Ekaya Music Reviews

Review: Venice Is Sinking – Sand & Lines

Edward — Fri, 30 Jul 2010 11:15:45 +0000

Artiest: Venice Is Sinking
Album: Sand & Lines
Genre: Indie
Release: 2010
Label: Eigen beheer
Recensent: Edward
Waardering: 3/5
Koop dit album op de website van de band! (klik)

Het is de meest sympathieke indie band van Georgia (VS): Venice Is Sinking. De opbrengsten van hun nieuwe album ‘Sand & Lines’ zijn bestemd voor de wederopbouw van het theater in hun stad Athens. Heel aardig, en daarbij maken ze ook nog eens heel verdienstelijk muziek!

Sand & Lines is opgenomen met slechts 2 microfoons in The Georgia Theatre voordat het in vlammen opging. Het album kent heel weinig opsmuk, veel puurder dan dit wordt het niet. Het moet nog best lastig zijn geweest om de verschillende instrumenten goed op tape te krijgen. Zeker als je bedenkt hoe orkestraal de muziek van deze band is. Uiteindelijk is dat heel erg goed gelukt. De beperking van twee microfoons levert een heel eigen, verrassend geluid op.

Venice Is Sinking speelt voornamelijk akoestisch. Er is de samenzang tussen Daniel Lawson en Karolyn Troupe. Er is plek voor zowel orgel als viool. De muziek klinkt nu en dan een beetje krakkemikkig, alsof we als luisteraars bij een oefensessie zijn. De nummers zijn goed ingestudeerd maar lijken nog niet helemaal vloeiend te verlopen. Lijken! Hier is namelijk sprake van een soort kunstzinnige nonchalance. Deze wordt gecomplementeerd van flarden gesprekken van de vijf bandleden tussen de nummers door.

Met een beetje fantasie sta je tussen de bandleden in, terwijl je luistert.

De band heeft van zichzelf hele verrassende songs maar weet ook een heel goed uitgevoerde covers te brengen. Het nummer ‘Jolene’ (Dolly Parton) wordt op geheel eigenwijze vertolkt. Hierin valt op dat het tempo van Venice Is Sinking vrij laag ligt. Lekker laag. Deze band is bij uitstek zeer dromerig, wat in dit geval als een kwaliteit valt te zien.

‘Sand & Lines’ is het product van een Amerikaanse indie band waarvan ik het vermoeden heb dat ze niet snel in Europa te zien zullen zijn. Zie daarom dit album te bemachtigen en geniet van de eenvoud die deze band weet te brengen.

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Listen: The Drums – The Drums

Edward — Thu, 29 Jul 2010 11:00:45 +0000

Artiest: The Drums
Album: The Drums
Genre:Indie Rock
Release:2010
Label:V2
Lengte: 00:43:21
Resencie: klik hier
Koop dit album via CD WOW!

Top song: ‘Let’s Go Surfing’

De Flash player moet inladen, dit kan enkele ogenblikken duren

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Review: Minus The Bear – Omni

Edward — Wed, 28 Jul 2010 12:00:16 +0000

Artiest: Minus The Bear
Album: Omni
Genre: Indie Rock
Release: 2010
Label: Dangerbird Records
Recensent: Edward
Waardering: 3/5
Koop dit album via CD WOW!

Minus The Bear is aan zijn vierde album toe en voegt daarin alle voorgangers samen. ‘Omni’ heeft het opstandige karakter van ‘Highly Refined Pirates’, de cleane sound van ‘Menos El Oso’ en de meer progressieve kant van ‘Planet of Ice’. In theorie is dit het beste album van deze band uit Seattle ooit.

Het gevaar van het samenbrengen van verschillende kwaliteiten is dat ze elkaar afzwakken. Niet dat ‘Omni’ geen strak album is, een sensatie is het ook bepaald niet. Het lijkt er op alsof de band te hard zijn best heeft gedaan. ‘Omni’ is af en toe wat saai.

Het begint allemaal heel erg prima met de opener ‘My Time’. De combinatie van synths en gitaar is verfrissend. Het tempo is vlot te noemen, en het valt op hoe slick alles geproduceerd is. Niet over geproduceerd. Laat ik het een helder, clean, geluid noemen.

Dan, na vier nummers, neemt Minus The Bear gas terug. We krijgen te maken met zogenaamde ‘slow burners‘, nummers die het moeten hebben van een wat lager tempo en vaak een wat langere opbouw. De energie die van het begin van ‘Omni’ uit ging, lijkt plotseling totaal verdwenen. Wat rest is technisch perfecte muziek. Saai, omdat het ontbreekt aan verrassende elementen of invalshoeken.

Het ontbreekt Minus The Bear aan voldoende creativiteit. Het zou de band misschien hebben geholpen om alles wat ze tot nu toe hebben geproduceerd, gewoon te vergeten. Om dan tot nieuw dingen te komen. Ik gun muzikanten van deze orde hun meesterwerk, bij Minus The Bear laat die echter nog heel even op zich wachten.

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Hot Video Alert: Chief – Night And Day

Edward — Tue, 27 Jul 2010 12:00:17 +0000

Artiest: Chief
Video: Night And Day
Director: Matt Creed
Productie: Sam Lisenco
Genre Muziek: Alternatief, rock
Release: 2010
Afkomstig van album: Modern Rituals
Lengte: 00:03:59

We zullen nog veel van Chief gaan horen! Deze band uit Los Angeles komt in september met het debuutalbum ‘Modern Rituals’.

Wat we uit de eerste single van dat album, ‘Night And Day’ kunnen opmaken is dat deze heren muzikaal heel wat in hun mars hebben!

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Review: Sean Riley – Only Time Will Tell

Edward — Mon, 26 Jul 2010 11:30:36 +0000

Artiest: Sean Riley & The Slow Riders
Album: Only Time Will Tell
Genre: Indie Rock
Release: 2010
Label: Valentim De Carvalho
Recensent: Edward
Waardering: 3/5
Koop dit album via CD WOW!

Een zacht en warm briesje Americana uit Portugal! Eerder wist Mazgani al eens positief te verrassen, nu is het de beurt aan Sean Riley & The Slow Riders. Met hun nieuwe album ‘Only Time Will Tell’ levert deze vierkoppige band het bewijs dat er een hele volwassen scene in Portugal aanwezig is.

De songs van Sean Riley & The Slow Riders doen heel warm, welhaast gezellig aan. Het zijn van die nummers die je prima kunt spelen op je gitaar, terwijl je met een groep mensen een kampvuur in staart. Songs die voor eenieder te bevatten zijn. Eerlijk.

Je zou kunnen stellen dat Sean Riley muziek maakt in de traditie van Bob Dylan. Heel af en toe, als Sean Riley zijn stem een beetje samen knijpt (zoals in het nummer ‘Yellowstone’) dan hoor je een beetje Dylan doorklinken. Dan is er nog de begeleiding. Deze bestaat hoofdzakelijk uit semi-akoestisch gitaarwerk, orgel, drums, (contra)bas, mondharmonica en heel nu en dan piano. Het leidt tot een aangename mix tussen country en folk.

‘Only Time Will Tell’ is een album die lekker voortkabbelt. Heel nu en dan wordt je opgeschrokken door een freaky intro, al snel gaat dat over in een ritme wat het hele album kenmerkt. Deze CD is daarmee geen opzienbarend huzarenstukje. Het is simpel van opzet, maar wel oprecht. Sean Riley & The Slow Riders maken de indruk hard werkende muzikanten te zijn en dat maakt ze sympathiek. Het leidt er toe dat je al snel zult meefluiten met songs als ‘Got To Go’ of het vlotte ‘Buffalo Turnpike’ (Fijn gitaarwerk daar!).

Sympathiek en laidback, vakmanschap uit Portugal. ‘Only Time Will Tell’ laat zich prima beluisteren op een zwoele namiddag. Wellicht geen must-have, maar dan in ieder geval toch wel een album die je eens beluisterd moet hebben. Om jezelf een plezier te doen!

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Listen: The Black Keys – Brothers

Edward — Sat, 24 Jul 2010 10:30:00 +0000

Artiest: The Black Keys (website)
Album: Brothers
Genre: indie, Blues rock
Release: 2010
Label: V2 Records (website)
Lengte: 00:55:34
Resencie: klik hier
Koop dit album via CD WOW!

Top songs: ‘Everlasting Night’, ‘Tighten Up’ en ‘Howlin’ For You’

De Flashplayer moet inladen, dit kan enkele momenten duren…

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Review: Funki Porcini – On

Edward — Fri, 23 Jul 2010 11:15:46 +0000

Artiest: Funki Porcini
Album: On
Genre: Electronic
Release: 2010
Label: Ninja Tune
Recensent: Edward
Waardering: 4/5
Koop dit album via CD WOW!

Met zijn staat van dienst heeft Funki Porcini met elk nieuw album iets waar te maken. De verwachtingen bij zijn zeer fanatieke schare fans liggen torenhoog. Niet zo gek ook, James Braddell (zo heet hij in het echt) heeft de lat voor zichzelf erg hoog gelegd. Zijn nieuwste album ‘On’ moet daarom wel goed zijn, een andere optie is er niet!

Wel nu, ‘On’ is bij vlagen subliem en geniaal te noemen!

‘On’ opent met een eerbetoon aan Robert Moog, het nummer ‘Moog River’. Moog was de uitvinder van de bekende Moog synthesizer en heeft daarmee geweldig werk geleverd voor de elektronische muziek. Een ode van Porcini is daarom in zijn geheel niet misplaatst. Het nummer is traag uitgevoerd, dromerig. Een ietwat frappante start…

Het album gaat pas echt los na het eerste nummer. Met de heerlijk donkere maar sluimerende beats van ‘This Ain’t The Way To Live’. Porcini laat hier zien hoe laid-back muziek energiek kan aanvoelen. In plaats van achterover te leunen in een luie stoel, dwingt Porcini met zijn stuwende muzikale kracht tot beweging. Triphop zoals het bedoeld is.

Funki Porcini is meer dan triphop alleen, hij is funki tot en met. Wat je hoort is niet enkel het werk van een perfectionistische elektro freak, er zijn ook de klanken van contrabas en jazzy drums. ‘On’ toont daarmee maar weer eens aan hoe weergaloos Funki Porcini is. Hij experimenteert er lustig op los, maar het gaat nooit ten koste van onaanraakbaarheid en dansbaarheid. Nooit ontstaat het gevoel van (te) grote afstand. Sterker nog, ‘On’ is nu en dan intiem te noemen. Warm.

Halverwege zwakt ‘On’ wel heel erg af met het nummer ‘The Third Man’. Het begint mooi met voetstappen in de sneeuw, maar het is dusdanig dromerig dat er slaperigheid optreedt. En dat voor meer dan vijf minuten… Moeilijk om te overbruggen. Gelukkig wordt het goed gemaakt met het jazzy nummer ‘Bright Little Things’

Laat ik alleen wel wezen, Funki Porcini kun je nooit omschrijven als catchy. Structuur? Die is er wel maar niet in de vorm van couplet/refrein. Gelukkig niet. Daarmee is het wel muziek die vele mensen de zenuwen zal bezorgen. Aan voorspelbaarheid doet deze man niet, aan veilig en gebaande paden al even min. Het is wat Porcini tot Porcini maakt zal ik maar zeggen, enkel weggelegd voor wie het kan waarderen. En wie het kan waarderen, die is in meerdere of mindere mate ook meteen fan.

Dit album is een zoveelste meesterwerk van Funki Porcini. De man is geniaal, zeker in zijn tak van sport. ‘On’ is een traktatie voor het oor. Nu ja, voor een bepaalde groep oren.

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Review: John & Jehn – Time For The Devil

Edward — Thu, 22 Jul 2010 11:30:44 +0000

Artiest: John & Jehn
Album: Time For The Devil
Genre: Indie Rock
Release: 2010
Label: Naive
Recensent: Edward
Waardering: 3/5
Koop dit album via CD WOW!

Het kan niet anders of je gaat verschillende muzikale tijdperken herbeleven met ‘Time For The Devil’. De Fransen John & Jehn zou je literair gezien kunnen plaatsen in de beat-generatie van de jaren ’60. Muzikaal neigen ze juist meer naar Britse Ambient bands uit de jaren ’80 zoals The Psychedelic Furs.
Ook neigt hun muziek naar jaren ’90 materiaal zoals je die misschien kent van Shakespeare’s Sister. Af en toe hoor je vleugen Bowie…

In geen geval kun je stellen dat John & Jehn Frans klinken…

John & Jehn (resp. Nicolas Congé en Camille Berthomier) zijn van mening dat de duivel niet als puur slecht zou moeten worden gezien, eerder als verkeerd begrepen. Een zienswijze die leidt tot muziek die diepgang kent maar daarmee niet perse zwaar op de hand is. Het nuanceren van de duivel leidt in dit geval in het mengen van licht en duisternis. Catchy songs met een donkere ondertoon.

‘Time For The Devil’ is zwaar op de hand, maar ook luchtig. Een contrast dat het album spannend maakt en daarmee de aandacht goed weet te vatten. Daarnaast is er diepgang met de onderwerpkeuze. Een compleet, dynamisch album!

Het moge duidelijk zijn dat John & Jehn muzikaal vele invloeden verwerken in hun muziek. Dat is op zich een natuurlijk en goed ding. Jammer is alleen dat er niet echt sprake is van een duidelijke toevoeging van deze twee muzikanten zelf. Afgezien van de zang, hebben John & Jehn niet echt een eigen gezicht. De originaliteit is, los van allicht de literaire aspecten van dit album, ver te zoeken. Het lijkt alsof er net iets teveel is gegraaid uit vervlogen tijdvakken.

Compleet, literair en verrassend, dat is ‘Time For The Devil’ zeker. Daarmee is het een zeer verdienstelijk tweede album voor John & Jehn. Nu maar hopen dat het derde album -wat er toch zeker zal komen(?)- iets meer eigen zal zijn.

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Hot Video Alert: Broken Bells – The Ghost Inside

Edward — Wed, 21 Jul 2010 11:00:10 +0000

Artiest: Broken Bells
Video: The Ghost Inside
Director: Jacob Gentry
Productie huis: -
Genre Muziek: indie rock
Release: 2010
Afkomstig van album: Broken Bells
Lengte: 00:03:20

Broken Bells komt met een ‘old-school’ SF clip op de proppen! De clip is deels met technieken uit de jaren ’70 en ’80 gemaakt, dit geeft een behoorlijk nostalgisch (zo mag ik dat toch wel noemen) effect.

Nog meer nostalgisch, wordt de clip met sterk contrasterende afwisselende scenes, die vooral de herinnering aan de glorie jaren van Hollywood terugdenken. Christina Hendricks geeft hierin blijk van haar kwaliteiten als klassieke schoonheid.

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Review: Formula Fiction – Parody Reality

Guest — Tue, 20 Jul 2010 11:30:08 +0000

Artiest: Formula Fiction
Album: Parody Reality
Genre: Grindcore / Death metal
Release: 2010
Label: Eigen Beheer
Recensent: Jos
Waardering: 2/5
Koop dit album via CD WOW!

Denk erom, onoplettende Nederlanders! Onze realiteit is niets meer dan een parodie van zichzelf! Deze onthutsende en enigszins de realiteit bedreigende gewaarwording, wordt u gebracht door de heren van Formula Fiction. De bandnaam verwijst naar het literaire idee dat elk genre zijn eigen, vaste elementen bezit. Denk hierbij aan draken en magie in de fantasy, robots en lasers in sci-fi, cowboys en indianen in westerns etc.

De heren in kwestie zijn niet gediend van de heersende orde en vinden het derhalve nodig om hun meningen op de gevoelige plaat vast te leggen. En zo kunnen ze trots terugkijken op de geboorte van hun eerste geweldsuitbarsting.

Formula Fiction is een vijfkoppige band uit Noord-Brabant die, naar eigen zeggen, een mix maakt tussen grindcore, deathmetal, metalcore met een vleugje oldschool hardcore. De willekeurige luisteraar zal dit er niet allemaal uithalen, aangezien het vooral de grindcore is die de aandacht trekt. Dit dan ook weer omdat de band twee zangers heeft die de zwartgallige teksten naar de luisteraar smijten. Deze teksten weerspiegelen de negatieve kanten van de mensheid, en uiteraard moet ook het geloof het ook ontgelden. Als dat geen voorbeeld is van Formula Fiction, dan weet ik het ook niet meer.

Zoals eerder gezegd, het is vooral grindcore wat de klok slaat. Denk hierbij aan de muziek van Rectal Smegma en Rompeprop maar dan een tikje technischer en wat meer naar de deathmetal hoek. Niet zo heftig als bijvoorbeeld Lock Up of Napalm Death, maar het komt aardig in de richting. Er wordt behoorlijk gebalanceerd tussen mid-tempo en het langzamere werk, met enkele uitschieters naar echt snelle stukken. En het is vooral de zang die de aandacht trekt. Hard, bruut en gemeen, en natuurlijk mag de ‘pig squeal’ niet ontbreken.

‘Parody Reality’ kent zes nummers en een intro. Afgezien van het intro kent elk nummer de bekende elementen, en hier ligt ook gelijk mijn grootste kritiek. Zelfs na een paar keer luisteren lijken de nummers nog steeds op elkaar. Daarnaast is er veel sprake van het stapelen van rifjes in plaats van het maken van nummers; herkenbare refreinen zijn nauwelijks te vinden. Daarnaast is er geen direct hoorbaar verschil tussen de twee zangers en hiermee heb je gelijk de vraag te pakken wat het nut is van die twee zangers. Waarschijnlijk zal het op het podium interessant zijn, maar op ‘Parody Reality’ is het niks meer dan een interessant feitje.

Na een paar luisterbeurten is de lol er wel vanaf, maar er moet wel gezegd worden dat dit voor een eerste product niet gek is. Als er voor de volgende release net zo over de muziek wordt nagedacht als over de teksten, dan zie ik de band nog wel ver komen.