Dinsda  27 mei 2008.
We nemen in Brussel Zuid de TGV richting Parijs. Vandaaruit vliegen we via Bangkok naar Yangoon. We zijn met z’n zessen: Luc, Guus en Gert als artsen, ik en Davy als verpleegkundigen. François zal ons als logistiek medewerker ondersteunen. In Yangoon weten ze van onze komst en worden we naar onze slaapplaats voor de nacht geleid. De schade in de stad is beperkt: enkele ontwortelde bomen en losgerukte electriciteitspalen zijn de enige sporen van de cycloon. We informeren de medische divisie van het leger over onze missie en regelen onze verplaatsing naar het rampgebied.

Woensdag 28 mei 2008.
’s Morgens vroeg om vijf uur vertrekken we richting Labutta, een stad in de zwaargetroff en Irrawaddy-delta. De dodentol zou er oplopen tot 80.000 doden. De vernielde weg naar Labutta zorgt ervoor dat we in totaal elf uur doen over de rit van driehonderd kilometer. Rond Labutta houden we halt bij een aantal vluchtelingenkampen. Een vande kampen is het ‘5 mile camp’. De lokale overheid runt samen met een aantal NGO’s het kamp. Er verblijven 5.000 vluchtelingen. Het leger staat in voor de medische post en Artsen zonder Grenzen verzorgt de watervoorziening. Japan is opmerkelijk aanwezig in het kamp met een groot veldhospitaal inclusief een radiologieruimte. Aan de rand van het kamp heeft de lokale bevolking snel een marktje uit de grond gestampt. Mensen zitten in of voor hun tenten te koken op houtvuren.

Donderdag 29 mei 2008.
We trekken vroeg in de ochtend met medicatie en medisch materiaal naar het ‘5 mile camp’. Een hele dag van consultaties volgen. De taal vormt een barrière. Gelukkig zijn er de militaire artsen die als onze tolken optreden. We horen dat in de delta nog heel wat afgelegen dorpen geen medisch hulp hebben gekregen. We vragen aan de militaire artsen of het mogelijk is vanaf morgen die dorpen te bezoeken. Ze doen het nodige.

Vrijdag 30 mei 2008.
Vandaag gaan we een eerste keer met een kleine boot de delta in. We varen bijna vijf uur tot we het eerste dorp bereiken waar we een medische consultatie organiseren. We zorgen ook voor wat logistieke hulp: we leggen shelterzeilen op daken en controleren drinkwaterputten. De volge n de da g en zullen er allemaal hetzelfde uitzien. Naargelang de afstand die we afl eggen, passeren we telkens in drie tot vier dorpen. Tijdens de boottochtzien we talloze lichamen in gevorderde staat van ontbinding langs de kanten van de rivieren liggen. In een aantal dorpen waar we werken, is 70% van de bevolking vermist of overleden. De beleving van het moment van de cycloonlaat zo zijn sporen na. Heel wat mensen die we zien, kampen dan ook met posttraumatische klachten. Heel wat families hebben op enkele seconden alles verloren. Ouders blijven hopeloos op zoek naar hun kinderen. Het valt me op dat we veel jonge, ouderloze kinderen zien; ze zijn tevergeefs op zoek naar hun vermiste ouders en grootouders en de gemeenschap vangt hen op..
De consultaties zijn het toppunt van improvisatie. De ene keer doen we het in een tempel, een andere keer zetten we zelf in zeven haasten een shelter op waar we de mensen kunnen zien. We zien vooral mensen met longaandoeningen, uitdrogingsverschijnselen, ondervoeding en wondinfecties.

Myanmar is een van de armste landen van Azië. De medische infrastructuur is er erg beperkt en er is ook minder internationale hulp dan in andere landen. Daarom gaat het UZA samenwerken met een lokaal
kinderziekenhuis en een universitair ziekenhuis. De bedoeling is om elk jaar twee artsen uit Myanmar een opleiding van een aantal maanden te laten volgen in het Antwerpse ziekenhuis. Daarnaast zullen Vlaamse artsen en verpleegkundigen naar Myanmar trekken om er medisch en verpleegkundig
vrijwilligerswerk uit te voeren.

De ambassadeur van Myanmar, Thuang Tun, was zeer blij met het initiatief. Ook Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) nam deel aan de rondleiding en kondigde aan tijdens de komende begrotingsgesprekken te bekijken of er ruimte gemaakt kan worden voor een structurele aanpak van
buitenlandse hulp.

De leider van de humanitaire missie, dokter Luc Beaucourt, werd uitgebreid in de bloemetjes gezet. Hij ontving uit handen van de Nederlandse Consul-Generaal Herman Stevens een antiek doosje uit Myanmar
als dank voor zijn inzet. De ramp in het Aziatische land kostte aan meer dan 84.000 mensen het leven, 54.000 personen blijven vermist.

Het 12-koppige team dat anderhalve week geleden richting Myanmar trok, werd opgesplitst in twee groepen. Eén team werkte in de streek rond Labutta, een andere concentreerde zich op Bogalay. In de streek van Labutta kregen 12 dorpen het bezoek van het team van Beaucourt. Dat stond in voor medische consultaties en basisgezondheidszorg.

“In sommige dorpen hadden de bewoners nog geen dokter gezien sinds de doortocht van de cycloon”, getuigt Beaucourt. De voedselvoorziening en infrastructuur waren wél in orde. “We zijn geen enkel dorp gepasseerd waar geen materiaal of voedsel voorhanden was”, aldus de urgentiearts. Ook de algemene toestand was al verbeterd. “Er waren al minder lichamen zichtbaar in het water”, vervolgt Beaucourt.

Op het vlak van drinkwatervoorziening is er wel nog heel wat werk aan de winkel. Veel drinkwaterputten geven namelijk geen drinkbaar water meer omdat ze werden overspoeld door zeewater. In Bogalay heeft het team zich dan ook beziggehouden met het leegpompen van de vervuilde drinkwaterputten.

Op lange termijn denkt Beaucourt aan een aantal nieuwe projecten. Eén daarvan is een drinkwaterproject in de getroffen regio. “Het water kan dan vanop grotere diepte, zijnde 60 à 70 meter diepte, worden opgepompt. Zo is er minder kans op contaminatie van het drinkwater”, legt Beaucourt uit.

Net als de andere internationale hulpverleners kostte het Beaucourt en zijn team heel wat moeite om het hermetische Myanmar in te raken maar eenmaal ter plekke, voelden ze zich meer dan welkom. “We hebben kunnen samenwerken met een medische cel van het leger en die mensen waren blij ons te zien”, zegt dokter Beaucourt. “Ze lieten zelfs verstaan dat ze de internationale hulp graag vroeger hadden zien komen maar het zijn natuurlijk niet zij die daarover beslissen.”

Ook op het terrein maakten Beaucourt en de zijnen een goede indruk. “Dat komt vooral omdat wij zowat de enige waren die diep tot in de getroffen delta wilden doordringen. Andere organisaties bleven vaak in de
vluchtelingenkampen terwijl wij op zoek gingen naar de getroffen dorpen. Vaak waren we twaalf uur of meer onderweg per dag om maar twee dorpen te kunnen aandoen.”

“Eenmaal ter plekke bleek de situatie ook minder schrijnend dan gevreesd”, gaat de dokter verder. “Wij bekijken dat teveel met Westerse ogen. Er zijn natuurlijk heel wat slachtoffers maar die mensen hadden al
heel weinig en hebben dan ook niet zoveel verloren. Ook de kinderen die hun ouders verloren hebben, worden ter plekke in de gemeenschap opgevangen. Daar weeshuizen gaan oprichten, is echt niet nodig. De mensen zelf pikken ook snel de draad weer op en bouwen hu dorpen weer op. Dat is ook de reden dat de overheid de mensen aanspoort om terug naar huis te keren. Ze wil niet dat die weken en maanden in de vluchtelingenkampen op voedselhulp blijven wachten.”

Beaucourt en zijn team mogen dan net terug thuis zijn, ze staan klaar om snel weer te vertrekken naar het getroffen gebied. “Dat zal natuurlijk afhangen van de financiële mogelijkheden maar als het kan, graag. Er is daar nog veel werk en nu zal het veel makkelijker zijn om een visum te bekomen.”

Vier medewerkers van Secutec waren de eersten die na de internetveiling hun hoogste bod konden verzilveren. Vanochtend waren ze te gast bij de radiomakers Deckers & Ornelis om er te genieten van een champagne-ontbijt (bekijk hier de foto’s en beluister het fragment).

Momenteel worden de andere biedingen en betalingen van de etentjes en activiteiten verwerkt. Van zodra dit is gebeurd, contacteren de vrijwilligers van het Help Myanmar-team zo snel mogelijk de hoogste bieders zodat iedereen binnenkort aan tafel, op de fiets of in de boksring kan met zijn favoriete BV.

Voorlopig reizen maar zes Belgische hulpverleners naar Myanmar om te helpen in het door de cycloon verwoeste gebied.

De ambassade van Myanmar had eerder aan een groep van 23 hulpverleners van de hulpmissie ‘Help Myanmar’ toegezegd dat ze toegang zou krijgen tot het rampgebied in de delta.

Maar gisteren liet de ambassade op de valreep weten dat de plaatselijke overheid nu onmogelijk zo’n grote groep kan begeleiden tot de getroffen zone.

Vlaams minister-president Kris Peeters wuifde de hulpverleners uit. ‘Naast de financiële steun van 50.000 euro verdienen jullie ook alle morele steun. Jullie bewijzen dat Vlaanderen niet zo gesloten is als sommigen durven beweren. Ik ben ervan overtuigd dat jullie schitterend werk zullen leveren. Wij beschouwen jullie als ambassadeurs van Vlaanderen’.

De ambassade komt hiermee terug op de eerdere toezegging waarbij aan 23 hulpverleners toegang werd verzekerd tot de Irrawaddy-delta. De beslissing wordt gemotiveerd met de mededeling dat de plaatselijke overheid momenteel onmogelijk een groep van 23 personen kan begeleiden tot het rampgebied. Zes hulpverleners krijgen overmorgen wel toegang tot het hulpgebied.

Het team van ‘Help Myanmar’ betreurt ten sterkste dat de ambassade van Myanmar in België nu terugkomt op een eerdere toezegging.

‘We vertrekken morgen met drie urgentie-artsen, twee verpleegkundigen en een logistiek medewerker naar Yangon. De ambassade heeft ons verzekerd dat we in het rampgebied aan de slag kunnen. Op basis van een evaluatie van deze eerste missie en de mogelijkheid om ter plekke te werken, zullen we nadien beslissen of we ingaan op het aanbod van de ambassade om nadien nog eens met twee ploegen terug te keren. Alleen als we ter plekke fatsoenlijk kunnen werken, wil ik terugkeren,’ aldus dr. Luc Beaucourt.

Minister-president Kris Peeters laat intussen weten dat hij erop staat om morgen in Brussel Zuid het hele team van ‘Help Myanmar’ te begroeten.

Vorige vrijdag werd door het team nog 3 ton noodhulp verscheept vanuit Brussel. De noodhulp garandeert zes maandenlang voor 30.000 personen medische noodhulp.