Όταν χαρακτήρισα τη μέρα αυτή “περιεργη” δύο φίλοι, η Κατερίνα και ο Στράτος είχαν ένσταση, διότι κατ’ αυτούς επρόκειτο για μια καλή μερα, ή ίσως για την καλύτερη μερα από την πτώση της χούντας. Νομίζω μάλιστα ότι σχεδόν ζητούσαν εξηγήσεις για αυτή μου την οπτική. Λες και ποτέ καμία οπτική στην ιστορία του κόσμου είχε μια απόλυτη εξήγηση.

Οι άνθρωποι κατά κόρον συνασπίζονται σε ψυχολογικές ομάδες. Όμως είναι δυνατόν ο (κάθε) άνθρωπος μια δεδομένη στιγμή να είναι τελείως ελεύθερος από κάθε είδους ομάδες, από τις πιο ελευθεριακές ως τις πιο φασιστικές, από τις πιο αντισυμβατικές ως τις πιο καθωσπρέπει. Ο άνθρωπος μια δεδομένη στιγμή μπορεί να είναι το φως για τον εαυτό του χωρίς να χρειάζεται κανένα δεκανίκι από κανένα ιδεολογικό χώρο. Ο άνθρωπος μπορεί απλώς να είναι.

Όλοι οι ήχοι συμβαίνουν ακριβώς ΕΔΩ, ό,τι και αν ειναι αυτο το ΕΔΩ. ΜΟΝΟ όταν η σκέψη σκέφτεται “το τριζόνι ακούγεται από το βάθος του κήπου” δημιουργείται η εντύπωση ότι ο ήχος έρχεται από καπου μακριά.

Μετά εστιάστε με το νου σας στον δεξί αντίχειρά σας και δείτε αμέσως πως νιώθετε μια αίσθηση, ένα μούδιασμα, σαν εκεινη την στιγμη να ενσαρκωνεται ο αντιχειρας. Μεταφέρετε την εστίαση του νου σε αυτο που ονομαζουμε χείλη και αμεσως δειτε πως εκδηλωνεται η παρουσία τους. Παρατηρήστε πως έσβησε η προηγουμενη αίσθηση, του αντίχειρα.
Ο Νους γεννάει τοn κόσμο και γεννάει το σώμα. Τι γεννάει τον Νου;

Αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί “διδασκαλία” (μιλώντας πάντα σχετικά). Αλλά είναι ένα πράμα αυτό και ένα τελείως άλλο πράμα όποτε λες του Ζάχου την λέξη “κάτω” να περιμένεις ότι ο Ζάχος θα καθίσει κάτω ή να αγωνίζεσαι να τον κάνεις κάθε φορά που του λες “κάτω” να κάθεται κάτω ή όταν του λες “κάτω” και δεν κάθεται κάτω να τον χτυπάς ή να τον επιπλήττεις ή να τον χτυπάς ψυχολογικά, να τον τιμωρείς, να τον στρεσάρεις, να τον απειλείς κλπ.  Στο πλαίσιο που μιλάμε αυτό ΣΙΓΟΥΡΑ δεν είναι διδασκαλία, αλλά “σκλάβωμα” “υποδούλωση” ή κάτι παρόμοιο.

Παρόμοιοι συνειρμοί γίνονται και σε σχέση με την εκπαίδευση των παιδιών των ανθρώπων. Σκεφτείτε το.

ΥΓ: Όταν κατάλαβα ότι ο Ζαχος δεν χρειάζεται να μην τραβάει ποτέ στη διάρκεια μιας βόλτας, λύθηκαν όλα μου τα προβλήματα με τη βόλτα του Ζάχου!

Η άμεση εμπειρία μου είναι αυτή, ξεκάθαρη και αδιαμφισβήτητη.

Στη συνέχεια όμως σκέφτομαι να εξετάσω το όλο θέμα και με τη σκέψη μου, να δω τι θα γίνει!

Μια πρώτη σκέψη σχετικά με το ερώτημα “που εμφανίζεται ο ήχος” είναι “στο δένδρο”. Μια επόμενη σκέψη “μα δεν εμφανίζεται μόνο στο δένδρο, εμφανίζεται και στο αυτί μου, χρειάζονται και τα δύο για να εμφανιστεί η αίσθηση του ήχου”. Μια τρίτη “δηλαδή εμφανίζεται στη μέση της απόστασης;” Μια τέταρτη σκέψη λέει “δεν υπάρχει στ αλήθεια η μέση μιας απόστασης, όπως ακριβώς δεν υπάρχει στ αλήθεια ένας πραγματικός κύκλος ή 2 κιλά ρύζι. Πλησιάζοντας τη μέση μιας απόστασης, βλέπουμε όλο και μικρότερες υποδιαιρέσεις που κάνουν αδύνατο να βρούμε μια αληθινή “μέση της απόστασης””. Μια επόμενη σκέψη λέει “αντε για χάρη της έρευνας ας πούμε ότι ο ήχος συμβαίνει στον τζίτζικα που είναι πάνω στο δένδρο .. σε ποιο σημείο όμως του τζίτζικα; Στα φτερά του; Σε ποιο σημείο ακριβώς των φτερών; Τζίφος, κάθε σημείο ανακαλύπτουμε ότι δεν είναι στ αλήθεια ένα σημείο, αλλά ένα σύνολο σημείων και πηγαίνοντας πιο βαθιά πάντα βρίσκουμε ένα όλο και μικρότερο εμβαδό, αλλά ποτέ ένα μοναδικό σημείο. Τελείως τζίφος”.  Και ας κάνω και μια άλλη υπόθεση εργασίας, ας πούμε ότι ο ήχος συμβαίνει στο αυτί μου. Που συμβαίνει στο αυτί μου.  Στο φτερό; Στο τύμπανο; Σε ποιο σημείο του τύμπανου; Πάλι το ίδιο πρόβλημα.. δεν μπορώ να εντοπισω στ αλήθεια ένα σημείο και ούτε ποτέ θα μπορέσω να το κάνω με το νου μου.

Διαπιστώνω ότι ενώ τόσο άμεσα, τόσο αβίαστα, εξετάζοντας την άμεση εμπειρία μου, βρήκα αμέσως ότι χωρίς καμία αμφιβολία ο ήχος συμβαίνει Εδώ, όταν προσπάθησα να βρω την απάντηση με τη σκέψη μου, ανακάλυψα ότι ήταν αδύνατο.

Τη στιγμη που ξερω τι βιωνω εχω ηδη βγει εξω απο την εμπειρια, εχω γίνει κάτι αλλο απο την εμπειρία, εχω γινει αυτο που βλέπει την εμπειρια και αμεσως αναδυεται το υποκειμενο και το αντικειμενο (εγω και η εμπειρια). Τοτε δεν υπάρχει πληροτητα γιατι το ολο αποτελειται πλεον απο δυο κομματια, αποτελειται απο εμενα και την εμπειρια.

.. αν τώρα γίνουμε πιο επιστημονικοί, αν ψαχουλέψουμε πιο προσεκτικα αυτή την εμπειρία που συμβαίνει τώρα, χωρίς καμία αναφορά στη σκέψη μας, χωρίς η σκέψη να προσπαθήσει να δώσει απαντήσεις, τι συμβαίνει;.

.. από την μια μεριά υπάρχει το αντικείμενο της εμπειρίας, το δένδρο, αλλά στρέφοντας την προσοχή μας προς την άλλη πλευρά, τι βρίσκουμε; Η σκέψη θα επιμείνεις και θα πει “καλέ από την άλλη μεριά είμαι εγώ, ο Γιώργος, που βλέπω με τα μάτια μου το αντικείμενο” αλλά αν αδιαφορήσω γι αυτές τις εικασίες της σκέψεις, και ψάξω να βρω κάτι στην άλλη πλευρά της εμπειρίας, βρίσκω κάτι; βρίσκω ένα πρόσωπο; βρίσκω ένα υποκείμενο; όχι, όσο και αν ψαξω δεν βρίσκω τίποτα…

.. το μόνο που υπάρχει είναι το δένδρο, το αντικείμενο.. όμως ένα αντικείμενο χωρίς ένα κάποιο υποκείμενο, παύει να είναι αντικείμενο (το ένα νοηματοδοτεί το άλλο)..

..ανακαλύπτω τελικά ότι εκτός από υποκείμενο δεν υπάρχει ούτε καν ένα αντικείμενο, υπάρχει μόνο μια οπτική εικόνα, η εικόνα του δένδρου, μόνο η εμπειρία του βλέπειν αυτού του δένδρου.

Το υποκείμενο και το αντικείμενο συγχωνεύονται και εξαϋλώνονται και αποκαλύπτεται/αναδυεται αυτό που στ αλήθεια υπάρχει, η εμπειρία, η συνείδηση της εμπειρίας, η επίγνωση της εμπειρίας.

Σε αυτό το σημείο αναρωτιέμαι “ΕΓΩ υπάρχω;” και ανακαλύπτω πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ναι, υπάρχω..

.. αν λοιπόν το μονο που υπαρχει ειναι η επίγνωση/συνειδηση και εφόσον αναμφίβολα ΕΓΩ υπάρχω, τότε η επίγνωση ειμαι ΕΓΩ

YΓ: Αν κάποιος ενοχλείται ή θίγεται με κάποια από τις φώτος παρακαλώ ας με ενημερώσει ώστε να κατεβάσω αμέσως τη φωτογραφία

Αυτή η θεωρία θα ήταν αρκετα δικαιολογήσιμη αν κάθε βράδυ δεν συνέβαινε κάτι το εξαιρετικό. Από την άμεση εμπειρία μας βλέπουμε ότι κάθε βράδυ, ο κόσμος και το σώμα εξαφανίζονται, το μυαλό όμως όχι, και μέσα σε αυτό το μυαλό εμφανίζεται (γεννιέται) ένας καινούριος κόσμος και ένα καινούριο σώμα, ο κόσμος και το σώμα του ονείρου. Αυτή η εμπειρία μας αναγκάζει να ανατρέψουμε αυτή την αρχαία θεωρία ότι ο κόσμος φτιάχτηκε από ύλη πριν πολύ καιρό και μέσα σε αυτόν κάποτε φτιάχτηκε ένα σώμα, μεσα σε αυτό ενας εγκέφαλος και τελικά μεσα σε αυτόν ένα μυαλό, το μυαλό μου. Και πρέπει επίσης να ανατρέψουμε την ιδέα ότι αυτός ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από εμάς, όταν το μυαλό μας πεθάνει.

Όλη αυτή η θεωρία θα μπορούσε να αντικατασταθεί με μια άλλη που βασίζεται στην ιδια μας την άμεση εμπειρία, σύμφωνα με την οποία τα πράγματα είναι ακριβώς αντίστροφα. Υπάρχει το μυαλό, μέσα στο οποίο γεννιέται ένα σώμα και ένας κόσμος, στο όνειρο και ένα άλλο σώμα και ένας άλλος κόσμος στο ξύπνιο. Δεν πεθαίνει το μυαλό, αντίθετα γεννιέται και πεθαίνει ένας κόσμος και ένα σώμα, κάθε βράδυ που κοιμόμαστε και ένας άλλος κόσμος και ένα άλλο σώμα κάθε πρωί που ξυπνάμε.

ΥΓ1: Ένας φυσικός του 20ου αιώνα έγραψε “φαίνεται ότι το σύμπαν δεν είναι μια τεράστια μηχανή, αλλά μόνο μια τεράστια σκεψη”

ΥΓ2: Λέμε “μα το σύμπαν είναι χειροπιαστό, αν πιάσεις το δένδρο θα το καταλαβεις” και ξεχνάμε ότι το αυτή η αίσθηση χειροπιαστού δεν είναι άλλο από την αίσθηση της αφής, δηλαδή μυαλό. Και όχι ένας εξωτερικός κόσμος φτιαγμένος από ύλη

Και όμως δεν είναι έτσι. Ο βαθύς ύπνος βιώνεται, υπάρχει συνείδηση, δεν υπάρχει απουσία συνείδησης. Δεν είναι ότι υποθέτω συμπερασματικά ότι λογικά κοιμομούν. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι κοιμόμουν, το γνωρίζω βιωματικά (αναρωτηθειτε και εσείς αν θέλετε). Για να το γνωρίζω βιωματικά σημαίνει ότι ήμουν εκεί, παρόν. Και αυτό που εβίωσα δεν ήταν η απουσία συνείδησης (ειναι οξύμωρο να βιώνω την απουσία συνείδησης – ό,τι βιώνεται, βιώνεται στα πλαίσια της συνείδησης, μέσα στη συνείδησή μου) αλλά απλώς η απουσία αντικειμενικών εμπειριών (σκέψεις, συναισθήματα, αίσθηση του σώματος, αίσθηση του εξωτερικού κόσμου).

Αν στον βαθύ ύπνο όντως δεν υπήρχε συνειδηση, δεν θα ήταν δυνατόν να νιώθουμε ένα κενό μεταξύ δύο καταστάσεων ξύπνιου. Δύο φάσεις ξύπνιου θα βιωνόταν σαν ένα, χωρίς διακοπή μεταξύ τους, χωρίς κενό. Όμως η εμπειρία μας ξεκάθαρα δεν είναι έτσι (αναρωτηθείτε πάλι): Βιώνουμε ξεκάθαρα κενά μεταξύ των διάφορων φάσεων ξύπνιου. Και μετά κατά την διάρκεια του ξύπνιου θυμόμαστε ότι υπήρξε αυτό το κενό. Αυτά τα αντιληπτά κενά, κάποιος τα βιώνει, εγώ τα βιώνω, είμαι παρόν, συνειδητός, να βιώσω το κενό αντικειμενικών εμπειριών.

“Ο βαθύς ύπνος λοιπον είναι μια κατάσταση στην οποία έχουμε άμεση και από πρώτο χέρι εμπειρία. Μια και δεν μπορεί να υπάρξει εμπειρία χωρίς συνείδηση, το γεγονός ότι εμπειρώμαστε ξεκάθαρα το βαθύ ύπνο δείχνει ότι έχουμε κάποιο επίπεδο συνείδησης ακόμη και σε αυτό το στάδιο (του βαθέος ύπνου). Αυτό το επίπεδο συνείδησης που βιώνουμε στον ύπνο είναι το βαθύτερο και πιο ουσιώδες επίπεδο συνείδησης – η απλή μη-δυιστική συνείδησης της ύπαρξής μας.

Ότι στο τέλος της ημέρας η αίσθηση είναι ότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα από τα παιδιά. Επί τοις ουσίας είναι όλα το ίδιο, είναι όλα ένα. Δεν σας μιλάω για μια ιδεολογικής φύσεως ίση μεταχείριση των παιδιών. Ούτε καν! Και μην νομίσετε ότι αυτή η αδυναμία να ξεχωρίσω οφείλεται στο ότι τα παιδιά είναι όλα μονίμως τρυφερά και γλυκα και ήσυχα και υπάκουα και συμπονετικά. Κάθε άλλο. Με δυναμικό τρόπο τα παιδιά εκδηλώνουν βία, σκληράδα, τρυφεράδα, συμπόνοια, ζήλια, ανταγωνισμό, κουτοπονηριά, στοργή κλπ όπως ακριβώς και οι ενήλικες. Έχει τύχει να μαζευτούν τα μισά παιδιά σε ένα ύψωμα και να πετροβολούν τα παιδιά που βρίσκονται από κάτω, έχει τύχει να κάνουν μονομαχίες με ξύλα,  εμείς να τρέχουμε πανικόβλητοι να φυγαδεύσουμε τους ευρισκόμενους σε κίνδυνο κλπ κλπ. Δεν πρόκειται για μια ονειρική κατάσταση όπου 10 παιδιά παίζουν γαλήνια και ήσυχια σε ένα ασφαλές λιβάδι γεμάτο μαλακό χόρτο, αλλά για μια δυναμική εντονη κατασταση όπου συνυπάρχει η τρυφεράδα με την βία, το παιχνίδι με την ενόχληση, η σκληράδα με τη στοργή.

Πως γίνεται όμως και όλα, τα χοντρούλικα και τα λεπτουλικα, τα ψηλά και τα κοντά, τα θυμωμένα και τα χαμογελαστά, τα σκληρά και τα γλυκά, τα ντροπαλά και τα διαχυτικά παιδάκια στο τέλος της ημέρας να είναι αδύνατο να μπουν καθόλου σε κατηγορίες όπως “αυτό το συμπαθώ εκείνο όχι” “ο τάδε ειναι κωλοχαρακτήρας ο άλλος είναι καλός” “ο τάδε είναι ο αγαπημένος μου”; Πως γίνεται το μόνο που μένει σαν γεύση είναι μια αίσθηση ομορφιάς; Αδύνατο πραγματικά να ξεχωρίσω. Όλα τους είναι ένα. Και κάθε φορά βιώνω αυτή την εξαιρετική κατάσταση και μου φαίνεται τόσο περίεργο γιατί εγώ αυτό που ήξερα μια ζωή ήταν να διαχωρίζω.

Τα παιδιά δεν διαφέρουν από τους μεγάλους, εκδηλώνουν και αυτά όλες τις δυνατές συμπεριφορές. Γιατί άραγε δεν μπορώ να ξεχωρίσω; Διότι το βλέμμα δεν βάζει όρια, δεν χωρίζει. Είναι ένα βλέμμα διαφορετικό, ένα βλέμμα που ενώνει. Γιατί γίνεται αυτό; Άγνωστό, είναι ένα μυστήριο. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ζώα.

ΥΓ: Αν γνωρίζει κανείς αν είναι παράνομο αυτό στην παρούσα φάση λόγω Κορωνοϊού (συγκεντρωση 10 ατόμων και βολτα στο δάσος – μια εθελοντικη κατασταση) ας με διαφωτίσει.