Το Aphelion προσπαθεί να συνδυάσει (μάλλον) ψυχολογικό μυστήριο, υπαρξιακή φιλοσοφία και ατμοσφαιρική εξερεύνηση σε έναν εγκαταλελειμμένο, αφιλόξενο εξωγήινο κόσμο. Από την πρώτη στιγμή φαίνεται ξεκάθαρα πως πρόκειται για ένα παιχνίδι με μεγάλες φιλοδοξίες, τόσο σεναριακά όσο και σε επίπεδο gameplay και γραφικών. Θέλει να μιλήσει για την ανθρωπότητα, τη ζωή, την οικολογία, τις ανθρώπινες σχέσεις και το πώς ακραίες εμπειρίες μπορούν να αλλάξουν έναν άνθρωπο – αλλά αποτυγχάνει να μεταδώσει το μήνυμα.

Αναλαμβάνετε τον έλεγχο των Ariane και Thomas (ναι, χειρίζεστε δύο χαρακτήρες), δύο μελών μιας διαστημικής αποστολής που φτάνουν στον απομονωμένο πλανήτη Persephone, με σκοπό να ελέγξουν κατά πόσο οι συνθήκες είναι επαρκείς για την αναβίωση της ανθρωπότητας. Το παιχνίδι υπονοεί πως η Γη έχει φτάσει στο τελικό της στάδιο και η μόνη ελπίδα για τους ανθρώπους είναι η μετακόμιση σε άλλο πλανήτη. Λίγο πριν προσγειωθούν, όμως, η έντονη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του πλανήτη επηρεάζει το σκάφος τους, το οποίο συντρίβεται, με αποτέλεσμα η Ariane και ο Thomas να χωριστούν. Καθώς, λοιπόν, προσπαθούν και οι δύο να επιβιώσουν και να καταλάβουν τί ακριβώς συνέβη, έρχονται αντιμέτωποι με ένα μυστηριώδες εξωγήινο φαινόμενο που φαίνεται να επηρεάζει τόσο το περιβάλλον όσο και την ανθρώπινη αντίληψη της πραγματικότητας. Στην πορεία της δύσκολης εξερεύνησής της, η Ariane, αντιμέτωπη με σκληρές κλιματολογικές και γεωμορφολογικές συνθήκες, αρχίζει να βιώνει περίεργα οράματα και ψυχολογικές μεταβολές. Ο Thomas, σημαντικά τραυματισμένος από τη συντριβή, προσπαθεί περισσότερο να ερευνήσει τον πλανήτη, να καταλάβει τί συνέβη στην προηγούμενη αποστολή και τί ακριβώς είναι το «Nemesis», ένα εξωγήινο πλάσμα/οντότητα που καταδιώκει και τους δύο.

Δεν είναι κακό το σενάριο, αλλά νομίζω ότι οι δημιουργοί το θεωρούν πολύ πιο έξυπνο από ό,τι είναι. Η ιστορία δημιουργεί συνεχώς την εντύπωση ότι ο παίκτης ζει μια τεράστια, συγκλονιστική περιπέτεια (ω σαν άλλο The Longest Journey) που αλλάζει την Ariane ως άνθρωπο, όμως προσωπικά ποτέ δεν ένιωσα πραγματικά αυτή τη διαδρομή. Το παιχνίδι θέλει να πιστέψετε ότι οι χαρακτήρες περνάνε κάτι βαθιά τραυματικό και μεταμορφωτικό, χωρίς όμως να χτίζει σωστά αυτή τη συναισθηματική σύνδεση. Εξελίσσεται με πολύ αργό ρυθμό, χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις ή έντονες σκηνές. Το βασικό του πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν καταφέρνει να επικοινωνήσει σωστά όλα αυτά που θέλει να πει, αποκαλύπτοντας τα στοιχεία της πλοκής πολύ αποσπασματικά και αφηρημένα, οπότε ακόμα και μετά το τέλος δύσκολα θα καταλάβετε τί είναι κυριολεκτικό, τί συμβολικό και τί πραγματικά συνέβη. Εγώ πάντως έμεινα με την απορία.

Υπερφιλόδοξες ιδέες συναντάμε και στο gameplay. Χειρίζεστε τόσο την Ariane όσο και τον Thomas, με τον καθένα να έχει διαφορετικό τρόπο παιξίματος. Η Ariane πρέπει να ξεπεράσει τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, και σκαρφαλώνοντας στο τραχύ και δύσκολο μορφολογικό περιβάλλον του πλανήτη Persephone, να φτάσει στο Source — στο σημείο αυτό δηλαδή όπου η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του πλανήτη συγκεντρώνεται, ελπίζοντας για απαντήσεις. Ο Thomas, από την άλλη, καθώς είναι τραυματισμένος, προτιμά να ερευνήσει τόσο τον πλανήτη όσο και στοιχεία από προηγούμενη αποστολή η οποία, όπως ανακαλύπτουν, είχε πάει στον πλανήτη πριν από αυτούς.

Το κομμάτι της Ariane αποτελεί το platforming μέρος του παιχνιδιού. Δυστυχώς βασίζεται υπερβολικά πολύ στο σκαρφάλωμα. Συνεχώς σκαρφαλώνετε γκρεμούς, πηδάτε από επιφάνεια σε επιφάνεια, περνάτε από στενά σημεία και επαναλαμβάνετε τους ίδιους μηχανισμούς ξανά και ξανά χωρίς ιδιαίτερη εξέλιξη. Από την αρχή μου θύμισε έντονα το Horizon Call of the Mountain στο PSVR 2, όπου το gameplay βασιζόταν εξ ολοκλήρου στο σκαρφάλωμα, μόνο που εδώ λείπει το immersion που προσφέρει το VR, ενώ ο χειρισμός δυσκολεύει υπερβολικά τη σωστή λειτουργία. Συχνά δε ξέρετε πού πρέπει να πάτε, παρότι θεωρητικά το παιχνίδι σας δείχνει την τοποθεσία του στόχου σας. Τα σημεία που υποτίθεται δείχνουν το σωστό path (όπως κάνει το Horizon) χάνονται μέσα στα γραφικά και συχνά νομίζετε ότι βρήκατε πέρασμα ή προεξοχή, ενώ στην πραγματικότητα είναι γκρεμός. Όλα αυτά οδηγούν συνεχώς σε εκνευριστικές πτώσεις και επαναλήψεις σημείων, όχι επειδή το παιχνίδι είναι δύσκολο, αλλά επειδή ο σχεδιασμός του είναι ασαφής. Το χειρότερο παράδειγμα είναι το Nemesis, το εξωγήινο πλάσμα που σας κυνηγάει σε διάφορα σημεία. Θεωρητικά αυτά τα σημεία πρέπει να δημιουργούν ένταση και πανικό, προσφέροντας μία αίσθηση survival horror. Στην πράξη όμως είναι τόσο κακοσχεδιασμένα που πολλές φορές δεν ξέρετε προς τα πού να κινηθείτε. Το αποτέλεσμα είναι είτε να πέφτετε στον γκρεμό είτε να σας σκοτώνει το πλάσμα επειδή το παιχνίδι αποτυγχάνει να επικοινωνήσει σωστά την διαδρομή.

Τα κομμάτια του Thomas είναι σαφώς πιο ευχάριστα και δείχνουν πως οι δημιουργοί έχουν πλούσια εμπειρία από adventure, όχι platforming. Έτσι, λοιπόν, όταν χειρίζεστε τον Thomas δεν έχετε την αγωνία μήπως πέσετε από γκρεμό, αλλά αντ’ αυτού ασχολείστε με παρατήρηση και εξερεύνηση. Ακόμα και εδώ, όμως, το παιχνίδι δυσκολεύει την κατάσταση. Ο Thomas από νωρίς μένει χωρίς οξυγόνο και, προκειμένου να επιζήσει, στηρίζεται σε μπουκάλες που βρίσκει στους σταθμούς των προηγούμενων αποστολών. Τις μπουκάλες αυτές, όμως, δεν μπορείτε να τις μετακινήσετε, επομένως αναγκαστικά από τη μία μέχρι την άλλη ο Thomas μένει με ελάχιστο οξυγόνο και εσείς πρέπει να βιαστείτε για να μην πεθάνει. Είναι σίγουρα πιο ενδιαφέρον από το απαράδεκτο σκαρφάλωμα της Ariane, αλλά και πάλι καταντάει σύντομα κουραστικό. Δυστυχώς, από τα 11 κεφάλαια (και περίπου τις 12–14 ώρες που διαρκεί το παιχνίδι), ελέγχετε τον Thomas στα τρία περίπου κεφάλαια, μένοντας με την αίσθηση ότι μάλλον είναι κομπάρσος. Στο κομμάτι του narrative ποτέ δεν αποκτάει την παρουσία που θα περίμενε κανείς για ένα συμπρωταγωνιστή. Και αυτό γιατί η Ariane, με τα υπόλοιπα επτά-οκτώ κεφάλαια, αλλά κυρίως με το κακοσχεδιασμένο gameplay της, αναλώνει σίγουρα το 80% της εμπειρίας.

Ως προν τον χειρισμό, υπάρχει η αίσθηση ενός μικρού lag στις κινήσεις της Ariane όταν πρόκειται να σκαρφαλώσει, κάτι που οδηγεί σε περαιτέρω δυσκολίες, αφού πολλές φορές ο χαρακτήρας δεν ανταποκρίνεται όπως θα έπρεπε. Αυτό δημιουργεί συνεχώς μικρά αλλά εκνευριστικά λάθη που οδηγούν σε αλλεπάλληλες πτώσεις. Κατά τα άλλα, ο χειρισμός είναι ικανοποιητικός, αν και σίγουρα θα μπορούσε να βελτιωθεί.

Τουλάχιστον το παιχνίδι τα πάει εξαιρετικά στο εικαστικό. Τα γραφικά είναι πολύ όμορφα, με εξαιρετικές λεπτομέρειες, ενώ η σκηνοθεσία καταπληκτική. Η αίσθηση απομόνωσης, εγκατάλειψης και sci-fi μυστηρίου σε έναν πλανήτη με εχθρικές καιρικές συνθήκες και γενικά συνθήκες διαβίωσης αποδίδεται πολύ πετυχημένα. Ο φωτισμός, τα περιβάλλοντα και η συνολική αισθητική θυμίζουν συχνά μεγάλες sci-fi παραγωγές του Χόλιγουντ. Υπάρχουν στιγμές που απλώς σταματάτε για να κοιτάξετε τον κόσμο γύρω σας — ειδικά στις χιονισμένες κορυφές με φόντο τις καταιγίδες του Persephone. Τα μοντέλα των πρωταγωνιστών είναι καλοσχεδιασμένα, εκτός από τις εκφράσεις προσώπου που είναι απογοητευτικές και δυσκολεύουν λίγο τη συγκίνηση στις πιο τραγικές στιγμές. Ο ηχητικός τομέας επίσης είναι από τα καλύτερα στοιχεία του παιχνιδιού και ίσως αυτό που καταφέρνει πιο σταθερά να «πουλήσει» το sci-fi σκηνικό. Η μουσική είναι πολύ ωραία, έντονα ατμοσφαιρική όταν χρειάζεται και βοηθά σημαντικά στην αίσθηση της απομόνωσης. Επιπλέον, τα εφέ εντυπωσιάζουν — ειδικά οι ήχοι που δημιουργούνται από το Nemesis ή την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του Persephone δημιουργούν εξαιρετικό immersion. Μόνο μελανό σημείο οι ερμηνείες, οι οποίες είναι αδύναμες και υπερβολικά δραματικές. Σε συνδυασμό με το προβληματικό σενάριο, μάλλον δεν θα ταυτιστείτε με τους χαρακτήρες ποτέ.

Το Aphelion δίχως αμφιβολία έχει ενδιαφέρουσες ιδέες και καλλιτεχνικές φιλοδοξίες. Προσπαθεί να πει κάτι βαθύτερο για την ανθρωπότητα, τη ζωή και την ύπαρξη μέσα από ένα σκοτεινό sci-fi ταξίδι γεμάτο μυστήριο και ψυχολογική ένταση. Δυστυχώς, δεν καταφέρνει να μετατρέψει αυτές τις ιδέες και φιλοδοξίες σε μια πραγματικά δυνατή εμπειρία. Εν τέλει, είναι ένα παιχνίδι που το θαυμάζεις περισσότερο για ότι ήθελε να γίνει, παρά γι αυτό που τελικά προσφέρει.

6^/10

6^/10

• Πανέμορφο εικαστικό
• Εξαιρετική μουσική και ηχητικά εφέ
• Αίσθηση απομόνωσης σε εχθρικό πλανήτη
• Αρκετά από τα κομμάτια εξερεύνησης με τον Thomas

• Απαράδεκτο platforming με την Ariane
• Αίσθηση lag στον χειρισμό
• Συγκεχυμένη και ασαφής ιστορία
• Το Nemesis προκαλεί εκνευρισμό αντί για αγωνία
• Αργός ρυθμός και επαναλαμβανόμενα κομμάτια

Το παιχνίδι διαδραματίζεται σε μία εναλλακτική, δυστοπική, cyberpunk Αμερική των 80s. Η Phoenix Corporation ελέγχει σχεδόν τα πάντα, μετά από ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα που σχεδόν κατέστρεψε τη χώρα. Ο Warren Marsh, επιστήμονας της Phoenix, δουλεύει στο εργαστήριό του και κάνει έρευνες πάνω σε μία ύποπτη λίστα δωρητών οργάνων, με τη βοήθεια του Reach, ενός ΑΙ που ο ίδιος ανέπτυξε. Σύντομα όμως, ένα ατύχημα κάνει τα πάντα να πάνε κατά διαόλου και όταν ο Warren ξυπνά, δεν είναι πλέον ο εαυτός του, αλλά ο Reach, στο σώμα του δημιουργού του. Το AI, προφανώς, είναι μπερδεμένο για το τί έχει συμβεί και η συνείδηση του Warren δεν ανταποκρίνεται. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ξαφνικά ο Reach βρίσκεται υπό καταδίωξη από τις δυνάμεις ασφαλείας της Phoenix. Αφού καταφέρει να αποδράσει από τις κύριες εγκαταστάσεις, ο Reach πρέπει να βρει έναν τρόπο να κρατήσει ζωντανό το σώμα στο οποίο βρίσκεται πλέον και παράλληλα να βρει έναν τρόπο να επιστρέψει στο εργαστήριο, ώστε να επαναφέρει τον Warren στο σώμα του. Έτσι λοιπόν ξεκινάει ένα ταξίδι που θα διδάξει στο AI την ανθρωπιά… με ό,τι καλό και κακό συνεπάγεται αυτή η γνώση. Η ιστορία είναι αξιοπρεπής και αποδίδεται με ωραίο τρόπο, αν και συνολικά είναι μάλλον προβλέψιμη και ρηχή δεδομένων των θεματολογιών της. Πέρα από τα cutscenes, υπάρχουν και διάφορα σημειώματα που συμπληρώνουν το αφηγηματικό παρασκήνιο του κόσμου.

Ως προς το gameplay, σκεφτείτε το παιχνίδι σαν μία μίξη κλασικού Prince of Persia, Little Nightmares και συστήματος μάχης των Batman Arkham. Στο κομμάτι του platforming, μερικές φορές ο έλεγχος είναι λίγο απότομος, κάτι που σας δυσκολεύει λίγο την ζωή, ειδικά όταν βρίσκεστε υπό καταδίωξη. Πρέπει επίσης να λύσετε μερικούς απλούς γρίφους και φυσικά να πολεμήσετε τους διάφορους εχθρούς που συναντάτε. Όπως προαναφέρθηκε, οι μάχες θυμίζουν το στιλ των Arkham και είναι έντονες και δυναμικές. Βέβαια, μην περιμένετε τρελά combo και αστραπιαίο ξύλο. Μπορείτε να χτυπήσετε τους εχθρούς σώμα-με-σώμα, αλλά και με βολές εξ αποστάσεως με το όπλο σας, το οποίο φορτίζει από τις επιτυχημένες κοντινές επιθέσεις. Πρέπει να αναφέρουμε και τα τελειωτικά χτυπήματα του Reach, τα οποία είναι εντυπωσιακά και δίνουν μία πιο κινηματογραφική αίσθηση στην μάχη. Καθώς προχωράτε ξεκλειδώνετε νέες ικανότητες, ενώ μπορείτε να αναβαθμίσετε την υγεία σας ή το πόσο γρήγορα φορτίζει το όπλο σας, εάν ολοκληρώσετε διάφορα sidequests σε κάθε κεφάλαιο ή ψάξετε τις περιοχές για κάποια μυστικά. Δυστυχώς, τα περισσότερα sidequests είναι μάλλον ανέμπνευστα και βαρετά, καθώς καταλήγουν σε πήγαινε-έλα μεταξύ χαρακτήρων και σημείων. Τέλος, να σημειωθεί πως, πέρα από τις οκτώ περίπου ώρες που χρειάζεστε για να βρείτε τα πάντα, δεν υπάρχει κάτι έξτρα για replayability.

Το πιο δυνατό σημείο του τίτλου σίγουρα είναι η οπτική παρουσίαση, η οποία συνδυάζει πανέμορφο 2D pixel art, με 3D πολύγωνα, ζωντανά χρώματα και δυνατά εφέ φωτισμού και σκιάσεων, συν λεπτομερή και ρευστά animations. Αποτέλεσμα είναι μία πολύ ιδιαίτερη και χαρακτηριστική παρουσίαση, με εξαιρετική καλλιτεχνική διεύθυνση. Ο cyberpunk κόσμος αποδίδεται πάρα πολύ ωραία, τόσο στα φανταστικά περιβάλλοντα, όσο και στους καλοσχεδιασμένους χαρακτήρες. Από τις industrial περιοχές και τις πόλεις που είναι γεμάτες με κόσμο, μέχρι τα πιο εξοχικά τοπία, το παιχνίδι ξεχειλίζει από τρομερή ατμόσφαιρα και προσωπικότητα που θυμίζουν σκηνικά από Blade Runner και λίγο από Mad Max, συνδυάζοντας ρετροφουτουρισμό, ένταση, ηρεμία και μελαγχολία. Όσο για τον ήχο, το synth/electronica soundtrack που συνοδεύει την δράση είναι εξίσου καλό και αποδίδει τέλεια την όλη cyberpunk ατμόσφαιρα, ταιριάζοντας τόσο στις δυνατές καταστάσεις, όσο και στις πιο ήρεμες και γαλήνιες στιγμές. Voice acting δεν υπάρχει (καλώς ή κακώς).

Το Replaced, παρά τις αδυναμίες του, είναι ένα δυνατό action-platformer με τίμιο gameplay και πολύ ιδιαίτερη παρουσίαση. Αν «ψήνεστε» για κινηματογραφικές cyberpunk περιπέτειες σίγουρα θα σας αρέσει.

7.5^/10

7.5^/10

• Εκπληκτική παρουσίαση και ατμόσφαιρα
• Ωραίες, έντονες μάχες
• Εξαιρετικό soundtrack

• Ο χειρισμός στο platforming μερικές φορές είναι απότομος και κοφτός
• Απλοϊκά και βαρετά sidequests
• Έλλειψη replayability