HanKaas

Muziek: De Heideroosjes - Damclub Hooligan

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 15 Jun 2016 15:49:00 +0000

Kroegbaas Berry Overgoor pleit voor internationaal hooligan-kampioenschap

“Dan zie je de ene Rus de andere Rus zijn armen vasthouden, zodat een Engelsman hem een kaakslag kan verkopen. Dat is toch mooi?”

Berry Overgoor, uitbater van bruine kroeg ’t Nikkelen Biervat, nodigt hooligans uit de hele wereld uit om samen een kampioenschap te houden. “Hooliganisme is zo groot geworden, het is tijd om het los te koppelen van het voetbal.”

Hij organiseerde vorig jaar al een officieus internationaal toernooi. “Dat was puur voor de fun,” legt Overgoor uit, “op een oude boerderij hier in de buurt die leeg was komen te staan zijn we lekker met elkaar aan de slag gegaan. Zo’n idee ontstaat aan de stamtafel, je gooit een uitnodiging op internet op een paar sites waarvan je weet dat echte hooligans ze bezoeken.” De reacties waren positief. Zo’n 150 liefhebbers van hersenloos geweld kwamen van heinde en verre. “Het waren vooral Nederlanders, maar ook een klein groepje Duitsers, Russen en Engelsen. Die Russen, die kwamen zomaar even vanuit Moskou naar hier vliegen. Dan kun je toch zien dat dit echte liefhebbers zijn.”

Er kon worden ingeschreven als team of als freelancer. “De mensen die zonder team kwamen aanwaaien hebben we met een loting in verschillende teams ingedeeld.” legt Berry met een glimlach uit, “Dat leverde leuke combinaties op. Nu zie je op televisie hoe die Engelsen en Russen het elkaar zo lastig maken, maar toen stonden ze soms schouder aan schouder, of Russen tegen elkaar te keer gaan. Dan zie je de ene Rus de andere Rus zijn armen vasthouden, zodat een Engelsman hem een kaakslag kan verkopen. Dat is toch mooi?”

Er bestaan een boel misverstanden over hooligans, vindt Berry. “Je ziet al snel dat we weg gezet als racisten, criminelen en randdebielen. Daar staan de kranten ook nu weer vol mee!” Maar zo erg is het allemaal niet, claimt Overgoor. “Nee, we zijn ook maar gewone hardwerkende mensen die er nu eenmaal van houden om soms in het weekend om iemand eens lekker voor de bek te slaan en in elkaar te trappen. Maar op maandag moeten we allemaal gewoon weer werken.” Hij weet ook nog een voorbeeld te noemen uit het toernooitje van vorig jaar: “Er deed een team mee met alleen homo’s, joden of moslims. Er waren vrachtwagenchauffeurs, hoveniers, managers en kunstschilders aanwezig. Zo zie je dat agressieve mafketels als ik overal vandaan kunnen komen, ongeacht religie, geaardheid of stand.”

“Het is waar dat het hooliganisme haar roots heeft in het voetbalsupporterschap, maar dat het een niet zonder het andere kan bestaan is allang niet meer zo.” Zet Berry zijn betoog uiteen, “Je ziet ook nu dat Russische hooligans uit Moskou en St. Petersburg het hele seizoen tegenover elkaar hebben gestaan in de bossen om de sneeuw bij te kleuren met elkaars bloed. Maar nu staan ze ook weer samen hun land te verdedigen in de straten van Marseille.” Hooliganisme overstijgt het voetbal, bedoelt hij te zeggen, “Het gaat verder naar lullige dingen als clubliefde of nationale trots. Het is het zinloze en nutteloze geweld dat ons verbindt.”

Hooligans hebben steeds meer moeite zich te handhaven binnen het voetbal. Regels en een veranderende samenleving maakt dat hooligans zich steeds meer in een hoekje gedrukt voelen worden in de stadions. “Je ziet dan dat we door dingen als buscombi’s, alcoholverboden en hoe we worden ingedeeld op de tribunes dat we steeds meer worden tegengewerkt ons ding te doen.” Noemt Overgoor op, “Je ziet ook dat mensen hun vrouwen en kinderen meenemen naar het stadion. Lijkt heel gezellig, natuurlijk, maar vrouwen en kinderen bieden gewoon minder weerstand. Dat is voor ons ook niet leuk hoor. Uiteindelijk wil je wel kunnen meppen op je eigen niveau.”

Hoe het nu gaat op het EK in Frankrijk is voor velen de druppel. “Je ziet het aan de Russen. Je moet je veel beter organiseren wil je nog een beetje schade aanrichten voordat de politie het komt verstieren. Je kunt ook geen biertje meer drinken of ongeconcentreerd een beetje stenen gooien. Je moet scherp zijn, en fit, alleen dan maak je kans om nog echt iets uit te richten.” Als gevolg hiervan komen er veel jongere of juist oudere hooligans er niet meer aan te pas. “Die komen gewoon niet mee, en dan moeten ze afhaken. Ik heb al oude vrienden verloren die ten onder gingen in de strijd. Ze konden gewoon niet meer mee. Met soepele wetgeving hadden ze nog jaren lekker mee gekund.”

Daarom is er nu zijn idee voor een officieel toernooi, los van het EK voetbal. “Het zou bijvoorbeeld mooi hier in Nederland kunnen. Hier is er geen EK dat zogenaamd door ons verstierd wordt.” Ook de ligging is een voordeel, meent Overgoor. “We liggen lekker centraal. Toplanden als Engeland en Rusland zijn hier al met een korte vlucht, en uit België, Frankrijk en Duitsland is met de auto al van alles mogelijk.” Economisch levert het toernooi alleen maar winnaars op, denk Overgoor. “Niet alleen de bierverkoop, natuurlijk. Die Russen drinken liters wodka, en die gasten moeten ook allemaal nog eten. En het publiek, niet te vergeten.” En daar houdt het niet op, want er komt ook werkgelegenheid bij. “Denk maar aan de volle ziekenhuizen, ambulances, en misschien een enkele uitvaart. Dat is allemaal extra uren die verplegers, dokters en lijkschouwers kunnen maken. Verder is er nog schadeherstel dat gedaan moet worden door meubelmakers, glazenzetters en fabrikanten van bushokjes. Nederland zou gek zijn zich niet kandidaat te stellen!” Besluit Overgoor zijn betoog.

"Hooligan
Ik ben een hooligan
Om mijn damclub te promoten sla ik alles naar de klote
Hooligan
Ik ben een hooligan
Ieder weekend zware strijd, ziet niemand dan mijn kwaliteit?"

Henk

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 10 Dec 2014 21:18:00 +0000

Slechts Sinterklaas en de Paashaas zouden enigszins kunnen weten hoe jij je moet voelen, Henk. Slechts weinig figuren zijn zo onlosmakelijk verbonden aan een enkele dag in het jaar. Er wordt naar je uitgekeken, je doet je kunstje, er wordt van je genoten en er wordt op je geproost, maar als het nieuwe jaar is begonnen ben je slechts nog een lege tent met een in bier gedrenkte plankenvloer in een verlaten en koud winters landschap.

Maar Henk, de dag, oudjaarsdag, is jouw dag. Slechts weinigen kunnen zeggen dat ze de manier waarop mensen een dag beleven zo ingrijpend hebben veranderd, een dag die niet eens een echte feestdag is, of was. De aanduiding cultheld wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt, maar jij mag hem deze titel nog trots dragen in de juiste betekenis. Henk, ze mogen je naam naderhand nog verwerkt hebben tot afkorting voor een radiostation, maar iedereen weet dat je persoonlijkheid hebt. Henk, met je gehaktstaaf, met je slechte moppen, Henk, met je hufters, met je gespuis!

Vrouwen willen met je zijn, mannen zouden je wel willen zijn. Een man met goede smaak in muziek, met de ruwe bolster en blanke pit. Niet alleen heb je je kanonnen, die staalharde blaffers die fier overeind staan, en stoere namen dragen als Swaffelkanon en Hybridelul. Als jij tot climax komt kan het hele dorp meegenieten, en naderhand moeten de brokstukken met een golfkar bij mekaar geraapt worden. En dat tientallen keren op een dag... Welke andere man kan hierover pochen? Maar naast je explosieve prestaties die ieders ontzag genieten en telkens weer kreten van schrik en opwinding ontlokken, heb je ook een warme, lieve kant. Mensen trotseren al jaren lang sneeuw, ijs, wind, mist en regen om zich bij jou te warmen. Met eten, drank, muziek en vuur breng je de mensen bijeen en maak je van een van de donkerste dagen van het jaar een helder lichtpunt de barre winter. Het zegt genoeg wanneer zelfs een diender van Onze Lieve Heer bij jou uitkomt als hij op zoek is naar een Ster in de ether.

Maar ook jij bent niet meer zo jong als je ooit eens was. Je hebt het allemaal zien gebeuren: je zag Vader Abraham achter een rollator over Smurfen staan zingen, je zag Mark van Bommel verzuipen tussen voetbalpubers bij PSV, je Patricia Paay voor de 51ste keer in de Playboy staan. En je wist, het is beter om te stoppen op je hoogtepunt. Zoals Kurt Cobain schreef: It's better to burn out than to fade away. Of zoals dat naar het Twents vertaald zou worden: Een keer is't mooi west. En mooi dat was het, en zal het op oudjaarsdag nog één keer zijn. Je laat nu jongeren in je niet geringe voetsporen treden. Henk, het was ons een waar genoegen. Knal ons met volle kracht 2014 uit. Henk...

Muziek: AC/DC - Big Balls

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 15 Nov 2014 00:14:00 +0000

Het heeft allemaal te maken met geluk. Of toeval, maar niet helemaal, op zekere momenten zijn er dingen die dan een grotere waarschijnlijkheid hebben om te gebeuren dan op andere momenten. Want het is natuurlijk niet zo dat ieder moment dat je voorbij een bepaald huis fietst, de vrouw des huizen even daarvoor haar gehaktballen in de pan heeft gelegd. Fiets je er langs tussen vijf en zes 's avonds, dan is de kans al stukken groter. Maar soms eten ze daar gewoon geen gehaktballen, soms staat de wind verkeerd, soms was haar moeder aan de telefoon, waardoor de ballen even op mevrouw moesten wachten. Maar soms, als je naar huis fietst na een paar uur niet gegeten te hebben, liggen die ballen in de pan te bruinen en staat de wind dusdanig dat de geur van het vlees, de uien, de kruiden en de boter zo voor je neus langs waaien. Je ademt een keer door je neus, en dan heb je honger en fiets je daarna net iets sneller huiswaarts.

Nu is dit een specifiek voorbeeld, uiterst specifiek. Maar de kreet "toeval bestaat niet" is bijzonder wankel. Er is natuurlijk genoeg te doen om zo min mogelijk aan het toeval over te laten. Je kunt bellen: "Eten jullie vandaag gehaktballen? Ja? Hoe laat? Ja? Dan kom ik langs! Nee, nee, je hoeft geen extra bord klaar te zetten, ik fiets alleen langs." Dan moet je nog het weerbericht in de gaten houden. Want je moet, zoals dat in technische termen heet, benedenwinds fietsen, en tenzij dit huis (en dat is niet het geval) op een rotonde staat, is dat niet altijd mogelijk. Je mag geen lekke band krijgen, dus controleren die band. Binnenband uit de buitenband wippen, die buitenband controleren op scherpe puntjes aan de binnenkant, die binnenband opgepompt rustig onder water houden, leeg laten lopen, binnenband in buitenband, buitenband op velg, oppompen, ventiel ook testen op lekkage. En dan de achterband. Ketting smeren en spannen. Licht, voor en achter, checken. En op die fiets dan normaal doen, links en rechts kijken, arm uitsteken bij het afslaan, bellen met die bel bij het inhalen. Telefoon uit en in je zak, afleidingen kun je niet gebruiken.

De jongen uit het dorp mocht afgelopen woensdagmiddag naar opa. Opa woont bij een bos, en is heel handig. Van een tak maakt hij met een zakmes en een stuk metseltouw een fantastische boog. Van dunnere takjes, die vooraf worden gekeurd op hun rechtheid, worden pijlen gemaakt. Ze waaien onbewerkt alle kanten op, maar opa weet raad. Hij verzwaart de punten met moertjes, die in het schuurtje in een bakje toch maar roestig lagen te worden. Hij maakt er geen echte punt aan, want dat is gevaarlijk voor zo'n jonge knul als de jongen uit het dorp. De rest van de middag wordt er geoefend, op een stapel oude, lege verfblikken. Eerst is het lastig, en geven de blikken geen kik. Maar met raad van opa ("je ene oog bij het uiteinde van de pijl, en dan over de pijl naar je doel kijken") gaat het steeds beter. Mama haalt de jongen op. "Goed oefenen thuis, jongen," zegt opa, terwijl oma hem nog snel de plastic tas met lege blikken aangeeft, "en niet schieten op vogels, daar heb ik dat ding niet voor gemaakt."

De jongen oefent, hard. Het kan alleen bij licht, en het wordt steeds eerder donker. Na schooltijd is er eigenlijk nog maar een uur om goed te kunnen mikken voor hij het al minder goed kan zien. Maar de stapel blikken heeft inmiddels als plaatsgemaakt voor een enkel blik op de klos hout in de achtertuin, en ook dit blik begint al aardig wat deuken te komen. De jongen schiet nu al vanaf de achterdeur, helemaal op het blik aan de achterkant van de tuin bij de heg, die vol met pijlen hangt. En nog schiet hij raak! Best vaak in ieder geval. Het is al bijna donker, mama heeft het eten ook bijna klaar. De jongen ruikt, spaghetti met rode saus. Lekker! Een zwerm vogels vliegt over. "Ze zijn met zo veel," denkt de jongen, "eentje kan ik er vast wel raken. En het doet vast geen pijn, de pijlen hebben niet eens een echte punt!" Gelijk heeft hij. Omhoog mikken is moeilijker, maar hij heeft op televisie gezien hoe het moet: op een knie gaan zitten. Als hij snel is, kan het nog, de vogels vliegen bijna recht boven de tuin. Een oog dicht, over de pijl kijken, die is in één lijn met de voorste vogel. Woesh.

De wind vangt de pijl, en buigt hem naar beneden af, ver voordat die in de buurt kan komen van de vogels, die onaangedaan verder vliegen. Terwijl de jongen teleurgesteld afdruipt richting moeder met spaghetti en rode saus, beginnen bij de achterburen net de ballen te sissen in het vet. Een goed voorbereide fietser fietst met uitmuntend onderhouden fiets de straat in. Zijn licht staat aan, zijn telefoon staat uit, hij heft zijn neus in de lucht om de beloofde gehaktballen lucht binnen te snuiven. Even is hij afgeleid, een machtige zwerm vogels vliegt over. Net als hij zijn blik geheel omhoog heeft gewend, gaat er wat mis bij zijn voorwiel, dat voelt hij nog net aan. Hij hoort een "Klang!", en voor hij het weet is zijn lichaam gescheiden van de fiets die nu plotsklaps in een minder onderhouden staat achterblijft. Een moment in vlucht, dan de harde straatstenen. Voortand neemt afscheid van gebit, spijkerbroek schuurt weg tussen knie en klinkers, huid blijft achter in groeven. Lucht van vlees, uien, kruiden en vet bereikt reukorgaan niet. Geen ballen, maar balen!

Als dat geen toeval is...

"I've got big balls
I've got big balls
They're such big balls
And they're dirty big balls
And he's got big balls
And she's got big balls
(But we've got the biggest balls of them all)"

PS. Ik weet ook niet wat er gebeurde, het moest iets worden over de het 's avonds naar huis fietsen en ruiken hoe er overal het eten klaar wordt gemaakt, en waardoor je dan nog meer zin krijgt om thuis te komen. Een genot dat je alleen mee kunt maken als je met de fiets of te voet bent (of met je cabrio). Maar maak daar maar eens een goed verhaal van!

En dan heb je een heel stuk over gehaktballen, pijl en boog, toeval en pech. En dan zoek je in de muziekbibliotheek maar naar ballen, omdat je op pech, geluk, luck, bad luck and coincidence niet wat vinden kon. En dan kom je deze klassieker tegen, van AC/DC, uit de tijd dat Bon Scott nog voldoende levend was om de platen van de band met zijn vuige stem en tekstuele vondsten te kunnen vullen.

"Some balls are held for charity
And some for fancy dress
But when they're held for pleasure
They're the balls that I like best"

Tot de volgende keer.

Muziek: Arctic Monkeys - A Certain Romance

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 03 Nov 2014 23:00:00 +0000

Als het dorp ingaat van de kant waar ik meestal vandaan kom, zou je zo ieder ander dorp binnen kunnen gaan. Daarmee bedoel ik niet dat dit dorp, ons dorp, lijkt op elk ander dorp, hoewel er genoeg mensen zullen zijn die dit zullen beweren. Nee, het plaatsnaambord ontbreekt. Er wordt je slechts op het hart gedrukt dat 30 kilometer per uur de maximum snelheid is en dat je je vanaf nu tot dat je je nu in een bebouwde kom bevindt.

Het laatste plaatsnaambord verdween afgelopen winter. Dat was niet geheel toevallig in aanloop naar carnaval. Andere borden verdwenen met groepsvakanties naar campings en Zuid-Europa in het vooruitzicht of bij makeovers van de lokale keten. Andere verdachten dan onze eigen 'jongs' zijn er dan ook eigenlijk niet. Criminelen van verderop halen wellicht het lood van onze dakgoten en de zitmaaiers uit onze schuren, maar ze lijken daarbij niet de moeite te nemen om daarbij een bord met de plek van herkomst te stelen als souvenir.

Een vorige keer toen op dezelfde plek het plaatsnaambord verdween verving de gemeente dit met een bord met de naam van de gemeente, dat waarschijnlijk nog op voorraad was en wellicht ook minder in trek. Die 'vergissing' kwam in de krant en toen werd het alsnog vervangen voor het juiste bord, dat nu dus weer verdwenen is. Het bord eronder met de maximumsnelheid van 30 hing er eerst wat scheef bij maar is nu weer recht gehangen. Wat betekent dat of de voorraad borden met onze naam alweer op is of dat de gemeente niet langer de moeite neemt borden op te hangen die op den duur toch weer zullen verdwijnen. Bovendien denk ik niet dat de borden het dorp echt verlaten hebben. Je moet nu alleen wat beter zoeken.

"But over there there's friends of mine
What can I say? I've known them for a long long time
And they might overstep the line
But you just cannot get angry in the same way
No, not in the same way
So not in the same way
Oh no. Oh no, no!"

PS. Het is een hele poos geleden. En Arctic Monkeys is een goede band.

Muziek: The Zombies - Time of the Season

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 21 Jul 2013 13:49:00 +0000

"Ie bunt d'r een van Brinkhoes, dat kan'k zo wa zeen." Kinderpostzegels, kermisloten, foekepotterij, donateurskaarten... Er zijn tal van gelegenheden waarop een school of een vereniging je de buurt instuurt, en wanneer ik dat moest doen, kwam ik aan deuren waar ik nog nooit geweest was. Maar ze kenden me wel, de boeren, de huisvrouwen, de gepensioneerden die je op een woensdagmiddag kon aantreffen achter al die deuren. Ze kenden me niet echt, maar wel de snoet de onmiskenbaar veel leek op dat van mijn vader toen hij op dezelfde leeftijd was. En misschien op dat van zijn vader, al kan ik daar minder stellig over zijn.

Maar de lokale studie van stambomen en genetica gaat verder. Bij elke naam, of platte naam (boerderijnaam) hoort een stel kenmerken op basis van wat je ouders, grootouders, ooms en tantes, oudooms en oudtantes hebben uitgespookt. Krenterig, rijk, trots, onbenullig, vals, slim, sterke kerels, simpele zielen, grote boeren, kleine boeren, prutjeboeren... al in de wieg zijn je eigenschappen en kenmerken toegedicht aan de hand van de namen op je geboortekaartje. Stamboomkennis is bij deze vorm van genetica wel van essentieel belang: wie getrouwd is met wie, wie de moeder was, of iemand uit een eerste of tweede nest (huwelijk) komt... of, zoals je dan vaak hoort "en doar weer een breur van."

Zo komt het dat, wanneer ze jou niet kennen, ze je niet vragen wié je bent, maar: "Woar bu'j van?" Hoe heet je vader, je moeder dan, en dan uit welke tak van de familie, welke boerderij... En dit allemaal om te bepalen wat voor persoon je bent. Want of je nu geworden bent wie je bent door je bloed of door je opvoeding (nature vs. nurture), doet, of deed, er tenminste niet zoveel toe, aangezien de leveranciers van de genen in nagenoeg alle gevallen dezelfde mensen die de opvoeding of het gebrek daaraan verzorgen (dorpelijke sociale controle en katholicisme houden het aantal echtscheidingen en buitenechtelijke kinderen laag, voor zover dat laatste nagegaan kan worden). Een gesimplificeerde versie van deze manier van denken is om ieder dorp een set van kenmerken mee te geven. Het ene dorp wil altijd knokken, het andere voelt zich beter dan de rest, nog een ander dorp lomp, stug en onbenullig en in dat ene dorp... daar hebben ze alleen maar mooie dochters. Dat zal dan wel aan het water liggen.

"What's your name?
(what's your name?)
Who's your daddy?
(who's your daddy?)
(He rich...)
Is he rich like me?
Has he taken
(has he taken)
any time
(any time)
(to show)
to show you what you need to live?"

PS. Deze sixties hit onderging enkele jaren geleden onder de lokale jongerengroep een hernieuwde stijging in populariteit. Hoewel het een heerlijk riedeltje is over de periode in het jaar wanneer de hormonen in grote getallen door de bloedbaan van menigeen gieren, dankte het zijn comeback enkel aan het zinnetje "Who's your daddy?". Het was een bonus dat het koortje die zin nog eens fijn nazong, wat het een heerlijke meezinger maakte. Minpunt was dat je voor dat ene moment steeds het hele liedje van drie en een halve minuut moest afluisteren. "Who's your daddy?" komt als uitdrukking regelmatig terug in straattaal om een zekere dominantie aan te geven, waardoor het in een zekere soort films ook regelmatig terugkomt.

Een top vijf pakkende one-liners in songteksten (geenszins volledig, perfect of bindend. Inzendingen met eigen top 5's zijn altijd, hoezeer tegen de verwachtingen in dan ook, welkom.):
1. "Hey you, good-looking female, c'm here.." (Thin Lizzy - The Boys Are Back in Town)
2. "The roof, the roof, the roof is on fire. We don't need no water, let the modderfokker burn. Burn, modderfokker, burn!" (Bloodhound Gang- Fire Water Burn)
3. "It kicks like a sleep twich" (Editors - Papillon)
4. "Where do we go now?" (Guns 'n' Roses - Sweet Child o' Mine)
5. "Hey, ho, let's go!" (The Ramones - Blitzkrieg Bop)

Muziek: Love - Always See Your Face

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 04 Jul 2013 23:17:00 +0000

Iedereen kent die gezichten. Zonder te weten hoe ze heten en wie ze verder precies zijn komen ze je bekend voor. De fietser die je regelmatig tegenkomt, en waarmee je naar verloop van tijd een verstandsverhouding hebt opgebouwd waarin je elkaar beleefd toeknikt. Jongen in de bus met zeer grote koptelefoon die altijd volledig in beslag genomen lijkt door wat er in zijn oren wordt geblazen, Meisje in de bus met immer een dik leesboek onder haar arm. De liefhebber die ook altijd naar richting het podium sluipt zodra de band begint. De voorkruiper in de winkel met altijd buitenproportioneel veel repen pure chocolade tussen zijn boodschappen. Meisje met Nirvana-sweater die het kluisje onder dat van jou had op school. De vrolijke zuiplap, die vaak op hetzelfde moment een blad bier haalt bij de zomerfeesten. "Goei'ndag! Zo, jij was er ook weer? Wat een dorst, wat een dorst. Goed te pas?" En weg is ie weer.

Zo maak je onbewust, en zonder verder enige invloed op elkaar uit te oefenen, deel uit van elkaars routine. Het kan jaren zo doorgaan totdat een van de twee de routine aanpast. Klaar met school, ander werk, verhuisd, te oud om tentfeesten af te lopen. En het valt je niet eens op. Andere gezichten nemen de plaats in. Ook die knikken je toe, kruipen voor, of groeten je als de lang verloren vriend die je nooit bent geweest.

Andersom zijn er mensen die je haast zou moeten kennen. Jarenlang heb je dezelfde wegen begaan. Dezelfde scholen, feesten, fietspaden, rotondes, kroegen of bandjes. Maar totdat je tot die ontdekking komt zijn ze je nooit opgevallen. In sommige films mogen ze hier graag op inspelen, dan zijn er twee verhalenlijnen met twee personages die elkaars weg steeds net niet kruisen. Je ziet persoon 2 in de achtergrond van persoon 1 wandelen, persoon 1 de winkel binnenkomen die persoon 2 net heeft verlaten. In het slot van de film komt de ontmoeting, en leven ze lang en gelukkig (of ze gaan elkaar te lijf in een strijd om leven en dood, het ligt eraan welk genre film je kijkt). Nu zal het in realiteit vaak niet zo'n vaart lopen. Maar apart is het wel.

Nu kan het voorkomen dat je na zo'n verlate ontmoeting denkt: "Goddank heb ik jou niet eerder ontmoet. Liever had ik je nog wat langer ontlopen." Misschien ook niet, en heb je er een vriend erbij. Of de liefde van je leven, zoals dat in de films (van het happy ending-genre) dan gaat. En misschien, is die vriend of liefde een van de gezichten die al tientallen of honderden malen door je blikveld liep. Maar ja, welke?

"And I know, I know
and I say oh, I say
that no matter where I go, no
I will always see your face"

PS. Over die films gesproken, dat zijn vaak romkoms, uiteraard. Er zijn die misdaadfilms en thrillers waar de moordenaar, bandiet of het meesterbrein al die tijd aan de hoofdpersoon voorbij ging zonder te weten dat hij het was. (Het is de butler!)

Een serie die ik een tijdlang volgde is min of meer gebaseerd op dit gegeven. How I met Your Mother, waarin de hoofdpersoon in het jaar 2030 aan zijn kinderen vertelt hoe hij hun moeder heeft ontmoet, in de jaren '00 en '10. De moeder is in de serie alleen te herkennen aan de gele paraplu.

Het liedje, het titelliedje. Een heel fijn liedje. Al gaat het vermoed ik eerder over een verloren liefde waarvan de zanger het gezicht altijd nog maar voor zich ziet. Het stond, zoals je ziet aan het clipje, op de soundtrack van de film "High Fidelity" met John Cusack en Jack Black. Verfilming van een boek van Nick Hornby. Over een muziekverslaafde platenzaakhouder die na het crashen van laatste relatie zijn top 5 van verloren liefdes afgaat om te zien waar het toch steeds aan mankeert. Ondertussen steelt Jack Black (in de film dan) de show als gruwelijk irritante platenverkoper, overal top 5's van makend.

Top 5 liedjes tegengekomen in films:
1, Nancy Sinatra - Bang Bang (Kill Bill)
2. I Am A Man Of Constant Sorrow (O Brother Where Art Thou?)
3. Dick Dale - Misirlou (Pulp Fiction)
4. The Subways - Rock & Roll Queen (Rocknrolla)
5. Blues Brothers - Peter Gunn Theme (Blues Brothers)

Muziek: Voicst - Shut Up and Dance

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 24 Jun 2013 21:42:00 +0000

Niet zomaar handjes. Nee. Fokking handjes wil de beste man zien, allemaal, als we vanavond helemaal naar de klote willen gaan. Met hem, zo schappelijk is hij dan ook wel weer. Maar ik heb dan allang besloten dat ik deze avond niet kapot zal gaan, en al helemaal niet met hem. Hij, de man met pet, op het podium. Hij zingt niet, hij rapt niet. Hij doet me nog het meest denken aan de 'proppers' in die vakantie op Kreta, je aan je mouw de kroeg insleurend om je daar mierzoete shotjes door de strot te duwen. Opdringerig en niet te negeren. Hij moet het publiek opjutten, hun aandacht afleiden van het gesprek en de drank, en ze laten opgaan in de muziek. Hij instrueert ons: handjes, fokking handjes omhoog! Springen, allemaal, losgaan! Energie! Energie! En nu allemaal die middelvinger! O, ja, zeker wel, want: haat is liefde, liefde is haat vanavond. Zelfs filosofische hoogten worden bereikt vanavond.

De tent gaat los... er zijn er die de man (wat is zijn beroep, MC? Presentator? Entertainer?) uit de hand vreten, als de Haflinger die bij ons in de stal staat, desnoods met de hele hand erbij. Maar ik, en enkele van mijn kompanen staat er wat verloren tussen. En het is niet de muziek, niet helemaal. Het feest, in m'n geheugen heette het vroeger gewoon 'de eerste zaterdag van kermis Hengevelde', gaat nu door het leven als "AmbiDance". Dance-muziek die stuitert, ragt en beukt. De rockmuziek die ik zelf het liefst op een feest zou zien doet hetzelfde. Op dat dansen na dan. Het grootste deel van de tent danst dan wel niet, een groot deel ziet er wel uit alsof ze genieten van de muziek, en ook nog in dansen zouden kunnen uitbarsten, mocht het daartoe nog komen. Ik denk niet dat ik die indruk wek.

Het is als de man die achter je staat bij een voetbalwedstrijd, kort langs je oor de grensrechter duidelijk maakt dat hij z'n vlag beter rectaal kan gebruiken. Of die beller in de bios. Los van de kwaliteit van de film, wedstrijd of muziek, de avond is bij voorbaat verloren. Ik vraag me af waarom de DJ de man geen versterker in de nek wil gooien, maar blijkbaar voort de man zijn functie naar behoren uit, hij is er immers voor ingehuurd. Ik heb allang gezien dat de beste man mij niet meer over gaat halen, maar misschien dat hij de rest wel kan overtuigen. Terwijl ik naar m'n fiets loop, vergaan alle geluiden langzaam naarmate de afstand groter wordt. Als ik Hengevelde uit fiets, zijn alleen de bassen nog over, en het duo schijnwerpers dat de hemel boven het dorp beschijnt.

"With your shallow words you're missing all that's happening"

Geen fatsoenlijke youtube-clip. Klikt hier voor Spotify

PS. Vandaag geen PS.

Muziek: Bökkers - De Neuze

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 17 May 2013 22:14:00 +0000

De lokale kermis is te bereiken op dan wel de fiets, dan wel de benenwagen (dit is geen benaming voor de auto van de Flintstones, maar een uit het Twents afkomstige term voor lopen). Maar in alle andere gevallen kom je in het weekend nauwelijks ergens zonder medewerking van het lokale taxibedrijf. Bewust onbeschonken een auto vol met bewust beschonken vrienden besturen is hier in de buurt nooit echt aangeslagen. Een fietstocht die het kwartier overstijgt wordt, weer of geen weer, als te zware belasting ervaren. Dan blijft er, tenzij je een familielid hebt met een overschot aan tijd, benzine en goede wil, maar een vervoersmiddel over, en dat is de taxi.

Tussen de taxichauffeurs en het lokale uitgaanspubliek bestaat een zekere haat-liefdeverhouding. "I can't live with or without you" zong Bono als eens, wat maar weer eens bewijst dat het probleem van alle tijden en nationaliteiten is. Theoretisch is de overeenkomst tussen vervoeraanbieder en kermisklant even simpel als wederzijds winstgevend: een volle touringcar 10 à 20 kilometer verderop brengen en weer op halen voor een tientje per persoon lijkt een goede deal, terwijl de klant zich voor datzelfde tientje zich geen zorgen hoeft te over alcoholpromillages, gestolen fietsen, zoekgeraakte jassen en naderend slecht weer.

Maar zoals met alles ligt het in de praktijk alles stukken complexer. De klant is koning, en de klant is vooral op de terugweg nogal wat veeleisender. De klant, hij heeft de hele avond lekker geen moment gedacht aan alcoholpromillages, en is in alle bedrijvigheid de tijd ook uit het oog verloren. Ging de taxi terug nou om 3 uur of 4 uur of allebei? Eenmaal in de taxi moeten de zojuist aangeschafte patatjes mayo en gebakken vissen uiteraard ook mee. Als de taxi dan rijdt, ontstaat vaak de discussie over de te volgen route: welk dorp wordt eerst aangedaan? Worden we aan huis gebracht? Mag er geen piraat op? Terwijl de chauffeur zich bezig houdt met de zelfverklaarde TomToms en DJ's zetten enkelen in het gangpad het feest nog even voort, terwijl achterin iemand al slapend zijn eindbestemming voorbij rijdt en in een ander hoekje wordt er nog een kotszakje van inhoud voorzien (op voorwaarde dat een dergelijk product zo snel gevonden kan worden. Het zakje bedoel ik dan, de potentiële inhoud is altijd voorhanden). Bij hoge uitzondering wordt er nog een brandblusser geleegd of krijgt een spraakzaam persoon de microfoon in handen, om de terugrit van commentaar te voorzien. Gezellig, sowieso, maar wie er op let kan in de achteruitkijkspiegel de nerveuze blik van de chauffeur zien.

Nu zijn het bedrijf en haar chauffeurs ook niet zonder fouten. Zo duurt wachten vaak lang. Vooral winterdag, als je staat te wachten op je bus die er al een kwartier had moeten zijn, zoals de chauffeur al op de heenweg had medegedeeld door de microfoon. Je jas zit veilig onder de snelbinder bij het café, aan de andere kant van de rit. Terug naar binnen kan niet, de kleerkast in security-bloesje herinnert je er vriendelijk aan dat heeft feest toch echt op zijn einde is. Als de taxi er dan eindelijk is, is sfeer vaak net zo koel als de lucht daarbuiten. Geen polonaises in het gangpad, geen nu-al-overdreven navertellingen van de avond die nog maar pas voorbij is, geen ontluikende kalverliefde op de achterbank. Iedereen wil naar huis. Tegen de mopperaars dreigt soms zo'n chauffeur dan nog: "Je mag er hier ook uit", terwijl hij al afremt tussen wit uitgeslagen weilanden en akkers. "Dat dacht ik al", hij rijdt door, heeft niet eens stil gestaan. Als je dan bij je huis of je fiets bent afgezet, gebruik je de laatste warmende effecten van de drank en hormonen in je bloed om je bed te bereiken. De beste eindbestemming denkbaar.

"Met de jongens hen stappen en de taxi d'r op an
Het was niks as zoepen en, oeh, het gung d'r van
het wer later en later en de kastelein vreug
goat jullie nog op hoes an want het is hier zowat gebeurd?
-Oh, wie bunt met de Neuze dus nog lange niet vot
want hij hef twee lekke banden en de accu kapot

Bun met de Neuze! Hij 's weer te late!"

PS. Het titelnummer gaat over een lokaal beroemde/beruchte taxichauffeur uit het Sallandse waar Hendrik Jan Bökkers vandaan komt. Gitarist van Jovink bij het laatste album dat ze uitbrachten, al een fikse tijd geleden. Laatste keer dat ik hem zag deed hij een puike show met z'n Normaal-coverband, met veel oude nummers, van de eerste periode dat Ferdi Jolij nog gitarist was (voor wie dit iets zeggen mocht, dan wel interesseren). Tegenwoordig dus kapitein van een bandje dat zijn achternaam draagt, met veel rocknummers over zoep'n brekk'n en angoan (ik kan er niet veel meer van maken). Muziek voor zweterige kermistenten. Het laatste album heet: Morrattamotta. Snappie?

Dat incident met de brandblusser was ikzelf geen getuige van, nog had ik er een ander aandeel in. Het is een van die verhalen die blijft hangen, en er zal wel iets van aan zijn aangezien er in geen enkele taxibus nog zo'n blusser te vinden is. Dat iemand de microfoon ter hand nam heb ik wel zo nu en dan meegemaakt, al was dat zelden heugenswaardig, want vaak heeft zo iemand weinig bij te dragen behalve zijn of haar door dronkenschap geïnduceerde schreeuwerigheid. De achterbank-ontmoetingen (de één gewoon zitten, de ander achterstevoren met de knieën op de zitting, of soms gewoon naast elkaar), ze beginnen zo vaak met "Waar kom jij vandaan dan?", "Zo, ik ga hier eens zitten" en andere overduidelijkheden die alleen toch aantonen dat alcohol soms dingen stukken eenvoudiger maakt. Overigens zal alcohol ook een rol spelen in het feit dat die kleine taxi-affaires/romances eindigen als één van de twee uit moet stappen. Proost dan maar.

Muziek: The Black Keys - When The Lights Go Out

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 26 Apr 2013 19:15:00 +0000

Het was gisteravond na half twaalf, maar nog steeds fijn weer. Ik fietste de route die ik mijn leven veruit het meest gefietst heb, die tussen het dorp en ons huis. Alles was stil en rustig, nergens een teken van leven. Doordat de lucht helder was en de maan vol, kon ik ondanks het tijdstip alles nog goed zien. Ik kwam terug van de training, had daarna nog de tweede helft van het Europees voetbal half bekeken en nog een paar biertjes gedronken. En terwijl ik zo'n beetje halverwege was, kreeg ik een machtig gevoel. Ik was de enige in de weide omtrek, de enige die alles zag zoals het er nu bij lag, alles was even van mij. Even was ik prettig alleen.

Het donker was van andere orde met oud en nieuw, alweer een paar jaar terug. Na het vuurwerk en de nieuwjaarsborrel bij de buren wilden m'n broer en ik nog even naar de kroeg om het nieuwe jaar te vieren. Maar de dampen van het vuurwerk hadden zich gemengd met de de mist die op oudjaarsdag al als een deken over alles heen had gelegen. Het licht van onze koplampen haalden het wegdek niet. Te voet gingen we verder, de rand van de weg volgend met onze voeten. Zo schoven we langzaam maar zeker richting café. We kwamen bij een van de spaarzame lantaarns op de route. Het licht, dat normaal een groot deel van het wegdek eronder bescheen, hing nu als een grote bleke vuurvlieg boven ons. "O, zijn we hier!" We kwamen over, uiteindelijk. Toen we laten naar huis gingen waren de dampen opgetrokken en leek het onvoorstelbaar dat je ooit zo weinig van alles had kunnen zien.

Maar wat echt donker is leerde ik afgelopen weekend in mergelgroeve van Sibbe, Zuid-Limburg. Tijden een fietstocht door de mijn hield de gids onze groep stil bij een zijtak. De mountainbikes gingen aan de kant, de lichten gingen uit. En het was donker. En niet het soort donker waar de ogen aan wennen kunnen. Ik deed m'n ogen dicht en weer open, maar het maakte geen enkel verschil. Zonder enige bron van licht is er niks te zien. Het aardedonker was indrukwekkend. Ergens klonk het enigszins nerveus: "Ja, nu mag het ligt ook wel weer aan hoor."

"You know what the sun's all about

When the lights go out"

PS. Een ander voorbeeld van het ervaring van donker zijn stroomuitvallen. Kleine ongemakken die je wijzen op de vanzelfsprekendheid die elektrisch licht is geworden zoals tandenpoetsen terwijl een kandelaar balanceert op de rand van de wastafel. Mikken tijdens het plassen met een kaars in een hand (oppassen voor lekkend kaarsvet!)

The Black Keys zijn een bluesrockduo uit Ohio, USA. Bekend van o.a. "Tighten Up" (met dat gefluit erin), "Lonely Boy" (met de clip met het dansende kleine zwarte mannetje in een kantoor) en "Little Black Submarines" (met de overgang van rustig akoestisch gemijmer naar vol gas hardrock die doet denken aan "Stairway to Heaven"). Maar voor deze doorbraak waren ze al een tijdje bezig, een beetje rauwer, zoals deze plaat uit 2004. De albumcover die het filmpje toont is van debuutalbum The Big Come Up uit 2002, maar dit nummer staat op Rubber Factory (album nummer 3) uit 2004.

Muziek: R.E.M. - Radio Free Europe

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 19 Apr 2013 13:53:00 +0000

De trap omhoog, de straat op, tussen de oude gebouwen door waarvan we de afgelopen dagen ons niet echt hebben afgevraagd waar ze voor dienden, wat het doel was. Op daken van gebouwen staan schijnwerpers die hogere, belangrijkere, mooiere gebouwen laten stralen in de nacht. Aan de overkant van de Moldau schittert de Burcht in het kunstlicht. Het is rustig op straat. De Tsjechen zijn naar bed, ze moeten morgen werken. De toeristen zijn naar bed, ze moeten morgen weer vroeg de Karelsbrug op, de paleizen bezoeken, de rondleidingen nemen, alle attracties bekijken die hun reisgidsen hebben aanbevolen. Enkele zwervers hebben een plek gevonden onder pilaren. Schoonmakers maken de straat proper met industriële bezems en stofzuigers. Praag zal er morgen weer brandschoon uitzien. Nog een brug over, en dan zijn we bij ons hotel.

We komen van een rockcafé, gevestigd in een kelder in de oude stad. De serveerster die ons al twee 'ochtenden' onze omeletten had gebracht op het terras voor de deur van ons hotel, had het ons aanbevolen. In het café zijn vooral Tsjechische studenten, en een groepje Engelse mannen die vrijgezellenfeest. De aanstaande bruidegom is verkleed als peuter, met een grote luier om, een fopspeen en zo'n soort muts dat geen enkele moeder haar kind tegenwoordig nog laat dragen. Een van de mannen wijst naar m'n shirt. "That a Chzech club?" "No, Twente, from Holland." "Oh, yeah, fuckin' McClaren's club. He sucked for England." "Oh, well...". De Britten bestellen nog meer bier, cocktails en shots. What happens in Praag...

In een paar dagen hebben we nachtclubs bezochten, op een boot gedobberd, van terras naar terras gewandeld en een treinreis gemaakt naar Mlada Boleslav (dat bij Skoda hoort zoals Wolfsburg bij Volkswagen) om daar Twente te zien voetballen. We hebben gediscussieerd over waar de slotscène van xXx zich precies op de Moldau afspeelde. We zijn bedonderd door een stel taxichauffeurs. In het Hard Rock Café ontdekten we een swastika-patroon in het hekwerk van de balkons. In onze hotelkamer, dat zich op de bovenste verdieping bevond van een gebouw in de schaduw van de St. Nicolaaskerk, zit ik als we zijn aangekomen in het raamkozijn, met mijn voeten de dakgoot. Beneden worden bij een kiosk de ochtendkranten al bezorgd. Op de parkeerplaats staan de auto's waar we morgen weer, dwars door Duitsland, naar huis toe zullen rijden. Ik aanschouw nog één keer Praag bij nacht.

"Beside defying media too fast
Instead of pushing palaces to fall
Put that, put that, put that before all
That this isn't fortunate at all"

PS. Dit is over ons bezoek aan Praag en Mlada Boleslav afgelopen zomer. Twente moest voetballen in Boleslav, maar die stad bleek bij nadere beschouwing weinig entertainment te bieden. We aten er wel uitstekend bij een Italiaans restaurant en vermaakten ons prima in het stadion, bestaande uit losse tribunes aan drie zijden van het veld. Achter een van doelen stond geen tribune, maar een flatgebouw, waarvandaan je enkele mensen kon zien staan die vanaf het balkon de wedstrijd bekeken. We hadden eerst de verkeerde ingang, en stonden al tussen de Tsjechische fans, toen een paar mensen van Twente ons het terrein weer afhielpen en ons bij de ingang voor uitsupporters weer afzetten. Waar we werden gefouilleerd en bewaakt werden door streng kijkende securitymensen. Een absurde situatie. Twente won met 2-0, maar het hoogtepunt van de wedstrijd was eigenlijk een wedstrijdje supportersgezang tussen het Twentse en Tsjechische publiek dat welhaast tien minuten duurde. ("Jalalalallalalallalallalaaa, jalalala, jalalala, jalalalala, Twente/Boleslav!" Hoogstaand vermaak)

Praag was mooi, als vermeden we de meest toeristische attracties, je krijgt jeuk van de drukte en de souvenirwinkeltjes met Made in Asia-troep. Ik zou nog wel weer een zo'n manier een stad willen bezoeken. Berlijn was ik nog nooit geweest, Boedapest schijnt ook mooi te zijn. We zullen zien.

Oh, en over de muziek. Ik kon op m'n iPod zo snel geen liedje met een directe verwijzing naar Praag vinden (ja, er is wel Bløf met "Liefs uit Londen": "...vandaag uit Praag een kattenbel, want er is zoveel te doen..." maar dat is Bløf. Overigens wel een van de weinige Bløf-nummers waarbij je direct weet waar het in godsnaam over gaat). Radio Free Europe was oorspronkelijk gevestigd in München en opgericht om tijdens de koude oorlog Oost-Europa te bestoken met informatie die door de overheden daar gecensureerd werd. Tegenwoordig is het hoofdkantoor van het station gevestigd in Praag. Het bestaat nog om ongecensureerd nieuws uit te zenden in landen waar geen persvrijheid is.

R.E.M. had met dit lied zijn eerste single. Je zou denken dat een lied met deze titel een of ander statement zou zijn voor dan wel tegen het radiostation zou zijn, maar volgens de zanger is de tekst volledige onzin. Mooi nr. dat wel. En een video waarin Michael Stipe nog een weelderige bos krullen heeft. Als de video van "Losing my Religion" bekijkt, wordt het al minder, bij "Shiny Happy People" en "Everybody Hurts" draagt hij al een hoofddeksel, bij "Supernatural Superserious" is ie kaal. Zo gaat dat.

Muziek: The Beatles - Drive My Car

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 17 Apr 2013 21:07:00 +0000

Ik reed toch? Iemand was een weekendje weg, en ik kon daarom op zijn kaart naar Twente. Ik mag vaker mee, als er een kaart vrijkomt, en nu was het mijn beurt om het transport te bieden. Ik reed. Niks mis, mee, hoort er bij, je moet er toch komen. Ik pikte mijn 3 passagiers op, en daar ging die dan. Parkeren in de buurt van het stadion is een uitdaging op zichzelf, maar in de oprit naar een maïsveld, op de rand van een modderpoel, was nog een plek. Hoe ik er vandaan moest komen was nog een groot raadsel, maar: "Dat zien we dan wel weer." Een waarheid als een koe. (Waar dat spreekwoord vandaan komt? Vroeger, op de basisschool, stond er in de kast een spreekwoordenboek. Waar is dat ding nu?)

De wedstrijd op zich was waardeloos. FC Twente bevond zich middenin de vormcrisis die de trainer enkele weken later zijn baan zou kostten. Het vak met de 'harde kern' was de eerste 10 minuten verboden terrein, om zo de onvrede van deze supportersgroep kenbaar te maken. Wij konden onze plaatsen gewoon betreden. Maar we waren toeschouwer van een wedstrijd die het aanschouwen nauwelijks waard was. Veelzeggend was dat we opschrokken uit een gesprek toen Twente daadwerkelijk zijn eerste kans kreeg. Toen vlak voor de tijd de tegenstander, geheel onderaan in het klassement, door een afstandsschot gelijk maakte, waren er velen boos, maar bijna niemand was verbaasd.

Ondanks het matige spel wordt het een lange avond. De wedstrijd was vroeg, en de avond ligt nog voor ons. Eerst lossen we ons parkeerprobleem om door het supporterscafé als laatste te verlaten, waardoor ik de auto op de verharde weg kan krijgen zonder me te wagen aan de dreigende modder. We maken onderweg naar huis nog een stop, zo'n beetje Halfweg. De wedstrijd, het supporterscafé, het andere café, het werd allemaal draaglijk gehouden met bier, een effect dat mijn cola slechts met moeite kan nabootsen. De avond is dan nog altijd jong, en we stappen weer in. We gaan door.

Door naar nog een café, waar een bandje optreedt. In de auto kan ik merken dat het verschil in alcoholpromillage al flink is opgelopen. Als de radio The Beatles laat horen, vinden grijpgrage handen de volumeknop en de claxon. "Baby, you can drive my car!!! Tuut, tuut, tuut! Beep, beep, beep!! Yeah!" Aangekomen bij Crazy Daisy, en zeer goede AC/DC-coverband, blijkt de kloof uiteindelijk onoverbrugbaar. Als "Whole Lotta Rosie" wordt gespeeld, tuimelen mijn drie passagiers over elkaar om met hun luchtgitaar de nep-Angus bij te staan bij zijn solo's. Ik zou wel mee willen doen, maar ik zou niet weten hoe. Een bekende, wel met bier maar nog lang niet op het peil van de luchtgitaristen, herkent de situatie onmiddellijk: "Ha! Jij bent de bob!"

"Baby, you can drive my car
Yes, I'm gonna be a star
Baby, you can drive my car
And maybe I'll love you

Beep, beep'm beep beep, yeah!"

Muziek: Herman Finkers - Café Bijart

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 30 Mar 2013 00:44:00 +0000

"Ie mot deur 'n bal hen stoot'n, anders wet he neet woar he hen mot." Wie niet biljart (en geschreven Twents lezen kan), zal deze uitspraak niet begrijpen. Ten eerste wordt er gesteld dat het mogelijk is dwars door een bal te stoten, en nee, dat kan inderdaad niet. Ten tweede doet de uitspraak vermoeden dat de bal een verstand heeft dat uitgelegd moet worden waar hij wel, of niet, naar toe moet. Wederom onwaar, biljartballen waren vroeger van ivoor, en tegenwoordig zijn ze opgebouwd uit een veelvoud aan lagen kunststof (hier is een How It's Made over gemaakt, geloof ik). Biljartballen zijn levenloze dingen. Perfect ronde, glimmende levenloze ballen.

Toch is de tip waar ik dit stuk mee begon een gulden regel van Cruyffiaanse proporties binnen de lokale biljartsport (je gaat het pas zien als je het snapt). Wat de technische consequentie is van het 'door de bal stoten' is, zal ik hier achterwege laten, maar het is een essentieel begrip bij het biljarten. Er zijn nog tal van deze wijsheden en termen binnen het biljarten, en ook de bijbehorende flauwe, droge grapjes. Misschien straks daar nog eentje van.

Het spel is erg simpel, alleen niet altijd makkelijk. Er zijn drie ballen De bal waarmee je stoot moet de andere twee raken. Lukt dat, dan heb je een punt, en mag je nog een keer. Lukt het niet, dan moet je op je volgende beurt wachten. Daar, ik heb zojuist biljarten uitgelegd. Maar nu komt het: biljarten speel je altijd tegen jezelf, ongeacht wie er verder nog meedoet. Je maakt een plan om je punt te maken, en alleen jij kunt, met je ene stoot, bepalen of dat plan goed ten uitvoer gebracht wordt. Je hoofd maakt het plan, je vingers voeren het uit. Hoe beter de harses, hoe makkelijker de vingers het hebben. Hoe beter de vingers, hoe minder groot de harses hoeven te zweten.

Als het niet lukt, dan is al snel heel makkelijk om te besluiten dat de ballen bewust niet doen wat jij wil. Ze begrijpen je niet, ze zitten je dwars, ze gaan je in de weg liggen. Het wil helpen om je stoot nadruk te geven, om de boodschap duidelijk over te brengen. Om, als het ware, door de bal te stoten. Je moet door de bal stoten, anders weet hij niet waar hij naartoe moet.

Een andere biljartterm is trekken. Trekken is het dusdanig veel effect aan een bal meegeven dat hij na aanraking van de band (de tafelrand) of een andere band veel meer van zijn baan afwijkt dan zonder je dat had gedaan (stukje natuurkunde: hoek van inval = hoek van terugkaatsing). De perfecte trekbal, waarbij de bal door het effect zich haast onderweg nog lijkt te bedenken dat hij nog een stukje verder moet afwijken (maar niet te ver!) om bij zijn eindbestemming aan te komen, is niet makkelijk. Alles het lukt, dan ben je even heel tevreden met jezelf. En dan hoor je achter je: "zo, i-j bunt ook nog wa vr-jgezel, dat kan 'k wa zeen!" En je bent weer terug op aarde.

"Café Biljart, klein stukje groen voor het eenzame hart"

PS. Deze koffer door Herman Finkers van Toon Hermans won het nog maar net van Jerry Lee Lewis met z'n "Great Balls of Fire". Maar het jachtige rock-n-roll van Lewis past niet zo erg bij biljart. Hermans' lied over hoe twee oude mannen samen hun eenzaamheid ontvluchten door samen te biljarten, is dan veel mooier.

Ja, biljart wordt veel gespeeld door, eh, ouderen. Het eist, behalve een vaste hand en het vermogen over een tafel te kunnen buigen, niet veel van je lichaam. Waardoor je het nog uitstekend kunt spelen als je voetbalcarrière al jaren is afgelopen. Maar het is tevens, vind ik, de beste cafésport. Waar darten onvergeeflijk is als je geen goede controle hebt over je vingers, kaarten een zekere leepheid vereist, en de gokkast het fijnst speelt als je naïef soort vertrouwen in je eigen geluk hebt, kun je bij het biljarten je gebrekkige motoriek compenseren met de gedegenheid van je plan, is iedere misser aan jezelf te wijten en is de voldoening groot als een de ballen rollen volgens jouw verfijnde plan. Dus vergeef me het stoffige onderwerp, maar ik houd van biljart.

Muziek: The Replacements - Kiss Me On The Bus

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 22 Mar 2013 14:57:00 +0000

In de bus is het vaak een opvallende tegenstelling: veel mensen bij elkaar die allemaal hun best doen zich alleen maar met zichzelf te bemoeien. Ik kan het zelf ook goed: gewapend met boek en muziek verzeker ik mezelf ervan dat niemand geneigd is me nog eens te vertellen dat het koud is vandaag. Toch is dat zonde, soms spreek je nog eens iemand, of hoor je dat iemand zich verbaasd over het aantal 'tractorwinkels' langs de route. Er kan zomaar een chauffeur zijn die je gezicht herkent, omdat je tien jaar geleden met zijn zoon enkele werkstukken in elkaar hebt gedraaid.

Chauffeurs zijn veelal een beetje chagrijnig, en daar hebben ze recht op. Dag in, dag uit lopen er mensen langs hen heen. En soms komt de goeiemorgen/goeiemiddag niet eens boven het bliepje van de kaartjes-scanner uit. Dan zijn het van de kleine pleziertjes waarvan je het moet hebben. Zo zijn er chauffeurs die sommige bochten net iets harden nemen dan strikt noodzakelijk, waardoor de mensen schommelen in hun stoel. Misschien rijden ze net een stukje weg als iemand spurt om de bus nog te halen, om dan alsnog te stoppen om de dankbaarheid te incasseren die er misschien niet was geweest maar in ieder geval minder groot was geweest als hij hem direct had laten instappen. Soms moet je het lot een handje helpen, terwille van je eigen plezier.

Deze week was er een vrolijke chauffeur de sleur doorbrak. Net toen we aankwamen bij het station hoorde hij "the eye of the tiger" op z'n radio. Hij draaide het op vol volume. De gitaarklanken, voor altijd geassocieerd met Sylvester Stallone in boxhandschoenen, knalden door de bus. Door de intercom verwelkomde hij ons op station Hengelo, en wenste hij ons vrolijk gestemd en met exotisch accent een fijne avond en heel veel plezier, mochten we deze avond nog uit gaan (het was woensdag, maar goed). Een man, die opgeschrokken leek uit zijn busreis-isolement, ging stilstaan in het gang pad voor hij uitcheckte en de bus verliet. Hierdoor blokkeerde hij het gangpad, de mensen na hem, door de hectiek inmiddels allemaal zonder boek, mobiel of muziek, moesten wachten. Hij bracht zijn hand naar de mond, en sprak zo hard hij kon: "U ook, chauffeur! En bedankt!"

"On the bus, that's where we're ridin'
On the bus, O.K., don't say hi, then
Your tongue, your transfer,
your hand, your answer

On the bus, everyone's lookin' forward
On the bus, I am lookin' forward
And everything ain't O.K.
I might die before Monday
They're all watchin' us

Kiss me on the bus
Kiss me on the bus
If you knew how I felt now
You wouldn't act so adult now
Hurry, hurry, here comes my stop"

PS. Het was kiezen tussen deze of The Who's "Magic Bus" (ook heel mooi, daar niet van) of het blèrige "Hé Buschauffeur (de hele bus moet pissen)". Aangezien The Who nog wel eens voorbij komt op uw lokale classic rock-zender, zijn het de Replacements geworden. Kussen in bussen is meestal voorbehouden aan de bussen in het uitgaansverkeer. Het 'pislied' zal ik voor behouden aan de carnavalvierders.

Oh, er is ook nog "Bus Stop" van the Hollies. Had ik die al niet een keer gehad? Maar die gaat over een romance die ontstaat bij een bushalte dankzij een gedeelde paraplu ("One day my name and hers are going to be the same"). Schattig hè? Dat ze dat nog niet hebben verfilmt tot een romkom waar RTL8 en NET5 nog jaren plezier van hebben. En waarvoor de 'love-Seats' in de bioscoop bij tot hun recht komen. Want als we met een groep naar de film gaan, betekenen deze knuffelbanken meestal gewoon de we een 'halve-liter-houder' tekort komen. Waarmee we ver genoeg van bussen en buschauffeurs zijn afgedwaald om deze blog tot een einde te brengen. Keals en vrouwleu, good goan, en deelt uw paraplu als het regent, u weet nooit wat er nog van komt.

Muziek: Arctic Monkeys - This House Is A Circus

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 14 Mar 2013 15:21:00 +0000

Van alle organen is het hart het meest bezongen. Niet per se omdat het als bloedpomp onmisbaar is om in leven te blijven. Maar omdat we het kunnen voelen. Het klopt. En het klopt harder als het spannend wordt. Dit kunnen we zelf niet of nauwelijks sturen. Daarom hebben we het in gedachten onlosmakelijk verbonden met ons gevoel en instinct. Dat het hart slechts een motor is die doe wat ons zenuwstelsel het opdraagt, maakt daarbij niets uit. We voelen met ons hart, denken we. Denken doen we met onze hersenen. Dat dan weer wel. Liefde is gevoel, en aangezien de meeste liedjes liefdesliedjes zijn, staat het hart op nummer één.

De hersenen zouden, zou je denken, dan op de tweede plaats komen. Maar ik denk dat onze denktank het verliest van onze kijkers. De ogen. Nu worden ogen niet eens bezongen om hun hoofdtaak (kijken, nogal wiedes), maar om hoe ze eruit zien. Ogen worden, behalve het registreren van beelden, allerlei eigenschappen toegedicht: oog zijn mooi, ogen lachen, ogen treuren, ogen liegen, ogen spreken, ogen beloven, ogen verzuipen je, ogen doorboren, ogen spiesen, ogen zijn een spiegel voor de zon. We denken in ogen te zien wat er in het hart omgaat.

Daar zit wat in. Ogen zijn de middelpunten van ons gezicht, en een groot deel van de spieren in ons gezicht zijn bedoeld om uitdrukkingen te geven aan hoe we ons voelen (blij, verdrietig, boos, verbaasd etc.). We hebben een zekere mate van controle over deze spieren, waardoor we kunnen 'liegen': lachen om grappen die we niet grappig vinden, nors kijken als we iets grappig vinden wat we niet grappig mogen vinden, lachen naar iemand die we liever helemaal niet aankijken. Maar we hebben geen volledige controle, want we lachen soms als een boer met kiespijn. En het schijnt dat er altijd een fractie van een seconde (enkele honderdsten van een seconde) is waarin we niet kunnen voorkomen dat ons gezicht laat zien wat we werkelijk voelen. Als je deze mini-uitdrukkingen kunt spotten, heb je daar veel gemak van bij het pokeren, om maar iets te noemen. "You can't hide your lying eyes" zongen The Eagles. Hebben ze toch een beetje gelijk gehad.

Jules Verne (je kent 'm wel, de man van 80 dagen om de wereld, kapitein Nemo en vele anderen) heeft nog een wijsheid de wereld in geholpen over ogen. Volgens hem zou je op het netvlies van een overledene kunnen zien wat hij voor het laatst gezien heeft. Zo worden in een van zijn verhalen twee moordenaars geïdentificeerd. Zijn verhaal is gebaseerd op de wetenschap uit die tijd (ca. 1900). Men vermoedde dat netvlies werkte als film in een fotocamera, dat zich steeds ververste. Bij het overlijden zou dit verversingsproces stoppen, waardoor de laatste 'opname' op het netvlies achterbleef . Het schijnt dat Scotland Yard heeft geprobeerd Jack the Ripper te identificeren met behulp van foto's van de netvliezen van zijn slachtoffer. Zonder succes.

"And we're forever unfulfilled
Can't think why
Like a search for murder clues
In dead man's eyes"

PS. Ja, dat was lang geleden. Ik zou beterschap willen beloven, maar dat doe ik niet.

Met behulp van zogenaamde optogrammen (foto's van netvliezen van overledenen), zou 1925 in Duitsland wel moordenaar zijn veroordeeld. De waarheid van deze bewering wordt echter in twijfel getrokken. Bovendien heeft de dader zelf zijn acht moorden bekend. De man heette Angerstein (what's in a name?). Arctics Monkeys trekken hun conclusies, het vinden van aanwijzingen in de ogen van moordslachtoffers is onmogelijk.

Op het concept van micro-expressies (de korte, niet te onderdrukken gezichtsuitdrukkingen) is een hele TV-series gebaseerd, "Lie to Me". Micro-expressies moet je niet verwarren met de van het poker bekende 'tell', waarbij een zekere verandering in doen en laten iets zegt over wat voor hand een speler heeft.

Inmiddels is al wel mogelijk op basis van met fMRI gemeten hersenactiviteit een film die een proefpersoon kijkt in zekere mate te reconstrueren. Dit niet in HD kwaliteit, en de persoon in kwestie moet levend de fMRI ondergaan. Dus bij CSI hebben ze hier nog niets aan.

Voor de wijsneuzen: gedachten (in het Engels 'mind') zijn geen orgaan, dus heb ik niet als dusdanig benaderd wanneer ik beweerde dat de hersenen niet de op-één-na-meest bezongen organen waren.

Voor meer info, google maar raak.

Muziek: The Men - Open Your Heart

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 05 Jan 2013 00:00:00 +0000

Veel vertellers willen verhalen vertellen over de gewone mensen. "Het had jou of mij ook kunnen gebeuren." Jantje ging naar de slager, Pietje wordt ineens ontdekt als voetbaltalent, Janneke wordt verliefd, Marietje van om de hoek steelt het hart van een heuse sprookjesprins. De hoofdpersoon is zogenaamd zo lekker gewoon gebleven, trapt in een paar valkuilen, maar komt er uiteindelijk gewoon weer bovenop, omdat het zo'n lekker gewoon braaf en eerlijk mens is. Saai, niet dan?

De filmsterren, de boekpersonages, de striphelden enzovoort die we echt onthouden, dat waren bijzondere mensen. Mafketels (hele slimme, knappe, bloedmooie mafketels, dat misschien dan wel), dat zijn het. "Apart'n!" Neemt een James Bond. Ten eerste geen lid van een veelvoorkomende beroepsgroep. Maar hij is ook niet de geheim agent die even stiekem de wereld red en dan om 6 uur 's avonds met z'n familie aan tafel zit om het vlees te snijden. Nee, in real-life zou hij Poetin het liefst van z'n sokken rijden met z'n Aston Martin terwijl Sylvie Meis (ook stiekem geheim agente, had je niet verwacht van onze saaie AIVD, hè?) nog ligt uit te hijgen van wat stevig 'undercover'-werk. Aan het einde van de dag de toren van Pisa het laatste zetje geven met een zeppelin en James kan nippend aan geschudde-maar-pas-op-niet-geroerde martini terugkijken op een geslaagde werkdag.

De Flodders waren anders, Mr. Bean, Willy Wonka, Gatsby, Swiebertje, Prins Bernard, Frida, Jean d'Arc, Robin Hood, The New Kids, Inspector Clouseau, Inspector Gadget, Elmo, Austin Powers, Harry Potter, Lady Gaga, Freddy Mercury, Kelly, Balotelli, Mary Poppins, Captain Jack Sparrow (als je erover nadenkt, eigenlijk elke figuur gespeeld door Johnny Depp)... allemaal heel 'anders', en als je ze morgen tegen zou komen bij de kassa, misschien ook niet helemaal goed snik. De wil, de drang, de opgave, wat het ook wezen mag. Anders zijn maakt uniek, maar ook apart, en daar is durf voor nodig. Er zijn waarschijnlijk honderden films en boeken over geheim agenten die heldhaftig maar professioneel en anoniem hun werk doen, en die zijn soms ook heel spannend en sensationeel. Maar de meest bekende fictieve geheim agent is degene het allemaal (zeer gelikt, stijlvol, sexy en over-the-top) anders doet. James. Nep, tuurlijk. De moraal van het verhaal (of de verhalen, bekijk het zoals het u past): het lef hebben om anders te zijn loont. Of het valt in ieder geval op.

"Do what you want, be who you want to be"

PS. Ik heb de laatste Bond-film inmiddels een aan maandje geleden gezien, ik vond het teleurstellend. Dat zal aan het door sentiment onverbeterbare beeld van de oude Bond-films liggen dat ik heb. Een beetje zoals je lievelingssnoep van toen in een een nieuw jasje wordt gestoken: teleurstelling gegarandeerd.

De muziek is van een rockband uit New York. Andere nummers van hen ken ik niet. Deze klinkt zo wel fijn, vind ik. Al verwacht je in het begint een soort hardere cover van "Ever Fallen In Love" van The Buzzcocks (klassieker, ook op Guitar Hero geweest, moet je kennen, klik anders). Alles tuimelt daarna zo over elkaar heen dat ze het live kats niet kunnen evenaren, dat kun je ook wel op youtube vinden.

Het idee over het anders-zijn onderwerp kwam van twee alderbastends oude films die ik de afgelopen dagen zag: "You can't take it with you" (1938) en "Harvey" (1950). Vooral die laatste is heerlijk, over een man (rijk genoeg om niet te hoeven werken, da's zijn geluk dan wel weer) door het leven wandelt met een 1,92 m lang wit pratend konijn genaamd Harvey. Alleen de man kan hem zien. Mocht je ook eens een dag ziek zijn en volledig de slaap uit hebben. Let wel, het is geen James Bond.

En het spijt me van de Sylvie Meis verwijzing. Echt, maar het was eruit voor ik aan een andere bekende schone kon denken. Dan weet je dat het wereldnieuws is, of je het daar nou mee eens bent of niet. Blijkt trouwens wel dat het geheim agentschap toch moeilijk te combineren valt met een cover als voetbalvrouw. (Wel een goede cover, ze heeft in de kortigheid Amsterdam, Hamburg, Madrid en Londen al gehad)

Muziek: Elvis Costello - Radio, Radio

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 28 Dec 2012 00:10:00 +0000

Ze gingen te voet. Naar een van de weinige lokale televisiebezitters. Met een hele bende volk zaten ze dan te turen naar een scherm ter grote van een opgeslagen boek. Een kanaal, een programma. Zo vertelt vader het bij het haardvuur, zo was het in het begin van televisie. Zo moet het ook geweest zijn met de eerste radio, de eerste geluidsopnames. Luisteren naar iemand die niet in de buurt is! De techniek stond voor niets! Dit is allemaal speculatie van mijn kant. Maar de techniek heeft niet stilgestaan, met een beetje geduld en een paar klikken kan ik tal van films, programma's, muziekstukken en ander entertainment op mijn laptop te voorschijn 'toveren'.

Daarom is de radio-obsessie aan het eind van het jaar zo opvallend en mooi. Een stel DJ's van een nationaal popstation sluit zich op in een huis van plexiglas. Voor het goede doel, betaal voor je verzoekje, en je maakt mensen die het minder hebben een stukje blijer. Je kunt het horen op de radio, je kunt het zien op tv, je kunt het volgen op internet. Maar wat gebeurt? Mensen gaan naar de huis van plexiglas, om in den lijve die DJ's die plaatjes te zien en horen draaien.

Een paar dagen later gebeurt hetzelfde, zij het op kleinere schaal, zij het niet voor het goede doel. Mensen trekken hun mooiste pak aan, betalen de taxichauffeur om zo dicht mogelijk bij de draaitafel van een piratenstation bier te kunnen drinken. Ik was erbij, en ik houd niet eens van die muziek. Die Zwarte Pannenkoeken! Die Kneiters! Die Hits! Die übertolle, ganz geile Polka Platten! Er wordt gezongen over meisjes in spijkerbroeken, over varkens op weg naar Beiroet, over Ursula en over de lafaard van de stad. Orgeltjes janken, harmonica's pompen, bassen pummelen, stemmen schallen. En als ik op terug in de bus zit moet ik concluderen dat ik wel een mooie avond heb gehad.

Radio 2 zet 2000 platen op volgorde naar de smaak van zijn luisteraars. Ik ben het niet eens met die smaak (want Adele heeft niet 6 van de honderd beste platen ooit gemaakt, kom op nou!) Maar ik luister, en ben blij is er een langs komt die ik wel kan waarderen. Waarvan ik denk, die had in mijn lijstje gemoeten. En ook hier gaan mensen heen, het Top 2000-café schijnt zowat uit haar voegen te barsten. Komt dat zien, er wordt radio gemaakt!

Op oudjaarsdag is het volgende radio-evenement aan de beurt. Een station dat slechts een keer per jaar, één dag, hoogstens 10 uur draait. De DJ eet gewoon. Daar moeten we heen! Maar nu zijn de omstandigheden ook optimaal. Een stalkachel verwarmd de tent, kampvuurtjes in olievaten de mensen die buiten staan. Waarom staan ze buiten? Met kanonnen worden met oorverdovende dreunen deksels weggeschoten. Dan halen ze die weer op, om weer hetzelfde lot te ondergaan. Binnen wordt radio gemaakt. De DJ draait plaatjes en houdt praatjes. Een groot deel van zijn luisteraars staat op tien meter afstand bier te drinken en hamburgers te eten. Ik kan naar hem toelopen en vragen of hij een favoriet van mij wil draaien. Hij zal dit hoogstwaarschijnlijk doen. De techniek staat voor niets.

"Radio is a sound salvation
Radio is cleaning up the nation
They say you better listen to the voice of reason
But they don't give you any choice 'cause they think that it's treason
So you had better do as you are told
You better listen to the radio"

PS. Elvis Costello schreef dit nummer over de teloorgang van de radio, die naar zijn mening ten onder ging aan commerciële belangen en censuur (BBC wilde bijvoorbeeld niet de Sex Pistols draaien).
Costello speelde dit nummer live bij Saturday Night Live (Amerika's Kopspijkers) in plaats van het uitdrukkelijk verzochte andere nummer. Hij werd verbannen van het programma. Later mocht toch weer komen. Zo onderbrak hij The Beastie Boys tijdens het intro van "Sabotage" en speelde samen met de rappers "Radio, Radio". Zie hierboven het resultaat: "I'm sorry, ladies and gentlemen, there's no reason to do this song here."

Hier de link naar het originele SNL-incident.

Muziek: R.E.M. - It's The End Of The World As We Know It (And I Feel Fine)

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 20 Dec 2012 15:55:00 +0000

Morgen vergaat de wereld. Tenminste, dat geloven sommigen. Dat baseren ze op de Maya-Kalender, die loopt morgen af, op 21 december 2012. NASA heeft al deze geruchten al ontkracht, maar de wetenschap heeft al eeuwenlang ondervonden dat er niet te redeneren valt met overtuigingen (de aarde was plat, de mens is geschapen naar God's evenbeeld, ziektes ontstonden spontaan). Maar wat werkelijk opmerkelijk is, is dat er mensen zijn die én geloven dat de wereld vergaat én ervan overtuigd zijn dat zij aan dit lot kunnen ontkomen. De Doomsday Preppers. De wereld vergaat, maar wíj niet! Sektes, families en eenlingen brengen alles in gereedheid, slaan voedsel in, en verschansen zich ergens op de wereld waar ze de ondergang van diezelfde wereld denken te kunnen overleven. Inmiddels is in de Stille Oceaan 21 december al begonnen, en de eerste mini-eilandjes hebben laten weten dat ze gewoon nog bestaan. Maar wie weet wacht de wereld tot de één voor twaalf met vergaan.

Ik ga er in ieder geval van uit dat de wereld nog wel even doordraait. Maar stel je het eens voor: op een dag gaan alle televisiestation ineens over naar een spoedjournaal: de mannen van NASA komen in beeld met een gezicht alsof de wereld vergaat. Wat blijkt? De wereld vergaat. "Sorry, jongens, er komt een stuk steen op ons af vliegen die onze aardbol aan stukken zal slaan. We hebben nog een paar berekeningen gedaan, maar het klopt echt, en we kunnen er niks aan doen. Over 5 dagen is het zover." Wat dan?

De opties: je gaat door alsof er niets aan de hand is en wacht op wat komen gaat; je gaat letterlijk leven alsof iedere dag je laatste kan zijn, alles wat je voorheen niet durfde of mocht doe je nu wel; je maakt er direct een einde aan, om alles in eigen hand te houden; je wordt Doomsday Prepper, ervan overtuigt dat jij er tussen uit kunt glippen, dat je de hele aarde toch niet nodig hebt. Je knutselt een ruimteschip in elkaar en hoopt er het beste van. Los van waar je voor kiest, ik denk dat het een mooi zootje zou worden.

Maar dat is 'wat als'. Mijn voorkeur heeft het dat de wereld nog even niet vergaat. Er is nog zoveel te beleven. Zo loopt op 31 december onze kalender af. Een eigenaardig gedrag maakt zich dan altijd van ons meester. Kanonnen worden opgesteld en afgeschoten, en er wordt gedronken en gegeten alsof het onze laatste dag kan zijn. Tot diep in de nacht gaat dat door, tot we gaan slapen. Als de nieuwe kalender allang begonnen is op 1 januari worden we wakker, en dan zullen we weten hoe de Doomsday Preppers zich 22 december aanstaande zullen voelen. Want wat moet dat toch een kater geven.

"The other night I dreamt of knives, continental drift divide. Mountains sit in a line, Leonard Bernstein. Leonid Brezhnev, Lenny Bruce and Lester Bangs. Birthday party, cheesecake, jelly bean, boom!
You symbiotic, patriotic, slam book neck, right? Right.

It's the end of the world as we know it.
It's the end of the world as we know it.
It's the end of the world as we know it and I feel fine...fine..."

PS. In het boek "On the beach" van Nevil Shute uit 1957 vergaat de wereld ook. Hier door een kernoorlog, maar Australië heeft hier ook nog enige tijd over voordat zij ook zullen sterven. Mocht je dieper op de materie in willen gaan. Je kunt ook gewoon googelen op termen als maya-kalender, doomsday prepper, 21 december etc.

Oh, en check het nieuwe uiterlijk van de blog. Blits, onie?! Met deze zogenaamde dynamische model kun je hoop ik wat overzichtelijk door mijn verhalen bladeren. Links staan de verschillende verhalen die die je tevoorschijn haalt door erop te klikken.
Rechts komt een menu'tje tevoorschijn als je er met de muis eroverheen gaat. Dan kun je onder andere kijken hoe de site wordt bezocht, naar het archief en je abonneren op de blog, zodat je een mailtje krijgt iedere keer als er iets nieuws verschijnt.
Linksboven tenslotte kun je nog schakelen tussen verschillende weergaven Classic geeft alles ouderwets (nogal wiedes) onder elkaar, Flipboard geeft allemaal geinige tegels waarachter de blogs verstopt zitten, Magazine, Mosaic, Snapshot en Timeslide geven verhalen allemaal in een ander patroon weer. De standaardweergave is Sidebar, omdat deze volgens mij het meest overzichtelijk is.

Mocht het allemaal te moeilijk zijn, of heb je wat anders: klaag! Alstublieft, laat het weten als je wat te melden hebt over wat er in de blog staat of iets anders wat er mee te maken heeft. Helemaal onderaan iedere blog kun je je comment geven, zoals klagen hier heet.

Muziek: John Prine - Hello in There

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 16 Dec 2012 15:30:00 +0000

Als hij buiten was had hij een alpino-pet op. Hij liet 's ochtends de hond buiten, de lijn van het beest aan een lang stuk ijzerdraad tussen twee bomen. De hond kon dan heen en weer lopen, in het hok gaan liggen en blaffen als er mensen langs kwamen. Dat waren er nooit veel. Verder veegde mijn oude buurman zijn erf, onderhield hij de tuin samen met zijn zwager. Als het ze het gras maaiden dan wisselden ze om de beurt de duwmaaier en de kruiwagen af. Ze namen er de tijd voor, de één zat dan in de kruiwagen (het wiel omhoog, de handvaten steunend in het gras) terwijl de ander leunde op de maaier. Onze hond, wiens bewegingen niet werden beperkt door een lijn of draad, blafte tegen hem als hij z'n erf veegde. Dan veegde hij extra hard stof en zand richting de hond. De hond blafte dan nog harder, kwispelend en springen.

Ook zat hij veel in de keuken, de krant te lezen. Dat kon je zien door het keukenraam, dat je kon zien vanuit ons eigen keukenraam. Hij woonde in een aardig nieuw huis bij de oude boerderij, samen met zijn zus. Samen waren ze daar altijd geweest, ongetrouwd en op elkaar aangewezen. Hij was vrachtwagenchauffeur geweest, zij dienstknecht op een andere boerderij. Als we daar kwamen, om kinderpostzegels te verkopen, op een verjaardag of zomaar omdat wat te drinken, werd ons door de zus frisdrank en koekjes toegeschoven. "Wi-j broekt het toch nig." Ze keken ook veel voetbal, hij was geabonneerd op de betaalzender. Wij niet. Soms mocht ik er 's avonds naar toe om een wedstrijd te zien. Ik zag de bekerfinale van '97 tussen Roda en Heerenveen (Sibon, Korneev, Van de Luer en Regilio Vrede deden mee, Roda won met 4-2). Als hij de krant las, of het journaal zag, of de reclame folders doorbladerde, wist hij vaak nog een moment te vinden voor zijn uitdrukking die me het meest is bijgebleven: "Het geet moar um één ding: hoe komt oene dubbeltjes in miene knippe." (Vooruit de vertaling, al verliezen uitdrukkingen altijd iets van hun zeggingskracht als ze worden vertaald uit de oorspronkelijke taal: "Het gaat maar om één ding: hoe komen jouw dubbeltjes in mijn portemonnee.")

Hij is allang dood nu. Zij heeft daarna nog even alleen gewoond, terwijl een neef introk in een aangebouwd gedeelte. Daarna moest ze naar een verpleeghuis, en ze overleed paar jaar geleden ook. De neef verhuurt nu het gedeelte waar zijn oom en tante woonden. Soms komen buurkinderen nu bij ons langs, op skelters en fietsen. Om kinderpostzegels te verkopen, om te helpen op de boerderij, om op de pony's te rijden of zomaar. Ze drinken ook frisdrank en eten ook koekjes. Ging ik vroeger naar onze buren, dan dacht ik er nooit over na, wat zij ervan vonden. Ik bedacht me niet dat het leuk voor ze kon zijn om een paar buurkinderen aan tafel te hebben zitten babbelen zolang je ze maar koekjes en frisdrank voerde. Ik woon niet alleen met m'n zus, en zit ook niet heel de dag gepensioneerd thuis. Maar ik snap al wel, het is fijn als de buurkinderen er zijn.

"You know that old trees just grow stronger
and old rivers grow wilder every day
old people just grow lonesome
waiting for someone to say: "Hello in there, hello""

PS. Het was alweer een hele tijd geleden dat ik een blog plaatste. Ergens ben ik onbewust gestopt met het verzinnen van stukjes tekst. Dat deed ik anders als ik in de trein zat, of op de fiets zat, of aan het werk was, of niet slapen kon. Doordat ik dat niet meer deed, was er dus ook niet de behoefte om dat verder uit te werken als ik achter de laptop plaats nam. Zo uit het niets een tekst verzinnen is minder leuk, het kost ook tijd. Dus ik kan niet beloven dat er nu ineens weer iedere week een stukje bijkomt. We zullen zien.

Op YouTube staat een samenvatting van de bekerfinale van '97, plus een verzameling van nabeschouwingen en interviews en reportages. De betekenis van een bekeroverwinning was toen al tanende, omdat de Europa Cup II werd afgeschaft, en door de invoering van de Champions League werd tweede worden al belangrijker dan de beker winnen. De beker is nu een troostprijs voor de topclubs, een aardigheidje voor subtoppers en alleen nog een doorslaand succes voor de middenmoters en de rest. En dat is jammer, want waar de competitie soms al meerdere wedstrijden voor het einde beslist kan worden met een laatste gelijkspel, uit ergens honderden kilometers verderop, wordt een beker beslist in een finale in één van de grootste stadion van het land, dat vol zit. De twee overgebleven kandidaten voor de titel strijden in die wedstrijd voor de prijs die alleen bemachtigt kan worden door deze wedstrijd te winnen. Dit weten we natuurlijk allemaal al van de Champions League-finale, die alles brengt: geld, faam, CL-kwalificatie (=nog meer geld), de wetenschap de allerbeste te zijn. Het zou mooi zijn als het nationale bekertoernooi een beetje van die glorie terug zou krijgen, dat de bekeroverwinning in ieder geval direct na het kampioenschap en Europees succes komt, en niet achter de tweede plaats in de competitie (of de derde en zelfs de vierde in sommige andere landen). Dit kan eigenlijk vrij eenvoudig: laat de bekeroverwinning recht geven op een CL-ticket, en geen topclub kan het zich meer veroorloven om de beker 'te laten schieten'.

(Excuses aan de niet-voetballiefhebbers voor dit relaas)

Muziek: San Cisco - Awkward

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 28 Sep 2012 12:14:00 +0000

Ik heb er ooit eens een rat ontleed. In Haren, in het Biologisch Centrum. Maar vorige week kwamen er geen mensen om ratten te ontleden. Tenminste, de meesten niet. Ze kwamen voor een feest. Ze hadden zichzelf uitgenodigd. Of, ze waren per ongeluk uitgenodigd. Hoe dan ook, met trein, auto of misschien ook per fiets kwamen er duizenden jongeren naar de plaats onder de rook van Groningen. Om te zien hoe het misging. Want daarom waren ze natuurlijk echt gekomen: iedereen kon nagaan dat, zelfs al had iedereen oprecht de bedoeling om dat jarige meisje de hand te schudden, dat er van een mooi feest geen sprake zou zijn. Waarschijnlijk heeft slechts een kleine groep de echte schade aangericht. Maar het grote punt is dit: blijkbaar zijn er duizenden jongeren die op vrijdagavond niets beters kunnen verzinnen dan naar een plaats als Haren te gaan, gewoon om te zien wat er gebeurd als er duizenden jongeren besluiten om naar een plaats als Haren te gaan (om zien wat er gebeurd... Je snapt het nu wel, denk ik). Maar waar je vooral veel over las, is rol die Facebook hierin speelde. (Net als Marilyn Manson en Columbine schietpartij, zoiets.)

Ondertussen hadden wij andere moeilijkheden, ook met Facebook. Wij zaten in de kroeg (ook geen hele creatieve bestemming voor de vrijdagavond, bovendien niet heel veel goedkoper dan een retourtje Haren en een sixpack Aldi-bier. Maar goed, er was een dag later ook geen burgerinitiatief nodig om de boel op te ruimen). Facebook is ons dorp als een tweedelig pak: de meesten hebben het, maar het grootste deel maakt er zelden of nooit gebruik van. Maar nu ook in ons dorp het bezit van een slimme telefoon gebruikelijker wordt, neemt ook het gebruik van Facebook mondjesmaat toe. Maar wel passief, om te zien wat de enkelingen die wel actief gebruiker zijn er allemaal opzetten. En om te zien of de nieuwe aanwinst of scharrel van Dinges nog een beetje appetijtelijk voor het oog is.

Terugkomend op de moeilijkheden. Terwijl in Haren de winkels ongewild geopend werden met hulp van straatstenen en stoeptegels, braken wij onze hoofden over een groots dilemma. Er was een foto op facebook waarop één ding echt opviel, maar nu was het de sport om alle opvallendheden te noemen behalve dit ene voor de hand liggende punt. Het lijkt wat flauw, maar het was toch al gauw goed om de avond een half uur dichter bij het einde te brengen. Als het bij moeilijkheden als deze blijft, heb je bovendien niet veel te klagen. We hebben dan nog maar weinig gehoord over de onlusten in het hoge Noorden. Een voor een betaalden we, en gingen we naar huis. Het bleef nog lang rustig in het dorp.

"I've got your message last night
You haven't got mine
'cause You've been calling me for days"

PS. En toen was ik er weer. De zomertijd is geen geschikte tijd om te bloggen, zo blijkt. Toen de zomer voorbij was (en hij is voorbij, kijk uit het raam), was het het moeilijk de draad weer op te pakken. Misschien dat dit het begin van een reeks die de opgelopen schade weer inhaalt, maar ik zou er niet op rekenen. De momenten dat vrije tijd, de laptop en de ideeën voor een blog samenkomen worden gewoon spaarzamer. KWW, kiek'n wa't wordt.

Nu over het liedje, dat geenszins gaat over relschoppende jongeren. Daar waren ook wel liedjes over te vinden, maar vaak hebben de relschoppers in liedjes een zekere reden voor hun wanorde. Dus dat is misschien iets te veel eer voor het Haren-tuig.

Dit liedje heeft de opbouw van fijn popliedje: gitaarmelodietje, drums erbij, zang en bas er samen bij, meisjeszang en beetje meer drums ertegenin, jongen weer (nu met tamboerijn erbij), weer meisje, en dan een refrein dat iedereen, ongeacht z'n taalvaardigheden kan mee tadadada'en. Tweede couplet wat elektrische geluidjes erbij. Dan een refreintje, dit keer met dodododo's. Dan een tussenstukje, waar de elektrische geluidjes op hol slaan. Kort coupletje nog, en dan nog een laatste keer het refreintje à la tadadada. Vind ik leuk.

De tekst gaat over jongen-wil-meisje-meisje-denkt-daar-anders-over-maar-de-boodschap-komt-niet-over. In de clip worden de boodschappen verzonden met 'old-school' Nokia's 3310 (ken je ze nog?) maar me dunkt dat dergelijke misverstanden ook via Facebook kunnen ontstaan. Om met Hans Teeuwen te spreken: "Voilà: Het Verband!" (Uit de show "Dat dan weer wel", over het verband tussen het uitspreken van een unieke zin en fistfucken). LINK

Dames en heren, ik groet u.

Muziek: Jovink - Bandjes motten rocken, centjes motten rollen

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 30 Jul 2012 23:17:00 +0000

Ik dacht dat ik niet zou gaan. Het overgrote deel van het uitgaanspubliek van ons dorp was op zaterdag al richting Lichtenvoorde getrokken, toen ik in Hengelo de vijfentwintigste verjaardag van een vriend vierde. Maar ik vond nog een enkeling die wel op zondag naar de Zwarte Cross wilde, dus gaan kon ik. De taxibus deed na ons dorp nog twee dorpen meer aan.
Daarna begon een lange tocht door allerlei uithoeken van de Achterhoek. "TomTom kapot", "toeristische route", werd er gemopperd. Maar toen we eenmaal uitstapten verklaarde de chauffeur zijn miraculeuze route: op de meest voor de hand liggende route stond een file vanjewelste. Hij had ons een uur extra Zwarte Cross bezorgt.

Aangekomen heeft het allemaal weg van een grote kermis. Je stapt de taxi uit, je bemachtigt een entreebewijs en een berg munten en je bent er klaar voor (de munten zijn duur, maar gaan betekend dat je akkoord gaat met deze prijzen, klagers maken hun eigen dag kapot. Of je moet er van klagen houden). De Zwarte Cross moet het hebben v ande subtiele lompheid. Afvalbakken met een groot bord "Kroam" erboven. Alternatief betitelde podiums (kinderterrein heet het Blagenparadijs), vreemde straatartiesten die het terrein rondtrekken, een zwaarlijvige, oudere boerenhuisvrouw als boegbeeld. Ik leverde een linkerlens af bij mijn kamperende zusje, die er een verloren had. Ter plekke werd de lens aangebracht, en wij konden verder. Haar stem klonk naar drie dagen feest.

Eerst zagen we in een tent omringt door een muur van pallets een stel Mannen met Snorren jaren tachtig platen omvormen tot dansplaten (ABBA, Chris Iscaac, Michael Jackson, allemaal stampende beats en aparte riedeltjes erbij, mooie vrouwen met grote zonnebrillen dansten er leuk op. Wij keken toe). We vertrokken naar de Beugelbar om aan te haken bij een stel vrienden die op de camping verbleven. De beugelbar is een vreemd verschijnsel op een festival: er is geen muziek, het is druk, het uitzicht is beperkt, je kunt er niet eten. Maar je kunt er bier drinken uit glazen halve literflessen, en dat is genoeg voor een volle bak.

Na twee beugels had ik wel bedacht dat ik thuis ook wel fijne koude flessen bier had. We gingen door. We aten oosterse kippenvleugels en fruitige bekers ijs. We zagen een Duitse band Ierse folkrock spelen. Ik at pannenkoeken met spek met een zusje met twee lenzen. We hoorden een Nederlandse band enkel (maar ook heel goed) Pearl Jam-nummers spelen. We keken toe hoe een van de jongens zich vrijwillig een meter of tien naar beneden liet vallen (in een vangnet, dat wel). En toen, en toen...

Toen moest ik alweer naar huis. Ik vond een taxibus met een chauffeur die ook mijn dorp wel wilde aandoen. In de bus lagen wat mensen te slapen, terwijl achterin er wat mensen probeerden om met een toeter een dansplaat na te spelen. "Because we are your friends! You'll never be alone again! Well, Come On!" Het is een mooie tekst, met getoeterd blijft er weinig van over. Ik stapte als laatste uit. Ik wilde naar mijn fiets lopen, maar die stond geparkeerd naast een vol terras. Daarom heb ik daar nog een nabeschouwing van mijn dag gedaan. Maar ik merkte het: de dorst is voorbij, de batterij is leeg. Een kwartier na de laatste slok sliep ik als een roos.

"Jullie werken hard, wi-j speult in een band
Jullie hebt knaken, wi-j hebben talent
Alles wat mooi is kost now eenmoal geld
En wi-j zoept niet meer dan wi-j op kunt met geweld
Al wa-j uutgegeven hebt, pakt niemand ow nog af"

PS. Justine is een Frans dj-duo. Simian was een Engelse band wiens nummer "Never be Alone" werd gebruikt voor het nummer dat de jongens achterin de bus zo enthousiast en dronken probeerden na te toeteren. Justice werd vooral bekend door het nummer "D.A.N.C.E.", dat wel een vindingrijke clip had, iets met T-shirts. Hoewel die (korte) tekst kaal bekeken een manifestatie van trouwe vriendschap zou kunnen zijn, vind ik het altijd klinken als een soort dreigement: "wij zijn je vrienden, je zult nooit meer alleen zijn". Het zou zomaar een citaat kunnen zijn uit The Godfather.

Jovink (& the Voederbietels), de organisatoren van de Zwarte Cross, hebben ook een nummer gemaakt dat getiteld is "De Zwarte Cross". Maar het is lang niet hun sterkste nummer, en bovendien ontbreekt hier enige zelfspot, waardoor het een promotienummer wordt zoals die dikke kale kerel van de AH ze zingt op televisie. Dan brengen ze in "Bandjes motten rocken..." toch meer wijsheid, die van toepassing is op hun festival: "alles wat je uitgegeven hebt, pakt niemand je nog af". En zo is dat.

Muziek: The Move - I Can Hear the Grass Grow

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 29 Jul 2012 09:56:00 +0000

Eerder heb ik vertelt dat we met een groepje naar Amsterdam gingen om John Fogerty te zien spelen. De oud-Creedence Clearwater Revivalzanger was in vorm, zong vooral CCR nummers. Het geluid in de spiksplinternieuwe muziekhal stond hard, hard, hard! Maar aangezien de muziek mooi, mooi, mooi was, was het geen teistering voor de oren. Na het concert gingen we per trein terug naar Amsterdam, waar we bier dronken. Veel bier. Daarna begaven we ons druppelsgewijs terug naar ons hotel. We sliepen, we dronken koffie, we reden, we aten, we reden verder en ergens in de middag waren we thuis. Daar vroegen ze: "Hoe was't?" - "Oh, slecht'n maïs doar in 't westen!"

Want over maïs kun je het altijd hebben. Als er een intergratiecursus voor ons dorp ontwikkeld zou worden, zou naast kennis over tractoren, geheime zenders en bier ook maïs tot het vakkenpakket behoren. Kunnen zeggen wie er vroeg was met maïs zaaien (al zeggen ze 'mais poten'), en wie laat. Kunnen beoordelen of het weer goed of slecht is voor de maïs. Kunnen vertellen wie er goeie maïs heeft staan, en wie z'n maïs het niet zo best doet. En uiteindelijk weten wie de maïs er al af heeft, en wie er nog moet hakselen. Maar van een intergratiecursus zal het ongetwijfeld nooit komen.

Als kinderen renden we door de rijen maïs, die ons volledig opslokten. We plukten kolven, kleine sappige in de zomer, grotere harde en droge in het najaar, vlak voor het hakselen. Het hakselen was een sensatie op zichzelf: ik denk de leraren op de basisschool al genoeg wisten als ze in het najaar 's ochtends telefoontjes kregen van ouders die zeiden dat hun zoon 'vandaag niet zo lekker in orde was'. Hakselziek, dat waren ze. De machtige hakselaar vrat zich een weg door de maïs. De stroom gehakselde maïs die van de hakselaar in de wagens achter de trekkers werd gespoten. Die trekkers die deze vracht van het land naar de maïskuil (die geen kuil is maar een bult) bracht. De trekker met 'dubbel lucht' en een schuif die de maïs in de kuil verdeelde en plat reed. Het pauzeren naast de maïskuil, met gehaktballen op brood en koffie. Het uitvouwen van het plastic zeil over de geöogste, platgereden maïs. Die kraan die het zeil bedekte met zand. Het was iets om naar uit te kijken. Het was iets om voor thuis te blijven.

Nu heeft het hakselen iets van zijn glorie verloren, in de loop der jaren. Als je het vaak genoeg ziet, dat wordt het meer een routine dan een ritueel. Het gaat ook sneller nu, met grotere hakselaars, grotere wagens en drukkere loonwerkers. Maar nog steeds vergapen kleine jongens zich aan de grote machines, en willen ze bij in de cabine, om alles nog beter te kunnen zien, en te kijken naar alle hendels en knopjes. Maar ook grote jongetjes zijn er nog voor te porren. Er zijn hakselspotters, die met camera op pad gaat het hele oogstproces vast te leggen. En er wordt altijd over maïs gepraat. Over hoe het slechter is in het westen. Hoe het wordt gebruikt voor het opwekken van groene energie. Hoe het groeit. Laatst ving ik het nog op, ergens achter mij aan de bar: "Het geet noe hard met 'n maïs. Ik kan het zeen greui'n. Ik kan het heur'n greui'n!"

"I can hear the grass grow
I can hear the grass grow
I see rainbows in the evening"

PS. Dit lied van deze Engelse sixties-band gaat niet over maïs, of over hakselen. Het gaat over een lsd-trip.

Muziek: Creedence Clearwater Revival - Green River

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Jul 2012 21:17:00 +0000

Het is een cliché dat vaders en zoons elkaars favoriete muziek niet aan kunnen horen. In onze familie is dat slechts deels waar. Zeker: mijn vaders oren gaan (figuurlijk) bloeden van Rammstein, Metallica en Voicst. In de omgekeerde richting kunnen Corry Konings, Wolfgang Petry en TROS' muziekfeest op het plein mij slechts matig bekoren. Maar dan zijn er de overeenkomsten, die door een oneerlijke voorsprong van meer dan drie decennia vooralvan vader op zoon werden doorgegeven. Normaal, The Police, Boh Foi Toch en vele anderen, ik ontdekte ze doormidden van LP's, cassettebandjes en CD's die allemaal door mijn vader in huis waren gehaald. En er was een bandje met de muziek van Creedence Clearwater Revival.

Die begon met "Suzie Q" (Baby, I love you, Suzie Q). Dit nummer kon mijn ongetrainde oren de allereerste keer nog niet bekoren. Verder op het bandje, daar werd het spannender, want daar stond "Fortunate Son". Het nummer was snel, simpel en kwaad. Heerlijk. In de platenkist die ik van mijn buurvrouw mocht lenen zaten nog een paar LP's van Creedence Clearwater Revival. Creedence Clearwater Revival, de onbegrijpelijkheid van de naam was al mooi. Daarna kwam er een CD verzamelbox. En toen ook ons huis werd aangesloten op internet dat niet per minuut betaald diende te worden, stroomde de rest van het repertoire van de band mijn kamer binnen.

Inmiddels vind ik "Suzie Q" ook mooi. Het is een cover overigens, van een zanger met de naam Dale Hawkins. Maar dat boeit niet. Het nummer heeft een heerlijke loomheid over zich, met dat gitaarriedeltje en de boterverliefde tekst, totdat er weer een gitaarsolo doorheen wordt geknald. Het liedje was cool genoeg om veel veel later nog op te duiken in een Grolsch-reclame. Maar er is meer. "I Put a Spell on You", onheilspellend met de raspende, ruwe, harde stem van John Fogerty, en meer van dat machtige gitaarwerk. Er is het prachtige "Have You Ever Seen the Rain?" (er is een tijd geweest dat ik het nummer over en over draaide om dat orgeltje erbij te horen komen in het tweede couplet). Ik denk eigenlijk dat deze blog te lang wordt als ik over ieder nummer ga vertellen wat ik er zo mooi aan vind. Nog eentje om het af te maken: "It Came out of the Sky", waar de tekst (over de ophef die ontstaat over een meteoriet die inslaat naast de trekker van een jongen genaamd Jody) wordt afgewisseld met korte pittige gitaaruitbarstingen.

CCR, zoals de bandnaam wordt afgekort, bestond maar een paar jaar, en scoorde veel hits een korte tijd rondom 1970. De band stortte in elkaar zoals dat met veel grote bands gebeurd. John Fogerty, de man met de gitaar en de stem en de ideeën en teksten, ging solo verder. Hij maakt sindsdien een paar zeer fraaie platen, absoluut het luisteren waard ("Almost Saturday Night", "Rock 'n Roll Girls", "Rockin' All Over the World", "Hot Rod Heart"). Maar iemand die hem tegenwoordig live gaat zien, zal vooral uitkijken naar de CCR-platen die hij speelt. En ik ben zo iemand. Morgenavond gaan we hem zien in Amsterdam. We gaan met onze groep de gemiddelde leeftijd in die nieuwe concerthal wel een eind naar beneden halen, denk ik. "And I like it, I like it, I like it, I like it, I lalala like, here we go, ho, rocking all over the world".

"Let me remember things I love"

PS. Niks geen PS. Geniet!

Muziek: Julian Casablancas - 11th Dimension

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 09 Jul 2012 22:12:00 +0000

Voetbal is maar een spelletje. Voetbal is niet lopen. Voetbal is als het leven zelve: pure kunst met maar bitter weinig kunstenaars. Voetbal is een spel van fouten (wie de minste fouten maakt wint). Voetbal is een simpel spel: 22 mannen rennen achter een bal aan en aan het einde winnen de Duitsers. Voetbal is een sportieve vorm van groepssex. Voetballen is trappen tegen de volmaaktheid (daarom zo populair). Voetballen is simpel (maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen). Voetbal is emotie. Voetbal is oorlog.

Ja, voetbal is me wat, en zie hierboven een aantal uitspraken die dat beamen. Voetbal is mijn grootste hobby, in ieder geval: de optelsom van voetbal spelen, kijken, erover lezen en erover praten overstijgt welke andere vrijetijdsbesteding dan ook. Vooral erover praten kan je welhaast eindeloos doen. In het café en in de kantine, op het werk, thuis aan tafel. En daar mag ik dan soms ook graag aan meedoen. Op internet wordt het ook veel gedaan: er zijn forums, en zijn talloze voetbalnieuwssites waar je dan weer kunt reageren op dat voetbalnieuws. Internet werkt ontremmend: er zijn mensen die onder de anonimiteit van een bijnaam als Tukkerfan34 of AjaxHooligan54 de meest beledigende, domme en ongefundeerde dingen typen. Met typfouten en al. Dus daar meng ik me niet in.

Maar vorige week vond ik op internet een bijdrage van een Arsenal-fan die allerminst anoniem was. Hij was boos op Robin van Persie, en dat liet hij weten door de camera. Eerst zit hij nog in relatieve kalmte hoofdschuddend zijn verontwaardiging te uiten ("I'm not happy"). Hij loopt het interview door waarin Van Persie aangeeft dat hij zijn contract niet zal verlengen omdat hij niet verwacht met Arsenal prijzen te kunnen winnen. Maar na een minuut al vlamt zijn woede op. Hij probeert Robin te overtuigen van zijn ongelijk, schreeuwend in de camera. Daarbij heeft hij zeer opmerkelijke argumenten ("Podolski is a good player, mate! We've signed Podolski. He can score goals, huh? He's German, he knows what to do"). Uiteindelijk groeit zijn woede uit tot waanzinnige razernij. Het leidt tot een opmerkelijk climax: hij verkoopt Van Persie op zijn computerspel. En nog eens. "Bang, bang, bang! You're gone, mate!"

"Where cities come together, to hate eachother in the name of sport"

PS. Klik hier om de woedende fan aan het werk te zien.
O, ja. Julian Casablancas is tevens de zanger van de Strokes.

Muziek: The Tallest Man On Earth - King of Spain

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 01 Jul 2012 14:31:00 +0000

"Als ik hem was..." Dat hoor je best vaak. Het wordt vaak gezegd, en te makkelijk. Ga in een vol café voetbal kijken, en je hoort niet anders. Mensen met het bier nog in de hand, ze zijn in anderhalf uur tijd trainer, spits, nummer 10, voorstopper en doelman. En ze zouden het allemaal beter hebben gedaan dan de mensen die ze daar op het scherm zich in het zweet hebben zien werken. Als ze hen maar waren geweest, en als ze de balbeheersing, de traptechniek, de reflexen, de snelheid, de conditie en het overzicht er ook even bij hadden gekregen.

Dat mensen graag, in ieder geval voor even, in de huid van een ander kruipen is al langer bekend. Voor de voetballiefhebbers zijn er daarom computerspelletjes zoals FIFA en Football Manager, waar je precies krijgt waar ik het net over had. Je moet alleen nog op een paar toetsen te drukken om te doen wat je had gedaan als je hem was geweest. Ik vraag me af hoeveel mensen met FIFA de WK-finale tussen Nederland en Spanje hebben nagespeeld. Om te bevestigen wat ze al dachten toen ze de wedstrijd op televisie zagen: als zij Robben waren geweest, hadden ze niet gefaald, oog in oog met Casillas. Op de computer drukten ze op een paar knoppen, en met een wippertje verschalkt de digitale Robben de digitale Spaanse doelman. Zie je wel, zo moeilijk was het niet, Arjen.

En de markt gaat veel verder dan voetbal. Je kunt alles zijn met je computer, van dwerg tot gitaargod, van gangster tot een loodgieter die een prinses redt de klauwen van een misdadige schildpad. En iedereen, of bijna iedereen weet dat het nep is, en dat de realiteit terugkeert als je de computer uitzet. De kunst is om iemand te zijn waarvan ze zeggen, 'als ik hem was'. Of nee, dat is het ook niet. De kunst is om steeds meer te worden wat je het liefst wilt zijn.

"Well, if you can reinvent my name,
Well, if you can redirect my day,
I wanna be the king of Spain"

PS. Een snelle zoektocht op YouTube leert dat er inderdaad mensen zijn die de WK finale overgespeeld hebben. Ik heb het filmpje niet helemaal afgekeken, maar het wordt 2-0 voor Nederland. Zie maar dat het kan.

Muziek: The Walkmen - Heaven

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 16 Jun 2012 00:02:00 +0000

Het is alweer een aantal weken geleden, maar het is wel degelijk kermis geweest in ons dorp. Maar het was niet heugenswaardig. Begrijp me niet verkeerd. Ik heb me uitstekend vermaakt; van het begin op donderdagmiddag, waarin ik ouderwets oranje bierbladen verzamelde als mijn bijdrage aan de het goede verloop van de feesten; tot aan de laatste uitputtende avond op zondag, die een beroerd maandagochtendgevoel tot gevolg had dat vierentwintig uur stand hield. Pas dinsdag mocht er gesproken worden van herstel naar enige stabiliteit.

Maar later, als ik oud en grijs ben, zul je van mij waarschijnlijk geen verhalen horen over de legendarische zomerfeesten van 2012. Normaal, de legendarische maar ook oude band uit de Achterhoek, kwam op zondag optreden, en dat was bijzonder. Maar dat was dan ook wel het enige wat deze editie onderscheidde van de vorige, en misschien ook de volgende. Het voelde geroutineerd: volgens een vast patroon dat ik de loop der jaren ongemerkt heb opgebouwd doorliep ik de vier dagen van de feesten, en deed op die dagen wat de jaren ervoor ook al ongeveer had gedaan. En niet zonder reden: ik deed het omdat het de jaren ervoor ook goed beviel.

Maar nu, een paar weken later, moet ik toch toegeven dat die routineuze gang van zaken me enigszins tegenstaat. Ik werd in de aanloop naar de feesten nog wel blij van het aanzicht van het in aanbouw zijnde feestterrein. Maar niet als vroeger op de basisschool, toen we in de aanloop van de kermis met een omweg van school naar huis fietsten om te zien of er nog nieuwe attracties waren dat jaar. Ik was dit jaar nog wel veel in de tent te vinden, en heb een boel mensen gesproken. Maar ik maakte er geen punt van om als een van de laatsten de tent te verlaten en tegenover iedere bezoeker die ik maar kende de geweldigheid van dit feest te verkondigen. Wat ik wel deed in de eerste jaren dat mijn ouders het toestonden dat ik bij het fluiten van de vroege vogels pas thuiskwam.

Maar het geeft geen kick meer om te drammen met mensen van de beveiliging om nog even in de tent te mogen blijven staan, ook al is de muziek uit, de tap dicht, het licht aan en zijn vrijwilligers al druk doende de lege verkreukelde bekers aan een hoop de schuiven. Ik ben blijkbaar beland bij een volgende fase van zomerfeestenbeleving, en volgens mij moet ik nog leren om dat net zo te waarderen als het spotten van de nieuwe botsauto's zo'n vijftien jaar geleden. Ik stond vooraan op vrijdag toen een grijze Peter Koelewijn zong: "Je wordt ouder, papa." Ik ben geen papa, maar Peter heeft gelijk, ik word ouder. Podver.

"Our children will always hear
romantic tales of distant years
our gilded age may come and go
our crooked dreams will always glow

Stick with me, oh, you're my best friend
all of my life, you've always been"

PS. Excuses! Het is al meer dan een maand geleden dat ik een bericht plaatste. Niet dat ik het idee heb dat een mens slechter af zou zijn zonder een wekelijkse Han Kaas, maar ik had met mezelf afgesproken dat ritme toch een beetje vast te houden. Ik beloof beterschap.

Wat belangrijker is, het onderwerp van deze blog leent zich voor het gebruik van het titelnummer. En die is mooi, oh zo mooi. Volgens mij is de boodschap van de tekst iets als "blijf bij me, vriend, want we gaan gelukkig worden samen". Maar ik vond het al mooi voordat ik de tekst werkelijk bestudeerd had.