KATTY KRABBELT!!!

De politieke toer in de maalstroom van de macht

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 26 Jan 2012 07:30:40 PST

Vandaag, 26 januari, is het Nationale Gedichtendag. Ik las op het internet dat dit al voor de 13e keer doorgaat. Ik probeer ook altijd iets met deze speciale dag te doen, en moet bekennen, dat me dit niet altijd lukt. Dit jaar is het thema "stroom". Ikzelf ga hier geen gedicht schrijven, maar het thema op een andere manier proberen te belichten. Het woord "stroom" kan de volgende betekenissen hebben: - elektriciteit (cf. een stroomstoot, elektrische stroom); - een groot water dat in zee uitmondt (cf. de Rijn is een stroom); - een grote mensenmassa die zich verplaatst (cf. een stroom vluchtelingen); - ... Dit was altijd de eerste strategie die ik toepaste als ik een opdracht voor literaire creatie kreeg waar ik niet meteen raad mee wist. Door het opzoeken van woordbetekenissen of een duidelijke definitie kan je het themawoord beter begrijpen, en gericht associaties noteren. Ik veroorloofde me soms ook wel een zijsprong om het thema te benaderen. En dat wil ik ook nu doen. Ik wil het thema van deze blogbijdrage toespitsen op de maalstroom van de macht, die zichzelf in stand houdt, en waar velen in meegezogen worden. Eén van de factoren die deze "maalstroom van de macht" in stand houden, is de politiek, en de ambities die daarmee gepaard gaan. Politiek is een factor die sinds enkele jaren m'n leven anders inkleurt, want Lieven is er actief mee bezig. Een uitvloeisel daarvan is, dat ik soms een receptie bijwoon waar politici aanwezig zijn. En tijdens verkiezingsjaren moeten de lijsten van de kandidaten samengesteld worden. Sinds een aantal jaren zijn de partijen verplicht om meer vrouwen in die lijsten op te nemen, maar er zijn vaak onvoldoende vrouwelijke kandidaten. Toen ik vorige zondag de vraag kreeg of ik soms geen ambities had, moest ik denken aan een lied van Wannes Van de Velde dat de titel "De politieke toer" kreeg. "De politieke toer" is terug te vinden op de cd "de kleuren van de steden", een album dat in 1995 uitkwam. Het lied gaat over alle redenen waarom het leven van een politicus zo zwaar is. Wannes Van de Velde zegt ook duidelijk dat hij dit leven zelf niet wil leiden, en wie de tekst van dit lied beluistert, kan niet anders dan het met hem eens zijn. Het lied staat spijtig genoeg niet op youtube. In feite komt het neer op wat de moeder van Julius Caesar, volgens een biografie voor kinderen, tegen haar zoon zei, toen hij in de politiek wilde gaan: "Denk goed na, m'n jongen. Als je op de wagen van de politiek stapt, ken je geen moment rust meer." Het is onnodig te zeggen dat ik het met de tekstschrijver én Wannes Van de Velde volmondig eens ben. En naar mijn bescheiden mening is dit lied onvoldoende bekend bij het grote publiek. De tekst is niet alleen goed geschreven, hij bevat ook veel waarheden. En misschien zouden vele mensen zich veel ellende kunnen besparen, als ze deze tekst eens goed zouden beluisteren voor ze zich aan de politiek wagen.

VERKNAL JE TOEKOMST NIET!!!

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 29 Dec 2011 04:51:28 PST

Het is weer bijna zover: 31 december komt eraan. Vele gezinnen zullen weer hun Eindejaarsfeestje opluisteren met vuurwerk. Nochtans is dit niet zonder risico. Jaren geleden liep er op de Nederlandse televisiezenders een reclamespotje met de slogan "VERKNAL JE TOEKOMST NIET!". Ook toen al wist men, dat vuurwerk afsteken niet ongevaarlijk is. Jaarlijks lopen er mensen brandwonden of verminkingen aan de handen of het gezicht op. Maar behalve het risico op brandwonden of brand, verminkingen en dergelijke zijn er nog andere redenen die ik zou kunnen opgeven om niet met vuurwerk te vieren. Vuurwerk is niet zo goedkoop. Het plezier dat je ervan hebt, is erg snel afgelopen. Bovendien is vuurwerk voor dieren erg angstaanjagend. Ik zie vaak artikeltjes passeren over blindegeleidehonden, die zich rot geschrokken zijn van vuurwerk dat veel te vroeg afgestoken werd. Deze geleidehonden zijn daarna vaak zo angstig, dat ze niet meer als geleidehond kunnen werken. Is het dat allemaal wel waard? Iedereen mag wat mij betreft vieren hoe hij of zij dat wil, laat dat duidelijk zijn. Maar houd het alsjeblieft veilig en prettig voor iedereen. Gelukkig en gezond 2012!

Magie is niet enkel iets uit vroeger tijden

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Tue, 13 Dec 2011 07:56:30 PST

Tijdens de laatste maanden hoor ik allerlei rare en akelige berichten over hekserij en magie. In Oeganda worden massaal kinderen geofferd tijdens allerlei magische rituelen, om geluk of rijkdom af te smeken. In China en andere landen in het verre Oosten geloven mensen dat gemalen neushoornhoorn libidoverhogend zou werken, waardoor de Indische neushoorn illegaal gestroopt wordt. En blijkbaar is het fenomeen hekserij doorgedrongen tot de Arabische wereld, want er blijken daar ook mensen geëxecuteerd te worden op beschuldiging van hekserij. Ik ben altijd al gefascineerd geweest door het fenomeen hekserij, en waarom mensen elkaar hiervan beschuldigen, of waarom iemand iets totaal irrationeels wil geloven. Erover lezen associeerde ik vroeger altijd met iets dat ofwel in sprookjes thuishoorde, ofwel zich in de Middeleeuwen of Nieuwe tijden afspeelde. Maar helaas lijkt het geloof in magie en hekserij nog lang niet weggedeemsterd te zijn in onze moderne maatschappij. Kinderen offeren is blijkbaar nogal verspreid in Afrika, maar het kwam ook vroeger in andere streken voor. Ik snap niet goed wat de redenering hierbij is. Een kind offeren is uiteraard het ergste wat je, volgens mij, kan doen. In de context van zwarte magie zal dit wel een betekenis hebben, maar die zal een antropoloog me dan wel eens moeten uitleggen, vrees ik. Het enige dat ik weet, is dat magie vaak draait om het overtreden van een taboe, om daar macht uit te halen die dan gebruikt kan worden voor een beoogd doel. Maar ik kan niet snappen waarom een kind offeren geluk, een goede gezondheid of rijkdom zou brengen. Gemalen neushoornhoorns zijn erg gegeerd in China, omdat ze volgens een oud volksgeloof en in de traditionele Chinese geneeskunde het zelfde effect als viagra zouden hebben. Hetzelfde wordt ook wel eens beweerd van de geslachtsdelen van tijgers, omdat deze grote katten viriele en machtige, krachtige dieren zijn. Een neushoorn kan inderdaad een lange paring aan, en is, net als de tijger, een groot, machtig en krachtig dier. De neushoornhoorn zou ook als een fallisch symbool gezien kunnen worden. Maar deze hoorn bestaat chemisch gezien uit keratine, een stof waarvan ondermeer vinger- en teennagels gemaakt zijn. In feite is het innemen van gemalen neushoornhoorn even effectief voor het libido als het inslikken van gemalen vingernagels. Maar dat snap je alleen, als je de zaak van een puur wetenschappelijk, chemisch standpunt bekijkt. Iemand die in de kracht van neushoornhoorn gelooft, denkt in zekere zin magisch: de neushoorn of tijger is een vieriel, krachtig dier, en ik wil die kracht en viriliteit hebben via inname van delen van die dieren. Mijn mannelijkheid moet even stevig en standvastig worden als die neushoornhoorn. Tja, zolang dit onterechte geloof blijft bestaan, zullen neushoorns, en sommige andere dieren bejaagd worden, en verdienen gewetenloze criminelen grof geld aan de goedgelovigheid van mensen, die er onbedoeld de oorzaak van zijn dat diersoorten uitsterven. Bij zwarte magie gaat het om het gebruik van magische rituelen en handelingen, die het doden, vernielen, schade aanrichten of persoonlijk gewin tot doel hebben. Dit is totaal het tegenovergestelde van witte magie. Daar worden ook rituelen uitgevoerd, maar dan wel om iemand te genezen, of om iemand op een of andere manier te helpen. Bij witte magie, en vooral bij de Wicca's, geldt maar eén regel: "Doe wat je wilt mits je niets of niemand schaadt". Een dier doden of een kind offeren zou dus nooit het onderdeel van witte magie kunnen zijn, aangezien je dan iemand doelbewust schade berokkent om er zelf beter van te worden. Het is soms grappig om te zien hoezeer magische handelingen doorgedrongen zijn in het dagdagelijkse leven. M'n grootmoeder zaliger gaf me altijd een kruisje voor het slapengaan, waarbij ze "God zegene je, en God beware je" zei. An sich is dat, vanuit antropologisch standpunt gezien, een pure magische handeling, hoewel deze binnen het Christelijke geloof gesitueerd is. Ik heb totaal niks tegen dit soort handelingen, omdat ze niemand schade berokkenen en bedoeld zijn om bescherming af te smeken voor iemand die je dierbaar is. In dezelfde sfeer kan je ook het branden van een kaarsje zien om geluk of goede examenresultaten etc. af te smeken. Het is, net als het bewierroken tijdens kerkdiensten, een oud brandoffer. Bij wierrook branden geldt dan ook nog het feit dat de rook beschermend en zuiverend zou werken, en niet enkel het verbranden van iets is. Maar magische handelingen kan je niet alleen binnen een godsdienstige context terugvinden. Sommige pubers scheuren wel eens een foto van hun voormalige geliefde aan stukken, of verbranden deze. Dit doen ze om een hoofdstuk af te sluiten, of om duidelijk te maken dat de geliefde niks meer voor hen betekent. Ik hoorde ooit, dat het vernielen van een tekening gebruikt werd in een psychotherapie voor kinderen. In het voorbeeld ging het om een kind dat een moeilijke relatie had met een stiefmoeder of schooljuffrouw. De therapeut vertelde een verhaal, en liet het kind een prachtige tekening van een heks maken, die daarna door het kind vakkundig vernield werd. Naderhand zei het kind dat die sessie echt deugddoend was, vermoedelijk omdat de frustraties een weg naar buiten gevonden hadden. Dit is compleet onschuldig. Maar het wordt wel een heel andere context als je diezelfde foto of tekening vernielt met de expliciete bedoeling om de ex-geliefde of gehate schooljuf pijn te doen. Uiteraard is er meer voor nodig om het verscheuren van een foto tot een echt magisch ritueel te maken. Maar het principe binnen het magische denken zit wel in die handeling vervat: je vernielt of pijnigt de afbeelding van degene die je wil kwellen, in de hoop dat de echte persoon er nadeel van ondervindt. Wat wij nu dus vaak nog als een symbolische handeling doen, al dan niet gekaderd in het volksgeloof, had vroeger mogelijk een diepere betekenis die we vaak vergeten zijn.

Wat er niet zit in de zak van Sinterklaas

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 01 Dec 2011 05:07:53 PST

"En, wat moet Sinterklaas voor jou meebrengen?" Die vraag, of een variant daarop, zullen al vele ouders aan hun kinderen gesteld hebben. Ook ik heb die vraag aan Lieven gesteld, en in Nederland stellen bijna alle volwassenen deze vraag niet alleen aan hun kinderen, maar ook aan elkaar, veronderstel ik. Want in Nederland is Sinterklaas niet alleen een kinderfeest. Op Pakjesavond mogen ook de iets grotere kids meedoen. Er zijn nog wel meer verschillen tussen Nederland en België, als het om Sinterklaasgebruiken gaat. Ik heb, om maar iets te noemen, nog nooit in een Belgische bakkerszaak of supermarkt iemand horen vragen naar pepernoten, banketletters, chocoladeletters of diertjes van suikerwerk. Volgens mij worden die enkel in Nederlandse winkelketens verkocht. Ik moet uiteraard opletten met wat ik over Nederland zeg, maar daar heb ik nooit geweten, dat ze holle chocoladefiguurtjes (wij noemen die "postuurkes" verkopen. Maar het kan ook zijn, dat ik er gewoonweg niet lang genoeg gewoond heb om ze tegen te komen. Gevulde chocolaatjes in allerlei vormen kan je er uiteraard wel vinden, net als figuren uit speculaas. Ik denk, dat ik het hier al eens eerder gehad heb over Pakjesavond, dus daar zal ik het niet meer zo uitgebreid over hebben. In België ben ik dat gebruik nog niet tegengekomen. En nu mijn antwoord op de vraag waarmee ik dit stukje begon: "Wat moet Sinterklaas voor mij meebrengen?" Ik weet best wel wat ik de Goedheiligman zou willen vragen, maar hij kan het me niet geven. Eerst zou ik om een nieuwe job willen vragen, waarbij m'n blindheid geen beperking, maar een troef is. Ik vrees alleen, dat ik niet de enige zou zijn die een nieuwe job wil. Ooit schreef ik een sollicitatiebrief naar Woestijnvis in de vorm van een brief aan Sinterklaas. Het antwoord was noppes. Als ik dan iets anders zou moeten kiezen, dan zou ik Sinterklaas om nog heel wat kunnen vragen: wereldvrede, een harmonieuze samenleving, de genezing van m'n neef, een goede gezondheid, geluk en levensvreugde voor wie me dierbaar is, ... Ik weet dat deze laatste vragen misschien melig en zeemzoeterig zijn. Maar het zijn wel de dingen die er in het leven toe doen, en iedereen wenst ze elkaar toe bij het begin van een nieuw jaar. Ooit las tante Bie me een sinterklaasverhaal voor over drie kinderen die elk een wenskruik kregen. De eerste twee kinderen kwamen door hun wensen serieus in de problemen. Het derde kind, een meisje, wenste driemaal een wens die de geest uit de kruik niet kon vervullen. Ik geloof, dat daar ook iets als wereldvrede bij was. Omdat de geest er niet in slaagde de wensen te vervullen, zou hij vanaf dan Sinterklaas dienen. Ik probeer steeds dit verhaal in gedachte te houden als iemand me vraagt wat ik zou wensen. Het verhaal toont niet alleen aan dat je niet alles kunt krijgen in het leven, maar ook dat je moet oppassen met wat je wenst.

Sypol heeft problemen met Google Street View in België

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 24 Nov 2011 02:36:01 PST

Vandaag hoorde ik in het nieuws dat Sypol, een Belgische politievakbond de dienst Google Street View een werktuig voor boeven vindt. Ook in Duitsland schijnt er protest te zijn tegen Google Street View. Deze dienst van Google is sinds gisteren, 23 november 2011, ook in België beschikbaar. Ik zal niet ontkennen dat deze dienst van Google eventueel door allerlei ongure types gebruikt zou kunnen worden. Maar dat kan ook met Google earth, waarbij je luchtfoto's van een gebied kan bekijken. Maar als je dat soort diensten op de korrel neemt, dan moet je ook internetgebruikers bewust maken van het feit dat adresgegevens of foto's van je laatste vakantie delen op facebook of twitter ook niet het meest verstandige is. Er zijn uiteraard foto's die ontschuldig zijn, zoals een kiekje waarop bijvoorbeeld een strand met azuurblauwe zee, of een dorpje in de bergen te zien is. Degene die dat beeld ziet, kan enkel besluiten dat je een mooie plek had uitgekozen om je vakantie door te brengen. Maar wat als je een foto van je dochter in bikini deelt? Er kan altijd een of andere geschifte maloot die foto onder ogen krijgen en met zeer onaangename bedoelingen contact met je dochter (of zoon) opnemen. Ik lees ook vaak berichten op facebook in de stijl van: "Joepie, nog drie uur werken en dan vertrek ik op weekend naar de zee/de ardennen"/... Als je dan nog je adresgegevens gedeeld hebt of in je profiel invult, dan kan iemand met slechte bedoelingen daar heel wat mee doen. De politievakbond heeft dus zeker een punt, maar ik denk dat dieven weinig kunnen doen met foto's die een aantal jaren geleden genomen zijn. Het gaat niet om life-beelden, maar om een blik op de straat zoals iedereen die kan zien als je al wandelend of met de auto door een straat rijdt, en dan nog met verouderde beelden. Uiteraard mag de politie z'n ongerustheid uiten, al was het maar om mensen bewust te maken van het feit dat je voorzichtig moet zijn met het delen van gegevens op sociale netwerken en internet. Maar misschien kan de politie ook zelf iets actiefs doen met street view of google earth? Ik laat ze dit graag zelf uitknobbelen. Maar je vijand met haar eigen wapens verslaan of bestrijden lijkt me in deze een goede mantra. En ikzelf houd de slagzin van Dwaaloog Dolleman (figuur uit de Harry Potter-boeken) in gedachte: "Wees Waakzaam!".

Rust en drukte in Leuven

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Tue, 01 Nov 2011 12:12:01 PDT

Gisteren zijn Lieven en ik nog eens naar de kruidtuin gewandeld. Deze groene oase in de stad heeft erg veel te bieden: ieder seizoen valt er wel iets te beleven en te zien. Ik moet toegeven dat ik er nog niet tijdens de winter geweest ben. Maar ik heb deze botanische tuin wel in de lente, in de zomer en nu dus ook in de herfst bezocht. Het was er prachtig, tamelijk rustig en kruidig geurend naar herfstbladeren en -bomen. Lieven vertelde me gisteren dat het kleurenpallet en het spel van de zon op het bladerdek schilderachtig mooi waren. Tijdens de lente en zomer zijn er de gouden regens en andere struiken en bloemen die heerlijk geuren. Er staan overal bankjes op rustige plekjes, en de waterpartijen zorgen voor de nodige sfeer en koelte. Lieven en ik gaan er dikwijls even op een bankje uitrusten, als we een wandeling door Leuven maken. Anderen zitten er te eten, te blokken of maken foto's. Ook zijn er steeds nieuwe paadjes en verborgen hoekjes te ontdekken. Zulke rustpunten in de stad zijn meer dan welkom. Als ik steeds door drukke winkelstraten zou moeten wandelen, dan zou het verkennen van een stad voor mij een ware marteling zijn. Ik kan best wel genieten van eens rondsnuisteren in een Fnac of andere boekwinkel, maar ik doe dat liefst als het niet erg druk is. Afgelopen zaterdag kon je in de Fnac over de koppen lopen, en het was erg warm in de winkel. Ook was het niet simpel om de audioboeken te vinden. "Staan die nu bij de boeken of bij de cd's?" En overal staan er bankjes en tafeltjes om tegenaan te lopen. Ik heb gelukkig uiteindelijk gevonden wat ik zocht.

Met papa op de fiets

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 20 Oct 2011 07:22:23 PDT

Vandaag hebben papa en ik een ritje met de tandem gemaakt. Dit is op zich niks bijzonders, maar het was al erg lang geleden dat m'n stalen ros van stal gehaald werd. Toen ik nog studeerde, gingen we veel vaker fietsen: soms maakten we tijdens de zomer dagtochten met ons drietjes, waarbij mama ons altijd bij de beklimmingen voorbijstak. Maar ikzelf bewaar nog goede herinneringen aan de korte ritjes die papa en ik tijdens de blokperiode maakten. We fietsten dan op de dijk of langs enkele graanvelden. In mei bloeiden de vlierstruiken of waren de wintergranen bijna oogstrijp. En als het rustig was, kon ik vogels spotten zonder de rit te onderbreken: gewoon je oren openzetten! Ook kon je genieten van de verschillende geuren: 's avonds ruikt een bosrijke omgeving of de omgeving van de dijk anders dan in de namiddag, afhankelijk van hoe warm of vochtig het is. En ook de vogels zijn niet altijd even actief. Papa en ik maakten vaak dezelfde ritten, waarbij we bepaalde herkenningspunten met onze zelfverzonnen namen benoemden. Het konijnenpleintje is een grasperkje waar we ooit konijntjes zagen (logisch). De diepvriezer is een plek waar het in de zomer steeds een flink aantal graden kouder is. De piketoor is een woord dat mama voor de dierenarts gebruikt, als ze tegen de kat praat. ... Als je met een tandem rondrijdt, krijg je altijd wel commentaren: "Den achtersten trapt nie, zenne!", "Hela, zeg, da's handig, zo ne fiets!", ... Ook weet niet iedereen wat het juiste woord is voor een tandem. Vooral kinderen verzinnen heerlijke namen, zoals "tweelingfiets", "dubbeldekfiets", "tweefiets", ... Ik vind fietsen wel fijn, vooral als het rustig is: je kan je dan concentreren op de omgeving die steeds anders klinkt of ruikt, op de vogels of andere dieren in de buurt, ... Mij zul je dan ook niet tijdens de Gordel of in een grote groep zien meerijden. En racen hoeft voor mij ook niet. Het gaat mij vooral om het fietsen zelf en het genieten van de omgeving.

Opnieuw een heerlijke vakantie in Spanje!

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 29 Sep 2011 08:58:06 PDT

Ook dit jaar hebben m'n ouders, Lieven en ik de zomer afgesloten in Spanje. Dit jaar was het er de eerste week van onze vakantie zo heet, dat we er een echte luilekkervakantie van gemaakt hebben: lui zijn, lezen, lekker eten in restaurantjes in Castello d'Empúries, Palau, en Roses, ... Zalig! Tijdens de tweede week hebben we eén dag regen gehad, voorafgegaan door een fikse onweersbui de nacht ervoor. Daarna werd het toch nog mooi weer, maar minder heet. Dit gaf ons de gelegenheid om ons overdag in de auto te wagen om Perelada te gaan bezoeken. Dit middeleeuwse stadje ligt in het noordoosten van Spanje. Het is het centrum van het wijngebied Ampurdan Costa Brava, en is vooral gekend door de Cava die er gemaakt wordt. Je kan er een mooi kasteel bezoeken, dat, behalve een bibliotheek, ook een kapel bevat, waar je onder andere enkele Brusselse wandkleden kan bekijken. En hoe het dit jaar was met de vogels en andere dieren die ik in de omgeving van het vakantiehuisje hoorde? Wel, de zwaluwen waren terug: dezelfde soort als vroeger. Ik meen ook ergens in de verte het dwergooruiltje gehoord te hebben, maar het diertje was zover weg, dat ik er helemaal niet zeker van ben.De krekels waren 's avonds ook weer van de partij, wat Lieven erg fijn vond. Verder kwam er ook regelmatig een jong katje op bezoek, dat waarschijnlijk bij onze buurman woont, maar ons gezelschap blijkbaar ook wist te waarderen. Nu het de laatste week zulk prachtig weer in België is, kan ik nog wat nagenieten in de zon. Jammer genoeg is Lieven al terug aan het werk. Maar hopelijk kunnen we dit weekend ook nog samen van wat zon genieten.

Studeren in het buitenland

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Tue, 06 Sep 2011 07:36:41 PDT

Vandaag zag ik in het nieuws een item over het feit, dat veel Engelse studenten naar Nederlandse universiteiten komen studeren. Ook ik heb een jaar in Nederland (Leiden) gestudeerd, en daar heb ik goede herinneringen aan.

Ik kan uiteraard alleen de vergelijking maken tussen de UGent en de Rijksuniversiteit van Leiden, de twee instellingen waar ik studeerde. Ook is m'n vergelijking gebaseerd op wat ik me van die tijd als student herinner, en dus subjectief. Maar in Gent heb ik me tot en met de tweede licentie moeten bezighouden met het samenvatten van boeken als opdrachten voor praktijkgerichte oefeningen. Verder moest er veel in archieven en bibliotheken worden opgezocht, wat uiteraard normaal is. In Leiden heb ik enkel tijdens m'n eerste licentiejaar gestudeerd, maar daar moest je wel meteen aan literatuuronderzoek doen (veel boeken lezen over een welbepaald onderwerp, een thema kiezen binnen dat onderwerp en dat onderzoeken, ...). In Gent leerde je dus hoe je een archief moet gebruiken, hoe je een interview afneemt, ... en hoe je een boek samenvat.

In Leiden leer je dat waarschijnlijk ook allemaal wel, maar daar leer je vooral hoe je pakken literatuur moet verwerken. Zo kreeg ik voor het vak Leescultuur (wie leest wat, waar, wanneer, waarom en hoe) per week een leeslijst die ik voor het begin van de lesdoorgenomen moest hebben: een dik boek, een reeks artikelen, ... over b.v. literatuur voor kinderen, de theorieën over welke boeken vrouwen wel (of vooral niet) mochten lezen en waarom dat zo was, ... Iedere week moesten twee studenten deze artikelen of het gelezen boek bespreken en een debat hierover op gang brengen. Iedereen kreeg ook een document in te vullen om aan te geven dat je de essentie van de artikelen of het boek begrepen had. Je moest dus als student zelf wat inbrengen, de les van die week in zekere zin voorbereiden, en actief deelnemen. De docent begeleidden, gaf eventueel nog wat meer informatie door, ... Ook kreeg ik in Leiden een les over hoe je een paper moet schrijven: iets dat in Gent als gekend beschouwd werd. Op het einde van die cursus leescultuur moest je zelf een onderzoeksveld afbakenen binnen het vak, een onderzoek doen en dat in een paper gieten. Daarop werd je dan beoordeeld.

Uiteraard waren er ook cursussen die ex-cathedra gegeven werden, zoals het themavak "zwarte kousen, lichte zeden. Prostitutie in domineesland", maar behalve de notities die je maakte, kreeg je geen papieren cursus van de prof., wel een lijst met een drietal handboeken die je gelezen moest hebben. Het examen ging dan over de gelezen handboeken en over de gegeven lessen. Je moest maar zien dat je alles verwerkt kreeg.

In Gent werkten de docenten toen ik studeerde meestal met cursussen die zijzelf geschreven hadden, zodat je alleen die cursus en eventueel een enkel bijkomend handboek moest blokken (naast de notities die je zelf maakte). Enkel prof. H. Soly en prof. L. Milis gaven op voorhand aan dat je veel moest lezen om door hun examens te geraken. Bij Prof. Milis was dat eén boek, maar bij Prof. Soly waren het leeslijsten, zoals in Nederland. De Gentse docenten bleven wel de leiding houden tijdens de cursus, ze doceerden. Maar ze konden ook niet anders.

In Gent werden bijna alle vakken aan behoorlijk grote groepen studenten in grote auditoria gegeven. Zelfs praktijkgerichte oefeningen werden in grote groepen gegeven: 70 mensen per groep was, volgens mij, geen uitzondering. In Leiden werden de meeste vakken die ik daar volgde aan kleine groepjes gegeven, wat de aanpak van die docenten verklaart: zij konden meer debatten toelaten, studenten meer begeleiden, etc. Alleen het eerdergenoemde vak over prostitutie in Nederland werd in een groot auditorium gegeven.

Er is nog een opmerkelijk verschil tussen Leiden en Gent: In Gent zijn alle vakken van jaar tot jaar opgedeeld: in het eerste jaar heb je een aantal vakkenpakketten die je moet volgen, naast enkele keuzevakken, en zo gaat dat ieder jaar. Praktijkgerichte oefeningen zijn ook per jaar uitgestippeld. In Leiden mag je als student kiezen uit het totaalpakket van vakken: je kan dus in je eerste licentie gerust een vak kiezen dat thuishoort in het eerste jaar, maar ook eentje dat in de tweede licentie/master thuishoort. Het leek er voor mij op dat je meer per thema kiest in Leiden, en minder een strak stramien volgt. Het grote nadeel zou wel kunnen zijn dat je opleiding of vakkennis specifieker wordt, te eenzijdig. Gelukkig werd ik vanuit Gent geholpen om een verstandige keuze te kunnen maken. En op die manier kon ik m'n algemene kennis uitbreiden, en niet enkel focussen op eén tijdvak of eén onderwerp.Die focus op eén tijdvak of onderwerp maak je sowieso, als je een thesis schrijft.

Ik kan niet zeggen welk systeem nu m'n voorkeur heeft, want ze hebben allebei voor- en nadelen. Het is goed dat ik de kans gekregen heb om ze allebei uit te proberen, en dat ik op die manier kon combineren.

Een middag met Geertje

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Wed, 10 Aug 2011 00:48:30 PDT

Tijdens het voorbije weekend bezocht ik Geert, een voormalige klasgenoot, die sinds een tijdje een schattig huis gekocht heeft. Het huisje is misschien niet zo groot, maar het heeft, naar mijn bescheiden mening, wel een eigen karakter.

Nu hoor ik sommigen van jullie al vragen: Hoe kan je als blinde nu van een interieur genieten? Wel, je kan een huis, een ruimte uiteraard verkennen door de hele kamer rond te wandelen en te kijken wat er allemaal in staat, maar ook de klank en de geur van een ruimte kunnen een indruk nalaten. Iedere ruimte, groot of klein, heeft een bepaalde sfeer, die door de geur en/of de akoestiek bepaald wordt.

Geert's huis heeft iets gezelligs, dankzij de koekoeksklok aan de muur en andere klokken in het huis, ook heeft hij enkele schattige muziekdoosjes waarbij je aan het hendeltje moet draaien om ze te laten spelen (ik zag ooit een winkel in Frankrijk waar je zulke muziekdoosjes met o.a. de melodie van de Internationale kon kopen), ...

Lieven, Geert en ik hebben een fijne dag samen gehad, waarin we naar muziek luisterden, gezellig kletsten, frieten aten, ... Het was een prettige middag, die zeker voor mij nog voor herhaling vatbaar is.

Een week in Nieuwvliet

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Wed, 10 Aug 2011 00:48:29 PDT

Vorige week ging ik samen met Lieven, m'n ouders, tante Bie en Bertmans (hetzelfde groepje waarmee ik vorig jaar naar Ouddorp ging) naar Nieuwvliet. Dit dorpje ligt in Zeeuws-Vlaanderen, vlakbij Breskens. Het was er fijn, niet erg zonnig, maar we konden toch af en toe buiten zitten of een wandeling maken. Het vakantiehuisje stond op een rustige plek, we keken uit over de velden en polders, de duinen lagen op wandelafstand, ...

Het was er zo rustig, dat ik ook enkele vogels kon horen, die ik al een hele tijd niet meer life gehoord had. Ik heb er fazanten, houtduiven, zwaluwen, pimpelmezen, eksters, scholeksters, ... een groene specht en een kleine karekiet gehoord. In Breskens vlogen er veel meeuwen rond, maar dat is normaal in een haven.

Behalve auditief vogels spotten heb ik ook nog wat gelezen, grandioos verloren tijdens het spelen van het Thuisspel (een bordspel over de serie Thuis die al vele jaren op EEN uitgezonden wordt), geluierd, ... en genoten. Ook al was het weer minder stralend dan vorig jaar in Ouddorp, toch was het een fijne vakantie.

Google+ of facebook? Dwing me niet te kiezen!

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Mon, 18 Jul 2011 08:32:01 PDT

Vandaag las ik een artikel over een facebookgebruiker die een advertentiecampagne startte om meer volgers op Google+ aan te trekken. Google+ is de recent ontwikkelde concurent van Facebook: het lijkt er zelfs sterk op. Maar Google+ heeft wel enkele snufjes aan boord die facebook niet, of minder, heeft.

Iemand dwingen te kiezen kan akelige gevolgen hebben voor de eiser: "je kan kiezen, de kat of ik!" is een fout die je als man, volgens Vicky Hals in haar boek "kattengeheimen" beter niet kan maken. De keuze van mevrouw zou weleens in je nadeel kunnen uitvallen. En Facebook dreigt dus dezelfde fout te maken.

Ikzelf vind op dit moment Google+ niet zo toegankelijk, maar men is nog uitgebreid aan het testen, en hopelijk verandert er dus nog het een en ander. Maar wie van jullie een Google-account heeft, die kan me toevoegen aan z'n google+-kringen. Wie wel een google-account heeft maar nog geen google+ profiel heeft en er wel een wil, stuur me je gmail-adres, en ik nodig je uit. Kies dan zelf welke sociale netwerksite je voorkeur heeft.

Belgische Chokotoffs, Mignonnetten en Bouchées verhuizen!

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Mon, 20 Jun 2011 09:35:14 PDT

Vandaag hoorde ik in het nieuws, dat Kraft Foods de productie van m'n lievelingssnoepgoed naar het buitenland wil verhuizen, waardoor 99 mensen hun job zullen verliezen. Het gaat om de Chokotoffs, de Mignonnetten en de Bouchées (muizen). Deze lekkernijen zullen nog wel met Côte d'Or chocolade gemaakt worden, maar de productie ervan zou dus uit België verdwijnen.

Juni 2011 zal dus niet alleen mijn persoonlijke geschiedenis ingaan als de maand waarin ik m'n job bij Luisterpunt vaarwel zei, maar ook als de maand waarin ze mij m'n muizen afgepakt hebben. Misschien kosten de werknemers in het buitenland minder dan bij ons, maar om dat snoepgoed te kunnen maken, moeten ze dan wel eerst de in België gemaakte Côte d'Or chocolade naar de nieuwe fabriek transporteren, om daarna de afgewerkte Chokotoffs, Mignonnetten en Bouchées terug in te voeren. Ik ben uiteraard geen boekhouder, en in wiskunde was ik ook al geen hoogvlieger. Maar gaan m'n favoriete tussendoortjes nu niet veel duurder kosten door al dat getransporteer? Is het werkelijk zoveel goedkoper om een productielijn naar het buitenland te verhuizen?

Misschien vergelijk ik nu wel appels met peren, maar ik moet altijd lachen om mensen die uitgebreid in reclamefolders zitten te neuzen, en die voor sommige producten naar een andere winkel gaan, omdat ze daar goedkoper zijn. Zo ken ik een ouder echtpaar, dat van ieder product weet hoeveel het in supermarkt X, Y of Z kost, en dat in eén winkelvoormiddag zowat alle supermarkten in de omgeving bezoekt om in ieder van hen wel iets te kopen dat daar dan het goedkoopst is. Ik vind het prima dat mensen dit doen. Maar ik vraag me wel af, of die extra verplaatsing niet de winst opslokt die je maakt met het kopen van dat goedkopere product. En als er dan ook nog kwaliteitsverlies mee gemoeid is, is die extra moeite voor een paar eurocent dan wel lonend? En dan heb ik het nog niet eens over ecologische voetafdrukken gehad!

Ik weet niet of de directie van Kraft Foods nog op haar beslissing terugkomt, maar voor mij zullen de Chokotoffs, de Mignonnetten en de Bouchées niet meer zo lekker smaken als vroeger. Ze zullen in ieder geval bitterder smaken, en een wrange nasmaak achterlaten.

DUIZEND KOMKOMMERS EN TOMATEN!

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Fri, 03 Jun 2011 05:40:37 PDT

Sinds een week of zo is Europa in de ban van de EHEC-bacterie, een nogal aggressief beestje dat al voor verschillende doden en zwaar zieke mensen verantwoordelijk is. Niemand weet waar dat kleine killertje vandaan komt, en ook lijkt z'n opmars niet te stuiten.

Behalve de mensen die ziek werden of stierven, maakte de bacterie ook al vele slachtoffers onder de groententelers. Niemand wil nog komkommers of tomaten hebben, rauwkost wordt met argwaan bekeken.

Ikzelf houd erg veel van salades, rauwkostschotels, etc. Maar ook ik heb de afgelopen week de groenten gestoofd of gekookt. Ik weiger me echter bang te laten maken: ik probeer gewoon alles goed te wassen, en hygiënisch de nodige voorzorgsmaatregelen te nemen, zoals ik dat altijd doe als ik in de keuken sta. Ik geef toe, dat ik vooral bij Lieven in de keuken vanalles mag uitproberen. Maar het eten van groenten wil ik niet opgeven!

Ik weet dat je van sla, paprika's, komkommers, courgettes, ... en tomaten soep kunt maken. Maar soep is bij dit warme zomerweer ook niet echt ideaal. Courgettes, paprika's en champignons kan je in ratatouilles verwerken. Maar dat soort groentenschotels gaan ook wel eens vervelen. Kent er dus iemand andere recepten die ik kan uitproberen? Mail ze me aub door via kattygeltmeyer@facebook.com Bedankt bij voorbaat.

Bedankt, Annie M.G. Schmidt, voor het leesplezier

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Fri, 20 May 2011 02:58:34 PDT

Annie M.G. Schmidt krijgt dezer dagen extra aandacht, omdat ze vandaag 100 jaar geworden zou zijn. Helaas heeft ze in 1995 het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld.

Ik wil met dit korte berichtje niet haar biografie herschrijven of de mensen van wikipedia of de pers naar de kroon steken. En herhalen wat zij schrijven, lijkt me ook zinloos. Maar ik wil wel graag even stilstaan bij het feit, dat ze op haar manier een bijdrage leverde aan de Nederlandse letteren. Ze heeft al een aantal generaties met haar teksten laten kennismaken, gaande van verhaaltjes over Jip en Janneke, haar verhaal over Minoes, de gedichten "De spin Sebastiaan", "de Bij", "Babbelbet", "De mislukte fee", ...

Maar ook de teksten die ze voor volwassenen schreef, zijn het lezen waard. Ik herinner me "Planten", een tekst die ik ooit tijdens de cursus voordracht uit het hoofd leerde, en die me nog steeds doet glimlachen.

In "Planten" vertelt de ik-figuur dat ze helemaal geen groene vingers heeft, en dat dit feit haar enorm dwarszit. De planten en bloemen in haar omgeving houden het niet lang vol, en tot overmaat van ramp komen ze 's nachts bij haar spoken. De tekst hierover is met zoveel humor en ironie geschreven, dat hij eerder amuzant dan deprimerend is, en erg herkenbaar voor vrouwen zonder groene vingers. Helaas ben ik in hetzelfde bedje ziek als de ik-figuur uit de tekst, ik houd er wel van om groen in m'n omgeving te hebben, maar ik weet niet zeker of dat groen ook van mij houdt. Gelukkig komen die overleden planten me niet kwellen in m'n slaap, of beginnen ze me te treiteren met m'n onkunde. Voor wie deze tekst ooit mocht willen lezen, hij verscheen ooit in "Troost voor dames".

Bedankt, Annie M.G. Schmidt, voor uw bijdrage aan de Nederlandse letteren. Uw teksten zijn na al die jaren nog het lezen waard, en zullen, hopelijk, nog vele kinderen en volwassenen plezier in het lezen bezorgen.

Liefde op de eerste tast?

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Fri, 29 Apr 2011 05:24:30 PDT

Vandaag las ik op inclusiveplanet.com een discussie over een vraag die me vaak gesteld wordt: wat zorgt ervoor dat blinden iemand aantrekkelijk vinden? Vaak wordt er dan meteen door de vraagsteller verondersteld, dat vooral het karakter van iemand een rol speelt. Uiteraard speelt dat mee, maar ik denk, dat ook fysieke kenmerken helpen om iemand's hoofd op hol te brengen.

Ik kan uiteraard alleen voor mezelf spreken, maar een parfum, een stem, een zachte huid (vaak via een handdruk), ... kunnen allerlei chemische reacties op gang brengen. Het karakter speelt uiteraard ook een rol, maar je moet voldoende tijd krijgen om dat karakter te leren kennen.

Af en toe gebeurt het, dat ik lezers telefonisch verder mag helpen: het vinden of uitzoeken van een goed boek, het proberen oplossen van een probleem met hun Daisy-speler, etc. Soms krijg ik dan een compliment over m'n stem. Blijkbaar is dat een sterke fysieke eigenschap. En vroeger zou dat ook de enige troef geweest zijn die ik zou opgenoemd hebben als iemand er mij naar gevraagd had.

Sinds ik Lieven als vriend heb, weet ik echter dat er meer aan te bieden valt. Hij vertelt me vaak dat ik mooi haar heb of mooi gekleed ben. En ik geniet van z'n stem, vind z'n haar tof, en geniet van onze gesprekken. Want ook dat laatste vind ik belangrijk: ik kan echt afknappen op iemand die niks zinvols te vertellen heeft.

Een aspect dat niet in de discussie op inclusiveplanet.com aan bod kwam, is hoe je je interesse aan de ander duidelijk kan maken. In boeken lees ik vaak, dat zienden elkaar dan eens diep in de ogen kijken of lonken, en soms is dat al voldoende om de aandacht te trekken. Maar als blinde of slechtziende vind ik dat persoonlijk toch een stuk lastiger. Je mag je ook niet opdringen of te expliciet zijn, want dat kan ook afschrikken. Ik vond dat destijds toch niet eenvoudig. Ik weet nog, dat ik stilaan begon te wanhopen, omdat ik niet goed wist hoe ik Lieven kon duidelijk maken dat ik hem wel zag zitten. Gelukkig kreeg ik, zoals ik al eerder schreef in deze blog, in 2009 op Paaszondag die lieve mail.

Ik heb ook al eens gezien hoe je het vooral niet moet aanpakken: meer dan 13 jaar geleden stond er ineens een voor mij totaal onbekende jongeman op de stoep. Hij had met de hulp van iemand de trein genomen en de weg tot bij mij thuis gevonden. Ik had die man nog nooit gesproken of ontmoet. Hij had van een medeleerling uit de Kunstacademie van m'n bestaan gehoord. Zodra ik me in een stoel geïnstalleerd had, duwde hij mij een adreskaartje in de handen, en na wat gebabbel vroeg ik hem, wat hij eigenlijk kwam doen. Toen bekende hij mij, dat hij me beter wilde leren kennen. Tijdens het daaropvolgende gesprek vielen er akelige stiltes, en ik was enorm blij dat m'n ouders in de buurt waren. Later hoorde ik van een vriendin, dat diezelfde jongeman haar ook het hof had gemaakt. Blijkbaar was die jongeman nogal wanhopig. Ik hoop maar, dat hij intussen het geluk gevonden heeft.

2 jaar samen

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Sun, 17 Apr 2011 06:09:07 PDT

In april 2009 kreeg ik, zoals ik al eerder in deze blog verteld heb, een mailtje van Lieven, waarin hij me vroeg of ik z'n vriendin wilde worden. Ik ben nooit goed geweest in wiskunde. Maar ik weet wel, dat 2011 - 2009 =2 jaar is. En dus hebben Lieven en ik dit weekend gevierd dat we 2 jaar samen zijn.

Hoe we dat gevierd hebben? Wel, ik werd op een heerlijke manier in de watten gelegd met allerlei gastronomische verrassingen, zoals een ontbijt met bubbels, een aperitief, lekker eten, ... en met een interessante stadswandeling. Ook hebben we weer gezellig samen in de keuken met potten en pannen geëxperimenteerd, ... Het weekend was dus weer véééél te kort.

Dank je wel, Lieven, voor de 2 heerlijke jaren samen. Hopelijk komen er nog vele mooie jaren bij, waarin ik je mag meenemen naar familiefeesten, naar mooie en rustige plekjes in Frankrijk, Nederland en Spanje, ...

Rust in vrede, Jef Burm

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Sun, 03 Apr 2011 04:17:18 PDT

Gisteren hoorde ik in het avondnieuws dat Jef Burm op 87-jarige leeftijd overleden is. Iedereen herinnert zich waarschijnlijk deze acteur nog wel van de televisie-serie "De Paradijsvogels", waar hij de dorpsdichter Rietje Rans speelde. Hij speelde ook mee in de vtm-reeks "De Gouden Jaren", een serie die zich in een rusthuis afspeelde. Verder laat ik het aan de schrijvende pers over om zijn curriculum vitae te vervolledigen.

Maar ik herinner me deze acteur ook nog van een kinderreeks op tv, waarin hij verhalen voorlas. Ik meen me te herinneren, dat deze reeks "Er was eens een keer" heette. Verder acteerde Burm ook in vele hoorspelen die in de jaren 70 en 80 op de radio uitgezonden werden: hij behoorde tot de cast van "Mirror de Grote", een hoorspel dat tijdens de Schoolradio uitgezonden werd, en waarin hij o.m. een koning, een aannemer, en een inhalige buurman speelde.

Wie Hoorzaak, een luistertijdschrift met, en over hoorspelen (een productie van PHK) ontvangt, zal de stem van Jef Burm ook wel regelmatig tegenkomen. De man had een rijkgevulde carrière. En ik geef toe dat mijn opsomming erg summier en subjectief is. Het enige dat ik wilde aantonen, is dat ik opgegroeid ben met z'n stem in de oren.

Poessiemauw moet een pilletje hebben

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 10 Mar 2011 02:04:57 PST

Wie een kat heeft als huisdier wordt vroeg of laat met het volgende probleem geconfronteerd: poeslief is ziek, en moet pilletjes innemen.

Sommige medicijnen, zoals ontwormingsmiddelen, kan je makkelijk toedienen: ze zijn in pastavorm verkrijgbaar, die je dan ofwel rond de mond van je kat moet smeren, zodat poeslief het middel oplikt, ofwel in de nek (onder de vacht) moet aanbrengen. Andere medicatie kan je via een prik laten toedienen.

Maar soms gebeurt het ook, dat net dat ene medicijn, dat je kat van die vervelende ontsteking moet afhelpen, enkel in pilvorm verkrijgbaar is. En dan zit je als baasje met de gebakken peren. Probeer een kat maar eens die verdomde pil te laten innemen.

Katten vinden het heerlijk als je tegen ze babbelt en kletst, maar een rationeel betoog houden heeft weinig effect. Je kan dus Poeslief niet uitleggen dat ze "even flink moet zijn en braaf dat pilletje moet innemen, want anders zal ze niet beter worden". Je kan het naar 't schijnt geregeld krijgen door ze de pil in de mond te stoppen en daarna over de keel te strelen, zodat ze slikken, en ze eventueel nadien iets lekkers toestoppen. Maar soms vind je later de pil toch ergens terug. "Mondje leegeten" doen ze meestal wel, maar niet onder dwang. "Dat walgelijke pilletje innemen? Ik ben niet gek! Al die chemische brol komt er bij mij niet in! Fret het zelf op, jong! ..."

Katten zijn erg kieskeurig, en merken meteen dat er iets raars aan de hand is met hun eten, als je er een pil doorheen mengt. "Getver, wat heb je er nu weer in gedaan! Ge denkt toch niet dat ik dat ga opeten! Ge wilt me vergiftigen, zeker?" Zelfs al probeer je het met iets extra lekkers, dan is de kans groot dat poessie-mauw met de grootste argwaan en tegenzin haar bakje leeg zal likken. En als je het probeert met een hapje dat je viervoeter maar zelden krijgt, ... "Helaba, ik ben toch niet jarig? Vanwaar dan ineens zoveel luxe? Ge zijt weer iets van plan, hé? Weet ge wat? Ik raak dat kommetje niet aan. Geef me maar wat anders!"

Mama heeft het deze week anders aangepakt: pilletje fijnprakken, door wat smeerkaas mengen en dat dan op de snuit van m'n kattebeest smeren. Maar Mira kreeg haar door en het werd steeds lastiger om die truc uit te halen: "Oh nee, daar is ze weer met die smeerkaas! 't Is al maanden geleden dat ik nog stukjes brood met smeerkaas kreeg, en nu ineens word ik achtervolgd door 't vrouwke met smeerkaas! Dat is niet pluis! Laat ik maken dat ik wegkom!"

Ik vraag me dus af, hoe dierenartsen dit oplossen met hun eigen huisdier. Is er nergens een slimmerik die medicijnen kan maken die katten superlekker vinden en die ze met plezier innemen? Een gat in de markt, denk ik!

Op vrijersvoeten

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Tue, 22 Feb 2011 04:27:04 PST

Vanmorgen werd ik wakker door het gemauw en gekrijs van enkele katten, die onze tuin blijkbaar hadden uitgekozen voor hun stoei- en vechtpartij. Cupido heeft dus al enkele weken het nodige werk.

Geef mij dan maar de herinnering aan het voorbije Valentijnsweekend: de première van Saint-Amour op zaterdagavond, voorafgegaan door een Valentijnsmenu, een doos hartvormige chocolaatjes, ... Ik werd echt wel verwend. Bij deze hofmakerij kwam er geen vechtpartij of gekweel aan te pas. Maar Lieven en ik zijn dan ook geen katten.

Als ik katten zoveel herrie hoor maken, vind ik het altijd jammer dat ik ze niet visueel kan observeren. Niet dat ik graag naar vechtpartijen kijk, maar ik vind het beangstigend als je gekrijs en gegil hoort, en niet weet wat er gebeurt. Ik weet niet of katten zich anders gaan bewegen, maar van het winterkoninkje hoorde ik ooit vertellen, dat hij een aantal nestjes bouwt voor het wijfje, en dan steeds rond die plaatsen danst en fladdert, alsof hij wil zeggen: "Kijk eens wat een mooi plekje ik uitkoos voor jou?". Het wijfje van het winterkoninkje bepaalt in welk nestje ze wil wonen, en dan pas benadert het mannetje haar. Andere vogels showen hun prachtige verenkleed, brengen hun mooiste gezang ten gehore of voeren ware luchtacrobatische toeren uit.

Spinnen pakken het (soms) heel anders aan: mannetjes benaderen heel omzichtig het beoogde wijfje, want anders worden ze zonder pardon opgegeten. Daarom nemen sommige soorten een hapje mee, zodat mevrouw haar honger kan stillen terwijl meneer met haar paart. Hij moet dat wel snel doen, want anders eindigt hij als het nagerecht. En bij sommige soorten sterft het mannetje sowieso in de maag van het wijfje, want anders komen er geen eitjes van. Bij de bidsprinkhaan verliest het mannetje sowieso z'n kop, want anders ejaculeert hij niet (naar 't schijnt).

Laatst vroeg een collega me, of ik er al dan niet van houdt dat een man direct laat weten dat hij me ziet zitten. Die collega denkt blijkbaar, dat ik weet hoe "de vrouw" in elkaar zit. Ikzelf houd niet van de "snelle-Eddy-aanpak", die ik opdringerig en boertig vind. Blijkbaar is die collega weer op vrijersvoeten, en voelt hij de lente kriebelen. Zou hij net zo gretig zijn, als hij een spin of bidsprinkhaan was?

Lentekriebels

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 10 Feb 2011 09:36:00 PST

Deze week was het soms nog wel koud, maar ik merk toch al dat sommige vogels al actief zijn:
het koolmeesje wiettiede de voorbije dagen voortdurend,
gisteren vlogen er Canadese ganzen over,
vorig weekend hoorde ik in Leuven de Turkse tortels koeren,
...,
en Mira loopt al de hele week onrustig door het huis en eist onze (die van mij niet alleen) aandacht op.

Laatst hoorde ik 's nachts een kater zo'n diepe, karakteristieke "MAAAAUW!" zeggen, terwijl hij rond het huis zwierf. Ik bedoel niet dat gekrijs dat op babygehuil lijkt, of het grauwen en gillen tijdens hun vechtpartijen. Nee, ik heb het over dat stoere, macho-gemauw waarmee ze de poezen duidelijk willen maken dat ze nu geen zin hebben in een rondje "doe-het-zelven", maar in het echte werk.

Ook ik merk dat ik naar de lente uitkijk. Ik wil meer van de zon kunnen genieten, in de tuin zitten onder de blauwe regen, ... Ook kijk ik uit naar de eerste kersen aan het begin van de zomer, en naar fijne vakantiemomenten met Lieven. Laat de lente maar komen, jongens! Ik ben er klaar voor!

Stevige kost tijdens ijskoud weekend

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 03 Feb 2011 01:26:48 PST

Vorig weekend was het erg koud buiten. Gelukkig was er geen sneeuw of ijzel, zodat ik wel naar Leuven kon. We hadden vorig weekend geen recepties of andere activiteiten op het programma staan, dus konden we weer rustig samen eten klaarmaken.

Deze keer hebben we ons aan een hutsepot gewaagd: uien, wortels, pastinaak, spruitjes, raapjes, spekblokjes en aardappelen werden erin verwerkt. Ik had deze keer moeite met het schillen van de uien, hoewel me dat anders vlot lukt. Maar het resultaat was wel lekker, en lag niet te zwaar op de maag.

Oké, je hebt wel tijd nodig om iets lekkers klaar te maken, en sommige van de collega's op het werk vinden dat teveel moeite. Maar als je alle tijd hebt, kan je er samen een gezellige activiteit van maken. Ook kan je ontdekken, wat je aan elkaar hebt, en ondervinden hoe je zelf en ook de ander op stressy situaties reageert. "Waar ligt die houten lepel nu? Ik had die toch hier gelegd?" "Waarom krijg ik dat verdomde papiertje niet van dat bouillonblokje?" " "Jum, 't begint al lekker te ruiken. 't Zal weer smaken, straks!"
Hopelijk krijg ik nog vaak de kans om vanalles in de keuken uit te proberen.

nationale gedichtendag 2011

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 27 Jan 2011 03:22:58 PST

Ik probeer ook dit jaar aan de traditie te voldoen: een bericht schrijven voor "Nationale gedichtendag". En dit keer neem ik een enorm risico: ik lever een eigen schrijfsel aan jullie uit.

Dit is m'n gedicht voor Clio, de muze van de geschiedenis en het heldendicht.

"CLIO

Ik staar desperaat naar het lege
Vel, weet niet hoe te beginnen.
Onverwacht zie ik
Een glimp van uw ondoorgrondelijke gezicht
Dat mijn raam voorbij flitst,
Net lang genoeg om zeker te weten
Dat het geen hersenschim is,
Meer wordt mij niet gegund.

Terwijl u onbewogen en zelfzeker
Uw weg vervolgt, kijk ik u
Na door de ruit, enkel hopend
Op uw goedkeurend knikje.

ENVOOI
Veeleisende Geliefde die mij sinds het eerste treffen boeit
Als de schitterende Steen der Wijzen
Wordt U onophoudelijk nagejaagd, vervalst, gekloofd, verhandeld
Gedoog dat ik op uw tijdelijke inzicht wacht

Katty Geltmeyer"

prettig 2011!

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 20 Jan 2011 04:15:38 PST

Vorig weekend ging ik samen met Lieven bij z'n zus en broer op bezoek. Uiteraard wisselden we onze nieuwjaarswensen uit. Ook hebben we er lekker gegeten, fijn gekletst, verteld over onze zomervakanties, ... en cadeau's uitgepakt. Lieven en ik kregen een set beddengoed: dekbedovertrekken, hoeslakens,... We zullen het dus niet koud meer hebben, als de Vriezeman ons landje nog eens teistert.

verborgen microfoon

noreply@blogger.com (Katty Geltmeyer) — Thu, 13 Jan 2011 06:22:28 PST

Iedereen heeft weleens naar een televisieprogramma gekeken, waarin een "verborgen camera" vanalles registreerde, en voor de nodige gênante of grappige beelden zorgde. Maar radioprogramma's met een "verborgen microfoon" zal je niet vaak tegenkomen, denk ik. Ik heb er in ieder geval nog geen gehoord.

Toen ik klein was, gebeurde het soms dat ik m'n cassetterecorder vergat uit te schakelen en zelf vertrok. Ongewild maakte ik toen opnames van wat er in de huiskamer gebeurde. Dat zou je een "verborgen microfoon" kunnen noemen, maar de opname kwam onbedoeld tot stand.

Mensen kan je misschien na een tijd laten vergeten dat er opnames worden gemaakt. Maar dieren kan je daar niet zo gemakkelijk van overtuigen. Ik heb zo ooit eens geprobeerd om het spinnen van Ticha op te nemen, weliswaar was de dictafoon zichtbaar, dus eigenlijk hoort dit niet in m'n rubriekje thuis. Gelukkig bleef Ticha ondanks alles spinnen, maar de opname was toch niet schitterend. Ik probeer al een tijd Mira te strikken voor haar typische "miauw" op te nemen, maar net als je met de microfoon in aanslag zit te wachten, geeft madam geen kik.

Katten kunnen, net als sommige vogels, erg luidruchtig zijn, maar dan wel als je niet met het nodige klaarstaat om het te registreren. En ook moet je er dan voor zorgen dat je zelf niet teveel lawaai maakt. Een moeilijke oefening, dus.

Laura Erickson, een ornitologe met wie ik af en toe mail, is er deze week in geslaagd om een opname te maken van de uil die ze heeft, die mag ze houden om educatieve redenen, en omdat de uil niet meer in het wild kan overleven. Laura is erin geslaagd om Archimedes te laten vergeten dat er een microfoon in de buurt was, en heeft hem rustig z'n gang laten gaan. Gelukkig voor Laura (en ook voor mij, want ze stuurt me binnenkort de opname) heeft Archimedes die nacht z'n snavel geroerd, terwijl z'n baasje sliep. Misschien moet ik het ook ooit eens zo met Mira proberen: haar in dezelfde ruimte laten waar ik m'n recorder achterlaat. En dan maar hopen dat ze reageert als ik kom aanlopen. Maar aangezien Mira een beetje op mij lijkt, verwacht ik er niet veel van.