Ik heb er geen grote hypotheses over, over die andere kant, enkel een persoonlijk idee. Ik geloof niet in het leven na de dood, ik denk dat als je stopt met ademen en je hart stopt met kloppen, dat het dan gedaan is. We komen samen om dat leven te vieren, het verdriet te delen, en er energie uit te putten om verder te gaan. Je leeft voort in de gedachten van anderen, door het werk je nalaat, door de persoonlijke indruk die je hebt gemaakt.

Waar of niet, akkoord of niet, het is voor mij een gemakkelijk en comfortabel idee. Het verplicht me bezig te zijn met betekenisvolle impact te maken, want je krijgt maar één kans. Het verplicht me te focussen op het positieve, de relativiteit der dingen en relaties. Te genieten van het leven.

Ik geloof in het leven voor de dood.

Ik ben geen fan van routine. Teveel van hetzelfde verveelt me. Ik ben nieuwsgierig naar wat er achter de bocht ligt. Verandering is spannend.

Het constante heen-en-weer geslingerd worden tussen herkenbaar en nieuw is een rode draad doorheen mijn laatste jaren. Mooi. Herkenbaar ook.

De laatste maanden slaat de slinger door in een richting: quasi alles is nieuw. Aan een rotvaart kom ik voorbij vreemde plaatsen.

Gillend zit ik in de roetsjbaan, kriebels in de buik, tot ook die rit gaat vervelen.

Orbital heeft al een voordeel: ik heb ze op de Lokerse Feesten gezien. Feesten indeed. Het publiek ging zwaar uit de bol.

Vanavond is het weer zover: de broers Hartnoll spelen ten dans in de AB. Ik hoop dat een gesloten venue de muziek en de sfeer ten goede komt (je bent net iets meer uitgelaten op een festival) en dat het publiek zijn beste dansbeentje voorzet. In de AB durft het publiek al eens onderkoeld zijn.

Benieuwd of we veel tracks uit ‘Wonky’ zullen horen, hun laatste plaat. Ik ben niet overtuigd: vooral de titeltrack is nogal déjà entendu, maar ik zit natuurlijk in mijn hoofd met klassiekers als Chime, Halcyon (live), One Perfect Sunrise of Are We Here. De lat ligt hoog.

Oordeel vooral zelf:

Ik maak voor de zekerheid een extra Nalu soldaat en zet nog eens ‘Chime’ op.

I’m already dancing inside my head.

Orbital – Chime (Live at Glastonbury 2004) – YouTube.

ABC monsters on Vimeo on Vimeo

Ooit heb ik kinderen gewild, een paar jaar terug: het was een warme zomerdag en ik voelde een steek. Even snel als ze gekomen was, trok de kinderwens weer weg.

Ik ben een egoïst, ik wil mijn zin doen, ik kom op de eerste plaats. Dat zouden mijn beweegredenen kunnen zijn. Maar ook en vooral: het lijkt me verdomd moeilijk een kind op te voeden.

Het lijkt me moeilijk het juist te doen. De wereld wordt steeds kleiner, alles gaat sneller, er is steeds meer informatie,.. Hoe voed je je kind ‘juist’ op. Hoe leer je hem of haar de juiste waarden. Hoe zorg je ervoor dat dat wezen gelukkig is en zijn weg vindt.

Ik heb gezien hoe hard het is een kind alléén op te voeden; hoe een kind de aandacht van die ene ouder volledig opslorpt en de ouder dat kind centraal stelt. (Niet dat ik nu alleen ben.) Dus vraag ik me ook oprecht af hoe dat is als koppel: eerst ben je met twee, en dan is daar nummer drie. Ja, het licht in je leven, je oogappel, diegene waarvoor alles en iedereen moet wijken. In theorie toch. Is dat ook zo? Heb je nog tijd voor jezelf. Voor elkaar. Of hoeft dat niet. Ik ken ouders die geen minuut zonder hun kinderen zijn en anderen die met veel plezier hun eerstgeborene bij de grootouders laten slapen om ook eens te kunnen uitslapen. Wat zorgt voor dat verschil in aanpak. Wat is de juiste?

En werk? Ik heb vrienden die er geen problemen mee hebben een carrière te hebben en een kroost. Hoe. Doe. Je. Dat. Ik werk fulltime, volg af en toe les, ga eens wandelen met de honden, probeer het huis zo netjes mogelijk te houden maar faal daar helaas in. Ware het niet dat we met twee waren, droeg ik élke dag twee verschillende sokken. Vanwaar haal je als ouder de energie na een dag werken een klein baasje eten te geven, in bad te stoppen, hem een verhaaltje voor te lezen, en dan onder te stoppen. Daarna val je toch als een hoopje in elkaar.

Over vrienden gesproken: heb je die nog?

Ik bewonder hen, de moeders* die met een draagtas over een schouder, een peuter onder de arm, een boodschappenlijst en de sleutels in de hand tussen de crèche, het huis en het werk pendelen, alle blogposts voor Wijvenweek in de week van Wijvenweek schrijven en publiceren en geen zenuwinzinking krijgen. Ik vraag me af hoe ze het doen.

Ik vraag het me af.

Ik zie het me niet doen.

* Ik bewonder ook de vaders, maar dat is iets voor mannenweek. 

Nadeel: ik wil gezond eten.

Dilemma: gezond zijn vs luiheid.

Revelatie van de afgelopen maanden: gezonde smoothies en luie dozen zijn een perfecte combi.

Je smijt twee tot vier bananen, een appel, een halve liter sinaasappelsap, twee handen “ander fruit” (bessen, ananas, mango, peer, …) met eventueel een groente (spinazie, komkommer..) in een blender en een paar zwierbeurten later: hoppa, een perfecte vitaminenbom. Ik maak ‘s morgens een liter babyprut-voor-volwassenen, zodat ik tenminste ontbijt (ik ben een onregelmatige eter en sla wel eens maaltijden over).

Mijn ideale combinatie is mango, sinaasappelsap, banaan. Eenvoudig en zoet.

Keukenprinses, hè, ik hoor het je al denken. Maar, waar ik niet in slaag is een lekkere groetensmoothie te maken. Het is ofwel te gazpacho-achtig ofwel te weinig ‘smooth’. Nog even zoeken naar de ideale groentencombinatie dus.

Iemand tips?

“Potjes!” zei ze.
“Zakjes!” vulde ik aan.
“Rekeningetjes! Die dan van mijn achterzak verhuizen naar de badkamer, naar de eettafel, naar de bureaulade om na zes maanden toch in de vuilbak te belanden!”

Verzamelen. Bijhouden. Vooral niet weggooien want ik zou het wel eens nodig kunnen hebben, dat ene artikel in De Standaard, ja dat ga ik zeker nog lezen, dus leg die krant maar aan de kant. Een mapje op mijn harde schijf bevat screenshots. Random haast, maar niet echt. Secuur ga ik door de eerste tien, twintig, dertig, een paar ervan gooi ik weg. Je weet nooit.

Als een eekhoorn die zijn eikels begraaft voor de strenge winter, om ze dan prompt te vergeten.

Kamer met zicht op de Gare du Nord!

Wij ons klaarmaken voor een frisse sightseeing tour!

Drieduust trappen later…

Wij aan het Louvre….

… net op tijd voor de Rode Broeken Conventie!

Nog even de inwendige mens versterken met een pittige vegetarische Zuid-Indische maaltijd.

I can see through time!

Geen tijd voor drinks! We have a concert to go to!

This is the place! Verwarring aan de guestlist-balie: Sofie et Sophie. Oui oui.

BOEM

Paukeslag

daar ligt de hele zaal PLAT

Heftig tot de laatste noot.

Wij terug weg!

Paris, je t’aime!

Les Ting Tings, je vous aime aussi!

Voor meer woord en minder beeld: check Zofie