Ancak son aylarda siteye istediğim ilgiyi gösteremez oldum. İstanbul’a geri taşındım. Üstelik bu küçük deneyden/deneyimden öğrenebileceğim her şeyi öğrendim.

Fransız Usulü’nü artık resmen kapatıyorum.

Siteyi düzenli olarak takip eden, yorumlarıyla beni yönlendiren küçük ama sadık bir okuyucu kitlem var. Hepinize ilginiz ve özellikle yeni yazarlar aradığım dönemdeki desteğiniz için teşekkür ederim.

Bir gün başka bir mecrada tekrar görüşmek üzere.

Pınar

Quick aralık ayından beri Marsilya, Roubaix gibi müslümanların yoğun yaşadığı kentlerdeki restoranlarında yalnızca helal et satıyor, bacon gibi domuz eti içeren ürünleri de hindi eti ile hazırlıyor.

Müslümanlar durumdan memnun. Uygulamayı yakından izleyenlere göre aralık ayından beri restoranlara ilgi bir anda arttı, hatta ilk hafta bazı restoranlar malzeme kalmadığı için erken kapatmak zorunda kaldı.

Ama durum pazar günü ırkçı Front National partisinin lideri Marine Le Pen’in dikkatini çekince olan oldu. Le Pen katıldığı televizyon programında “Bu restoranlara giden kişilerin helal et yiyerek islami organizasyonlara mecburi bağış yapması normal mı ?” diye ateş püskürdü. Konu doğal olarak anında gündeme oturdu.

Quick savunmaya geçti

Quick, Fransa’daki 300 mağazaşından yalnızca sekizinde bu uygulamaya geçtiklerini ve henüz test aşamasında olduklarını açıkladı.

Paris Camii’nden görevli Kamel Chibout isimli yetkili Liberation gazetesine helal et kesiminde islami organizasyonlara (yasal olarak) para aktarıldığını doğruladı. Ancak Quick’in bacon satmama kararının müslüman topluluğa zarar verdiğını ve restoranın her kesime hizmet vermesinin daha doğru olacağını da söyledi.

İslami ürünleri inceleyen Al-Kanz isimli sitenin yöneticisi Fateh Kimouche ise “Quick’te helal et satılması buranın helal bir restoran zinciri olduğu anlamına gelmez. Helal olması için ana malzemeler dahil her şeyin üretiminde helal ürün kullanılması gerekir ki bu kolay bir şey değil. Zaten açıkçası Fransa’da helal kesim yaptıklarını söyleyenlerin ne kadar dürüst olduğu da muğlak” yorumunu yaptı.

Tartışmanın özlü sözü ise Fateh Kimouche’dan geldi: “Quick heralde islami savunmak için ya da helal ete bayıldığından böyle bir strateji gelsitirmedi. Tamamen ekonomik bir karar. Üstelik başarılı da oldu.”

Aslında büyük kapanışın 4 Şubat’ta Sarkozy’nin de katılımıyla yapılması planlanıyordu. Ama girişim büyük tepki çekinçe, Sarkozy kendi teklifiyle başlayan tartışmadan çekildi. Onun yerine 8 Şubat’ta bakanlar kurulu biraraya geldi. Toplantının çıkışında Başbakan François Fillon “ilk aşamada” aldıkları kararlardan bazılarını, bunların nihai olmadığını özellikle ifade ederek sıraladı.

Bunlardan bazıları şöyle :

• Yabancılara verilen yaşama hakkına ehliyetteki gibi puan sistemi getirilecek. Yasaları çiğneyenler puan kaybedecek, entegrasyon için özel çaba sarf edenler kazanacak. Tabii puanı biten yaşama hakkını kaybedecek, diğerlerinin ise izni yenilemesi ya da vatandaşlık alması kolaylaşacak.
• Vatandaşlığa geçmek isteyenlerin Fransızcayı iyi konuşması şart olacak. Göçmen ailelere Fransız vatandaşlığıyla ilgili mecburi dersler verilecek. Böylece ailelerin bunları çocuklarına anlatacağı ve ikinci neslin bu değerlerle büyüyeceği umuluyor…
• Vatandaşlığa geçen yabancılar bugüne kadar yalnızca bir imza atıyordu. Artık vatandalık törenleri görkemli şekilde yapılacak. Ayrıca taze Fransız vatandaşlarına “ödev ve sorumluluklar bildirgesi” imzatılacak.
• Milli bayramlar ve diğer Fransız gelenekleri daha şaaşalı kutlanacak.
• Okullara Fransız bayrağı asılması mecburi kılınacak. Ayrıca 1789 İnsan Hakları Beyannemesi de sınıflarda hazır bulundurulacak.
• Öğrencilere vatandaşlık ödevleri ile ilgili kitapçıklar dağıtılacak.

“Bu kadar gürültü bunun için miydi?”

Bu ilk açıklamalar “yumuşak” olarak yorumlandı. Hatta bazı internet sitelerinde “Bu kadar gürültü bunun için mi koptu?” gibi başlıklar atıldı. Le Monde’a göre ise hükümet tepki çekmeden işin içinden çıkmanın yollarını arıyor. Ama bana kalırsa “puan sistemi” gibi fikirler son kararın sert olabileceğine işaret ediyor.

Şimdi Sarkozy’nin önerisiyle başlayan ulusal kimlik tartışmasının mühendisi, göçmen bakanı Eric Besson Fransa’da bir tura çıkarak insanlara bu fikirleri anlatacak, tepkilerini ölçecek. Son karar Besson’un buradaki izlenimlerine ve tabii ki Sarkozy’nin de görüşülerine bağlı olarak verilecek. Yani ulusal kimlik tartışmasının ibresinin ne yöne gideceğini kamuoyunun önümüzdeki haftalardaki tavrı belirleyecek.

Fransa’da doğup büyümüş beş Türk genci, ellerinde fotoğraf makineleriyle bir İstanbul macerasına atılırlar. Daha önce ne fotoğrafla bir ilişkileri, ne de İstanbul sokaklarını gezmişlikleri vardır.  İstanbul onlar için akraba ziyaretlerinde evde oturulan, güneye giderken aktarma yapılan, uzaklarda bir şehirdir. Güzelliğini hep duymuş, az çok bir fikir edinmiş ama hiç yaşamamışlardır. Kuzeyde Maslak’tan doğuda Maltepe Gülsuyu’na, batıda Küçükçekmece Kanarya’ya on gün boyunca sokak sokak arşınladıkları şehir, onlara bambaşka yüzlerini gösterir…

Bu bir film senaryosu değil, Türkiye Mevsimi kapsamında düzenlenen “Fransa’da Yaşayan Göçmen Gençlerin Gözünden İstanbul” başlıklı serginin öyküsü. Sergideki 40 fotoğraf, Geniş Açı Proje Ofisi’nin (GAPO) ve Türkiyeli Yurttaşlar Meclisi (ACORT) işbirliğiyle gerçekleştirdiği “Gençlerin Fotografik Yolculuğu” projesinin meyvelerinden seçilmiş.

“Kentsel dönüşümü” öğrendiler

GAPO’dan Refik Akyüz‘ün de söylediği gibi, bu yalnızca bir fotoğraf projesi değil. İstanbul’da geçirdikleri süre boyunca yaşları 20 ile 26 arasında değişen gençlere, şehrin geçirmekte olduğu ve “kentsel dönüşüm” olarak adlandırılan değişim süreciyle ilgili farklı kaynaklardan bilgiler verilmiş. Tüm bunların ışığında hem şehrin köklü tarihi, hem de kaybolmak üzere olan değerleri hakkında fikir sahibi olmaları amaçlanmış.

Bu deneyimlere ek olarak Türkiye üzerine çeşitli konularda uzmanlarla bir araya gelmişler. Buluştukları isimler arasında Helsinki Yurttaşlar Derneği’nden Ceren Öztürk, ifade özgürlüğü ve Türkiye gündemi üzerine anlattıklarıyla Bianet’ten Erol Önderoğlu, Balat ve Fener’deki kentsel dönüşüm projeleri hakkında “yerinde” rehberliğiyle sosyolog Jean-François Pérouse, Nar Photos fotoğraf ajansından Serra Akcan, Mehmet Kaçmaz ve Kerem Uzel de var.

Fotoğraflarda, bu kısa zamanda paylaşılan bilgilerin yansımaları hemen göze çarpıyor. Belki bilerek belki de farkında olmadan, sanki her karede kent bir başka kente dönüşürken yitip gidecek  hayatları, binaları, renkleri ölümsüzleştirmeye çalışmışlar. İstanbul fotoğraflarında görmeye alıştığımız Boğaz Köprüsü, cami, havalanan martılar değil de günlük yaşamdan manzaralar, balkonlardan sarkan çamaşırlar, sokak satıcıları, inşaatlar takılmış objektiflerine. Gezilen semtler içinde Tarlabaşı, hepsinin favorisi. İstanbul izlenimleri ise şöyle:

“Çok değişik bir his aslında… Daha önce Türkiye benim için ailemin memleketi gibiydi, kendi bağımı kuramıyordum. Bu gittiğimde sanki İstanbul kollarını açtı ve gel, dedi bana. Bu yolculuğun ana teması belki de kentin içindeki çelişkilerdi. Ancak Fransa’da yaşayan Türkiyeli bir ailenin yine Fransa’da doğmuş çocuğu olarak, biz göçmen kökenli gençlerin kendi içimizde çok çelişkiler barındırdığımızı söyleyebilirim. Şimdi Paris’ten baktığımda İstanbul hâlâ harikulade büyülü bir kent… Ama İstanbul’u İstanbul yapan, buradan görülmeyen gerçekler aynı zamanda.” Gamze Kurt

“İstanbul’un en çok yoksul bölgelerini sevdim. Nişantaşı gibi semtler de çok güzel olabilir ama oradaki insanlara yaklaşmak çok zor. Oysa Tarlabaşı’nda herkes sıcakkanlı. Zaten ben de en çok insanları çekmeyi sevdim. Her zaman göremediğimiz yüz ifadelerini yakalamayı, onlarla konuşmayı…” Yeliz Doğan

Kısacası İstanbul, Fransa’dan gelen gençlerin gözleriyle yeniden keşfedildi. Onlar da hem İstanbul’u gerçek anlamıyla -hatta bazı İstanbullular’dan bile daha iyi- tanıdılar, hem de hayatları boyunca unutamayacakları bir deneyim kazandılar. “Fotoğrafa devam mı?” sorusunun yanıtı ise hepsinde aynı: Kesinlikle!

GAPO’dan Serdar Darendeliler ve Refik Akyüz’ün küratörlüğünü yaptıkları sergi, 17 Şubat 2010′a kadar Paris 11. Bölge Belediye Binası’nda görülebilir.

İlk turu 14 Mart 2010’da yapılacak bölgesel seçimler öncesinde birbirinden “şeker” krizler de tek tek başladı. Bu seferki yine çok ilginç…

Yeni Antikapitalist Parti’nin (NPA) Vaucluse kentindeki şeçim listesinde, dördüncü sırada 22 yaşında bir öğrenci var. Adı İlham Moussaid. Kendisinin baş örtülü olması ise bu hafta itibariyle Fransa’nın ana meselesi haline geldi.

NPA’nin kurucusu Olivier Besancenot başta “Bir kadın hem feminist, hem laik, aynı zamanda da türbanlı olabilir” diyerek aday tercihini savundu.

NPA’nin dönem dönem zorladığı Sosyalist Parti’nin genel sekreteri Martine Aubry “Ben türbanlı bir adayı şeçim listeme asla almazdım” dedi.

En cahil yorumlardan biri yine UMP’den geldi. Devlet bakanı Rama Yade “Kadın-erkek eşitliği, cumhuriyet değerleri ve laiklik adına politik bir partinin bu konularda daha dikaktli olması lazım. NPA’nın tavrı beni üzdü” ifadesini kullandı.

Avrupa Parlamentosu milletvekili Eva Joly ise aklı başında konuşanlardan oldu: “Önemli olan entegrasyondur. Bir kadın türban takmayı şeçebilir. Benim gözümde bunu kendi tercihiyle yapan kimsenin başı açık bir kadından farkı yok.”

Ancak bu uzak destek yeterli olmamış olacak ki, Olivier Besancanot olayla ilgili “Git Marks’i baştan oku” diyenlerin eleştirilerine yenik düştü. Besancanot dün yaptığı açıklamada “Adaylık kararını yerel organlarımız vermiştir. Biz bunu parti başkanlığında tartışma imkanı bulamadık, bu nedenle bu karar bütün partiye mal edilemez” açıklamasını yaptı.

Bir kişinin kadın, erkek, türbanlı ya da türbansız, dindar ya da ateist olmasından bağımsız olarak demokratik seçimlere aday olmasının, yani halka bu kişiyi seçme opsiyonunun sunulmasının hala tartışılabilmesi -üstelik bunun sadece ve sadece politik amaçlarla yapıldığı bu kadar aşikarken- saçma değil mi?

Atölyenin açılışı, Türkiye Mevsimi kapsamında 14 Ocak’ta, on iki Türk sanatçının ortak sergisi “Entre deux, İstanbul-Paris” ile aynı anda yapıldı. İki açılışın aynı gün yapılması tesadüf değildi elbet… Serginin, atölyenin ve SIMIT Derneği’nin anlamı birbiriyle çok iyi örtüşmüş.

Sergiye katılan sanatçılardan Ali Umut Ergin'in bir eseri..

“Entre deux, İstanbul-Paris” sergisinde göreceğiniz eserler; bazısı İstanbul-Paris arasında bir nevi mekik dokurken, bazısı köklerini birinde bırakıp yoluna öbüründe devam eden, kimi gönüllü kimi zorunlu göçlerle gelmiş ve en sonunda yolları Paris’te kesişmiş sanatçılara ait:

• Onay Akbaş
• Erdal Alantar
• Gökçe Çelikel
• Salih Coşkun
• Osman Dinç
• Ali Umut Ergin
• Ömer Kalesi
• Ruveyda Koyuncu-Colombin
• Ody Saban
• Nevhiz Tanyeli
• Utku Varlık
• İsmail Yıldırım

Banu Dicle

SIMIT Derneği’nin kurucusu Banu Dicle de gerçek bir göçebe… İsviçre’den Kanada’ya, oradan Almanya, Fransa derken şimdilik Cenevre’de mola vermiş. Ufukta ise Brüksel görünüyor. Eşinin mesleği sayesinde (bazen de yüzünden, diyor) hiç yerleşmemiş. “Nasıl bir hayat?” diye sorduğumda bana şöyle karşılık verdi:

Geçenlerde Jacques Lacarriere’in yazdığı, ‘13ème voyage’ isimli bir yazıya rastladım. Şöyle tarif ediyordu onüçüncü yolculuğu: “Fırtınalı olmayan bir şekilde, uzun süreli bir yer değiştirme. Yavaş, aylak bir yolculuk. Varlıkları ve nesneleri olabildiğince uzun bir süre ziyaret etmekten ibaret yolculuk. Geçmişleriyle huzurlu bir ilişki içinde, mahremiyetlerine dikkatle yaklaşmak. Öğrenme yolculuğu, felsefi. Ötesini öğrenmek için dışarıdan bir çırak olmak, kendime uzaktan yaklaşmak… 13. yolculuk.” Her zaman bu kadar şiirsel olmasa da, bu 13. yolculuk fikrini ve yabancı olmayı seviyorum.

Banu Dicle ile SIMIT’ten, atölyeden ve sergiden konuştuk.

- SIMIT Derneği ne zaman kuruldu, amacınız nedir?

SIMIT, 2007’nin sonunda Paris’te kuruldu. Beş kişiden oluşan küçük bir kadrosu var. Amacımız değişen, hareketli Türk sanatına ve sanatçısına destek olmak, bu sanatı öne çıkarmak. SIMIT, hem sanatçılar, hem de sanatla ilgili kurumlar arasında bir ağ oluşturmayı ve bunda bir süreklilik sağlamayı hedefliyor.

SIMIT’i düşünürken dört temel üzerine oturtmayı planladık: Plastik sanatlar, sahne sanatları, sinema ve bir rezidans programı. Cité’deki atölye ile rezidans programını önümüzdeki yirmi yıl için sağlamlaştırmış olduk, üstelik bunu İKSV gibi prestijli bir kurumla yaptık.

- Atölyenin alınmasında nasıl bir süreç izlendi?

Uzun ve zor bir süreçti. Fikir aslında bize ait değildi. Mme. Genevieve Varlık bu düşüncesinden bahsettiğinde, SIMIT’in hedefleriyle aynı olduğu için biz de hemen sahiplendik ve yola birlikte çıktık. Cité des Arts’da isteyince hemen bir atölye sahibi olunamıyor. Her şeyden önce uzun bir bekleme listesi var. Gelecek sanatçılar hakkında da önemli kriterler bulunuyor, bir dolu referans gerekli. Önemli miktarda bir finansal destek de gerekiyordu. Gereken finansmanı bulamayınca, bu fikrimizi Türkiye Mevsimi’ne bir proje olarak sunduk. Yanımızda İKSV gibi bir yol arkadaşı, arkamızda da Türkiye Cumhuriyeti Paris Büyükelçiliği’nin desteği olduğu için bizi aralarına kabul ettiler.

Bazı ülkeler var ki birçok atölyeye sahip: Örneğin Almanya’nın 20, İsviçre’nin 17, Çin’in 16, Japonya’nın 14, İran’ın 4 atölyesi var. Türkiye’nin hiç atölyesinin olmaması ve Türkiye Mevsimi, sanırım bizi bekleme listesinde biraz öne geçiren etkenlerdendi. Umarım günün birinde bizim de 10 atölyemiz olur.

- Böyle bir atölye sanatçıya hangi olanakları sunuyor?

Sanaçılar altı aylık bir süre için geliyorlar. Bu süre gerekirse bir kereye mahsus olmak üzere uzatılabiliyor. Atölye yalnızca plastik sanatlardan değil müzisyenlere, yazarlara, dansçılara, her disiplinden sanatçıya açık.

Burada 45m2 büyüklüğünde, içinde banyosu, mutfağı ve günlük yaşam alanı bulunan bir stüdyodan bahsediyoruz. Ve tabii çalışabilmek için aydınlık bir bölüm var, bu bölüm gerçekten nefis bir Seine Nehri manzarasına sahip. Ayrıca ortak kullanıma açık baskı, fotoğraf gibi atölyeler de mevcut. Sanatçılar eğer çift iseler birlikte kalma imkanı da sunuluyor. Bunun dışında Cité des Arts’ın bulunduğu Marais çok dinamik bir ortam; galeriler, müzeler, tarihi yerler hep yürüme mesafesinde.

Atölyenin aylık 400€ civarında bir gideri var, bu genellikle kalan sanatçılar tarafından karşılanıyor. Biz de elimizden geldiği sürece bu aylık masrafı, yolculuk masraflarını karşılamayı ve mümkün olabilirse sanatçımıza aylık bir katkıda bulunmayı amaçlıyoruz. Bu nedenle hala finansal desteğe ihtiyacımız var.

- Atölyede kalacak isimler nasıl belirleniyor, bundan sonra kalmak isteyen sanatçıların nasıl bir yol izlemeleri gerekiyor?

Şu ana kadar gelen sanatçılar, Ahmet Öğüt, Çınar Eşlek, Aslı Çavuşoğlu ve Bahar Oganer Türkiye Mevsimi çerçevesinde davet edildiler. Mevsim bittikten sonra atölyede kalacak  sanatçıları İKSV, SIMIT, küratörlerden ve sanat tarihçilerinden oluşan bir seçici kurul belirleyecek. Genç ama kariyerinde belirli bir yere gelmiş sanatçılara ağırlık verilecek. Zamanı geldiğinde bu konuda duyurular yapılacak.

- Atölyeyle birlikte açılan “Entre deux” sergisi SIMIT’in misyonuyla da çok örtüşüyordu. Bu sergideki sanatçıları bir araya getiren ortak nokta neydi, sergiye girecek eserlere nasıl karar verildi?

Dediğiniz çok doğru. Aslında zor bir sergi “Entre deux”, çünkü bu sanatçıların her biri birbirinden çok farklı evrenlerdeler. Onları bir araya getiren ise “arada” olma haliydi. Sergiyi kurarken, sanatçıların kendi sözlerini, kendi seçimlerini öne çıkarmaya dikkat ettik.  Kendi sözcükleri, sergi boyunca uçuşuyorlar hafif hafif. O yüzden serginin ilk salonunda fotoğraflarına yer verdik. Her şeyden önce “insan”ı anlatan bir sergi oldu bu.

- Sergiye gösterilen ilgiden memnun musunuz?

Bunu henüz tam olarak yanıtlayamayacağım ama açılıştan çok hoşnut kaldım. Artension dergisindeki sergi haberi ve Sanat Tarihçisi ve Yazar Francoise Monnin’in bu proje ile yakından ilgilenmesinin sergi açılışındaki yoğun katılımda büyük payı vardı. Açılışta duyduğum hep “Gene geleceğiz,” cümlesiydi. Bir de Türkiye’deki bazı turizm şirketlerinden yapacakları kültürel turlara “Entre-deux”yü ekleme talebi geldi. Tüm bunlar çok güzel gelişmeler.

- SIMIT 2010 yılı için neler hedefliyor?

SIMIT’in 2010 yılı için iki önemli projesi var. İlki, Entre-deux sergisini başka şehirlere götürebilmek. İkincisi de  Cité des Arts’taki rezidansta kalan sanatçılarla birlikte bir sergi açmak.

* Banu Hanım proje için gönüllülere her zaman ihtiyaç olduğunu hatırlatıyor. SIMIT’e çalışmalarında destek olmak isterseniz, 8, Rue Lalo, 75116, Paris adresinden ulaşabilirsiniz.

* “Entre Deux” sergisi 21 Şubat 2010′a kadar devam ediyor.

Fransa aylardır Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy’nin girişimiyle başlayan “ulusal kimlik” tartışmasını konuşuyor. Birçok kesime göre değil Fransız olmayı tanımlamak böyle bir girişim başlatmak bile ırkçılıkla eşdeğer.  Peki girişim tamamen haksız mı? Kenan Devletyan “ulusal kimlik” tartışmasının haklı taraflarını yazdı… P.E.

Peki ulusal kimlik arayışı Fransa için bir mecburiyet haline mi geldi?

Doğrusu objektif bakmak gerekirse bu sorunun cevabı “evet.” Zira Fransa’da Fransız anne babadan doğmuş olsa da her çocuk etnik bakımdan yude yüz Fransız değil. Birçoğu değişik etnik guruplara veya milliyetlere mensup eşlerden doğma bu çocuklar kültür ve yetiştirme açısından da Fransız değiller. Fransız okullarında eğitim almaları bunda en ufak bir değişiklik yaratmıyor.

Buna karşılık köken olarak gerçek Fransız nüfus artışı yılda %1. Yanlış okumadınız yüzde bir! Yapılan araştırmalar fazla değil sadece 60 yıl sonra Fransa’da hiç Fransız kalmayacağını söylüyor. Tabi bu veriler Fransız kamuoyunu ve politikacılarını rahatsız ediyor. Bu da Fransa da sağ partilerin söylemlerini ve oylarını artırmalarına yarıyor.

Geçen zaman içinde bu insanları Fransız milliyetçiliği içinde asimile edeceğini sanan hükümetler günümüzde Fransızların değişik gruplar içinde eriyip kayboluşlarını endişe içinde izliyor. Fransa’nın yeni bir ivmeye, taze bir kana ihtiyacı olduğunu fark eden bu politikacılar devrim ruhunu tekrar canlandırmayı, Fransa ve Avrupada yeniden milliyetçilik akımlarını yükseltmeyi çare olarak görüyor.

Tabanda ise durum daha da vahim hale geldi. Milliyetçilik ile ırkçılığın kolayca karıştırılacağı bir ortamda karşılıklı kutuplaşmaya doğru gidiliyor. Vatandaşlıkla Fransaya bağlı olan ama asla Fransa’ya intibak edemeyen ve kendini asla Fransız hissetmeyen bu kesimle Fransız toplumu arasındaki uçurum hızla açılıyor.

Özgürlük kardeşlik eşitlik kelimeleri kulağa hoş gelse de bunların uygulaması artık çok zorlaştı. Fransızların çoğu yabancılara önyargılı davranıyor. Hiç biri yaşadığı, çalıştığı veya eğlendiği yerde yabancı görmek istemiyor veya en azından bundan rahatsız oluyor. Fransız polisinin veya resmi kurumlarının yabancılara karşı önyargılı tutumu ise artık olağan karşılanıyor. Tabii bunda geçmişte yaşanan nahoş hadiselerin de payı olduğu bir Fransız için yabancı ile problemin eşit anlama geldiği gerçeği de atlanmamalı…

Duruma Fransız penceresinden baktığınıza da, Fransa’da yaşayan yabancı kökenli biri olarak baktığınızda da haklı yanlar var. Ancak mevcut problemlerin sağduyu ile çözümlenmesini ummaktan başka da bir yol yok. Zira bir yüzü milliyetçilik, hır yüzü ırkçılık olan çok tehlikeli bu kılıç dikkatli kullanılmadığında size de karşınızdakine de zarar verir.

Bir ülkenin vatandaşlarını aynı çatı altında etnik kökeni ne olursa olsun o ülkenin milli değer ve kültürüne inandırmak, aynı ulusal kimlik altında kaynaştırmak, pekiştirmek istemesi son derece doğal ve gereklidir. Ancak daha önemlisi ve zoru her bir bireyin beyninde, kalbinde ve vicdanında bunu gerçekten hissedebilmesidir. Asıl hedef ve başarılması için çalışılması gereken budur.

Kenan Devletyan

Le Monde gazetesini yedi yıl yöneten, Fransa’nın en çok saygı duyulan gazetecileri arasında sayılan Plenel, röportaj boyunca ancak bir Fransız’a yakışacak kadar ağdalı bir dille uzun cümleler kurarak konuştu.

Ancak söz Fransa’ya geldiğinde tavrı birden değişti. Tutkuyla sinir arasında bir ses tonu takındı, üzerinde saatlerce düşündüğü belli olan cümleleri tane tane sıraladı. Tavrı beni bu konudaki samimiyetine ve “bu tablo” karşısında duyduğu üzüntüye inandırdı. Aktarıyorum:

• Fransa’da bir demokrasi krizi yaşanıyor.
• Bu yalnızca Sarkozy dönemine özel bir durum değil… Ama Sarkozy’nin cumhurbaşkanlığında bu durum daha da şiddetlendi.
• Sarkozy’nin başkanlığı bü ülkeyi yordu; zorluklarını, gerginleriklerini daha da derinleştirdi, hatta insanlardan kopardı.
• Fransa’da demokratik bir tehlike olduğunu, basının da bunun zaman zaman aynası zaman zaman itici gücü olduğunu düşünüyorum.
• Bu ülke politik olarak liberal değil.
• Fransa artık başkanlık sistemiyle, Napolyoncu ve monarşik bir sistemle yönetilen bir ülke. Güçler arasında denge ve eşitlik yok.
• Fransa’nın kendisini baştan sona yenileyecek bir demokratik devrime ihtiyacı var.

Edwy Plenel kimdir?

1996-2003 yılları arasında Le Monde gazetesinin yayın yönetmenliğini yaptı. İktidar savaşını kaybedince ayrıldı. 2007 yılı sonunda, bağımsız haber sitesi Mediapart’ı kurdu. Kariyerine “gazetecilik labaratuvarı” dediği bu sitede devam ediyor.

Doksanların başından kalma bıyığıyla tam bir “Fransız gazeteci” karikatürünü andırıyor. Aslında son derece sempatik biri… Kendi toplumu üzerine kafa yoruyor. Görüşlerinin solcu geçmişinin fazlasıyla etkisi altında olduğu söyleniyor. Eleştiriliyor.

Kenan Devletyan Fransa’da sistemi, bu sistemin içine girmenin yollarını, karşılığında alacaklarınızı yazdı. Güzel bir toplum eleştirisi… P.E.

2002 yılında büyük umutlar ile yaşamak için gittiğim Fransa’da insanlar ben daha gelmeden referandumlarını yapmış ve tasarruflarını her ne olursa olsun refahtan yana kullanmışlardı. Kapitalist sistemde bir parça olmayı bilinçli veya bilinçsiz kabul etmiş, kendine adeta teselli olarak sunulan cicili biçili vitrinler ve göz alıcı teknoloji ile kendini mutlu olduğuna inandırmıştı.

Aslında bu sisteme kapılmak veya mecburen sürüklenmek bir şekilde olası ve makul görülebilir. Zira size vaad edilen parıltılı ve cezbedici bir hayat tarzı ve -diğer bir seçenek olanağı bırakılmadığı için- mecburen sisteme katılmanız.

YORUM

Yeni yazarlar ve muhabirler arıyorum. Fransa’da yaşıyorsanız ya da Türkiye’de Fransa’yı takip ediyorsanız Fransa gündemi ile ilgili yazılarınızı, fotoğraflarınızı, yorumlarınızı gönderin, sitede yayınlayayım.

HABER

Şans eseri aranızda gazetecilik öğrencileri varsa, haber yapın, portreler yazın, videolar çekin, kısa filmler gönderin onları da yayınlayayım. Haberin niteliğine göre cüzzi de olsa bir ödeme yapmam bile söz konusu olabilir. Konuşuruz.

İLAN

Eğer paylaşmak istediğiniz ev, iş, özel ders vs. ilanları varsa, bunlara da sitede ücretsiz yer verebilirim. Hazır okuyucu kitlesi varken bunu bir topluluğa dönüştürmemek yazık olur…

Her türlü katkınızı bekliyorum.

Pınar

fransizusulu[@]gmail.com