Tam bu noktada, sosyal ağların önemi ortaya çıkıyor. Aslında ondan önce, araya şöyle eski mim ile paylaştığım bir fotoğrafı sıkıştırmak lazım.

1 yıl önce çekilmiş bu fotoğraf; “Nasıl Bir Ortamda Blogluyorum” isimli mim için çekilmişti.

Sosyal ağlar ile devam edelim.
Eğer paylaşacağım veya yazacağım konu hakkında kısa ve öz bir şeyler dile getirmek istiyorsam -ki son zamanlarda böyle olduğu ortada- sosyal ağları kullanıyorum.

Bunların dışında kalanları ise bloguma yazmayı düşünüyorum. Bazıları havada kalıyor ama, neyse artık..
Bu süreç içerisinde, şöyle bir yol izliyorum:

>> İlk başta, yazacağım konuda nereye dikkat çekmek istediğime karar veriyorum. Çok genel ya da uzun süreceğini düşündüğüm konuları yazmamayı yeğliyorum.

>> Karar verdikten hemen sonra, bana bunu düşündüren öğeleri -artık haber, resim, fotoğraf, video her neyse- birkaç kez izleyip, derdimi daha açık anlatmanın yollarını arıyorum.

>> Bunu tamamladıktan sonra ise, daha önce bu konuda ne yazılmış diye Google’a danışıyorum.

>> Her şey tamamlandıktan sonra, yazının başına oturup, hiç kalkmadan yazıyorum. Gerekli görsel ve bağlantıları (yararlandığım) yazıya ekledikten sonra bir kez kendim okuyorum.

>> Yazıyı yayınlamadan önce, bir arkadaşıma yazıyı okutmadan fikirlerini soruyorum. Ardından yazıyı okumasını rica edip, gerekli görürsem değişiklikleri son kez yapıyorum.

>> Sanırım yazı hazır.

Tıpkı şimdi olduğu gibi.

Bu mim, Yener Yıldız ve Burçak Çubukçu‘ya gitsin.
Teşekkürler RSS!

Not: Biraz yemek tarifini andırdı ama, neyse.

Birazdan, başka bir öğretmeni beklerken, kendimi çay ocağının önündeki koltuklarda otururken buluyorum. Çay ocağında sürekli bir koşuşturmaca. Telefonlar bir yandan, kahve için koyulan su, aynı zamanda yıkanan bardaklar..

Tek başına ne kadar zor görünüyor derken, tek işinin o olmadığını anlıyorum.
Aynı zamanda 13 oda, 22 kişinin bulunduğu katta kantin siparişlerini de o getiriyor.

Herhangi bir görevlinin isteği için kantine indiğinde, çay ve kahve istekleri için telefon boşta kalıyor tabii! Gayretle yerine döndüğünde ise, telefonu aç(a)madığı için bir azar işitiyor genç.

Bir süre sonra dikkatim dağılıyor ve oradan ayrılıyorum.
Akşama doğru, ders öncesi kantine su almak için giriyor ve sırada bekliyorum. Tam önümdeki kişi çok nazik bir ses tonuyla:
- Bi’ çay alabilir miyim lütfen?..

Kim bu nazik diye geçirirken içimden, göz göze geliyoruz..
Ben, “vay be” derken, o çoktan yerini alıyor ve sessizce çayını içmeye başlıyor…

Lost ve Flash Forward dizilerini kıyaslamak elbette yanlış olur. Benim bu yazıyı yazmaktaki amacım, Lost’un insanlarda bıraktığı etkinin ne kadar geniş ölçekli olduğuna dikkat çekmek.

Flash Forward dizisine şöyle bir göz atarsak:
6. bölümü bu hafta çıktı. Dizinin genel konusu; bir tarihte insanlığın tamamının aynı anda, aniden bayılması ve 2 dakika 36 saniye süren bu baygınlık sırasında gelecekteki bir tarihin görülmesi. Özellikle ilk bölüm konunun ne kadar ilginç olduğunu, başarılı bir şekilde göz önüne seriyor.

Fakat ilerleyen bölümlerde dizinin yavaşlamaya başladığını ve ana karakterlerin azlığını rahatlıkla görüyoruz. Örneğin; Lost’un neredeyse tüm karakterleri ön plandayken, burada sadece 2 kişi temeline oturtulmuş bir ana hikaye görüyoruz. Yine de hakkını yememek lazım, diğer kişiler ve gördükleri hikayeler de güzel. Ama, yeterli değil.

“Konu benim elimde olsa ne yazardım lan..” diyerek antipatik olmak istemem ama, sanki dizinin potansiyeli ortaya çıkmıyor gibi. Öte yandan, ilk cümlede dediğim gibi; Lost’un yeri dolmaz.

Gelmeden önce, okuduklarım ve gördüklerim beni epey etkilemiş. Okulların tatil olması, İstanbul’da yapılan dezenfekte ile ilgili görüntüler, yazılan yazılar falan.. Hepsi tek tek, aklımın bir yerine kazınmış yani!

Aşti’den, Ankaray ile Kızılay’a gidiyorum. Kocaman bir bavul ve laptop çantasıyla, metroya koşturuyorum. O “dıııııt” sesi geldiği an kendimi zar zor içeri atıyorum. Okul tatil, saat sabahın 7’si ama, ne kalabalık metro be diye geçiriyorum içimden.

Neyse.. Daha ilk durağa gelmeden -ki Emek 2 dakika sürmez- bir ses geliyor arkamdan:
- Hapşuuuu!..

Yuh arkadaş! Dönüp de “çok yaşa” demeyi aklımda geçirdim elbette ama, öyle bir durumdayım ki, aklıma direkt olarak gördüklerim geliyor. Mesela, İstanbul’daki büyüklerimizin, bizi düşünüp, toplu taşıma araçlarında yaptığı işlemler geliyor aklıma. O garip kıyafetli adamlar.

O değil, herkeste bir panik havası. Hapşuran kişiden uzak durmaya çalışmak.

Tam o an, elimin herkesin temas ettiği bir yerde olduğunu fark ediyorum. Ne fayda? İki tane çanta var iken nasıl çekebilirim ki? 

Biraz daha gidiyoruz, öksürenler, burnunu çekenler.. Sonra bir daha öksürenler..
Korku filminde köşeye sıkışmış ve ölmeye en yakın oyuncu gibi hissettim kendimi! İner inmez, koştura koştura çıktım merdivenlerden. Güya evdekilere de süpriz yapacaktım, akıl mı kaldı adamda?

Merdivende trabzanlara bile dokunmuyorum.
Dolmuşa binerken, mümkün olduğunca destek alma diye kendimi tembihliyorum ve ‘virüs’ kapmadığımı düşünerek eve adımımı atıyorum.

Boşver onu bunu, keşke virüsler de teğet geçse amca. Şey.. Tayyip Amca!

“Isparta’da ne var?” diye başladım epey de yazdım. Sanırım dışarıdan bakan birisi Isparta’yı epey kötülediğimi düşünmüştür. Fakat sadece dışarıdan bakanlar değil, Isparta’dan da tepkiler geldi. Aslında olay biraz farklı. Anlatayım:

Yaklaşık 15 gündür, ne blogumla ne de internet ile ilgileniyorum. Okuldaki görevler, çalıştığım -ki bıraktım- neredeyse tüm zamanımı alıyor. Geçen bu süre içerisinde, serinin diğer yazılarını okuyan bir şahıs bloga uzun uzun 2 tane yorum bırakmış.

Mailleri kontrol ettiğim kısıtlı vakitler yoruma şöyle bir göz gezdirdim, okuduklarıma ağır tepki verdiği ortadaydı. Hakaret olmasa da, ona yakın sözler içermekteydi. “Daha sonra”, üzerinde düşünüp, cevabıyla birlikte yayınlarım diyerek beklemeye bıraktım yorumu.

Yine iş yoğunluğundan blogu unuttum ve aynı kişiden bir yorum daha aldım. Kendisi, yorumları onayamadığım için bana; olgun olmadığımı, kötü bir davranış sergileyip yorumları onaylamadığımı söylemiş. Ayrıca, 3 göbekten Ispartalı olduğunu ve siyasi parti yöneticisi olduğunu da belirtmiş. Bir de numara istiyor görüşmek üzere.

Ben de kendisine direkt buradan cevap veriyorum -gerçi mail de gönderdim-. Adım, soyadım, yaşım ve okul bilgilerim ve/veya telefonum hatta Isparta’da kaldığım yurdun bile adı belli. Biraz internette dolanırsanız, bulabilirsiniz. Yani, 3 göbekten Ispartalı birisi beni istediği gibi bulabilir. Zaten kaçtığım da yok.

Teşekkürler.

Hazır zorlamışken de ben bunlardan vazgeçmeye karar verdim. Elimde ihtiyacı olanlar için güzel domainlerim var. Değerlendirilmeye müsait, potansiyeli olan birkaç alan adı işte.

Haydi başlayayım sıralamaya:

Alexdesouza.net/info: Fenerbahçe Kaptanı Alex’in isim.com/org/net/info olarak hiçbir sitesi şu anda yok. Alex’in de sözleşmesi hazır uzacak iken değerlendirebilir. Hazır tasarımı da bende mevcut (wordpress tema) onu da verebilirim.

Santrfor.net/Santrafor.net: Bu da futbol blogu olarak düşündüğüm bir siteydi, zamanla buna da vakit ayıramamaya başladım. Yazmayı bırakmak yerine, toptan kapatma kararı aldım. Jenerik sayılır, ihtiyacı olanın işine de yarar diye düşünüyorum.

Freenagers.com: Bu benim ilk domainim! Free  + teenagers kelimelerinden türetmiş, çocuk aklı ile almıştım. 4 yıl oldu, bir daha da bırakmadım. Domainin eski olması iyidir.

Herbiri için kafamda düşündüğüm bir fiyat yok. Satmaya kararlıyım. Yorumlardan veya iletişim sayfasından yazabilirsiniz.

“Isparta’da Ne Var?” isimli yazının geldik üçüncüsüne. Bu yazıda biraz çevreye bakalım. Yine güzel olacak..
***

Isparta’da harika insanlar var. Gerçekten. Seçtiği belediye başkanını, geçirdiği 5 yıl ardından kovar gibi şehirden göndermiş bireyler var. Nasıl mı?

2004-2009 tarihleri arasında Belediye Başkanlığı yapan Hasan Balaman, son seçimlerde (29 Mart) başkan olamaz. Ve Isparta’da bayram başlar…

Hasan Balaman’a, şehrin esnafı 4 kişilik İstanbul bileti alır, rahat gitsin memleketine diye.. Otobüsün kalkacağı saatte Otogar’da toplanır, zurnalar eşliğinde halay çeker. Yetmez; deve keser. Dağıtır.
***

Yerine yeni bir başkan gelir. O da, yukarı gördüğünüz gibi; seçmenlerle dalga geçer şekilde, bir önceki başkanın marifetlerini sunar. Bunu gören seçmen hiç geri kalmaz, alkışlar. “Vay be ne salakmışız” demez, “ne şerefsizmiş” der. Ama bu yazıyı gören Ispartalı da, “nereden bileyim böyle olacağını” diye söze başlar, bana giydirir. Bir de o var.

Haklılar aslında, benim bilmem lazımdı. ‘Diy mi?‘
***

Büyüüük Isparta Oteli var. Aslında anlatacağım bu değil. Onun altında, ‘Bordo‘ isminde eğlence mekanı var.

Ankara’da ise ‘Kırmızı‘ var. (Ç)alıntı fikir ile iş yapanlar var kısaca..
Bir de bununla övünenler…
***

1. derece deprem bölgesi olan Isparta’ya, 20 katlı bir gökdelen(!) yapma merakında olan insanlar var. Olmaz mı? Olur. Peki sonucunda ne olur? Aceleye gerek yok!..

Süleyman Demirel Üniversitesi içerisinde, bir tabela var: “Süleyman Demirel Hatıra Ormanı” yazıyor. Tabelanın boyu en fazla 120 cm gelir. Ama o alanda tabeladan büyük ağaç yok. 1995′ten beri…

Ramazan gelince, içki tüketilen ve satılan yerlerin kapısında bekleyen ‘namus bekçileri‘ var. İçmeyin ve girmeyin diye kapıyı tutuyorlar. Evet sivil.

Orijinal albüm satan dükkanda, öğrencilerin selamını almayan bir Ispartalı adam var. Isparta’da yaşayan; yerlisi olan bir kitleye hitap ettiğini düşünüyor demek ki! Yoksa öğrencilerin ne işi olur albüm almakla falan.

Bol bol cemaat evi, haddini aşan miktarda boş arazi, öğrenciler ve evleri falan işte..
Daha da yazardım ama, yazdıkça ben sıkıldım.
Ve bir fotoğraf

Beklentim, dinlediklerimden sonra üst sevideydi. Özellikle son zamanlarda izlediğim komedi filmlerinden daha sağlam bir film bekliyordum. Sanırım buldum da..

Katherine Heigl ve Gerard Butler ikilisinin başrolde oynadığı filmi, baştan sona soluksuz izledim. Filmden neredeyse hiç kopmadım ve yüzümden tebessüm hiç eksik olmadı diyebilirim.

The Ugly Truth sonu klasik biten filmlerden ama, konusu oldukça eğlenceli. Gerard Butler, filmdeki ismiyle Mike Chadway erkeklerin, oldukça basit yaratıklar olduklarını, elde etmenin hiç zor olmadığını anlatan bir televizyon programı yapmaktadır. Adı da “The Ugly Truth”. Acı gerçekler yani…

Abby Richter ise, son derece idealist bir program yapımcısıdır. Fakat bekardır. Bir şekilde -ki oldukça güzel bir şekilde- yolları kesişir ve Mike, Abby’e bir erkeği elde etme konusunda yardım etmeye başlar. Hikaye devam eder, sonunda ikisi aşık olur falan işte.

Bu günlerde boş vaktiniz varsa, mutlaka izlemeniz gereken bir film. Benim verdiğim puan 8.5. IMDB’de ise 6.5 puan verilmiş.

Geçtiğimiz yıl, yani Dreamhost’a taşınmadan önce Htservers isimli siteden barındırma hizmeti alıyordum. Birkaç kez sunucuda sorun olmasına rağmen; Ufuk Gedik, sağolsun birçok konuda tavsiye veriyor ve yardımcı oluyordu. 26 Nisan’a kadar, neredeyse 7-8 ay hizmet aldım. Sonra ne mi oldu? Sosyal Medya etkisi diyelim biz. Bir gün Friendfeed’te şöyle bir mevzuya değindim:

Bundan birkaç hafta sonra ise (hatta ay) Ufuk Gedik, karalama yaptığım için benimle çalışmak istemediklerini ve siteleri taşımam gerektiğini bildiren bir e-posta gönderdi. Konuşmalar, benim yazdıklarım ve yaptığım iğnelemeler ortada. Çok ağır bir itham ya da zarar verecek bir söz söylediğimi hala düşünmüyorum. Aradan 3 ay geçmesine rağmen de bu durum aklımda yer etti.

Ama hakkını vermem gereken bir konu daha var. Ufuk Gedik bu duruma sinirlenip – ki hala sinirlenecek bir şey olmadığını düşünüyorum- siteleri erişime kapatıp, yedek bile vermeyebilirdi. Sonuçta yazdıklarımı karalıyıcı bulmuş. Ama verdiğim ücretin son kuruşuna kadar karşılığını aldırttı. Sistemi kapatmadı.

Bu yazıdan çıkarılması gerekenler:
- Sosyal Medya bir şeyler yazarken dikkat etmek gerek ucu çok alakasız bir yere çıkabilir.
- Çok alıngan da olmamak lazım be.
- Htservers iyidir, tavsiye edilir. Dip not: Kovulmama rağmen.
- Türkiye’den barındırma hizmeti alma Oğulcan.