• Üniversiteye başladım. 2008-2009 dönemi üniversitemin ilk yılıydı, sevdiğim bir alanda sevdiğim işi yapmak üzere eğitim almaya başladım. Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon ne alaka diye soranlara çok alaka diyorum. Benim anahtar kelimem iyileştirmek ve yaptığım her işte bunu hedefliyorum. Bununla ilgili bir yazıyı önümüzdeki günlerde paylaşacağım.

• Sosyal medyayla tanıştım. Sosyal medya ile olan tanışıklığımız 2009 öncesine dayanıyor ama bu yıl gerçek anlamda sosyal medyayla kaynaşma ve etüt etme imkanı buldum. Bir çok madeni aynı potada eriten ve online hayatı organize etmeye yarayan sosyal medya benim için pek çok köprü oluşturdu.

• Yeni insanlarla tanıştım. Sosyal medyanın beni köprüleri yoluyla ulaştırdığı alanlardan en büyüğü etkinlikler. 2009′da ilgilendiğim bir çok etkinlikten haberdar oldum, bir kısmına katılabildim ama çok şey öğrendim, çok insan tanıdım. İstanbul, Ankara, İzmir buluşmalarına katıldım. 2010′da daha farklı illerde daha çok etkinlikte bulunmayı hedefliyorum. İnsanları tanımayı ve hikayelerini dinlemeyi seviyorum. Bağlantılara inanıyorum.

• İşe başladım. Esnaf bir ailenin çocuğu olmam nedeniyle küçükken sadece kısa bir dönem maaş ile çalıştım, offline bir işti ve komik bir rakam alıyordum. Online çalışmalarım ise hep proje bazlı, dönemlik çalışmalar oldu. Bir işe girmek, öğrenciyken çalışmak kısa vadeli planlarım arasındaydı. Eylül 2009′da Desnet’te Ömer Ekinci ile çalışmaya başladım. Şimdiden çok doğru bir karar verdiğimi ve şanslı olduğumu düşünüyorum.

• Blog yazmaya başladım. Düzenli güncellediğim ilk web sitemi 2004 yılında açmıştım. 2006 yılında liseye başladıktan sonra MS Live Spaces ile blog tutmaya başladım, daha sonra Blogspot altyapısını kullandım. Dönem dönem farklı isimlerde kişisel bloglarım oldu, bir süre sonra yazmayı bıraktım. Sosyal medyanın henüz popüler olmadığı zamanlarda katıldığım toplantılarda isimden önce blog adresini soruyorlardı, blog yazmıyorum diye cevap verince bir garip oluyordu  Neden hala yazmıyorsun, başlamalısın diyenlere de zamanı gelince diyordum. Hayatımı biraz daha düzene soktuğum bu dönemde bu sorumluluğu almanın vaktinin geldiğini düşündüm ve 2009′un son güzelliği olarak blogumu kurdum. Bu yazının tarihi ve aynı zamanda doğum günüm olan 1 Ocak’ı blogumun miladı olarak kabul ediyorum.

2009 benim için ümit verici bir yıldı. 2010 ise kesinlikle daha iyi olacak. Hepinize mutlu yıllar diliyorum. Bu mimi paylaşmak istediklerimse Mümin, Gürkan, Oğulcan, Göksel ve Yener.

Romanı yazılan bilim adamı Mustafa İnan’dır: İstanbul Üniversitesi’nin rektörlüğünü yapmış, TÜBİTAK’ın kurucu kadrosunda yer almış, ünlü bir bilim adamı, mekanik mühendisi…  Erdal İnönü’nün önerisi üzerine TÜBİTAK, Mustafa İnan’ın yaşamını anlatan bir eser yazılmasını ister. Bu onur, Türk Edebiyatı’nın önde gelen yazarlarından Oğuz Atay’ın payına düşer ve Atay, öğrencisi olduğu İnan’ın yaşamını kaleme alır.

Kitap, ilgimi daha çok bir matematikçinin dil ve edebiyat konularına ilgisiyle çekmişti. Mustafa İnan, edebiyata, özellikle de divan edebiyatına lise yıllarında merak salar. Ailesinin Fransız işgalinden kaçarak, Adana’dan Konya’ya yerleşmesinin de bunda payı vardır. Mevlana’nın kenti, İnan’ı artık manen hiç kopmayacağı bir dünyayla tanıştırır. İleride arkadaşlarıyla “kafa çekerken”, onlara Fuzûli’den, Nedim’den beyitler okur keyifle. Eşi Jale İnan, henüz eşi değilken ve İnan çok aşık bir adamken, sevgiliye Fuzûli’den dizelerle seslenmeyi sever.

Mustafa İnan’ın edebiyata ilgisi, merak düzeyinden daha fazla bir noktadadır. O, evreni fiziğin bilgisiyle kavrarken, evrendeki ritmi de sanatın sezdirdiğiyle hissetmeyi seçmiştir.

“Kim iddia edebilir ki bugün Einstein, Mevlânâ’dan daha çok tabiat sırlarına erişmiştir.”

Ben yıllar önce bu kitabı okuyup üzerine bir yazı yazmış ve sonuç paragrafında Gürsel Aytaç’ın bir dileğini eklemişim. Aytaç, bu kitabın okullarda okutulmasını önermiş bir yazısında. Unutmuşum bu öneriyi. Yıllar sonra, şimdi çalıştığım okulda, özellikle de fen grubu öğrencilerinin, bir başka deyişle “sayısal”cıların, dünyayı sayılarla birlikte sözcüklerle de kavramalarının önemli olduğuna inanıp, okunması için önerdiğimizde, bir yerlerde Aytaç’ın bilinç altına düşen önerisi de kalmıştır, kimbilir.

Canım arkadaşıma,

Bu gün belki de çok kişiden doğum günü mesajı alacaksın, ancak şu an okuduğun farklı. Çünkü tümüyle sevgiyle yazılmış bir mesaj…

Biliyor musun zaman ne çabuk geçiyor. Yaklaşık 1 sene oldu seninle tanışmamız..
Bu yüzden ben hep derim ki zamanın değerini çok iyi bilmek lazım.. Çünkü yarın olunca keşkeler fayda etmiyor.. Bu yüzden bu günden itibaren diliyorum ki hayatında “keşkeler” hiç olmasın.. Hep mutlu ve huzur dolu yaşam diliyorum.. “Her sey bizim elimizde” bu sözü sen bana bir kaç kez söyledin… Evet Elifim haklısın her şey bizim elimizde…
Benim hayatımdaki keşkeler den bir tanesi de ne biliyor musun?  Neden seni daha önce tanımadım. Keşke seni daha önce tanımış olsaydım.. Biliyor musun bana çok iyi geliyorsun.. Sana içimdekileri anlatabiliyorum.. Bana moral veriyorsun.. Çoğu zaman güldürüyorsun. Çok iyisin.. Bayan psikologumsun sen benim :)
Bir de seninle aksamları Matrax’ı dinlemek çok güzel oluyor.. Beraber aynı şeylere gülmek güzel oluyor.. Bazen de saatlerce seninle konuşmak.. Öyle konudan konuya atlamak.. Seninle bazı seyleri paylaşmak.. Aslında seninle bu güne kadar yaptığım her şey beni mutlu etti.. İyi ki varsın Elifim. Yoksa sana bodurgecim mi desem :)

Sevdiğin şarkıda dediği gibi “Sil bastan başlamak gerek bazen”… Bazen hayatımıza yeni beyaz sayfalar açmak gerekiyor.. Umarım senin açtığın her beyaz sayfa hiç bir zaman kararmaz.. Umarım bu günden sonra attığın her adım seni mutluluğa daha da yakınlaştırır.

Elifim Doğum Günün Kutlu Olsun..
Nice mutlu, huzurlu ve sağlık dolu yıllara…

Dileğim bugün dilediğin tüm dileklerin gerçek olması.

Kaybetmek…
Ait olan bir şeyin artık bizde olmaması..
Gitmesi, bırakıp da gitmesi hatta..
Tüm acısı az, tatlı anıları yadigâr kalan nice ışık yolcuları kervanına..
O ışıkta huzura erdikleri düşüncesi tek teselli
Ve avutmayacak sözler gerçeğin ta kendisi..
Candan kopan can parçası, en karşılıksız sevginin tek muhatabı..
Dayanmak zor, alışmaksa mümkün değil..
Sürekli kanayacak bir yaraya nasıl olur da alışılır?
Zaman denilen şu meret var ya, hani hep sövdüğümüz..
Belki derman olur bu defa..
Geçtikçe günler, aylar ve yıllar ışığa yaklaşırız bu defa.
Bekleyenimiz var ne de olsa..
Bu dünyada bırakılan anılarla,
Bize sunulduğu kadarını yaşayıp gitmek var bir zaman sonra…
Fikirler görecelidir, hatta siyaha “beyaz” denmesi son derece olasıdır.
Mutluluk kaynakları ayrıdır, üzüntü sebepleri ise çok farklıdır.
Zevkler, huylar, inançlar, değerler değişir de değişir.
Değişmeyen tek şey ise hayata dair tek gerçeğin , kaçınılmaz nihayetin varlığıdır.
Bazı bazı düşünmüşüzdür; “ben onsuz ne yaparım?” diye..
Ömrümün şahidi var oluş sebebim…
Bir gün beni bırakıp o ışığa gittiğinde kolum kanadım kırılmaz mı?
Sızlamaz mı o sıfatı duyduğum her an yüreğimin en kuytu yeri?
Gölgesinde güven duyduğum, sofrasında huzur bulduğum…
Verdiğin emekleri helal etmene vesileysem en büyük gururum…
Bugün babalar günüymüş neyime, kan damlıyor yüreğime..
Bayramlar bana uğramaz artık.
Avutmaz hiçbir söz, bu kadar katıyken gerçek..
Ben değiştim, an itibariyle bir yanım eksik gönlümse paramparça..
Ben artık eski ben değilim, evladı olduğum baba artık çok uzak diyarlarda…

Ruhun şad olsun… Bekle beni baba…

Yoksa bildiğin neler istemediğin mi?

Yaşlanmak istemiyorum, yorulmak istemiyorum,

Masa başında çalışmak istemiyorum. Trafikte sürünmek istemiyorum.

… / …

Bildiklerim de var. Çok para kazanmak istiyorum, büyük bir şirkette çalışmak istiyorum.

Beğenilmek istiyorum, yükselmek istiyorum.

Merak ettiğim ülkeleri gezmek, yeni insanlar tanımak istiyorum.

… / …

Ben aslında ne istediğimi bilmiyorum.

Neleri sevdiğimi, neleri “en” çok sevdiğimi bilmiyorum.

Neden mutsuzum bilmiyorum.

Neden memnun değilim kendimden ve hayatımdan bilmiyorum.

Şimdi ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.

Karnım acıktı, ne yemeliyim, bilmiyorum.

‘Ben kimim?’ bilmiyorum.

… / …

En son ne zaman bir seçim yaptın kendin için?

Nereye gidelim? Fark etmez!

Ne yapalım? Fark etmez!

Kaçta buluşalım? Benim için fark etmez!

Çay mı, kahve mi? Bilmem ki? Sen seç!

Teşekkür ederim. Değmez.

Ne bu? Neden fark etmiyor? Kimin yaşamı bu?

Böyle olsa?

Nereye gidelim? Bugün hava çok güzel, açık hava da oturacağımız bir yerlere gidelim!

Ne yapalım? Sinemeya gitmeyi tercih ederim, sen ne dersin?

Kaçta buluşalım? Benim için saat 11 uygun, saat 16 da evde olmalıyım. Ne dersin?

Çay mı, kahve mi? Hmm, demli bir çay, bir parça limon ile.

Teşekkür ederim. Rica ederim, benim için bir keyifti.

Aradaki 7 farkı bulun, hayatınızı değiştirecek ödülü kazanın.

“Yaşamınızı kendi tercihlerinizle yaşamayı seçmek, sahip olabileceğiniz en büyük özgürlüktür.
Yalnızca seçme hakkınızı kullandığınızda, değişme hakkınızı da kullanabilirsiniz.”  Shad Helmstetter

Bir önerim var

Değerli bir AN ayırın kendinize. Yaşadığınız her saatin bir dakikasını kendinize ayırın, kendinizi dinleyin, takdir edin ve sevin. Duygularınızı harekete geçirin, sizi etkileyen her şeyi keşfedin ve peşine düşün. Eylemi başlatacak şey yaşadığınız duygunun ta kendisi, sahip çıkın.

Bugün nerdesiniz ve ne yapıyorsunuz? Hangi duygularınız ve seçimleriniz bunu sağladı. İsteklerinizi gerçekleştirmek için, bu istekleri ortaya çıkaran duygularınızı keşfedin, akıl+duygu işbirliği ile seçimlerinizi yapın.

Haydi, şimdi hep birlikte, Sezen Aksu’dan geliyor…

“Farkındayım farkındayım

Kendini seçemiyorsun

Bırakıp kaçamıyorsun

Yazmadığın bir hikâyede

Uzun ya da kısa vadede

Az biraz keşfediyorsun

Farkındayım farkındayım”

Farkımdayım…

“İnsanoğlu hayatta o kadar acı çeker ki; canlılar arasında yalnız o, gülmeyi icat etmek zorunda kalmıştır” demiş Nietzche. İlk yaşlarımı çok hatırlamıyorum, ilkokulda da pek güldüğümü hatırlamam. Muhtemelen 5 yıl üst üste yaptığım sınıf başkanlığının sorumluluğu altında ezildim. Kolay değil tabii ki, 40 kusur öğrenci. O zamanlar siyah podiye vardı ve ben podiyenin ne kadar saçma bir kelime olduğunu hiç sorgulamamıştım. Bir de yakaya taktığım kırmızı yuvarlak “S.B.”. Allahtan o yaştaki çocuklar politik kavramlardan bihaber de “Sosyalist Burjuva” diye takılan çıkmadı Ortaokula başlayınca benim 5 yıllık saltanatım son buldu. Üzerimden yük kalktı, rahatladım. O yıllarda neye güldüğümü çok hatırlamasam da sınıfta en çok gülenlerden biriydim, hatta öğretmenlerden çok güldüğüm için fırça yerdim, o zamanlar bir boya markasının sloganı olan “gülen boya” gibi tatsız tuzsuz bir yakıştırma yapanlar bile olmuştu.

Lisede hiç gülmedim

Üniversiteye başladığımda gerek yeni bir şehirde yaşamak zorunda kalmam, gerekse o şehrin acayip oluşundan dolayı bulduğum boş zamanlarda yeni meşkaleler edindim. Beceremesem de karikatür çizmeye başladım. Her yaptığım şey gibi bunu da çok ciddiye aldım. Sanki köşem varmış gibi her hafta saatlerce uğraşarak 4-5 karikatür çiziyordum, gereksiz taramalardan kaçınıyordum. O dönem ilginç bir şekilde amatörken profesyonel deformasyon yaşadım Tabii ki adının o zamanlar bu olduğunu bilmiyordum, bilsem yapmazdım, yapsam da kimseye adını söylemezdim. Esprileri gösterdiğim arkadaşlardan bazıları gülüp bazıları gülmüyordu. Çok sonraları şöyle bir şey okuyacaktım; “Mizahla ilgili komik olan şey, herkesin aynı şeyi komik bulmamasıdır”.

19 yaşındayken tek sayı çıkıp, çoğu bahar şenliklerinde kıçların tozlanmasını engellemek için kullanılacak bir mizah dergisi çıkardık. Deformasyon daha da artmıştı. O dönemler Leman’ı çıktığı gün sabahı alır almaz önce Selçuk Erdem’in köşesini okurdum. Gırgır dergisinin zirve yaptığı yıllara ait sayıları biraz tuzlu fiyatlarla satın alıyor, bu alanda bulabildiğim her şeyi okuyordum. Doğal olarak güldüğüm espri oranı gün geçtikçe azaldı. Mesela Tanrı hiç bir şeye gülmez Hele o kelime esprisi yapanlar yok mu onları kızılcık sopasıyla dövesim geliyordu. Ortaokuldaki gülen boya artık gülecek bir şey bulamıyordu. Selçuk Erdem de kendini tekrar etmeye başlamıştı. Ben böyle söyleyince herkes “adamı tüket sonra burun kıvır” diye söylenmişlerdi.

Yıllar geçtikçe güldüğüm şey sayısı azalmaya devam etti. Ya o zamanlar absürd tarz yükselişe geçti, ya da ben yavaş yavaş bu tarzı farkettim. Kelime esprileri yerinde yapıldığı zaman da absürd tarzı destekliyordu. Ama olayın en eğlenceli yanı çoğunluğun bu kelime esprilerine hala çok sinirlenir olmasıydı. Onlar sinirledikçe daha eğlenceli olmaya başladı. Diğer taraftan nedenini anlamadığım bir şekilde son 1-2 yıldır tekrar düzenli olarak mizah dergisi alıp, Selçuk Erdem’in yaptığı işe tekrar hayranlık duymaya başladım. 20 ve 30 yaşlar arasında garip bir simetri oluşmuştu. Aynen Borges’in “Kader tekrarlara,çeşitlemelere ve simetriye düşkündür” sözü gibiydi. Sen çok yaşa Borges, öldün ama yine de çok yaşa.

Bugün 30 yaşımı resmen doldurmuş bulunuyorum, bu yazıyı da ilk 30 yaşıma ithaf ediyorum. Ayrıca ikinci ve üçüncü 30 yılları da kendim yazmayı planlıyorum, dördüncü 30 yılı muhtemelen ben anlatırım torunlardan birisi yazar, bilgisayar kullanıyoruz gözler 100 yaşından sonra az görebilir.

Batı Dünyasındaki 24 gelişmiş ülkede son 50 yılda ortalama gelir 3 katına çıkmasına rağmen mutluluk %40 azalmış. Demek ki burada yanlış giden bir şeyler var. İnsanlar işinde mutlu olmadığın halde sadece geliri için çalışmaya devam ediyor. Büyük ihtimalle bu insanlardan biri de sensin. Neden? Sebebini söyleyeyim. Çünkü o iş görüşmesine giderken ilk olarak ne kadar maaş alacağını düşünüyordun. Ne iş yapacağın, kiminle çalışacağın çok umurunda değildi. Ve bir şekilde işe alındın. Benim tavsiyem eğer böyle bir işte çalışıyorsan: İŞİNİ BIRAK. Tabii, senin için söylemesi kolay. Hiç de değil. Ama tavsiyem, işini bırak ve evde otur değil. Sevdiğiniz işi bulmak için çaba sarf et. Eğer, hangi işte mutlu olacağının cevabını veremiyorsan, kendine şu soruyu sor: Eğer para kazanma problemim olmasaydı ne iş yapmak isterdim?

O kadar çok insan görüyorum ki, hem bulunduğu durumdan şikâyetçi olan, hem de bu durumu değiştirmek için hiçbir şey yapmayan. Yatak testinden geçemeyen… ( Yatak testi: Sabah yatak mı seni kendine doğru çekiyor, işin mi) Eğer işini sevmeden orada çalışıyorsan, gideceğin yön ne yatak ne de işin olmalı. Gideceğin yönü kendin belirlemelisin, bu konuda sana kimse yardım edemez kendinden başka.

Dante gibi ortasındayız ömrün…”

Tam olarak yolun yarısında olmasam da, oraya beş adım uzakta olduğumu bilmek, az da olsa korkutuyor beni şu an. Ne zaman geçti bu kadar sene diye soruyorum kendime. Eskiden “benden çok büyük” dediğim insanların yaşına gelince anladım aslında bu yaşın o kadar da büyük olmadığını. Tam tersine hayatı çok daha iyi anlayabildiğim, onu hergün damla damla tüketirken elimden geldiğince tadına varmaya çalıştığım bir süreç bu. O yüzden benim için özel olan bu günde, hayatıma anlam katan kişileri ve kulübü paylaşmak istedim bu blogda.

AİLE

Minicik bir ailem var benim. Annem, babam ve ben. Herkes gibi ben de ailemi çok seviyorum. Tabiki her zaman, her konuda anlaşmamız mümkün değil ama ben onlar olmadan bir yaşam düşünmek bile istemiyorum. Özellikle annemin yeri bende o kadar ayrıdır ki. Onun verdiği değeri hayatta kimse bana vermez biliyorum. Babam da sever beni elbet ama ana yüreği ayrı, sevgisi ayrı, sarılışı ayrı, bakışı bile ayrı. Allah annemi de babamı da başımdan eksik etmesin. Teyzelerimin ( özellikle 2 tanesinin ) yeri de ayrıdır bende.Teyze anne yarısıdır derler. Gerçekten de bana çok değer veren 2 teyzem var. Emekleri çok büyüktür bende. Aysel ve Fitnat teyzem bitanedir. Onları söylemeden geçemem. Son olarak, sevgili kuzenlerim, Korhan, Kağan abi ve Hakan abi, sizler de değerlisiniz benim için. Sizleri seviyorum.

ARKADAŞLAR

Arkadaş kelimesi aslında çok açık bir terim. Fazla tanımadığımız ama arada görüştüğümüz, bir şeyler paylaştığımız insanlara da arkadaş diyebiliriz. Ancak benim burda belirteceğim kişiler en yakınımda olan, iyi ve kötü zamanlarımı paylaştığım ve sonuna kadar güvenebileceğim yakın arkadaşlarım. Onların yeri çok ayrı benim için. Küçük de olsa hislerimi onlarla paylaşmak istiyorum burada.

Seden…Dostum kelimesini kullandığım hayatımdaki tek kişi. Yaşadığım şu 30 senenin 12’sinde sen varsın, olmaya da devam edeceksin. Bunun için çok mutluyum. Sevda…Kim demiş facebook boş bir site diye. Onun sayesinde buldum seni. İyi ki de bulmuşum. Sensiz hayatımda bazı renkler eksik kalırdı. Burcu Yetgin…Orta okul-üniversite arası bir boşluk da yaşasak, orta okuldan bana geriye kalan değerli insanlardansın. Umarım hep hayatımda olursun canım arkadaşım. Sibel…Güzel yürekli arkadaşım. Hep yanımdasın, olamadığında da hissettirirsin. İyi ki varsın. Kaybettiğimiz yılların acısını çıkartacağız mutlaka. Pınar…Az zamanda çok şey paylaştığım değerli insan. Kadere inanan biriyim ve bizi tanıştırdığı için ona minnettarım. Toygun…Hayatımda en güvendiğim insanların başında geliyorsun ve bu hiç değişmeyecek biliyorum. Aynen dediğin gibi, Semper fi. Petek…Seneler oldu tanışalı. Anılarımız bazılarına göre az da olsa, bir o kadar ağır ve değerliler güzel arkadaşım. Çağın+Nevzat+Yiğit…3 silahşörlerim benim. Şu dünyada değer vermeyi, sevmeyi ve dostluğu bilen sayılı arkadaşlarım. Sizleri unutmam mümkün mü?

Bir kıvılcım düşer önce, büyür yavaş yavaş
Bir bakarsın volkan olmuş, yanmışsın arkadaş
Dolduramaz boşluğunu ne ana ne gardaş
Bu en güzel, bu en sıcak duygudur arkadaş

Ortak olmak her sevince, her derde, kedere
Ve yürümek ömür boyu, beraberce, el ele
Olmasın hiç o ta içten gülen gözlerde yaş
Bir gün gelip, ayrılsak bile seninle arkadaş
(Yollarımız ayrılsa bile seninle arkadaş)

Evet arkadaş;kim olduğumu, ne olduğumu
Nerden gelip, nereye gittiğimi sen öğrettin bana
Elimden tutup, karanlıktan aydınlığa sen çıkardın
Bana yürümeyi öğrettin yeniden
El ele ve daima ileriye
Bir gün.
Bir gün birbirimizden ayrı düşsek bile
Biliyorum, hiçbir zaman ayrı değil yollarımız
Ve aynı yolda yürüdükçe
Gün gelir ellerimiz yine dostça birleşir
Ayrılsak bile kopamayız

İşte hayatıma anlam katan kulüp. Renklerini birlikte gördüğüm her yerde kalbimin daha hızlı atmasını sağlıyor. Çok ayrı bir sevgi, bir aşk bu. Bazı insanların, ne kadar anlatsam da, anlamasını beklemiyorum bu sevgiyi. Ancak konu Galatasaray olunca akan sular duruyor, gözümde herşey siliniyor sanki. Bana, şu zamana kadar yaşadığım en güzel günü bu kulüp yaşattı. O heyecanı canlı canlı stadta yaşamamı sağlayan aileme ne kadar teşekkür etsem azdır. 17 Mayıs 2000, hayatımdan silinemeyecek, harika bir gün oldu.

Yaşadığım her yerde, kullandığım her eşyanın bir köşesinde mutlaka sarı ve kırmızı renkler birliktedir ve bu durum ben ölene dek sürecek. Galatasaraylı olmaktan hep gurur duydum, duymaya da devam edeceğim.

İşte böyle benim hayatım. Hayatta değer verdiğin 3 şey nedir diye sorsalar, ailem, arkadaşlarım ve Galatasaray derim. Bir insan daha ne ister ki…………….