Καρπάθια Όρη, 14ος αιώνας. Μια από τις πιο μαύρες περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας. Εμφύλιοι πόλεμοι, συνεχείς συγκρούσεις και, το χειρότερο όλων, ο Μαύρος Θάνατος ο οποίος θερίζει την Ευρώπη με τρομακτικό ρυθμό. Βρισκόμαστε στη κοιλάδα Vale Sangora, μια φανταστική κοιλάδα στο γεωγραφικό επίκεντρο όλων των γεγονότων και συνάμα αποκομμένη από όλες τις εξελίξεις. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, οι συγκρούσεις συμβαίνουν μόνο πέρα από τα βουνά, ενώ ο Μαύρος Θάνατος έχει εξαφανιστεί εντελώς. Ο κατ’ ευφημισμόν ευεργέτης της κοιλάδας, ακούει στο όνομα Brencis. Σκληρός, αιμοδιψής, σπουδαίος πολεμιστής, κατάφερε να γίνει ο ηγέτης της κοιλάδας δια της βίας και να επαναφέρει την τάξη αλλά και την σωματική υγεία των υποκειμένων του. Η ευημερία, φυσικά, της κοιλάδας, έρχεται υπό προϋποθέσεις. Ο Brencis και οι υπασπιστές του είναι στη πραγματικότητα υπερ-αιωνόβια βαμπίρ, γνωστά ως Vrakhiri και αυτό που ζητούν ως αντάλλαγμα είναι η σταθερή προμήθεια αίματος από τους ανθρώπους, το «κοπάδι» τους εν ολίγοις. Η σχέση, φυσικά, είναι αμφίδρομη, με τους κατοίκους να γεύονται με τη σειρά τους το θαυματουργό αίμα των Vrakhiri το οποίο τους δίνει ζωή και τους προφυλάσσει από κάθε ασθένεια.

Τα πράγματα, φυσικά, δεν είναι τόσο ρόδινα όσο ακούγονται. Πολλοί είναι αγανακτισμένοι με την κατάσταση των πραγμάτων και η επανάσταση σιγοβράζει. Αναλαμβάνετε το ρόλο του Coen, κατοίκου ενός μικρού χωριού από το οποίο ξεκινάει η αρχή του τέλους. Κατόπιν ενός προλόγου και μιας αποτυχημένης εξέγερσης, ξεκινάει η περιπέτεια, η οποία, λόγω γεγονότων που δεν χρειάζεται να αναφέρουμε, βρίσκει τον πρωταγωνιστή μας ενώπιον δύο συνταρακτικών δεδομένων: πρώτον, έχει 30 ημέρες για να σώσει την οικογένεια του και δεύτερον, έχει μεταμορφωθεί σε Dawnwalker, κάτι μεταξύ Vrakhiri και ανθρώπου δηλαδή.

Σε γενικές γραμμές, η ιστορία είναι καλογραμμένη και κρατάει το ενδιαφέρον. Δυστυχώς, κάνει μια αρκετά μεγάλη αφηγηματική κοιλιά, με την ροή να δέχεται πλήγμα αμέσως μετά τον πρόλογο. Όσον αφορά τους χαρακτήρες, υπάρχουν ορισμένοι ενδιαφέροντες, ωστόσο και εδώ παρατηρείται μια αναίτια μη εμβάθυνση, ειδικά όσον αφορά τους τρεις υπασπιστές του Brencis. Στην ουσία, καλείστε (εάν το θελήσετε) να κυνηγήσετε πρώτα αυτούς τους τρεις ούτως ώστε να αποδυναμώσετε τον Brencis, ωστόσο τα quests τους δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον πέραν μιας, συνήθως, επιλογής που αλλάζει την τελική έκβαση ή τη μοίρα ενός (αδιάφορου) χαρακτήρα. Όσον αφορά τους συμμάχους σας, εδώ τα πράγματα είναι καλύτερα, καθώς τα quests τους είναι σαφώς μεγαλύτερα, πιο ενδιαφέροντα και ξεκλειδώνουν διαφορετικά φινάλε. Ακόμα και αυτά, μπορείτε να τα αγνοήσετε εάν το θελήσετε και να δοκιμάσετε απλώς τη τύχη σας μόνοι σας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Το παιχνίδι είναι πολύ ρευστό όσον αφορά την προσέγγισή σας στον τελικό στόχο, δεν έχει κανένα character shield (μπορούν να πεθάνουν όλοι, είτε από τα δόντια σας, είτε από επιλογές) και ευνοεί νέα playthroughs. Από την άλλη, στην ουσία τα μεγάλα και σημαντικά quests είναι μετρημένα, τα δευτερεύοντα είναι αδιάφορα και ελάχιστα, ενώ ο χάρτης μαστίζεται από ερωτηματικά πανομοιότυπης φύσεως (σπηλιές τεράτων, enemy camps και επιχειρήσεις των υπασπιστών του Brencis τις οποίες σαμποτάρετε με στόχο να τους νευριάσετε) δίχως αφενός να δίνει το κίνητρο στον παίκτη να εξερευνήσει και, αφετέρου, δίνοντας γρήγορα την αίσθηση του άδειου.

Όσον αφορά τον πολυσυζητημένο μηχανισμό των 30 ημερών, δυστυχώς δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Ουσιαστικά κάθε σας quest, camp, ερωτηματικό ή ακόμα και κάποιο skill point, καταναλώνουν χρόνο, χρόνος ο οποίος λειτουργεί με τη μορφή συναλλάγματος. Το πρόβλημα είναι πως, παρά τον περιορισμό των 30 ημερών, το παιχνίδι δεν καταφέρνει πάντα να δημιουργήσει την αίσθηση ότι πραγματικά πρέπει να επιλέξετε τί θα θυσιάσετε. Αν ακολουθήσετε συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού, μπορείτε να ολοκληρώσετε μεγάλο μέρος του διαθέσιμου περιεχομένου χωρίς η προθεσμία να γίνει ποτέ τόσο ασφυκτική όσο θα περίμενε κανείς από την ίδια την υπόθεση. Είναι πραγματικά κρίμα, καθώς ένας τέτοιος μηχανισμός θα μπορούσε να φέρει τον παίκτη ενώπιον συνταρακτικών επιλογών, κάτι που δεν συμβαίνει σε κανένα σημείου του παιχνιδιού παρά μόνο, οποία έκπληξις, στον πρόλογο. Τέλος, η διάρκεια κυμαίνεται από 15-20 ώρες έως βαριά 40.

Στα του gameplay τώρα, το παιχνίδι χωρίζεται σε δύο μέρη, τα οποία ωστόσο στον πυρήνα τους ακολουθούν την ίδια λογική. Όπως προαναφέραμε, ο Coen είναι ένας Dawnwalker, κάτι το οποίο του δίνει τη δυνατότητα την ημέρα να είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος και τη νύχτα ένα αιμοδιψές βαμπίρ. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, οι μάχες γίνονται αποκλειστικά με το σπαθί και με ορισμένες δυνατότητες μαγείας, οι οποίες σας βοηθούν και σε άλλα κομμάτια του gameplay, όπως το να μιλάτε σε νεκρούς ή να πραγματοποιείται εξορκισμούς σε συγκεκριμένα σημεία, εξαγνίζοντας τα από τα πνεύματα. Κατά τη διάρκεια της νύχτας δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μαγεία. Αντιθέτως, αξιοποιείτε όλες τις δυνατότητες ενός βαμπίρ: επίθεση με τα νύχια, συγκεκριμένα skills στη μάχη, τηλεμεταφορά σε σημεία που δεν θα φτάνατε με τα πόδια κτλ. Το πιο σημαντικό, φυσικά, εξ αυτών είναι η ανάγκη σας για αίμα. Ο Coen δεν μπορεί να αναπληρώσει ζωή κατά τη διάρκεια της νύχτας με άλλο τρόπο πέρα από να πίνει αίμα, είτε κατά τη διάρκεια της μάχης, είτε βρίσκοντας κάποιο ζώο ως λύση ανάγκης, είτε επιτιθέμενος σε αντίπαλους στρατιώτες ή και αθώους περαστικούς. Πίνοντας αίμα, ανεβάζετε το corruption, το οποίο μεν ξεκλειδώνει πιο δυνατές ικανότητες, ωστόσο μπορεί (θεωρητικά) να έχει επίπτωση στο φινάλε, όπως επίπτωση μπορεί να έχει το πόσους αθώους θα σκοτώσετε για να κορέσετε την πείνα σας. Αξίζει να σημειωθεί, πως η κινησιολογία του Coen ως βαμπίρ είναι, πολλές φορές, εξόχως προβληματική, ειδικά η τηλεμεταφορά ή το να περπατάτε κάθετα σε τοίχους.

Ο πιο σημαντικός μηχανισμός του νυχτερινού Coen, αφορά τη διαχείριση ουσιαστικά της πείνας. Όπως προαναφέραμε, κανείς χαρακτήρας δεν είναι δεδομένο πως θα επιβιώσει μέχρι το φινάλε. Αν ξεκινήσετε διάλογο, λοιπόν, με τον οποιονδήποτε και η μπάρα ζωής σας είναι πολύ χαμηλά, υπάρχει πολύ σοβαρό ενδεχόμενο να χάσετε τον έλεγχο και να τον στραγγίξετε μέχρι θανάτου. Ένας αναμφίβολα εξαιρετικός μηχανισμός, ο οποίος ωστόσο υποσκάπτεται από το πόσο δυνατός αναπόφευκτα γίνεται ο Coen στη συνέχεια, με τη μπάρα ζωής να μεγαλώνει και ορισμένα buffs να μην σας αφήνουν σχεδόν ποτέ πεινασμένο. Η δε μάχη ακολουθεί τη directional combat λογική του Kingdom Come Deliverance. Αποκρούετε ή επιτίθεστε από την ανάλογη πλευρά με σκοπό είτε την τέλεια απόκρουση/αποφυγή είτε την επίθεση εναλλασσόμενων κατευθύνσεων. Η μάχη είναι σε καλό επίπεδο γενικώς, ωστόσο από ένα σημείο και μετά στερείται βάθους και καταντάει επαναλαμβανόμενη.

Αναφερθήκαμε στο corruption system, οπότε σε αυτό το σημείο θα σταθούμε στο έτερο μεγάλο σύστημα, το οποίο (θεωρητικά) διέπει τον πυρήνα του gameplay και των πράξεων σας, το infamy system. Κάθε τι που κάνετε ενάντια του Brencis ή των υπασπιστών του, γεμίζει την εν λόγω μπάρα. Όταν η μπάρα ξεπερνάει ορισμένα σημεία, συμβαίνει κάτι στον κόσμο κατ’ εντολή του δυνάστη μας. Πχ αυξάνονται οι περιπολίες στους δρόμους, στήνονται περισσότερα camps, αυξάνονται οι τιμές στα μαγαζιά κτλ, με απώτερο σκοπό φυσικά την ευημερία και ασφάλεια του βασιλείου. Όλα αυτά δεν έχουν σχεδόν κανένα αντίκτυπο, παρά μόνο αν τερματίσετε την εν λόγω μπάρα και σας επιτίθενται οι στρατιώτες με το που σας δουν, πράγμα το οποίο αν συμβεί θα είστε σίγουρα ήδη στο φινάλε. Σε γενικές γραμμές, το gameplay δανείζεται πάρα πολλά στοιχεία από το Witcher 3, ορισμένα μάλιστα ξεδιάντροπα (πχ το focus system όταν αναζητάτε στοιχεία του περιβάλλοντος). Όσον αφορά την RPG υπόσταση του τίτλου, είναι διττή. Ναι μεν μπορείτε να ακολουθήσετε διαφορετικά μονοπάτια και να δείτε εναλλακτικά φινάλε ή να σκοτώσετε ακόμα και σημαντικούς χαρακτήρες, ωστόσο η διαμόρφωση του χαρακτήρα σας δεν έχει το ανάλογο βάθος. Ο Coen θα είναι, μέσες άκρες, ίδιος, όσες φορές και αν ξαναπαίξετε το παιχνίδι, γεγονός που αφαιρεί το στοιχείο του πειραματισμού ή των διαφορετικών playstyles.

Στο τεχνικό κομμάτι, τα πράγματα είναι λίγο ζόρικα. Ας ξεκινήσουμε με τα θετικά. Η ατμόσφαιρα είναι, πραγματικά, εξαιρετική. Σκοτεινή, αποπνέει μια αίσθηση μόνιμου ζόφου, ενώ και οι φωτισμοί της Unreal Engine 5 είναι ώρες-ώρες χάρμα οφθαλμών. Ομίχλη που σας πνίγει, φεγγαρόφωτο που φωτίζει στοιχειωμένους βάλτους, μοναστήρια κατοικούμενα από νεκροζώντανες καλόγριες και ξεχασμένες κατακόμβες γεμάτες σκόνη και θάνατο. Ποιοτικά όμως τα γραφικά κυμαίνονται σε μέτριο επίπεδο. Κάποιες ώρες της ημέρας δείχνουν πολύ όμορφα ενώ κάποιες άλλες φαίνονται μιας γενιάς πίσω. Επίσης, τα facial animations και το lip sync ήθελαν επιπλέον δουλειά. Επιγραμματικά, αναφέρω και τα μέτρια textures σε ορισμένες επιφάνειες, το pop-up, τις παντελώς ανούσιες αντιδράσεις των NPC περαστικών στα πεπραγμένα σας, καθώς και την μικρή και επαναλαμβανόμενη κινητικότητα περαστικών ακόμα και στη μεγαλύτερη πόλη της κοιλάδας. Συνάντησα και μυριάδες bugs, καθώς και ανησυχητικά πολλά crash-αρίσματα (δίχως υπερβολή, μου έκανε τουλάχιστον 10). Όσο για τον ήχο, οι ερμηνείες είναι σε πολύ καλό επίπεδο, ενώ τόσο η μουσική όσο και τα ηχητικά εφέ δένουν άψογα με το σύνολο των επί της οθόνης συμβάντων.

Το The Blood of Dawnwalker είναι μια αξιόλογη πρώτη προσπάθεια με το βλέμμα στο μέλλον, σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό είδος παιχνιδιών. Η βάση για να χτιστεί κάτι καλό υπάρχει, παρά τις αδυναμίες και την προφανή δημιουργική ατολμία σε κάποιους τομείς. Επίσης, η προώθηση (και κοστολόγηση) του τίτλου ως ΑΑΑ, δεν λειτουργεί υπέρ του. Σε κάθε περίπτωση, αν είστε φαν του Witcher και των vampire games αξίζει την προσοχή σας, απλά μην περιμένετε κάποιο αριστούργημα επιπέδου CD Projekt.

7^/10

7^/10

• Εξαιρετική ατμόσφαιρα
• Ενδιαφέροντες χαρακτήρες
• Μουσική και ερμηνείες
• Επιλογές που διαμορφώνουν την ιστορία
• Ικανοποιητικές μάχες
• Το σύστημα των 30 ημερών είναι ενδιαφέρον…

• …αλλά δεν αξιοποιείται καθόλου
• Χάρτης γεμάτος ανούσια ερωτηματικά
• Αδιάφορο δευτερεύον περιεχόμενο
• Το infamy και το corruption system δεν αξιοποιούνται επαρκώς
• Δεν εμβαθύνει στους κύριους εχθρούς
• Σωρεία τεχνικών θεμάτων (μέχρι να διορθωθούν)

Το παιχνίδι αφήνει πίσω την πανούκλα και τα αμέτρητα ποντίκια και διαδραματίζεται στην Κρήτη, 15 χρόνια πριν τα γεγονότα του Requiem, σε μια εποχή όπου οι μύθοι και οι αρχαίες δοκιμασίες βρίσκονται στο επίκεντρο. Πρωταγωνίστρια είναι η Sophia, ένας δευτερεύον χαρακτήρας που γνωρίσαμε στο Requiem. Η Sophia είναι μια νεαρή και ατρόμητη πειρατίνα, αρκετά διαφορετική από την πιο ευάλωτη και προσεκτική Amicia, καθώς δεν διστάζει να μπλέξει σε μάχες και να αντιμετωπίσει τους εχθρούς της κατά μέτωπο. Βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση, και είναι αποφασισμένη να αποκαλύψει τα μυστικά του παρελθόντος της. Η αναζήτησή της την οδηγεί στην Κρήτη, το νησί του Μινώταυρου, όπου έρχεται αντιμέτωπη με μια καλά κρυμμένη αρχαία κατάρα και μια σειρά από επικίνδυνες δοκιμασίες. Η ιστορία πηγαινοέρχεται ανάμεσα στη μεσαιωνική εποχή της Sophia και την αρχαία Μινωική Κρήτη, δείχνοντας σταδιακά πώς τα γεγονότα του παρελθόντος επηρέασαν το μέλλον. Στο πλευρό της Sophia βρίσκονται η Leni, μια κοκκινομάλλα έμπειρη κλέφτρα με φακίδες, καθώς και άλλοι χαρακτήρες που κρύβουν τα δικά τους μυστικά, όπως η Irene, μια ιδιαίτερα σκληρή και μυώδης γυναίκα που ξεχωρίζει από την πρώτη στιγμή, και ο Faro, ο αρχηγός των πειρατών, που λειτουργεί ως πολύπλοκη πατρική φιγούρα για τη Sophia. Στο πρώτο μισό, οι ανάλαφρες στιγμές μεταξύ της Sophia και της Leni σε σκηνικά της Μεσογείου δίνουν στην περιπέτεια περισσότερο την αίσθηση ενός action-adventure τύπου Uncharted παρά ενός Plague Tale.

Και αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια. Εδώ δεν υπάρχει εκείνη η βαριά, σχεδόν αποπνικτική ατμόσφαιρα της πανούκλας και της διαρκούς απειλής. Αντίθετα, τα ηλιόλουστα τοπία, οι παραλίες και η πιο ανάλαφρη δυναμική των χαρακτήρων κάνουν το πρώτο μισό να μοιάζει περισσότερο με περιπέτεια. Όταν ψάχνετε για θησαυρό μέσω σημειώσεων ενός βιβλίου, η επιρροή του Uncharted γίνεται ιδιαίτερα εμφανής. Όταν, μάλιστα, καταπιάνεστε με αναρριχήσεις, άλματα και platforming, το παιχνίδι θυμίζει Assassin’s Creed. Βέβαια, καθώς πλησιάζετε στο δεύτερο μισό του παιχνιδιού, το κλίμα σκοτεινιάζει αισθητά και η περιπέτεια αποκτά έναν πιο horror τόνο, χωρίς όμως να φτάνει ποτέ το συναισθηματικό βάρος των προηγούμενων τίτλων. Όσον αφορά το δέσιμο των χαρακτήρων, και εδώ υπάρχει η ίδια εντύπωση. Η σχέση της Sophia με τη Leni εξελίσσεται μέσα από αρκετά παιχνιδιάρικους διαλόγους, όμως το δέσιμό τους δεν πείθει πάντα, ιδιαίτερα όταν η σχέση τους φαίνεται να περνά από τη φιλία σε υποψίες κάτι βαθύτερου χωρίς να έχει προηγηθεί αρκετή ανάπτυξη. Γενικότερα, η ιστορία φαίνεται κάποιες φορές να βιάζεται να σας κάνει να ενδιαφερθείτε για τους χαρακτήρες, χωρίς να τους δίνει αρκετό χρόνο για να αποκτήσουν το ίδιο συναισθηματικό βάρος με την Amicia και τον Hugo.

Το gameplay κάνει μια σημαντική στροφή σε σχέση με τα προηγούμενα APT. Το stealth περνάει σε δεύτερο ρόλο, καθώς η δράση και οι μάχες με σπαθιά έχουν πλέον τον πρώτο λόγο. Η Sophia δεν διστάζει να σκοτώσει τους αντίπαλους στρατιώτες με αρκετά βίαιο τρόπο, σε αντίθεση με την Amicia, η οποία απέφευγε τους μεγαλόσωμους φρουρούς, καθώς δεν είχε πολλές πιθανότητες απέναντί τους. Η Sophia χρησιμοποιεί μαχαίρια και σπαθιά, με τις μάχες να βασίζονται σε light και heavy επιθέσεις, κλωτσιές που μπορούν να σπάσουν την άμυνα των αντιπάλων, καθώς και parry και αποκρούσεις στον κατάλληλο χρόνο. Οι συνεχόμενες επιτυχημένες αποκρούσεις αφήνουν τους εχθρούς ευάλωτους, ενώ ορισμένες επιθέσεις απαιτούν να κάνετε dodge την κατάλληλη στιγμή. Εδώ πλέον δεν χρειάζεται να αποφεύγετε τους πιο δυνατούς εχθρούς – μπορείτε να τους μαχαιρώσετε, να τους πετάξετε από γκρεμούς ή πάνω σε καρφιά, ακόμη και να πέσετε πάνω τους από ψηλά. Το σύστημα μάχης είναι σχετικά απλό, όμως οι μάχες είναι γρήγορες και αποτελεσματικές και κρατούν τη δράση σε υψηλά επίπεδα. Καθώς προχωράτε, ξεκλειδώνετε νέες ικανότητες, πιο σύνθετες επιθέσεις και συνδυασμούς, ενώ ανακαλύπτετε φυλαχτά που σας δίνουν διαφορετικά boosts και σπαθιά που μπορείτε να εξοπλίσετε ανάλογα με τα μπόνους που θέλετε.

Μια αδυναμία του συστήματος μάχης είναι η απουσία lock-on. Όταν αντιμετωπίζετε αρκετούς εχθρούς ταυτόχρονα, είναι εύκολο να χάσετε από το οπτικό σας πεδίο κάποιον αντίπαλο που επιτίθεται από πίσω ή από το πλάι, κάτι που μπορεί να κάνει ορισμένες μάχες περισσότερο εκνευριστικές απ’ όσο χρειάζεται. Η δράση συμπληρώνεται από αρκετό platforming, με τη Sophia να γαντζώνεται για να φτάσει σε ψηλότερα σημεία και να διασχίζει κενά ανάμεσα σε κτίρια. Μπορείτε να επιλέξετε επίπεδο δυσκολίας από το σχεδόν απόλυτα αφηγηματικό όπου οι μηχανισμοί γίνονται αρκετά πιο εύκολοι, μέχρι το πολύ δύσκολο, προσαρμόζοντας έτσι την εμπειρία στις προτιμήσεις σας. Έτσι, αν θέλετε να επικεντρωθείτε περισσότερο στην ιστορία, μπορείτε να αφήσετε την μάχη σε δεύτερο πλάνο χωρίς να χρειάζεται να δυσκολευτείτε ιδιαίτερα.

Ωστόσο, ένα μεγάλο μέρος της περιπέτειας αφιερώνεται στους γρίφους. Κατευθύνετε το φως μετακινώντας καθρέφτες, ανοίγετε πόρτες λύνοντας μηχανισμούς και αξιοποιείτε μια μινωική σφαίρα για να χειριστείτε το φως και να οδηγήσετε τις ακτίνες στα σωστά σύμβολα. Οι γρίφοι λειτουργούν ως ευχάριστο διάλειμμα από τη δράση, όμως αυτοί με βάση το φως επαναλαμβάνονται αρκετά. Υπάρχουν μάλιστα σημεία όπου περνάτε σχεδόν μία ολόκληρη ώρα λύνοντας διαδοχικούς γρίφους και ανοίγοντας αρχαίες πύλες. Οι σκοτεινές σπηλιές και οι κλειστοί χώροι δημιουργούν μια ιδιαίτερα κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, αλλά όταν οι ίδιοι μηχανισμοί επανέρχονται ξανά και ξανά, η ροή της περιπέτειας αρχίζει να κουράζει. Στο δεύτερο μισό εμφανίζεται και ένας πολύ μεγαλύτερος και ιδιαίτερα ανατριχιαστικός εχθρός, τον οποίο δεν μπορείτε να εξουδετερώσετε. Εδώ το παιχνίδι σας αναγκάζει να επιστρέψετε στο ελαφρύ stealth, καθώς πρέπει να κινείστε προσεκτικά και να βρίσκετε τρόπους διαφυγής. Η αλλαγή αυτή λειτουργεί αρκετά καλά, καθώς μετατρέπει ξαφνικά την ηλιόλουστη περιπέτεια της Κρήτης σε μια πολύ πιο σκοτεινή εμπειρία.

Το παιχνίδι είναι πραγματικά πανέμορφο. Τα περιβάλλοντα είναι γεμάτα λεπτομέρειες, με τους εξωτερικούς χώρους να καταφέρνουν να σας κάνουν να αισθανθείτε ότι βρίσκεστε πραγματικά στην Κρήτη. Τα κτίρια, τα πλοία και τα κρυστάλλινα νερά εντυπωσιάζουν, ενώ η σκίαση και ο φωτισμός προσθέτουν αρκετά στην ατμόσφαιρα. Η διαφορά ανάμεσα στους ηλιόλουστους εξωτερικούς χώρους και τις σκοτεινές υπόγειες περιοχές είναι έντονη. Στις σπηλιές, ελάχιστο φως περνά από τα ανοίγματα στην οροφή, ενώ η σκόνη αιωρείται μέσα στα ξεχασμένα περάσματα, σε βαθμό που σχεδόν αισθάνεστε την υγρασία και την κλεισούρα των σπηλαίων. Η Ελληνοκύπρια ηθοποιός Άννα Δημητρίου επιστρέφει στον ρόλο της Sophia, ενώ οι διάλογοι μεταξύ των χαρακτήρων είναι πιο ανάλαφροι, όπως και το ύφος του πρώτου μέρους. Από το soundtrack ξεχωρίζει ιδιαίτερα το ελληνικό κομμάτι της εισαγωγής και του κεντρικού μενού «The Land» που τραγουδάει η επίσης Ελληνοκύπρια Βασιλική Αναστασίου. Πρόκειται μια πολύ ευχάριστη έκπληξη και ταιριάζει απόλυτα με το ελληνικό σκηνικό και τις δοκιμασίες που περιμένουν τη Sophia. Τα ηχητικά εφέ ακολουθούν την υψηλή ποιότητα των προηγούμενων τίτλων. Μια μικρή παρατήρηση εδώ είναι πως η Sophia λαχανιάζει αρκετά γρήγορα όταν τρέχει και ακούγεται συχνά περισσότερο κουρασμένη από όσο θα περίμενε κανείς από ένα σύντομο sprint.

Με διάρκεια 12+ ώρες, το Resonance A Plague Tale Legacy τολμάει να αφήσει πίσω το stealth και τη βαριά ατμόσφαιρα των προκατόχων του για χάρη μιας πιο γρήγορης action-adventure εμπειρίας – και σε μεγάλο βαθμό το κάνει με επιτυχία. Αν έχετε παίξει τα προηγούμενα Plague Tale, είναι μια περιπέτεια που αξίζει να ζήσετε, απλά μην περιμένετε το σκοτεινό και συναισθηματικό ταξίδι της Amicia και του Hugo.

8^/10

8^/10

• Πανέμορφα και λεπτομερή γραφικά
• Ελληνικά στοιχεία, Μινωική θεματολογία, το σκηνικό της Κρήτης
• Γρήγορες και διασκεδαστικές μάχες
• Ενδιαφέρουσα αλλαγή τόνου στο δεύτερο μισό

• Η απουσία lock-on δυσκολεύει τις μάχες με πολλούς εχθρούς
• Ορισμένες μεγάλες ενότητες είναι σχεδόν αποκλειστικά γρίφοι
• Το δέσιμο της Sophia με τη Leni δεν πείθει τόσο
• Δεν έχει την ίδια συναισθηματική βαρύτητα με τα προηγούμενα APT