Το παιχνίδι αποτελεί ένα άτυπο sequel του Castlevania 3 Dracula’s Curse, στο οποίο ο εμβληματικός Trevor Belmont κατάφερε να εξολοθρεύσει τον Δράκουλα. Η δράση λαμβάνει χώρα 20 χρόνια αργότερα, συγκεκριμένα στο 1499, όταν η κόρη του Trevor Belmont, Rose, καταφτάνει μαζί με τον πατέρα της στο Παρίσι, το οποίο κατακλύζεται από εκατοντάδες τέρατα. Σκοπός τους είναι αφενός να εξολοθρεύσουν ξανά τον Δράκουλα που αναστήθηκε, και αφετέρου να βρουν γιατρειά για την κατάρα που η Rose κληρονόμησε από τη μητέρα της κατά τη γέννησή της. Η ιστορία μπορεί εύκολα να γίνει κατανοητή ακόμα και από όσους δεν έχουν πρότερη επαφή με Castlevania, αλλά και κλείνει έμμεσα το μάτι στους φαν της σειράς. Υπάρχουν αρκετές αναφορές τόσο σε γεγονότα προηγούμενων τίτλων, όσο και σε εμβληματικούς εχθρούς, αλλά και σε παλιότερους κυνηγούς βρικολάκων της οικογένειας Belmont, χαρίζοντας αυτή τη ζεστασιά της νοσταλγίας σε όσους ασχολούνται με τη σειρά χρόνια.

Γενικότερα, τα cutscenes είναι λίγα σε αριθμό, αλλά άκρως εντυπωσιακά, θυμίζοντας αρκετά το art design του Castlevania anime του Netflix. Η αφήγηση βασίζεται πολύ και στους διαλόγους της Rose με τα εκάστοτε bosses που αφανίζει, καθώς, μετά την εξολόθρευσή τους, αυτά κυριεύουν τη Rose και βρίσκονται μέσα στο μυαλό της, συμβουλεύοντάς την ή προσπαθώντας να παίξουν παιχνίδια με το μυαλό της. Προσωπικά θεωρώ ότι δεν ταιριάζουν ιδιαίτερα αυτού του τύπου οι διάλογοι με τη λογική των παιχνιδιών Castlevania, αφού η ποιότητά τους «μυρίζει»… Marvel, ενώ πολύ συχνά δεν μπαίνει φρένο στην ακατάσχετη πολυλογία, κάτι που δεν ευνοεί τον ρυθμό ενός metroidvania.

Εκεί που το παιχνίδι «δείχνει τα δόντια του» είναι στο gameplay, προσφέροντας αναμφίβολα μία από τις πιο άρτιες metroidvania εμπειρίες των τελευταίων ετών. Η απόλυτη ακρίβεια των κινήσεων της Rose, το εξαιρετικό animation και η φυσική ροή της κίνησης από τη μία πλατφόρμα στην άλλη κάνουν την εξερεύνηση απίστευτα εθιστική. Όπως σε κάθε παιχνίδι του είδους που σέβεται τον εαυτό του, ξεκλειδώνετε σταδιακά ικανότητες με τις οποίες μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση σε όλες τις περιοχές. Το εμβληματικό μαστίγιο, με το οποίο μπορείτε να φτάσετε σε ψηλότερα ή πιο μακρινά σημεία κάθε περιοχής, σας δίνεται πολύ νωρίς. Οι υπόλοιπες ικανότητες, αν και μάλλον συνηθισμένες για metroidvania, συνδυάζονται καταπληκτικά και προσφέρουν μία πολύ δυνατή εμπειρία εξερεύνησης. Σε αυτό συμβάλλει και το εξαιρετικό level design. Αν και στις πρώτες ώρες το παιχνίδι ακολουθεί ένα σχετικά γραμμικό μονοπάτι, σταδιακά, καθώς μπαίνετε στο κάστρο (εννοείται ότι υπάρχει κάστρο, μιλάμε για Castlevania άλλωστε), ο κόσμος ανοίγει. Οι κρυμμένοι διάδρομοι, τα μυστικά και τα πολυπόθητα shortcuts βρίσκονται παντού και σας ωθούν να εξερευνήσετε κάθε σπιθαμή. Ιδιαίτερα η τελευταία περιοχή έχει ένα από τα πιο εντυπωσιακά δείγματα σχεδιασμού που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια σε metroidvania. Σοκ και δέος!

Στον τομέα της μάχης, το παιχνίδι διαφέρει αρκετά από τους προκατόχους του, καθώς εδώ ο ρυθμός είναι φρενήρης και οι εχθροί περισσότεροι και ισχυρότεροι. Έτσι, είστε συνεχώς σε κίνηση, κάνοντας dodge και parry για να αποφύγετε ή να αποκρούσετε τις επιθέσεις τους, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να βρίσκετε το κατάλληλο timing για να χρησιμοποιήσετε το μαστίγιο, ώστε να αρπάξετε κάποιον ιπτάμενο εχθρό πριν επιτεθεί. Οι επιρροές από το Dead Cells είναι ξεκάθαρες, ενώ προσωπικά μού θύμισε σε μεγάλο βαθμό και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι μάχες στο πρόσφατο Prince of Persia The Lost Crown, με τη διαφορά ότι τα animations εδώ είναι πολύ πιο ομαλά και η δυσκολία εξόντωσης των εχθρών ακόμα μεγαλύτερη. Το οπλοστάσιο που ξεκλειδώνετε σταδιακά, εξερευνώντας τον κόσμο και ανοίγοντας σεντούκια, είναι επαρκές. Πέρα από το μαστίγιο, έχετε στη διάθεσή σας ξίφη, σπαθιά με ασπίδες, σιδερογροθιές, δόρατα κτλ. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι όλη η κινησιολογία και η στρατηγική προσέγγιση στις μάχες αλλάζουν ανάλογα με το όπλο που κουβαλάτε. Πχ οι σιδερογροθιές προσφέρουν πολλαπλά χτυπήματα σε μικρό χρονικό διάστημα, το σπαθί με ασπίδα απαιτεί μία πιο αμυντική προσέγγιση, προσφέροντας παράλληλα έξτρα δυνατότητες με την ασπίδα που μπορεί να απωθήσει τους εχθρούς, ενώ το δόρυ μπορείτε να το εκτοξεύετε και από μακρινή απόσταση.

Πραγματικά, έχετε διαφορετική εμπειρία στη μάχη αλλάζοντας όπλα – η διαφορά δεν περιορίζεται απλώς στη μεγαλύτερη ζημιά που προκαλούν, όπως συμβαίνει στα περισσότερα παιχνίδια του είδους. Μάλιστα, το ίδιο το παιχνίδι σάς ωθεί να χρησιμοποιείτε διαφορετικά όπλα, καθώς οι εχθροί μιας περιοχής μπορεί να αντιμετωπίζονται πιο εύκολα με συγκεκριμένο όπλο, ενώ το ίδιο ισχύει και για κάποια bosses. Καταπληκτική δουλειά στη μάχη, αναμφίβολα! Πέρα από τα όπλα, εξοντώνοντας σταδιακά bosses, αποκτάτε arcanas, δηλαδή μαγικές ικανότητες που προστίθενται στο οπλοστάσιό σας με τη μορφή καρτών ταρώ. Η ποικιλία των μαγικών ικανοτήτων είναι ικανοποιητική, αφού μπορείτε να καίτε τους εχθρούς, να τους ακινητοποιείτε, να ρίχνετε μεγάλες πέτρες από ψηλά κτλ. Τα arcanas παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη μάχη, καθώς μπορούν πραγματικά να αλλάξουν την τύχη σας, ιδιαίτερα στα boss fights. Μια ωραία πινελιά είναι ότι μπορείτε να αναβαθμίζετε τις μαγικές σας ικανότητες εκπληρώνοντας κάποιους μικρούς, συγκεκριμένους στόχους, όπως πχ να σκοτώσετε έναν συγκεκριμένο αριθμό σκελετών ή να κάψετε πέντε εχθρούς ταυτόχρονα. Συνολικά, υπάρχουν τρεις αναβαθμίσεις για κάθε arcana, οπότε είναι χρήσιμο να καταλάβετε ποια σας βολεύουν, ώστε να τα αναβαθμίσετε πλήρως. Είναι μία ωραία ιδέα, καθώς θέτει μικρούς στόχους ακόμα και στο απλό grind για να ανεβείτε επίπεδο, κάνοντας πιο ευχάριστη τη διαδικασία σταδιακής ενδυνάμωσης.

Υπάρχουν επίσης τα relics, που λειτουργούν με τη λογική των perks στον κόσμο των metroidvania παιχνιδιών και μπορείτε να έχετε εξοπλισμένα μέχρι τρία. Τα relics βρίσκονται καλά κρυμμένα στον κόσμο του παιχνιδιού, αλλά προσφέρουν σημαντικά οφέλη. Πχ σας επιτρέπουν να γεμίζετε όλη την μπάρα της ενέργειάς σας πίνοντας potions, και όχι απλώς ένα μικρό μέρος της, ή ενισχύουν τις επιθέσεις σας. Η επιλογή των relics είναι ζωτικής σημασίας, οπότε φροντίστε να βρείτε όσα περισσότερα μπορείτε, για να έχετε περισσότερες επιλογές. Μια ακόμα πολύ ωραία προσθήκη είναι ο τρόπος με τον οποίο ανακαλύπτετε σε ποιο σημείο της περιοχής βρίσκεται το εκάστοτε boss, αλλά και, ενδεχομένως, πώς μπορείτε να φτάσετε σε αυτό. Τέτοιες πληροφορίες μαθαίνετε σταδιακά, εντοπίζοντας φαντάσματα που βρίσκονται συνήθως κρυμμένα στον κόσμο του παιχνιδιού, γεγονός που ενθαρρύνει ακόμη περισσότερο την εξερεύνηση. Ευτυχώς, ο χάρτης είναι πολύ σωστά δομημένος, ώστε να μη χάνεστε εύκολα, ενώ σας επιτρέπει να τοποθετείτε και τα δικά σας σημάδια για να θυμάστε πού πρέπει να επιστρέψετε όταν ξεκλειδώσετε μία νέα ικανότητα.

Ένα πρόβλημα που αφορά την εξερεύνηση είναι ότι το παιχνίδι κρατάει κρυφές πληροφορίες που δεν εξηγούνται επαρκώς στο tutorial. Πχ υπάρχουν καθρέφτες σε κάθε περιοχή που λειτουργούν σαν bonfires: αναπληρώνετε την ενέργειά σας, ενώ ταυτόχρονα όλοι οι εχθροί της περιοχής αναγεννιούνται, όπως συμβαίνει και στα περισσότερα metroidvania. Ωστόσο, για να κάνετε fast travel από καθρέφτη σε καθρέφτη, πρέπει να γονατίσετε μπροστά του. Αυτή την πληροφορία τη βρήκα τυχαία, ψάχνοντας στο διαδίκτυο, γιατί μου φαινόταν περίεργο να μην υπάρχει δυνατότητα fast travel μεταξύ των καθρεφτών. Επίσης, υπάρχουν ένα-δύο σημεία με μυστικά περάσματα που είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να εντοπίσουν ακόμα και οι πιο μυημένοι στο είδος. Μάλιστα, δεν οδηγούν απλώς σε ένα όπλο ή κάποιο potion, αλλά ξεκλειδώνουν ολόκληρη περιοχή που καταλήγει σε boss, οπότε ο εντοπισμός τους είναι αναγκαίος για να μπορέσετε να προχωρήσετε. Αντίθετα, ένα ωραίο στοιχείο είναι κάποια puzzles, κυρίως προς το τέλος, αλλά και ορισμένα προαιρετικά puzzles σε υποαποστολές, που προσφέρουν έξτρα περιεχόμενο, πέρα από την ήδη ικανοποιητική διάρκεια των περίπου 15-20 ωρών.

Η ποικιλία των εχθρών είναι επίσης από τα πιο δυνατά σημεία του τίτλου. Οι εχθροί διαφέρουν όχι μόνο ως προς την εμφάνιση, αλλά και ως προς την κινησιολογία τους, ενώ υπάρχουν και αρκετοί ιπτάμενοι που κάνουν τη ζωή σας ακόμα πιο δύσκολη. Εμβληματικοί εχθροί από προηγούμενα Castlevania κάνουν και εδώ την εμφάνισή τους, αλλά ακόμη και αυτοί έχουν διαφορετικές κινήσεις και ταχύτητες σε σχέση με ότι ξέρατε μέχρι τώρα. Τρομερά απολαυστικά είναι τα boss fights, αφού, πέρα από τη μεγάλη ποικιλία τους (17 στο σύνολο), διαθέτουν ξεχωριστές, έξυπνες ιδέες στην υλοποίησή τους. Πχ σε κάποια boss πρέπει να βρίσκετε το κατάλληλο timing ώστε να καλύπτεστε από τα πυρά του, σε άλλα μπορείτε να δεχτείτε μόνο έναν περιορισμένο αριθμό χτυπημάτων προτού μείνετε αβοήθητος και πέσετε με ένα μόνο χτύπημα, ενώ σε άλλα η μάχη συνεχίζεται σε διαφορετικά σημεία του επιπέδου. Κάθε αναμέτρηση είναι φρέσκια, κάτι που σας κάνει να θέλετε να ψάξετε και να αφανίσετε ακόμα και τα προαιρετικά bosses.

Οπτικά, το παιχνίδι είναι κουκλί, με έντονα χρώματα, φανταστικά και λεπτομερή περιβάλλοντα που χάρη στον προσεγμένο σχεδιασμό τους δεν συγχέονται με τους χαρακτήρες στο προσκήνιο, καλοσχεδιασμένους εχθρούς και bosses, αλλά και πολύ εντυπωσιακά εφέ όταν εξαπολύετε τις μαγικές δυνάμεις σας. Το όλο στιλ έχει σαφείς επιρροές από την animated τηλεοπτική σειρά του Netflix και είναι αρκετά πιο φωτεινό σε σχέση με τα πιο σκοτεινά προηγούμενα παιχνίδια. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα που βλέπετε στην οθόνη είναι πέρα για πέρα εντυπωσιακό. Οι προσδοκίες για την μουσική ήταν εξαρχής μεγάλες, καθώς τα Castlevania μας έχουν δώσει αξεπέραστα κομμάτια που έχουν μείνει στην ιστορία. Σε γενικές γραμμές, το soundtrack κυμαίνεται σε υψηλό επίπεδο, με την προσπάθεια εκμοντερνισμού των γνώριμων μουσικών κομματιών να πετυχαίνει τον σκοπό της και να τα απογειώνει, ενώ τα νέα μουσικά θέματα παρουσιάζουν ποιοτικές διακυμάνσεις. Τα εφέ της μάχης, οι ήχοι των χτυπημάτων σας και ο πανικός που προκαλείτε με τις μαγείες σας είναι όπως πρέπει. Τέλος, οι ερμηνείες, σε γενικές γραμμές, είναι ικανοποιητικές, με μόνο θέμα τη Rose που ακούγεται πιο «ξύλινη» απ’ όσο θα ήθελα προσωπικά.

Το Castlevania Belmont’s Curse είναι μια θριαμβευτική επιστροφή της σειράς Castlevania και μία από τις πιο άρτιες metroidvania περιπέτειες των τελευταίων ετών. Με όπλα το εθιστικό gameplay, τους πολύ καλά δομημένους μηχανισμούς μάχης και την απολαυστική εξερεύνηση, αποτελεί απαραίτητη αγορά αν σας αρέσουν τα Castlevania ή το συγκεκριμένο είδος παιχνιδιών γενικότερα.

9^/10

9^/10

• Απολαυστική εξερεύνηση μέσω ικανοτήτων που ξεκλειδώνονται
• Εκπληκτικό level design
• Στιβαροί μηχανισμοί μάχης, απολαυστικά boss fights
• Ποικιλία όπλων και εχθρών
• Πανέμορφο
• Τα ανανεωμένα γνώριμα μουσικά θέματα…

• …σε αντίθεση με τα καινούρια που έχουν ποιοτικές διακυμάνσεις
• Οι διάλογοι σε σημεία θυμίζουν λίγο… Marvel
• Κάποια πράγματα δεν εξηγούνται επαρκώς

Επτά χρόνια έχουν περάσει από τα γεγονότα του Control. Το Oldest House παραμένει υπό την πολιορκία του Hiss, μόνο που αυτή τη φορά το πρόβλημα δεν περιορίζεται εντός των τειχών, καθώς η εν λόγω εξωγήινη οντότητα κατάφερε να σπάσει τα δεσμά και να παρεισφρήσει στον πραγματικό κόσμο. Παράλληλα, ένα δεύτερο Altered World Event, το λεγόμενο Patterning, έχει αποκόψει το Μανχάταν από τον υπόλοιπο κόσμο, επαναπροσδιορίζοντας τον όρο «πραγματικότητα» κατά το κέφι του, καθώς τα δημιουργήματά του μοιάζουν περισσότερο με μία παράταιρα στημένη, έμπλεη ψυχοτρόπων ουσιών, δυστοπικά εφιαλτική λούπα προσομοίωσης. Όλα αυτά ενώ η Διευθύντρια Jesse Faden αγνοείται, το FBC είναι αποδεκατισμένο ποσοτικά και ηθικά, και, συνεπώς, η μόνη εναλλακτική που απομένει είναι ο μέχρι πρότινος φυλακισμένος αδερφός της Jesse και νέος πρωταγωνιστής, o Dylan Faden. Στερούμενο επιλογής, το FBC χρησιμοποιεί (απρόθυμα) τις μοναδικές ικανότητες του Dylan για να κάνει τη βρόμικη δουλειά, μπας και σώσει ό,τι σώζεται. Έχοντας, φυσικά, εμφυτεύσει έναν θανατηφόρο μηχανισμό ασφαλείας στο κεφάλι του, για παν ενδεχόμενο.

Αν περιμένετε τον γνώριμο αφηγηματικό λαβύρινθο της Remedy, τους πολυεπίπεδους σεναριακούς γρίφους που γεννούν τρία καινούρια ερωτήματα για κάθε απάντηση, ίσως να απογοητευτείτε. Η ιστορία του τίτλου είναι, κατ’ εμέ, από τις πιο «συμβατικές» που μας έχει δώσει το στούντιο, με την έννοια πως έχει σαφέστερη αρχή, μέση και τέλος. Αυτό δεν σημαίνει πως στερείται τόλμης. Σημαίνει, ωστόσο, πως το κέντρο βάρους μετατοπίζεται, από το πολυπλόκαμo, σκοτεινά γοητευτικό μυστήριο, στην σπουδή του χαρακτήρα ενός νικημένου, γεμάτου αυταπέχθεια, ανθρώπου. Ο Dylan είναι ένας άνθρωπος συντετριμμένος, που όλοι τον αντιμετωπίζουν με σιχασιά και περιφρόνηση, και που έχει μάθει κι ο ίδιος να μισεί τον εαυτό του. Πρόκειται, κοντολογίς, για μια ιστορία όπου ο πρωταγωνιστής αναζητά εμμονικά την εξιλέωση. Παράλληλα, η χημεία που ο Dylan αναπτύσσει με ορισμένους χαρακτήρες αποτελεί, θαρρώ, τον πυρήνα γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η αφήγηση, πολύ περισσότερο από την ίδια τη μεταφυσική απειλή – οι άνθρωποι γύρω από τον Dylan είναι τα σημεία αναφοράς, βάσει των οποίων ο ίδιος ορίζει τον εαυτό του. Σαφώς, αφού μιλάμε για παιχνίδι της Remedy, το σενάριο διαπνέεται από το κλασικό αμήχανο κι αλλόκοτο ύφος, σήμα κατατεθέν του στούντιο.

Περνώντας στα του gameplay, η αλλαγή σε σχέση με το πρώτο Control είναι ριζική. Το παιχνίδι αφήνει πίσω του το Service Weapon και την γενικότερη shooter λογική, και αγκαλιάζει ολόψυχα το melee. Το νέο όπλο που σας συντροφεύει (Aberrant), είναι ένα κομμάτι μετάλλου που μπορεί και αλλάζει μορφές και που, σε αντίθεση με την κομψή, γραφειοκρατική αυστηρότητα του όπλου της Jesse, μοιάζει ωμό, άγριο, οριακά πρωτόγονο, λειτουργώντας ως μια επέκταση της ιδιοσυγκρασίας του κατόχου του. Την πρώτη του μορφή την επιλέγετε εσείς, ενώ στην πορεία μπορείτε να έχετε εξοπλισμένες έως και τρεις. Οι μορφές αυτές καλύπτουν όλο το φάσμα: από ένα ζευγάρι γρήγορων ροπάλων με υψηλό critical hit chance, μέχρι ένα δρεπάνι με αργές αλλά μεγάλης έκτασης κινήσεις ή, ακόμη, ένα βαρύ σφυρί μέσω του οποίου πολτοποιείτε τους εχθρούς. Οι συγκρίσεις με Devil May Cry, Infamous ή Prototype είναι μάλλον αναπόφευκτες, ωστόσο λειτουργούν περισσότερο ως πρόχειρη υπεραπλούστευση παρά ως ακριβής περιγραφή.

Το σύστημα μάχης χτίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου γύρω από την ταχύτητα και την επιθετικότητα. Δεν υπάρχει block, δεν υπάρχει parry, ούτε καν stamina. Υπάρχει μόνο το dodge, το οποίο, εφόσον γίνει στον σωστό χρόνο, σας ανταμείβει με buffs που αυξάνουν το damage σας για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Με άλλα λόγια, η μάχη διέπεται από μια μόνιμη επιτακτικότητα και οφείλετε να δράτε άμεσα και άκρως αποφασιστικά. Τρέχετε δεξιά κι αριστερά σαν αιλουροειδές, πηδάτε ψηλά, μάχεστε στον αέρα έναντι, πολλές φορές, δεκάδων εχθρών, προσπαθώντας (μάταια) να βάλετε τάξη στο διαρκώς αυξανόμενο χάος. Πέραν του HP των εχθρών, μπορείτε να γεμίσετε και το falter τους (μέσω, συνήθως, πιο αργών ή «δύσκολων» χτυπημάτων), μια μπάρα, δηλαδή, που σας επιτρέπει να εκτελείτε finishers, τα οποία με τη σειρά τους αυξάνουν περαιτέρω το damage που κάνετε. Όση περισσότερη πίεση βάζετε στους εχθρούς, τόσο περισσότερο το σύστημα μάχης σας ανταμείβει. Στο σημείο αυτό να αναφέρω πως η ποικιλία των εχθρών είναι τεράστια. Όπως φαντάζεστε, στην πλειονότητά τους πρόκειται για μεταλλαγμένα ανθρωποειδή, άλλα ιπτάμενα που σας χτυπούν εξ αποστάσεως, άλλα εξαιρετικά γρήγορα και επιθετικά, άλλα γιγαντιαία και δυσκίνητα. Να σημειωθεί, τέλος, πως η μάχη κατά τις πρώτες ώρες φαντάζει μέτρια έως και βαρετή, καθώς δεν έχετε ξεκλειδώσει abilities και, αναγκαστικά, σπαμάρετε τις ίδιες αδύναμες κινήσεις.

Αναφορικά με τους μηχανισμούς αναβάθμισης, το παιχνίδι εντάσσει ορισμένα, ούτως ειπείν, RPG στοιχεία, τα οποία προσφέρουν αρκετή ποικιλία στον τρόπο που προσεγγίζετε τη μάχη. Η εξέλιξη του χαρακτήρα χωρίζεται σε τέσσερα σκέλη: combat abilities, weapon form upgrades, talents και artifacts, με ένα αρκετά εκτενές δέντρο δεξιοτήτων να τα συνοδεύει. Τα combat abilities είναι οι υπερφυσικές δυνάμεις του Dylan, που αποκτώνται νικώντας τα resonants, τα boss κάθε ζώνης του Μανχάταν, Μετά από κάθε νίκη επιλέγετε μία από δύο ή τρεις διαθέσιμες ικανότητες. Τα weapon form upgrades αφορούν το Aberrant. Σε αυτό ορίζετε μια κύρια μορφή (primary form) για γρήγορες επιθέσεις και μια δευτερεύουσα (secondary form) για βαριά χτυπήματα, την οποία ενισχύετε με νέα combo finishers. Τα talents είναι παθητικές αναβαθμίσεις, μοιρασμένες σε τρεις αλληλένδετους κλάδους. Τέλος, τα artifacts είναι αντικείμενα που δίνουν επιπλέον buffs, και μπορείτε να εξοπλίσετε έως και τρία. Όλες οι επιλογές μπορούν να αναθεωρηθούν με τα reset items, δίνοντάς σας την επιλογή να πειραματιστείτε ελεύθερα. Τέλος, υπάρχουν και τα traversal abilities: rush, elevate, shift (περπάτημα σε τοίχους/ανεστραμμένους δρόμους) και reach. Αποκτώνται μόνο ολοκληρώνοντας τα dimensional fault rituals, στο πλαίσιο της αναζήτησης της Jesse.

Σε ό,τι αφορά τα bosses (Resonants), πρόκειται για έξι οντότητες, όλες τους θλιβερά απομεινάρια πάλαι ποτέ ισχυρών προσωπικοτήτων, παραμορφωμένων από το Patterning. Το κάθε ένα από αυτά έχει, στο φόντο, μια σκοτεινή ιστορία να το χαρακτηρίζει. Από αισθητικής άποψης, είναι πανέμορφα, ευρηματικά και μεγαλειώδη. Αναφορικά με το gameplay, ωστόσο, είναι σχεδόν όλα τους κακοσχεδιασμένα. Μόλις βρείτε το αδύναμο σημείο, σπαμάρετε ανηλεώς μέχρι να εξαντλήσετε την απύθμενη μπάρα ζωής, βάζοντας τέλος στο μαρτύριο. Αρκετές φορές θα χάσετε από κάποιο ξέμπαρκο χτύπημα που δεν είδατε καν να έρχεται, και πρέπει να το ξανακάνετε από την αρχή. Καμία ένταση, καμία πρόκληση – οι περισσότερες μάχες με τα Resonants είναι βαρετά διαδικαστικές. Μεγάλη η χαμένη ευκαιρία εδώ. Στον αντίποδα, το σύστημα μάχης στο σύνολό του είναι φανταστικό, και σίγουρα, μακράν, το καλύτερο που έχει φτιάξει ποτέ η Remedy. Ειδικά στο δεύτερο μισό το πράγμα ξεφεύγει τελείως, αφού δεν μάχεστε με εχθρούς, αλλά με ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο χάος εντός ενός πλαισίου μάχης και κίνησης στο χώρο που δεν καταργεί απλώς τους νόμους της φυσικής και της βιολογίας – τους επαναπροσδιορίζει.

Γεγονός που μας φέρνει στο level design το οποίο αγγίζει το ιδιοφυές. Μέσω της shift ικανότητας, ο Dylan μετατοπίζει το κέντρο βάρους του και μπορεί και περπατά σε τοίχους, ταβάνια, ανεστραμμένους από το Pattern δρόμους κτλ, ενώ στα gravity anomalies σημεία η βαρύτητα και ο προσανατολισμός αλλάζουν ολοσχερώς. Χωρίς διάθεση να κάνω spoil, κάποια στιγμή μπαίνει και η παραμορφωμένη αίσθηση του χρόνου στο παιχνίδι – μιλάμε, με άλλα λόγια, για το πρώτο 4D platformer στην ιστορία του gaming. Υπάρχουν σκηνικά, προς το τέλος, όπου θα σας πέσουν τα σαγόνια. Σε ό,τι αφορά τη δομή των αποστολών, μετά την εισαγωγή, το παιχνίδι σας πετάει στο Μανχάταν με τρία Resonant Entities να καταδιώξετε με όποια σειρά επιθυμείτε, ενώ αρκετά από τα bosses είναι προαιρετικά. Η κύρια ιστορία διαρκεί γύρω στις 30 ώρες, ενώ αν θέλετε να τα δείτε όλα θα ξεπεράσετε άνετα τις 40, με new game+ να σας περιμένει μετά τους τίτλους τέλους.

Οι δημιουργοί τονίζουν ότι το παιχνίδι δεν είναι open-world, αλλά «open-ended», δομημένο δηλαδή γύρω από μεγάλες, διακριτές ζώνες. Πέραν της ορολογίας, στην πράξη μιλάμε για ημι-ανοιχτό κόσμο και το ερώτημα που προκύπτει είναι αν δικαιολογεί την ύπαρξή του. Η απάντηση, κατ’ εμέ, είναι «κυρίως ναι». Τα side-quests είναι γραμμένα με την γνωστή, αλλόκοτη αίσθηση του χιούμορ που τόσο αγαπάμε στη Remedy: κυνηγάτε ένα αφηνιασμένο καρότσι μωρού πάνω στις ταράτσες, τραγουδάτε σε καραόκε, διατάσσετε μια γάτα να επιτεθεί στο Hiss, παίζετε «βρες τις διαφορές» με ένα παραφυσικό ταξί, ξεσκεπάζετε μια μυστική επιχείρηση παρακολούθησης που φωλιάζει σε καφετέριες και πιτσαρίες. Υπάρχουν, εντούτοις, και στιγμές όπου ο κόσμος μοιάζει φορτωμένος με εχθρούς (οι οποίοι, μάλιστα, επανεμφανίζονται μόλις σκοτώσετε κάποιο boss), μόνο και μόνο για να σας δώσει κάτι να κάνετ, χωρίς ουσιαστικό λόγο δηλαδή. Επιπλέον, ο χάρτης μαστίζεται από το κλασικό -και μισητό- φαινόμενο με τα άπειρα markers, ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να σας αφήσει λίγο πιο «ελεύθερο», δίχως να σας πολιορκεί διαρκώς με μια σειρά από ασήμαντες πληροφορίες.

Περνώντας στα γραφικά, το παιχνίδι είναι, ίσως, από τα πιο ιδιόμορφα (με την καλή έννοια) οπτικά επιτεύγματα που υπάρχουν εκεί έξω. Η Northlight Engine, με path tracing και όλα τα γύρω-γύρω μπιχλιμπίδια, κάνει θαύματα. Όμως το πραγματικό ατού είναι η καλλιτεχνική επιμέλεια: το Μανχάταν λυγίζει, σπάει κι αναδιοργανώνεται, ξεδιπλώνοντας μπροστά στα μάτια σας αλλόκοτα Escher-ικά τοπία. Αυτοκίνητα, άνθρωποι και κτήρια αιωρούνται σε καλειδοσκοπικές διατάξεις, σαν γκαλερί εκθέματα, ενώ το χαρακτηριστικό κόκκινο του Hiss δίνει τη δική του, ζοφερά ατμοσφαιρική πινελιά. Η μετάβαση από τα γυαλιστερά, μπρουταλιστικά εσωτερικά του Oldest House, στους ανοιχτούς, φωτεινούς δρόμους της Νέας Υόρκης είναι εντυπωσιακή, χωρίς να χάνεται στιγμή εκείνη η αίσθηση πως κάτι δεν πάει καλά. Σε ό,τι αφορά τα τεχνικά, στόχος ήταν τα 60 fps σε όλες τις πλατφόρμες, και παρά το χάος που επικρατεί σε κάθε μάχη, δεν συνάντησα σοβαρά προβλήματα σε PC. Παρόλα αυτά, συνιστώ να κάνετε την έρευνά σας για το σύστημά σας.

Στα του ήχου, ο Petri Alanko επιστρέφει και επεκτείνει τη μουσική γλώσσα που καθόρισε το πρώτο Control. Το διακριτικό soundtrack στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε πραγματικό ακουστικό υλικό, αντί για τους συνηθισμένους, πλέον, synth ήχους. Κάθε Resonant έχει τη δική του ηχητική ταυτότητα, ενώ το «Sibling Theme», μια ήσυχη, μελαγχολική παραλλαγή του «The One I Once Knew» (με τη φωνή της Amelia Jones), συνοδεύει τις στιγμές των παιδικών αναμνήσεων των αδελφών Faden με τρόπο που σας στοιχειώνει. Για τους φίλους των λατρεμένων μουσικών στιγμών της Remedy, υπάρχει και το Zoe’s Mixtape. Οι ερμηνείες κινούνται γενικά σε υψηλό επίπεδο, με τον Sean Durrie στο ρόλο του Dylan να ξεχωρίζει, αποδίδοντας τον εύθραυστο ψυχισμό του ήρωα στην εντέλεια. Τα εφέ του Aberrant και του περιβάλλοντος είναι βαριά, μεταλλικά, κι απολαυστικά.

Το Control Resonant είναι μια τολμηρή, οριακά αυθάδης αλλαγή κατεύθυνσης, ένα sequel που κάνει ό,τι μπορεί για να μην αναπαράγει τον προκάτοχό του. Διαθέτει το βαθύτερο σύστημα μάχης που έχει φτιάξει ποτέ η Remedy, έναν κόσμο που αψηφά τη βαρύτητα και τη λογική, και μια ιστορία που συγκινεί εκ βαθέων. Κι ακόμη κι αν τα boss fights είναι απογοητευτικά και ο ημι-ανοιχτός κόσμος δεν δικαιολογεί πάντα την έκτασή του, οι κορυφώσεις είναι τόσο υψηλές, που αξίζουν κάθε στραβοπάτημα. Εάν σας αρέσουν οι περιπέτειες με αλλόκοτους κόσμους, το Control Resonant είναι απαραίτητη αγορά.

9^/10

9^/10

• Το καλύτερο σύστημα μάχης που έχει φτιάξει η Remedy
• Βαθύ και ευέλικτο σύστημα αναβαθμίσεων
• Ιδιοφυές level design
• Φανταστική ιστορία και χαρακτήρες
• Απαράμιλλη καλλιτεχνική επιμέλεια
• Η μουσική του Petri Alanko

• Απογοητευτικά boss fights
• Υπερφορτωμένος με εχθρούς ανοιχτός κόσμος
• Άπειρα markers στον χάρτη χωρίς λόγο

Το παιχνίδι διαδραματίζεται μετά τα γεγονότα του MW3. Ο λυσσασμένος για εκδίκηση Captain Price, αφότου «καθάρισε» τον General Sheperd, πλέον κυνηγάει τον Makarov και το «μεγάλο κεφάλι» που κρύβεται πίσω του. Ο Price πλέον λειτουργεί τελείως εκτός νόμου χωρίς να υπολογίζει τίποτα, κάτι που τον βάζει σε τροχιά σύγκρουσης με τους πρώην συντρόφους του. Την ίδια στιγμή, στην άλλη άκρη του πλανήτη, η Βόρεια Κορέα, με τις πλάτες των Ρώσων, ξαφνικά εισβάλλει στη Νότια Κορέα. Ως συνήθως στα campaign των CoD, έτσι και εδώ υπάρχουν πολλαπλοί playable πρωταγωνιστές. Οι δύο βασικοί είναι ο Price και ο Park, ο οποίος αποτελεί μέλος μιας ομάδας Νοτιοκορεατών και Αμερικάνων στρατιωτών που αντιμετωπίζουν τις δυνάμεις της Βόρειας Κορέας. Η ιστορία λαμβάνει χώρα σε διάφορα μέρη του κόσμου και εναλλάσσεται μεταξύ Price και Park, με τις δύο αυτές ξεχωριστές υποθέσεις να συναντιούνται στο τέλος για το μεγάλο φινάλε. Το παιχνίδι, αν και δεν διεκδικεί Όσκαρ σεναρίου, διαθέτει ωραίες ανατροπές, μια φρέσκια σύρραξη που δεν βλέπουμε συχνά, καθώς και μια διάχυτη αίσθηση οριστικότητας. Όντας το τελευταίο κεφάλαιο της υποσειράς Modern Warfare (για το προσεχές μέλλον τουλάχιστον), έχει την σεναριακή ελευθερία να κλείσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς των προκατόχων του. Ως εκ τούτου, σημαντικοί χαρακτήρες επιστρέφουν και… σκοτώνονται με σοκαριστικούς τρόπους. Υπάρχουν επίσης ορισμένες αναφορές σε πραγματικές γεωπολιτικές εξελίξεις της εποχής μας, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι προθέσεις της Ρωσίας κτλ.

Το campaign παίρνει το ενδιαφέρον σεναριακό υπόβαθρο και το συνδυάζει με πολλά και διάφορα είδη gameplay. Η ποικιλία τοποθεσιών και κυρίως παικτικών καταστάσεων πραγματικά εντυπωσιάζει. Σχεδόν κάθε επίπεδο είναι και μια διαφορετική εμπειρία, από κλασικό πιστολίδι μέχρι άγριο ξύλο που απαιτεί σωστό timing, από κινηματογραφικά κυνηγητά με αυτοκίνητα μέχρι ατμοσφαιρικές stealth αποστολές, και από επικές μάχες χαρακωμάτων και αποβάσεις μέχρι on-rails shooting. Ακόμα και open-world εξερεύνηση με πολλαπλά objectives υπάρχει. Βάση όλων των παραπάνω είναι το εκπληκτικό gunplay του παιχνιδιού. Η συμπεριφορά και η αίσθηση των όπλων, το πώς οι σφαίρες χτυπάνε και επηρεάζουν τους εχθρούς, η νοημοσύνη των εχθρών που λειτουργεί σωστά, το λουτρό αίματος που πιτσιλίζει τον γύρω χώρο, τα διάφορα πράγματα στο περιβάλλον που καταστρέφονται καθώς οι σφαίρες πέφτουν βροχή – όλες αυτές οι μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες συνδυάζονται αρμονικά, με αποτέλεσμα ένα από τα πιο απολαυστικά πιστολίδια στην ιστορία των CoD. Όπου πολεμάτε μαζί με συντρόφους, αυτοί επίσης συμπεριφέρονται σωστά, ενώ κουβαλάνε πυρομαχικά και θωράκιση για όταν ξεμένετε. Στην ποιότητα των μαχών συμβάλλει βέβαια και η μεγάλη ποικιλία εξοπλισμού και gadgets με επιλογές για όλα τα γούστα, τομέας όπου τα CoD πάντα τα πηγαίνουν καλά. Εδώ τα drones έχουν ακόμα πιο σημαντικό ρόλο, αντικατοπτρίζοντας ότι συμβαίνει και στην πραγματικότητα. «Γαρνιτούρα» σε όλα αυτά είναι ορισμένες επιλογές διαλόγων, καθώς και διάφορα collectibles.

Το παραδοσιακό multiplayer κινείται στα γνώριμα μονοπάτια της σειράς CoD. Και εδώ το διασκεδαστικό πιστολίδι σας κάνει να θέλετε να παίξετε ένα ακόμα ματς. Σε αυτό βοηθάει πολύ και η πλούσια ποικιλία όπλων, χαρτών και βέβαια modes, με τα γνώριμα όπως Team Deathmatch να πλαισιώνονται από κάποιες ωραίες νέες προσθήκες όπως το Collateral που είναι εμπνευσμένο από το Counter-Strike. Το Ground War επίσης επιστρέφει με μεγάλης κλίμακας μάχες 64 παικτών. Όσο παίζετε, εκπληρώνετε challenges κτλ, αυξάνετε το level σας και ξεκλειδώνετε περισσότερα όπλα, gadgets, perks, killstreaks, κοσμητικά καλούδια κτλ. Ως συνήθως στα CoD, επιλέγετε από διάφορους χαρακτήρες-operators οι οποίοι δεν αλλάζουν το gameplay. Η διαφορά εδώ είναι ότι δεν χωρίζονται σε δύο αντίπαλες παρατάξεις, οπότε η (ψευδ)αίσθηση ιστορίας που υπήρχε στο multiplayer προηγούμενων τίτλων πλέον αποτελεί παρελθόν. Επίσης, οι περισσότεροι χαρακτήρες βασίζονται στο campaign και είναι μάλλον αδιάφοροι – ελπίζω να προστεθούν πιο ενδιαφέροντες στη συνέχεια. Η online λειτουργία του παιχνιδιού είναι απροβλημάτιστη, ενώ το cross-play φέρνει μαζί PC και κονσόλες, συμπεριλαμβανομένου του Switch 2 όπου υποστηρίζονται και mouσε controls με τα Joy-Con. Το μόνο θέμα που μπορώ να αναφέρω για το multiplayer είναι ότι αν αποχωρήσει ένας παίκτης κατά την διάρκεια του ματς συχνά δεν παίρνει άλλος τη θέση του με συνέπεια να υπάρχει αριθμητική ανισορροπία μέχρι το τέλος.

Το τρίτο βασικό κομμάτι του παιχνιδιού -και αυτό που μακροπρόθεσμα ίσως κάνει την μεγάλη διαφορά- είναι το PvPvE extraction mode DMZ. Βασισμένο σεναριακά στο campaign, όπου μια μεγάλη περιοχή μεταξύ Βόρειας και Νότιας Κορέας εκκενώνεται από κατοίκους λόγω διαρροής ραδιενέργειας, το DMZ σας πετάει σε έναν τεράστιο ανοιχτό κόσμο γεμάτο αποστολές, σημεία ενδιαφέροντος, οχήματα, challenges, μυστικά κτλ. Είτε μόνος, είτε μαζί με έως άλλους δύο συμπαίκτες, πολεμάτε τόσο AI εχθρούς όσο και αντίπαλους παίκτες (αν τους συναντήσετε). Στόχος σας να μαζέψετε όσο το δυνατόν περισσότερο και καλύτερο loot μπορείτε και στη συνέχεια να διαφύγετε, ώστε να είστε ακόμα καλύτερα εξοπλισμένος -άρα και πιο φιλόδοξος- σε επόμενο παίξιμο και ούτω καθεξής. Αν πεθάνετε, όμως, χάνετε ότι έχετε μαζέψει, οπότε κάθε απόφασή σας ανά πάσα στιγμή εμπεριέχει ρίσκο. Ο κόσμος είναι αριστοτεχνικά σχεδιασμένος, με σχεδόν κάθε σπιθαμή του να κρύβει κάτι ενδιαφέρον. Υπάρχουν επίσης κατατοπιστικό tutorial για τους αρχάριους και story missions για όσους θέλουν πιο συγκεκριμένους στόχους με στοιχεία ιστορίας. Γενικώς, το βάθος του συγκεκριμένου mode, τόσο ως προς το gameplay, όσο και ως προς το περιεχόμενο, είναι εκπληκτικό. Κάθε παίξιμο είναι και μια διαφορετική εμπειρία. Προσωπικά, εκεί που δεν είχα ασχοληθεί σοβαρά με extraction shooters, πλέον έχω εθιστεί στο DMZ. By the way, για μένα DMZ > Spec Ops > Zombies.

Καθώς έπαιξα τον τίτλο στο Switch 2, δεν μπορώ να σας δώσω ακριβή εικόνα για τα γραφικά του. Ακόμα και στην κονσόλα της Nintendo όμως διατηρεί ένα ικανοποιητικό επίπεδο ποιότητας με DLSS (και κάποιες θυσίες), ενώ το vs multiplayer τρέχει στα 60 fps. Από εκεί και πέρα, τα μοντέλα και το animation των χαρακτήρων είναι εξαιρετικά, ενώ η οπτική ποικιλία των επιπέδων είναι ανάλογη της παικτικής. Το παιχνίδι σφύζει από ατμόσφαιρα, σκηνοθεσία και μεγάλες/μικρές λεπτομέρειες αυθεντικότητας, πχ περιοχές καλυμμένες από ατέλειωτα πλέγματα από drones οπτικής ίνας όπως συμβαίνει πραγματικά στην Ουκρανία. Ο δε ηχητικός τομέας αγγίζει την τελειότητα. Τα εφέ, κυρίως των πυροβολισμών, είναι φανταστικά και προσδίδουν «βάρος» στην δράση. Η μουσική, από τον συνθέτη του θρυλικού CoD4, Stephen Barton, κάνει την δουλειά της όπως και όπου πρέπει. Τέλος, όλοι οι ηθοποιοί του καστ, από τους βετεράνους της σειράς όπως ο Barry Sloane (Price), μέχρι τους καινούριους όπως ο Mads Mikkelsen στο ρόλο του αρχικακού, δίνουν ρέστα ερμηνείας. Αξίζει να σημειωθεί και η πολύ καλή δουλειά των ηθοποιών που παίζουν Κορεάτες χαρακτήρες όπως ο Lanny Joon.

Όλα αυτά τα χρόνια, εμείς οι παίκτες έχουμε αποκτήσει μια σχέση αγάπης-μίσους με τη σειρά Call of Duty για διάφορους λόγους. Ναι, το CoD έχει σκαμπανεβάσματα και ενίοτε απογοητεύει. Όμως μετά από κάθε απογοήτευση τείνει να επιστρέφει δριμύτερο και η αλήθεια είναι πως καμία άλλη ετήσια σειρά παιχνιδιών δεν καταφέρνει να διατηρεί τόσο υψηλό επίπεδο ποιότητας εδώ και 20+ χρόνια. Το Modern Warfare 4 είναι η πιο τρανή απόδειξη αυτής της αντοχής στο χρόνο. «Modern warfare» με τα όλα του, αποτελεί όχι απλά ένα θριαμβευτικό επίλογο της ομώνυμης υποσειράς που έχουμε αγαπήσει, αλλά και ένα από τα καλύτερα και πιο πλήρη FPS των τελευταίων ετών. Hold the line.

9^/10

9^/10

• Απολαυστικό πιστολίδι
• Διασκεδαστικό campaign με παικτική ποικιλία
• Ενδιαφέρουσα ιστορία που κλείνει ανοιχτούς λογαριασμούς
• Πλούσιο multiplayer
• Το DMZ είναι εθισμός
• Ηχητική τελειότητα

• Απουσία παρατάξεων στο multiplayer
• Ορισμένες υπερβολικά γραμμικές καταστάσεις στο campaign