeymişim gibi düşünüyorum. Gözümü açtığımda dalgalarının arasından sana karışacakmışım gibi. O serin suyunda kaybolacakmışım, rahatlayacakmışım gibi. Heyecanlanıyorum kendi kendime.

Gözlerimi açıyorum. Olmuyor!

Koca bir ömür yaşamaya çalışırız kendi karanlıklarımızda. Güneş batınca ışığı açtığımız gibi bir düğme ararız çoğu zaman. İnsan düğmelere o kadar alışmıştır ki, o düğmeleri bulamamak acıtır onları. Düşlerini gerçekleştirememek yorar…

Sessiz bir cümle gibi döner dururuz etrafta. Çoğu zaman kendimi sandalyemde dönerken, tavanı izlerken bulurum. Susturmanın imkansız olduğu düşüncelerimi dinlerim. Kendimi bu şekilde yorarım.

Bazen kapalı bir havada, yürümeye başlarım yağmurun altında. Kulağımda garip şarkılar, ellerim cebimde… Dolaşırım kendi dünyamı büyük adımlarla…

Camları ve aynaları kullanırım ben. İnsanların gerçek yüzlerinden korktuğumdan yansımalarına bakarım. Onları bir cam parçasının içinde tanırım. Onlar farkına bile varmadan, hayatlarına girerim. Bazen öylece bakar, bazen bir şeyler alır ve çıkarım.

İnsanlarla konuşmak bambaşka bir olgudur benim için. Sözlerle değil de gözlerle konuşmayı severim. Dilin söylediklerini inkar eder ya da fazlasını anlatır çoğu zaman. Bu yüzdendir ki sözlere pek güvenemem.

Yazılarımın çoğunu kendime yazarım aslında. Ne bir kıza ne de bir başkasına. Ben kendisiyle anlaşamayanlardanım anlayacağın. Kendi kendime kızar, kendimden kaçarım. Uçsuz bucaksız tarlaları kendimle baş başa dolaşırım. Kimse bilmez ama ben kendimden nefret ederim çoğu zaman. Kendimden korkarım…

Ben arkadaş olmayı severim. Birilerinin yanında olup, onlarla eğlenmeyi severim. Bana arkadaş olunmasından kaçarım. Belki kendimi paylaşamadığımdan. Ya da başkalarından daha çok korktuğumdan. Ben güven özürlüyüm.

Odama kapanıp saatlerce, günlerce dışarı çıkmam bazen. Zaman nasıl geçti bilmeden kalırım olduğum yerde.

Ben umutsuz ya da üzgün değilim aslında. Ben sadece yaşamayı öğrenenlerdenim. Çoğu yazımı mutlu olduğum için yazsam da sen bir melankoli sezersin. Mutsuz olmam için pek sebebim olmaz benim. Olduğum gibi, kendi içinde başka, dışarıda başkayım. Kendi dünyasının içinden gerçek dünyaya yolculuk eden bir yolcuyum.

Tek bir şeyden eminim ki o da kendime güvenebileceğimdir. Düşmanınızı başkasının incitmesine izin vermezsiniz sonuçta. Sadece doğru zamanı kollarsınız büyük darbeyi vurmak için. Kabuğunuza çekilir belki yıllarca saklanırsınız.

Yeni dünyanın, yeni yazısını da bu şekilde bitirirsiniz…

Ali Can CANBAY

Not: Eski yazılara sağdaki ‘Kategori’ bölümünün altındaki ‘Mazi’ bölümünden ulaşabilirsiniz. 

Bir gün gelir ki her şeyi arkanızda bırakmanız gerektiğini anlamışsınızdır. Artık o eski sizden eser kalmamış ve yeni bir hayata başlamanız gerektiğinin farkındasınızdır. Kendinizce planlar yaparsınız değişmek için. Ancak problem şudur, siz hiçbir zaman bunu yapamazsınız!

O kadar acizsiniz ki kendinizi bile değiştiremezsiniz. Çevrenizdeki her şeyin yolunda olmasını istiyorsunuz ama siz yolunda değilsiniz. Dünyanın daha güzel bir yer olmasını istiyorsunuz ama siz düzgün değilsiniz. Düşüncelerinizi bile uygulayamazken mükemmeliyeti hedefliyorsunuz…

Korkularınız almış başını gitmiş. Sizi bir boğa yılanı gibi sarmalamış durumda. Gelecek kaygısı tüm planlarınızı çıkmaza sokmuşken sizler bir şey yapmadan dibe çöküşünüzü izliyorsunuz. Bu güne kadar uzanan yardım ellerinden birini bekliyorsunuz.

Evet, çoğu zaman başkaları kurtardı sizi çıkmazlardan. Kendinizi toparlayamadınız ve toparladıklarınızın bile izleri sizinle yaşamaya devam ediyor. Sizler kaybetmeye mahkum kişilersiniz. Değişimi düşünüp değişemeyenlersiniz…

Bu sizler için son yazım olacak. Ama okuduklarından yola çıkarak sanma ki ben burnu havada bir hıyarın tekiyim. Sadece bil ki ben de seslendiğim insanlardan biriyim. Tek farkım değişim kararına bu defa uyuyorum. Geçmişi unutup yeni bir geleceğe başlama hayali için bir şeyler yapmaya başlıyorum şu an.

Gel bu senin için de bir başlangıç olsun o zaman. Korkularından ve sorumluluklarının yükünden şu an vazgeç ve senin için en iyi olacağını düşündüğün şeylere doğru bir adım at. Bu adımı benimle birlikte atarsan ne sen yalnız yürürsün bu yolda ne de ben.

Bir kere olsun senden bağımsız yürüyen şu hayatına ‘Dur!’ de benimle beraber. Ve göreceksin ki sana hükmeden bu hayata sen hükmediyorsun aslında.

Sana uzanan elimi geri çevirme bu sefer. Tut ve sağlam adımlarla yanımda ol. BEnimle ol ve bunu bana hissetir.

Bu son yazım okuyan ve benimle olan herkesin olsun. Yeni bir dönemde görüşmek üzere. Bu güne kadar bana eşlik edenlere selamlar. Kalın sağlıcakla…

Ali Can Canbay

LCnby

Bir gün gelecek odanda oturup tek başına biranı yudumlarken düşüneceksin yalnızlığı. Etrafında muhabbet edecek bir dost arayacaksın. Gözün o an için müzikle sana eşlik eden bilgisayarın saatine gidecek. “Vakit çok geç” diyeceksin ve kabulleneceksin yalnızlığını. O gün büyüyeceksin.

Bir gün gelecek odanda oturup dostlarını anacaksın. Değişen hayatını sorgulayacaksın. Saat erkenken bile çağıracak birini bulamayacaksın. İşte o gün geçmişteki yalnızlıklarına gülümseyip nasıl büyüdüğünü anlayacaksın.

Bir dost misali önündeki hayatın,

Bir ev misali içinde bulunduğun bedenin,

Dostlar çevrenden eksildiğinde

Anlayacaksın anlamını yalnızlığın.

Hayatı anlamak için çok genç değilsin okuyucu. Görmek için fazladan bir göze ihtiyacın yok. Çevrendekileri yargılamak için belki de fazladan bir günün yok. Hayatındaki kişilere vereceğin değer için dur da bir düşün.

Sütten çok dilim yandı okuyucu. Belki herkes değil ama çoğu fos çıkar dostlarının. En yakınındaki biri bile gün gelir en uzağın olur nedensizce. Çıkar ilişkisiydi belki de benimkiler. Bana ihtiyaçları varken iyiydim de sonra kötü oldum. Aynı ortamda olduğumdan bu yüzden rahatsız oldular belki de. Yine de sesim çıkmadı be. İçimdekileri yüzlerine söyleyemeden çekildim bir kenara. Son kez bile bağıramadım, kırıp dökemedim. Bir ben onlar gibi olamadım.

Tuvalet kağıdına bile sifonu çekerken şöyle bir bakarsın son kere. Ama gün gelir senin ardından bir bakanın bile olmaz işte. Sesini duyan olmaz.

İçimdekileri döksem neler çıkar kim bilir. Kim bilir kendilerini takmadığımı düşünen nice kişi anlar aslında ne kadar önemsendiklerini. Hayatımdaki her kesin ayrı bir anlamı olduğunu görürler belki de. Giderken bağırmadıklarım anlar değerlerini de gülümserler aptallıklarıma. Onlar arkamda oyunlar oynarken benim onlara yardımlarımı hatırlayıp gülerler son bir kere daha.

Hayat işte okuyucu. Acımasız bir hayat bu yaşadığımız. Bir gün kral olursun, ertesi gün piyon bile olamayacakken. Nerede olursan ol yerinde gözler olacaktır her zaman. Bu gözler yakınında olmak isteyecektir çoğu zaman. Gel sen kimseye güvenme.

Belki güvensizlik daha zor ama en azından üzülmezsin okuyucu. Bir kere olsun anlamaya çalış beni. Kendin için dinle söylediklerimi.

Dört grupta sıralarsın sen hayatındakileri. Birine aile, birine dost, birine sevgili, diğerlerine de yabancı dersin her zaman. Oysa bilmezsin ki çoğu zaman tanıdıklarına daha çok yabancısındır. Çoğu zaman bir yabancının yapmayacağını tanıdıklarından görürsün.

Gel gör ki onlar ne yaparsa yapsın sen bir şey demeden çekip gidersin. Onlara verdiğin değeri hak etmeyenlere sen hak ettikleri cevabı veremezsin. O aklından geçenleri söyleyemezsin. Hata burada be okuyucu. Biz onlar gibi olamayız, onların yaptıklarını yapamaz, her ne kadar onlar bizi yıkıp geçse de biz kıramayız. Onlara ve geçmişimize değer vermeye devam ederiz.

Böyle devam ettikçe de yalnızlığa da mahkumuz aslında. Dost sandıklarımız bir bir eksildikçe güvensizliğe mahkumuz. Sonra da bir bakarız ki odamızda tek başımıza oturuyoruz. Hiçbir şey yapmadan, saatlerce…

Söyleyecek bir şey yok. Hak ettik, yaşıyoruz…

“Kendimizi harap ederek yürüdüğümüz şu hayat denen yolda…” gibi bir cümle beklemediniz herhalde.

Mutluluğu elde etmek için çoğu kişi tezler üretti, yazılar yazdı. Birçoğu denendi, bir çoğu fos çıktı, tabir yerindeyse. Herkes bir şeyler bildiğini söyledi. Sonra bildiklerini söyleyenlerin de mutsuz oldukları günleri oldu. E bunu gören halk da haliyle güvenemedi.

“E o zaman sana niye güvenelim?” deme boşuna okuyucu. Şu dünyada güvenebileceğin en son insanım belkide. Bu yazıyı sana okutmak için başlığı “Mutluluğun Sırrı” yaptım. Buraya kadar okuyasın diye de lafı uzattıkça uzattım zaten.

Şu an belki gülüyorsun bana belki de “Salak.” diyorsun. (Aklından geçenleri hafiflettim belki de biraz.) Önemli değil okuyucu. Güldüysen keyfin yerine geldi demektir. “Salak” dediysen ne ala, anlık mutlusun demektir bu da. Çünkü “Salak” deme eylemi birini küçük görmekten gelir. Yani sen büyüksün, sevinirsin.

Bu kadar makaradan sonra mutluluk hakkında söyleyeceğim tek bir söz vardır ki o da benden önce çoğu kere söylenmiş zaten. “Cehalet erdemdir.” Mutluluk da cehaletin erdeminden gelir. Bilmediğin şeylere üzülmezsin okuyucu.

Bilmemek iyi de ya biliyorsan? O zaman takmama çalışmalarına başlamalısın en kısa zamanda. Bazı şeyleri göz ardı etmeyi görmek gerekiyor be okuyucum. Bunu bugün anladım ben de. Etrafında seni üzecek o kadar neden var ki anca onları görmeyerek mutluluğa gidersin. Bir nevi cahil taklidi yaparsın.

Böbürleneceksin, kendinden başkasına ne güvenecek ne de değer vereceksin. O zaman mutluluğa doğru koşacaksın ama bu sefer de eminim “Yalnızım” diyeceksin. Bol bol küfredecek, “Salak” diyeceksin.

Kısacası mutluluğun sırrı seni üzen ve üzeceğin bildiğin şeylerden kaçacaksın. Pollyanna misali salak taklidi yapıp bardaktaki su bitse de “Zamanında doluydu.” diyeceksin. O suyu sen içeceksin.

Kandıracaksın. Bazen yalan söyleyeceksin.

Diğer insanları hiçe sayacaksın. İnsanoğlu üzülür okuyucu, doğamızda var. Mutlu olmak içinse hayvan olacaksın ancak. O zaman seni sahiplenirler. Koruma dernekleri kurulur da severler.

Dünyanın düzeni bu, söveceksin.

Uykuluyum bu gün. Yorgunum, soğuktu hava.

Aklım burada değil bu gün. Olan biteni kavrayamıyorum. Konuşulanları anlamıyorum hiç. Tek bildiğim, kulağıma çalınan bu müziğin bana ortak olduğu. Her bas sesinin beni alıp başka yerlere götürdüğü, o her acı gitar sesinin ise sorunları bir kere daha yüzüme vurduğu. Ben bilmiyorum.

Sıcak havada o soğuk havuza atlamak vardır ya. Hani içeride zaman çok yavaş ilerler. Hareketleriniz de yavaşlar. Sonra gözlerinizi açmayı denersiniz acaba görebilecek misiniz diye. Kendinize bir şeyleri ispatlamak için. Ben göremiyorum.

Bir kuş sesi düşündürüyor beni. Bazen bir barda, bir konserde müziğin sizi esir alması, tüylerinizi ürpertmesi gibi ürpertiyor beni. Duyulan her şeye anlam yükleme eylemi. Ama ben duyamıyorum.

Sizler bir şey olmaya çalışıyorsunuz ya. Hani başarılı olmak, gözde olmak falan. İstediğiniz şey olmak için uğraşıyor ve olunca seviniyorsunuz ya. İşte ben sevinemiyorum. Ben olamıyorum.

Ben düşüncelerimi susturamıyorum be okuyucu. Sürekli beynime işkence etmelerini durduramıyorum. Her aklıma geleni saatlerce düşünmeden bırakamıyorum. Enine boyuna düşünmeden yapamıyorum. Komplo teorilerim olmadan, şüphelerimden korkmadan yaşayamıyorum. Duramıyorum ben.

Ne diye yaşadığımızı anlayamıyorum ben okuyucu. Yaşamaktan sıkılmışken bunu anlayamıyorum. Ben çok çabuk sıkılıyorum. Bir gün sonra ne olacak diye merak etmiyorum ya da sevinemiyorum sürprizlere. Çünkü benim hayatımda sürpriz yok okuyucu. Ben neyin nasıl olduğunu en önemlisi de neden olduğunu anlayamıyorum. İstemediğim şeyleri neden yapıyorum bilmiyorum.

Ben gözlerimi kapatamıyorum.

Sen boş bir evin boş bir odasında bir yatağa oturmuş dizlerini karnına çekmişken düşünürsün belki yalnız olduğunu ama bilir misin ki asıl yalnızlık kalabalık içinde olandır okuyucu? Kimsenin seni anlayamayacağı ya da paylaşmayı hiç istemediğin şeylere sahip oldun mu? Senin kendinden bile kaçtığın oldu mu?

Bir gün daha biterken dönüp baktığında sanki onca yılı sen yaşamamışsın sanki onca yıl bir rüya gibi hissettin mi? Ya da Evine girerken ne ara bu evde bir hayata sahip olduğun hakkında dakikalarca kafa patlattın mı? Ben hala nasıl bu hayata sahip olduğum konusundayım ama be okuyucu.

Hatalarından pişmanlık duyma ne de olsa ertesi gün rüya gibi gelecekler sana. Geleceğin bir hayal geçmişin ise bir rüya gibi kalacak her zaman. Bir gün gelecek ve bu güne kadar yaşadıklarının gerçek olup olmadığından şüphe edeceksin. Bir sabah gözlerini açıp tavana dikerek, saatler boyu bir önceki günün aslında bir yalan olup olmadığını düşüneceksin. O gün beni anlamaya bir adım daha yaklaşacaksın okuyucu.

O gün benim bu yalnızlığımı ve deliliğimi paylaşacaksın.

Beynini kemiren düşüncelerden kurtulmanın zorluğunu gördüğünde benim gibi yapacaksın. Belki biri seni kurtarır diye bakınacaksın. Bu yalnızlığın kaynağının ne dostsuz olmak ne de sevgilisiz olmak olmadığını fark edip çıkacak bir yol olmadığını gördüğünde susacaksın.

Artık yapacak bir şey olmadığını görecek, çığlıklarını içinde atıp acılarını derinin altına gömeceksin. Son olarak da kabullenip koyun olacaksın. Son söyleyeceğin sözler de şunlar olacak.

“Diğerleri bunları fark etmeksizin hayatlarının peşine düşmüşken, şu çocuk için hayat şekerden, şu memur için hayat sadece paradan oluşuyorken; ben neden bunları düşüneyim ki. Kural basit, küçük düşün, küçük hayallerin ve küçük umutların olsun. Küçük sevinçlerin sana yetsin”

Ve artık sen de başkalarını kandırmayı bırakıp kendini kandırmaya başlıyorsun. Kendinden bile kaçıyorsun.

Hoş geldin okuyucu. Bu yazımı üç gün önce otobüs durağında ben sıradayken sonradan ters yönden gelen ve o iri cüssesiyle benim gibi cılız birini ittirip benden önce sıraya bilen çocuk için yazıyorum. Aklından geçiyordur belki neden bunu yazmak için üç gün bekledim diye. Anlatayım okuyucu. Neden üç gün bekledim?

Aslında beklemedim be okuyucu. Sık sık böyle hayvanlara karşılaştığım için gerek görmedim yazmaya. Artık onları da bağrımıza bastık ne de olsa canlılar onlar da. Ancak bu gün bir kere daha gördüm o çocuğu. Sıranın başına doğru bekliyordu ve önden binmek isteyen bir çocuğa “Sıraya girsene kardeşim!” diye bağırıyordu. Önce o olduğunu anlamadım. Sonra tartışmaya başladı çocukla. Ben de her vatandaşımız gibi merakla gözümü diktim ne olacak diye. Sıradakiler onları ayırırken yüz yüze geldik. Bir süre bakışınca anladım ki o çocuk o çocukmuş.

Çok gördüm be okuyucu. Önünden gelen kıza laf atıp sonra kızla gezip gözü takılana “Ne bakıyon lan!” diyen öküzler gördüm.

Demem o ki biz yapınca “Oh” bize yapılınca “Adam ol!”.

Neyse be okuyucu diyeceklerimi dedim gideyim ben. Sıkmayayım seni de. Haydi kal sağlıcakla.

Gece karanlığında kapattım gözlerimi

İşittim aklımda kalan son sözlerini

Geçmişle barışık geçen ömrümde

Durağan günlerim oldu benim de.

Sustum, yutkundum sessizce.

Dalıp giderken yeniden maziye,

Durdum, haykırdım derinlerimde.

Kaçıp giderken pişmanlıklarımdan

Siliniverdin ansızın aklımdan.

Korkular yaklaştırdı seni bana

Korkular bitirdi yine bu masalı da.

Son bir hıçkırıkla doldu gözlerim

Bırakmadım kendimi bu gece,

Saklıyorum şimdi, başka bir güne.