Katty krabbelt

Lekker uitwaaien en genieten aan zee

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Fri, 03 May 2013 02:28:54 PDT

Lieven en ik zijn op 1 mei eens lekker gaan uitwaaien in Bredene. Voor Lieven was het een fijn weerzien met deze badstad, waar hij 33 jaar geleden voor het laatst op vakantie ging. Dinsdagmiddag gingen we per trein naar Oostende, om daar de tram naar Bredene te nemen. Nadat we van een lekker aperitief en avondmaal genoten hadden,er waren aardbeien als dessert, maakten we nog een kleine wandeling. Mama en Lieven genoten van de mooie zonsondergang, en ik kreeg een sober vogelconcert te horen. Op 1 mei ging het feest gewoon verder met een fijne wandeling, en een luilekkermoment op het terras. De lijst van gehoorde vogels is misschien kort - winterkoning, tjiftjaf, koolmees, pimpelmees, merel, ... -, maar toch vond ik het vogelkoor speciaal. Ik heb namelijk op verschillende plaatsen een nachtegaal horen zingen, zowel op dinsdagavond als op woensdagmiddag. Toen Lieven en ik op woensdagavond naar Leuven terugkeerden, bleek dat ik lichtjes verbrand was. Tja, als het waait, voel je niet dat de zon zo fel schijnt. De uitstap naar zee was voor mij in ieder geval deugddoend, en voor herhaling vatbaar.

Mensen met een handicap

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Sat, 30 Mar 2013 05:42:46 PDT

Ik weet niet hoe het komt, maar het valt me steeds op dat mensen die kunnen zien, denken dat blinden of slechtzienden helemaal anders in elkaar zitten dan zij. Nochtans is het enige verschil tussen hen en blinden/slechtzienden, dat zij wel goed kunnen zien, en dit bij blinden of slechtzienden niet het geval is. Ik betrap er mezelf al de hele tijd op, dat dit een verhaal wordt van 'wij' tegen 'zij'. Ik zou dit liever niet willen, maar blijkbaar kan dit niet anders. Het verschil tussen de beide groepen lijkt een onoverbrugbare kloof. Laat mij dit illustreren met enkele voorbeelden. Laatst kreeg ik via een mailinglist de vraag van een journaliste doorgestuurd. Deze journaliste zocht een blinde jonge vrouw om een interview af te nemen over hoe het is om als blinde of slechtziende een relatie te hebben, al dan niet getrouwd te zijn, etc. Deze journaliste gaat er dus van uit, dat het voor een blinde of slechtziende vrouw anders is om een relatie te hebben of getrouwd te zijn dan dit voor een ziende leeftijdsgenoot het geval is. Ik ga niet ontkennen dat er bepaalde verschillen zijn. Er zijn nu eenmaal dingen in het leven, waarvoor je goede ogen nodig hebt om ze zelfstandig te kunnen doen. Ik kan, om maar iets te vermelden, het kind niet zelf met de auto naar school brengen. Maar liefhebben, intiem zijn met je partner of kinderen hebben zal in essentie niet verschillen voor een blinde of slechtziende vrouw dan voor een ziende leeftijdsgenoot. Kort daarna kreeg ik een enquête onder de neus geduwd die peilde naar het al dan niet bestaan van een zogenaamde 'blindencultuur'. Ik geef toe dat ook ik ooit onderzoek deed naar de leescultuur bij blinden. Leescultuur onderzoekt het antwoord op de volgende vragen: wie leest wat, hoe, waar, hoeveel, en op welk moment. Ik kwam destijds tot de conclusie dat blinden en slechtzienden niet andere dingen lezen dan zienden, maar wel dat het aanbod van leesvoer voor hen erg beperkt is, en ook dat er nog meer onderzoek nodig is om dit beter te staven. Voor een zogenaamde 'blindencultuur' geldt hetzelfde. Ik ga niet naar andere tentoonstellingen dan ziende cultuurminnaars. Als een tentoonstelling me echt interesseert en ik kan het regelen om deze te bezoeken, dan ga ik er naartoe, of deze nu aangepast is of niet. En ik ga niet naar iedere aangepaste tentoonstelling of film met audiodescriptie. Ik wil graag zelf kiezen wat ik meepik van het cultuuraanbod, en hoe ik dat wil doen. Ik word al genoeg onderworpen aan de selectiedrift van anderen. Blinden en slechtzienden zijn, in tegenstelling tot wat sommigen lijken te denken, ook niet allemaal hetzelfde. Ieder individu heeft z'n opvoeding, sociale achtergrond, interesses, persoonlijke voorkeuren, ... die hen kenmerken. Ze zijn een afspiegeling van wat je in de ziende samenleving aantreft. Het enige verschil met zienden is, dat ze blind of slechtziend zijn. Voor de rest zijn ze hetzelfde. Ze haten, hebben lief, lachen, treuren, ... net als ieder ander. Ze zijn ook niet ongelukkiger of vrolijker dan anderen. Journalisten en/of onderzoekers zouden bij een volgende opdracht eens de volgende bedenking moeten overwegen. Stel dat er hen iets overkomt, waardoor ze blind zouden worden, dan zou er zeker heel wat aan hun leefwijze veranderen, en zouden ze het niet makkelijk hebben, maar ze zouden wel dezelfde persoon blijven. Hun opvoeding, sociale achtergrond, kennis, intelligentiepeil, ... blijft hetzelfde. En in feite geldt dit allemaal ook voor alle mensen met een handicap. Een handicap heeft zeker een invloed op het leven van de betrokkene, maar daarnaast ben je ook een persoon, met alles wat daarbij hoort.

Tweehonderd jaar Kinder- und Hausmärchen

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 20 Dec 2012 01:51:02 PST

Vandaag zijn de "Kinder- und Hausmärchen ", de sprookjes van de gebroeders Grimm 200 jaar oud. In 1812 verscheen het eerste deel van deze sprookjesverzameling. Als je deze titel in Google ingeeft, zal je ongetwijfeld alle gegevens over dit boek kunnen vinden, dus die informatie ga ik niet herhalen. Ik wil immers niet van plagiaat of het schenden van copyrights beschuldigd worden. Maar als sprookjesliefhebber kan ik deze verjaardag echt niet ongemerkt laten passeren. Als kind las ik erg graag sprookjes, en dat is nog steeds het geval. Ik vind het zalig om een goed verteller aan het woord te horen. En ik ben zeker niet de enige die Hans en Grietje, Sneeuwwitje, Repelsteeltje, Assepoester, Roodkapje, Raponsje/Rapunzel, ... kent en ermee opgegroeid is. Ik zou me moeilijk een kindertijd zonder sprookjesfiguren kunnen voorstellen. Een pretpark als de Efteling heeft een speciale plek in mijn herinneringen, omdat het Sprookjesbos zo'n heerlijke plek vol nostalgie is. Maar niet alleen de efteling heeft deze sprookjes van Grimm tot leven gebracht. Ook Disney bewerkte en verfilmde al enkele Grimm-sprookjes, waarbij ze vaak zeemzoet en liefelijk werden. Nu ik volwassen ben, wil ik graag weleens weten hoe ze oorspronkelijk opgetekend werden, met alle gruwelijke en erotische details. Deze details werden namelijk vaak in de kinderbewerkingen weggelaten of veranderd. En aangezien volksverhalen, sprookjes, sagen, mythen en legenden doortrokken zijn van het leven met een flinke dosis fantasie en/of moraal, horen deze details erbij. Ik ben op dit moment een vertaling van de sprookjes van Grimm aan het lezen, en ik ben blij als ik er nieuwe sprookjes in kan ontdekken. Eén van de minder bekende sprookjes is "de jeneverboom". Ook "Bonte pels" was een ontdekking voor mij. Ik veronderstel, dat er nog wel meer lekkers op me wacht, dus ik weet wat ik tijdens de Kerstvakantie kan lezen. En kinderachtig of niet, het sprookje is als literaire vorm erkend, en het biedt mij een uitweg als het leven op me afkomt. Prettig eindejaar en een gelukkig 2013.

Tien jaar www.kimbols.be

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 20 Dec 2012 01:33:53 PST

Vandaag bestaat de website www.kimbols.be tien jaar. Deze site, gemaakt en beheerd door Kim Bols, is een interessant vertrekpunt voor wie vanalles wil weten over blinden en slechtzienden. Kim heeft tijdens de afgelopen tien jaar contactgegevens, artikels, gegevens van websites, ... en nog veel meer informatie verzameld, over blinde en slechtziende personen, instellingen, ... die zich inzetten voor blinden en slechtzienden. Doordat Kim ook een tijd lang actief geweest is binnen anysurfer, is haar website toegankelijk en vlot in gebruik. Dit zorgt ervoor, dat iedereen met, of zonder, leesbeperking er confortabel kan rondsnuisteren. Gefeliciteerd, Kim, met dit mooie resultaat, en hartelijk bedankt voor je jarenlange inzet om onpartijdig informatie te verzamelen / verstrekken.

Jip en Janneke worden zestig jaar oud

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 13 Sep 2012 09:00:35 PDT

Vandaag zijn Jip en Janneke, de populairste kleuters van Nederland, 60 jaar geworden. Ik heb het al eerder in m'n blog over Annie M.G. Schmidt, hun geestelijke moeder, gehad. Dat wat ik toen schreef, hoef ik dus niet te herhalen. Maar haar twee donderstenen van kinderen verdienen op hun verjaardag wél wat meer aandacht. Volgens de reportage, die ik gisteren op de radio hoorde, verscheen het eerste verhaaltje over Jip en Janneke op 13 september 1952 in het Nederlandse dagblad "Het Parool". Pas later werden de verhaaltjes in boekvorm uitgebracht. Jip is het jongetje (ik kon ze nooit uit elkaar houden), en Annie M.g. Schmidt vond haar inspiratie voor hem bij haar zoon. Janneke is zijn buurmeisje. Samen maken ze vanalles mee. Meestal zijn het doodgewone, dagelijkse dingen: ze spelen verstoppertje, rijgen kraaltjes, gaan op visite, vieren een verjaardag, ... Maar als je dat allemaal door de ogen van een stel kleuters bekijkt, worden het spannende avonturen. En soms loopt er iets mis, maar uiteindelijk loopt alles goed af. Ook moeder heeft, naast oma en opa, haar rol. Als ze moet ingrijpen, zegt ze volgens Wikipedia vaak "Dat mag volstrekt niet!". Aan duidelijkheid laat dit niks te wensen over. Ja, soms zijn onze bengels ook weleens stout. In de radioreportage werd ook verteld, dat de Jip-en-Jannekeboekjes nog steeds uitgegeven en gelezen worden. Voor de grootouders en ouders is het pure nostalgie om ze terug te lezen, en blijkbaar smult het jonge volkje ook nog steeds van de korte verhaaltjes. Ik ken de twee bengels vooral van een hoorspel/musical, die we in de kleuterklas vaak beluisterden. Daarin spelen de twee kleuters winkeltje, leren ze hoe de telefoon werkt en brengen ze een cake naar oma. Tijdens hun wandeling naar oma en opa moeten ze een weg oversteken, en dan rukt Takkie, het hondje, zich plots los. Toen ik in Leiden studeerde, had ik een soepmok nodig. Mama kocht er eentje in de Hema, waarop Jip en Janneke afgebeeld stonden. Als ik die soepmok nu nog tegenkom, moet ik steeds terugdenken aan die fijne periode in Leiden. Hopelijk blijven Jip en Janneke nog heel lang de lievelingen van groot en klein, en kunnen ze de tand des tijds nog lang trotseren. Hartelijk gefeliciteerd, Jip en Janneke, met jullie zestigste verjaardag. Hopelijk mogen jullie nog vele generaties leesplezier bezorgen.

Een snikheet weekend in Leuven

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 23 Aug 2012 05:09:19 PDT

Tijdens de vorige week, en vooral tijdens het vorige weekend, hadden we snikheet zomerweer. Buiten was het meer dan 30 graden Celsius. Lieven en ik vonden het vééél te warm om 's namiddags buiten te komen. We hebben dus noodgedwongen een middagrust ingelast, net zoals dat in Spanje en andere Zuiderse landen gebruikelijk is. Alleen toeristen zijn zo gek om bij hoge temperaturen tussen 12 uur en 17 uur buiten rond te lopen. In het Zuiden weten ze wel dat de snikhete middagzon levensgevaarlijk kan zijn. Een zonneslag en/of hitteslag heb je snel te pakken, en zijn niet zonder gevaar. Helaas is het ook niet simpel om bij dit weer een appartement koel te houden. Een raam openzetten maakt de zaak alleen nog erger, want de hete lucht stroomt gewoon naar binnen. Warm eten maken is dus liefst te vermijden. Wat hebben we dan wél gedaan om het snikhete weekend zinvol door te brengen? We hebben het sowieso rustig aan gedaan: Lieven heeft veel kranten doorgenomen, naar het wielrennen gekeken, ... mails en andere dingen op de computer geraadpleegd, ... Ik heb liggen dutten, lezen, en ook wat mails bekeken. Als we actief waren, dan was dat vooral tijdens de voormiddag en in de late avond. We hebben voornamelijk koude schotels en broodmaaltijden gegeten, vergezeld van water of frisdranken. En tijdens onze zaterdagavondwandeling zijn we, op weg naar het Ladeuzeplein om nog wat van de Ladeuze Bells mee te pikken, een ijsje gaan eten. Ik moet zeggen, dat dat enorm smaakte. De Ladeuze Bells hebben me aangenaam verrast. Ik wist niet dat je met een beiaard zoveel nuances kan aanbrengen in een concert. Ik dacht, dat je bijvoorbeeld altijd even stil of luid kon spelen, en dus niet dezelfde mogelijkheden hebt waarover je bij een piano beschikt.

De Meyboomviering in Leuven

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Tue, 14 Aug 2012 01:08:46 PDT

Op 9 augustus wordt er in Leuven een meyboom op de grote markt geplaatst. Met deze Meyboomviering herdenkt Leuven een oude vete tussen Leuven en Brussel, die dateert van 1213. De hele legende kan je terugvinden op www.meyboom.be , dus die ga ik hier niet uitschrijven. Ik wil het hier wel hebben over de editie, die dit jaar plaatsvond. Maar voordat ik dat kan doen, moet ik even iets zeggen over het jaartallenleven, een vriendenvereniging die sinds het einde van de 19de eeuw in Leuven bestaat. In 1880 besloot een groepje mannen, die dat jaar 40 zouden worden, om zich samen voor te bereiden op hun 50ste verjaardag. Ze richtten een vriendengroep op, en gaven daarmee de aanzet voor het jaartallenleven in Leuven. Iedereen mag aansluiten bij een jaartal, dat opgericht wordt als de leden 40 worden. Er gelden maar 2 regels om te kunnen aansluiten: je moet allemaal in hetzelfde jaar geboren zijn, én je moet een man zijn. Vrouwen kunnen geen lid zijn van een jaartal, tenzij je als maraine gekozen wordt. Ieder jaartal heeft 1 maraine. Meer informatie vind je zeker op www.jaartallen.be . Lieven is lid van "de mannen van 1969". Meer informatie vind je op www.mannen1969.be . Aangezien "de mannen van 1929" in 1974 de meyboom van Brussel gejat hebben, mag blok 9, dat zijn alle jaartallen die eindigen op een 9, zich om de meyboom bekommeren. 1969 is nu een actief jaartal, want ze zijn zich aan het voorbereiden op hun 50ste verjaardag, en dus organiseerde 1969 de Meyboomviering. De Meyboom van Leuven is een zilverberk, die met linten versierd en in stoet naar de grote markt gebracht wordt. Maar uiteraard is er ook een dranken- en eetstand van het actief jaartal, en daar heb ik een handje toegestoken. Lieven en ik waren al om 9 uur 's morgens present op de grote markt, maar we konden niet echt helpen met het opzetten van de tenten of het installeren van de koeltogen en terrastafels. Het operationeel maken van zo'n stand is niet simpel. Je hebt een goed georganiseerde ploeg nodig om dat in korte tijd klaar te spelen. De mannen van 1969 zijn goed georganiseerd, en weten van aanpakken. Ze waren dus ruim op tijd klaar met het opstellen van de stand. Toen konden de glazen uitgepakt worden, en kwamen Lieven en ik in actie om ze te spoelen. Het weer was mooi, en dus vloeide de drank rijkelijk. Maar ik heb, ondanks alle drukte, geen glazen doen sneuvelen. Gelukkig waren er nog meer helpende handen, die het op erg drukke momenten van me overnamen. Toch had ik de indruk, dat er geen einde aan de glazenstroom kwam. De animatie en de dranken- en eetstand waren die dag niet het belangrijkste. De Meyboom kreeg uiteraard alle aandacht. Rond 16-30 uur bereikte de Meyboom de grote markt, die voor die gelegenheid tot "meyboomplein" omgedoopt werd. En toen moest de Meyboom rechtgezet en in een voorafgegraven gat geplaatst worden. Dit alles moet voor 17 uur gebeurd zijn, of de Leuvenaars verliezen het recht om de Meyboom te plaatsen. En, ... Leuven heeft het tijdig klaargespeeld om de Meyboom recht te zetten. Gelukkig is de vete tussen Leuven en Brussel, die de aanleiding vormde voor de Meyboomtraditie, tegenwoordig meer folklore dan realiteit geworden. Ook zijn er sinds 10 jaar verzoeningspogingen geweest. Op 28 juli 2012 werden deze verzoenings- en vriendschapsbanden tussen Brussel en Leuven bezegeld met het planten van een vriendschapsboom. Brussel kwam toen op bezoek in Leuven, en samenhebben ze aan de Dijleterrassen een jonge zilverberk geplant. Leuven heeft er dus niet alleen een boom, maar ook een toeristische bezienswaardigheid bij.

Juli 2012

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Tue, 31 Jul 2012 06:45:23 PDT

De eerste maand van de zomervakantie is bijna voorbij, en dus is het tijd om te vertellen, wat ik de laatste maand zoal uitgespookt heb. Ik ga het niet hebben over het zoeken naar een nieuwe job, wat niet wil vlotten. Maar ik wil wel vertellen, waarom het de afgelopen maand zo stil was op m'n blog. Ook dit jaar gingen m'n ouders, Lieven en ik samen met tante Bi en m'n neef Bert op vakantie naar Nieuwvliet. Het weer was al ietsje beter dan vorig jaar: we hebben af en toe buiten een aperitief kunnen drinken en wat van de zon kunnen genieten. Wat de vogels betreft, die waren er ook, maar ik heb de kleine karekiet gemist. De kauwtjes en eksters waren talrijk aanwezig. Ik heb er wandelingen gemaakt en wat kunnen lezen. Op Pottermore hebben ze ook niet stilgezeten: de afdelingsbeker werd uitgereikt, en de eerste hoofdstukken van "Harry Potter en de geheime kamer" werden beschikbaar gemaakt. Wat ik persoonlijk super vindt, is dat er geluidseffecten aan de pagina's van de Wegisweg werden toegevoegd. Tijdens de warme, zonnige dagen heb ik geprobeerd om buiten in de zon wat te lezen, maar het boek is nogal saai, en ik raak er maar niet doorheen. Lieven en ik hebben ook vaak door Leuven gewandeld. Ik vrees alleen, dat de lekkere ijsjes en chips m'n lijn wel om zeep geholpen hebben. Gelukkig waren er ook lekkere kersen, waarvan ik gesmuld heb.

Een goed gevuld verjaardagsweekend

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Wed, 20 Jun 2012 02:04:33 PDT

Tijdens het voorbije weekend hebben Lieven en ik m'n verjaardag gevierd. We hebben er zaterdag wel een druk programma van gemaakt. Nadat Lieven van het boodschappen doen en een actie van z'n politieke partij terugkwam, hebben we samen deelgenomen aan een speciale rondleiding in het Museum M. In het kader van het project "Rijk der Zinnen" wordt daar iedere derde zaterdag van de maand een themarondleiding voor blinden en slechtzienden georganiseerd. Deze keer was het thema "smaakmakers", waarbij enkele schilderijen besproken werden die ons iets kunnen leren over eetgewoonten en voedselgebruik tijdens de 17e en 19e eeuw. De rondleiding werd afgesloten met een bierdegustatie. Tijdens het proeven kregen we ook meer uitleg over de geschiedenis van het bierbrouwen. Ik moet toegeven dat ik eerder een wijnliefhebber dan een bierdrinker ben. Maar wat ik geproefd en gehoord heb, heeft me verrast en geboeid. Later die middag waren we samen uitgenodigd voor een dankfeest bij KVG. Het eten en de receptie waren verzorgd en lekker, het gezelschap aan tafel was boeiend. We hebben er een fijne avond gehad. En op zondag was er een uitgebreid ontbijt, en na een verkwikkende wandeling waren er aardbeien en meloen. Ik vind het steeds jammer dat zulke weekends zo snel voorbij zijn.

Leven als een god in de Auvergne

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Mon, 11 Jun 2012 08:39:36 PDT

Tijdens de laatste week van mei gingen Lieven, m'n ouders en ik naar Frankrijk. We logeerden er in Blassac. Deze gemeente ligt, zoals je ook op wikipedia kan vinden, in het Franse departement Haute-Loire in de Auvergne, en maakt deel uit van het arrondissement Brioude. Het ligt vlakbij Lavoûte-Chilhac.

We vertrokken op 26 mei om 6 uur 's morgens, en na een autorit van ongeveer 10 uur kwamen we op onze bestemming aan. Deze streek van Frankrijk is vooral bekend om z'n heerlijke kazen, wijnen en citroentaartjes. En daar hebben we dus van geproefd. Er zijn nog wat lekkernijen, zoals een aperitief met de naam Salers, honing, ... en een kruidenlikeur met de naam verveine, waarin citroenverbena de smaak en geur bepaalt.

Ook is de natuur van deze streek prachtig. Het landschap is er bergachtig, er zijn nog veel weilanden, velden en bossen, en daardoor is de fauna er zeer divers. Je kan er vaak roofvogels in de lucht zien zweven, en ik heb m'n oren goed de kost gegeven. Lieven was blij dat er zoveel veldkrekels waren die haast onophoudelijk sjirpten. Ik heb er een koekoek, raaf, nachtegaal, veldleeuwerik, zanglijster, merel, ... en, tijdens een slapeloze nacht, een bosuil gehoord. Er waren nog meer vogels, maar de meeste kon ik niet benoemen, hoewel ik hun zang wel herkend heb.

We hadden veel geluk met het weer. Als het regende, dan was dat 's nachts of als we binnen waren. Soms hoorden we de donder in de verte rollen, maar overdag konden we vaak buiten in de zon zitten. Behalve lekker eten en drinken, luilekker lezen in een tuinstoel, en genieten van de rust hebben we ook nog enkele omliggende stadjes en dorpen, zoals langeac, Brioude, Lavoûte, en Le Puy-en-Velay bezocht. In de omgeving kom je vaak de St.-Jacobsschelp tegen, want de route naar Santiago de Compostella loopt door deze streek. Zo kan je in Le Puy-en-Velay her en der gebouwen met die St.-Jacobsschelp op de gevel terugvinden, en in Brioude staat er een mooie basiliek, die ook op de route van de pelgrims ligt. Het was een zalige vakantie, die weer veel te snel voorbij was.

"De non" van Denis Diderot: een aanrader

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 07 Jun 2012 04:42:22 PDT

Mogelijk vertelde ik eerder al op deze blog, dat ik m'n thesis schreef over drie auteurs die iets over blinden publiceerden? Mocht dat niet het geval zijn, dan is dat bij deze rechtgezet. De drie auteurs die ik bestudeerde, publiceerden hun teksten tijdens de 18de, en eerste helft van de 19de eeuw. Eén van deze auteurs, de eerste in de rij, is Denis Diderot. Wees gerust, ik ga hier niet m'n verhandeling publiceren. Maar Diderot verdient wel wat meer aandacht. Denis Diderot (1713-1784) is vooral bekend geworden als eén van de 2 redacteurs van de "Encyclopédie ou dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers", en je kan over hem en die Encyclopédie zeker meer vinden op Wikipedia of in een goede bibliotheek. Maar ik heb zo'n vermoeden, dat er maar weinigen zijn die weten, dat Diderot ook enkele romans schreef. Eén ervan heb ik onlangs herlezen, en is een aanrader. "La Religieuse", in het Nederlands vertaald als "De non" is een briefroman, die eigenlijk in oorsprong een grap was om een bevriend Markies terug naar Parijs te lokken. Meer wil ik er hier niet over vertellen, aangezien in de uitgave van 1999 de hele voorgeschiedenis van "De non" uitgebreid toegelicht wordt, en ik meer aandacht aan de inhoud van het boek wil besteden. De roman gaat over een jong meisje, dat door haar ouders gedwongen wordt om in het klooster te gaan. Ze wordt langzaam maar zeker in het klooster binnengeloodsd, maar als ze haar definitieve gelofte moet afleggen, weigert ze dat. Nadat ze thuis in haar kamer opgesloten wordt, en uiteindelijk verneemt waarom ze naar het klooster moet, aanvaardt ze dit. Ze treedt in een ander klooster in, en ontdekt daar, dat de moeder-overste een bekrompen, sadistisch mens is. De jonge non probeert haar gelofte via een proces te herroepen, maar dat is voor de moeder-overste een aanleiding om haar pesterijen nog meer op te drijven. Gelukkig wordt de jonge non gered, en hoewel haar kloostergelofte niet herroepen wordt, wordt ze verlost van het klooster waar ze zoveel ellende kende. In haar derde klooster maakt ze ook heel wat mee, ... Ik ga uiteraard het einde van de roman niet verklappen. Deze roman is, hoewel hij in de 18de eeuw geschreven is, nog steeds goed leesbaar voor mensen uit de 21ste eeuw. Diderot zou, volgens sommigen, deze roman gebruikt hebben om zijn anti-clericale standpunten te verkondigen. Maar naar mijn bescheiden mening fulmineerde hij vooral tegen het gebrek aan vrije meningsuiting en het misbruik dat van kloosters gemaakt werd om het teveel aan meisjes (of jongens) binnen een familie weg te werken. Iemand dwingen tot een kloostergelofte als die persoon geen roeping heeft, vond Diderot vreselijk. Het ging in tegen de vrije wil van het individu. Dit is totaal tegengesteld aan de ideeën van de Verlichting, waar religieuze tolerantie en vrijheid van gedachten belangrijk waren. Diderot was bovendien een veelzijdig persoon, die een omnivoor was op het vlak van wetenschappen en kunsten. Hij wilde alles weten, en geen enkel onderwerp (geneeskunde, talen, wiskunde, ambachten, ...) ging hij uit de weg. De vertaler van deze editie van "De non" noemde hem een kwikzilveren geest, spontaan en veelzijdig. Hij was een gewone burger die van het volle leven genoot, en zich in geen enkel opzicht wilde laten beperken. Misschien verklaart dit alles nog beter, waarom hij een gedwongen kloosterleven verwerpelijk vond, en er een roman aan wijdde? Mocht je deze roman willen lezen, neem dan de editie van 1999 (of een recentere editie). Op die manier ben je zeker dat je een goede vertaling te pakken hebt. Veel leesplezier!

De internationale dag tegen holebihaat

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 17 May 2012 07:42:59 PDT

Vandaag hoorde ik in het nieuws, dat 17 mei de internationale dag tegen holebihaat is. Lieven en ik zijn het eens met de protestmarsen die tegen holebihaat plaatsvonden. Tijdens de gay pride, waaraan we vorige zaterdag deelnamen, hoorden we zeggen, dat holebi's in 8 landen nog steeds de doodstraf riskeren als ze zich outen. In 50 landen kan je seksuele geaardheid aanleiding zijn voor korte of lange gevangenisstraffen. Holebihaat wordt tegenwoordig vaak aan eén welbepaalde religie toegeschreven. Maar in ons landje hoeven ze echt niet zo neer te kijken op andere religies. Ik ben nog steeds de uitlatingen van aardsbisschop Leonard niet vergeten. En als ik mij niet vergis, beschouwt het Vaticaan holebi's nog steeds als zijnde geestesziek. Zolang dit niet wijzigt, steekt het Westen beter de hand in eigen boezem dan op andere culturen of religies neer te kijken. Lieven en ik zijn allebei van mening, dat holebi's geen tegennatuurlijk gedrag hebben: als je iemand liefhebt en je geliefde met respect behandelt, is er niks verkeerds met je relatie. Het maakt ons niet uit wie wie liefheeft, zolang de beide partijen instemmen met wat er tussen hen gebeurt, en er geen dwang of dominantie wordt uitgeoefend. Wij vonden het dus een hele eer, dat we vorig jaar uitgenodigd werden voor een homohuwelijk. Wij voelden ons bevoorrechte getuigen, toen we de plechtigheid in het stadhuis mochten bijwonen.

Leuven verder verkennen

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 17 May 2012 07:58:42 PDT

Tijdens het voorbije weekend ben ik, samen met een groep vrouwen, naar de Schouwburg in Leuven geweest. Tijdens onze 1e "ladies-only-day" kregen we er een rondleiding achter de schermen. Ik vond het boeiend om te zien waar de gegoede burgerij tijdens de eerste helft van de 20ste eeuw kwam dansen of naar een voorstelling kwam kijken. Hoe hoger je in de Schouwburg je plaatsje had, hoe lager je stond op de sociale ladder, en hoe minder luxueus je zitplaats werd. De gids liet ons bijna alle plekjes in de Schouwburg zien. Jammer dat we niet op de scène konden gaan kijken, want men was een voorstelling aan het voorbereiden. Na de rondleiding achter de schermen kregen we een kop koffie of thee en een stuk taart aangeboden in de foyer. Ik moet zeggen, dat het er vlot inging. Helaas was het geen mooi weer buiten, en had niemand zin om nadien nog iets te doen. De zomer laat inderdaad op zich wachten, en de lente bood tot nu toe ook nog maar weinig zonnige momenten. Gelukkig hebben Lieven en ik tijdens het weekend van 1 mei wat van de schaarse zonnige dagen kunnen genieten. We hebben toen van de zon geprofiteerd om Leuven nog wat verder te verkennen. De romans van Jo Claes boden daarbij de nodige inspiratie. In deze romans loopt inspecteur Thomas Berg door Leuven, en soms brengen kunstwerken, plekken of historische gebeurtenissen hem op ideeën om een lopend moordonderzoek anders te gaan bekijken. Soms zorgen deze invallen of associaties zelfs voor een doorbraak in het moordonderzoek van dat moment. Zo ontdekt Thomas Berg in "De blinde vlek" een standbeeld van Rik Poot, dat "de ontvoering van Europa" heet. Het staat, zowel in de roman, als in de realiteit, op het Provincieplein, vlakbij het Provinciehuis. En "De kever" van Jan Fabre, die op het Ladeuzeplein vlakbij de Universiteitsbibliotheek te vinden is, helpt Berg om zijn visie op het moordonderzoek in "het oog van de naald" bij te stellen. Als je ook in het spoor van Thomas Berg of Jo Claes Leuven wil verkennen, dan vind je hier de titels van de boeken die ik al gelezen heb: 1: "de zaak Torfs"; 2: "De Blinde vlek"; 3: "Dood in december"; 4: "het oog van de naald". Veel leesplezier.

Pottermore ontdekt

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Tue, 24 Apr 2012 05:39:23 PDT

Sinds 14 april ben ik aan het gamen geslagen. Ik heb tot voor die tijd nooit veel belangstelling gehad voor games op de computer. Zelfs gezelschapspelen konden me nooit echt boeien. Maar sinds ik Pottermore ontdekt heb, ben ik erdoor gefascineerd geraakt. Wat is Pottermore? Sorry als je geen Harry-Potterfan bent, dan zal de rest van deze bijdrage je niet interesseren, vrees ik. Pottermore is een website, waarop je een spel speelt, dat gebaseerd is op de Harry-Potterboeken. Kort gezegd doorloop je het verhaal van het eerste deel (de andere delen moeten nog uitkomen op de site, ze zijn nog niet geactiveerd), en wandel je door alle hoofdstukken van het boek. Tijdens het doorlopen van de hoofdstukken worden steeds meer dingen op de website geactiveerd. Maar voordat je aan het spel kan beginnen, moet je je eerst registreren. Dat is op zich al een hele weg die je aflegt. Je moet een aantal gegevens, zoals geboortedatum, land, naam, ... opgeven, en dan kies je een gebruikersnaam. Deze gebruikersnaam is het enige dat andere spelers op de website van jou te zien zullen krijgen. Ze hebben geen toegang tot je echte naam of mailadres. Dit is uiteraard om jonge kinderen te beschermen, maar ik vind het wel lastig dat ik niet weet wie wie is, en wie je vriend wil worden. Ook kies je een paswoord, dat je, samen met de gebruikersnaam, toegang geeft tot de website. Nadat je geregistreerd bent, krijg je een mail met een link erin, om je inschrijving te bevestigen. Pas als dat gebeurd is, krijg je een tweede mail en kan je, met de link in deze mail, het spel beginnen. Je logt in met je gebruikersnaam en paswoord, en start, uiteraard, in hoofdstuk 1. Ieder hoofdstuk is ingedeeld in momenten, gebeurtenissen in dat gedeelte van het verhaal. Wat kan je allemaal doen op Pottermore? Je kan allerlei extra informatie vinden, die niet in de boeken staat. J.K. Rowling vertelt je veel meer over de Duffelingen, over het lessenpakket op school, over Prof. Krinkel en Prof. Anderling, ... Maar al deze informatie moet je wel zoeken, en je moet er iets voor doen. Je krijgt het niet zomaar te lezen. Verder heb je een hutkoffer, waarin je objecten kan verzamelen, zoals een wekker, een kaars, een zeeschelp, een koekje, een snoepje, een klassenoudstenbadge, een geheugensteen, een gouden snaai, ... Al deze dingen zijn in het verhaal verstopt, en je moet ze eerst aanklikken om ze te verzamelen. Hetzelfde kan je doen met chocokikkerkaarten, boeken, galjoenen (munten), ingrediënten voor toverdranken, ... Ieder object of boek dat je kan verzamelen, levert afdelingspunten op (ja, je moet je ook laten sorteren in een afdeling van de school in hoofdstuk 7). Maar voordat je zover bent, doorloop je alle hoofdstukken die aan hoofdstuk 7 voorafgaan. Je kan teruggaan naar een vorig hoofdstuk, maar je kan niet ineens van hoofdstuk 2 naar hoofdstuk 5 gaan, als je nooit 3 en 4 doorlopen en gespeeld hebt. In hoofdstuk 5 krijg je, als je je schoolspullenlijst en je sleutel kan vinden, toegang tot je kluis bij Goudgrijp. Daarin zit een startkapitaal van 500 galjoenen, waarmee je boeken en andere dingen kan kopen in de winkels van de Wegisweg. Je kan zelfs een huisdier kopen, maar dat huisdier doet voorlopig niks tijdens het spel, ik zie het zelfs nergens. Als je alle boeken en schoolspullen op je lijst gekocht hebt, ga je naar de winkel van Olivander. Je moet een 7-tal vragen beantwoorden, zodat de toverstok gekozen kan worden. Je hebt deze toverstok nodig om later allerlei dingen te kunnen doen, dus sla deze winkel niet zomaar over. Eens een toverstok jou gekozen heeft, ga je verder naar het einde van hoofdstuk 5 en het begin van hoofdstuk 6. In hoofdstuk 7 zal de sorteerhoed je in een schoolafdeling indelen. Ook die beslissing is definitief. Behalve objecten verzamelen en het verhaal volgen, kan je ook toverdranken brouwen en duelleren. Als je dat goed doet, verzamel je afdelingspunten. Maar opgepast, als je toverdrank mislukt, kost dat punten, en als je je ketel laat smelten, moet je een nieuwe ketel kopen in de Wegisweg. Als je iets koopt in de Wegisweg, gaat er geld weg uit je kluis. Je leert dus ook hoe je een budget moet beheren. Als je vrienden maakt op Pottermore, kan je duelleren met die vrienden, wat punten oplevert, en je kan hen ook cadeautjes sturen: een chocokikkerkaart, een toverdrankingrediënt, een toverdrank, ... Wat je als cadeautje geeft, verdwijnt uiteraard uit je hutkoffer. Je kan later blijkbaar teruggaan in het verhaal en het weggegeven object terug zoeken en verzamelen, maar dat levert je dan geen punten meer op. En overal zitten extra's van J.K.Rowling verstopt. Houd je ogen dus open en, zoals Dwaaloog Dolleman het ooit zei: "Wees waakzaam!". En, is dit heerlijks allemaal toegankelijk voor blinden en slechtzienden? Jammer genoeg niet. Ik zit constant te wisselen tussen internet explorer en google Chrome, want in internet explorer kan ik de objecten en andere verzamelbare dingen zien en activeren om ze te verzamelen, wat niet in Chrome kan. In internet explorer kan ik niet genieten van de geluidseffecten, wat in Chrome wél kan. Ik ben er nog niet in geslaagd om een toverdrank te brouwen of een tovenaarsduel aan te gaan. En, zoals gezegd, m'n huisdier is nergens te vinden. Uiteraard zit het niet in m'n hutkoffer, maar waar zit het dan wel? Ook lukt het me niet altijd om onmiddellijk verder te spelen, ik heb me bijvoorbeeld suf moeten zoeken voordat ik m'n schoolspullenlijst en sleutel voor Goudgrijp vond. En je moet die 2 dingen hebben om verder te kunnen spelen. Ik heb de problemen met de ontoegankelijkheid al gemeld aan Pottermore, en ik kreeg een antwoord terug, waarin gezegd werd dat ze met de RNIB, een Britse blindenorganisatie, samenwerken om de site toegankelijker te maken. Als jij ook mee gaat doen op Pottermore en bevriend met me wil worden, mail je gebruikersnaam dan even privé naar me, zodat ik je de mijne kan sturen en we elkaar kunnen herkennen op Pottermore. Veel Pottermore-plezier op www.pottermore.com !

De Paasfeesten van Leuven

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Tue, 10 Apr 2012 02:41:38 PDT

Tijdens het Paasweekend wordt er in Leuven vanalles georganiseerd in het kader van de Paasfeesten. Dit jaar was het voor de 38ste keer dat dit doorging. Gistermiddag trokken een aantal volksdans-, en volksmuziekgroepen in een stoet door de straten. Er waren enkele groepen uit het Leuvense bij, maar ook enkele internationale gasten: een Slovaakse, een Portugese en een Franse groep. Lieven en ik zijn tussen de wolken en wat regendruppels door een wandeling gaan maken. We gingen naar de Grote Markt, waar voor het gotische stadhuis de groepen verzamelden. Om 15.00 Uur lieten ze daar het beste van zichzelf zien. Daarna volgde er een eierenworp, waarbij het stadsbestuur paaseitjes strooiden. Lieven kreeg er 2 tegen de borst. Tijdens onze korte wandeling kwamen we 3 van onze kennissen tegen. Tja, met 2 witte stokken val je als koppel natuurlijk wel op. De Paasfeesten van de stad Leuven omvatten nog wel meer activiteiten, maar wij hebben ze privé op een andere manier ingevuld. Gisteravond hebben we een lekker Paasmenu opgesmikkeld, vergezeld van bubbels bij het aperitief en een glaasje wijn bij het hoofdgerecht. Vanmorgen had de Paashaas (of de klokken, ik weet niet welke ploeg er dit jaar van dienst was) allerlei lekkers gebracht: paaseitjes, een chocoladen paaskip, ... Deze middag waren er ook verse aardbeien die we met smaak opgepeuzeld hebben. Mjammie! En morgen is er nog een dag! Ik wens iedereen een Zalig Pasen.

Uitstap naar Planckendael

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Wed, 28 Mar 2012 06:47:59 PDT

Lieven, m'n erg ondernemende vriend, neemt me overal mee naartoe. Zo hebben we niet alleen Leuven verkend. Dit weekend gingen we naar Planckendael. Dit dierenpark ligt vlakbij Mechelen, en is de erg ruime, mooi aangelegde 2e locatie van de Zoo van Antwerpen. Zowel de zoo als Planckendael maken deel uit van de Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde. Ik noemde Planckendael de 2e locatie van de Zoo, omdat ze eén en dezelfde directeur hebben. Lieven en ik reisden niet alleen naar het dierenpark, het was een groepsuitstap. Tijdens de voormiddag brachten we onder begeleiding van een gids een bezoek achter de schermen, waarbij we ondermeer de keuken en een paar stallen bezochten. Tijdens de namiddag kon iedereen op eigen houtje door het park wandelen. Sommige groepsleden bleven nog wat in het restaurant zitten, maar Lieven en ik vonden het veel te mooi weer om binnen te blijven. We gingen dus samen op pad. Ik heb vooral genoten van de wandeling door het park en de zon op m'n gezicht. Uiteraard waren ook de dieren er om van te genieten, maar helaas stonden de bordjes met informatie soms te ver van het wandelpad af. Lieven kon ze vaak niet goed lezen. Af en toe lieten de dieren zich ook horen. Maar als je dan voor hun domein of kooi stond, zwegen ze in alle talen. Oké, ik kan me best voorstellen dat het niet fijn is om je steeds maar te moeten laten bekijken door die rare bezoekers, die zich niet altijd weten te gedragen. Ik moest onwillekeurig terugdenken aan de scène uit "Harry Potter en de steen der Wijzen", waarin Dirk Duffeling een Boa Constrictor wil laten bewegen, en Harry Potter zich wel kan voorstellen hoe vervelend het is dat bezoekers steeds op het raam tikken om de boa wakker te maken. Maar als de bordjes met informatie té ver weg staan om te lezen, of de dieren zich niet laten zien of horen, is zo'n kooi voor mijn gevoel leeg. Het zou misschien handig zijn, als Planckendael een audiogids ter beschikking zou stellen, die je dan van de website kan downloaden en op een mp3-speler zou kunnen zetten. In zo'n audiogids zou men dan niet alleen de informatie van de bordjes kunnen opnemen, maar ook de geluiden die de dieren maken. Ik zou bijvoorbeeld niet kunnen zeggen welk geluid een giraf maakt. Op die manier kan je ook op eigen houtje door het park wandelen, of je trip naar het park grondig voorbereiden. De gidsen hoeven niet bang te zijn dat ze overbodig worden, want geen enkele brochure of audiogids kan een gids vervangen. Vogels waren er in Planckendael ook in overvloed. De ooievaars waren er het best vertegenwoordigd. Hun geklepper vormde het leidmotief van de dag. En voor degenen die nu al lopen te speculeren, ik heb geen bestelling geplaatst. Ik vind, dat de ooievaars al genoeg werk hebben.

Spelletjes voor blinde / slechtziende kinderen

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Wed, 07 Mar 2012 03:43:55 PST

Dit weekend kreeg ik van een voormalige collega de vraag, of ik een website kende waar haar dochter spelletjes kon vinden om met blinde/slechtziende kinderen te spelen. Uiteraard zijn er de aangepaste gezelschapspelen, zoals mens-erger-je-niet, ganzenbord, kaartspelen, ..., die je o.a. in de spelotheek van de Brailleliga of de hulpmiddelendienst van Blindenzorg Licht en liefde kan vinden. Maar het leek me, dat ze naar spelletjes zocht die je met grotere groepen kan spelen. Oké, je kan in een grote groep ganzenborden of "trivial Persuid" spelen, zelfs het thuisspel is te doen, als iemand anders maar de pionnen verplaatst of de vragen voorleest. Maar door haar vraag werd ik teruggeflitst naar m'n kindertijd, en ben ik de spelletjes gaan opsommen, die we vaak in een kring speelden. 1: "ritme klaar?" : Dit is een spelletje om je geheugen te trainen en namen te onthouden. Je gaat in een kring zitten, en iedereen zingt samen "ritme klaar?", bij Ritme sla je eenmaal op de dijen, bij klaar klap je eenmaal in de handen. Stel dat ik begin: iedereen samen zingt "Ritme klaar?" Ik zeg: "Katty Christel". Iedereen: "ritme klaar?" Christel zegt: "Christel sofie". Iedereen: "ritme klaar?" Sofie: "Sofie, Danielle". ... Wanneer iemand zich vergist of te lang naar een naam moet zoeken, valt die af. Wanneer iemand anders een afgevallene noemt als kandidaat, wordt dat als een vergissing beschouwd. Wat niet als vergissing beschouwd wordt, is het naar jezelf terugspelen: "Katty Katty". Iedereen blijft in de kring zitten, ook wie afgevallen is. Het is dus zaak om zo min mogelijk vergissingen te maken, zodat je het spel kunt uitspelen. Je gaat door, totdat er maar eentje overblijft. Dit is een leuk spelletje, als je groep minstens uit 8-10 personen bestaat. Hoe groter de groep, hoe moeilijker, en hoe langer het duurt, voordat het spel uit is. Als de groep te klein is, is er geen lol aan. 2: Muziekpakket : Een groot pak wordt in een kring doorgegeven, zolang de muziek speelt. Als de muziek stopt, moet degene die he pak vasthoudt een papier van het pak verwijderen en een opdracht uitvoeren die op het pak geplakt is (onder het verwijderde papier), ... Opdrachten kunnen zijn: een liedje zingen, een mop vertellen, ... Het leukste is, als er uiteindelijk iets in het pak zit, dat je kan delen met de groep: koekjes, snoep, ... Je kan spelletjes in dat spelletje stoppen: een quizvraag zou b.v. ook een opdracht kunnen zijn. Zorg wel, dat iedereen in de groep het pakket mag ontdoen van een stuk pakpapier, want terwijl de opdracht wordt uitgevoerd, wordt het spel gestopt tot de opdracht uitgevoerd is. Zodra de opdracht klaar is, zit iedereen weer in de kring en begint de muziek opnieuw. Degene die laatst het pakket had, mag het doorgeven. Ik denk wel, dat bijna iedereen het spel kent? 3: Quizzen : Een geluidenquiz of muziekquiz is ook altijd fijn om te doen. Je kan uiteraard een samengestelde quiz maken met smaaktests, geluidenronde, muziekronde, ... Tijdens de laatste Kerstavond hebben we in familiekring gequizd. Toen was er een geluidenronde, een muziekronde en een "wie ben ik"-ronde. Als bonus kwam er ook een ronde, waarbij we chocolade moesten proeven, en er eén bepaald merk uit moesten pikken. 4: "zit cocootje goed?" : Dit is een spelletje waarbij je als speler stemmen moet herkennen. De groep zit in een kring (eventueel verplaatst iedereen zich, nadat de speler even buiten is gegaan). Cocootje komt geblinddoekt binnen, hij/zij gaat de kring in, en gaat bij iemand op schoot zitten. Dan stelt hij/zij de vraag: "Zit cocootje goed?" Degene die Cocootje op schoot heeft, beantwoordt de vraag liefst met veranderde stem. Want als Cocootje kan raden op wiens schoot hij zit, wordt die Cocootje. Kan Cocootje niet raden op wiens schoot hij zit, dan moet cocootje verder op schoten gaan zitten, totdat hij juist raadt. Als cocootje het goed raadt, wordt dit te kennen gegeven met een streling over de wang, zoniet met een kleine, voorzichtige kneep in de dij of billen. (Ja, wij speelden dit voor het Dutroux-tijdperk, toen kon dat nog.) 5: Standbeeld : Iedereen danst op muziek. Als die stopt, blijft iedereen onbeweeglijk staan in de laatste houding die aangenomen werd. Zodra je beweegt, val je af. Misschien bestaat er inderdaad wel een website waar je dit soort beschrijvingen van spelletjes kan vinden. Maar eigenlijk kan bijna elk spelletje dienen, als het maar niet te visueel is. In onze leefgroep hebben we bijvoorbeeld ook "stoelendans" gespeeld. Ik ben er zeker van, dat ook anderen zich nog spelletjes als deze uit hun kindertijd kunnen herinneren?

Een héél simpel recept voor uiensoep

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 01 Mar 2012 07:10:44 PST

Vorig weekend heb ik weer eens iets nieuws uitgeprobeerd in de keuken. Ik meende, dat we nog een pakje soepgroenten in de diepvriezer hadden, en dus kocht Lieven een paar uien. Toen bleek dat het pak diepgevroren groenten wokgroenten waren, wilde ik uiensoep maken. Ik had helaas m'n kookboek niet bij de hand, en surfen op het internet leverde diverse recepten op. Vele van de genoemde ingrediënten hadden we niet, of ik wist niet goed hoe ik eraan moest beginnen. Uiteindelijk heb ik dan maar een hulplijn "sos-mama" opgebeld. Zij gaf me het volgende, erg simpele recept: Snipper de uien (ik nam ongeveer 4 middelgrote uien) en doe ze in een pot om ze te laten stoven. Voeg er water en bouillon aan toe, en laat een 30-tal minuten koken. Kruiden met wat peper. De liefhebbers kunnen er kaas in doen, ik houd daar niet van. Je kan er uiteraard nog allerlei andere kruiden, zoals tijm, laurier, nootmuskaat ... aan toevoegen, maar ik heb het bij het bovenstaande recept gelaten. Een keukenprinses zal ik waarschijnlijk nooit worden. Daar heb ik me al mee verzoend. Maar Lieven en ik vonden deze eerste poging toch lekker. Bedankt, sos-mama, voor de tip.

De politieke toer in de maalstroom van de macht

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 26 Jan 2012 07:30:40 PST

Vandaag, 26 januari, is het Nationale Gedichtendag. Ik las op het internet dat dit al voor de 13e keer doorgaat. Ik probeer ook altijd iets met deze speciale dag te doen, en moet bekennen, dat me dit niet altijd lukt. Dit jaar is het thema "stroom". Ikzelf ga hier geen gedicht schrijven, maar het thema op een andere manier proberen te belichten. Het woord "stroom" kan de volgende betekenissen hebben: - elektriciteit (cf. een stroomstoot, elektrische stroom); - een groot water dat in zee uitmondt (cf. de Rijn is een stroom); - een grote mensenmassa die zich verplaatst (cf. een stroom vluchtelingen); - ... Dit was altijd de eerste strategie die ik toepaste als ik een opdracht voor literaire creatie kreeg waar ik niet meteen raad mee wist. Door het opzoeken van woordbetekenissen of een duidelijke definitie kan je het themawoord beter begrijpen, en gericht associaties noteren. Ik veroorloofde me soms ook wel een zijsprong om het thema te benaderen. En dat wil ik ook nu doen. Ik wil het thema van deze blogbijdrage toespitsen op de maalstroom van de macht, die zichzelf in stand houdt, en waar velen in meegezogen worden. Eén van de factoren die deze "maalstroom van de macht" in stand houden, is de politiek, en de ambities die daarmee gepaard gaan. Politiek is een factor die sinds enkele jaren m'n leven anders inkleurt, want Lieven is er actief mee bezig. Een uitvloeisel daarvan is, dat ik soms een receptie bijwoon waar politici aanwezig zijn. En tijdens verkiezingsjaren moeten de lijsten van de kandidaten samengesteld worden. Sinds een aantal jaren zijn de partijen verplicht om meer vrouwen in die lijsten op te nemen, maar er zijn vaak onvoldoende vrouwelijke kandidaten. Toen ik vorige zondag de vraag kreeg of ik soms geen ambities had, moest ik denken aan een lied van Wannes Van de Velde dat de titel "De politieke toer" kreeg. "De politieke toer" is terug te vinden op de cd "de kleuren van de steden", een album dat in 1995 uitkwam. Het lied gaat over alle redenen waarom het leven van een politicus zo zwaar is. Wannes Van de Velde zegt ook duidelijk dat hij dit leven zelf niet wil leiden, en wie de tekst van dit lied beluistert, kan niet anders dan het met hem eens zijn. Het lied staat spijtig genoeg niet op youtube. In feite komt het neer op wat de moeder van Julius Caesar, volgens een biografie voor kinderen, tegen haar zoon zei, toen hij in de politiek wilde gaan: "Denk goed na, m'n jongen. Als je op de wagen van de politiek stapt, ken je geen moment rust meer." Het is onnodig te zeggen dat ik het met de tekstschrijver én Wannes Van de Velde volmondig eens ben. En naar mijn bescheiden mening is dit lied onvoldoende bekend bij het grote publiek. De tekst is niet alleen goed geschreven, hij bevat ook veel waarheden. En misschien zouden vele mensen zich veel ellende kunnen besparen, als ze deze tekst eens goed zouden beluisteren voor ze zich aan de politiek wagen.

VERKNAL JE TOEKOMST NIET!!!

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 29 Dec 2011 04:51:28 PST

Het is weer bijna zover: 31 december komt eraan. Vele gezinnen zullen weer hun Eindejaarsfeestje opluisteren met vuurwerk. Nochtans is dit niet zonder risico. Jaren geleden liep er op de Nederlandse televisiezenders een reclamespotje met de slogan "VERKNAL JE TOEKOMST NIET!". Ook toen al wist men, dat vuurwerk afsteken niet ongevaarlijk is. Jaarlijks lopen er mensen brandwonden of verminkingen aan de handen of het gezicht op. Maar behalve het risico op brandwonden of brand, verminkingen en dergelijke zijn er nog andere redenen die ik zou kunnen opgeven om niet met vuurwerk te vieren. Vuurwerk is niet zo goedkoop. Het plezier dat je ervan hebt, is erg snel afgelopen. Bovendien is vuurwerk voor dieren erg angstaanjagend. Ik zie vaak artikeltjes passeren over blindegeleidehonden, die zich rot geschrokken zijn van vuurwerk dat veel te vroeg afgestoken werd. Deze geleidehonden zijn daarna vaak zo angstig, dat ze niet meer als geleidehond kunnen werken. Is het dat allemaal wel waard? Iedereen mag wat mij betreft vieren hoe hij of zij dat wil, laat dat duidelijk zijn. Maar houd het alsjeblieft veilig en prettig voor iedereen. Gelukkig en gezond 2012!

Magie is niet enkel iets uit vroeger tijden

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Tue, 13 Dec 2011 07:56:30 PST

Tijdens de laatste maanden hoor ik allerlei rare en akelige berichten over hekserij en magie. In Oeganda worden massaal kinderen geofferd tijdens allerlei magische rituelen, om geluk of rijkdom af te smeken. In China en andere landen in het verre Oosten geloven mensen dat gemalen neushoornhoorn libidoverhogend zou werken, waardoor de Indische neushoorn illegaal gestroopt wordt. En blijkbaar is het fenomeen hekserij doorgedrongen tot de Arabische wereld, want er blijken daar ook mensen geëxecuteerd te worden op beschuldiging van hekserij. Ik ben altijd al gefascineerd geweest door het fenomeen hekserij, en waarom mensen elkaar hiervan beschuldigen, of waarom iemand iets totaal irrationeels wil geloven. Erover lezen associeerde ik vroeger altijd met iets dat ofwel in sprookjes thuishoorde, ofwel zich in de Middeleeuwen of Nieuwe tijden afspeelde. Maar helaas lijkt het geloof in magie en hekserij nog lang niet weggedeemsterd te zijn in onze moderne maatschappij. Kinderen offeren is blijkbaar nogal verspreid in Afrika, maar het kwam ook vroeger in andere streken voor. Ik snap niet goed wat de redenering hierbij is. Een kind offeren is uiteraard het ergste wat je, volgens mij, kan doen. In de context van zwarte magie zal dit wel een betekenis hebben, maar die zal een antropoloog me dan wel eens moeten uitleggen, vrees ik. Het enige dat ik weet, is dat magie vaak draait om het overtreden van een taboe, om daar macht uit te halen die dan gebruikt kan worden voor een beoogd doel. Maar ik kan niet snappen waarom een kind offeren geluk, een goede gezondheid of rijkdom zou brengen. Gemalen neushoornhoorns zijn erg gegeerd in China, omdat ze volgens een oud volksgeloof en in de traditionele Chinese geneeskunde het zelfde effect als viagra zouden hebben. Hetzelfde wordt ook wel eens beweerd van de geslachtsdelen van tijgers, omdat deze grote katten viriele en machtige, krachtige dieren zijn. Een neushoorn kan inderdaad een lange paring aan, en is, net als de tijger, een groot, machtig en krachtig dier. De neushoornhoorn zou ook als een fallisch symbool gezien kunnen worden. Maar deze hoorn bestaat chemisch gezien uit keratine, een stof waarvan ondermeer vinger- en teennagels gemaakt zijn. In feite is het innemen van gemalen neushoornhoorn even effectief voor het libido als het inslikken van gemalen vingernagels. Maar dat snap je alleen, als je de zaak van een puur wetenschappelijk, chemisch standpunt bekijkt. Iemand die in de kracht van neushoornhoorn gelooft, denkt in zekere zin magisch: de neushoorn of tijger is een vieriel, krachtig dier, en ik wil die kracht en viriliteit hebben via inname van delen van die dieren. Mijn mannelijkheid moet even stevig en standvastig worden als die neushoornhoorn. Tja, zolang dit onterechte geloof blijft bestaan, zullen neushoorns, en sommige andere dieren bejaagd worden, en verdienen gewetenloze criminelen grof geld aan de goedgelovigheid van mensen, die er onbedoeld de oorzaak van zijn dat diersoorten uitsterven. Bij zwarte magie gaat het om het gebruik van magische rituelen en handelingen, die het doden, vernielen, schade aanrichten of persoonlijk gewin tot doel hebben. Dit is totaal het tegenovergestelde van witte magie. Daar worden ook rituelen uitgevoerd, maar dan wel om iemand te genezen, of om iemand op een of andere manier te helpen. Bij witte magie, en vooral bij de Wicca's, geldt maar eén regel: "Doe wat je wilt mits je niets of niemand schaadt". Een dier doden of een kind offeren zou dus nooit het onderdeel van witte magie kunnen zijn, aangezien je dan iemand doelbewust schade berokkent om er zelf beter van te worden. Het is soms grappig om te zien hoezeer magische handelingen doorgedrongen zijn in het dagdagelijkse leven. M'n grootmoeder zaliger gaf me altijd een kruisje voor het slapengaan, waarbij ze "God zegene je, en God beware je" zei. An sich is dat, vanuit antropologisch standpunt gezien, een pure magische handeling, hoewel deze binnen het Christelijke geloof gesitueerd is. Ik heb totaal niks tegen dit soort handelingen, omdat ze niemand schade berokkenen en bedoeld zijn om bescherming af te smeken voor iemand die je dierbaar is. In dezelfde sfeer kan je ook het branden van een kaarsje zien om geluk of goede examenresultaten etc. af te smeken. Het is, net als het bewierroken tijdens kerkdiensten, een oud brandoffer. Bij wierrook branden geldt dan ook nog het feit dat de rook beschermend en zuiverend zou werken, en niet enkel het verbranden van iets is. Maar magische handelingen kan je niet alleen binnen een godsdienstige context terugvinden. Sommige pubers scheuren wel eens een foto van hun voormalige geliefde aan stukken, of verbranden deze. Dit doen ze om een hoofdstuk af te sluiten, of om duidelijk te maken dat de geliefde niks meer voor hen betekent. Ik hoorde ooit, dat het vernielen van een tekening gebruikt werd in een psychotherapie voor kinderen. In het voorbeeld ging het om een kind dat een moeilijke relatie had met een stiefmoeder of schooljuffrouw. De therapeut vertelde een verhaal, en liet het kind een prachtige tekening van een heks maken, die daarna door het kind vakkundig vernield werd. Naderhand zei het kind dat die sessie echt deugddoend was, vermoedelijk omdat de frustraties een weg naar buiten gevonden hadden. Dit is compleet onschuldig. Maar het wordt wel een heel andere context als je diezelfde foto of tekening vernielt met de expliciete bedoeling om de ex-geliefde of gehate schooljuf pijn te doen. Uiteraard is er meer voor nodig om het verscheuren van een foto tot een echt magisch ritueel te maken. Maar het principe binnen het magische denken zit wel in die handeling vervat: je vernielt of pijnigt de afbeelding van degene die je wil kwellen, in de hoop dat de echte persoon er nadeel van ondervindt. Wat wij nu dus vaak nog als een symbolische handeling doen, al dan niet gekaderd in het volksgeloof, had vroeger mogelijk een diepere betekenis die we vaak vergeten zijn.

Wat er niet zit in de zak van Sinterklaas

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 01 Dec 2011 05:07:53 PST

"En, wat moet Sinterklaas voor jou meebrengen?" Die vraag, of een variant daarop, zullen al vele ouders aan hun kinderen gesteld hebben. Ook ik heb die vraag aan Lieven gesteld, en in Nederland stellen bijna alle volwassenen deze vraag niet alleen aan hun kinderen, maar ook aan elkaar, veronderstel ik. Want in Nederland is Sinterklaas niet alleen een kinderfeest. Op Pakjesavond mogen ook de iets grotere kids meedoen. Er zijn nog wel meer verschillen tussen Nederland en België, als het om Sinterklaasgebruiken gaat. Ik heb, om maar iets te noemen, nog nooit in een Belgische bakkerszaak of supermarkt iemand horen vragen naar pepernoten, banketletters, chocoladeletters of diertjes van suikerwerk. Volgens mij worden die enkel in Nederlandse winkelketens verkocht. Ik moet uiteraard opletten met wat ik over Nederland zeg, maar daar heb ik nooit geweten, dat ze holle chocoladefiguurtjes (wij noemen die "postuurkes" verkopen. Maar het kan ook zijn, dat ik er gewoonweg niet lang genoeg gewoond heb om ze tegen te komen. Gevulde chocolaatjes in allerlei vormen kan je er uiteraard wel vinden, net als figuren uit speculaas. Ik denk, dat ik het hier al eens eerder gehad heb over Pakjesavond, dus daar zal ik het niet meer zo uitgebreid over hebben. In België ben ik dat gebruik nog niet tegengekomen. En nu mijn antwoord op de vraag waarmee ik dit stukje begon: "Wat moet Sinterklaas voor mij meebrengen?" Ik weet best wel wat ik de Goedheiligman zou willen vragen, maar hij kan het me niet geven. Eerst zou ik om een nieuwe job willen vragen, waarbij m'n blindheid geen beperking, maar een troef is. Ik vrees alleen, dat ik niet de enige zou zijn die een nieuwe job wil. Ooit schreef ik een sollicitatiebrief naar Woestijnvis in de vorm van een brief aan Sinterklaas. Het antwoord was noppes. Als ik dan iets anders zou moeten kiezen, dan zou ik Sinterklaas om nog heel wat kunnen vragen: wereldvrede, een harmonieuze samenleving, de genezing van m'n neef, een goede gezondheid, geluk en levensvreugde voor wie me dierbaar is, ... Ik weet dat deze laatste vragen misschien melig en zeemzoeterig zijn. Maar het zijn wel de dingen die er in het leven toe doen, en iedereen wenst ze elkaar toe bij het begin van een nieuw jaar. Ooit las tante Bie me een sinterklaasverhaal voor over drie kinderen die elk een wenskruik kregen. De eerste twee kinderen kwamen door hun wensen serieus in de problemen. Het derde kind, een meisje, wenste driemaal een wens die de geest uit de kruik niet kon vervullen. Ik geloof, dat daar ook iets als wereldvrede bij was. Omdat de geest er niet in slaagde de wensen te vervullen, zou hij vanaf dan Sinterklaas dienen. Ik probeer steeds dit verhaal in gedachte te houden als iemand me vraagt wat ik zou wensen. Het verhaal toont niet alleen aan dat je niet alles kunt krijgen in het leven, maar ook dat je moet oppassen met wat je wenst.

Sypol heeft problemen met Google Street View in België

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 24 Nov 2011 02:36:01 PST

Vandaag hoorde ik in het nieuws dat Sypol, een Belgische politievakbond de dienst Google Street View een werktuig voor boeven vindt. Ook in Duitsland schijnt er protest te zijn tegen Google Street View. Deze dienst van Google is sinds gisteren, 23 november 2011, ook in België beschikbaar. Ik zal niet ontkennen dat deze dienst van Google eventueel door allerlei ongure types gebruikt zou kunnen worden. Maar dat kan ook met Google earth, waarbij je luchtfoto's van een gebied kan bekijken. Maar als je dat soort diensten op de korrel neemt, dan moet je ook internetgebruikers bewust maken van het feit dat adresgegevens of foto's van je laatste vakantie delen op facebook of twitter ook niet het meest verstandige is. Er zijn uiteraard foto's die ontschuldig zijn, zoals een kiekje waarop bijvoorbeeld een strand met azuurblauwe zee, of een dorpje in de bergen te zien is. Degene die dat beeld ziet, kan enkel besluiten dat je een mooie plek had uitgekozen om je vakantie door te brengen. Maar wat als je een foto van je dochter in bikini deelt? Er kan altijd een of andere geschifte maloot die foto onder ogen krijgen en met zeer onaangename bedoelingen contact met je dochter (of zoon) opnemen. Ik lees ook vaak berichten op facebook in de stijl van: "Joepie, nog drie uur werken en dan vertrek ik op weekend naar de zee/de ardennen"/... Als je dan nog je adresgegevens gedeeld hebt of in je profiel invult, dan kan iemand met slechte bedoelingen daar heel wat mee doen. De politievakbond heeft dus zeker een punt, maar ik denk dat dieven weinig kunnen doen met foto's die een aantal jaren geleden genomen zijn. Het gaat niet om life-beelden, maar om een blik op de straat zoals iedereen die kan zien als je al wandelend of met de auto door een straat rijdt, en dan nog met verouderde beelden. Uiteraard mag de politie z'n ongerustheid uiten, al was het maar om mensen bewust te maken van het feit dat je voorzichtig moet zijn met het delen van gegevens op sociale netwerken en internet. Maar misschien kan de politie ook zelf iets actiefs doen met street view of google earth? Ik laat ze dit graag zelf uitknobbelen. Maar je vijand met haar eigen wapens verslaan of bestrijden lijkt me in deze een goede mantra. En ikzelf houd de slagzin van Dwaaloog Dolleman (figuur uit de Harry Potter-boeken) in gedachte: "Wees Waakzaam!".

Rust en drukte in Leuven

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Tue, 01 Nov 2011 12:12:01 PDT

Gisteren zijn Lieven en ik nog eens naar de kruidtuin gewandeld. Deze groene oase in de stad heeft erg veel te bieden: ieder seizoen valt er wel iets te beleven en te zien. Ik moet toegeven dat ik er nog niet tijdens de winter geweest ben. Maar ik heb deze botanische tuin wel in de lente, in de zomer en nu dus ook in de herfst bezocht. Het was er prachtig, tamelijk rustig en kruidig geurend naar herfstbladeren en -bomen. Lieven vertelde me gisteren dat het kleurenpallet en het spel van de zon op het bladerdek schilderachtig mooi waren. Tijdens de lente en zomer zijn er de gouden regens en andere struiken en bloemen die heerlijk geuren. Er staan overal bankjes op rustige plekjes, en de waterpartijen zorgen voor de nodige sfeer en koelte. Lieven en ik gaan er dikwijls even op een bankje uitrusten, als we een wandeling door Leuven maken. Anderen zitten er te eten, te blokken of maken foto's. Ook zijn er steeds nieuwe paadjes en verborgen hoekjes te ontdekken. Zulke rustpunten in de stad zijn meer dan welkom. Als ik steeds door drukke winkelstraten zou moeten wandelen, dan zou het verkennen van een stad voor mij een ware marteling zijn. Ik kan best wel genieten van eens rondsnuisteren in een Fnac of andere boekwinkel, maar ik doe dat liefst als het niet erg druk is. Afgelopen zaterdag kon je in de Fnac over de koppen lopen, en het was erg warm in de winkel. Ook was het niet simpel om de audioboeken te vinden. "Staan die nu bij de boeken of bij de cd's?" En overal staan er bankjes en tafeltjes om tegenaan te lopen. Ik heb gelukkig uiteindelijk gevonden wat ik zocht.

Met papa op de fiets

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 20 Oct 2011 07:22:23 PDT

Vandaag hebben papa en ik een ritje met de tandem gemaakt. Dit is op zich niks bijzonders, maar het was al erg lang geleden dat m'n stalen ros van stal gehaald werd. Toen ik nog studeerde, gingen we veel vaker fietsen: soms maakten we tijdens de zomer dagtochten met ons drietjes, waarbij mama ons altijd bij de beklimmingen voorbijstak. Maar ikzelf bewaar nog goede herinneringen aan de korte ritjes die papa en ik tijdens de blokperiode maakten. We fietsten dan op de dijk of langs enkele graanvelden. In mei bloeiden de vlierstruiken of waren de wintergranen bijna oogstrijp. En als het rustig was, kon ik vogels spotten zonder de rit te onderbreken: gewoon je oren openzetten! Ook kon je genieten van de verschillende geuren: 's avonds ruikt een bosrijke omgeving of de omgeving van de dijk anders dan in de namiddag, afhankelijk van hoe warm of vochtig het is. En ook de vogels zijn niet altijd even actief. Papa en ik maakten vaak dezelfde ritten, waarbij we bepaalde herkenningspunten met onze zelfverzonnen namen benoemden. Het konijnenpleintje is een grasperkje waar we ooit konijntjes zagen (logisch). De diepvriezer is een plek waar het in de zomer steeds een flink aantal graden kouder is. De piketoor is een woord dat mama voor de dierenarts gebruikt, als ze tegen de kat praat. ... Als je met een tandem rondrijdt, krijg je altijd wel commentaren: "Den achtersten trapt nie, zenne!", "Hela, zeg, da's handig, zo ne fiets!", ... Ook weet niet iedereen wat het juiste woord is voor een tandem. Vooral kinderen verzinnen heerlijke namen, zoals "tweelingfiets", "dubbeldekfiets", "tweefiets", ... Ik vind fietsen wel fijn, vooral als het rustig is: je kan je dan concentreren op de omgeving die steeds anders klinkt of ruikt, op de vogels of andere dieren in de buurt, ... Mij zul je dan ook niet tijdens de Gordel of in een grote groep zien meerijden. En racen hoeft voor mij ook niet. Het gaat mij vooral om het fietsen zelf en het genieten van de omgeving.