Η ιστορία εκτυλίσσεται στον μεσαιωνικό fantasy κόσμο του Pywel, όπου η ειρήνη έχει καταρρεύσει προ πολλού και οι διάφορες φατρίες συγκρούονται για εξουσία, επιβίωση ή απλώς πατροπαράδοτη εκδίκηση. Πρωταγωνιστής είναι ο Kliff, μέλος των Greymanes, μιας βικινγκοειδούς ομάδας μισθοφόρων που, κατόπιν βάναυσης επίθεσης των πολεμιστών μιας εχθρικής φατρίας, βρίσκεται διαλυμένη και διασκορπισμένη. Στα πρώτα του βήματα ο Kliff μάχεται για να σταθεί ξανά στα πόδια του και να συνειδητοποιήσει (μαζί κι ο παίκτης) τί συμβαίνει γύρω του, ενώ βρίσκεται, παράλληλα, σε αναζήτηση των χαμένων του συντρόφων, με απώτερο σκοπό την επανένωση των Greymanes. Η κεντρική αφήγηση, σε πρώτη φάση, δεν στήνεται ως ένα γραμμικό έπος αναζήτησης, επανένωσης και εκδίκησης, αλλά περισσότερο ως μια σειρά τυχαίων γεγονότων που προκύπτουν μέσα από τον κόσμο και τις ευκαιρίες που αυτός προσφέρει. Την ίδια ώρα, ένα μυστηριώδες στοιχείο, μια παράλληλη κι αιωρούμενη διάσταση που τρόπον τινά συνυπάρχει εντός του Pywell, γνωστή ως Abyss, δείχνει να επηρεάζει τόσο την ιστορία όσο και το ίδιο το gameplay.

Σε αφηγηματικό επίπεδο (αναφέρομαι κατά βάση στη δομή της ιστορίας και στο σενάριο), το παιχνίδι είναι επιεικώς άθλιο. Χρησιμοποιώ επίτηδες ένα τόσο έντονο χαρακτηρισμό για να καταδείξω το πόσο κακό είναι. Όσα συμβαίνουν δεν βγάζουν κανένα απολύτως νόημα, οι διάλογοι σε πολλά σημεία είναι προχειρογραμμένοι, ο αφηγηματικός ρυθμός αλλοπρόσαλλος, οι χαρακτήρες είναι αδιάφοροι σε εκνευριστικό βαθμό, προεξάρχοντος του Kliff για τον οποίο πρέπει να σκεφτώ πολύ ώστε να βρω πιο άοσμο και άνοστο πρωταγωνιστή. Ο εν λόγω, παρατηρεί αμέτοχος τα όσα απίθανα συμβαίνουν γύρω του κάνοντας πού και πού μονολεκτικές παρατηρήσεις οι οποίες συναγωνίζονται σε βάθος και ουσία μια πάρα πολύ έξυπνη μαϊμού ή, αλλιώς, έναν υπερβολικά ηλίθιο άνθρωπο. Επιπλέον, ο σχεδιασμός των quests από αφηγηματικής σκοπιάς είναι στημένος πρόχειρα, καθώς πολλά από αυτά υποδεικνύουν τί να κάνετε μέσω objectives που ανανεώνονται αυτόματα και δίχως καμία εξήγηση. Με άλλα λόγια, τα γεγονότα εντός του quest δεν προκύπτουν μέσω της ιστορίας που αυτό αφηγείται – ξέρετε πως πρέπει να πάτε από το σημείο Α στο σημείο Β επειδή αυτό του λέει το μενού με τα objectives. Σαφώς σε κάποια παιχνίδια η ιστορία δεν παίζει ιδιαίτερο ρόλο. Εδώ όμως το main quest είναι φορτωμένο με ένα κάρο cutscenes (στα οποία μάλιστα δίνεται έμφαση) και διαλόγους. Συνεπώς η ιστορία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας, και σε αυτό το σκέλος το παιχνίδι αποτυγχάνει παταγωδώς.

Εκεί που το παιχνίδι δείχνει ένα διαφορετικό πρόσωπο, είναι η μάχη. Πρόκειται για action adventure ανοιχτού κόσμου, με ορισμένα hack-and-slash στοιχεία. Η μάχη έχει βάρος και ταυτότητα, ενώ παράλληλα μπορεί να γίνει τόσο πολύπλοκη ή απλή, όσο το επιθυμείτε. Στον πυρήνα της διαθέτει τα κλασικά light και heavy attack, dodge και parry. Από εκεί κι έπειτα, όμως, υπάρχουν δεκάδες επιπλέον δεξιότητες και μηχανισμοί που δεν προσθέτουν απλώς αλατοπίπερο, μα καθορίζουν το gameplay. Οι συνδυασμοί δυνατοτήτων και κινήσεων (combos) από πλευράς του παίκτη φαντάζει ανεξάντλητος: μπορείτε να πετσοκόψετε τους εχθρούς με ένα σωρό τρόπους, να τους πετάξετε μακριά, να εφαρμόσετε πάνω τους κινήσεις grappling (το οποίο δίνει μια κάθετη διάσταση στη μάχη), smackdown και jiu-jitsu, να τους αρχίσετε στα μπουκέτα, να τους κάψετε, να τους πλακώσετε με κορμούς δέντρων, κι ένα σωρό άλλα. Ακόμα και μετά από 100 ώρες, εξακολουθείτε να ανακαλύπτετε νέους τρόπους να εξουδετερώνετε/κονιορτοποιείτε τους εχθρούς, καθώς το παιχνίδι ευνοεί τον πειραματισμό. Πολεμάτε αντίπαλους στρατιώτες, κακοποιούς, μάγους, μάγισσες και μισθοφόρους, όπως επίσης άγρια ζώα, τέρατα, πνεύματα του δάσους και της ερήμου, δαιμονικές οντότητες, μεσαιωνικά high fantasy ρομπότ κτλ. Υπάρχουν και μυριάδες boss όλων των ειδών, ορισμένα εκ των οποίων είναι πράγματι εντυπωσιακά, εντούτοις πολλά είναι εύκολα και κακοσχεδιασμένα.

Οι δεξιότητες του χαρακτήρα σας ξεκλειδώνονται μέσω artifacts, τα οποία είτε τα βρίσκετε δια της εξερεύνησης, είτε σκοτώνοντας εχθρούς, είτε λύνοντας παζλ. Πέραν των πολλών δεξιοτήτων που, όπως προαναφέρθηκε, καθορίζουν τη μάχη, υπάρχουν και τα επιπλέον abilities/buffs που κολλάτε στα όπλα σας, και τα οποία αποκτάτε εξουδετερώνοντας ορισμένα bosses, αλλά και εξερευνώντας τον κόσμο. Το κάθε όπλο είναι αναβαθμίσιμο και έχει το δικό του move set (σπαθί, dagger, δόρυ κτλ). Δεδομένου πως το loot στα όπλα είναι περιορισμένο, μπορείτε να διαλέξετε κάποιο που σας αρέσει και να μείνετε με αυτό για καιρό, εφόσον το αναβαθμίσετε αναλόγως. Φυσικά υπάρχει και armor για όλα τα γούστα, το οποίο βρίσκετε στα διάφορα μαγαζιά, όπως και σε μορφή loot. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αισθητική παραμετροποίηση, καθώς μπορείτε να βάψετε διάφορα κομμάτια του armor, ώστε να φτιάξετε το set των ονείρων σας. Τέλος, να σημειωθεί πως υπάρχουν άλλοι δύο playable χαρακτήρες, με πολύ διαφορετικό στιλ και δυνατότητες στη μάχη από τον Kliff. Ωστόσο, αυτοί δεν μπορούν να συμμετάσχουν στις κεντρικές αποστολές, ενώ οι δυνατότητές τους στην εξερεύνηση και την επίλυση παζλ είναι περιορισμένες. Αφηγηματικά, δε, είναι εξίσου αδιάφοροι και κακογραμμένοι. Συνεπώς, κρίνονται ως οριακά αχρείαστες προσθήκες.

Εδώ να πούμε ότι το παιχνίδι δεν επιβάλλει συγκεκριμένα builds ή ρόλους, καθώς δεν είναι RPG. Δεν υπάρχει, λοιπόν, σαφές class system, ούτε προκαθορισμένα μονοπάτια εξέλιξης. Αντίθετα, η μάχη λειτουργεί εν είδει sandbox, όπου μπορείτε να προσεγγίσετε τις αναμετρήσεις με όποιο τρόπο σας ταιριάζει. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλα λειτουργούν εξίσου αποτελεσματικά σε κάθε περίσταση. Αντίθετα, οι διαφορετικοί τύποι εχθρών, από απλούς στρατιώτες μέχρι πιο ιδιαίτερες οντότητες, απαιτούν προσαρμοστικότητα κι ευελιξία. Το progression system έρχεται να ενισχύσει αυτή τη φιλοσοφία. Εδώ δεν υπάρχει παραδοσιακό leveling με XP, skill points και δέντρα δεξιοτήτων. Η εξέλιξη του χαρακτήρα βασίζεται, ως αναφέρθηκε πιο πάνω, στον εξοπλισμό και στα abilities, καθιστώντας τη σύνδεση μεταξύ δράσης και ανταμοιβής πιο άμεση. Κοντολογίς, αν θέλετε να βελτιωθείτε, πρέπει να βγείτε στον κόσμο, να ψάξετε, να ανακαλύψετε, με ένα τρόπο πιο οργανικό από το grind ορισμένων RPG. Ένα καλό παράδειγμα περί αυτού είναι οι δεξιότητες που αναφέραμε, οι οποίες δεν ξεκλειδώνονται απλώς επειδή ανεβήκατε επίπεδο, αλλά επειδή βρήκατε κάτι, επειδή ολοκληρώσατε μια συγκεκριμένη δραστηριότητα ή επειδή αλληλεπιδράσατε με τον κόσμο με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Αυτό δημιουργεί μια πιο «χειροπιαστή» αίσθηση εξέλιξης και ενισχύει το στοιχείο της περιπέτειας.

Η εξερεύνηση του Pywel αποτελεί ίσως τον πιο καθοριστικό παράγοντα της εμπειρίας. Ο κόσμος είναι ενιαίος και χωρίζεται σε πέντε βασικές περιοχές. Κάθε μία από αυτές έχει την δική της ταυτότητα, όχι μόνο αισθητικά (περιπλανιέστε σε δάση, σε βουνά, σε μεσαιωνικές πόλεις, σε κοιλάδες, ερήμους, ό,τι μπορείτε να φανταστείτε) αλλά και σε επίπεδο gameplay. Οι δραστηριότητες, οι μάχες και τα μυστικά διαφέρουν αρκετά, ώστε να δημιουργούν μια αίσθηση ποικιλομορφίας. Το παιχνίδι δεν βασίζεται σε έναν χάρτη γεμάτο εικονίδια (αν και αυτά δε λείπουν), αλλά σε μια πιο οργανική προσέγγιση, όπου καλείστε να ανακαλύψετε πράγματα μόνος. Ειλικρινά, η αίσθηση εξερεύνησης είναι απαράμιλλη, και γι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο που πολλοί συγκρίνουν το παιχνίδι με το Skyrim. Τα μυστικά που ανακαλύπτετε, οι θέες που ξανοίγονται μπροστά σας μετά από ένα κοπιαστικό ταξίδι, όπως και οι μικρές ιστορίες που συναντάτε θα σας μείνουν για καιρό, κι είναι αυτά που κάνουν το παιχνίδι τόσο ξεχωριστό. Οι τυχαίες ιστορίες των οποίων γίνεστε μέρος άθελά σας, χωρίς κανένα πλάνο, είναι έτσι δοσμένες ώστε να σας δίνουν την αίσθηση πως φτιάχτηκαν μόνο για σας και ξεφεύγουν από το κακοστημένο αφηγηματικό κομμάτι που αναφέρθηκε παραπάνω.

Περιπλανιέστε στον κόσμο κατά βάση μέσω του αλόγου σας. Παράλληλα σας δίνεται climbing δυνατότητα, όπως και το gliding που ξεκλειδώνετε πολύ σύντομα, και το οποίο ενισχύει την αίσθηση της κάθετης εξερεύνησης. Πολύ αργότερα, αποκτάτε πρόσβαση σε πιο ιδιαίτερα μέσα, όπως μηχανικά κατασκευάσματα ή ακόμα και δράκους. Τα εκατοντάδες παζλ αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της εξερεύνησης και διακρίνονται από εξαιρετική, πρωτόγνωρη ποικιλία. Ο σχεδιασμός τους όμως είναι μάλλον ασυνεπής, καθώς βρίσκετε έξυπνα παζλ, παζλ αδιανόητης κλίμακας, εύκολα, δύσκολα, κακοσχεδιασμένα, παζλ που σας κάνουν να χτυπάτε το κεφάλι σας στον τοίχο κτλ. Να αναφέρω, τέλος, τον χειρισμό, ο οποίος, τόσο στη μάχη, όσο και στην εξερεύνηση, είναι αρκετά (και πολλές φορές αχρείαστα) περίπλοκος. Απαιτεί δε εξαιρετική μυϊκή απομνημόνευση, ειδικά αν σας ενδιαφέρουν τα πολλά combos που προσφέρονται στη μάχη. Προσωπικά δεν με δυσκόλεψε τόσο, κατανοώ ωστόσο τα παράπονα γι αυτό το θέμα. Να σημειώσω, επίσης, πως το responsiveness του χειριστηρίου σε PC δεν είναι και το καλύτερο, ειδικά για ένα τέτοιο παιχνίδι που απαιτεί ακρίβεια στις κινήσεις. Ως εκ τούτου, το παιχνίδι γίνεται αρκετά άτσαλο κι εκνευριστικό σε πολλές περιπτώσεις.

Η δομή των quests ακολουθεί μια λογική που συνδυάζει τον κεντρικό άξονα της ιστορίας με ένα (τεράστιο) πλήθος από παράπλευρες δραστηριότητες. Οι κεντρικές αποστολές είναι ως επί το πλείστον κακοσχεδιασμένες, και μάλιστα οι πρώτες 30-40 ώρες (σωστά διαβάσατε) δίνουν την αίσθηση ενός συνεχόμενου tutorial, με άνευ προηγουμένου κλίμακα. Οι παράπλευρες αποστολές κυμαίνονται από απλά fetch quests και μικρές ιστορίες που αφορούν τους κατοίκους (ή και ορισμένες μεταφυσικές οντότητες) του Pywell, έως αποστολές που σας βοηθούν να μεγαλώσετε τη βάση σας και αποστολές όπου κάνετε τον ντετέκτιβ, ψαρεύετε, κάνετε mining κτλ. Οι μεγαλειώδεις siege μάχες προσδίδουν μια νότα επικής κλίμακας και υπενθυμίζουν το γιγαντιαίο εύρος και την φιλοδοξία του τίτλου. Γενικά, δεν μου φτάνουν οι λέξεις για να περιγράψω την αδιανόητη ποικιλομορφία των αποστολών, δραστηριοτήτων και λεπτομερειών που συναντάτε. Μπορείτε να μεγαλώσετε τη βάση σας ώστε να καλλιεργείτε τους δικούς σας πόρους, να εκτρέφετε τα δικά σας ζώα, να μισθώνετε εργασίες κατασκευής και αναβάθμισης σε όλη την ευρύτερη περιοχή, να κάνετε εμπόριο κτλ. Μπορείτε να μαζεύετε ξύλα, ορυκτά, να κυνηγάτε. Να γίνετε κυνηγός επικηρυγμένων, να επενδύσετε τα λεφτά σας στην τράπεζα ή να κλέψετε. Αν το κατεβάσει η κούτρα σας, μπορείτε να το κάνετε.

Περνώντας στον οπτικό τομέα, το παιχνίδι είναι από τα πιο όμορφα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Οι φωτισμοί, οι χρωματικοί συνδυασμοί, οι υφές, η απόδοση των καιρικών συνθηκών, και η γενικότερη απεικόνιση των φυσικών στοιχείων συμβάλλουν στη δημιουργία ενός κόσμου μοναδικής ομορφιάς. Ειδική μνεία αξίζει στο draw distance, το οποίο είναι με διαφορά ότι πιο μεγάλο και εντυπωσιακό έχουμε δει μέχρι σήμερα. Παράλληλα, τα animations ρέουν και δένουν μεταξύ τους ιδανικά, χωρίς κολλήματα και άτσαλες καταστάσεις. Τεχνικά υπάρχουν διάφορα προβλήματα, ωστόσο το παιχνίδι λαμβάνει συνεχείς βελτιώσεις και ήδη βρίσκεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση από ότι όταν βγήκε. Σε ότι αφορά τον ηχητικό τομέα, η δουλειά που έχει γίνει επίσης είναι υψηλοτάτου επιπέδου, με τους ήχους του περιβάλλοντος αλλά και της μάχης να κλέβουν την παράσταση. Τα εφέ είναι μεστά και φέρουν βάρος, ενώ η μίξη του ήχου αγγίζει το τέλειο. Η μουσική, με έναν άκρως ποικιλόμορφο χαρακτήρα (από κλασικές μεσαιωνικές μελωδίες, μέχρι και industrial techno beats) ακολουθεί τη λογική της ενίσχυσης της ατμόσφαιρας, δίχως να γίνεται υπερβολικά παρεμβατική. Είναι εκεί για να υποστηρίξει, όχι για να κυριαρχήσει.

Το Crimson Desert είναι ένα εξαιρετικά φιλόδοξο, μα παράλληλα προβληματικό παιχνίδι. Προσπαθεί να κάνει μυριάδες πράγματα, σε μια κλίμακα που δεν έχουμε ξαναδεί στο gaming. Όπου επιτυγχάνει καταφέρνει να αγγίξει πρωτόγνωρες κορυφές, ωστόσο εκεί που αποτυγχάνει το κάνει με πάταγο. Είναι ικανό να σας εκνευρίσει και να σας μαγέψει ταυτόχρονα, γεγονός που το καθιστά βαθύτατα αμφιλεγόμενο. Σε κάθε περίπτωση, αν σας αρέσουν οι περιπέτειες ανοιχτού κόσμου κι έχετε μπόλικο χρόνο (και υπομονή) στη διάθεσή σας, θα σας ανταμείψει αναλόγως.

8.5^/10

8.5^/10

• Φανταστική αίσθηση εξερεύνησης
• Μυριάδες δραστηριότητες και μηχανισμοί γιγαντιαίας κλίμακας
• Οργασμικό σύστημα μάχης
• Γραφικά απαράμιλλης ομορφιάς
• Ήχος

• Απογοητευτική ιστορία, αδιάφοροι χαρακτήρες
• Κακοσχεδιασμένα quests