Ekaya Music Reviews

Groove Armada – Black Light

Edward — Thu, 04 Mar 2010 11:15:40 +0000

Artiest: Groove Armada (website)
Album:Black Light
Genre: Electronic, pop, experimenteel
Release: 2010
Label: Ministry Of Power (website)
Recensent: Edward
Waardering: 3/5
Koop dit album via CD WOW!

‘Look Me In The Eye Sister’ is nog eens een manier om een eerste indruk te wekken! Dit eerste nummer op ‘Black Light’, het nieuwste album van Groove Armada, smaakt dusdanig naar meer, dat de rest eigenlijk alleen nog maar kan tegenvallen. Gelukkig is de waarheid anders, er gebeurt veel op ‘Black Light’ maar tegenvallen doet het niet.

De muziek van Groove Armada wordt wel eens omschreven als synthpop en zelfs als house. Tja, facetten van die twee vindt je absoluut terug bij dit Engelse duo. We hebben hier te maken met muziek die onder de noemer elektronisch hangt, maar eigenlijk is daarmee nog helemaal niks gezegd. Wie denkt bij elektronisch bijvoorbeeld aan een poppy ballad zoals die op dit album te vinden is in de vorm van ‘Cards To Your Heart’?

Wat mij betreft ligt daar de grote toegevoegde waarde van Groove Armada: dit duo weet altijd te verrassen! De ene keer komt ‘Black Light’ heel liefjes uit de hoek om vervolgens met snerpende beats voor de aanval te kiezen. Aan de ene kant weet Groove Armada heel goed de mainstream muziekliefhebber te bedienen, aan de andere kant wordt het heil gezocht in meer experimentele nummers.

‘Black Light’ roept bij mij de vraag op: “Wat wil Groove Armada?”. Het lijkt er op alsof dit duo op twee gedachten hinkt. De ene gedachte is dan het publiek te moeten pleasen, de andere is vooral de muzikale grenzen op te zoeken.

Wat mij betreft is Groove Armada op zijn best wanneer het uitdagingen aangaat. Ik snap dat deze jongens een leuke boterham proberen te verdienen aan hun muziek, er is alleen niemand die daar daadwerkelijk beter van wordt. Het zijn nummers als ‘Warsaw’ waaruit blijkt dat Groove Armada zoveel heeft toe te voegen aan het muzikale firmament; dance met hele scherpe randen. Het zijn de meer poppy dingen die toch eigenlijk beter kunnen worden uitbesteedt aan jongens en meisjes met mooie snoetjes en o zo leuke danspasjes. In dat segment heeft dat toegevoegde waarde.

‘Black Light’ heeft zonder enige twijfel heel veel goede kanten. Toch ben ik maar deels enthousiast over dit album. Om af te sluiten waarmee ik begon: uit ‘Look Me In The Eye Sister’ blijkt wel dat Groove Armada kan rocken, het duo doet echter nog veel meer. Niet altijd komt dat even goed uit de verf.

…Gelukkig heel vaak wel.

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Kenai – Hail The Escapist

Edward — Wed, 03 Mar 2010 11:00:01 +0000

Artiest: Kenai (website)
Album: Hail The Escapist
Genre: Rock
Release: 05/03/2010
Label: Redfield (website)
Recensent: Edward
Waardering: 3/5
Koop dit album via CD WOW!

Heb je nogal eens de behoefte aan strakke, perfectionistische, harde (maar melodische rock)? Dan is Kenai de band voor jou! Treft het even dat dit zestal uit Essex een nieuw album uit heeft! ‘Hail The Escapist’ is de welluidende titel.

‘Hail The Escapist’ is een album dat bestaat bij de gratie van de studio. Dat wil zeggen, Kenai had met zijn eisen in de jaren ‘60 geen album kunnen opnemen omdat de apparatuur niet had volstaan. Dat leidt er toe dat kwaliteit gegarandeerd is wanneer men dit album besluit aan te schaffen. Werkelijk, strakker dan dit album wordt het niet. En ja, ergens vindt ik dat een beetje jammer.

Kenai opereert professioneel. Bij ‘Hail The Escapist’ stond van te voren vast wat de band wilde bereiken en hoe dat zou moeten klinken. De band heeft hard moeten werken om dat voor elkaar te krijgen. Ik kan niet anders dan daar heel veel respect voor hebben. Want ja, dat dit album bloed zweet en tranen heeft gekost, dat hoor je. Muziek die zo perfect klinkt als dit, daar moet een band diep voor gaan.

Maar dan, mijn kritiek…

…Wel nu, naast kwaliteit kan muziek naar mijn mening niet zonder emotie. Het is die emotie die naar mijn mening een beetje is ondergesneeuwd door alle nobele intenties. Niet dat ‘Hail The Escapist’ het niet in zich heeft. Punt is dat alle technische perfectie een soort natuurlijke barrière opwerpt. Het resulteert er in dat Kenai een album heeft gemaakt dat uitsluitend bedoeld lijkt te zijn voor een select clubje fijnproevers.

Kwaliteit, maar wel een beetje zielloos.

Tot daar mijn kritiek. Ik wil bij deze vooral onderstrepen dat ik enorm heb genoten van de sound van dit album. Kenai speelt met enorm veel overtuiging en kracht. Dat proef je uit alles. Ook in minder fancy studio’s zou deze band heus nog wel tot zijn recht komen, al denken ze zelf misschien van niet.

Het benieuwd mij hoe deze band klinkt wanneer je hem uit de steriele omgeving van de studio haalt en op een festival neerzet.

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Men Among Animals – Run Ego

Edward — Tue, 02 Mar 2010 11:00:01 +0000

Artiest: Men Among Animals (website)
Album: Run Ego
Genre: Indie Experimental
Release: 2010
Label: Tapete Records (website)
Recensent: Edward
Waardering: 4/5
Koop dit album via CD WOW!

Het album ‘Run Ego’ begint met veel percussie, hetgeen de aandacht goed weet te trekken. Het is die percussie die de meest constante factor is op dit nieuwe album van de Deense band Men Among Animals. Op ‘Run Ego’ weet je eigenlijk nooit wat je moet verwachten.

‘Run Ego’ verveelt geen moment. Daar tegenover staat dat het moeilijk is een echte band met het album op te bouwen. Men Among Animals lijkt het zich ten doel te stellen geen moment in de comfort zone van de luisteraar te gaan zitten. Lijkt het alsof de band zich het ene moment laat inspireren door traditioneel Afrikaanse muziek, het volgende lijkt het meer op elektronische experimentele muziek uit de jaren 80.

Grote kracht van de band is hun uitstraling. Ik kan niet kwaad op ze worden wanneer ze mij irriteren met hun nu en dan zenuwslopende composities. Deze band straalt enorme positieve vibes uit. Uiteindelijk resulteert dat er in dat ik niet anders kan concluderen dat Men Among Animals een ontzettend stoer en cool collectief is!

Men Among Animals handelt ogenschijnlijk met een groot zelfvertrouwen, alsof het hier de grote kunstenaars van de huidige tijd betreft. Eerlijk gezegd denk ik dat wat zelfvertrouwen lijkt, dat ook daadwerkelijk is. In ieder geval staat deze band dusdanig sterk in zijn schoenen om geheel zijn eigen gang te gaan. Het leidt tot vervreemding en verwarring. Muziek waar menigeen niks van zal snappen.

‘Run Ego’ bewijst zichzelf meerdere malen als een zeer dansbare plaat. Daar zorgt de eerder genoemde percussie wel voor. Freaky, dat wel. Op deze muziek zullen je standaard moves niet volstaan. Het is zaak jezelf als waanzinning voor te stellen, om vervolgens helemaal los te gaan. Zo lijkt Men Among Animals het in ieder geval wel aan te pakken. Nergens ben ik op ‘Run Ego’ iets tegen gekomen wat ik zou willen omschrijven als ‘regulier’. Origineel, onverwacht en opzienbarend zijn betere termen!

Ben je een liefhebber van eigenzinnige, kunstzinnige indie muziek? Check deze Denen. Vertrouw hen je zenuwen toe, ik hoop voor je dat je het overleeft. En als je het dan hebt overleeft? Dan vindt je Men Among Animals hartstikke tof. Deze muziek zal voor even een nieuwe stijl van leven voor je betekenen. Nieuwe visies, nieuwe denkwijzen. Ben je er klaar voor?

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Fun Lovin’ Criminals – Classic Fantastic

Edward — Mon, 01 Mar 2010 11:00:35 +0000

Artiest: Fun Lovin’ Criminals (website)
Album: Classic Fantastic
Genre: Funk, Rock
Release: 2010
Label: V2 Music (website)
Recensent: Edward
Waardering: 3/5
Koop dit album via CD WOW!

Als ik ‘Classic Fantastic’, het nieuwe album van Fun Lovin’ Criminals (FLC), kort en krachtig moet samenvatten, dan zeg ik: ‘Feestje, fout en funky’. Ik denk dat ik met zo’n omschrijving ook direct de kern van FLC raak.

FLC had in de jaren ‘90 een grote hit met ‘Scooby Snacks’, een eenmalig hoogtepunt dat de band nooit meer zou overtreffen. Het maakte de band wel in een keer wereldberoemd. Voor mij was het heel aardige kennismaking met een groep die me later meerdere malen positief verrast heeft met hun aanstekelijke funky muziek.

Wat ik altijd verrassend heb gevonden is dat FLC de stad New York als vestigingsplek heeft. Zelf zou ik ze veel eerder plaatsen in steden als Miami. Warme steden in het zuiden van de VS met veel latijns-Amerikaanse invloeden. Ook ‘Classic Fantastic’ is een album die mijn verbeelding direct op sleeptouw neemt naar Scarface-achtige taferelen: Hawaïshirts, convertibles en drugsdeals, afgesloten door shady Spaanstalige mensen.

Wat mij betreft slaagt FLC er nog altijd in een wat schemerig sfeertje neer te zetten. Uiteindelijk heeft dat wel vaak het effect op mij dat de verveling toeslaat. Leuk jongens, die act, maar is die niet iets te ver verweven met de muziek? Beperkt het jullie mogelijkheden niet ontzettend om nog een beetje te groeien in de muziek?

‘Classic Fantastic’ is wat mij betreft een vermakelijke plaat die zich makkelijk laat consumeren. FLC is funky als altijd en zal het zeker goed doen op je feestje. Dit album is daarmee in essentie niet zo heel erg verschillend van eerdere FLC platen. Tikkeltje oppervlakkig, wie echt gaat luisteren zal zich na drie maal waarschijnlijk vervelen. Diepgang? Daar doet FLC niet aan!

Het is dan ook zaak FLC, en daarmee ‘Classic Fantastic’, niet al te serieus te nemen. De band gaat mee sinds 1993 en is daarmee een band op leeftijd. Dat merk je nergens aan. Als altijd is dit trio muzikaal even sterk gebleven, staan ze garant voor een paar heerlijke funky tracks maar weten ze niet echt te verrassen.

Flink aan de Tequila als je ‘Classic Fantastic’ gaat luisteren, dat is mijn advies!

Lezers van dit artikel bekeken ook:

John Carrie And Moor Green – Clearing Air

Edward — Sat, 27 Feb 2010 11:15:04 +0000

Artiest: John Carrie & Moore Green (website)
Album: Cleaning Air
Genre: Indie, Rock, Soul
Release: 2010
Label: Eigen Beheer (website)
Recensent: Edward
Waardering: 4/5
Dit album wordt te koop aangeboden via iTunes

Goed nieuws voor muzikanten: platenlabels zijn geen must! Het bewijs wordt (voor de tweede maal) geleverd door John Carrie And Moor Green. Hun nieuwste album ‘Clearing Air’ laat zien dat kwaliteit niet een logisch gevolg is van een grote bak geld en de juiste connecties. Kwalitatief goede muziek is het gevolg van een goed muzikaal hart en heel veel werklust!

Goed, niet alle artiesten hebben de wind in de rug zoals deze Iers/Amsterdamse formatie. Maar dan: die wind in de rug hebben deze heren zelf afgedwongen door een zeer sterk debuutalbum: ‘Folk Is Not Happy’. De Nederlandse critici waren lovend. John Carrie And Moore Green Hebben zelfs in het voorprogramma van Kings Of Leon mogen spelen. Niet enkel in Nederland, ook Frankrijk en Amerika werden aangedaan.

Ik hoop dat jij, de lezer van dit artikel, nu denkt: ‘Goh, waarom ken ik deze band niet?’ Goede vraag! Wel nu, ‘Clearing Air’ is op en top indie, dat houdt in dat het soms wel even duurt voordat de Giel Beelens (of hun redacteuren) van deze wereld je ontdekken. Wat zit er in voor bijvoorbeeld een 3FM? Het antwoord: Errug goede muziek, Nederlandse trots met Ierse kwaliteiten. Folk gecombineerd met soul en heel veel diepgang.

Na het debuutalbum was de mening van velen (waaronder MusicFromNL) dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn voordat deze band echt door zou breken. Welnu, drie jaar na die uitspraak onderschrijf ik die. Uiteindelijk zal heel Nederland deze formatie kennen!

Tot die tijd vindt ik het echter geen schande om deel uit te maken van een select gezelschap uit te maken die naar deze edgy, soms donkere, plaat heeft mogen luisteren. Persoonlijke favoriet op dit album is het nummer ‘Fists Can Fly’; Rauw, gedreven, tikkeltje experimenteel en geladen met een gezonde dosis spanning. Aangezwengeld door een welhaast gevaarlijk plagerige bas doorklieft dit nummer de ziel. Eigenlijk zoals dit album dat in zijn geheel doet.

Wil je echt geraakt worden door muziek van Nederlandse bodem? Dan is ‘Clearing Air’ een must!

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Blood Red Shoes – Fire Like This

Edward — Fri, 26 Feb 2010 11:15:59 +0000

Artiest: Blood Red Shoes (website)
Album: Fire Like This
Genre: Indie Rock
Release: 2010
Label: V2 Music (website)
Recensent: Edward
Waardering: 4/5
Koop dit album via CD WOW!

We beginnen met een oefening: Haal diep adem en schreeuw dan (met tussenpozen) de volgende drie woorden: “LIGHT – IT – UP!”
Goed gedaan, je bent nu echt helemaal klaar voor het jaar waarin niemand meer om Blood Red Shoes heen kan. Het kan niet anders of Blood Red Shoes zal in 2010 toch echt wel op een aantal grote festivals staan. Daar is de band namelijk o zo geschikt voor.

Even bijpraten voor wie ze nog niet kende (het is je vergeven): Jongen op drums, meisje op gitaar. Dat is de bezetting van Blood Red Shoes, een duo afkomstig uit de UK. White Stripes bewezen het al: meer dan die basic bezetting heb je niet nodig om een flinke bak geluid te produceren. Blood Red Shoes doet dat op zijn geheel eigen wijze, een ding hebben ze al voor op White Stripes: de drums zijn stukken beter.

Blood Red Shoes knalt uit elkaar van energie. Dit komt bij uitstek tot zijn recht op een podium, hun tweede album ‘Fire Like This’ mag er echter ook zijn. Hoe zal ik het omschrijven? Tja, het is recht door zee, maar zeker niet kort door de bocht. De muziek van dit duo laat zich uitsteken meezingen, waarbij je dan zeker je vuisten ten hemel moet richten. Vechten voor je recht op een uitgelaten, ongecompliceerd feest, dat is ‘Fire Like This’.

Zeker na het beluisteren van dit tweede album ben ik fan van Blood Red Shoes. Deze twee mensen zijn sympathiek en brengen hun muziek met ontzettend veel enthousiasme. Enige kanttekening die ik bij zoveel positiefs moet plaatsen is dat een heel album vol enthousiaste, beukende, muziek na 8 nummers wel bekeken is. ‘Fire Like This’ bevat er 10, wat mij betreft hadden er twee mogen worden ingeruild voor iets geheel anders. Een ballad misschien?

En moment rust kan soms voor een enorme meerwaarde zorgen op een al te energiek album.

Tja, misschien moet ik mijn conditie verbeteren, houd ik Blood Red Shoes gewoon niet meer bij… Anyways: een flinke aanrader: ‘Fire Like This’ van de o zo sympathieke en energieke Blood Red Shoes. LIGHT – IT – UP!

Lezers van dit artikel bekeken ook:

The Knockouts – Among The Vultures

Edward — Tue, 23 Feb 2010 11:00:18 +0000

Artiest: The Knockouts (website)
Album: Among The Vultures
Genre: Indie
Release: 05/03/2009
Label: Diamond Prime (website)
Recensent: Edward
Waardering: 3/5
Koop dit album via CD WOW!

Ik moet denken aan grootschalige vuistgevechten, vliegende glazen bier en bezwete, aan lager wal geraakte, muzikanten wanneer ik de muziek van The Knockouts hoor. Is dat gek? Wel, het zijn in de eerste plaats persoonlijke associaties. Toch zal niemand snel aan een sprookjesbos met lieflijke elfjes denken, dat weet ik zeker! -Toch?

Goed, The Knockouts, dat is een band uit Zweden die, door punk geïnfecteerde, rockabilly door je speakers perst. Van zachtzinnigheid hebben deze lieden nog nooit gehoord, daarvoor hebben ze veel te veel energie! Hun nieuwste album ‘Among The Vultures’ mag dan een studioalbum zijn, er valt voornamelijk uit te proeven dat het eigenlijk een live band is. In Zweden hebben ze in ieder geval een behoorlijke reputatie als het op hun optredens aankomt.

The Knockouts brengt met ‘Among The Vultures’ 12 nummers die het beste tot hun recht zullen komen in rokerige zaaltjes waar het net even te warm is. Het is hun rockabilly kant die verleidt tot feestvreugde, het is hun vuige punk kant die dwingt tot uitgelatenheid. Juist, hef je vuist ten hemel en schreeuw mee tot je schor bent!

‘Among The Vultures’ is een album zoals je dat van een band als The Knockouts mag verwachten: geen slap gelul maar hard werken. Geen schoonheidsprijs misschien maar wel een dikke griffel voor inzet en enthousiasme.

Tja, eigenlijk zeggen titels als ‘Rotten And Obsessed’ (beste nummer van het album, geniale trompet!) genoeg. Ga ze zien en ga daarbij volledig naar de kloten. Hulde aan The Knockouts!

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Tom McRae – Alphabet Of Hurricanes

Edward — Fri, 19 Feb 2010 11:00:10 +0000

Artiest: Tom McRae (website)
Album: Alphabet Of Hurricanes
Genre: singer/songwriter
Release: 2010
Label: Cooking Vinyl (website)
Recensent: Edward
Waardering: 3/5
Koop dit album via CD WOW!

De Britse singer/songwriter Tom McRae kan ik niet anders omschrijven als een vakman. Hij verstaat het vak van liedjes maken. Een vak dat niet enkel wordt uitgeoefend om brood op de planken te krijgen, maar ook (soms zelfs in de eerste plaats) om vrouwenharten mee te veroveren. Leg de zakdoekjes klaar, hier is ‘Alphabet Of Hurricanes’!

Zakdoekjes?! Menig Ekaya bezoeker geeft het nu op. Emotioneel gedoe!

Niet doen.

Ja, ‘Alphabet of Hurricanes’ is het relaas van emoties omtrent liefdesperikelen. Gelukkig gaat het verder dan ‘ogen blauw – eeuwige trouw – knoop in touw – ik hou van jou!’. Sterker nog, als man mag je jezelf redelijk gelukkig prijzen wanneer je vriendin graag naar Tom McRae luistert. McRae heeft raakvlakken met Sixteen Horsepower aan de ene kant, aan de andere kant doet het ook denken aan meer poppy artiesten als James Blunt (…wel stukken minder irritant).

-dan nu verder vanuit een meer algemeen (minder seksistisch) perspectief-

Een nummer als ‘American Spirit’ is wellicht wat zwaar te verteren. Het laat zich omschrijven als verhalend met een ietwat zeurderige ondertoon. Geschikt voor een slowdance allicht? Nee dan ‘Won’t Lie’, hier komt het echte vakmanschap van McRae naar voren. Had ik het gekund, dan had ik mijn lief tot een wals verleidt op dat nummer. Het is zwierig, gracieus en licht (heel licht) beschonken. Om het spannend te maken is er een wat duistere ondertoon. De zanger zal niet meer liegen… Hij heeft dat dus wel gedaan!

‘Alphabet Of Hurricanes’ kabbelt al tokkelend voort middels akoestische gitaren, strijkers en banjo’s. Het album geeft zich makkelijk prijs, je hoeft het niet tienmaal te luisteren om het te begrijpen. Ik weet zeker dat, wanneer je het luistert. je mening snel gevormd is. De muziek van McRae laat zich net zo gemakkelijk haten als liefhebben.

Dat is een goed ding!

Lezers van dit artikel bekeken ook:

Massive Attack – Heligoland

Edward — Wed, 17 Feb 2010 11:00:59 +0000

Artiest: Massive Attack (website)
Album: Heligoland
Genre: Experimental, Electronica, Trip hop
Release: 2010
Label: Virgin (website)
Recensent: Edward
Waardering: 4/5
Koop dit album via CD WOW!

Behoeft Massive Attack een introductie? Dacht het niet. Dit duo heeft status. Indie of mainstream, in de jaren negentig kon niemand om een single als Unfinished Sympathie heen, en terecht, dat nummer staat nog steeds als een huis.

Misschien een teleurstelling: ‘Heligoland’, het bewijs dat Massive Attack ook in 2010 nog tekenen van leven vertoond (dit duo bestaat al sinds de late jaren ‘80!), kent geen nummers die TMF prime Time zal uitzenden. Jammer? Dat valt te bezien.

Mijn meest favoriete nummer van Massive Attack is ‘Angel’ (Inderdaad, die grote hit, ja die ja…). Diepe bas, geweldige (spannings)opbouw en o zo sferisch. Duister en krachtig.

‘Heligoland’ kent een aantal van die krachtige, duistere nummers. Nee, ik heb geen enkele keer dezelfde kick ervaren die ik nog steed wel eens heb bij ‘Angel’ maar ik was er een aantal keer flink bij in de buurt. Bij het nummer ‘Girl I Love You (ft. Horace Andy)’ (zie youtube onderaan deze review) bijvoorbeeld. Bij het bronstige af, en de ultieme mogelijkheid om te testen of de bas in je boxen het een beetje doet.

Over ‘Heligoland’ als geheel ben ik net iets minder enthousiast, maar met evenredig aan het aantal keer dat ik het album luister groeit mijn enthousiasme. Het album wist mij niet in een keer te pakken. Het is dat Massive Attack veel krediet heeft bij mij, anders had ik het album na drie keer waarschijnlijk opgegeven. Gelukkig is dat niet het geval geweest, ik had dan zoveel gemist. Heb ik het nog niet eens over ex Blur zanger Damon Albarn die een riedeltje meezingt…

Massive Attack schuwt als altijd het experiment niet. En daar waar geëxperimenteerd wordt ontstaat nu en dan een Fiat Multipla, een product waar niet iedereen onverdeeld enthousiast over zal zijn. Reden dat de liefde voor ‘Heligoland’ nu en dan wat langer op zich laat wachten zal te maken hebben met de vele lagen die Massive Attack in zijn muziek herbergt. Voor elk nummer wordt flink de tijd genomen. Nergens lijkt Massive Attack de moeite te nemen de luisteraar binnen tiens seconden voor zich te winnen…

…Hoewel, een nummer als Atlas Air moet het juist hebben vanwege zijn opening…

Van de Fiat Multipla zie ik nog steeds de schoonheid niet in, van Heligoland inmiddels wel.

‘Girl I Love You (ft. Horace Andy)’

‘Atlas Air’

Bekijk ook:

Deathbound – Non compos mentis

Edward — Mon, 15 Feb 2010 11:00:55 +0000

Artiest: Deathbound (website)
Album: Non compos mentis
Genre: grindcore/death metal
Release: 2010
Label: Dynamic Arts Records (website)
Recensent: Jos
Waardering: 4/5
Koop dit album via CD WOW!

Het Finse Deathbound timmert al sedert 1995 aan de weg en heeft sindsdien drie CD’s uitgebracht. De voorlaatste CD “We deserve much worse” stamt uit 2007 en de heren vonden kennelijk dat er niet genoeg grindcore in Europa te vinden, dus werd het tijd voor een nieuwe CD: ‘Non compos mentis’. En laten we eerlijk zijn, de nieuwe CD mag er zeker zijn. Verwacht geen epische kunstwerken, maar korte, brute metalgranaten!

‘Non compos mentis’ is latijn voor “niet bij het volle verstand zijnde”, een onderwerp waar de band vaker mee speelt. Andere vrolijke onderwerpen, zoals haat, de dood en de hel komen natuurlijk ook langs, maar het merendeel van de onderwerpen lijken toch te gaan over mentale problemen. Titels als “The wave of misery” en “Hell could be the cure” geven dan toch wel genoeg informatie.

Het eerste dat opvalt bij het luisteren van “Non compos mentis” zijn de laaggestemde gitaren zoals we gewend zijn van bijvoorbeeld Carcass, Entombed en Gorefest. Zo gek is dit niet, aangezien de band muzikaal balanceert tussen grindcore en death metal en het is duidelijk dat de eerder genoemde bands een inspiratiebron vormen. Met name Entombed lijkt de grootste inspiratiebron te zijn, aangezien ik op verscheidene momenten het idee heb dat ik zit te luisteren naar “Left hand Path”. Een mooi voorbeeld hiervan is het nummer “A reason for your fight”, waarin verscheidene Entombed nummers verstopt zitten en zanger Kai zijn beste imitatie van L. G. Petrov doet.

Er zit een goede balans tussen de echt snelle partijen en de mid tempo stukken; langzame partijen zul hier niet tegenkomen. De aanwezige blastbeats hadden naar mijn mening wel strakker door de drummer gespeeld mogen worden, maar dit wordt goedgemaakt door het correct plaatsten van de blastbeats. Er worden niet complete nummers ‘geblast’, ze worden enkel gebruikt om bepaalde stukken kracht bij te zetten.

Om diezelfde reden wordt er ook gebruik gemaakt van samples van gesproken woorden, vermoedelijk uit oude filmen en documentaires. Net als de blastbeats zijn deze niet te lang maar wel goed geplaatst. Leuk detail: de sample die gebruikt wordt om het nummer “When the seas are boiling” te openenen, is dezelfde die Gorefest gebruikte om de CD “False” te openen.

“Non compos mentis” is een lekker stukje werk waar de heren zeker trots op mogen zijn. Het is niet vernieuwend, niet grensverleggend en zeker niet progressief en dat zal de band waarschijnlijk weinig kunnen schelen. Er wordt stevig op gebeukt en het klinkt allemaal erg lekker. Al moet ik eerlijk zeggen dat des te vaker je de CD beluistert, des te mee je herkent van andere bands (waaronder alle drie eerdergenoemde bands). Wat zeggen ze ook al weer over slecht bedacht en goed gestolen? Heb je echter het idee dat Entombed een tweede “Left hand path” had moeten maken, geef deze CD dan zeker een kans.