Exei gousto

Quasi quasi…oggi mi faccio gli auguri;) – Σήμερα…σχεδόν με γιορτάζω;)

Konstantina — Sun, 09 May 2010 07:00:50 +0000

Waffles all’arancia – Βάφλες πορτοκάλι

Konstantina-admin — Sun, 21 Mar 2010 21:36:52 +0000

Sono pessima, lo so!!! Direte voi ormai ho finito il dottorato, non ho più scuse per non postare nuove ricette! Jein! (come direbbero i tedeschi, cioè ja+nein). Sì, ho decisamente più tempo libero, appunto per questo ho voglia zero di chiudermi dentro e passare ore e ore davanti al computer…per non dire della voglia di cucinare che per qualche motivo è ai minimi registrati, cioè sì, cucino, non mangio più il buonissimo riso alla cantonese di Herr D. per una settimana di fila ed è da un bel po’ che i delivery ci hanno cancellati dalla lista dei clienti preferiti. Però cucino sano e noioso, questo non per dire che la cucina sana è anche noiosa, ma la mia cucina sana lo è eccome!

Un paio di domeniche fa però mi sono alzata sentendomi troppo buona e generosa: di solito la domenica mattina il grembiule appartiene a Herr D. Da buon marito si deve alzare, preparare la colazione e portarla a letto. Questa volta gli è andata bene, grazie alla mia curiosità di usare il nostro nuovo aggeggio, la piastra per i waffles!

Waffles all’arancia

Ingredienti

120 g di farina
50 g di zucchero
1 bustina (16 g) lievito per dolci
2 uova grandi
170 ml di latte
35 g di burro
4 cucchiai di yogurt all’arancia

Procedimento

Mischiare in una ciotola gli ingredienti secchi: la farina, lo zucchero ed il lievito.
In una seconda ciotola sbattere i tuorli con il latte.
Unire questo composto alla farina e mescolare fino ad ottenere una crema omogenea e liscia.
In una piccola padella o nel microonde scaldare il burro in modo che si sciolga senza bruciarsi!
Unire all’impasto e mescolare.
Aggiungere lo yogurt e mescolare ancora.
Montare a neve (non fermissima) gli albumi ed unirli delicatamente all’impasto.
Accendere la piastra apposita per i waffles. Non appena sarà sufficientemente calda, disporre 3-4 cucchiai (dipende dalla dimensione della piastra) di pastella sulla piastra e chiudere il coperchio. Attendere 3-5 minuti (seguire le indicazioni del produttore) e…voilà les gaufres belges!

Suona facile, no? E invece no! Non lo è stato per niente! Fino al punto “Accendere la piastra” è stato un gioco da bambini. Dopodiché è cominciata la festa. Al primo round ho messo troppa pastella e, appena chiuso il coperchio, si è gonfiata ed usciva da tutte le parti come un mostro! Al secondo round (pauraaaaa) ne ho messa troppo poca, per cui non arrivava alla piastra di sopra e non si è cucinata bene. Dopo 2-3 tentativi non proprio fruttuosi, e con l’aiuto incondizionato di Herr D. che non vedeva l’ora di fare colazione…ci siamo finalmente riusciti!!!

Χάθηκα πάλι, το ξέρω, ντροπή και όνειδος! Τώρα πια, θα μου πείτε, τελείωσες το διδακτορικό, δεν έχει πια δικαιολογίες! Jein! (όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μου οι Γερμανοί, δηλαδή ja+nein). Ναι, έχω σίγουρα πιο πολύ χρόνο, τον οποίο όμως δεν έχω όρεξη και σκοπό να τον περνάω μπροστά από το κομπιούτερ…για να μη σας πω για την όρεξή μου για μαγειρική, που έχει χτυπήσει τιμές απολύτου μηδενός! Δηλαδή όχι ότι δε μαγειρεύω, μαγειρεύω! Δεν τρώω πια το πεντανόστιμο κινέζικο ρύζι με λαχανικά του Herr D. για μια εβδομάδα στη σειρά και εδώ και κάμποσο καιρό τα ντιλίβερι μας έσβησαν από τη λίστα τους με τους αγαπημένους πελάτες. Μαγειρεύω λοιπόν, αλλά “υγιεινό και βαρετό”, όχι ότι η υγιεινή κουζίνα είναι και απαραίτητα βαρετή, αλλά η δική μου υγιεινή κουζίνα είναι αναμφίβολα!

Πριν κανα δυο Κυριακές όμως, ξύπνησα με ένα συναίσθημα υπέρτατης γενναιοδωρίας: κανονικά, Κυριακή πρωί η ποδιά ανήκει στον Herr D. Σαν καλός σύζυγος σηκώνεται, ετοιμάζει το πρωινό και το φέρνει στο κρεβάτι. Αυτή τη φορά του χαμογέλασε η τύχη και ανέλαβα εγώ το πρωινό, ας είναι καλά η περιέργειά μου να δοκιμάσω την καινούρια μας βαφλιέρα!

Βάφλες με άρωμα πορτοκαλιού

Υλικά

120 g αλεύρι
50 g ζάχαρη
16 g μπέικιν πάουντερ
2 μεγάλα αυγά
170 ml γάλα
35 g βούτυρο
4 γιαούρτι πορτοκάλι

Οδηγίες

Σε ένα μπωλ βάζουμε τα στεγνά υλικά: το αλεύρι, τη ζάχαρη και το μπέικιν.
Σε ένα άλλο μπωλ χτυπάμε τους κρόκους με το γάλα.
Αναμιγνύουμε τα περιεχόμενα των δύο μπωλ και ανακατεύουμε μέχρι να πάρουμε ένα ομοιόμορφο μείγμα.
Σε ένα τηγανάκι ή στο φούρνο μικροκυμάτων ζεσταίνουμε το βούτυρο μέχρι να λειώσει, χωρίς όμως να το κάψουμε!
Το προσθέτουμε στο μείγμα μας και ανακατεύουμε.
Στη συνέχεια προσθέτουμε το γιαούρτι και ανακατεύουμε.
Σε ένα μπωλ χτυπάμε τα ασπράδια των αυγών μέχρι να αφρατέψουν και να γίνουν μια μαλακή μαρέγκα.
Τα προσθέτουμε στο μείγμα και ανακατεύουμε με προσοχή για να μη “σπάσει” η μαρέγκα.
Ανάβουμε τη συσκευή για βάφλες (κατά κόσμον βαφλιέρα). Όταν κάψει, βάζουμε 3-4 κουταλιές (η ποσότητα εξαρτάται βέβαια από το μέγεθος της πλάκας) από το μείγμα στην πλάκα, τις απλώνουμε ομοιόμορφα, κλείνουμε το καπάκι και μετά από 3-5 λεπτά (ακολουθείστε τις οδηγίες του κατασκευαστή)…voilà les gaufres belges!

Εύκολο ακούγεται, έτσι δεν είναι; Ε λοιπόν δεν ήταν! Μέχρι το σημείο “ανάβουμε τη συσκευή” όλα μια χαρά, πανεύκολα! Μετά άρχισε το πανηγύρι. Στον πρώτο γύρο έβαλα πολύ υλικό στη βαφλιέρα και μόλις την έκλεισα, άρχισε να φουσκώνει και να χύνεται από παντού! (και δώστου μετά καθάρισμα!). Μετά έβαλα πολύ λίγο, οπότε δεν έφτανε στην πάνω πλάκα της βαφλιέρας και ψήθηκε λιγότερο απ’ότι η κάτω μεριά. Μετά από 2-3 τέτοιες αποτυχημένες προσπάθειες, και με την αμέριστη βοήθεια και συμπαράσταση του Herr D. που δεν έβλεπε την ώρα να φάει πρωινό…επιτέλους τα καταφέραμε!!!

E’ acceso? – Με ακούτε;

Konstantina — Fri, 19 Feb 2010 05:00:49 +0000

Fffff…..Fffff….uno due, uno due, ssss sss sss, è acceso il microfono?

Ciao!! Vi ricordate di me? Sono Konstantina (e sto bene, ma questo è da un’altra storia) e sono finalmente tornata nel mondo delle persone normali*.
E’ da talmente tanto tempo che non scrivo su questo blog, che non saprei nemmeno da dove cominciare…già che mi ricordavo la password per accederci è una gran bella cosa!! Tanti di voi con cui siamo in contatto via Facebook sapete già il motivo della mia lunga assenza. Per gli altri, innanzitutto mi scuso per essere sparita all’improvviso e vi ringrazio dei messaggi che mi avete mandato! Non sono stata vittima ne dei miei genitori che mi hanno tenuto in ostaggio gli ultimi due mesi, ne di qualche virus selettivo che attacca solo bloggers con un debole per i foodbloggers in particolare. Sono stata tenuta in ostaggio dalla Scienza (poetico, no??:D). Lunedì scorso, dopo un lungo periodo di scrittura, di studio e di ansie, ho finalmente discusso la tesi di dottorato. E ora sono liberaaaaaaaaaa!!!! Libera di fare tutto quello che non ho fatto gli ultimi mesi. Ho già una lista lunghiiiissiiiima di ricette che voglio provare a fare!

Appena finiti gli esami, Herr D. ed io siamo saliti in macchina e siamo partiti per l’Italia. Dopo un viaggio abbastanza avventuroso (frase che non tradurrò nella versione del post in greco per ovvi motivi visto che questo blog lo legge anche mia mamma;)), in Italia ci aspettavano non solo i suoceretti, ma anche un vassoio pieno di frittelle. E subito Herr D. ha cominciato “che buone le frittelle, come mi piacciono le frittelle, mmmmmmm, come starebbero bene con lo zabaione, anzi nemmeno con lo zabaione, con la crema allo zabaione, sai, quella che…” No! Non lo so! E se vuoi sapere, a me lo zabaione mica piace tanto sai! Ecco l’ultima frase famosa, che mentre la pronunciavo avevo già aperto Firefox e stavo cercando come cavolo si fa questa crema allo zabaione che tanto piace a Herr D. Per essere sincera, ho trovato un sacco di ricette dello zabaione normale, ma pochissime della crema allo zabaione. Quella che ho fatto io l’ho presa qui, con un po’ di modifiche ovviamente;)). Non so se sia quella “giusta”…dal risultato direi proprio di si! Se avete altre ricette, suggerimenti, consigli su come ottenere la perfetta crema allo zabaione, io sono qui e vi aspetto!!

Crema allo zabaione

Ingredienti

500 ml di latte
60 gr di Marsala secco
la scorza di un limone
170 gr di zucchero
50 gr di farina
6 tuorli
2 albumi (facoltativo)

Procedimento

Mettere sul fuoco 250 ml di latte, il Marsala e la scorza di limone e riscaldare senza far bollire.
In un contenitore adatto alla cottura a bagnomaria versare i tuorli, la farina setacciata e lo zucchero e sbattere con la frusta.
Aggiungere poco a poco 250 ml di latte freddo e continuare a sbattere.
Aggiungere poco a poco il latte caldo con il Marsala (dopo aver tolto la scorza di limone).
Quando gli ingredienti si sono bene amalgamati, immergere il contenitore a bagnomaria in una pentola più grande, riempita per 1/3 di acqua.
Mettere la pentola su fuoco moderato e mescolare per circa 10-15 minuti, finché la crema non risulti gonfia, densa e vellutata.
Togliere dal fuoco e continuare a mescolare per circa 5 minuti.
Se si vuole una crema più leggera, a questo punto montare a neve due albumi e aggiungerli delicatamente nella crema preparata.

* Persone normali: definitesi le persone che escono di casa più di una volta alla settimana, preferibilmente non solo per ritirare la posta dalla cassetta adiacente all’uscita del condominio e che interagiscono con altri esemplari della specie umana non necessariamente appartenenti alla loro stessa sottospecie “Dottorandus esaurimentus nervosus”.

P.S. Avrei dovuto farlo molto prima, ma se volete sapere chi ha vinto il GIVEAWAY natalizio, andate qui!

Φφφφφ….φφφφφφ….ένα δύο, ένα δύο, σσσσσ….σσσσσ…με ακούτε;

Καλημέρα! Με θυμάστε; Είμαι η Κωνσταντίνα (και είμαι καλά, αλλά αυτό είναι από άλλο παραμύθι) και επιτέλους γύρισα στον κόσμο των φυσιολογικών* ανθρώπων.
Πέρασε τόσος πολύς καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά, που δεν ξέρω από πού ν’αρχίσω…και μόνο που θυμόμουνα το password για να μπω στο μπλογκ και πάλι καλά να λέμε!! Με πολλούς από εσάς είμαστε σε επαφή μέσω Facebook και ξέρετε ήδη το λόγο της μακράς απουσίας μου. Για τους υπόλοιπους, καταρχήν να σας ζητήσω συγγνώμη που εξαφανίστηκα χωρίς προειδοποίηση και να σας ευχαριστήσω για τα μηνύματα που μου στείλατε. Όχι, δεν έπεσα θύμα ούτε των γονιών μου που με κράτησαν όμηρο στην Ελλάδα για δύο μήνες, ούτε κάποιου επιλεκτικού ιού που επιτίθεται μόνο σε bloggers με ιδιαίτερη αδυναμία στους foodbloggers. Με κράτησε όμηρο η Επιστήμη (ποιητικό, εεεεε;;;;:D). Την περασμένη Δευτέρα, μετά από μια μακρά περίοδο γραψίματος, μελέτης και αγωνίας, τελείωσα επιτέλους το διδακτορικό μου. Και τώρα είμαι ελεύθερηηηηηηη!!!! Ελεύθερη να κάνω όσα δεν έκανα τους τελευταίους μήνες. Ήδη έχω μια πολύύύύ μεγάλη λίστα με συνταγές που θέλω να φτιάξω!

Με το που τελείωσα τις εξετάσεις, μπήκαμε με τον Herr D. στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για το μακρύ ταξίδι προς τη Μαμά-πατρίδα-Ιταλία. Εκεί, εκτός από τους πεθερούληδες, μας περίμενε και ένας δίσκος γεμάτος φριτέλες, κάτι μεταξύ λουκουμά και τηγανητού σου, που τρώγεται πολύ την περίοδο του καρναβαλιού. Κι αμέσως άρχισε ο Herr D. “τι νόστιμες οι φριτέλες και πόσο μου αρέσουν οι φριτέλες, και μμμμμμ πόσο ωραία πάνε ε το ζαμπαγιόνε, μάλλον όχι, όχι με το ζαμπαγιόνε, αλλά με την κρέμα από ζαμπαγιόνε, ξέρεις, αυτή που…” Όχι, όχι, δεν ξέρω! Και αν θέλεις να ξέρεις, εμένα το ζαμπαγιόνε δε με ξετρελαίνει κιόλας! Αυτά ήταν τα λόγια μου ενώ είχα ήδη ανοίξει το Firefox και έψαχνα πώς στο καλό φτιάχνεται η κρέμα από ζαμπαγιόνε που τόσο αρέσει στον Herr D. Για να είμαι ειλικρινής, βρήκα ένα σωρό συνταγές για κανονικό ζαμπαγιόνε, αλλά πολύ λίγες για κρέμα ζαμπαγιόνε. Αυτή που έφτιαξα εγώ την πήρα από εδώ, με τις απαραίτητες τροποποιήσεις βεβαίως;)). Δεν ξέρω αν είναι η “σωστή” συνταγή, από το αποτέλεσμα θα έλεγα πως ναι!

Κρέμα με ζαμπαγιόνε

Υλικά

500 ml γάλα
60 gr κρασί Μαρσάλα ξηρό
φλούδα ενός λεμονιού
170 gr ζάχαρη
50 gr αλεύρι
6 κρόκοι
2 ασπράδια (προεραιτικά)

Οδηγίες

Βάζουμε στη φωτιά 250 ml γάλα, το Μαρσάλα και τη φλούδα λεμονιού και ζεσταίνουμε χωρίς να το βράσουμε.
Σε ένα σκεύος κατάλληλο για μπαιν-μαρί βάζουμε τους κρόκους, το αλεύρι και τη ζάχαρη και χτυπάμε με το χτυπητήρι.
Προσθέτουμε σιγά σιγά 250 ml κρύο γάλα και συνεχίζουμε το χτύπημα.
Προσθέτουμε σιγά σιγά το ζεστό γάλα με το Μαρσάλα (χωρίς τη φλούδα λεμονιού).
Όταν τα υλικά έχουν ανακατευτεί καλά, βάζουμε το σκεύος σε μια μεγαλύτερη από αυτό κατσαρόλα γεμισμένη μέχρι το 1/3 με νερό.
Βάζουμε την κατσαρόλα σε χαμηλή φωτιά και ανακατεύουμε για περίπου 10-15 λεπτά μέχρι η κρέμα να δέσει και να πάρει βελούδινη υφή.
Βγάζουμε από τη φωτιά και συνεχίζουμε το ανακάτεμα για περίπου 5 λεπτά.
Αν θέλουμε μια πιο ελαφριά κρέμα, σε αυτό το σημείο μπορούμε να χτυπήσουμε τα ασπράδια δύο αυγών σε μαρέγκα και να τα προσθέσουμε στην κρέμα ανακατεύοντας μαλακά για να μη “σπάσει” η μαρέγκα.

* Φυσιολογικοί άνθρωποι: ορίζονται οι άνθρωποι που βγαίνουν από το σπίτι τους περισσότερο από μία φορά την εβδομάδα (εξαιρούνται οι έξοδοι πλησίον της εξώπορτας προς αποκομιδήν αλληλογραφίας εκ του γραμματοκιβωτίου) και αυτοί που αλληλεπιδρούν με άλλα δείγματα του ανθρωπίνου είδους, όχι απαραίτητα συγκαταλεγόμενα στο συγγενές υποείδος “Dottorandus esaurimentus nervosus”.

Υ.Γ. Άργησα, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ…αν θέλετε να μάθετε ποιος ήταν ο τυχερός του Χριστουγεννιάτικου GIVEAWAY, πηγαίνετε εδώ!

GIVEAWAY natalizio! Venghino Signori, venghino! – Χρισουγεννιάτικο GIVEAWAY, όσοι πιστοί προσέλθετε!

Konstantina — Tue, 22 Dec 2009 08:29:30 +0000

Dopo tre giorni a Feldberg, due giorni a fare l’infermiera a Herr D. (e non c’è nessun doppio senso in questa frase, credetemi!) e due giorni a ricevere le cure da Herr D.-infermiere (ancora purtroppo nessun doppio senso, solo un po’ di “sana” e pura influenza), oggi finalmente si parte per mondi migliori!!!

Ahhhhhh, Greciaaaaaaaa!!!! Ci aspetta tutta la famiglia (e quando dico famiglia greca sapete cosa intendo, nonni, zii, cugini, compari, nipoti, cani e gatti annessi), gli amici, il sole e i 21 gradi. Va bene, a me personalmente domani mattina aspetta anche l’estetista per una pulizia del viso…ché io qui in Germania rifiuto categoricamente di andarci ché ho paura delle estetiste tedesche. Le immagino andare in giro con i frustini e se ti lamenti un attimo, frrrrsssttt!!! Chissà se magari non ti fucilano se non fai esattamente quello che ti dicono…meglio non rischiare! No, no, meglio lasciar perdere!

Anche se questo blog è diventato il blog meno natalizio del web, senza nemmeno una ricetta di un pandoro, di un panettone, proprio niente di niente (però ho messo due decorazioni sul header;)), il natale è arrivato anche qui, o meglio il natale arriverà alle 21.50 ora locale, quando il nostro aereo atterrà e ci sarà mia mamma agli arrivi ad aspettarci con tante buone cose in un sacchetto (lo fa sempre, c’è poco da fare, è più forte di lei, non può aspettare che arriviamo a casa per farci mangiare, si comincia già in aeroporto!). Però, siccome sono una brava blogamica, ho pensato tanto anche a voi. Pensando a tutte le bontà che mangerò in Grecia e a tutte le bontà con cui mi riempirà la valigia mia mamma, mi sono detta “Ecco il regalo di Natale per i miei amici del blog!”. Vorrei poter condividere i prodotti della mia terra con tutti voi, purtroppo però è difficile, per cui ho pensato a un GIVEAWAY.

Allora, il nostro GIVEAWAY è semplicissimo: voi dovete solo lasciare un commento qui con un augurio per l’anno nuovo. L’augurio può essere per voi, me, il mondo, il vostro cane, qualsiasi cosa. Tra il 31 dicembre e il primo dell’anno, quando si taglia la vasilopita (tipico dolce natalizio, prossimamente la ricetta in questo blog) e si fa il gioco della moneta (di cui vi parlerò insieme alla ricetta), faremo anche l’estrazione del fortunato che riceverà a casa tante buone cose: camomilla e origano raccolti ed essiccati dalla mamma, noci dagli alberi di mio nonno, olive dai nostri ulivi sul golfo di Corinto e altre cose in base a ciò che offre il “mercato” della dispensa di mia mamma al momento.

Ora corro che fra due ore si parte e dobbiamo ancora fare le valigie!! BUON NATALE!!!

Μετά από τρεις ημέρες στο Feldberg, δύο ημέρες να κάνω τη νοσοκόμα στο Herr D. (και μην πάει ο νους σας στο πονηρό!) και δύο ημέρες κατά τις οποίες έλαβα τις φροντίδες του Herr D.-νοσοκόμου (δυστυχώς κι εδώ τίποτα το πονηρό, μόνο αγνή και καθαρή γριπούλα), σήμερα επιτέλους φεύγουμε για καλύτερους κόσμους!!!

Αααααχχχχχ, Ελλάδαααααα!!!! Μας περιμένει όλη η οικογένεια (ξέρετε τώρα εσείς, γιαγιάδες, παππούδες, θείοι, θείες, μπατζανάκηδες, σκυλιών και γατιών συμπεριλαμβανομένων), οι φίλοι, ο ήλιος και σύσσωμοι οι 21 βαθμοί Κελσίου. Οκ, εμένα προσωπικά με περιμένει και η αισθητικός αύριο για ένα καθαρισμό προσώπου…γιατί εδώ αρνούμαι κατηγορηματικά να πάω σε Γερμανίδα αισθητικό…φοβάάάάμαι!! Τις φαντάζομαι να τριγυρίζουν με μαστίγια και αν παραπονεθείς μια στιγμούλα, φρουσττττ!!! Και ποιος ξέρει κι αν δε σε εκτελούν κι αν δεν κάνεις ακριβώς αυτό που σου λένε…καλύτερα να μη ρισκάρουμε! Όχι, όχι, άσ’το καλύτερα!

Αν και αυτό το blog έχει καταντήσει το λιγότερο χριστουγεννιάτικο blog στο web, χωρίς ούτε μια τόση δα συνταγούλα για ένα παντόρο, για ένα πανετόνε, έστω για ένα μελομακάρονο βρε αδερφέ (έβαλα όμως δύο χριστουγεννιάτικες μπαλίτσες στο header;)), τα Χριστούγεννα ήρθαν και εδώ, ή μάλλον τα Χριστούγεννα θα έρθουν στις 21.50 τοπική ώρα, όταν θα προσγειωθεί το αεροπλάνο μας και στις Αφίξεις θα είναι η μαμά μου που θα μας περιμένει με πολλά καλούδια στο σακουλάκι (πάντα το κάνει, τι να πεις, δε μπορεί να περιμένει να φτάσουμε στο σπίτι για να μας ταΐσει, αρχίζουμε από το αεροδρόμιο!). Όμως, επειδή είμαι καλή μπλογκοφίλη, σκέφτηκα και εσάς. Σκεπτόμενη όλα τα καλούδια που θα φάω στην Ελλάδα και με τα οποία θα μου γεμίσει τη βαλίτσα η μαμά μου, είπα: “Να το χρισουγεννιάτικο δώρο για τους φίλους του blog!”. Θα ήθελα να μπορούσα να μοιραστώ τα δώρα της χώρας μου με όλους σας, δυστυχώς όμως είναι λίγο δύσκολο, γι’αυτό σκέφτηκα αυτό το GIVEAWAY.

Λοιπόν, αυτό το GIVEAWAY είναι πάρα πολύ απλό: εσείς πρέπει μόνο να αφήσετε ένα σχόλιο με μια ευχή για το καινούριο έτος. Η ευχή μπορεί να είναι για εσάς, για εμένα, για τον κόσμο, για το σκυλί σας, για όποιον εσείς θέλετε. Μεταξύ 31 Δεκέμβρη και Πρωτοχρονιάς, μαζί με το κόψιμο της πίτας (συνταγή προσεχώς) και το σε-ποιον-θα-τύχει-το-φλουρί, θα κληρωθεί και το τυχερό νουμεράκι που θα λάβει στο σπίτι πολλά πολλά καλούδια: χαμομήλι και ρίγανι μαζεμένα από τη μαμά μου, καρύδια από τα δέντρα του παππού μου, ελιές Διμηνιού Κορινθίας δικής μας παραγωγής και ό,τι άλλο προσφέρει το “κατάστημα” της μαμάς μου.

Τώρα τρέχω να φτιάξω τις βαλίτσες γιατί σε δύο ώρες φεύγουμε και δε μας βλέπω καλά!! ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!!!!!

Ancora una vellutata di zucca? – Ακόμα μια κολοκυθόσουπα;

Konstantina — Mon, 14 Dec 2009 00:17:46 +0000

Domani si parte! Sveglia alle 5.30 (cioè fra 3.5 ore…hmmmm) e dopo 5 ore di treno siamo lì! Il mio professore la chiama “winter school”. Io la chiamo “Mi voglio fare le vacanze pre-natalizie, per cui organizzo una scuola invernale e fra una pista e l’altra (di sci si intende!!) ascolto i talk dei miei studenti”. Ormai è diventata una tradizione, ci andiamo ogni anno. Ci facciamo 3-4 giorni di sci, sauna, piscina ecc. e torniamo rinati e pronti per…le vere vacanze di natale:)

Visto che già ultimamente questo blog l’ho un attimino trascurato, non volevo partire senza lasciarvi un piccolo pensierino, una coccola che potesse riscaldare le giornate fredde che stanno arrivando…E anche se sono certa che non ne potete più di tutte queste zuppe di zucca, vi garantisco che questa vellutata riempie l’anima, nonché la casa di un profumo meraviglioso. E poi, diciamoci la verità, chi non passerebbe tutto l’inverno a scaldarsi con una buona zuppa di zucca? (E per chi volesse rispondere…la domanda è puramente retorica, grazie!)

Vellutata di zucca arrosto con crostini di gorgonzola

Ingredienti

1 zucca lunga (butternut squash in inglese)
1 cipolla grossa
3-4 spicchi d’aglio avvolti in carta stagnola
1 pezzettino di zenzero avvolto in carta stagnola
1 litro ca. di brodo vegetale
50 g di nocciole tritate
un po’ di noce moscata
100 g di burro
sale affumicato danese e pepe

50 g di gorgonzola
1 cucchiaio di burro a temperatura ambiente
6 fette di baguette leggermente tostate
2 cucchiai di erba cipollina tritata
sale e pepe

Procedimento

Mettere la zucca tagliata in due e privata dei semi, la cipolla, l’aglio e lo zenzero in forno preriscaldato a 200 gradi.
Cucinare per 45-60 minuti o finché la zucca non risulti arrostita fuori e morbida dentro.
Togliere dal forno e mettere da parte a raffreddare.
Mondare la zucca e tagliarla a pezzetti.
Mettere in una pentola la zucca, la cipolla, lo zenzero e l’aglio che uscirà premendo la carta stagnola come una pomata.
Frullare il tutto con il frullatore a immersione.
Aggiungere il brodo e far bollire per ca. 15 minuti.
A fine cottura aggiungere le nocciole, il sale, il pepe, la noce moscata ed il burro.

Per i crostini

Mettere in una ciotola il gorgonzola ed il burro e mescolarli bene.
Salare e pepare.
Spalmare sulle fette di pane.
Cucinare al grill per ca. un minuto. Il formaggio deve “bollire” sui bordi.
Togliere dal forno e spolverare con l’erba cipollina.

Servire la zuppa con un crostino al centro di ogni ciotola.

Vi mando un abbraccio e vi lascio con un teaser per il prossimo post: ci sarà un GIVEAWAY!!!! Maggiori dettagli prossimamente, stay tuned!!

Αύριο φεύγουμε! Εγερτήριο στις 5.30 (δηλαδή σε 3.5 ώρες…χμμμμμ) και μετά από 5 ωρίτσες με το τρένο, να’μαστε στον προορισμό μας! Ο καθηγητής μου το ονομάζει “winter school” – χειμερινό σχολείο. Εγώ το ονομάζω “Έχω όρεξη για προ-χριστουγεννιάτικες διακοπούλες, γι’αυτό οργανώνω ένα winter-school και ανάμεσα στις πίστες (του σκι εννοείται!) παρακολουθώ και τις ομιλίες των μαθητών μου”. Τώρα πια έχει γίνει παράδοση, πηγαίνουμε κάθε χρόνο και γνωρίζουμε τα κόλπα και τα κατατόπια. Κάνουμε 3-4 ημερούλες σκι, σάουνα, πισίνα κλπ. και γυρίζουμε ανανεωμένοι και έτοιμοι για…τις κανονικές χρισουγεννιάτικες διακοπές:)

Μιας και τώρα τελευταία το έχω παραμελήσει αρκετά αυτό το blog, δεν ήθελα να φύγω χωρίς να σας αφήσω ένα δωράκι, ένα χάδι να σας ζεστάνει τις κρύες ημέρες που μας έρχονται…Και αν και είμαι σίγουρη ότι έχετε γεμίσει με συνταγές για κολοκυθόσουπα, σας εγγυώμαι ότι αυτή η σούπα γεμίζει την ψυχή, αλλά και το σπίτι με ένα υπέροχο άρωμα. Άλλωστε, ας το παραδεχτούμε, ποιος δε θα πέρναγε ολόκληρο το χειμώνα να ζεσταίνεται με μια κολοκυθοσουπίτσα; (Και αν κάποιος είναι έτοιμος να απαντήσει…η ερώτηση είναι ρητορική, ευχαριστούμε!)

Σούπα βελουτέ ψημένης κολοκύθας με κροστίνι με γκοργκοντζόλα

Υλικά

1 μακριά κολοκύθα (butternut squash στα Αγγλικά)
1 μεγάλο κρεμμύδι
3-4 σκελίδες σκόρδο κλεισμένες σε αλουμινόχαρτο
1 κομματάκι πιπερόριζα σε αλουμινόχαρτο
1 λίτρο περίπου ζωμός λαχανικών
50 g φουντούκια τριμμένα
λίγο μοσχοκάρυδο
100 g βούτυρο
καπνιστό αλάτι Δανίας και πιπέρι

50 g γκοργκοντζόλα ή άλλο μπλε τυρί
1 κουταλιά βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
6 φέτες μπαγκέτας ελαφρώς ξεροψημένες
2 κουταλιές πρασουλίδα (έμαθα καινούρια λέξη σήμερα!)
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Βάζουμε στο φούρνο στους 200 βαθμούς την κολοκύθα κομμένη στα δύο και χωρίς τα σπόρια, το κρεμμύδι, το σκόρδο και την πιπερόριζα.
Ψήνουμε για περίπου 45-60 λεπτά μέχρι η κολοκύθα να φαίνεται ξεροψημένη εξωτερικά και να είναι μαλακή εσωτερικά.
Βγάζουμε από το φούρνο και αφήνουμε να κρυώσουν.
Ξεφλουδίζουμε την κολοκύθα και κόβουμε την ψίχα σε κομμάτια.
Σε μια κατσαρόλα βάζουμε την κολοκύθα, το κρεμμύδι, την πιπερόριζα και το σκόρδο, το οποίο βγαίνει σαν κρέμα αν πιέσουμε το αλουμινόχαρτο.
Λιώνουμε το μίγμα με ένα μπλέντερ χειρός.
Προσθέτουμε το ζωμό και βράζουμε για 15 λετπά περίπου.
Κατεβαζουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε τα φουντούκια, το αλάτι, το πιπέρι, το μοσχοκάρυδο και το βούτυρο.

Για τα κροστίνι

Βάζουμε σε ένα μπωλ το γκοργκοντζόλα και το βούτυρο και ανακατεύουμε καλά.
Αλατοπιπερώνουμε.
Απλώνουμε την κρέμα στις φέτες του ψωμιού.
Ψήνουμε στο γκριλ για περίπου ένα λεπτό. Το τυρί πρέπει να κοχλάζει στις άκρες.
Βγάζουμε από το φούρνο και προσθέτουμε την πρασουλίδα.

Σερβίρουμε τη σούπα σε μπωλ και στο κέντρο κάθε μπωλ βάζουμε από ένα ψωμάκι.

Σας αφήνω με μια αγκαλιά και με μια προεπισκόπηση για το επόμενο post: θα έχουμε GIVEAWAY!!!! Περισσότερες λεπτομέρειες προσεχώς, μείνετε συντονισμένοι!!

Technorati Tags: zuppa, ricette, zucca, cucina, κολοκύθα, μαγειρική, σούπα

Guest Post di Ricette 2.0

Konstantina — Tue, 08 Dec 2009 22:16:17 +0000

Sapete cosa è il guest post, no? Un articolo scritto per un sito da una persona diversa dall’autore stesso del sito. Allora, è da quando ho aperto questo blog che chiedo alla mia Suoceretta di fotografare uno dei suoi deliziosissimi piatti e scrivere un guest post per il mio blog. A me farebbe tanto piacere, perché lei è un’ottima cuoca, poi con l’aiuto del Suoceretto come fotografo avrei in mano la ricetta perfetta! E poi è l’unica nella parte italiana della famiglia a non avere un blog! In qualche modo dovrei farle scrivere qualcosa, no?! Visto che finora non l’ho convinta, uso la mia ultima arma: l’orgoglio! E do il guest post a Riccardo di Ricette 2.0. E chissà se magari la settimana prossima non avremo una sopresa?! Passo la parola a Riccardo!

Un risotto semplice semplice ma di gran gusto, spettacolare in questo inverno che e’ appena arrivato.

Risotto alla salsiccia

Ingredienti (per 350g di riso)

1 salsiccia fresca
1 rametto di rosmarino
1 cipolla
1 calice di vino bianco / birra
2-3 semi di cumino
Grana padano / parmigiano reggiano
olio
Burro
Brodo vegetale

Procedimento

Portare il brodo a ebollizione.
Preparare il trito con la cipolla e il rosmarino, quindi la salsiccia sminuzzata con la forchetta, alla quale donare i semi di cumino (se volete).
Versare un filo d’olio nella pentola del risotto, aggiungere il trito di cipolla e rosmarino fino a che la cipolla non appassisce. Ora e’ l’ora di mettere la salsiccia e farla saltare a fuoco vivace un minuto.
Bagnare col vino e fare bollire per 3 minuti (non deve asciugarsi completamente).
Versare il riso (e far partire i canonici 20 minuti di cronometro) e scottarlo per bene per 2 minuti: fare attenzione che è facilissimo che si bruci, quindi mescolate continuamente col cucchiaio di legno.
Aggiungere due-tre mestoli di brodo, abbassare le fiamma e per i prossimi 18 minuti il vostro riso deve “appena” bollire. Importante: non annegare il riso, ma tenerlo sempre solo morbido: questo e’ il vero trucco.
Prima dello scadere del tempo verificare il sale e la cottura. Spegnere la fiamma, aggiungere abbondante grana/parmigiano, burro o olio, mescolare bene, quindi coprire la pentola con un telo e lasciare riposare qualche minuto.

Buon appetito
Riccardo

Σήμερα δεν έχει συνταγή στα Ελληνικά, γιατί ο συγγραφέας την συνταγής δεν είμαι εγώ, αλλά ο Riccardo, τον οποίο φιλοξενώ στο blog μου με το σημερινό post.

Θα τα ξαναπούμε με ολοδικές μας συνταγές σε λίγες μέρες!

NoBerlusconi-Day in cucina

Konstantina — Sat, 05 Dec 2009 16:28:54 +0000

Siccome non se ne può più, siccome siamo ormai veramente diventati viola dalla rabbia, siccome la politica è cultura, ma la sua politica è solo delinquenza nei confronti di un paese e di un popolo, questo blog, aderendo all’iniziativa di Gennarino scende oggi virtualmente in piazza e partecipa alla No B.Day con una ricetta viola.

Se volete partecipare anche voi, pubblicate una ricetta di color viola nel vostro blog e nel forum di Gennarino!

E se vi chiedete dove è la ricetta…eccola!

Επειδή δεν αντέχεται άλλο, επειδή έχουμε γίνει μωβ απ’το κακό μας, επειδή η πολιτική είναι πολιτισμός, αλλά η δική του πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο παρά έγκλημα κατά μίας ολόκληρης χώρας και ενός λαού, αυτό το blog, υποστηρίζοντας την πρωτοβουλία του φόρουμ μαγειρικής Gennarino, κατεβαίνει σήμερα εικονικά στην πλατεία και συμμετέχει στο No B.Day με μια μωβ συνταγή.

Κι αν αναρρωτιέστε πού είναι η συνταγή… νάτη!

Baklava – Μπακλαβάς

Konstantina — Mon, 30 Nov 2009 21:38:11 +0000

Dopo il lavaggio del cervello che vi ho fatto gli ultimi giorni pubblicando le foto della baklava in tutti i social networks possibili immaginabili, non penso che ci sia bisogno di particolari introduzioni per la ricetta che segue!

Un classico della cucina greca, uno dei miei dolci preferiti in assoluto!

Baklava

Ingredienti

500 g di pasta fillo
500 g di frutta secca* tritata finemente
300 g burro chiarificato (ghee)**
2 cucchiaini di cannella macinata
1 cucchiaino di chiodi di garofano macinati

Per lo sciroppo

2 tazze di zucchero
1/2 tazza di miele
1 e 1/2 tazza d’acqua
un po’ di succo di limone (variare la quantità in base al gusto che si vuole dare allo sciroppo)
1 stecca di cannella, 5 chiodi di garofano e 3-4 cristallini di mastice pestata al mortaio (o qualsiasi altro aroma si preferisce: vaniglia, acqua di rosa ecc)

Procedimento

Mettere tutti gli ingredienti per lo sciroppo in un pentolino e farli bollire per 5-6 minuti. Lasciarlo raffreddare a temperatura ambiente.
Mescolare la frutta secca con la cannella ed il garofano in polvere.
Aprire la pasta fillo e coprirla con un panno umidificato onde evitare che si secchi. Coprire nuovamente con il panno ogni volta che si prende un foglio.
Imburrare una teglia di 25 cm x 35 cm e rivestirla con 5 fogli (spennellandoli uno ad uno con il burro fuso). I fogli devono essere più grandi della teglia in modo da coprirne anche i lati.
Tagliare il resto dei fogli alle dimensioni della teglia.
Cospargere il fondo rivestito dei fogli con 1/3 del ripieno.
Coprire con 4 fogli e spennellarli uno ad uno col burro.
Aggiungere ancora 1/3 del ripieno.
Coprire con ancora 4 fogli spennellandoli uno ad uno col burro.
Aggiungere il resto del ripieno.
Coprire con 5 fogli spennellati bene e “chiudere” la baklava girando verso l’interno i 5 fogli iniziali che restavano fuori dai lati della teglia. La parte dei fogli che si sarà seccata si può tagliare.
Incidere la baklava formando dei rombi ed infilare un chiodo di garofano al mezzo di ogni rombo.
Cuocere in forno preriscaldato a 180 gradi per un’ora o finché la baklava non risulti dorata.
Appena sfornata la baklava, versarci sopra poco a poco lo sciroppo. Variare la quantità di sciroppo in base a quanto “inzuppata” si vuole la baklava.

* La ricetta tradizionale richiede gherigli di noci, ma io ho usato 280 g di noci, 150 g di pistacchi e 70 g di nocciole.
** Per fare il burro chiarificato facciamo sciogliere il burro a fuoco dolce in un pentolino con attenzione di non farlo bollire o bruciare. Togliamo la schiumetta e lo versiamo in un vaso. La caseina precipiterà sul fondo del recipiente, mentre il liquido giallo è quello che useremo (burro chiarificato). Mammaina ha scritto oggi un post molto esplicativo in merito.

Con questa ricetta partecipo al contest di Sandra: Il contest più morbido che c’è!

Con la collaborazione di:

Μετά από την πλύση εγκεφάλου που σας έκανα τις τελευταίες μέρες βάζοντας τις φωτογραφίες του μπακλαβά σε όλα τα υπάρχοντα social networks, δε νομίζω ότι χρειάζεται ειδική εισαγωγή για τη συνταγή που ακολουθεί!

Κλασσικό γλυκό της Ελληνικής κουζίνας και ένα από τα πολύ πολύ αγαπημένα μου!

Μπακλαβάς

Υλικά

500 g φύλλο κρούστας
500 g ψίχα από ξηρούς καρπούς*
300 g βούτυρο κλαριφιέ**
2 κουταλάκια κανέλα τριμμένη
1 κουταλάκι γαρύφαλλο τριμμένο

Για το σιρόπι

2 φλυτζάνια ζάχαρη
1/2 φλυτζάνι μέλι
1 και 1/2 φλυτζάνι νερό
λίγο χυμό λεμονιού (ποσότητα ανάλογα με τη γεύση που θέλετε να δώσετε στο σιρόπι σας)
1 ξυλάκι κανέλας, 5 γαρύφαλλα και 3-4 κρυσταλλάκια μαστίχας κονιορτοποιημένα στο γουδί (ή όποιο άλλο άρωμα θέλετε, π.χ. βανίλια, ανθόνερο κλπ)

Οδηγίες

Βάζουμε σε μια κατσαρόλα τα υλικά για το σιρόπι και τα βράζουμε για 5-6 λεπτά. Αφήνουμε το σιρόπι να κρυώσει σε θερμοκρασία δωματίου.
Περνάμε την ψίχα από το μούλτι μέχρι να γίνει πολύ ψιλή και στη συνέχει την ανακατεύουμε με την κανέλλα και το γαρύφαλλο.
Ανοίγουμε το φύλλο και το καλύπτουμε με μία νωπή πετσέτα για να μην ξεραθεί. Κάθε φορά που θα παίρνουμε ένα καινούριο φύλλο, θα καλύπτουμε τα υπόλοιπα με την πετσέτα.
Βουτυρώνουμε ένα ταψί διαστάσεων 25 cm επί 35 cm και στρώνουμε 5 φύλλα (αλείφοντάς τα ένα-ένα με βούτυρο), τα οποία θα πρέπει να είναι μεγαλύτερα από το ταψί και να περισσεύουν από τα πλαϊνά του. Τα υπόλοιπα φύλλα τα κόβουμε στις διαστάσεις του ταψιού.
Προσθέτουμε το 1/3 της γέμισης.
Καλύπτουμε με 4 φύλλα αλείφοντάς τα ένα-ένα με βούτυρο.
Προσθέτουμε άλλο 1/3 της γέμισης.
Καλύπτουμε με ακόμα 4 φύλλα αλείφοντάς τα ένα-ένα με βούτυρο.
Προσθέτουμε την υπόλοιπη γέμιση.
Καλύπτουμε με 5 φύλλα καλά βουτυρωμένα και “κλείνουμε” γυρίζοντας προς τα μέσα τα αρχικά φύλλα που περισσεύουν από το ταψί. Τις άκρες που θα έχουν ξεραθεί μπορούμε τα τις κόψουμε αν θέλουμε.
Χαράζουμε τον μπακλαβά “μπακλαβαδωτά” και βάζουμε από ένα γαρύφαλλο στη μέση κάθε ρόμβου.
Ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 1 ώρα ή μέχρι να πάρει έντονο χρυσαφένιο χρώμα.
Αμέσως μόλις βγάλουμε τον μπακλαβά από το φούρνο, τον περιχύνουμε σιγά-σιγά με όσο σιρόπι θέλουμε. Με τις δόσεις που δίνω πιο πάνω δεν περίσσεψε καθόλου σιρόπι ούτε στην κατσαρόλα ούτε στον πάτο του ταψιού.

* Η παραδοσιακή συνταγή απαιτεί καρυδόψιχα, αλλά εγώ χρησιμοποίησα ένα μίγμα από 280 g καρυδόψιχα, 150 g φυστίκια Αιγίνης και 70 g φουντούκια.
** Την ιδέα να χρησιμοποιήσω βούτυρο κλαριφιέ την πήρα από την Ιωάννα. Για να φτιάξουμε το βούτυρο κλαριφιέ, λιώνουμε σε μέτρια φωτιά το βούτυρο με προσοχή να μην βράσει ή κάψει. Το ξαφρίζουμε και το ρίχνουμε σε βάζο. Τα κατάλοιπα του γάλακτος θα καθιζήσουν, ενώ το διαυγές κίτρινο υγρό που θα μείνει πάνω είναι αυτό που θα χρησιμοποιήσουμε (κλαριφιέ βούτυρο).

Με αυτή τη συνταγή συμμετέχω στο διαγωνισμό της Sandra: Ο πιο μαλακός διαγωνισμός!

New York – New York

Konstantina — Sat, 28 Nov 2009 06:00:12 +0000

If I can make it there, I’ll make it anywhere
It’s up to you – New York, New York, la la la!
Scusate, mi sono lasciata trasportare dal titolo del post e dalla voce di Frank Sinatra…
Allora, l’avete attesa! L’avete richiesta! L’avete (quasi) pretesa!
Signore e Signori ecco a voi la ricetta del cheesecake!!!!

E se vi chiedete che c’entra il titolo, c’entra eccome! Cheesecake non è solo la torta con la ricotta! Gli americani fanno il cheesecake con il formaggio fresco tipo Philadelphia e per distinguerlo da quello fatto con la ricotta li chiamano cheesecake stile New York e stile italiano.
PERO’! L’amara verità è che il cheesecake l’abbiamo inventato noi Greci (come si può leggere qui). E fosse solo il cheesecake…Come dice il papà di Toula nel film “Il mio grosso grasso matrimonio greco” noi per dirla in parole povere abbiamo inventato tutto, pure il kimono giapponese:) Eh…meno male che ci siamo noi, hehehe:D

Cheesecake stile New York

Ingredienti

200 g di biscotti tipo Leibniz
50 g di zucchero
110 g di burro

Per la crema

900 g di formaggio fresco (io ho usato il Philadelphia, ma qualsiasi formaggio fresco può andare bene, basta che sia “grasso”)
200 g di zucchero
35 g di farina
5 uova grandi a temperatura ambiente
80 ml di panna fresca
1 cucchiaio di scorza di limone

Procedimento

Ridurre i biscotti in polvere.
Sciogliere il burro e mescolarlo bene con lo zucchero ed i biscotti.
Imburrare bene uno stampo rotondo da 26 cm (la ricetta richiedeva uno stampo da 23 cm, ma io mi sono trovata benissimo con quello da 26 senza aumentare le dosi).
Stendere il composto di biscotti nello stampo creando un bordo di circa 2.5 cm. Per ottenere una base sottile si può usare un bicchiere dal fondo piatto con il quale premere bene i biscotti.
Porre lo stampo in frigo.
Sbattere a velocità media il formaggio, lo zucchero e la farina fino ad ottenere un composto omogeneo e cremoso.
Aggiungere le uova uno alla volta continuando a sbattere.
Aggiungere la panna e la scorza di limone e sbattere ancora.
Togliere lo stampo dal frigo e riempirlo con la crema.
Infornare in forno preriscaldato a 180 gradi per 15 minuti, dopodiché abbassare a 120 gradi per 1 ora e 15 minuti.
Alzare ancora la temperatura del forno a 180 gradi per circa 15 minuti o finché il cheesecake non avrà ottenuto un colore dorato.

Ν.Β.1. Attenzione a non cuocere troppo il cheesecake onde evitare crepe sulla superficie!
N.B.2. La ricetta l’ho copiata da questo sito, al quale mi ero ispirata anche per il budino di Harry Potter. Ho cambiato pochissime cose, tra cui l’ultimo passo della ricetta: in verità si dovrebbe fare una copertura con la panna acida, ma ho preferito evitare. Visto che era la prima volta che facevo il cheesecake volevo assaporare il suo gusto senza mischiarlo con coperture, salsine ecc. Mi riservo per la prossima volta!!

Con questa ricetta partecipo alla raccolta Briciole di bontà, una raccolta diversa dalle altre. Il ricavato ottenuto dalla pubblicazione di questa raccolta acquistabile con un piccolo contributo, verrà devoluto all’associazione La vita è un dono che sta promuovendo un progetto di ricerca realtivo all’Acidemia Propionica, una malattia rara che colpisce principalmente i bambini.

If I can make it there, I’ll make it anywhere
It’s up to you – New York, New York, la la la!
Συγγνώμη, παρασύρθηκα από τον τίτλο του ποστ και από τη φωνή του Frank Sinatra…
Λοιπόν, την αναμείνατε! Τη ζητήσατε! (Σχεδόν) την απαιτήσατε!
Κυρίες και Κύριοι, ιδού η συνταγή του cheesecake!!!!

Και αν αναρρωτιέστε τι σχέση έχει ο τίτλος με τη συνταγή, εμ πώς!! Επειδή οι Αμερικάνοι φτιάχνουν cheesecake τόσο με ρικότα όσο και με τυρί τύπου Philadelphia, για να τα ξεχωρίζουν, το μεν με ρικότα το ονομάζουν Ιταλικό το δε με Philadelphia το ονομάζουν Νέας Υόρκης.
ΑΛΛΑ! Η καθαρή αλήθεια είναι ότι το cheesecake το εφηύραμε εμείς οι Έλληνες (όπως μπορούμε να διαβάσουμε (στα Αγγλικά) εδώ). Και να ήταν μόνο το cheesecake…Όπως λέει ο μπαμπάς της Τούλας στην ταινία Γάμος…αλά Ελληνικά (My big fat greek wedding), εμείς με δυο λόγια εφηύραμε τα πάντα, μέχρι και το κιμονό των Γιαπωνέζων:) Ε..πάλι καλά που υπάρχουμε κι εμείς:D

Cheesecake Νέας Υόρκης

Υλικά

200 g μπισκότα τύπου Μιράντα
50 g ζάχαρη
110 g βούτυρο

Για την κρέμα

900 g τυρί Philadelphia ή άλλο κρεμώδες τυρί φρέσκο, αρκεί να έχει υψηλά λιπαρά
200 g ζάχαρη
35 g αλεύρι
5 μεγάλα αυγά σε θερμοκρασία δωματίου
80 ml φρέσκια κρέμα γάλακτος
1 κουταλιά ξίσμα λεμονιού

Οδηγίες

Θρυμματίζουμε τα μπισκότα στο μούλτι και λιώνουμε το βούτυρο.
Ανακατεύουμε καλά το βούτυρο, τη ζάχαρη και τα μπισκότα.
Βουτυρώνουμε μια στρογγυλή φόρμα 26 cm (η συνταγή ανέφερε φόρμα 23 cm, αλλά και με των 26 μου βγήκε μια χαρά χωρίς να μειώσω τις δόσεις).
Απλώνουμε τα μπισκότα τόσο στη βάση όσο και στα πλαϊνά της φόρμας γύρω στα 2.5 cm. Για να κάνουμε τη βάση πιο λεπτή, μπορούμε να πιέσουμε τα μπισκότα με ένα ποτήρι.
Βάζουμε τη φόρμα στο ψυγείο.
Χτυπάμε στο μίξερ σε μέτρια ταχύτητα το τυρί, τη ζάχαρη και το αλεύρι μέχρι το μίγμα να γίνει κρεμώδες και ομοιόμορφο.
Προσθέτουμε τα αυγά, ένα τη φορά συνεχίζοντας το χτύπημα.
Προσθέτουμε την κρέμα γάλακτος και το ξίσμα λεμονιού και χτυπάμε το μίγμα ακόμα 1-2 λεπτά.
Βγάζουμε τη φόρμα από το ψυγείο και την περιχύνουμε με το μίγμα.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 15 λεπτά και στη συνέχεια στους 120 βαθμούς για 1 ώρα και 15 λετπά.
Ξανανεβάζουμε τη θερμοκρασία στους 180 βαθμούς για περίπου 15 λεπτά ή μεχρι να πάρει χρώμα το cheesecake.

Σημείωση 1. Προσοχή να μην παραψήσετε το cheesecake για να μη “σπάσει” η επιφάνειά του!
Σημείωση 2. Τη συνταγή την πήρα από αυτό το site, από το οποίο είχα εμπνευστεί και για την πουτίνγκα του Χάρυ Πότερ. Έκανα ελάχιστες αλλαγές με κυριότερη το τελευταίο βήμα της συνταγής: παρέλειψα την επικάλυψη με sour cream. Μιας και ήταν η πρώτη φορά που έφτιαχνα cheesecake ήθελα να δοκιμάσω τη γεύση του χωρίς να την ανακατέψω με επικαλύψεις, σάλσες κ.λ.π. Επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά όμως!!

Με αυτή τη συνταγή συμμετέχω στη συλλογή Ψίχουλα καλοσύνης, μια συλλογή διαφορετική από τις άλλες. Τα χρήματα που θα μαζευτούν από την έκδοση της συλλογής, η οποία θα μπορεί να αποκτηθεί έναντι ενός συμβολλικού ποσού, θα κατατεθούν στον Οργανισμό La vita è un dono, ο οποίος προωθεί την έρευνα γύρω από μία ασθένεια που πλήττει κυρίως τα παιδιά, την Προπιονική οξυαιμία.

Buon compleanno Mamma! – Χρόνια πολλά Μαμά!

Konstantina — Sun, 22 Nov 2009 14:51:36 +0000

Oggi è il compleanno della mia dolce mamma e, anche se siamo purtroppo tanto tanto lontano, Herr D. ed io abbiamo deciso di festeggiare lo stesso con una buonissima torta cheesecake.

BUON COMPLEANNO MAMMA!!! TI VOGLIAMO TANTO BENE!!!

La ricetta arriva volaaaandooooo alla prossima puntata;))

Σήμερα είναι τα γενέθλια της μανούλας μου και, αν και είμαστε δυστυχώς πολύ μακριά, ο Herr D. κι εγώ αποφασίσαμε να το γιορτάσουμε παρόλ’αυτά με μια τούρτα τσιζκέικ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΝΟΥΛΑ!!! Σ’ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ!!!

Η συνταγή έρχεται πετώώώνταααας στο επόμενο επεισόδιο;))

Peperoni ripieni di feta e melanzana – Πιπεριές γεμιστές με φέτα και μελιτζάνα

Konstantina — Thu, 19 Nov 2009 05:00:00 +0000

Vi ricorda qualcosa questa foto? Guardate un po’ più a destra, più su, no no, un pochettino più giù, ecco! ecco! fermi, proprio lì! La raccolta Red hot chili peppers. Non sto ~~barrando~~ barando (grazie Cricri!) però riproponendo una ricetta già postata! Anche se questi buonissimi peperoni hanno avuto l’onore di figurare sulla prima pagina della raccolta dei peperoni, sono rimasti senza identità fino ad oggi, giorno memorabile nel quale si svela la ricetta-mistero!

Prendo coraggio da LaGolosastra (alias Cricri o Masotta o Mamadipepimivida) ed il suo bulgur estivo e posto questa ricetta preparata a Ferragosto. E se vi chiedete come mai posto una ricetta così vecchia, embè sì, è vero, è forse una delle ultime cose che ho cucinato, va bene? Poi mi sono dedicata alla Scienza (che sono ‘ste risate, eh??!!!). Per cui è toccato a Herr D. esaurire il suo repertorio culinario (ragù (buonissimo!!), riso alla cantonese, riso alla cantonese, riso alla cantonese, riso alla cantonese (tutti buonissimi!)*). Dopodiché, abbiamo provato (ad approvato) tutti i delivery della zona. Successivamente ci siamo fatti una cultura sui pasti precotti del super-mercato. Poi abbiamo investito i nostri risparmi nello sviluppo eno-gastronomico della zona: il direttore del ristorante giapponese ci ha già assegnato il premio “cliente del mese” con tanto di foto nostra vestiti da sushi-chef, mentre le anatre del ristorante cinese si stanno organizzando per trasformare l’accusa contro di noi da “onnivorismo proletario” a “genocidio”. E siccome abbiamo esaurito tutti i metodi di introduzione di calorie nel corpo umano, temo che presto dovremo tornare a cucinare!

Peperoni ripieni di feta e melanzana

Ingredienti

4 peperoni “corno di bue”
1 melanzana piccola
250 g di formaggio feta
1 cipolla
1 spicchio d’aglio
1 mazzetto di menta e basilico
4 fette di pane raffermo (solo la mollica)
1 manciata di pangrattato
1 manciata di grana grattugiato
2 cucchiai d’olio
sale e pepe

Procedimento

Cuocere la melanzana intera in forno a 200 gradi per ca. 40 minuti o finché la buccia non risulti avvizzita ma non bruciata.
Nel frattempo, lavare i peperoni, togliere loro la calotta superiore e svuotarli completamente.
In un tegamino far soffriggere la cipolla e l’aglio, precedentemente tritati.
Toglierli dal fuoco e unirli alla feta sminuzzata precedentemente con una forchetta.
Aggiungere la menta ed il basilico tritati.
Mentre è ancora calda, spellare la melanzana con l’aiuto di un coltello; la buccia deve venir via molto facilmente, se la melanzana e’ ben cotta.
Frullare la melanzana a velocità bassa in modo che mantenga la sua consistenza.
Unire la melanzana al resto degli ingredienti, salare e pepare e mescolare bene.
Riempire i peperoni e “tapparli” con le fette di pane prima di chiuderli con le calotte.
Posarli in una pirofila oliata e cospargerli di grana e pangrattato.
Cucinarli in forno preriscaldato a 200 gradi per ca. 30 minuti o finché non cominciano a sembrare “bruciacchiati” (poco però, mi raccomando!).

* Per Herr D: scherzo scherzo scherzo!!:D

Κάτι σας θυμίζει αυτή η φωτογραφία, έτσι δεν είναι; Κοιτάξτε λίγο πιο δεξιά, πιο πάνω, όχι όχι, λίγο πιο κάτω, νάτο! εκεί! στοπ! Η συλλογή Red hot chili peppers. Δεν κλέβω όμως…και δε σε σας προτείνω συνταγή που έχω ανεβάσει πιο παλιά! Αν και αυτές οι νοστιμότατες πιπεριές είχαν την τιμή να φιγουράρουν στο εξώφυλλο της συλλογής, παρέμεναν χωρίς ταυτότητα μέχρι σήμερα, ιστορική μέρα κατά την οποία σας αποκαλύπτω τη συνταγή-μυστήριο!

Παίρνω κουράγιο από την LaGolosastra (κατά κόσμον Cricri ή Masotta ή Mamadipepimivida) και το καλοκαιρινό πληγούρι της και προτείνω αυτό το πιάτο, το οποίο το είχα ετοιμάσει το Δεκαπενταύγουστο. Και αν αναρρωτιέστε πώς και ανεβάζω μια τόσο παλιά συνταγή, ε ναι, καλά καταλάβατε, στην κουζίνα έχω να μπω σχεδόν από τότε! Μετά αφοσιώθηκα στην Επιστήμη (τι γελάκια είναι αυτά;;;). Οπότε ήταν η σειρά του Herr D. να εξαντλήσει το μαγειρικό του ρεπερτόριο (ραγκού (υπέροχο!), κινέζικο ρύζι με λαχανικά, κινέζικο ρύζι με λαχανικά, κινέζικο ρύζι με λαχανικά (όλα υπέροχα!)*). Κατόπιν δοκιμάσαμε (και επιδοκιμάσαμε) τα ντιλίβερι της γειτονιάς. Στη συνέχεια εντρυφήσαμε στα προμαγειρεμένα του σούπερ-μάρκετ. Τέλος, επενδύσαμε στην οινο-γαστρονομική ανάπτυξη της περιοχής: ο διευθυντής του γιαπωνέζικου μας ανακύρηξε ήδη πελάτες τους μήνα με αναμνηστική πλακέτα στην οποία ποζάρουμε ντυμένοι sushi-chef, ενώ οι πάπιες του κινέζικου κανονίζουν πώς να μετατρέψουν την κατηγορία κατά ημών από “παμφαγία του προλεταριάτου” σε “γενοκτονία”. Κι επειδή εξαντλήσαμε όλες τις μεθόδους εισαγωγής θερμίδων στο ανθρώπινο σώμα, πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα πρέπει να επιστρέψουμε στην αγαπημένη μας κουζίνα!

Πιπεριές Φλωρίνης γεμιστές με φέτα και μελιτζάνα

Υλικά

4 πιπεριές Φλωρίνης
1 μικρή μελιτζάνα
250 g φέτα
1 κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
1 ματσάκι δυόσμο και βασιλικό
4 φέτες φωμί κατά προτίμηση μπαγιάτικο (μόνο την ψύχα)
1 χούφτα φρυγανιά τριμμένη
1 χούφτα παρμεζάνα τριμμένη
2 κουταλιές λάδι
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Ψήνουμε τη μελιτζάνα ολόκληρη στο φούρνο στους 220 βαθμούς για περίπου 40 λεπτά ή μεχρί η φλούδα να μαραθεί, αλλά όχι να καεί.
Εν τω μεταξύ, πλένουμε τις πιπεριές, κόβουμε τα καπάκια τους και τις αδειάζουμε από τα σπόρια.
Σε ένα τηγάνι τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο, τα οποία έχουμε προηγουμένως ψιλοκόψει.
Τα κατεβάζουμε από τη φωτιά και τα ανακατεύουμε με τη φέτα την οποία έχουμε προηγουμένως λιώσει με ένα πιρούνι.
Προσθέτουμε τον ψιλοκομμένο δυόσμο και βασιλικό.
Ξεφλουδίζουμε τη μελιτζάνα ενώ είναι ακόμα ζεστή. Αν είναι αρκετα ψημένη, η φλούδα πρέπει να βγαίνει πολύ εύκολα.
Περνάμε τη μελιτζάνα από το μπλέντερ σε χαμηλή ταχύτητα ώστε να μη γίνει εντελώς κρεμώδης, αλλά να κρατήσει την υφή της.
Προσθέτουμε τη μελιτζάνα στο μίγμα της φέτας, αλατοπιπερώνουμε και ανακατεύουμε καλά.
Γεμίζουμε τις πιπεριές και τις κλείνουμε χρησιμοποιώντας ως καπάκι το φωμί. Στη συνέχεια κλείνουμε και με το δικό τους καπάκι.
Τις βάζουμε τη μία δίπλα στην άλλη σε ένα πυρέξ το οποίο έχουμε προηγουμένως περάσει με λίγο λάδι και τις πασπαλίζουμε με τη φρυγανιά και την παρμεζάνα.
Τις ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για περίπου 30 λεπτά η μέχρι να φαίνονται ξεροψημένες (όχι καμμένες!).

Προς Herr D.: πλακίτσα πλακίτσα:D

Polpettone vegetariano al Riesling e…una sorpresa! – Ρολό για χορτοφάγους αλ Ρίσλινγκ και…μια έκπληξη!

Konstantina — Mon, 26 Oct 2009 09:52:53 +0000

Buon inizio settimana a tutti quanti! Oggi insieme alla ricetta c’è anche una piccola sorpresa: un’intervista sul sito di Made in Kitchen, ormai noto a tutti noi foodbloggers appassionati!
Un grazie di cuore ad Elena, la quale mi ha offerto la possibilità di essere oggi loro ospite per l’intevista del lunedì.

Ed ecco la ricetta per la quale mi sono ispirata al nostro ultimo viaggio in Alsazia (e devo ancora pubblicare il post al riguardo!!). Polpettone al vino d’Alsazia, con senape d’Alsazia, cotto in una casseruola tipica dell’Alsazia! E con questo vi prometto di non pronunciare più la parola Alsazia per le prossime 213 settimane!

Polpettone vegetariano

Ingredienti

1 zucchina tonda
200 g di spinaci
1 cipolla
2 spicchi d’aglio
1 mazzetto di prezzemolo-basilico-menta
200 g di piselli e carote a cubetti già cotti
3 uova
2 cucchiai di senape al Riesling
farina e pangrattato q.b. (ca. 500 g)
sale e pepe
solo per gli onnivori: 100 g di pancetta ed un po’ di Riesling

200 ml di succo di arancia
200 ml di olio
2 cucchiai di senape al Riesling
sale e pepe

Per sigilare il coperchio:

farina e acqua

Procedimento

Lavare la zucchina, tritarla, salarla e lasciarla perdere la sua acqua.
Lavare e asciugare gli spinaci. Tagliarli a listarelle.
Tritare nel minipimer la cipolla, l’aglio e le erbe aromatiche.
Mettere in una ciotola tutti gli ingredienti (tranne la farina ed il pangrattato) e amalgamare mescolando bene.
(Per gli onnivori: saltare la pancetta in padella per un paio di minuti, bagnarla con un po’ di Riesling e lasciarla asciugare sul fuoco per 5-6 minuti. Unirla al resto degli ingredienti.)
Aggiungere farina e pangrattato mescolando bene fino ad ottenere un impasto che si possa lavorare facilmente.
Formare il polpettone, metterlo in una casseruola di ceramica e bagnarlo con un po’ di salsa. Volendo, insieme al polpettone si possono cucinare delle patate ad accompagnare il piatto. Sigillare il coperchio con la pasta di pane che farete con un po’ di farina e acqua facendo attenzione di lasciare una piccola parte libera in modo che possa uscire il vapore in eccesso.
Mettere in forno a 200 gradi. Dopo un’ora togliere il coperchio e cuocere ancora per circa mezz’ora finché non risulti dorato.
Cinque minuti prima di toglierlo dal forno, bagnarlo ancora con il resto della salsa.

Καλή εβδομάδα σε όλους και χρόνια πολλά στις Δήμητρες (με πρώτη και καλύτερη τη μανούλα μου βέβαια!) και τους Δημήτρηδες. Σήμερα, μαζί με τη συνταγή έχουμε και μία μικρή έκπληξη: μία συνέντευξή μου στο Made in Kitchen, πολύ γνωστό site στους foodbloggers της Ιταλίας! Ευχαριστώ από καρδιάς την Έλενα που μου έδωσε τη δυνατότητα να είμαι σήμερα “φιλοξενούμενή” τους.

Ορίστε και η συνταγή, έμπνευση για την οποία αποτέλεσε το τελευταίο ταξίδι μας στην Αλσατία (και μόλις θυμήθηκα ότι δεν έχω ακόμα δημοσιεύσει τη σχετική ανάρτηση!). Ρολό με κρασί Αλσατίας, μουστάρδα Αλσατίας, ψημένο σε τυπική γάστρα Αλσατίας. Και μ’αυτό σας υπόσχομαι να μην ξαναπροφέρω την παρόλα Αλσατία για τις επόμενες 213 εβδομάδες!

Ρολό για χορτοφάγους αλ Ρίσλινγκ

Υλικά

1 κολοκύθι στρογγυλό
200 g σπανάκι
1 κρεμμύδι
2 σκελίδες σκόρδο
1 ματσάκι μαϊντανό-βασιλικό-δυόσμο
200 g αρακά και καρότα κομμένα σε κυβάκια (βρασμένα από πριν)
3 αυγά
2 κουταλιές μουστάρδα αλ Ρίσλινγκ
αλεύρι και τριμμένη φρυγανιά όσο πάρει (περίπου 500 g)
αλάτι και πιπέρι
μόνο για παμφάγους: 100 g παντσέτα και λίγο κρασί Ρίζλινγκ

200 ml χυμό πορτοκαλιού
200 ml λάδι
2 κουταλιές μουστάρδα αλ Ρίζλινγκ
αλάτι και πιπέρι

Για να κλείσουμε το καπάκι:

αλεύρι και νερό

Οδηγίες

Πλένουμε το κολοκύθι, το περνάμε από τον τρίφτη, το αλατίζουμε και το αφήνουμε να βγάλει τα νερά του.
Πλένουμε και στεγνώνουμε το σπανάκι. Το κόβουμε σε λωρίδες.
Περνάμε από το μούλτι το κρεμμύδι, το σκόρδο, και το ματσάκι με τα αρωματικά .
Βάζουμε σε ένα μπωλ όλα τα υλικά (εκτός από το αλεύρι και τη φρυγανιά) και ανακατεύουμε καλά.
(Για τους παμφάγους: τσιγαρίζουμε ελαφρά την παντσέτα, τη βρέχουμε με λίγο Ρίζλινγκ και την αφήνουμε στη φωτιά μέχρι να στεγνώσει για 5-6 λεπτά περίπου. Την προσθέτουμε στα υπόλοιπα υλικά.)
Προσθέτουμε αλεύρι και φρυγανιά ανακατεύοντας καλά μέχρι το μίγμα να είναι αρκετά στεγνό ώστε να δουλεύεται εύκολα.
Δίνουμε φόρμα στο ρολό, το βάζουμε στη γάστρα και το βρέχουμε με λίγη σάλσα. Αν θέλουμε, στη γάστρα βάζουμε και πατάτες με τις οποίες μπορούμε να συνοδέψουμε το πιάτο. Κλείνουμε το καπάκι με τη ζύμη που θα φτιάξουμε από αλεύρι και νερό, αφήνοντας όμως ελεύθερη μια μικρή έξοδο για να μπορεί να βγει ο επιπλέον ατμός.
Βάζουμε τη γάστρα στο φούρνο στους 200 βαθμούς. Μετά από μία περίπου ώρα, βγάζουμε το καπάκι και ψήνουμε για ακόμα μισή ώρα περίπου μέχρι να πάρει χρώμα.
Πέντε λεπτά πριν το βγάλουμε από το φούρνο, το βρέχουμε με την υπόλοιπη σάλτσα.

Torta al cioccolato di quinoa rosso – Κέικ σοκολάτας από αλεύρι κόκκινου quinoa

Konstantina — Wed, 21 Oct 2009 10:41:41 +0000

Dada (un mese fa) e Rosmarina mi hanno invitato a partecipare al giochino-confessione e rivelarvi 10 cose che non sapete di me. Alcune forse le avrete già intuite fra le righe di questo blog…ma va bene lo stesso, no?
1. E da due mesi che cerco di ridurre al minimo l’uso di cosmetici commerciali. Uso puro sapone di Marsiglia per lavarmi i capelli, deodorante e crema per il corpo fatti in casa, idem il detersivo per i piatti…e mi trovo benissimo e con molti meno sensi di colpa verso l’ambiente!
2. Ho scelto di studiare fisica perché per me era come studiare filosofia. Mi illudevo di poter trovare risposte alle mie domande. E invece sono ancora qui dieci anni dopo e non ho capito un bel niente…
3. Vorrei essere contemporaneamente: insegnante di yoga, ostetrica, cuoca e venditrice di marmellate e tante altre cose che non sarò mai.
4. Il mio primo grande viaggio da sola l’ho fatto a 14 anni: USA e Canada per tre mesi. E da allora non mi sono fermata. Adoro viaggiare, vorrei girare il mondo lavorando e imparando dalla gente locale…
5. Ho paura del buio. Quando sono sola in casa la sera, per andare dalla cucina in soggiorno, vado in soggiorno, accendo la luce, torno in cucina, spengo la luce, torno in soggiorno.
6. Potrei vivere di patatine. Quelle super schifose nel sacchetto. E più sono unte più mi piacciono. Tutto colpa di mia mamma che non me le faceva mai mangiare quando ero piccola e mi ha creato un complesso . Ultimamente però posso dire con orgoglio di poter controllare la mia “patatofilia”.
7. Al primo anno dell’Università, per respingere le avances di un compagno di classe, gli ho detto che non potevo uscire con lui perché nel mio destino c’era scritto che dovevo sposarmi con un Italiano. Profezia o autosuggestione?
8. Ho una personalità ossessiva-compulsiva. Quando mi metto a fare una cosa non riesco proprio a staccarmi…passo notti insonni a cucinare, a fare a maglia e…a mangiare patatine:)
9. Mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco.
10. Fare shopping mi turba da morire. Mi da fastidio la musica unz-unz che c’è nella maggior parte dei negozi, la gente che butta i capi per terra, per non parlare poi dei vestiti…molto difficilmente trovo qualcosa che mi piaccia veramente.

Dicevo…odio fare shopping, però ho un nuovo negozio preferito! Certo non di abbigliamento: il Reformhaus, pieno di sacchetti di semi, cereali, farine. Vabbè…che poi vende anche cose tipo “sale ayuverdico” per le bio-vittime è un altro discorso. Anche loro devono fare marketing purtroppo…L’ultima volta sono tornata a casa con un sacchetto di quinoa rosso. Quello “normale” giallo l’avevo già cucinato un paio di volte ed ero molto curiosa di assaggiare il sapore anche di quello rosso. Non so se è stata la mia impressione, ma quello rosso ha un profumo molto più intenso, più “della terra”. Parte del contenuto del sacchetto è stato macinato nel mio super-macina-cereali. La cosa che più mi è piaciuta nel macinare il quinoa è stato che non lascia la pula così come anche il kamut. Mentre quando macino il grano o l’avena devo sempre setacciare la farina per separarla dalle glumelle. E siccome in questa casa non si butta niente, le glumelle poi le uso per decorare la superficie del pane prima di infornarlo, a mο’ di sesamo per intenderci. Per la ricetta mi sono ispirata a questo post…con i dovuti adattamenti;)

Torta di quinoa rosso

Ingredienti

130 g di cioccolato fondente
100 g di burro
100 g di zucchero muscovado
60 g di farina di quinoa rosso
8 g di lievito istantaneo per dolci (per i celiaci lievito senza glutine)
3 uova
la scorza di un limone

Procedimento

Far sciogliere a bagno maria il cioccolato fondente insieme al burro.
Separare i tuorli dagli albumi.
Sbattere i tuorli con lo zucchero fino ad ottenere una crema bianca e leggera.
Aggiungere il cioccolato con il burro e la scorza di limone e mescolare bene.
Una volta amalgamati bene, aggiungere la farina setacciata ed il lievito e mescolare ancora.
In una ciotola montare a neve gli albumi ed uniteli delicatamente al composto.
Versare il tutto in uno stampo da plum cake imburrato ed infarinato.
Mettere lo stampo in forno preriscaldato a 180 gradi per 35 minuti ca. Per verificare che sia cotta, infilare nella parte centrale della torta uno stuzzicadenti. Tirando fuori lo stuzzicadenti deve risultare quasi asciutto, non completamente, visto che questa torta deve rimanere umida.

Aspetto ricette e suggerimenti per il resto del quinoa rimasto nel sacchetto!

Η Dada (πριν ένα μήνα) και η Rosmarina με κάλεσαν να συμμετάσχω στο παιχνίδι-εξομολόγηση και να σας αποκαλύψω δέκα πράγματα που δεν ξέρετε για μένα. Κάποια από αυτά ίσως να τα έχετε ήδη καταλάβει μέσα από τις γραμμές αυτού του μπλογκ…αλλά δεν πειράζει, έτσι δεν είναι;
1. Εδώ και δυο μήνες περίπου προσπαθώ να μειώσω στο ελάχιστο δυνατό τη χρήση καλλυντικών του εμπορίου. Χρησιμοποιώ σαπούνι Μασσαλίας για τα μαλλιά, σπιτικό αποσμητικό και κρέμα σώματος, το ίδιο και για το απορρυπαντικό πιάτων…και δουλεύουν μια χαρά και νιώθω και λιγότερες τύψεις απέναντι στο περιβάλλον!
2. Αποφάσισα να σπουδάσω Φυσική, γιατί για μένα ήταν σα να σπούδαζα φιλοσοφία. Παραμυθιαζόμουνα ότι μπορούσα να βρω απαντήσεις στις απορίες μου. Κι είμαι ακόμα εδώ μετά από δέκα χρόνια και δεν έχω καταλάβει την τύφλα μου!
3. Θα ήθελα να είμαι συγχρόνως: δασκάλα γιόγκα, μαία, μαγείρισσα και πωλήτρια μαρμελάδων και άλλα πολλά που δε θα γίνω ποτέ.
4. Το πρώτο μου μεγάλο ταξίδι μόνη μου το έκανα όταν ήμουν 14. ΗΠΑ και Καναδάς για τρεις μήνες. Και από τότε δε σταμάτησα. Λατρεύω τα ταξίδια, θα ήθελα να μπορώ να γυρίσω όλο τον κόσμο δουλεύοντας και μαθαίνοντας από τους ντόπιους…
5. Φοβάμαι το σκοτάδι. Όταν είμαι μόνη μου στο σπίτι το βράδυ, για να πάω από το την κουζίνα στο σαλόνι, πάω στο σαλόνι, ανάβω το φως, γυρίζω στην κουζίνα, σβήνω το φως και γυρίζω στο σαλόνι.
6. Θα μπορούσα να τρέφομαι μόνο μα πατατάκια. Και όσο πιο λαδερά και γλιτσερά τόσο το καλύτερο. Και για όλα φταίει η μαμά μου που δε με άφηνε να τρώω πατατάκια όταν ήμουν μικρή και μου δημιούργησε σύνδρομο στέρησης πατατακίων. Τώρα τελευταία όμως μπορώ να πω ότι ελέγχω αρκετά καλά την πατατοφιλία μου.
7. Στο πρώτο έτος του Πανεπιστημίου, για να αποφύγω έναν συμφοιτητή που μου την έπεφτε, του είπα ότι δε μπορεί νε γίνει τίποτα μεταξύ μας, γιατί το πεπρωμένο μου είναι να παντρευτώ Ιταλό. Προφητία ή αυθυποβολή;
8. Είμαι μία ψυχαναγκαστική προσωπικότητα. Όταν αρχίσω να κάνω κάτι, δεν καταφέρνω να σταματήσω…περνάω νύχτες άυπνες μαγειρεύοντας, πλέκοντας και…τρώγοντας πατατάκια:)
9. Μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας.
10. Το shopping με ενοχλεί αφάνταστα. Με ενοχλεί η ντάπα-ντούπα μουσική που βάζουν τα περισσότερα καταστήματα, οι άνθρωποι που ρίχνουν τα ρούχα στο πάτωμα στη μανία τους να βρουν το κατάλληλο, για να μην πω για τα ρούχα…που δύσκολα βρίσκω κάτι να μου αρέσει αληθινά.

Έλεγα λοιπόν…το shopping δε μου αρέσει καθόλου, έχω όμως ένα καινούριο αγαπημένο κατάστημα! Βέβαια δεν είναι κατάστημα ρούχων: το Reformhaus, γεμάτο σακουλάκια με σπόρους, δημητριακά, αλεύρια. Εντάξει, πουλάει και κάτι προϊόντα του τύπου “αλάτι αγιουβέρδικο” για τα μπιο-θύματα, αλλά τι να κάνουμε, μάρκετινγκ είναι αυτό…Την τελευταία φορά γύρισα σπίτι με ένα σακουλάκι κόκκινο quinoa. Το “κανονικό” quinoa, το κίτρινο, το είχα ήδη μαγειρέψει κανα δυο φορές, αλλά ήμουν περίεργη να δοκιμάσω και το κόκκινο. Δεν ξέρω αν ήταν η ιδέα μου, αλλά το άρωμά του μου φάνηκε πιο έντονο και “γήινο”. Μέρος από το σακουλάκι το άλεσα στο σούπερ-μύλο-δημητριακών μου. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο άλεσμα είναι ότι, όπως και το καμούτ, δεν αφήνει “φλούδες”. Ενώ όταν αλέθω στάρι ή βρώμη πρέπει πάντα να κοσκινίσω το αλεύρι. Και επειδή σε αυτό το σπίτι δεν πετάμε τίποτα, αυτό που μένει από το κοσκίνισμα το χρησιμοποιώ στην επιφάνεια του ψωμιού πριν το βάλω στο φούρνο, περίπου όπως το σουσάμι δηλαδή. Για τη συνταγή εμπνεύστηκα από αυτό το post…με τις ανάλογες προσαρμογές;)

Κέικ σοκολάτας από αλεύρι κόκκινου quinoa

Υλικά

130 g σοκολάτα κουβερτούρα
100 g βούτυρο
100 g ζάχαρη muscovado
60 g αλεύρι από κόκκινο quinoa
8 g baking powder (για τους κοιλιοκακικούς b.p. χωρίς γλουτένη)
3 αυγά
το ξύσμα ενός λεμονιού

Οδηγίες

Λιώνουμε σε μπαιν-μαρί την κουβερτούρα μαζί με το βούτυρο.
Χωρίζουμε τους κρόκους από το ασπράδι των αυγών.
Χτυπάμε τους κρόκους με τη ζάχαρη μέχρι να γίνουν μια ελαφριά άσπρη κρέμα.
Προσθέτουμε τη σοκολάτα με το βούτυρο και το ξύσμα λεμονιού και ανακατεύουμε καλά.
Προσθέτουμε το κοσκινισμένο αλεύρι και το baking powder και ανακατεύουμε ακόμα μέχρι να έχουμε ένα ομοιογενές μίγμα.
Σε ένα μπωλ χτυπάμε τα ασπράδια μέχρι να γίνουν μαρέγγα και τα προσθέτουμε στο μίγμα ανακατεύοντας μαλακά για να μη “σπάσει” η μαρέγγα.
Ρίχνουμε το μίγμα σε μια μαρόστενη φόρμα κέικ, την οποία έχουμε προηγουμένως βουτυρώσει και αλευρώσει.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 35 λεπτά περίπου. Για να σιγουρευτούμε ότι το κέικ είναι έτοιμο, το τρυπάμε στη μέση με μία οδοντογλυφίδα. Θα πρέπει να βγει σχεδόν στεγνή, όχι εντελώς, αφού αυτό το κέικ είναι κάπως υγρό στο εσωτερικό.

Περιμένω συνταγές και ιδέες για το υπόλοιπο quinoa που έχει μείνει στο σακουλάκι!

Marmellata di mirtilli al thè nero – Μαρμελάδα από μπλε μούρα με μαύρο τσάι

Konstantina — Sun, 11 Oct 2009 15:55:50 +0000

Visto che tra poco finisco il dottorato e sarò felicemente disoccupata, è arrivato il momento di pensare al mio futuro. Siccome rimanere nell’abito accademico mi fa venire i brividi e chiudermi in un laboratorio industriale mi fa venire gli incubi, dopo quell’ultimo viaggio in Alsazia, ho trovato la mia vocazione…Il piano è il seguente: a dicembre, per la prima volta nella nostra vita giocheremo al lotto e naturalmente vinceremo una somma sufficiente per comprare una casa in Alsazia. Lì, mi metterò a preparare marmellate di tutti i tipi ed andrò a venderle in giro per i mercati artigianali. Intanto, come brava manager di me stessa, parto già con l’allenamento e le prove;)

Il titolo di questo post potrebbe anche essere “La marmellata pigra”, perché questa marmellata è stata preparata nella macchina del pane, senza nemmeno un minuto di mescolamento a mano. Hanno fatto tutto le miracolose manine della macchina del pane.

Marmellata di mirtilli al thè nero

Ingredienti (per un vasetto da 200 ml)

300 g di mirtilli
150 g di zucchero muscovado
σucco di mezzo limone
1 bustina di thè nero al bergamotto

Procedimento

Mettere i mirtilli in una ciotola, cospargerli dello zucchero e del suco di limone, mescolare e lasciare a macerare per una notte in frigorifero.
Il giorno seguente mettere il tutto nel cestello della macchina del pane, aggiungere il thè ed avviare il programma “marmellata”.

Note:

Al termine, se si nota che la marmellata si deve ancora restringere, lasciare il coperchio della macchina del pane aperto ed avviare il programma di mantenimento in caldo per addensarla un po’.
Per capire se la marmellata è pronta, fare la prova piattino: mettere per cinque minuti un piattino in freezer a raffreddare. Togliere dal freezer e versarci un cucchiaino di marmellata sul piattino e contare fino a 60. Inclinare il piattino, se la marmellata scivola deve cuocere ancora.
Se si vuole ottenere un risultato più “vellutato”, senza pezzi di frutta, prima di cuocere i mirtilli si possono passare al passaverdura.

Sognare non nuoce, no? Anzi…!

Μιας και σε λίγο καιρό τελειώνω το διδακτορικό και θα είμαι μια ευτυχής άνεργη, έφτασε η στιγμή να σκεφτώ το μέλλον μου. Κι επειδή το να μείνω στον ακαδημαϊκό τομέα μου δημιουργεί ρίγη και το να κλειστώ σε ένα βιομηχανικό εργαστήριο μου δημιουργεί εφιάλτες, μετά από το τελευταίο ταξίδι στην Αλσατία, βρήκα το “δρόμο” μου…Το σχέδιο είναι το εξής: το Δεκέμβρη θα παίξουμε για πρώτη φορά στη ζωή μας λόττο και φυσικά θα κερδίσουμε ένα ποσό αρκετά μεγάλο ώστε να αγοράσουμε ένα σπίτι στην Αλσατία. Εκεί, θα αρχίσω να μαγειρεύω μαρμελάδες όλων των ειδών και θα πηγαίνω στις υπαίθριες αγορές με χειροποίητα προϊόντα για να τις πουλάω. Εν τω μεταξύ, σαν καλή μάνατζερ του εαυτού μου, αρχίζω την προπόνηση και τις πρόβες;)

Ο τίτλος αυτής της ανάρτησης θα μπορούσε να είναι “Η τεμπέλικη μαρμελάδα”, γιατί η συγκεκριμένη μαρμελάδα μαγειρεύτηκε στη μηχανή του ψωμιού, χωρίς ούτε ένα λεπτό ανακατέμματος στο χέρι. Όλη τη δουλειά την έκαναν τα θαυματουργά χεράκια της μηχανής του ψωμιού!

Μαρμελάδα από μπλε μούρα με μαύρο τσάι

Υλικά

300 g ~~μπλε μούρα (μα πώς στο καλό λέμε στα Ελληνικά τα blueberries??)~~ μύρτιλλα
150 g ζάχαρη muscovado
χυμός μισού λεμονιού
1 φακελάκι μαύρο τσάι με άρωμα περγαμόντο

Οδηγίες

Βάζουμε τα μύρτιλλα σε ένα δοχείο, τα καλύπτουμε με τη ζάχαρη και το χυμό λεμονιού, ανακατεύουμε και τα αφήνουμε στο ψυγείο όλο το βράδυ.
Την επόμενη μέρα βάζουμε το μίγμα στο δοχείο της μηχανής του ψωμιού, προσθέτουμε το τσάι και ξεκινάμε το πρόγραμμα “μαρμελάδα”.

Σημειώσεις:

Μετά το τέλος του προγράμματος, αν η μαρμελάδα δεν είναι ακόμα όσο σφιχτή θέλουμε, αφήνουμε το καπάκι της μηχανής του ψωμιού ανοιχτό και την αφήνουμε στο πρόγραμμα διατήρησης θερμοκρασίας.
Για να καταλάβουμε αν η μαρμελάδα είναι έτοιμη, κάνουμε το τεστ του κρύου πιάτου: βάζουμε για πέντε λεπτά ένα πιατάκι στην κατάψυξη, το βγάζουμε από την κατάψυξη και του ρίχνουμε ένα κουταλάκι μαρμελάδα. Μετράμε μέχρι το 60 και γυρίζουμε το πιατάκι. Αν η μαρελάδα κυλήσει, σημαίνει ότι πρέπει να ψηθεί ακόμα.
Αν θέλουμε ένα πιο “βελούδινο” αποτέλεσμα, χωρίς κομματάκια φρούτων, πριν ψήσουμε τη μαρμελάδα περνάμε τα φρούτα από τη μηχανή του πουρέ.

Τα όνειρα δε βλάπτουν, έτσι δεν είναι; Αντιθέτως!

Chicken Korma

Konstantina — Fri, 02 Oct 2009 10:14:56 +0000

E visto che siamo ancora in wedding-anniversary-mode, oggi il menù è basato su una ricetta di questo libro, regalatoci per il nostro matrimonio dalle mie amiche romane. Etnico allora, e più precisamente indiano!

Herr D. lo sa e si nasconde inventando varie cose da fare che “non si possono assolutamente rinviare”. All’improvviso, cose come buttare il sacco giallo (della raccolta differenziata) o appendere al muro un quadro che da tre mesi ci fa l’occhiolino dal divano, acquisiscono una dimensione tutta nuova ai suoi occhi.
…
KK: Amore, è pronto! 
Herr D: …
KK: Tesoro, vieni che mangiamo?
 Herr D: …
Entro con decisione nello studio. Si è messo le cuffie di registrazione e si trova (oppure fa finta di trovarsi) nel suo mondo.
KK: Allora, si mangia?
Ha capito che sta con le spalle al muro e passa al contrattacco:
 Herr D: Sì! Che c’è di buono?
 KK: Vedrai.
Si intravede un certo disagio…
Herr D: Dimmi che dentro non ci sono le fragole, il thè verde in polvere oppure le ortiche.
KK: Ma come ti è venuta in mente sta cosa, mi dici per favore? (questa volta ho solo aggiunto un po’ di mandorle, per cui vado con la testa alta).
Cominciamo a mangiare…
Herr D: Mmmmmm, niente male! (dice sgranocchiando)
KK: (Meno male!) 
Herr D: Non solo niente male, direi buonissimo, solo che…
KK: (Vuoi vedere che mi dirà delle mandorle?) 
Herr D:…ecco…le mandorle…
Ahahah, ma quanto ti conosco io!!

Pollo Korma

Ingredienti

300 g di filetti di petto di pollo
250 g yogurt greco
1 bustina di zafferano
2 cucchiai di ghee (o burro)
3 cucchiaini di misto di spezie macinate/in polvere (cardamomo, cannella, cumino, coriandolo)
2 cipolle
2-3 spicchi d’aglio
un po’ di zenzero
2 cucchiai di mandorle tritate
1 peperone rosso
250 ml latte di cocco
un pizzico di zucchero
sale e pepe
per decorare: foglie di prezzemolo

Procedimento

Tagliare la carne a bocconcini.
Sciogliere lo zafferano in un cucchiaio di acqua bollente ed incorporarvi lo yogurt.
Marinare il pollo nello yogurt per almeno 4-5 ore.
Far sciogliere il ghee in una casseruola.
Aggiungere il misto di spezie e far tostare per 2 minuti.
Tritare finemente le cipolle, l’aglio, le mandorle e lo zenzero.
Versare il composto nella casseruola e far rosolare per 2-3 minuti.
Aggiungere il peperone tagliato a cubetti.
Aggiungere quindi il latte di cocco.
Aggiungere il pollo insieme alla marinata.
Far stufare il tutto per 45 minuti in modo che il liquido di cottura si riduca parzialmente.
Unire lo zucchero, salare e pepare.
Decorare con le foglioline di prezzemolo.
Servire la preparazione con riso basmati o pane indiano.

Και μιας και είμαστε ακόμα στο μετα-γαμήλιο, μετα-επετειακό πνεύμα, σήμερα το μενού είναι βασισμένο σε συνταγή από αυτό το βιβλίο, δώρο για το γάμο μας από τις “Ρωμαίες” φιλενάδες μου. Έθνικ λοιπόν και δη Ινδικό!

Ο Herr D. το ξέρει καλά και κρύβεται επιμελώς επινοώντας διάφορες δουλειές που “δεν παίρνουν αναβολή”. Ξαφνικά, πράγματα όπως το να πετάξει τον κίτρινο σάκο (της ανακύκλωσης) και να κρεμάσει ένα κάδρο που εδώ και τρεις μήνες μας κλείνει το μάτι από τον απέναντι καναπέ, αποκτούν μία εντελώς νέα διάσταση στα μάτια του.
…
KK: Amore, το φαγητό είναι έτοιμο! 
Herr D: …
KK: Tesoro, θα έρθεις για φαγητό; 
Herr D: …
Εισβάλω με αποφασιστικότητα στο γραφείο. Έχει βάλει τα ακουστικά ηχογράφησης και βρίσκεται (ή παριστάνει πως βρίσκεται) στον δικό του προσωπικό κόσμο.
KK: Θα φάμε;
Εκεί καταλαβαίνει ότι τον έχω στριμώξει άγρια και περνάει στην αντεπίθεση:
 Herr D: Αμέ! Τι καλό έχουμε σήμερα;
KK: Θα δεις!
Tον ζώνουν τα φίδια!
Herr D: Πες μου ότι δεν έχει μέσα φράουλες, πράσινο τσάι σε σκόνη ή τσουκνίδα.
KK: Ε καλά, πώς σου ήρθε πάλι τώρα αυτό; (αυτή τη φορά, η μόνη “υπέρβαση” που έκανα ήταν τα αμύγδαλα, οπότε πάω με το μέτωπο ψηλά).
Αρχίζουμε να τρώμε.
Herr D: Μμμμ, καθόλου άσχημο! (λέει μασουλώντας) 
KK: (Πάλι καλά!) 
Herr D: Όχι απλώς καθόλου άσχημο, νοστιμότατο θα έλεγα, απλά… 
KK: (Να δεις που θα μου πει για τα αμύγδαλα!) 
Herr D:…να…τα αμύγδαλα…
Χαχα, σαν ανοιχτό βιβλίο σε διαβάζω!

Κοτόπουλο Κόρμα

Υλικά

300 g φιλέτο κοτόπουλο
250 g γιαούρτι
1 φακελάκι σαφράν
2 κουταλιές γκι (ή βούτυρο)
3 κουταλάκια μίγμα τριμμένων μπαχαρικών (κάρδαμο, κανέλα, κύμινο, κόλιαντρο)
2 κρεμμύδια
2-3 σκελίδες σκόρδο
πιπερόριζα
2 κουταλιές αμύγδαλα ξεφλουδισμένα
1 κόκκινη πιπεριά
250 ml γάλα καρύδας
μια πρέζα ζάχαρη
αλάτι και πιπέρι
για τη γαρνιτούρα: φύλλα μαϊντανού

Οδηγίες

Κόβουμε το κοτόπουλο σε μπουκίτσες.
Λιώνουμε το σαφράν σε μια κουταλιά βραστό νερό και το ανακατεύουμε με το γιαούρτι.
Μαρινάρουμε το κοτόπουλο στο μίγμα γιαούρτι-σαφράν για τουλάχιστον 4-5 ώρες.
Λιώνουμε το βούτυρο σε ένα βαθύ τηγάνι.
Προσθέτουμε το μίγμα των μπαχαρικών και τα τσιγαρίζουμε για 2 λεπτά.
Περνάμε στο multi τα κρεμμύδια, το σκόρδο, τα αμύγδαλα και την πιπερόριζα και τα προσθέτουμε στο τηγάνι με το μπαχαρικά.
Προσθέτουμε την πιπεριά κομμένη σε κυβάκια.
Προσθέτουμε το γάλα καρύδας.
Προσθέτουμε το κοτόπουλο μαζί με τη μαρινάτα.
Μαγειρεύουμε για 40 περίπου λεπτά μέχρι να δέσει η σάλτσα.
Προσθέτουμε τη ζάχαρη, αλάτι και πιπέρι.
Γαρνίρουμε με φυλλαράκια μαϊντανού.
Συνοδεύουμε με ρύζι ή με ινδικό ψωμί.

27.09.2008+1

Konstantina — Sun, 27 Sep 2009 18:42:12 +0000

Quando abbiamo deciso di sposarci sapevamo già che il giorno del nostro matrimonio non doveva essere il giorno più felice della nostra vita, una favola, un sogno…noi il sogno lo stavamo già vivendo dal primo momento che ci siamo incontrati tra le colline austriache.
Per noi il nostro matrimonio doveva essere una grande festa con le persone che ci vogliono bene e a cui vogliamo bene anche noi. Volevamo condividere con loro la felicità che condividiamo fra di noi ogni giorno, la gioia di esserci incontrati e amati così profondamente, l’affetto che ci lega ogni giorno di più.
E così è stato…

E poi siamo partiti per il nostro viaggio di nozze…

Il viaggio di nozze è finito…e poi è cominciato il vero “viaggio” di nozze! Ed è già passato un anno e la festa va avanti…

Un brindisi a voi, a noi e a tutte le persone che hanno il cuore che scoppia d’amore!

Όταν αποφασίσαμε να παντρευτούμε, ξέραμε ήδη ότι η μέρα του γάμου μας δε θα έπρεπε να είναι η πιο όμορφη μέρα της ζωής μας, ένα παραμύθι, ένα όνειρο…εμείς το όνειρο το ζούσαμε ήδη από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε στους λόφους της Αυστρίας.

Ο γάμος μας θέλαμε να είναι μια μεγάλη γιορτή με τους ανθρώπους που μας αγαπάνε και που αγαπούμε. Θέλαμε να μοιραστούμε μαζί τους την ευτυχία που μοιραζόμαστε ο ένας με τον άλλον κάθε μέρα, τη χαρά μας που συναντηθήκαμε και αγαπηθήκαμε τόσο βαθιά, την τρυφερότητα που μας δένει κάθε μέρα περισσότερο.
Κι έτσι ήταν…

Και μετά φύγαμε για το μήνα του μέλιτος…

Και ο μήνας του μέλιτος τελείωσε…κι άρχισε ο αληθινός “μήνας” του μέλιτος! Και πέρασε ήδη ένας χρόνος και οι χοροί καλά κρατούν!

Στην υγειά σας, στην υγειά μας και στην υγειά όλων όσων η καρδιά ξεχειλίζει από αγάπη!

Chi semina peperoni raccoglie ricette, meglio tardi che mai…ed altre saggezze popolari – Όποιος σπέρνει πιπεριές θερίζει συνταγές, κάλλιο αργά παρά ποτέ και άλλες λαϊκές σοφίες

Konstantina — Mon, 21 Sep 2009 10:45:59 +0000

Eccomi!! Sono (inaspettatamente potrei dire) viva!! In queste due settimane che manco dal mondo dei foodbloggers (e non solo…anche dal mondo reale!) sono riuscita a finire due articoli, a….eh…..mhhhh, volevo scrivere una lista lunga delle cose che ho fatto negli ultimi giorni, ma in realtà ho fatto solo quello…che dolore ammetterlo, snif snif.

Al tempo stesso, avrei un sacco di cose da raccontarvi…devo ancora dirvi del nostro viaggio ad Amburgo, dove abbiamo mangiato delle buonissime aragoste da veri signori e poi abbiamo passato la notte in macchina ad aspettare il famoso Fischmarkt come i nomadi, delle nostre passeggiate per Strasburgo, dove di fronte ad ogni ristorante dicevo “Eccolo! Qui avevo mangiato con i miei colleghi 3 anni fa!” (alla fine sono riuscita a trovare quello vero;)). Per ora vi lascio con il pdf della raccolta che potete scaricare cliccando sulla foto.

Tornerò presto…o forse anche no…domenica 27 settembre è il nostro primo anniversario di matrimonio e noi abbiamo deciso di festeggiarlo alla grande alla faccia della mia tesi di dottorato. Giovedì partiamo per la Svizzera: serata rockettara al concerto dei Mr. Big. E poi andiamo ad ubriacarci in Francia, 3 giorni in Alsazia lungo la strada del vino. Mi immagino già seduta fra le botti di legno a mangiare uva e formaggiο….ahhhhh, questa sì che è vita!

Να’μαι πάλι πίσω στα παλιά μου λιμέρια!! Είμαι ακόμα (και απρόσμενα θα έλεγα) ζωντανή!! Αυτές τις δύο εβδομάδες που λείπω από τον κόσμο της μπλογκόσφαιρας (και όχι μόνο…και από τον πραγματικό κόσμο!) κατάφερα να τελειώσω δύο άρθρα, να..ε…μμμ, ήθελα να γράψω μια μεγάλη λίστα με όλα όσα έκανα τις τελευταίες ημέρες, αλλά στην πραγματικότητα έκανα μόνο αυτό…η αλήθεια πονάει, κλαψ κλαψ.

Συγχρόνως όμως, έχω ένα σωρό πράγματα που θα ήθελα να σας διηγηθώ…πρέπει ακόμα να σας πω για το ταξίδι μας στο Αμβούργο, όπου φάγαμε σαν άρχοντες υπέροχους αστακούς και μετά κοιμηθήκαμε στο αυτοκίνητο σαν τους νομάδες περιμένοντας το άνοιγμα της περίφημης Ψαραγοράς, για τις βόλτες μας στο Στρασβούργο, όπου μπροστά από κάθε εστιατόριο φώναζα ενθουσιασμένη “Νάτο! Εδώ είχα φάει με του συναδέλφους μου πριν τρία χρόνια!” (στο τέλος κατάφερα να βρω το πραγματικό εστιατόριο στο οπίο είχαμε φάει;)). Προς το παρόν σας αφήνω με το pdf της πιπεροσυλλογής, που μπορείτε να κατεβάσετε κάνοντας κλικ στη φωτογραφία. Δυστυχώς οι συνταγές είναι μόνο στα Ιταλικά ή τα Αγγλικά, μιας και δεν είχαμε Ελληνικές συμμετοχές!

Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως…ή ίσως και όχι…την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου είναι η πρώτη μας επέτειος και αποφασίσαμε να το κάψουμε…και άσε το διδακτορικό να περιμένει! Την Πέμπτη φεύγουμε για Ελβετία, βραδιά “ροκ εν ρολ γιέέέα” στη συναυλία των Mr. Big. Και μετά πάμε να μεθύσουμε στη Γαλλία, τρεις μέρες στην Αλσατία, στους περίφημους δρόμους του κρασιού. Με φαντάζομαι ήδη καθισμένη ανάμεσα σε μεγάλα ξύλινα βαρέλια να τρώω σταφύλια και τυρί..ααααα, αυτή είναι ζωή!

Gazpacho di carote – Γκασπάτσο από καρότα

Konstantina — Thu, 03 Sep 2009 08:19:34 +0000

Dopo aver riproposto il budino di Harry Potter per giorni e giorni, per quanto successo possa aver riscontrato questa ricetta, era ora di qualcosa di nuovo…e possibilmente semplice, visto che ultimamente il tempo che ho da dedicare al blog purtroppo scarseggia tristemente…

Questa doveva essere la ricetta del 31 agosto, l’ultima ricetta dell’estate, che tanto qui è da un po’ che ci ha detto “Aufwiedersehen”…Purtroppo non ho fatto in tempo, ero troppo impegnata a stressarmi la vita perché entro fine ottobre devo consegnare la tesi di dottorato ed il mio Prof. ha deciso che proprio la settimana prossima è il momento giusto per lui per andare in ferie per due settimane per poi partecipare in tre, dico tre, workshops, cioè ancora tre settimane di ferie, per di più pagate, arghhhhhh. Inoltre, fra un paio di giorni comincia il European Coating Symposium, che in genere è una conferenza abbastanza interessante. L’ultima volta l’hanno fatta a Parigi. Questa volta in quale metropoli del mondo hanno deciso di farla? A Karlsruhe. Non la conoscete? Ma come, non sapete cosa vi perdete! Città interessantissima, vita notturna da sballo…come no…Però io sono furba e mi sono già organizzata. A parte il fatto che vado via prima perché non voglio perdere la lezione di yoga martedì prossimo che è una lezione importante sul pranayama (respirazione), lunedì mi raggiunge Herr D. e andiamo a cena in Francia, a Strasburgo, mentre gli altri si abbuffano di Würstel, tiè!

Nota: La cesta di pomodori nella foto è stata gentilmente offerta dagli Sponsors-Suoceretti, produzione propria, succosissimi e gustosissimi!

Gazpacho di carote

Ingredienti

5-6 carote grandi
20 pomodori ciliegini
1 cipolla
2 spicchi d’aglio
1 mazzetto di prezzemolo tritato
1 bicchierino d’olio
3 cucchiai di aceto bianco
sale e pepe
1 cucchiaino di cumino in polvere
4 fette di pane raffermo

Procedimento

Lavare le carote, tagliarle a cubetti e cucinarle al vapore.
Frullare insieme le carote, la cipolla e l’aglio.
Aggiungere i pomodorini tagliati a cubetti, il prezzemolo, l’olio, l’aceto e le spezie.
Se necessario, aggiustare la consistenza della zuppa con dell’acqua fredda.
Aggiungere il pane tagliato a pezzettini, riporre la zuppa in frigorifero e lasciar riposare per almeno 5-6 ore.

Ora scappo, vado al mercato a comprare un po’ di frutta, sperando che in quella mezz’ora non viene giù il diluvio universale!

Έχοντας προτείνει για μέρες και μέρες την πουτίνγκα του Χάρι Πότερ, όσο σουξέ και να έκανε αυτή η συνταγή, ήρθε η ώρα για κάτι καινούριο…και όσο το δυνατόν πιο απλό μιας και, τελευταία, ο χρόνος που έχω για να αφιερώσω στο blog έχει μειωθεί λυπηρά…

Αυτή έπρεπε να είναι η συνταγή της τελευταίας ημέρας του Αυγούστου, η τελευταία συνταγή του καλοκαιριού, που έτσι κι αλλιώς στη Γερμανία μας έχει αποχαιρετήσει εδώ και μέρες τώρα, “Aufwiedersehen!”…Δυστυχώς δε βρήκα το χρόνο να τη δημοσιεύσω πριν, ήμουνα απασχολημένη με το να αγχώνομαι επειδή μέχρι τέλος Οκτωβρίου πρέπει να παραδώσω τη διδακτορική μου εργασία και ο καθηγητής μου αποφάσισε ότι είναι η σωστή περίοδος να πάει διακοπές για δύο εβδομάδες και μετά στο καπάκι να παρακολουθήσει τρία, ναι τρία, workshops, δηλαδή άλλες τρεις εβδομάδες διακοπές και μάλιστα πληρωμένες αυτή τη φορά, γκρρρρρρ! Επίσης, σε κανα δυό μέρες αρχίζει το European Coating Symposium, το οποίο γενικά είναι ένα αρκετά ενδιαφέρον Συμπόσιο. Την τελευταία φορά το έκαναν στο Παρίσι. Αυτή τη φορά σε ποια μητρόπολη του κόσμου αποφάσισαν να το οργανώσουν; Στο Karlsruhe. Δεν το γνωρίζετε; Α…δεν ξέρετε τι χάνετε! Πολύ ενδιαφέρουσα πόλη, τρελή νυχτερινή ζωή, τι να σας λέω! Αλλά εγώ, επειδή είμαι πονηρή, έχω ήδη κανονίσει την πορεία μου…Εκτός του ότι θα φύγω νωρίτερα, γιατί δε θέλω να χάσω το μάθημα yoga της Τρίτης, γιατί είναι σημαντικό, σχετικά με το pranayama (αναπνοή), τη Δευτέρα θα έρθει και ο Herr D. και θα πάμε για δείπνο στη Γαλλία, στο Στρασβούργο, ενώ οι άλλοι θα χλαπακώνουν λουκάνικα, χα!

Σημείωση: Το καλάθι με τις κατακόκκινες ντομάτες στη φωτογραφία είναι “ευγενική χορηγία” του Πεθερούλη και της Πεθερούλας, ιδία παραγωγή, ζουμερές και γευστικότατες!

Γκασπάτσο από καρότα

Υλικά

5-6 μεγάλα καρότα
20 ντοματάκια κοκτέιλ
1 κρεμύδι
2 σκελίδες σκόρδο
1 ματσάκι τριμμένο μαϊντανό
1 ποτηράκι του κρασιού λάδι
3 κουταλιές άσπρο ξύδι
αλάτι και πιπέρι
1 κουταλάκι του γλυκού κύμινο τριμμένο
4 φέτες μπαγιάτικο ψωμί

Οδηγίες

Πλένουμε τα καρότα, τα κόβουμε σε κυβάκια και τα μαγειρεύουμε στον ατμό.
Περνάμε από το μπλέντερ τα καρότα μαζί με το κρεμμύδι και το σκόρδο.
Προσθέτουμε τα ντοματάκια κομμένα σε κυβάκια, το μαϊντανό, το λάδι, το ξύδι και τα μπαχαρικά.
Αν χρειάζεται, διορθώνουμε την πυκνότητα της σούπας προσθέτοντας κρύο νερό.
Προσθέτουμε το ψωμί κομμένο σε κομματάκια, βάζουμε τη σούπα στο ψυγείο και την αφήνουμε για τουλάχιστον 5-6 ώρες, έτσι ώστε να “πιεί” το ψωμί.

Σας αφήνω τώρα, τρέχω στη λαϊκή, ελπίζοντας ότι δεν θα ρίξει καρεκλοπόδαρα τη συγκεκριμένη μισή ώρα!

Il budino di Harry Potter – Η πουτίνγκα του Χάρι Πότερ

Konstantina — Wed, 26 Aug 2009 08:46:32 +0000

Questo non è un budino qualsiasi! Questo è un budino magico! Davvero! Dovete fare così: fate la pozione magica come descritto nelle indicazioni qui sotto, infornate, dite tre volte “puddingus separatus”, sfornate e…ta ta!! Eccolo pronto il vostro dessert metà budino e metà cake chiffon!!

A parte gli scherzi, io non riesco a non meravigliarmi ogni volta che preparo questo dolce…La ricetta l’ho scoperta qui ed ho subito voluto provarla. La prima volta, guardando il mio composto liquidiccio e di colore giallo paglierino pensavo tra me e me: “questa cosa non potrà mai funzionare!”, invece sì, eccome se funziona!!! L’unica modifica che ho fatto rispetto alla ricetta originale è che ho usato l’arancia invece del limone e che, siccome non avevo il cremor tartaro che si usa con gli albumi, ho usato il lievito per dolci, ovviamente non con gli albumi, ma mescolato con la farina.

Budino chiffon all’arancia

Ingredienti

200 (170+30) g di zucchero
40 g di burro
3 uova grandi
50 g di farina
1 baccello di vaniglia
la scorza di un’arancia
80 ml di succo d’arancia
240 ml di latte intero
mezzo cucchiaino di lievito per dolci
un pizzico di sale

Procedimento

Sbattere 170 g di zucchero con il burro fino a rendere il composto cremoso.
Incorporare uno ad uno i tuorli e continuare a sbattere.
Aggiungere i semi ricavati dal baccello di vaniglia, la scorza d’arancia ed il sale.
Versare la farina precedentemente setacciata insieme al lievito e continuare a sbattere fino ad ottenere un composto ben amalgamato.
Versare poco alla volta il succo d’arancia e il latte sbattendo a velocità minima.
In una seconda ciotola montare a neve ferma gli albumi e continuando a sbattere, aggiungere poco a poco lo zucchero rimasto (30 g).
A questo punto unire gli albumi montati (un po’ alla volta) al primo composto e mescolare delicatamente.
Imburrare 6 cocottes individuali e riempirle con il composto. (Il composto non lievita tanto, per cui si possono riempire quasi completamente).
Sistemare le cocottes in una teglia abbastanza alta e riempire d’acqua (le cocottes devono essere immerse per metà).
Infornare a forno preriscaldato a 170 gradi e cuocere per circa 40-45 minuti o finchè non risultino dorati.

Potete servirlo caldo o a temperatura ambiente spolverato di zucchero a velo e cannella o con un po’ di panna montata e frutta fresca. Ma anche da solo è buonissimo!!!

Αυτή δεν είναι μια οποιαδήποτε πουτίνγκα! Αυτή είναι μια μαγική πουτίνγκα! Αλήθεια! Να τι πρέπει να κάνετε: φτιάξτε το μαγικό φίλτρο ακολουθώντας τις οδηγίες που σας δίνω παρακάτω, βάλτε το στο φούρνο, πείτε τρεις φορές “puddingus separatus”, βγάλτε από το φούρνο και…τα-τα!!! Νάτο έτοιμο το γλυκό σας, μισό πουτίνγκα και μισό κέικ σιφόν!!

Χωρίς πλάκα, εγώ δεν καταφέρνω να μην εκστασιάζομαι κάθε φορά που φτιάχνω αυτό το γλυκό…Τη συνταγή την ανακάλυψα εδώ και με ενέπνευσε αμέσως. Την πρώτη φορά, κοιτάζοντας το μίγμα που είχα φτιάξει, υγρό και ασπροκίτρινο, έλεγα μέσα μου “αποκλείεται αυτό να μεταμορφωθεί σε κάτι φαγώσιμο”…κι όμως! Η μόνη αλλαγή που έκανα σε σχέση με την αρχική συνταγή είναι ότι χρησιμοποίησα πορτοκάλι αντί για λεμόνι και, επειδή δεν είχα κρέμα ταρτάρου που χρησιμοποιείται με τα ασπράδια, έβαλα baking powder, προφανώς όχι στα ασπράδια, αλλά μαζί με το αλεύρι.

Σιφόν πουτίνγκα πορτοκαλιού

Υλικά

200 (170+30) g ζάχαρη
40 g βούτυρο
3 μεγάλα αυγά
50 g αλεύρι
1 κλαράκι βανίλιας
τριμμένη φλούδα από ένα πορτοκάλι
80 ml χυμός πορτοκαλιού
240 ml πλήρες γάλα
μισό κουταλάκι baking powder
μια πρέζα αλάτι

Οδηγίες

Χτυπάμε 170 g ζάχαρης με το βούτυρο μέχρι το μίγμα να γίνει κρεμώδες.
Προσθέτουμε έναν-έναν τους κρόκους και συνεχίζουμε το χτύπημα.
Προσθέτουμε τα σποράκια που έχουμε βγάλει από το κλαράκι της βανίλιας, την τριμμένη φλούδα πορτοκαλιού και το αλάτι.
Ενώνουμε το κοσκινισμένο αλεύρι με το baking powder και τα προσθέτουμε στο μίγμα ανακατεύοντας καλά μέχρι να γίνει ομοιόμορφο
Χύνουμε στο μίγμα σιγά-σιγά το χυμό πορτοκαλιού και το γάλα και χτυπάμε σε χαμηλή ταχύτητα.
Σε ένα άλλο μπωλ χτυπάμε τα ασπράδια μέχρι να γίνουν σφιχτή μαρέγγα και, συνεχίζοντας το χτύπημα, προσθέτουμε την υπόλοιπη ζάχαρη (30 g).
Σε αυτό το σημείο αναμιγνύουμε τη μαρέγγα με το αρχικό μίγμα προσθέτοντάς τη λίγο-λίγο και ανακατεύοντας μαλακά.
Βουτυρώνουμε 6 φορμάκια και τα γεμίζουμε με το μίγμα. Μπορούμε να τα γεμίσουμε σχεδόν μέχρι απάνω, αφού το μίγμα δε θα φουσκώσει πολύ.
Βάζουμε τα φορμάκια σε ένα ψηλό ταψί και το γεμίζουμε με νερό μέχρι τα φορμάκια να είναι καλυμένα μέχρι τη μέση.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 170 βαθμούς για 40-45 λεπτά ή μέχρι να πάρουν ένα ωραίο χρυσαφί χρώμα.

Μπορείτε να τη σερβίρετε ζεστή η σε θερμοκρασία δωματίου, καλυμμένη με ζάχαρη άχνη και κανέλα ή με σαντιγύ και φρέσκα φρούτα. Αλλά και σκέτη είναι ένα όνειρο!!!

Penne di farro con crema di zucchine e gamberi – Πέννες με κρέμα κολοκυθιού και γαρίδες

Konstantina — Tue, 18 Aug 2009 06:39:06 +0000

Questo piatto l’avevo preparato almeno un paio di mesi fa e, per qualche motivo a me ignoto, stava lì buono buono e non ne voleva proprio sapere di uscire al pubblico. Beh, direi che ora non ci sono più scuse e quale occasione migliore se non il Giochino dell’estate di Paoletta??

Ho seguito passo passo le regole del gioco e le indicazioni e soprattutto questa: la ricetta potete anche stravolgerla. Ecco allora le linguine stravolte alla crema di zucchine:D

Penne di farro con crema di zucchine e gamberi

Ingredienti

4 zucchine piccole
2 spicchi d’aglio
320 g di penne di farro
40 g di pistacchi tostati
15-20 code di gamberi
olio
4 cucchiai di parmigiano più scaglie per decorare
basilico
sale e pepe
un pizzico di paprica dolce per decorare

Procedimento

Fare appassire l’aglio in un po’ di olio.
In seguito aggiungere le zucchine tagliate a dadi e far cuocere per una decina di minuti.
Lasciar raffreddare e poi frullare nel mixer con il basilico, il parmigiano grattugiato, i pistacchi, olio, sale e pepe.
Intanto, mentre la pasta cuoce, saltare per tre minuti i gamberi in un po’ di olio, togliere e tenere al caldo.
Scolare la pasta al dente, aggiungere tre quarti della crema di zucchine e far saltare per un paio di minuti.
Servire con delle scaglie di parmigiano e le code di gamberi sopra il resto della crema di zucchine e spolverizzare con la paprica.

Αυτό το πιάτο το είχα ετοιμάσει τουλάχιστον πριν δυο μήνες, αλλά, για κάποιον άγνωστο σ’εμένα λόγο, καθόταν εκεί ήσυχο ήσυχο και δεν ήθελε ούτε να το σκέφτεται να παρουσιαστεί στο κοινό. Ε λοιπόν, τέρμα τα ψέμματα, ήγγικεν η ώρα και ποια ευκαιρία θα ήταν καλύτερη από το Καλοκαιρινό παιχνιδάκι της Παολέτα;

Στην ουσία η Παολέτα μας δίνει τη συνταγή (Λινγκουίνι με κρέμα κολοκυθιού) με τα υλικά και τις οδηγίες, εμείς την ακολουθούμε, φωτογραφίζουμε το αποτέλεσμα και το στέλνουμε πίσω στην “εφευρέτρια” του παιχνιδιού. Ακολούθησα κατά γράμμα τις οδηγίες και ιδιαίτερα αυτή: τη συνταγή μπορείτε να την τροποποιήσετε, ακόμα και να την κάνετε αγνώριστη. Ορίστε λοιπόν τα Αγνώριστα λινγκουίνι με κρέμα κολοκυθιού:D

Πέννες με κρέμα κολοκυθιού και γαρίδες

Υλικά

4 μικρά κολοκυθάκια
2 σκελίδες σκόρδο
320 g πέννες από φάρο
40 g φυστίκια ψημένα
15-20 ουρές γαρίδας
λάδι
4 κουταλιές παρμεζάνα συν έξτρα παρμεζάνα σε φλοίδες για τη διακόσμηση.
βασιλικός
αλάτι και πιπέρι
μια πρέζα γλυκιά πάπρικα για τη διακόσμηση

Οδηγίες

Τσιγαρίζουμε το σκόρδο σε λίγο λάδι.
Προσθέτουμε τα κολοκυθάκια κομμένα σε κύβους και μαγειρεύουμε για κανα δεκάλεπτο.
Αφήνουμε να κρυώσουν και στη συνέχεια το περνάμε από το μπλέντερ με το βασιλικό, την τριμμένη παρμεζάνα, τα φυστίκια, λάδι, αλάτι και πιπέρι.
Εν τω μεταξύ, ενώ βράζουμε τα ζυμαρικά, περνάμε για τρία λεπτά από το τηγάνι τις γαρίδες με λίγο λάδι, τις βγάζουμε από τη φωτιά και τις κρατάμε ζεστές.
Σουρώνουμε τα ζυμαρικά αλ ντέντε, προσθέτουμε τα τρία τέταρτα της κρέμας κολοκυθιού και γυρίζουμε στη φωτιά για δύο λεπτά.
Σερβίρουμε με τις φλοίδες παρμεζάνας και τις ουρές γαρίδας πάνω στην υπόλοιπη κρέμα κολοκυθιού και ραντίζουμε με την πάπρικα .

Lo zoo è qui – Κατσικάκι (όχι στο φούρνο!)

Konstantina — Sat, 15 Aug 2009 10:20:44 +0000

Come promesso, ecco il prossimo e ultimo episodio della nostra gita a Sababurg. Appena usciti dal castello, abbiamo girovagato per un po’ e ci siamo all’improvviso imbattuti in una casetta che assomigliava ad una cosa in mezzo fra una casa di bambola ed un negozio di antiquariato. La porta era aperta e noi ci siamo fermati per sbirciare un po’ i vari aggeggi che spuntavano da ogni angolo. Il proprietario ci ha invitato ad entrare e ci ha detto che potevamo fare tutte le foto che volevamo. Da lontano tutto sembrava tratto da una favola, da vicino sapeva molto di kitch e made in China come (giustamente) ha osservato Herr D. Però un fotografo vero tira fuori il meglio del suo oggetto, come sicuramente potete osservare in queste fotografie:))

Poi siamo andati allo zoo, uno dei più vecchi e grandi d’Europa come avevamo letto. Verissimo! E’ talmente vasto che penso che un giorno non possa bastare per girarlo tutto, figurati se si comincia il tour alle tre del pomeriggio! Se cerchiamo di dimenticare la parte tristissima dei pinguini che nuotavano in una piscina più piccola del mio bagno (o almeno così è sembrata a me) e cercavano di ripararsi dal sole, posso dire che è stata un’esperienza molto piacevole. Un’occhiata alle (ingannevoli) foto dà l’impressione che in quello zoo ci abitino solo membri della famiglia dei bovidi. Lo zoo è pieno di altri animali, molto più esotici (ed in certi casi anche più pericolosi), ma i caprioli sono gli unici a cui si ha accesso: si può entrare nelle loro gabbie, giocarci assieme, accarezzarli, dargli da mangiare…cosa piuttosto sconsigliata per i lupi, i leoni ed altri animali “un po’” più grandi. Ora, se vogliamo dire tutta la verità, pure i caprioli non sono proprio proprio innocui…causa numero elevato di bambini che vogliono dargli da mangiare, soffrono di un eccesso di alimentazione che conduce ad una produzione e seminazione sfrenata di bombe biologiche da parte di questi adorabili animaletti (e Herr D. non avrebbe mai perso l’occasione di immortallare ogni istante del processo, ma sono sicura che non avete bisogno di prove, mi credete, no??).

The end…(e la prossima volta…ricettaaaaa.)

Όπως σας είχα υποσχεθεί, ορίστε και το επόμενο και τελευταίο επεισόδιο της εκδρομής μας στο Sababurg. Μόλις βγήκαμε από το κάστρο, περιπλανηθήκαμε για λίγο στα “πέριξ” και ξαφνικά πέσαμε σχεδόν πάνω σε ένα σπιτάκι που έμοιαζε με κάτι ανάμεσα σε κουκλόσπιτο και αντικερί. Η πόρτα ήταν ανοιχτή, οπότε σταματήσαμε για να χαζέψουμε τα διάφορα μπιχλιμπιδάκια. Ο ιδιοκτήτης μας κάλεσε μέσα και μας είπε ότι μπορούμε να βγάλουμε όσες φωτογραφίες θέλουμε. Από μακριά όλα φαίνονταν παραμυθένια, από κοντά φέρναν πιο πολύ σε κιτς και made in China όπως πολύ σωστά παρατήρησε ο Herr D. Αλλά ένας αληθινός φωτογράφος βγάζει το καλύτερο από το αντικείμενό του, όπως σίγουρα μπορείτε να παρατηρήσετε στις πρώτες φωτογραφίες:))

Σειρά είχε ο ζωολογικός κήπος, για τον οποίο είχαμε διαβάσει ότι είναι ένας από τους παλαιότερους και μεγαλύτερους της Ευρώπης. Όντως, είναι τόσο αχανής, που νομίζω ότι μια ολόκληρη μέρα δε φτάνει για να τον γυρίσεις, πόσο μάλλον όταν ξεκινάς το τουρ σχεδόν στις τρεις το μεσημέρι!! Αν εξαιρέσουμε το μίζερο θέαμα των πιγκουϊνων που κολυμπάνε σε μια πισίνα μικρότερη από το μπάνιο μου (ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε) και προσπαθούνε να προστατευτούν από τον ήλιο όπου βρουν σκιά, μπορώ να πω ότι ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Μια ματιά στις (παραπλανητικές) φωτογραφίες δίνει την εντύπωση ότι τα μόνα ζώα που κατοικούν σε αυτό το ζωολογικό κήπο ανήκουν στην οικογένεια των βοοειδών. Ο κήπος είναι γεμάτος από άλλα, πολύ πιο εξωτικά (σε κάποιες περιπτώσεις και επικίνδυνα) ζώα, αλλά τα κατσικάκια (και αρνάκια και λοιπά βοοειδή) είναι τα μόνα στα οποία έχεις ελεύθερη πρόσβαση, μπορείς να μπεις στο κλουβί τους, να τα ταϊσεις, να παίξεις μαζί τους, να τα χαϊδέψεις…πράγμα που δε συστήνεται για τους λύκους, τα λιοντάρια και κάποια άλλα “λίγο” μεγαλύτερα ζωντανά. Εδώ που τα λέμε και τα κατσικάκια όμως δεν είναι εντελώς ακίνδυνα…λόγω του μεγάλου αριθμού λιλιπούτειων επισκεπτών που θέλουν να τα ταϊσουν, οδηγούνται σε υπερκατανάλωση τροφής, η οποία ως αποτέλεσμα έχει την ασυγκράτητη παραγωγή και σπορά βιολογικών βομβών εκ μέρους των αξιαγάπητων βοοειδών…κι όποιον πάρει ο Χάρος:) (ο Herr D. βέβαια δεν θα έχανε την ευκαιρία να φωτογραφίσει το γεγονός σε κάθε του στιγμιότυπο, αλλά δε νομίζω ότι χρειάζεστε πειστήρια, έτσι δεν είναι;;;)

The end…(και την επόμενη φορά…συνταγήήήή.)

Il castello della Bella addormentata – Το κάστρο της Ωραίας κοιμωμένης

Konstantina — Mon, 10 Aug 2009 06:43:32 +0000

Ieri siamo stati a Sababurg, al castello della Bella addormentata dei fratelli Grimm. “Wow!” penserete voi, “un attimo e vi racconto” rispondo io….Ore 12.30 di fronte alla cassa: Do una banconota da 20 euro chiedendo due biglietti e penso bene a chiedere anche se hanno i biglietti ridotti per studenti universitari. La ragazza che è alla cassa mi guarda per un paio di secondi e mi risponde “Causa lavori in corso nel castello, abbiamo già ridotto il prezzo del biglietto da 1.5 euro a 1 euro, per cui non offriamo il biglietto ridotto”. Che figura di…salsa!!! Ritiro subito i miei 20 euro, cerco fra le tasche per spicci e sparisco con i biglietti in mano borbottando un “danke” fra i denti…Herr D. non riesce a smettere di ridere (grrrr…!) Se avessi saputo dall’inizio quello che c’era da vedere nel castello, forse mi sarei sentita meno ladra per aver chiesto lo sconto al biglietto di un euro…Non so come sarà dopo le ristrutturazioni, ma in questo momento, c’è un bel niente da vedere nel castello. Per carità, la strada per arrivarci è stupenda, in mezzo ad un parco naturale, il posto è bellissimo, idem il giardino all’interno del castello, ma il castello stesso…lascia proprio desiderare! Se non fosse per il tempo che ci abbiamo messo a convincere una farfalla a stare ferma su un fiore per immortalarla, alle 12.37 eravamo già fuori a chiedere il rimborso dei biglietti:) A parte questo piccolo disguido, ho passato una domenica davvero stupenda!

Cliccate sulle immagini per vederle ingrandite in una nuova finestra.

E vi lascio con questa foto scattata in un posto stranissimo e kitchissimo, kitchissimo come kitch, mica come kitchen (ahahah, dai, un po’ di sforzo e vedrete che non è poi così male come battuta!!), la cui storia vi racconterò la prossima volta insieme alle foto dello zoo che si trova accanto al castello ed è uno degli zoo più vecchi e grandi d’Europa!

To be continued…

Χθες πήγαμε στο Sababurg, το κάστρο της Ωραίας κοιμωμένης των αδελφών Γκριμμ. “Ουάου!” σκέφτεστε εσείς, “μια στιγμή και θα σας τα πω όλα” απαντώ εγώ….Ώρα 12.30 μπροστά από το ταμείο: Δίνω ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ζητάω δύο εισητήρια και μιας και κάνω τον κόπο, ρωτάω και αν υπάρχει μειωμένο για φοιτητές. Η κοπέλα στο ταμείο με κοιτάει για λίγο και μου απαντάει “Λόγω εργασιών στο κάστρο, έχουμε ήδη μειώσει το εισητήριο από 1.5 ευρώ στο 1 ευρώ, οπότε δεν προσφέρουμε έκπτωση για φοιτητές”. Κάπου να κρυφτώώώώ!!! Μαζεύω γρήγορα γρήγορα τα 20 ευρώ μου, ψάχνω στις τσέπες μου για ψιλά και εξαφανίζομαι με τα εισιτήρια στο χέρι στο πι και φι μουρμουρίζοντας ένα “danke”…Ο Herr D. δε σταματάει να γελάει (γκρρρ…!) Αν ήξερα από την αρχή τι έχει να δεις μέσα στο κάστρο, ίσως να είχα νιώσει λιγότερη ντροπή που ζήτησα έκπτωση στην τιμή του ενός ευρώ…Δεν ξέρω πώς θα είναι μετά την ανακαίνιση, αλλά αυτή τη στιγμή στο κάστρο δεν έχει τίποτα να δεις. Προς Θεού, η διαδρομή είναι υπέροχη, μέσω ενός φυσικού πάρκου, το μέρος πανέμορφο, το ίδιο και ο κήπος στο εσωτερικό του κάστρου, αλλά το ίδιο το κάστρο…άστα να πάνε! Αν δε μας είχε πάρει τόσο χρόνο να πείσουμε μια πεταλούδα να μείνει ακίνητη πάνω σε ένα λουλούδι για να τη φωτογραφίσουμε, στις 12.37 θα ήμασταν ήδη έξω και αυτή το φορά δε θα ένιωθα καμία ντροπή να ζητήσω τα λεφτά μου πίσω! Εκτός από αυτή τη μικρή αναποδιά, πέρασα μια υπέροχη Κυριακή! (Κάντε κλικ πάνω στις φωτογραφίες αν θέλετε να τις δείτε μεγαλύτερες σε καινούριο παράθυρο.)

Και σας αφήνω με την τελευταία φωτογραφία από ένα μέρος κιτσίσσιμο, κιτσίσσιμο όπως λέμε kitch, όχι kitchen (χαχαχα, έλα, με λίγη προσπάθεια θα δείτε ότι δεν είναι τόσο ατυχές το αστείο μου!!), του οποίου την ιστορία θα σας διηγηθώ την επόμενη φορά, μαζί με τις φωτογραφίες από τον ζωολογικό κήπο που βρίσκεται δίπλα στο κάστρο και είναι ένας από τους μεγαλύτερους και παλαιότερους της Ευρώπης!

To be continued…

Gazpacho di patate dolci e cocco per celiaci – Γκασπάτσο χωρίς γλουτένη με γλυκοπατάτα και καρύδα

Konstantina — Tue, 04 Aug 2009 06:46:27 +0000

Shhhhhh…..vi passo questa ricetta senza fare troppo rumore e voi tenetela nascosta come un tesoro, sperando che nessuno Spagnolo arrivi a leggere quello che io ho chiamato gazpacho, sennò si offende profondamente, oppure si mette a ridere come faccio io quando leggo delle ricette “greche” che sono qualsiasi cosa fuorché greche! Ma dai, infondo questo potrebbe tranquillamente essere un gazpacho ideato da uno Spagnolo celiaco che vive nelle Hawai e non da una Greca non-celiaca che vive in Germania, no?

Gazpacho di patate dolci e cocco

Ingredienti

300 g di patate dolci
100 g di latte di cocco*
30 g di fiocchi d’avena
1 spicchio d’aglio
1 pezzettino di zenzero fresco
20 foglioline di menta
2 cucchiai d’aceto di mele
4 cucchiai d’olio d’oliva
sale
pepe
sale nero delle Hawaii per decorare
pistacchi tostati per decorare

Procedimento

Sbucciare le patate, tagliarle a dadini e farle cuocere insieme ai fiocchi d’avena in 500 ml di acqua salata già bollente.
Scollare (non buttar via l’acqua!) e lasciar raffreddare.
Unire alle patate il resto degli ingredienti (tranne il sale nero ed i pistacchi!) e frullare.
Se il gazpacho risulta troppo denso, aggiustare con un po’ dell’acqua di cottura delle patate.
Lasciare in frigo per 1-2 ore prima di servire.
Decorare con un po’ di sale nero ed i pistacchi.

* Aumentare la quantità di cocco se si vuole un gusto più forte.

**EDIT 27.11.2009: Νico segnala con un commento che l’avena contiene glutine, per cui non si dovrebbe consumare dai celiaci. La Codex Alimentarius Commission, nelle sue direttive riguardo la dieta senza glutine, definisce un prodotto come “gluten-free” quando contiene meno di 20 mg/kg di glutine. Per quanto riguarda l’avena, la CAC specifica che la maggior parte delle persone intolleranti al glutine non hanno nessuna reazione all’avena. Ciò nonostante, sta alla persona direttamente interessata e al suo medico curante decidere se includere o meno l’avena nella propria alimentazione. Per scaricare il pdf (in inglese) delle direttive della CAC sulla celiacia, cliccate qui.

P.S. Ieri sera mi ha preso lo sconforto per il dottorato e la tesi ed il fatto che sono gli ultimi mesi…non ce la faccio più! Stamattina mi sono svegliata e ho trovato questa cartolina da Herr D. Il testo ve lo lascio immaginare…Buona giornata!

Σσσσσσσσ…..σας δίνω αυτή τη συνταγή σιγά σιγά και χωρίς να κάνω πολύ θόρυβο κι εσείς κρατήστε τη και κρύψτε τη σαν θησαυρό με την ελπίδα να μην περάσει κανένας Ισπανός από δω και δει αυτό που εγώ ονόμασα γκασπάτσο, γιατί ή θα παρεξηγηθεί βαθέως ή θα αρχίσει τα γέλια όπως κάνω εγώ όταν διαβάζω “ελληνικές” συνταγές που μόνο ελληνικές δεν είναι. Αλλά ας μην είμαστε σχολαστικοί, στο κάτω κάτω αυτό το γκασπάτσο θα μπορούσε κάλλιστα να έχει προταθεί από έναν Ισπανό με κοιλιοκάκη* που ζει στη Χαβάη και όχι από μια Ελληνίδα χωρίς κοιλιοκάκη που ζει στη Γερμανία, έτσι δεν είναι;

Γκασπάτσο με γλυκοπατάτα και καρύδα

Υλικά

300 g γλυκοπατάτα
100 g γάλα καρύδας*
30 g νιφάδες βρώμης
1 σκελίδα σκόρδο
1 κομματάκι φρέσκια πιπερόριζα
20 φυλλαράκια δυόσμου
2 κουταλιές μηλόξυδο
4 κουταλιές ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι
μαύρο αλάτι Χαβάης για διακόσμηση
καβουρδισμένα φυστίκια για διακόσμηση

Οδηγίες

Καθαρίζουμε τις πατάτες, τις κόβουμε σε κυβάκια και τις μαγειρεύουμε μαζί με τις νιφάδες βρώμης σε μισό λίτρο αλατισμενο νερό που ήδη βράζει.
Τις σουρώνουμε (μην πετάξετε το νερό!) και τις αφήνουμε να κρυώσουν.
Προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά (εκτός από το μαύρο αλάτι και τα φυστίκια!) και τα περνάμε απο το μπλέντερ.
Αν το γκασπάτσο μας βγει πολύ πυκνό, μπορούμε να το αραιώσουμε με λίγο από το νερό στο οποίο βράσαμε τις πατάτες και τη βρώμη.
Αφήνουμε στο ψυγείο για 1-2 ώρες πριν να σερβίρουμε.
Διακοσμούμε με το μαύρο αλάτι και τα φυστίκια.

* Αυξήστε την ποσότητα αν θέλετε πιο έντονη γεύση καρύδας.

* Κοιλιοκάκη: δυσανεξία στη γλουτένη. Λέγεται ότι στην Ιταλία ο αριθμός των ατόμων με κοιλιοκάκη είναι αισθητά μεγαλύτερος από ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη, δεν ξέρω αν αληθεύει.

**EDIT 27.11.2009: Ο Νίκος αναφέρει στο σχόλιό του ότι η βρώμη εμπεριέχει γλουτένη, η οποία είναι απαγορευτική για τους κοιλιοκακικούς. Η Codex Alimentarius Commission, στις κατευθυντήριες γραμμές που προτείνει για τους κοιλιοκακικούς καθορίζει ένα τρόφιμο ως “ελεύθερο γλουτένης” όταν εμπεριέχει λιγότερο από 20 mg/kg γλουτένης. Παράλληλα αναφέρει ότι τα περισσότερα άτομα με δυσανεξία στη γλουτένη δεν παρουσιάζουν δυσανεξία στη βρώμη. Παρόλ’αυτά, επαφύεται στον άμεσα ενδιαφερόμενο και στο γιατρό που τον παρακολουθεί να αποφασίσουν αν μπορούν να συμπεριλάβουν τη βρώμη στο διαιτολόγιό του, γιατί, όπως πολύ σωστά λέει ο Νίκος…μη σας πεθάνουμε κιόλας:D Αν θέλετε να κατεβάσετε το κείμενο της CAC αναφορικά με τη γλουτένη (στα Αγγλικά) πατήστε εδώ.

Υ.Γ. Χτες το βράδυ με είχε πιάσει άγχος για το διδακτορικό και την εργασία μου και το γεγονός ότι έχω ακόμα λίγους μήνες…δεν αντέχω άλλο!! Σήμερα το πρωί που ξύπνησα βρήκα αυτή την καρτούλα από τον Herr D. Το κείμενο το αφήνω στη φαντασία σας…Καλή σας μέρα!

Insalata d’orzo al pesto – Σαλάτα κριθαριού αλ πέστο

Konstantina — Thu, 30 Jul 2009 21:50:57 +0000

Lasagne al pesto e salmone, pomodori ripieni di spaghetti al pesto, involtini di carne al pesto, tzatziki al pesto*…ecco alcune solo delle tante ricette che mi sono passate per la testa quando ho letto del concorso di Sandra. Poi, realizzando che la data di scadenza (20 luglio) era il giorno in cui tornavo dalle vacanze e che quindi non avrei avuto il tempo di preparare nessuno dei miei tanto ambiziosi progetti, mi sono messa l’anima in pace e ho smesso di pensarci.

Tornando dalle vacanze, beata nella mia ignoranza, ho fatto un po’ di giri internautici per leggere i post delle mie amiche-di-blog-nonchè-amanti-della-buona-cucina e qualcosa non quadrava: continuavano a postare ricette per il concorso già scaduto…! Hmmmm….qui bisogna indagare, ho pensato. E meno male! Perché la nostra cara Sandra aveva prolungato la scadenza del concorso di ben 10 giorni! E cosa voleva dire questo? Che potevo mettermi subito al lavoro e sfornare una bella ricetta al pesto no? E noooo!!! Voleva dire che avevo 10 giorni per procrastinare fino ad arrivare all’ultimo giorno e pubblicare la ricetta alle 23.59…(chiedetemi di tutto, ma non di tradire la mia natura greca, eh!)

Insalata d’orzo al pesto e gamberetti

Ingredienti

1 peperone giallo
50 g d’orzo perlato
10-15 gamberetti
2-3 cucchiai di pesto genovese

Procedimento

Cucinare l’orzo seguendo le indicazioni scritte sulla confezione.
A cottura quasi ultimata aggiungere i gamberetti. Infine unire con il pesto e lasciar raffreddare.
Aggiungere del sale se c’è bisogno.
Lasciare in frigo per circa un’ora.
Pulire il peperone, togliere i semi, aprirlo in due e riempirlo dell’orzo.

Con questa ricetta partecipo al concorso estivo di Sandra in collaborazione con Palatifini:

EDIT 31.07.2009: Con questa ricetta gioco la mia ultima carta per la raccolta di peperoni:

* Provato (ed approvato) ieri!

Λαζάνια αλ πέστο με σολωμό, ντομάτες γεμιστές με μακαρόνια αλ πέστο, ρολά κρέατος αλ πέστο, τζατζίκι αλ πέστο*…αυτές είναι μερικές μόνο από τις συνταγές που μου πέρασαν από το μυαλό όταν διάβασα για το διαγωνισμό της Σάντρα. Μετά, συνειδητοποιώντας ότι η ημερομηνία λήξης του διαγωνισμού (20 Ιουλίου) συνέπιπτε με τη μέρα επιστροφής μου από τις διακοπές και ότι άρα δε θα είχα το χρόνο να ετοιμάσω κανένα από τα τόσο φιλόδοξα σχέδιά μου, σταμάτησα να το σκέφτομαι και το απώθησα στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Γυρίζοντας από τις διακοπές, μακάρια στην άγνοιά μου, έκανα τις βίρτουαλ επισκέψεις μου στις φίλες-του-μπλογκ-καθώς-και-λάτρεις-της-καλής-κουζίνας και κάτι δε μου πήγαινε καλά: συνέχιζαν να αναρτούν συνταγές για τον ήδη κλεισμένο διαγωνισμό…! Χμμμμμ…πρέπει να ερευνήσω, σκέφτηκα. Και πάλι καλά δηλαδή! Γιατί η καλή μας η Σάντρα είχε παρατείνει την ημερομηνία λήξης 10 ολόκληρες μέρες. Και τι σήμαινε αυτό; Ότι μπορούσα να ανασκουμπωθώ αμέσως και να αρχίσω το μαγείρεμα; Ε όχι βέβαια!!! Σήμαινε ότι είχα 10 μέρες για να χρονοτριβήσω μέχρι να φτάσω στην τελευταία μέρα και να δημοσιεύσω τη συνταγή στις 23.59… (ζητήστε μου ό τι θέλετε, αλλά όχι και να προδώσω την ελληνική μου φύση ε!!)

Σαλάτα κριθαριού αλ πέστο με γαρίδες

Υλικά

1 κίτρινη πιπεριά
50 g αποφλοιωμένο κριθάρι
10-15 γαρίδες
2-3 κουταλιές πέστο τζενοβέζε

Οδηγίες

Μαγειρεύουμε το κριθάρι ακολουθώντας τις οδηγίες της συσκευασίας.
Λίγο πριν το κατεβάσουμε από τη φωτιά προσθέτουμε τις γαρίδες. Στο τέλος προσθέτουμε και το πέστο και αφήνουμε να κρυώσει.
Αν χρειάζεται προσθέτουμε αλάτι.
Αφήνουμε στο ψυγείο για καμια ώρα.
Πλένουμε την πιπεριά, την ανοίγουμε στα δύο, πετάμε τα σπόρια και τη γεμίζουμε με το κριθάρι.

Με αυτή τη συνταγή συμμετέχω στον καλοκαιρινό διαγωνισμό της Sandra σε συνεργασία με το Palatifini: Περισσότερο πέστο για όλους

EDIT 31.07.2009: Και μιας και πάλι ανακατεύτηκα με πιπεριές, ας παίξω και το τελευταίο μου χαρτί για τη συλλογή:

* Το δοκίμασα χτες και νομίζω σε λίγες μέρες θα το δείτε και αναρτημένο!

Burro fatto in casa – Σπιτικό βούτυρο

Konstantina — Mon, 27 Jul 2009 05:13:54 +0000

Vi ricordate di questo post dove lodavo la mia tenacia nel fare le cose in casa, tipo il burro? Bene, è arrivato il momento di dire la verità e nient’altro che la verità: non c’è cosa più facile che quella di fare il burro in casa. Serve o un uomo con i muscoli oppure il nostro vecchio e caro Kitchen Aid.

Io l’uomo con i muscoli ce l’avrei pure, siccome però preferisco usarlo per cose ben più divertenti, per fare il burro uso il KA con la frusta.

Burro

Ingredienti

panna

Procedimento

Lavorare la panna a velocità media come per fare la panna montata.
Far finta di dimenticare l’impastatrice accesa e continuare a lavorare la panna montata finchè non si divide in latte e burro.

Sì, è così semplice, solo che bisogna sapere un paio di trucchi che renderanno il procedimento ancora più facile.

Il burro si ottiene anche lavorando la panna a velocità alta, solo che il risultato sarà meno satinato e più grumoso.
Per evitare di sporcare tutta la cucina il momento che la panna montata si divide in burro e latte, prima di cominciare il procedimento coprite bene l’impastatrice con uno strofinaccio pulito.
Non bisogna sbirciare ogni 10 secondi per vedere se il burro é pronto. Basta avere l’orecchio attento: quando la panna diventa burro, l’impastatrice comincia a fare un rumore come quando c’è una palla da tennis nella lavatrice. In base alla velocità dell’impastatrice, ci si può mettere dai 10 ai 20 minuti.
Meno quantità di latte c’è nel burro e più a lungo si mantiene. Per eliminare il latte rimasto nel burro, mettete il burro in uno scollino grande, mettetelo sotto l’acqua corrente e impastatelo come fareste con il pane piegandolo su se stesso.
Migliore la qualità della panna, migliore il risultato. Punto.

Cosa fare dopo:

Ammirare la morbidezza delle vostre mani.
Fare i biscotti con il latte prodotto e ovviamente con il VOSTRO burro.
Fare il burro aromatico. Le varianti sono infinite: burro al fior di sale, al pepe, alle erbe aromatiche, all’aglio, c’è solo l’imbarazzo della scelta!

Θυμάστε αυτό το ποστ στο οποίο με αυτοεπαινούσα για την αποφασιστικότητά μου στην παραγωγή σπιτικών προϊόντων όπως το βούτυρο; Μάλιστα, ήρθε λοιπόν η στιγμή να σας πω την αλήθεια και μόνον την αλήθεια: δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να φτιάξει κανείς σπιτικό βούτυρο. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ή ένας στοιβαρός άντρας ή το παλιό καλό μας μίξερ.

Εγώ ένα στοιβαρό άντρα θα τον διέθετα, αλλά επειδή προτιμώ να τον χρησιμοποιώ για άλλα πράγματα, πιο διασκεδαστικά, για το βούτυρο χρησιμοποιώ το μίξερ με το σύρμα.

Βούτυρο

Υλικά

κρέμα γάλακτος

Οδηγίες

Χτυπήστε την κρέμα γάλακτος σε μέτρια ταχύτητα σαν να φτιάχνατε σαντιγύ.
Κάντε πως ξεχάσατε να σταματήσετε το μίξερ και συνεχίστε το χτύπημα μέχρι να χωριστεί η σαντιγύ σε γάλα και βούτυρο.

Ναι, τόσο εύκολο είναι, μόνο που χρειάζονται και κανα δυο κολπάκια που θα κάνουν την όλη διαδικασία ακόμα πιο εύκολη.

Μπορείτε να χτυπήσετε την κρέμα και σε μεγαλύτερη ταχύτητα, μόνο που το αποτέλεσμα θα είναι λιγότερο μεταξένιο και πιο κοκκώδες.
Για να μη γίνει χάλια ολόκληρη η κουζίνα τη στιγμή που η σαντιγύ χωρίζεται σε βούτυρο και γάλα, πριν αρχίσετε το χτύπημα, καλύψτε το μίξερ καλά με μία πετσέτα.
Δε χρειάζεται να κρυφοκοιτάτε κάθε 10 δευερόλεπτα για να δείτε αν είναι έτοιμο το βούτυρο. Αρκεί να έχετε το αυτί σας τεντωμένο: όταν η κρέμα γίνει βούτυρο, το μίξερ θα αρχίσει να κάνει ένα θόρυβο σαν να είχατε ένα μπαλάκι του τέννις στο πλυντήριο. Ανάλογα με την ταχύτητα του μίξερ, μπορεί να πάρει από 10 εώς 20 λεπτά.
‘Οσο λιγότερη ποσότητα γάλακτος μείνει στο βούτυρο, τόσο πιο καλά συντηρείται. Για να απομακρύνετε το γάλα που έχει μείνει μέσα στο βούτυρο, βάλτε το μέσα σε ένα μεγάλο σουρωτήρι και κρατήστε το κάτω από τρεχούμενο νερό, “ζυμώνοντάς” το και διπλώνοντάς το σαν να ήταν ζύμη ψωμιού.
Όσο καλύτερη η ποιότητα της κρέμας, τόσο καλύτερο το τελικό αποτέλεσμα. Τελεία και παύλα.

Τι να κάνετε μετά:

Θαυμάστε το πόσο μαλακά είναι τα χέρια σας.
Φτιάξτε μπισκότα με το γάλα που παράχθηκε και βεβαίως με το ΔΙΚΟ ΣΑΣ βούτυρο.
Φτιάξτε αρωματικό βούτυρο. Οι επιλογές είναι απεριόριστες: βούτυρο με ανθό αλατιού, με πιπέρι, με αρωματικά φυτά, με σκόρδο!

La brioche di Pierre Hermè – Η ζύμη μπριός του Pierre Hermè

Konstantina — Fri, 24 Jul 2009 06:26:48 +0000

Eccomi quiiii!!!! In verità è da lunedì sera che sono tornata, ma non avevo tanta voglia di scrivere…Forse perché vi avevo promesso di parlare della mega-paella in Svizzera e mi risultava difficile racchiudere quelle giornate fantastiche in due righe. O forse perché vorrei tanto parlare della Svizzera, ma sembrerebbe fuori luogo in un foodblog…non lo so.

Ho deciso dunque di descrivere quei giorni attraverso una ricetta, o meglio due. Sono le due ricette che ho scelto di preparare e condividere per la colazione di sabato mattina in Svizzera. Dopo una serata di festa con 150 Couchsurfers, alcuni già amici di vecchia data, altri conosciuti in quel momento, era quello che ci voleva: una bomba di energia spalmata su una fetta di pan brioche.

E la bomba di energia ha fatto esplodere anche la bomba dell’amicizia: tanta gente che non avrei avuto il modo di conoscere altrimenti (infondo decidere chi tra 150 persone conoscere meglio non è per niente facile quando si tratta di persone da paesi diversi, che girano il mondo, che hanno un sacco di storie mozzafiato da raccontarti) è venuta a parlarmi durante il giorno per dirmi quanto era buona la crema di agrumi…anche la brioche, ma devo ammettere che la crema di agrumi ha avuto un successo inaspettabile! Ho pure ricevuto una proposta di matrimonio, ahahah:D

La brioche nanterre di Pierre Hermé

Ingredienti

500 g di farina
1 bustina di lievito secco o 12 g di lievito fresco
90 g di zucchero
6 uova+1 per spennellare
2 cucchiaini scarsi di sale
350 g di burro non salato

Procedimento

Versare nell’impastatrice la farina, il lievito e lo zucchero.
Mescolare a velocità media.
Aggiungere 4 delle uova e mescolare ancora.
In seguito aggiungere il resto delle uova, uno alla volta, incorporandoli bene nell’impasto.
Quando l’impasto comincia a staccarsi dalle pareti della ciotola, aggiungere il sale ed il burro a pezzi.
Continuare a mescolare a velocità media.
L’impasto è pronto quando si stacca completamente dalle pareti.
Coprire con la pellicola trasparente e lasciar riposare a temperature ambiente per 2-3 ore.
Quando l’ impasto è raddoppiato di volume, rompere la lievitazione con un pugno, coprire ancora con la pellicola e lasciar in frigo per 1,5 ora.
Dividere l’impasto in 4 e formare delle palline.
Mettere le palline una accanto all’altra in uno stampo da plumcake e, usando le forbici, formare dei tagli a croce.
Lasciar riposare fin quando non avranno raggiunto il doppio del volume.
Spennellarle con l’uovo mescolato precedentemente con dello zucchero.
Cucinare in forno preriscaldato a 180 gradi per circa 40 minuti.

Nota: la ricetta originale prevede 7 uova, 400 g di burro e 50 g di zucchero. Con tali quantità l’impasto mi risultava troppo appiccicoso e poco dolce, per cui…ho improvvisato! L’impasto è comunque molto morbido e difficile da lavorare, ma il risultato soffice appagherà le vostre fatiche!

Prima di chiudere vorrei scusarmi per la lunga assenza dai vostri blog. Questo è un periodo veramente impegnativo e pieno di stress. Sto cercando di mettere insieme le ultime cose per finire il mio dottorato. Ho poca voglia. Ho tanta voglia invece di chiudere questo capitolo e partire, andare altrove, assaggiare sapori diversi, guardare cieli nuovi (definitivamente meno nuvolosi!), per cui purtroppo il tempo da dedicare sia al mio che ai vostri blog scarseggia.
Mi mancate tutti però e spero di trovare presto il tempo per passare da voi a leggere cosa mi avete combinato mentre ero via:)

Να’μαι κι εγώ!!! Για να σας πω την αλήθεια, έχω γυρίσει από τη Δευτέρα, αλλά δεν είχα και πολλή όρεξη να γράψω…Ίσως επειδή σας είχα υποσχεθεί να σας περιγράψω την super-paella στην Ελβετία, αλλά μου ήταν δύσκολο να κλείσω αυτές τις υπέροχες μέρες σε δυο γραμμές. Ίσως επειδή θα ήθελα πολύ να μιλήσω για την Ελβετία, αλλά μου φαίνεται λίγο άσχετο να κάνω κάτι τέτοιο σε ένα foodblog…δεν ξέρω.

Αποφάσισα λοιπόν να περιγράψω αυτές τις μέρες μέσα από μία συνταγή, ή καλύτερα δύο. Είναι οι δύο συνταγές που επέλεξα να ετοιμάσω και να μοιραστώ για το πρωινό του Σαββάτου στην Ελβετία. Μετά από μια βραδιά γλεντιού με 150 Couchsurfers, μερικοί ήδη παλιοί μου φίλοι, άλλοι γνωριμίες εκείνης της στιγμής, ήταν ό τι έπρεπε: μια ενεργειακή βόμβα αλλειμένη σε μία φέτα μπριός.

Και η ενεργειακή βόμβα βοήθησε να εκραγεί και η βόμβα της φιλίας: πολύς κόσμος που δε θα είχα τη δυνατότητα να γνωρίσω αλλιώς (καταβάθος, το να επιλέξεις ποιους ανάμεσα σε 150 ανθρώπους θέλεις να γνωρίσεις καλύτερα δεν είναι εύκολο όταν πρόκειται για ανθρώπους από όλες τις γωνιές της Γης, που γυρίζουν τον κόσμο, που έχουν να σου διηγηθούν ένα σωρό ιστορίες που σου κόβουν την ανάσα) ήρθε να μου μιλήσει κατά τη διάρκεια της ημέρας για να μου πει πόσο του άρεσε η κρέμα εσπεριδοειδών…και το μπριός, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι η κρέμα εσπεριδοειδών είχε ανέλπιστη επιτυχία. Μέχρι και πρόταση γάμου δέχτηκα, χαχαχα:D

Μπριός ναντέρ του Pierre Hermè

Υλικά

500 g αλεύρι
1 φακελάκι μαγιά ξηρή ή 12 g φρέσκια
90 g ζάχαρη
6 αυγά+1 για επάλλειψη
2 κοφτά κουταλάκια αλάτι
350 g μη αλατισμένο βούτυρο

Οδηγίες

Ρίχνουμε το αλέυρι στο μπωλ του μίξερ μαζί με τη μαγιά και τη ζάχαρη.
Ανακατεύουμε σε μέτρια ταχύτητα.
Προσθέτουμε 4 από τα αυγά και ανακατεύουμε.
Στη συνέχεια προσθέτουμε τα υπόλοιπα αυγά ένα-ένα, ενσωματώνοντάς τα καλά στο μίγμα.
Όταν το μίγμα αρχίζει να ξεκολλάει από τα τοιχώματα του μπωλ, προσθέτουμε το αλάτι και το βούτυρο σε κομμάτια.
Συνεχίζουμε να ανακατεύουμε σε μέτρια ταχύτητα.
Το μίγμα είναι έτοιμο όταν ξεκολλάει εντελώς από τα τοιχώματα.
Καλύπτουμε το μίγμα με μεμβράνη και το αφήνουμε σε θερμοκρασία δωματίου για 2-3 ώρες.
Όταν το μίγμα θα έχει διπλασιαστεί σε όγκο, σταματάμε το φούσκωμα με μια μπουνιά, ξανακαλύπτουμε με τη μεμβράνη και το αφήνουμε στο ψυγείο για 1,5 ώρα.
Χωρίζουμε το μίγμα στα 4 και το πλάθουμε σε μπαλίτσες.
Βάζουμε τις 4 μπαλίτσες τη μία δίπλα στην άλλη σε μια μακρόστενη φόρμα και κόβουμε την κορυφή κάθε μίας με το ψαλίδι σε σχήμα σταυρού.
Αφήνουμε να φουσκώσουν μέχρι το διπλάσιο του όγκου τους.
Περνάμε με το πινέλο το αυγό, το οποίο προηγουμένως έχουμε ανακατέψει με λίγη ζάχαρη.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 40 περίπου λεπτά.

Σημείωση: η αυθεντική συνταγή περιέχει 7 αυγά, 400 g βούτυρο και 50 g ζάχαρη. Με αυτές τις ποσότητες εμένα το μίγμα μου έβγαινε υπερβολικά κολλώδες και εντελώς άγλυκο, οπότε…αυτοσχεδίασα! Έτσι κι αλλιώς βέβαια το μίγμα είναι πολύ μαλακό και δύσκολο να δουλευτεί, αλλά το αφράτο αποτέλεσμα θα σας ανταμείψει!

Πριν κλείσω θα ήθελα να σας ζητήσω συγγνώμη για τη μακρά απουσία μου από τα μπλογκ σας. Αυτή την περίοδο είμαι αρκετά πιεσμένη. Προσπαθώ να ενώσω τα τελευταία κομμάτια του διδακτορικού μου. Δεν έχω και πολλή όρεξη. Αντίθετα έχω μεγάλη όρεξη να κλείσω αυτό το κεφάλαιο και να πάω αλλού, να δοκιμάσω διαφορετικές γεύσεις, να κοιτάξω νέους ουρανούς (σίγουρα λιγότερο συννεφιασμένους!). Γι’αυτό, ο χρόνος που αφιερώνω τόσο στο δικό μου όσο και στα δικά σας μπλογκ είναι λογοστός. Μου λείπετε όλοι όμως και ελπίζω να βρω σύντομα το χρόνο να περάσω από σας να δω τι αταξίες κάνατε όσο έλειπα:)

Un po’ di divertimento ci sta sempre bene – Και λίγη διασκέδαση δε βλάπτει

Konstantina — Tue, 14 Jul 2009 04:00:55 +0000

Sono tornata…o quasi…in verità sono ancora in giro, ma questa volta ho un tetto sopra la testa e un computer a disposizione, anche se con una connessione lentiiisssiii…zzzz..zzzz….zzz…iiiima. Appena trovo il tempo (e una connessione decente) vi racconto il mio weekend passato a dormire sui prati svizzeri

con 150 amici

da tutto il mondo e di tutte le età

a mangiare LA Paella

e a bruciarmi il dito giocando al gioco più stupido e divertente del mondo!

Να’μαι πάλι πίσω…ή μάλλον σχεδόν…στην ουσία γυρνοβολάω ακόμα, αλλά τώρα έχω ένα κεραμύδι πάνω από το κεφάλι μου και ένα κομπιούτερ στη διάθεσή μου, αν και με σύνδεση που σκάει γάιδαρο με το πόσο αργή είναι. Μόλις βρω χρόνο (και μια σύνδεση πιο αξιοπρεπή), θα σας πω με το νι και με το σίγμα πώς πέρασα το περασμένο σαββατοκύριακο, να κοιμάμαι στα ελβετικά λειβάδια (φωτο 1), με 150 φίλους (φωτο 2) από όλο τον κόσμο και όλες τις ηλικίες (φωτο 3), να τρώω ΤΗΝ Παέγια (φωτο 4) και να καίω το δάχτυλό μου παίζοντας το πιο βλακώδες και διασκεδαστικό παιχνίδι του κόσμου (φωτο 5)!

Spaghetti al limone e caviale rosso – Μακαρόνια με λεμόνι και κόκκινο χαβιάρι

Konstantina — Tue, 07 Jul 2009 07:24:58 +0000

Dovete sapere che a noi greci i limoni piacciono particolarmente. Aggiunto il fatto che i miei hanno un terreno pieno di alberi di limone, nella famiglia Kostourou il limone si usa dappertutto e qui Herr D. avrebbe tanto da raccontarvi…! Io perfino adoro inzuppare del pane nel succo di limone e mangiarlo così, senza niente. Potete allora capire la mia gioia quando ho visto i Tagliolini al limone di Lydia. Ho voluto subito provarli!

La ricetta è talmente semplice che non serve la scheda…Siccome non avevo i tagliolini, ho usato gli spaghetti e li ho cotti molto al dente in acqua salata. Poi in una padella ho portato ad ebollizione della panna fresca, ho aggiunto la buccia grattugiata di un limone ed il succo di metà limone e la pasta e ho girato per 2-3 minuti. A fine cottura ho spento il fuoco ed ho aggiunto il caviale rosso…et voilà!

Ora corro che oggi discutono la tesi di dottorato due colleghi miei. Vado a fare tifo;)

Όλοι ξέρουν πόσο πολύ αγαπάμε το λεμόνι στην Ελλάδα και πως το χρησιμοποιούμε παντού! Αν σε αυτό προσθέσουμε και το γεγονός ότι οι δικοί μου έχουν ένα κτήμα γεμάτο λεμονιές, μπορείτε να φανταστείτε την κατανάλωση λεμονιού που κάνει η οικογένεια Κωστούρου και πάνω σε αυτό ο Herr D. θα είχε πολλά να σας πει…! Εγώ μάλιστα λατρεύω να βουτάω φέτες ψωμιού σε λεμόνι και να τις τρώω έτσι σκέτες. Μπορείτε λοιπόν να υποθέσετε τη χαρά που έκανα όταν είδα τα Ταλιολίνι με λεμόνι της Lydia. Ήθελα να τα δοκιμάσω αμέσως!

Η συνταγή είναι τόσο εύκολη που δε χρειάζεται καν να τη γράψω ξεχωριστά…Επειδή δεν είχα ταλιολίνι, χρησιμοποίησα μακαρόνια, τα οποία έβρασα πολύ αλ ντέντε σε αλατισμένο νερό. Στη συνέχεια έβαλα σε ένα τηγάνι κρέμα γάλακτος, το ξύσμα ενός λεμονιού και το χυμό μισού λεμονιού, το άφησα να βράσει και πρόσθεσα τα μακαρόνια. Τα γύρισα για 2-3 λεπτά και μόλις έσβησα τη φωτιά πρόσθεσα και το κόκκινο χαβιάρι και…έτοιμο!

Και τώρα τρέχω να προλάβω: σήμερα παρουσιάζουν τη διδακτορική τους εργασία δύο συνάδελφοί μου και πάω για ηθική υποστήριξη;)

Involtini tricolore – Τρίχρωμα ρολά

Konstantina — Sun, 05 Jul 2009 08:32:29 +0000

Buongiorno a tutti!! Come avete capito dal titolo, oggi ricetta di involtini…giusto per cambiare:) Vi prometto però che questo sarà l’ultimo post di involtini per i prossimi…20 giorni (ce la farò, ce la farò, ce la farò…).

Ancora una ricetta ispirata dal volume “Carni rosse e bianche” della collana “La grande cucina italiana”, di cui avevo parlato qui. Semplice e veloce, ideale per una domenica pigra come quella di oggi…il sole brilla, il cielo è blu e chi vuole starsene a casa a cucinare e perdere questo evento crucco alquanto raro?!

Involtini tricolore

Ingredienti

3 fettine sottili di maiale (se sono troppo spesse, aprirle in due parti a “panino”)
6 fette di pancetta
2 peperoni rossi
2 peperoni gialli
2 peperoni verdi
10 foglie di basilico
semi di sesamo
olio d’oliva
sale e pepe

Procedimento

Tagliare i peperoni a listarelle piuttosto sottili.
Salare, pepare e oliare leggermente le fettine di carne.
Porre sopra ogni fettina 1 fetta di pancetta (o due in base a quanto è larga la fettina) e 1-2 foglie di basilico.
Adagiare al centro lungo la fettina delle listarelle di peperoni (un colore a volta) e arrotolare a cannolo.
Avvolgere gli involtini in carta stagnola e sigillare le estremità arrotolando a caramella.
Infornare a 200 gradi per 15-20 minuti.
Scartare gli involtini e rotolarli nei semi di sesamo.
Tagliare gli involtini a fette spesse, accompagnati dal resto dei peperoni, precedentemente saltati in padella.

Nota: La scelta della carne è importante per la buona riuscita di questa ricetta…Io ho usato dei filetti che hanno poco grasso, per cui gli involtini, per quanto saporiti, erano un po’ troppo asciutti. La prossima volta andrò di sicuro per qualcosa di più “unto”! Anche marinare la carne non sarebbe una brutta idea, che ne dite?

E vista la quantità di peperoni di questo piatto, con questa ricetta partecipo alla raccolta “Red hot chili peppers” e vi ricordo che aspetto le vostre ricette “peperonate” entro il 15 agosto!

Καλημέρες καλημέρες! Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει από τον τίτλο, σήμερα συνταγή ρολών, έτσι για αλλαγή:) Σας υπόσχομαι όμως ότι αυτό είναι το τελευταίο ποστ με ρολά για τις επόμενες…20 μέρες (μπορώ να τα καταφέρω, μπορώ να τα καταφέρω, μπορώ να τα καταφέρω…).

Ακόμα μια συνταγή εμπνευσμένη από τον τόμο “Κρέας κόκκινο και άσπρο” της σειράς “Η μεγάλη Ιταλική κουζίνα”, για την οποία είχα μιλήσει εδώ. Απλή και γρήγορη, ιδανική για μια τεμπέλικη Κυριακή σαν τη σημερινή…ο ήλιος λάμπει, ο ουρανός είναι πεντακάθαρος και ποιος έχει όρεξη για μαγείρεμα και να χάσει αυτό το σπάνιο (ναι, για εμάς εδώ είναι σπάνιο!) γεγονός;;!!

Τρίχρωμα ρολά

Υλικά

3 λεπτές φέτες χοιρινό (αν είναι χοντρές τις ανοίγουμε στα δύο)
6 φέτες παντσέτα
2 κόκκινες πιπεριές
2 κίτρινες πιπεριές
2 πράσινες πιπεριές
10 φύλλα βασιλικό
σουσάμι
ελαιόλαδο
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Κόβουμε τις πιπεριές σε λεπτές λωρίδες.
Αλατοπιπερώνουμε και λαδώνουμε ελαφρώς το κρέας.
Πάνω σε κάθε φέτα χοιρινό βάζουμε 1 φέτα παντσέτα (ή και 2 ανάλογα με το πόσο μεγάλο είναι το κομμάτι) και 1-2 φύλλα βασιλικό.
Στη μέση κάθε φέτας και καθ’όλο το μήκος, βάζουμε λίγες λωρίδες πιπεριάς (ένα χρώμα τη φορά) και κλείνουμε σε ρολό.
Τυλίγουμε τα ρολά σε αλουμινόχαρτο και κλείνουμε σε φόρμα καραμέλας.
Βάζουμε στο φούρνο στους 200 βαθμούς για 15-20 λεπτά.
Ξετυλίγουμε τα ρολά και τα περνάμε από το σουσάμι.
Κόβουμε σε χοντρές φέτες και συνοδεύουμε με τις υπόλοιπες πιπεριές, τις οποίες έχουμε προηγουμένως σωτάρει στο τηγάνι.

Σημείωση: Η επιλογή του κρέατος για την επιτυχία της συνταγής είναι σημαντική…Εγώ χρησιμοποίησα φιλέτο, το οποίο έχει πολύ λίγο λίπος και ως εκ τούτου τα ρολά, αν και νόστιμα, μου βγήκαν αρκετά στεγνά. Την επόμενη φορά θα πάω σίγουρα για κάτι πιο “βρώμικο”!

Και δεδομένης της ποσότητας πιπεριών σε αυτό το πιάτο και επειδή αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει, με αυτή τη συνταγή συμμετέχω στη συλλογή “Red hot chili peppers” και σας θυμίζω ότι περιμένω τις “πιπερονάτες” συνταγές σας μέχρι τις 15 Αυγούστου!

Cronaca di un omicidio mancato…e l’effetto calmante delle tisane – Το χρονικό μιας παρολίγον ανθρωποκτονίας…και η χαλαρωτική επίδραση του τσαγιού

Konstantina — Thu, 02 Jul 2009 03:30:49 +0000

Oggi era la scadenza per la consegna di un articolo che stavo scrivendo insieme ai nostri collaboratori di Berlino. Dopo aver lavorato sodo una settimana per scrivere l’articolo e sotto l’effetto di 48 ore senza dormire…
…Alle 18.00 mi chiamano per parlarmi delle modifiche da fare al testo (-6 ore alla scadenza). Alle 20.00 mi chiamano per dirmi delle modifiche da fare ai risultati (eh??!! -4 ore alla scadenza). Alle 20.30 si tirano indietro e non lo vogliono pubblicare ancora l’articolo. Alle 20.35 faccio training autogeno, perché l’alternativa sarebbe chiamarli e augurargli di andare presto a fare compagnia a Michael Jackson. Alle 20.45 li tolgo dalla lista degli autori e butto nel cestino del computer tutti i loro dati (che poi non per essere acida, ma, insomma, sono sicura che la comunità scientifica non ne risentirà). Alle 00.00 consegno per e-mail l’articolo (0 ore dalla scadenza, ma come si fa??!!!).

Ora capite perché da una settimana a questa parte non scrivo e non passo a trovarvi, no? Sono rimasta indietro con le ricette, con i premi che con tanta generosità mi sono stati assegnati e che con pazienza aspettano di andare al calduccio di un nuovo blog, con la cucina in genere…

Meno male che ci sono le tisane per calmarmi…e questa volta hanno fatto proprio effetto: sono tra i finalisti del concorso di Genny “Ci mangiamo una tisana?“. Sono contentissima!! Per il vincitore è aperto un…televoto!!! Sarete voi a scegliere chi tra i finalisti porterà a casa il premio. Ma che ci fate ancora qui???!!!

Andate lì e votate i miei involtini!!! Grazieeeeee…:D

Σήμερα ήταν η προθεσμία για την υποβολή ενός άρθρου που γράφαμε με τους συνεργάτες μας από το Βερολίνο. Μετά από μία εβδομάδα χωρίς ανάσα για να προλάβω να γράψω το άρθρο και κάτω από την επίδραση 48 ωρών χωρίς ύπνο…
…Στις 18.00 μου τηλεφωνούν για να μου μιλήσουν για κάποιες αλλαγές που θέλουν να κάνω στο κείμενο (-6 ώρες μέχρι τη λήξη της προθεσμίας). Στις 20.00 μου τηλεφωνούν για κάποιες αλλαγές που θέλουν να κάνω στα αποτελέσματα (ε;;!! -4 ώρες μέχρι τη λήξη της προθεσμίας). Στις 20.30 μου τα γυρίζουν και λένε ότι δε θέλουν να το δημοσιεύσουν ακόμα το άρθρο. Στις 20.35 κάνω διαλογισμό, γιατί η εναλλακτική θα ήταν να τους τηλεφωνήσω και να τους ευχηθώ να πάνε σύντομα να κάνουν παρέα στο Michael Jackson. Στις 20.45 τους βγάζω από τη λίστα των συγγραφέων και πετάω στον κάδο ανακύκλωσης του κομπιούτερ μου τα αποτελέσματα που μου είχαν στείλει (όχι για να πω κακιούλα, αλλά νομίζω ότι η επιστημονική κοινότητα θα επιβιώσει και μετά από αυτό). Στις 00.00 στέλνω με μέιλ το άρθρο (0 ώρες πριν από τη λήξη της προθεσμίας, μα είναι δυνατόν;;;!!!).

Τώρα καταλάβατε γιατί εδώ και μία εβδομάδα δε γράφω και δε σχολιάζω πουθενά, έτσι δεν είναι; Έχω μείνει πίσω με τις συνταγές, με τα βραβεία που με τόση γενναιοδωρία μου έχουν χαρίσει κάποιοι και τώρα περιμένουν υπομονετικά να πάνε σε καινούριο μπλόγκ, έχω μείνει πίσω με την κουζίνα γενικά…

Πάλι καλά που υπάρχουν τα τσαγάκια για να χαλαρώνουμε…κι αυτή τη φορά έδρασαν μια χαρά: είμαι στον τελικό του διαγωνισμού της Genny “Ας φάμε ένα τσάι!“. Είμαι πολύ χαρούμενη!! Ο νικητής θα βγει με…ψηφοφορία του κοινού!!! Εσείς θα αποφασίσετε ποιος θα πάρει το βραβείο. Λοιπόν;;; Τι κάνετε ακόμα εδώ;;;

Πηγαίνετε εκεί και ψηφίστε τα ρολά μου!!! Σας ευχαριστώώώώώ…:D

Exei gousto

Quasi quasi…oggi mi faccio gli auguri;) – Σήμερα…σχεδόν με γιορτάζω;)

Waffles all’arancia – Βάφλες πορτοκάλι

Waffles all’arancia

Βάφλες με άρωμα πορτοκαλιού

E’ acceso? – Με ακούτε;

Crema allo zabaione

Κρέμα με ζαμπαγιόνε

GIVEAWAY natalizio! Venghino Signori, venghino! – Χρισουγεννιάτικο GIVEAWAY, όσοι πιστοί προσέλθετε!

Ancora una vellutata di zucca? – Ακόμα μια κολοκυθόσουπα;

Vellutata di zucca arrosto con crostini di gorgonzola

Σούπα βελουτέ ψημένης κολοκύθας με κροστίνι με γκοργκοντζόλα

Guest Post di Ricette 2.0

Risotto alla salsiccia

NoBerlusconi-Day in cucina

Baklava – Μπακλαβάς

Baklava

Μπακλαβάς

New York – New York

Cheesecake stile New York

Cheesecake Νέας Υόρκης

Buon compleanno Mamma! – Χρόνια πολλά Μαμά!

Peperoni ripieni di feta e melanzana – Πιπεριές γεμιστές με φέτα και μελιτζάνα

Peperoni ripieni di feta e melanzana

Πιπεριές Φλωρίνης γεμιστές με φέτα και μελιτζάνα

Polpettone vegetariano al Riesling e…una sorpresa! – Ρολό για χορτοφάγους αλ Ρίσλινγκ και…μια έκπληξη!

Polpettone vegetariano

Ρολό για χορτοφάγους αλ Ρίσλινγκ

Torta al cioccolato di quinoa rosso – Κέικ σοκολάτας από αλεύρι κόκκινου quinoa

Torta di quinoa rosso

Κέικ σοκολάτας από αλεύρι κόκκινου quinoa

Marmellata di mirtilli al thè nero – Μαρμελάδα από μπλε μούρα με μαύρο τσάι

Marmellata di mirtilli al thè nero

Μαρμελάδα από μπλε μούρα με μαύρο τσάι

Chicken Korma

Pollo Korma

Κοτόπουλο Κόρμα

27.09.2008+1

Chi semina peperoni raccoglie ricette, meglio tardi che mai…ed altre saggezze popolari – Όποιος σπέρνει πιπεριές θερίζει συνταγές, κάλλιο αργά παρά ποτέ και άλλες λαϊκές σοφίες

Gazpacho di carote – Γκασπάτσο από καρότα

Gazpacho di carote

Γκασπάτσο από καρότα

Il budino di Harry Potter – Η πουτίνγκα του Χάρι Πότερ

Budino chiffon all’arancia

Σιφόν πουτίνγκα πορτοκαλιού

Penne di farro con crema di zucchine e gamberi – Πέννες με κρέμα κολοκυθιού και γαρίδες

Penne di farro con crema di zucchine e gamberi

Πέννες με κρέμα κολοκυθιού και γαρίδες

Lo zoo è qui – Κατσικάκι (όχι στο φούρνο!)

Il castello della Bella addormentata – Το κάστρο της Ωραίας κοιμωμένης

Gazpacho di patate dolci e cocco per celiaci** – Γκασπάτσο χωρίς γλουτένη με γλυκοπατάτα και καρύδα**

Gazpacho di patate dolci e cocco

Γκασπάτσο με γλυκοπατάτα και καρύδα

Insalata d’orzo al pesto – Σαλάτα κριθαριού αλ πέστο

Insalata d’orzo al pesto e gamberetti

Σαλάτα κριθαριού αλ πέστο με γαρίδες

Burro fatto in casa – Σπιτικό βούτυρο

Burro

Βούτυρο

La brioche di Pierre Hermè – Η ζύμη μπριός του Pierre Hermè

La brioche nanterre di Pierre Hermé

Μπριός ναντέρ του Pierre Hermè

Un po’ di divertimento ci sta sempre bene – Και λίγη διασκέδαση δε βλάπτει

Spaghetti al limone e caviale rosso – Μακαρόνια με λεμόνι και κόκκινο χαβιάρι

Involtini tricolore – Τρίχρωμα ρολά

Involtini tricolore

Τρίχρωμα ρολά

Cronaca di un omicidio mancato…e l’effetto calmante delle tisane – Το χρονικό μιας παρολίγον ανθρωποκτονίας…και η χαλαρωτική επίδραση του τσαγιού

Gazpacho di patate dolci e cocco per celiaci – Γκασπάτσο χωρίς γλουτένη με γλυκοπατάτα και καρύδα