Μην πανικοβάλλεστε… Όχι ακόμα, γιατί οι The Wooden Sky από το Toronto είναι εδώ και απαντούν στην (εύλογη) ερώτησή μας με το νέο τους άλμπουμ If I Don’t Come Home You’ll Know I’m Gone. Οι Καναδοί καταφέρνουν να εμπνευστούν από τα καλύτερα στοιχεία που έχει να επιδείξει το indie roots/folk/country φάσμα και προσθέτουν σε αυτά μια σεβαστή ποικιλία «καλλωπισμών» ούτως ώστε να δημιουργήσουν μια καινοτόμα μουσική χροιά πάνω στο (κάπως κουρασμένο) είδος.

Πολλά από τα τραγούδια του δίσκου έχουν τις ρίζες τους βαθιά χωμένες στα παραδοσιακά ακούσματα: Το κομμάτι που ανοίγει το δίσκο, Oh My God (It Still Means A Lot To Me), είναι ένα σαφές παράδειγμα της εναλλακτικής country, διαθέτοντας όλο το «σετ» από μπάντζο, αρμόνικα και όμορφες αρμονίες στα φωνητικά. Ο πένθιμος παλμός των χορδών αφήνει κάποια κενά που γεμίζουν με το An Evening Hymn, μια μελωδία που θυμίζει τους (επίσης Καναδούς) Blue Rodeo. Στο Oslo, απολαμβάνουμε ένα απαλό ντουέτο κλαιόντων κιθαρών. Η μπάντα τολμά ακόμα και να μας προσφέρει μια δόση από southern rock α λα Drive  By Trucker-μεταλλαγμένο-σε-indie στο When We Were Young.

Εκεί όμως που οι The Wooden Sky εκπλήσσουν και απογειώνουν την μουσική τους είναι στις στιγμές εκείνες που ενσωματώνουν απρόβλεπτα και αναπάντεχα στυλ στην ακουστική εμπειρία. Είναι σχεδόν αδύνατον να παραβλέψουμε τις επιρροές από το ψυχεδελικό 60’s garage των Animals στο Angels. Στο My Old Ghosts ξεκινούν με μια μελωδία που «μυρίζει» Bright Eyes, ώσπου να ξεσπάσει σε ένα art rock κροτάλισμα άνευ προηγουμένου. Παρομοίως, το Call If You Need Me ξεκινά σαν ένα κοινότυπο roots κομμάτι πριν ανελιχθεί σε ένα ολοκληρωτικό ξέσπασμα α λα Arcade Fire.

Υπάρχει όμως άλλη μια αξιοσημείωτη διάσταση στην μουσική των The Wooden Sky. Είναι εκείνη η pop ευαισθησία που μας αποκαλύπτεται στο The Late King Henry –το  κομμάτι που διαθέτει ένα από τα πιο κολλητικά ρεφρέν στην πρόσφατη ιστορία της roots.

Το If I Don’t Come Home You’ll Know I’m Gone είναι ένα προσεγμένο και καλοφτιαγμένο έργο τέχνης που διατηρεί μέσα του μια εντυπωσιακή πειραματική ψυχή.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από snobsmusic.net ]

MySpace: www.myspace.com/thewoodensky

FaceBook

Tracklist:

• Oh My God (It Still Means A Lot To Me)
• Bit Part
• Angels
• My Old Ghosts
• Call If You Need Me
• When We Were Young
• An Evening Hymn
• Something Hiding For Us In the Night
• Oslo
• The Late King Henry
• Lock and Key
• Fairweather Friends
• River Song One

+ Αξίζει να παρακολουθήσετε ολόκληρο το μουσικό ντοκιμαντέρ για τη μπάντα που θα βρείτε παραπάνω…

Όχι πολύ πριν κυκλοφορήσει το Music For Falling From Trees, ο Ισλανδός Ólafur Arnalds, επίσης της Erased Tapes, οραματίστηκε ένα απλοϊκό αλλά αποτελεσματικό project με σκοπό να επανενταχθεί στην ιδέα της αυθόρμητης σύνθεσης: θα συνέθετε και θα έγραφε ένα μόλις κομμάτι μουσικής κάθε μέρα για μια βδομάδα και θα το κυκλοφορούσε απευθείας για δωρεάν download. Τα κομμάτια αυτά στο σύνολό τους είναι πλέον διαθέσιμα ως μια «παράπλευρη» κυκλοφορία (τα low bitrate mp3 τους διατίθενται δωρεάν) και, παρά την ξεχωριστή τους προέλευση, τα Found Songs μοιράζονται αρκετές ομοιότητες με την δουλειά του Broderick που παρουσιάσαμε παραπάνω.

Ο Broderick συνέθεσε την δική του δουλειά σε ταχύτατους ρυθμούς, μέσα σε τρεις βδομάδες, κάτι που έδωσε επιπλέον έμφαση στην συνεκτική θεματική δομή της. Η μικρή περίοδος ωρίμανσης κατάφερε το ίδιο αποτέλεσμα και για το Found Songs. Παρότι οι προηγούμενες κυκλοφορίες του Arnalds περιείχαν πιο πυκνές ενορχηστρώσεις, εδώ όλες οι συνθέσεις είναι απέριττες και χωρίς αχρείαστες φιοριτούρες. Η ταχύτητα με την οποία δημιουργήθηκαν δεν άφησε επιπλέον περιθώρια για επανεξέταση και το αποτέλεσμα είναι μια συλλογή μουσικών «στιγμών» απογυμνωμένων από κάθε βιτρίνα και τέχνασμα, με σωστή δομή, αλλά και την απαραίτητη ωμότητα στο συναισθηματικό τους μέρος.

Στον πυρήνα της όλης σύνθεσης βρίσκεται το πιάνο στον δικό του μονόλογο. Οι συναισθηματικές κορυφώσεις επιτελούνται σε στιγμές που το πιάνο φτιάχνει ηχητικές «μουτζούρες» μαζί με τα αέρινα βιολιά ή υφαίνεται μαζί με ελαφριά ηλεκτρονικά buzzes και crackles. Ένα τέτοιο παράδειγμα μας έρχεται νωρίς, καθώς το Raein ξεχωρίζει εξ’ αρχής. Πρόκειται για μια mini-συμφωνία από ρυθμικούς κυματισμούς του πιάνο και κοφτά στρωμένων εγχόρδων που εξαπολύει λάμψεις παγερού φωτός και σβήνει απρόοπτα. Όπως και στο Music For Falling Trees, η ποιοτική αξία του Found Songs αποδεικνύεται μέσω της μικρής διάρκειάς του. Κάθε κομμάτι μετά βίας ξεπερνά τον πήχη των τεσσάρων λεπτών, και ώσπου να καταλάβεις πως τελείωσε το Ljósið, νιώθεις πως το ταξίδι δεν διήρκεσε πάνω από πέντε λεπτά, πόσο μάλλον είκοσι.       

Πολλά έχουν ειπωθεί σχετικά με το τοπίο της Ισλανδίας και για τον τρόπο που αυτό, σχεδόν αναπόφευκτα και φυσικά, ενεργεί και επηρεάζει τους ντόπιους μουσικούς. Αν αυτό ισχύει και για την μουσική του Arnalds, τότε το διακρίνουμε σίγουρα στην διάχυτη αίσθηση γαλήνης και παροδικότητας. Αυτή η δουλειά θα εκτιμηθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό αν την ακούσετε σε ένα μοναχικό ταξίδι με τραίνο, καθώς το τοπίο περνά γρήγορα μπροστά από τα μάτια σας κι εσείς πάτε κόντρα στον ρυθμό του αφήνοντας το μυαλό σας να ταξιδεύει με τις αργές, κρυστάλλινες σκιές του Allt varð hljótt και τον επιβλητικό βηματισμό του Lost Song. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι κάπως απρόσμενο, δεδομένων των συνθηκών κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε το Found Songs, κι αυτό γιατί πρόκειται για το πιο όμορφο και σαγηνευτικό δημιούργημα του Arnalds μέχρι σήμερα.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: drownedinsound.com ]

ΜySpace: http://www.myspace.com/olafurarnalds

Erased Tapes: http://foundsongs.erasedtapes.com/

Tracklist:

1. Erla’s Waltz

2. Raein

3. Romance

4. Allt varð hljótt

5. Lost Song

6. Faun

7. Ljósið

Κανονικά θα τελείωνα εδώ, αλλά μιας και το MiC ανέκαθεν έδινε περισσότερη αξία σε κάθε κλικ που κάνετε (παρά τις προσπάθειες του Πανότα να μας πείσει ότι τα μεγάλα κείμενα είναι αντι-ιντερνετικά), ας αφήσουμε το άριστο “The Courage of Others” και ας χαζέψουμε λίγο με αυτά που έχουν γραφεί για αυτό το album στο rateyourmusic.com, εκεί που ο καθένας μπορεί να κάνει sign up και να πει τη γνώμη του για οποιονδήποτε δίσκο, είτε η δισκοθήκη του πλησιάζει το μέγεθος αυτής του John Peel, είτε κατέβασε το πρώτο του mp3 μόλις πριν από μισή ώρα.

Το πρώτο review λέει ότι το The Courage οf Others είναι σκέτη απογοήτευση, και τι κρίμα ρε γαμώτο, γιατί οι προηγούμενοι δύο δίσκοι ήταν πολύ καλύτεροι. Και μετά αναφέρει ότι άκουσε το δίσκο μία με δύο φορές. Ρε φίλε. Τι να σου κάνουν οι 2 φορές. Άκουσέ τον πάλι. Και πάλι. Ούτως ή άλλως δεν είναι να πεις ότι θα φθείρεις το βινίλιό σου ή το CD σου, αφού κατεβασμένο το έχεις, και μην πεις όχι γιατί η κριτική σου είναι από το Δεκέμβριο. Ένας άλλος είναι εξίσου απογοητευμένος και βάζει δυόμισι αστεράκια στα 5, αλλά μας λέει ότι τουλάχιστον το νέο Besnard Lakes είναι πολύ καλό. Τώρα αυτό είναι σα να βγάλουν νέο δίσκο οι Radiohead και να γράψω εγώ ότι δεν είναι τίποτα σπουδαίο, αλλά μη στεναχωριέστε, γιατί βγάλανε καινούριο οι Puressence. Ένας άλλος βάζει επίσης δυόμισι αστεράκια αλλά γράφει το review του σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα. Παίζει και να μας βρίζει όλους, και να μην το καταλαβαίνουμε. Ένας ακόμα βάρβαρος (=που δε γράφει στα αγγλικά) βάζει 2 αστεράκια στα 5, και αμέσως στο καπάκι 6/10. Τώρα, αν θυμάστε μαθηματικά 4ης δημοτικού και κάνετε τα δύο κλάσματα ομώνυμα, θα βγάλετε ότι το 2/5 αντιστοιχεί στο 4/10, ή ότι το 6/10 αντιστοιχεί στο 3/5. Όπως και να έχει, 2/5 και 6/10 δεν πάνε μαζί. Κάτι τέτοια μόνο ο Παπαδόπουλος τα κάνει (π.χ. βάζει album του 2009 μέσα στα 10 καλύτερα albums της δεκαετίας, αλλά αυτό το album δεν το βάζει στα 10 καλύτερα του 2009).

Στις θετικές κριτικές του δίσκου, ένας συμμετέχων μας αποκαλύπτει ότι είχε κάνει “one-night-stand” με τον προηγούμενο δίσκο των Midlake (ελπίζουμε να πήρε προφυλάξεις) και του άρεσε, οπότε σκέφτεται με το The Courage of Others να συνάψει μόνιμο δεσμό. Ένας άλλος βάζει τρία και μισό στα 5 και λέει ότι κατά πάσα πιθανότητα στο μέλλον θα το αλλάξει σε 4 – ούτε από την τσέπη του να τα έβγαζε. Στα γενικά στατιστικά, ο περισσότερος κόσμος έχει βαθμολογήσει με 3 έως 4 αστεράκια, 11 άτομα στα 152 έχουν βάλει κάτω από τη βάση, 14 άτομα έχουν βάλει άριστα. Αγνοήστε τους όλους (και εμένα), και ακούστε τους μόνοι σας. Αξίζουν τον κόπο.

[ Πηγή: Τάσος Πατώκος - mic.gr ]

Official: http://midlake.net/

MySpace: www.myspace.com/midlake

Tracklist:

Το “Tonight Ι’m Leaving …” αποτελεί τη συνέχεια του πρώτου τους ΕΡ “Morning Star” το οποίο έγινε ευρέως αποδεκτό λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές και πλήθος αναφορών από τον τύπο και το ραδιόφωνο, ενώ συμπεριλήφθηκε στις καλύτερες κυκλοφορίες του 2007 από τους αναγνώστες του μουσικού περιοδικού Sonik.

Τραγούδια τους συμπεριλήφθηκαν σε πέντε μουσικές συλλογές, κυριότερες εκ των οποίων ήταν το “Α Silent Wonder” του ΔΗμήτρΗ Παπασπυρόπουλου και το “City Campers” της Sound Of Everything, ενώ συμμετείχαν στο Soundtrack της ταινίας “Αlter Ego” (Village Films).

Ακολούθησε μία σειρά από lίνe εμφανίσεις σε Αθήνα, Πάτρα, Λάρισα, Χανιά και στη συνέχεια επέστρεψαν στο studio για την ηχογράφηση του νέου τους album, “Tonight, I’m Leaving … “.

Το “Tonight, Ι’m Leaving … ” περιέχει 8 συνθέσεις, οι οποίες περνάνε από μελαγχολικές σε πιο φωτεινές στιγμές και ξεσπάσματα, διατηρώντας πάντα το γνώριμο ατμοσφαιρικό ήχο του γκρουπ, πλαισιωμένο από εύθραυστα γυναικεία φωνητικά. Η ακρόαση του μοιάζει με ένα ταξίδι στις αναμνήσεις και τη φαντασία, με άγνωστο προορισμό.

Όπως και σε κάθε τους δημιουργία, οι VeIIo Leaf έχουν στο ταξίδι αυτό συνεπιβάτες εξαιρετικούς μουσικούς και φίλους.

Η μούσα τους, Alexandra McKay, είναι και πάλι στο πλάι τους με την υπέροχη φωνή της, τις τρυφερές και εσωστρεφείς ερμηνείες της, και με το παθιασμένο ξέσπασμα της στο “Long Way” να κλέβει την παράσταση.

Η Evira (Abbie Gale) συμμετέχει με τον πιο όμορφο και ονειρικό τρόπο, ντύνοντας τη μουσική με αέρινα κολάζ φωνητικών, σε δύο γεμάτες με εικόνες dream ρορ συνθέσεις (“Ι’m Sunsine”, “ΒΥ The Morning Light”).

Η sound artist Dalot στέλνει από την Νέα Υόρκη σκοτεινά ηχητικά τοπία στην πιο κινηματογραφική στιγμή του άλμπουμ (“Velvet Land”) και n Aubben Renee ψιθυρίζει γλυκά από την παγωμένη Μινεσότα.

Τους εκλεκτούς καλεσμένους των Vello Leaf συμπλπρώνουν τείχη από shoegaze κιθάρες, επιβλητικά strings, θορυβώδη ξεσπάσματα και μια μονίμως ονειρική ατμόσφαιρα διάρκειας 45 λεπτών.

Όλα αυτά συνοδεύονται απο ενα σπάνιας ομορφιάς πολυτελές artwork που επιμελήθπκε n νεαρή ανερκόρενη ζωγράφος από την Αγγλία, Kate Alizadeh.

Η παραγωγή του album έγινε από την Insight Room. Για περισσότερες πλπροφορίες www.veIIoleaf.gr (Κυκλοφορεί από τις 21 Δεκεμβρίου σε κεντρικά δισκοπωλεία, με διανομή από το Μουσικό Ταχυδρομείο)

Album Tracklist:

1. Midnight Takeoff
2. By the Morning Light…
3. Long Way
4. In Sunshine
5. Bitter
6. Now that we are…
7. Skies Ending
8. Velvet Land

Vocals by Alexandra Mckay @ tracks: 3,5,6,7

Από

Πρέπει να κάτσω πολύ να σκεφτώ ποιος «τρίτος»  δίσκος συγκροτήματος με είχε συναρπάσει τόσο πολύ. Κυρίως για την στροφή που αποφάσισαν να κάνουν, κινούμενοι σε πολύ πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια, με ήχους πιο ωμούς και άμεσους. Αντίστοιχη  στροφή έχει γίνει κατά το παρελθόν από άλλες μπάντες αρκετές φορές, αλλά όχι όμως από τον τρίτο δίσκο-πριν καν προλάβουν  δηλαδή να καθιερωθούν καλά -καλά σε ένα «είδος». Και αυτό το πέτυχαν χωρίς να χάσουν κάτι απ’ την ταυτότητα τους. Εξαιρετικοί στίχοι, η φωνή του Tom Smith να δίνει πάντα το στίγμα της και το συνολικό αποτέλεσμα να σε αφήνει το λιγότερο ικανοποιημένο. Να μη ξέρεις ουσιαστικά ποιο κομμάτι να πρωτοβάλεις στο REPEAT.

Η αλλαγή του παραγωγού σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο, με τον Μark flood Ellis στα ηνία, από μόνη της δείχνει και την αλλαγή του τρόπου που η μπάντα ήθελε να εκφραστεί. Ο κύριος Flood, με συνεργασίες που κόβουν την ανάσα και δίνουν και το στίγμα του-NIN, Depeche mode,Nick Cave κ.α.- απέδωσε με τον καλύτερο τρόπο τη διάθεση της μπάντας να μειώσει το κιθαριστικό κομμάτι και να το αντικαταστήσει με synthesizers και πολλά ρυθμικά σημεία στις συνθέσεις. Αυτό το πέτυχε άψογα δίνοντας όγκο στον ήχο και μια επιβλητική ANTHEMικη  ατμόσφαιρα που συχνά φέρνει στο νου στιγμές από DEPECHE  MODE μέχρι και.. ΚRAFTWERK. Έχοντας ταυτόχρονα να δουλέψει και με μια βαθιά, καθηλωτική φωνή σαν αυτή του Tom, που δένει άψογα με τη «μαυρίλα»των synths, εύκολα μπόρεσε να πετύχει το αποτέλεσμα που ήρθε στα αυτιά μας από την πρώτη νότα του άλμπουμ.  Όλα αυτά όμως,- τα κουμπάκια των studio όπως τα έχω στο μυαλό μου- σίγουρα παίζουν το ρόλο τους, αλλά τίποτα δε θα είχε αξία αν οι συνθέσεις δεν ήταν ποιοτικές. Και φαίνεται πως ο κύριος Smith και όλη η μπάντα που διαμορφώνει την τελική σύνθεση, βρίσκονται στην καλύτερη τους φάση έως σήμερα

Δε θα ήθελα να  σταθώ σε συγκεκριμένα tracks-αν και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον παρακάτω θα την κάνω την εξαίρεση μου-γιατί νομίζω πώς καλύτερο συμπέρασμα βγάζει κανείς από το σύνολο του άλμπουμ παρά απομονώνοντας τις συνθέσεις. Εκείνο που αξίζει να τονιστεί  είναι ότι κανείς από τους οπαδούς των Εditors δε  θα απογοητευτεί -μάλλον οι περισσότεροι θα ενθουσιαστούν- αλλά σίγουρα θα κερδίσουν και νέους.

Η εξαίρεση που θα κάνω είναι η αναφορά μου στο πρώτο κομμάτι του δίσκου. Αμέσως καταλαβαίνεις ότι κάτι καλό θα ακολουθήσει. «Τι έχουμε εδώ??» ήταν η πρώτη μου αντίδραση γιατί όπως και να το κάνουμε αλλά πράγματα περίμενα να ακούσω, πιο κιθαριστικά και ενδεχομένως πιο προβλέψιμα. Και έπεσα πάνω σε μια ηλεκτρονική καταιγίδα. Δε θα πω περισσότερα πέραν του ότι είναι το τραγούδι της χρονιάς  -μακράν- για εμένα. Και για όσους «κολλημένους» με το Λονδίνο, όπως εγώ, το κάτωθι στιχάκι -κλασσικός ασαφής στίχος που βρίσκει κανείς στις συνθέσεις των Editors που αφήνει τον ακροατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα- είναι  μια ανατριχίλα…

I swear to God, I heard the Earth inhale, moments before it spat its rain down on me. I swear to God, in this light and on this evening, London’s become, the most beautiful thing I’ve seen.

[ Πηγή: Παναγιώτης Ιωαννίδης - postwave.gr ]

Official: www.editorsofficial.com/

Tracklist:

1. In This Light and On This Evening

2. Bricks and Mortar

3. Papillon

4. You Don’t Know Love

5. The Big Exit

6. The Boxer

7. Like Treasure

8. Eat Raw Meat=Blood Drool

9. Walk the Fleet Road

Σύμπτωση ή οργανωμένο σχέδιο; : Το όνομα του Aidan Baker φιγουράρει (σχεδόν) σε κάθε δεύτερη κυκλοφορία. Είναι κάτι σαν τον Robert Pollard του heavy ambient, υπερ-παράγοντας μουσική άλλοτε ως μέλος των Nadja, άλλοτε με το όνομά του και συχνότερα με τα πάμπολλα ψευδώνυμά του. Ο Eric Quach των thisquietarmy μπορεί να μην είναι τόσο «γόνιμος» όσο ο Aidan Baker και οι Nadja, παραμένει όμως πανάξιος δημιουργός εκλεπτυσμένων σκοτεινών ατμοσφαιρών. Στην πρώτη τους συνεργασία, Orange, επιβεβαιώθηκε η φήμη τους: με νευρικά, θορυβώδη και droning instrumentals, το αισθανόσουν σαν μια κλειστοφοβική στροφή προς τα μέσα. Σε αυτή, την νέα τους συνεργασία με τίτλο A Picture of a Picture, δεν λείπουν οι εκπλήξεις, με την προσωπική ενδοσκόπηση του Orange να αντικαθίσταται από μια πιο ανοιχτή προσέγγιση. Στο ξεκίνημα, το Imagistic Continuity αρχίζει με ένα αργό fade in, ανεβάζοντας την ένταση σταδιακά ύστερα από δυο λεπτά περίπου. Μπαίνει με ένα ήρεμο drone το οποίο δυναμώνει αργά, την ίδια στιγμή που κιθάρες τιγκαρισμένες με sustain συνθέτουν το ηχητικό σύνολο δημιουργώντας ένα παλινδρομικό παλμικό θέμα που μοιράζει τον θόρυβο σε απρόβλεπτα σημεία στον χώρο. Στα μισά του κομματιού, οι κιθάρες παύουν την παλινδρόμησή τους και αλλάζουν σε αγγελικές χορωδίες καθώς ο βόμβος στο background αντιδρά και τα πάντα χτυπούν με δύναμη. Αν και η ένταση συνεχίζεται, έχεις την εντύπωση πως δεν «ανοίγεται» προς τα έξω, απλά απλώνεται και κατακάθεται πριν εξανεμιστεί. Το ηχητικό αποτέλεσμα αποδίδει τι θα ήταν η ανατολή του ηλίου αν συνοδευόταν από μουσική.

Ο άνεμος μας μεταφέρει απευθείας στο επόμενο, Loss of Perspective, εξαπολύοντας απόκοσμες κιθαριστικές ανησυχίες με συνεχείς διακυμάνσεις ήχου και εντάσεως. Αργότερα, η μυστηριώδης ατμόσφαιρα και οι δυσοίωνοι άνεμοι δίνουν την θέση τους στο τρέμολο της κιθάρας και μας έρχονται στο νου ακτίνες ήλιου που χαράζουν τις σκιές και αντανακλούν ό,τι αγγίζουν στο χώρο. Καθώς «χτίζεται» το ηχητικό σύνολο, τα επί μέρους κομμάτια του δονούν και διηθούν καθώς το γενικό φάσμα επικεντρώνεται από ένα πλατύ κάδρο στη μελέτη των συστατικών του φωτός και ολοκληρώνεται με μια stop motion εικόνα των σύννεφων που περνούν από το κάδρο και καταλήγουν σε ένα fade out.

Εκεί που το Loss of Perspective θυμίζει εικόνα ενός αργού σκορπίσματος, το Negative Space επαναφέρει την αγνή ενέργεια επικαλύπτοντας και κρούοντας νότες διυλισμένες με delay. Ύστερα από μερικά λεπτά, ένας ψηλότερος βόμβος παρεμβαίνει δυναμικά, καθώς ένα παλμικό μπάσο βγαίνει από τη σίγαση και αποκαλύπτεται δειλά στις χαμηλές συχνότητες και άλλο ένα βουητό στροβιλίζεται μέσα και έξω από τη μίξη. Κιθάρες με distortion επιβάλλουν την έντασή τους και ήχοι σφυριγμάτων προσθέτουν ένα ακόμα ρυθμικό στοιχείο. Στην συνέχεια, με το distortion σε ύφεση, τα drones σβήνουν και μένουν τα σφυρίγματα να σημάνουν το τέλος.

Αν το Imagistic Continuity απεικονίζει την χαραυγή, τότε το Horizon Line, που κλείνει και το δίσκο, απεικονίζει το ηλιοβασίλεμα. Όχι όμως από αυτά που βλέπουμε εδώ στη Γή, αλλά ένα γαλαξιακό ηλιοβασίλεμα, καθώς η απόλυτη δύναμη μιας μαύρης συμπαντικής τρύπας υποτάσσει τα πάντα γύρω της αργά και με σιγουριά. Το σφύριγμα που έκλεισε το προηγούμενο κομμάτι μεταλλάσσεται σε μια ταχυπαλμία ήχων που θυμίζει γρύλους τη νύχτα. Βόμβοι αναπνοών ξεδιπλώνονται ο ένας πάνω από τον άλλο διασπείροντας μαζί με ισχνούς λαρυγγισμούς και βαθιά χωμένα keyboards, ώσπου ο βορβορυγμός των χαμηλότερων συχνοτήτων «παντρεύεται» με χαοτικά πλήκτρα και ανεβάζουν σε ένταση και καταλαμβάνουν τον χώρο εκπαραθυρώνοντας ό,τι υπήρχε πριν από αυτά με ωμή ένταση. Το 20λεπτο κομμάτι πλησιάζει προς το κλείσιμό του και την απόλυτη ακινησία με τον ίδιο τρόπο που ο δίσκος ξεκίνησε πριν μια ώρα περίπου.

Κλείνοντας, δεν πρέπει να παραλείψουμε την συνεργασία του Aidan Baker με τον Tim Hecker στο Fatasma Parastasie –δουλειά που, μαζί με αρκετές άλλες, αποδεικνύει την αξία του Aidan στο να συνθέτει και να επικοινωνεί τη δημιουργικότητά του και την ικανότητά του πάνω στα ambient soundscapes. Όσον αφορά το A Picture Of A Picture, πρόκειται για μια απολαυστική ηχητική εμπειρία και σίγουρα από τις πιο φιλόδοξες του είδους –ένα είδος που συχνά εκλείπει σε αυτοσχεδιασμούς και πλατιά instrumentals. Κάθε κομμάτι του είναι και μια επιτυχώς πραγματοποιημένη ιδέα και όλα μαζί «συνεργάζονται» σε έναν κύκλο που περιγράφει μια πλήρη ιστορία.

Σημειώστε άλλη μια επιτυχία στο παλμαρέ του Aidan Baker. Ας το βάλει κάποιος τώρα σε ένα στούντιο μαζί με τον Fennesz….

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.adequacy.net ]

MySpace (Aidan Baker): http://www.myspace.com/aidanbakermusic

Official (thisquietarmy): http://www.thisquietarmy.com/tqa/

Tracklist:

Ποιο όμως το διαφορετικό στοιχείο των White Rabbits και ο λόγος για τον οποίο αναφερόμαστε σε αυτούς; Μάλλον γιατί η ιστορία τους δείχνει να βαδίζει σε ικανοποιητικά μονοπάτια.

Αν και το πρώτο τους EP (Fort Nightly) δέχτηκε μέτριες κριτικές, αν και το διαμέρισμα των χωριατόπαιδων διαρρήχτηκε και το βανάκι τους πήρε φωτιά, οι White Rabbits δε το έβαλαν κάτω μπροστά στις κακουχίες της μεγάλης πόλης και έβαλαν μπροστά για το επόμενο δημιούργημα τους (It’s frightening) το οποίο και κρατάμε στα χέρια μας. Για να είμαστε ακριβείς, μιλάμε για ένα δημιούργημα με σημαντικό στίγμα της οπτικής του παραγωγού του, όπως πάντα άλλωστε, του Britt Daniel, τραγουδιστή και κιθαρίστα των Spoon.

Στην προκειμένη περίπτωση, το ίδιο το εξώφυλλο (με φωτό του Andrew Droz Palermo, o οποίος ετοιμάζει και ένα ντοκιμαντέρ για την μπάντα) είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικό για το τι θα συναντήσει κάποιος μέσα από αυτό: μια μάχη μεταξύ των drums και του piano. Κατά εμέ, τα σημεία όπου κερδίζουν οι drummer (Matthew Clark, Jamie Levinson) είναι πιο απολαυστικά, πιο δυναμικά και πιο beatάτα, αν και δεν μιλάμε και για κάποια ιδιαίτερα πρωτοποριακή προσφορά στην ιστορία των drums.
Σίγουρα δεν είναι τυχαίο που ακριβώς αυτά, δηλαδή το δυναμικό intro με το “Percussion Gun” και το τρίτο κομμάτι “They done wrong/We done wrong” είναι και τα πρώτα που έγραψαν! Μαζί με ένα τρίτο, το “ Right Where They Left” είναι οι πιο ουσιαστικές στιγμές του album. Ο Mike McCarthy έχει βάλει τις δικές του δαχτυλιές στο μιξάρισμα με εξπρεσιονιστικούς ήχους που αγκαλιάζουν τη μουσική. Τα διμερή χαοτικά φωνητικά (Stephen Patterson, Greg Roberts) προσδίδουν θετικά στο όλο concept, αν και υπάρχουν στιγμές που φλερτάρουν με τα falseτα (“Lionesse”). Αξιόλογη στιγμή και η ψιλό-ψυχεδελική εμφάνιση του κιθαρίστα στον “Company I keep” και το “Midnight and I”.

Οι White Rabbits, πάντως, περνάνε ακόμα το σύνδρομο της κάθε μπάντας στα πρώτα της βήματα. Στο πρώτο EP και τα σχετικά live που ακολουθούν παίζει ο καθένας το κομμάτι του, όλοι με τους ενισχυτές στο τέρμα σε όλο το σετ, για να ακούει ο καθένας τον εαυτό του, και στο δεύτερο, όσοι το συνειδητοποιούν, προσπαθούν να χαλαρώσουν και να δώσουν λίγο χώρο ο ένας στον άλλον, να λειτουργήσουν πιο συλλογικά με περισσότερη εσωστρέφεια. Για αυτό λέμε ότι το συγκρότημα είναι σε καλό δρόμο. Αν συνεχίσουν να ψάχνουν το κάτι διαφορετικό όπως στο “It’s frightening”, ίσως στο επόμενο βήμα να το βρουν.

[ Πηγή: Αλεξάνδρα Λυμπέρη - myvibes.gr ]

MySpace: www.myspace.com/whiterabbits

Tracklist:

1. Percussion Gun
2. Rudie Fails
3. They Done Wrong / We Done Wrong
4. Lionesse
5. Company I Keep
6. The Salesman (Tramp Life)
7. Midnight and I
8. Right Where They Left
9. The Lady Vanishes
10. Leave It At The Door

Το αριστούργημά τους “Crocodiles” αγαπήθηκε από πολλούς μέσα στις τρεις δεκαετίες της ύπαρξής του. Το “Ocean rain” από περισσότερους. Το “Killing moon” παίχτηκε εκατομμύρια φορές στα ραδιόφωνα μέσα στα προηγούμενα 25 χρόνια. Θέλετε ένα καινούργιο να το αντικαταστήσει; Συνεχίστε να θέλετε. Το νέο άλμπουμ έχει μόνο ένα αδιάφορο slow κομμάτι που η εισαγωγή του μου έφερε στο μυαλό τον …Bob Seger. Θα έλεγα πως είναι ένα άλμπουμ σε συνταγή U2, με mid και up-tempo κομμάτια και διάθεση για ροκάρισμα. Κακώς ο McCulloch ονειρευόταν να αντικαταστήσει μια μέρα τον Paul Anka και τον Tom Jones στα σαλόνια του Vegas, κάτι που θα πλησίαζε σε Bono θα έπρεπε να ονειρεύεται.

Όλα τα κομμάτια είναι radio friendly, κάποια έχουν λίγο ηλεκτρισμό παραπάνω, κάποια φλερτάρουν με την ποπ, κάποια έχουν βελβετικά δεύτερα φωνητικά. Θα αρέσει και στους φανς των Coldplay που ίσως να μην αντέχουν τα παλιά τους. Υπάρχει και η σπουδαία φωνή του Mac που… Που κάποτε ήταν πιο εύστροφη, πιο τολμηρή, πιο δαιδαλώδης. Κάποια σκέρτσα της, κάποια απρόβλεπτα ζιγκ-ζαγκ μου πρόσφεραν ανεπανάληπτες συγκινήσεις. Όμως δεν κράτησε πολύ αυτό. Μετά το “Porcupine” o Mac άρχισε να τεμπελιάζει (όχι πως ο Will πήγε πίσω), άρχισε να τραγουδάει χαμηλά και επίπεδα, σαν να άφησε τα δύσκολα μονοπάτια και βγήκε στην άουτοπαν όπου κάνει μόνο ασφαλείς προσπεράσεις. Αλλά και η μουσική έχασε το μυστήριο που κουβαλούσε. Στο αγαπημένο μου κομμάτι του πρώτου τους άλμπουμ και χιλιάδων άλλων άλμπουμ “Pictures on my wall” ο προφήτης Mac με έπειθε πως κάτι καίγεται, κάτι αλλάζει, στο “Stars are stars” δεν άκουγα το σβήσιμο του ήχου των ακόρντων γιατί μια ανεξήγητη ενέργεια που μετέφεραν με είχε στείλει ήδη σε ένα άλλο, ανεξερεύνητο μέχρι τότε από μένα τοπίο. Το “All my colours“, το space κομμάτι με τα πιο δυνατά τύμπανα παραμένει μια δυσπρόσιτη κορυφή. Στα νέα κομμάτια τους μου λείπει το βάθος και η προοπτική και με ενοχλούν πεζοί τίτλοι όπως “Do you know who I am” και “Think I need it too”.

Όμως αυτή είναι η νομοτέλεια των πραγμάτων. Οι πρώτοι δίσκοι τους σε συνοδεύουν για μια ζωή και οι τελευταίοι για ένα μήνα. Πώς να φτουρήσει η ανδρική μπροστά στην παιδική bunny ηλικία; Στους Benjamin Button ακροατές αυτό ισχύει αντίστροφα.

Προβληματιζόμουν για ένα reunion στην προσωπική μου ζωή. Εν αγνοία σου Mac με βοήθησες να αποφασίσω σωστά. Η τέχνη ας οδηγήσει τη ζωή.

[ Πηγή: Μπάμπης Αργυρίου - mic.gr ]

Official: www.bunnymen.com/

MySpace: www.myspace.com/thebunnymen

Tracklist:

1. Think I Need It Too
2. Forgotten Fields
3. Do You Know Who I Am?
4. Shroud of Turin
5. Life of 1,000 Crimes
6. The Fountain
7. Everlasting Neverendless
8. Proxy
9. Drivetime
10. The Idolness of Gods

Κάποιοι θα το πουν ώριμο βήμα στα lo-fi, trippy folk μουσικά παιδέματα του και όμως η απρόβλεπτη φύση του ιδιοφυούς και εμπνευσμένου μάστορα του ιδιοσυγκρασιακά κοσμικού ήχου της δυτικής ακτής πατάει σε στέρεο έδαφος χωρίς να χάνει σπιθαμή από την μοναχική χίπικη ευαισθησία του. Παίρνει τα λεφτά από την Warner – αφήνοντας την XL Recordings – επενδύοντας σε ενα DIY studio στο σπίτι του στην Καλιφόρνια, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά τους ίδιους μουσικούς συνεργάτες με τον προηγούμενο δίσκο (μέλη των Megapuss, Vetivers και The Bees) και ανοίγει τους μουσικούς τους ορίζοντες σε πιο ξεκάθαρα μουσικά μονοπάτια, σε κλασσικά ακούσματα της αμερικανικής μουσικής σκηνής διαχρονικά.

Ο δίσκος περιέχει τραγούδια εκπλήξεις όπως είναι το πρώτο funky single ‘Baby‘ το οποίο αναμένεται να ρεμιξάρουν και οι Wu Tang Clan αλλά και τo ‘16th And Valencia, Roxy Music’ με την sexy glam κιθάρα σαν μια μικρή κληρονομιά από την συνεργασία με τον Beck στη διασκευή τραγουδιών του Leonard Cohen. Ίσως εκπλήσσει όμως ακόμα περισσότερο το σκοτεινό κιθαριστικό fuzziness που σκορπίζει την country blues δομή του Rats . Ο δίσκος περιέχει ακόμα τα ‘First Song For B’ και ‘Last Song For B’ , μια πληθωρική -σε δύο τραγούδια- ανάμνηση ενός παρελθόντος έρωτα στα μάτια της Bianca Casady των Cocorosie αλληθωρίζοντας πότε σε απλοϊκά πιανιστικά ιντερλούδια και πότε σε φωνητικές παρηχήσεις.

Εξαιρετικά στέκονται το spiritual ‘Going Back‘ , το ονειρικό ‘Maria Leonza’ και το εναρκτήριο ‘Can’t Help But Smiling’ που αβίαστα σε εισάγει στο νέο μουσικό πανδαιμόνιο του Devendra. Ξεχωριστή θέση στο playlist έχει το ‘Chin Chin & Muck Muck’ όπου ο καλλιτέχνης τεμαχίζει το τραγούδι και ηχοδρομεί ισορροπημένα ανάμεσα σε διαφορετικά μουσικά δόγματα, άπαντα συγκερασμένα σε σουρεαλιστικούς εξομολογητικούς στίχους που οδηγούνται σε μια αύτανδρη παράδοση στο χειροκρότημα των μυστών του φαινομένου Devendra Banhart. Και έρχεται τέλος η φλύαρη θετική νότα του ‘Foolin” να ξεπροβοδίσει τον εξαιρετικό αυτό νέο δίσκο.

[ Πηγή: plutomag.blogspot.com ]

MySpace: www.myspace.com/devendrabanhart

Tracklist:

1  Can’t Help But Smiling
2  Angelika
3  Baby
4  Goin’ Back
5  First Song for B
6  Last Song for B
7  Chin Chin & Muck Muck
8  16th & Valencia Roxy Music
9  Rats
10  Maria Lionza
11  Brindo
12  Meet Me at Lookout Point
13  Walilamdzi
14  Foolin’

Η φράση «αυτή η μπάντα φτιάχνει albums», έρχεται στον ακροατή καθώς τελειώσει την πρώτη ακρόαση του “89″. Ολόκληρος ο δίσκος διακατέχεται από μια περίεργη ανομοιογενή συνοχή και μια αποσπασματική συνέχεια, ανάμεσα αλλά και μέσα στα ίδια τα τραγούδια. Έτσι ώστε όταν τελειώσεις τον δίσκο, δεν έχεις συνειδητοποιήσει από πού, στο καλό, σού ‘ρθε και τι ήταν αυτό που άκουσες. Σε μία περίοδο που το downloading μεμονωμένων τραγουδιών είναι αγαπημένο χόμπι όλων των μουσικόφιλων (και μη), είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βγαίνουν καλά άλμπουμ στην ολότητά τους. Σαν να βλέπεις ταινία χωρίς διαφημίσεις… όπως πρέπει δηλαδή.

Ξεκινώντας το πρώτο τραγούδι, στα πρώτα δευτερόλεπτα, αναρωτιέσαι αν έβαλες λάθος cd. Τα synths σου δίνουν την αίσθηση ότι το μπέρδεψες με το νέο VnV Nation άλμπουμ ή κάτι ανάλογο. Στην συνέχεια μπαίνουν τα ντραμς, το μπάσο και τέλος η κιθάρα. Ύστερα, λοιπόν, από τα δέκα/δεκαπέντε πρώτα δευτερόλεπτα του “Halmet” καταλαβαίνεις ότι «Οκ, θα μείνω σπίτι, δεν με χρειάζονται ακόμα στο ψυχιατρείο.» όπως λέει και ο στίχος άλλωστε, «What’s in the neighborhood, stays in the neighborhood»”, let’s rock. To “Millions” συνεχίζει με πιο ελεύθερη διάθεση, λίγο pop, όχι χορευτική, μινιμαλιστικά και ικανοποιητικά. Σε αντίθεση, το “Sweet Beef” με έναν μέτριο έως και γρήγορο ρυθμό, μας υπενθυμίζει πόσο ηλίθιοι είναι οι άνθρωποι. Και στην συνέχεια έρχεται το σχεδόν metal, πολύ punk, αρκετά folk τραγούδι για μαξιλαροπόλεμο. Το “Least Loved (of the unloved)“. Με ένα riff που τα σπάει και τα ντράμς να φωνάζουν «χτύπα με κι άλλο». Πόσες αλλαγές μπορεί να έχει ένα τραγούδι δύο λεπτών και πενήντα δευτερολέπτων; Μια ταξιδιάρικη και darky μπαλάντα όπως το “I’m your Sister” παίρνει τα ηνία. Με synthια που δημιουργούν μια αστρική ατμόσφαιρα στο φουλ και την κιθάρα να παίζει τον ρόλο του διαστημόπλοιου. Έτσι ακριβώς συνεχίζει και το “On the map” με μια πιο indie rock διάθεση, έτσι ακριβώς όπως πρέπει να είναι μία indie μπαλάντα.

Το (As a child… “I was a weapon”) είναι ένα από τα πιο μυστικιστικά κομμάτια του δίσκου. Ίσως το slow αριστούργημα τους, να θυμίζει τα ψυχεδελικά των Floyd. Οι BQ ξέρουν πότε να τελειώνουν με fade out τα τραγούδια τους. Και ο λόγος είναι για να σε ετοιμάσουν για την αλλαγή, αλλαγή που έρχεται με το “Reanimation of the Dead Sea“. Ένα πράγμα καθορίζει αυτό το τραγούδι. Η μελωδία στην κιθάρα και στα πλήκτρα. Ένα κομμάτι ξεριζωμένο από τα (ίσως) 80’s και μεταφυτευμένο στην εποχή μας έτσι ώστε να γίνει το επόμενο πλέον ενδεδειγμένο χορευτικό κομμάτι για πάρτι. Με πολλές αλλαγές, χωρίς ωστόσο να υπερβάλει και να γίνεται βαρετό. Η διάθεση αλλάζει με το “Carry your weight”. Συναισθηματικό, ατμοσφαιρικό, ρομαντικό όπως κάθε ερωτικό κομμάτι που σέβεται τον εαυτό του, «Wherever you are, I carry your weight, of your life“. Και τέλος, το αποκορύφωμα (ίσως) του δίσκου. Με μια ξεσηκωτική μελωδία, για αρχή, ένα υπέροχο ρεφρέν, μία παθιασμένη ερμηνεία κι ένα καταπληκτικότερο φινάλε, που απλά σε αφήνει με ένα πλήθος από συναισθήματα να τραγουδάς κι εσύ ουρλιάζοντας: «Have I made myself clear…». Ναι, το “Northern” είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου.

Μέτρα τα δάκτυλα του ενός χεριού σου… Πέντε μέρες χρειάστηκαν να ολοκληρωθεί το “89“. Πέντε μονάχα για έναν δίσκο που μόνο ανέμπνευστο και ρηχό δεν τον λες… Γιατί με έναν μοναδικό τρόπο, απολαμβάνοντας το τελευταίο κομμάτι, δεν έχεις καταλάβει πότε ξεκίνησες την επόμενη ακρόαση του δίσκου. Από ένα συγκρότημα που δεν κοιτά τα βήματα που έχει αφήσει στην ακρογιαλιά της μουσικής βιομηχανίας και δεν αφήνεται να την παρασύρουν τα κύματα. Από την Luleå της Σουηδίας λοιπόν, οι BQ, μας έχουν χαρίσει δεκαπέντε δίσκους, στα είκοσι χρόνια τους.. Τέλος αξιοπρόσεκτο είναι ότι τα ονόματα όλων των δίσκων τους αποτελούνται από δυο μονάχα λέξεις, με την πρώτη πάντα να τελειώνει σε «y». Έτσι και το “89“!

“It spans effortlessly over metal, kraut, Finnish tango music, afrobeat and punkrock without once losing focus or becoming pretentious. Art but not arty. Great songs with great lyrics. And danceable. The Best.”
- Matti Alkberg (τραγουδιστής και κιθαρίστας των BQ)

[ Πηγή: Δημήτριος Balidor Κουτσομιχάλης - postwave.gr ]

Official: www.thebearquartet.com/

MySpace: www.myspace.com/thebearquartet

Tracklist:
01 – Halmet
02 – Millions
03 – Sweet Beef
04 – Least Loved (Of The Unloved)
05 – I Am Your Sister
06 – On The Map
07 – I Was A Weapon
08 – Reanimation Of The Dead Sea
09 – Carry Your Weight
10 – Northern