Een jaartje aan de andere kant van de wereld

Japan

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Thu, 22 Apr 2010 12:00:00 +0000

Zaterdag 17 april: Aankomst Japan

We kwamen al vroeg aan op het vliegveld van Tokyo na een prettige vlucht in een slaapvliegtuig zoals de meisjes het noemen. Met een bus werden naar ons hotel gebracht. Het was een lange rit van 1,5 uur. Tokyo is erg groot. Het sneeuwde toen we op de snelweg reden! We waren er rond tienen. Het is 1 uur verschil met Australië. We hoorden dat we pas mochten inchecken om 15:00 of voor een kamer moesten betalen. We gingen eerst maar in de Starbucks die ook in het hotel zit, een kop koffie drinken. Toen bedachten we dat het belachelijk was dat we niet op een kamer mochten, omdat we 6 nachten in dit hotel blijven en we heel vroeg al uitchecken op de laatste dag. Of ze waren het met ons eens of ze spraken niet genoeg Engels om ons weg te krijgen, maar we hadden om 11:00 een kamer. We hadden ook bonnen voor ontbijt en lunch gehad, dus na een uitgebreide douche in onze heerlijke overdreven luxe hotelkamer, zijn we van een uitgebreid Japans buffet gaan genieten. Beneden in het hotel zitten winkeltjes waar we rondgekeken hebben. Daf viel tijdens het lunchen in de stoel in slaap. We hebben niet veel gedaan verder, de hotelkamer met ingebouwd bidet in de toilet was genoeg vermaak…...

Zondag 18 april: Tokyo centrum

We hebben het gewaagd om na een uitgebreid ontbijtbuffet de metro in te stappen naar het centrum van Tokyo. Het duurde even voor we het doorhadden met name omdat er een trein en een metro systeem in Tokyo door elkaar lopen. Maar we zijn gekomen waar we zijn wilden. Dan kom je uit de metro en sta je ineens in het hele drukke centrum van Tokyo waar we toch wel opvielen met onze blonde haren en blauwe ogen. Door een marktstraat zijn we naar de Senso-ji tempel gelopen. De tempel zelfs was in de verbouwing, maar de gebouwen eromheen waren erg mooi om te zien. Ook was de bekende Japanse lentebloesem nog duidelijk aanwezig. We zijn in een echt Japans restaurantje gaan eten, op de grond en met stokjes en dames in authentieke kleding. Met de metro zijn we naar Ginza gegaan, vergelijkbaar met Fifth Avenue van New York. Veel dure winkels en de straten waren op zondag afgesloten voor verkeer. Hierna zijn we weer terug naar het hotel gegaan wat op zich een avontuur genoeg was in de metro in Tokyo.

Maandag 19 april: Disneyland Tokyo

Het was geen streven om alle Disneyparken in de wereld een keer aan te doen, maar we zijn aardig op weg. Er zijn hier 2 parken: Tokyo Disneyland en Disney Sea. We zijn naar Tokyo Disneyland gegaan. Alles gebeurde in het Japans en bijna niemand sprak Engels, maar ach, voor de draaimolen heb je dat ook niet nodig. Het was mooi weer. Wel was het erg druk. Zou dat overal hier zo zijn? Het contrast met Nieuw Zeeland is in ieder geval erg groot.

Dinsdag 20 april: Shitamachi Museum

Eigenlijk wilden we vandaag wat verder weg uit Tokyo gaan, maar Maarten werd met nekpijn wakker dus hebben we het maar rustig aan gedaan. Internet op de hotelkamer weer geregeld en mail beantwoord. Lekker in het hotel geluncht met Japanse lekkernijen. Omdat we toch niet de hele dag binnen wilden zitten, zijn we met de trein naar het centrum gegaan om een museum te bezoeken. We liepen over de vismarkt van Tokyo waar gedroogde inktvissen en grote inktvispoten werden verkocht. Het was een museum over hoe vroeger in Japan werd geleefd. Er waren huisjes nagebouwd en op de tweede etage waren Japanse spelletjes voor de kinderen. De tijd vloog weer voorbij en in de stromende regen zijn we weer terug gegaan.

Woensdag 21 april: Nikko

Vandaag zijn we wel verder uit Tokyo weggegaan. Het was een flinke onderneming. Nikko ligt in kilometers niet zo heel ver weg, maar voor je met monorail, trein, shinkansen (sneltrein van Tokyo) en bus op de plek van bestemming bent, ben je 3 uur verder. Wel absoluut de moeite waard. Onderweg werd langzamerhand het stedelijk karakter omgeruild voor een wat landelijker beeld met bergen en rijstvelden.
Nikko ligt in een bergachtig omgeving en er lag al sneeuw op de toppen van de bergen. Het was prachtig weer. We stapten uit bij de tempels die bij de “World Heritage Sites” behoren. Na een toegangsticket te hebben gekocht, konden we bijna alle tempels in. Eerst de tuin bezocht, die erg mooi was. Myrthe begreep al snel de gewoonte van handjes en mond wassen voor je iets in ging. De tempels waren erg indrukwekkend. Je kreeg echt het gevoel van het echte of oude Japan. In Japan zijn er twee geloven: het Shinto geloof en het Boeddhisme en veel mensen hangen beiden aan en vinden ze complementair. De Shinto religie bestaat waarschijnlijk al sinds de 7^e / 8^e eeuw. Shinto betekent “Weg van de Goden”. Men gelooft dat er heilige elementen en energie in de natuurlijke krachten van de wereld ( bergen, rivieren, bliksem, wind, golven, bomen, rotsen) zijn en dat mensen daarmee zijn verbonden. De heiligdommen die voor vele gelegenheden zijn gebouwd worden “Shrines” genoemd. Deze Shrines kunnen ook naast boeddhistische tempels staan. Mensen komen hier bidden en geluk zoeken door papiertjes uit laatjes te trekken, wierook aan te steken, geld in kastjes te gooien etc. We hebben een flinke wandeling gemaakt langs verschillende tempels en pagodes en andere prachtige gebouwen. Voor ons was dit toch wel het echte Japan. Het was fantastisch om hier te lopen in de frisse berglucht en te kijken naar een bouwstijl en een geloof dat we nog nooit eerder gezien hadden. Aan het eind van de dag was het weer een lange reis naar Tokyo, maar we hebben daarna heerlijk geslapen.

Donderdag 22 april: Disney Sea

We hadden geen zin om ons weer in het verkeer van Tokyo te werpen en besloten naar het tweede park van Disney te gaan: Disney Sea. Het park ziet er erg mooi uit en er zijn veel waterattracties. Omdat Myrthe en Dafne fans zijn van Ariel was dit wel een hoogte puntje van de vakantie voor ze. Maar wij vonden het ook erg leuk omdat er veel attracties waren die nergens anders in de wereld te zien zijn. Het regende wel, maar we hebben een leuke dag gehad. Door de regen was het ook niet druk en konden we overal doorlopen. De shows waren wel in het Japans maar de acrobatiek was Cirque du Soleil waardig.

Morgen gaan we naar het vliegveld. De as wolk is weg, dus we lijken op te kunnen stijgen. We hopen iedereen snel weer in Nederland te kunnen zien!

Klik voor meer foto's hier.

Blue Mountains en Sydney

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Sun, 18 Apr 2010 08:25:00 +0000

Zondag 11 april: Naar de Blue Mountains

Na 2 dagen in Dubbo te zijn geweest, redelijk in het westen van Queensland, zijn we weer op pad gegaan. We hadden een mooie route uitgestippeld via Wellington. Dat vonden we toch wel leuk om in Australië via Wellington te rijden. De routeplanner besloot echter anders en we hebben heel Wellington niet gezien! Dit werd goed gemaakt door de kangaroes onderweg. Ook zagen we ons eerste wombat verkeersbord. We zijn onderweg gestopt bij een honing proeverij waar je ook lekkere koffie kon krijgen. Daarna gepicknickt in het historische Bathurst. Hier is een museum waar ze een compleet skelet van een Tyrannosaurus Rex hebben. Dit zou de enige in Australië zijn. We kwamen erachter dat het museum om 14:00 dicht ging. Precies om die tijd stonden wij voor de deur. We mochten gelukkig nog even naar binnen om te kijken. We hoefden ook niet meer te betalen. Hierna zijn we naar Katoomba doorgereden dat midden in de Blue Mountains ligt. ’s Avonds lekker pizza gegeten in het dorpje.

Maandag: 12 april: Scenic World

Vandaag zijn we naar Scenic World geweest, een gedeelte in de Blue Mountains dat goed toegankelijk is en schitterende uitzichten heeft. De dichte eucalyptusbossen in dit gebergte geven de lucht een blauwe gloed vandaar dat deze bergen "de Blauwe Bergen" heten. Je kunt met een gondel met glazen bodem een kloof over en meteen de mooie Katoomba watervallen bekijken. Aan de overkant hebben we een flinke wandeling gemaakt naar Echo Point. Hiervandaan heb je een prachtig uitzicht op de Three sisters, een rotsformatie bestaande uit 3 kolommen. Volgens overleveringen van de Aboriginals zijn hier drie zussen (Meehni, Wimlah en Gunnedoo) versteend. Daarna gingen we weer terug met de gondel. Even verderop kon je met een heel steil treintje (52 graden) naar beneden. Hier werden vroeger de kolen mee naar boven vervoerd. Beneden in het regenwoud kon je een mooie wandeling maken tot je bij een andere gondel kwam die je weer bij het beginpunt bracht. Het is een geweldige omgeving hier.

Dinsdag 13 april: Naar Sydney

We zijn in het dorpje Wentworth Falls, naar de gelijknamige watervallen gaan kijken. Ze waren de wandeling zeker weer waard. In Glendale zijn we over een onverharde weg naar de Red Hands Cave gereden. Dit is een grot waarin zeer oude Aboriginal rockart te zien is van 500-1600 jaar oud. We zijn onderweg 1 andere auto tegen gekomen. In Sydney hebben we in de wijk Newtown een hostel gevonden dat erg leuk is. Het heeft een ijskoud zwembad en toevallig een Nederlandse eigenaar.

Woensdag 14 april: Sydney Harbour

Natuurlijk zijn we eerst maar eens met de metro naar de haven van Sydney gegaan. We hebben er een rondvaart gemaakt en veel foto’s van de brug en het operagebouw gemaakt. Het was heerlijk weer dus het was erg lekker op het water. De duurste huizen van Australië kan je hier aan het water vinden. We waren niet dapper genoeg om de brug te beklimmen. In “The Rocks”, het winkel- en cafégebied vlakbij hebben we lekker rondgeslenterd. Er is ook een klein museumpje waar we doorheen zijn gelopen.

Donderdag 15 april: Sydney national museum

Het was jammer dat Chris geen recepten mag voorschrijven in Australië, want Myrthe en Dafne hadden allebei een huidinfectie en hadden wat antibiotica nodig. We zijn dus maar een Medical Centre binnengelopen met de diagnose waardoor we binnen 10 minuten weer buiten stonden met een receptje. We hadden hierdoor wel tijd om eindelijk eens onze analoge foto’s van de onderwatercamera te ontwikkelen. Hierna zijn we naar het museum gegaan in het centrum van Sydney. Inmiddels hadden we het metrosysteem een beetje door en waren we er zo. In Hyde park hebben we onze boterhammen opgegeten. Het museum was erg mooi. Eindelijk ook wat geleerd over de Aboriginals in Australië en hun geschiedenis. Je merkt er verder erg weinig van. Dat is in Nieuw Zeeland met de Maori wel heel anders. Die zie je overal, ook in plaatsnamen, ontmoetingshuizen of gewoon op straat, zijn Maori en hun gewoonten duidelijk aanwezig. Er waren ook veel tenstoonstellingen over dieren in Australië en skeletten en een kinderafdeling waar het thema nu spinnen was. Op de handjes van de kinderen werd een spin getekend en ze konden knutselen en tekenen. Op de terugweg hebben we Japans gegeten bij de “sushi-train” waar je dus inderdaad he sushi van een lopende band mocht halen. Goede voorbereiding op onze week in Japan!

Vrijdag 16 april: naar Japan

Alle koffers weer goed ingepakt en maar hopen dat ze niet te zwaar zijn. Met de auto naar het Aquarium van Sydney gereden. We vlogen nl pas om 22:00, dus we hadden de hele dag nog. Het aquarium was erg groot, maar wel heel druk. Het leukste was de zeekoeien die je van alle kanten kon bewonderen via een glazen tunnel. Ook hebben we eindelijk een levende platypus (vogelbekdier) gezien. De tropische vissen waren prachtig, maar het is leuker om die al snorkelend in de zee te zien. We zijn in Darling Harbour gaan winkelen want het was de laatste kans om souvenirs te kopen. We zijn met de auto nog over de bekende brug gereden, maar veel uitzicht heb je dan niet. Toen zijn we doorgereden richting het vliegveld. In de buurt hebben we eerst de auto gewassen en uitgezogen voor we hemin durfden te leveren bij de verhuur maatschappij. Op het vliegveld gegeten. Het vliegtuig vertrok op tij met ons erin nadat we iedereen verzekerd hadden dat we in Tokyo bleven en niet van plan waren om door te vliegen naar in as bedekt Europa.

Op naar Japan!

Kijk voor meer foto's hier.

Queensland en New South Wales

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Sat, 10 Apr 2010 05:45:00 +0000

Vrijdag 2 april: Dierendag

We zijn in Tin Can Bay. Er komen hier wilde dolfijnen vroeg in de ochtend de baai in. Om half acht waren wij er ook en zwommen er twee inderdaad al rond. Je kon bij ze in het water staan. Aanraken was echter verboden. Om 8 uur werden er visjes verkocht en deze mocht je in het water aan de dolfijnen geven. Het was erg leuk om te doen. Toen de vis op was, verdwenen ze als sneeuw voor de zon. Dit voeren is ontstaan nadat een dolfijn een tijd in de baai verbleef toen hij gewond was. De bewoners gaven hem toen vis. Sindsdien zijn ze met familie terug blijven komen. We zijn verder richting Brisbane gereden. Omdat we al zo vroeg op pad waren, kwamen we vroeger dan verwacht aan bij Caboolture. We besloten om naar de Australia Zoo te gaan. Dit is de dierentuin van de familie Irwin. Steve Irwin was de Crocodile Hunter en is met de dierentuin begonnen. Het is meer een groot park waar heel actief met de dieren wordt omgegaan. Je kan helpen bij het olifanten voeren en je mag de kangaroes eten geven. Natuurlijk was er ook een show met krokodillen, vogels en slangen. De kinderen hebben een ritje op een pony gemaakt. Ook de koalas waren weer heel leuk en zacht. Je kunt ook encounters regelen met een bepaalde diersoort, waar je dan met een klein groepje heengaat en meer leert over het beest. Zo is Maarten naar de wombats gegaan.

We hebben de dag afgesloten met een lekker Thaise Take away.

Zaterdag 3 april: Brisbane

We zijn Brisbane ingegaan. Brisbane is een grote stad met 1,6 miljoen inwoners. Er is genoeg te doen en te bekijken. Net als in Cairns is er een lagoon aangelegd bij het water, waar je gratis mag zwemmen. Dat is erg leuk. Er zijn veel winkeltjes, cafeetjes en stalletjes in de straat erachter.

Zondag 4 april: Vrolijk Pasen

We hadden chocolade paaseieren verstopt voor Myrthe en Dafne, dus de dag begon met een speurtocht. Na het paasontbijt hebben we onze spullen weer ingepakt en zijn we door Brisbane heen zuidelijk gereden naar Surfers Paradise. Wij vinden het absoluut geen paradijs met alle hoogbouw, toeristische winkeltjes en volle stranden. We hebben wel een leuk appartement met uitzicht over het strand.In de middag zijn we nog even met emmertjes en schepjes naar het strand getogen en hebben we zandkastelen gemaakt. Vanwege sterke stromingen kon er maar beperkt gezwommen worden, maar pootje baden ging natuurlijk prima.

Maandag 5 april: Regenwoud

We zijn het “Hinterland” van de Gold Coast ingereden. Hier is regenwoud en leuke minder drukke dorpjes. Onze eerste stop was de “Skywalk” waarbij je over een loopbrug door de toppen van de bomen van het regenwoud loopt. Het was mooi, maar de brug was niet zo lang. We hebben ook geen wildlife gezien, zelfs geen grote spinnen. Hierna zijn we naar de Natural Bridge gegaan, een mooie rotsformatie waar door het dak een waterval valt.

Hier hebben we gepicknicked en via een omweg zijn we weer terug gereden naar het strand.

Dinsdag 6 april: Sea World

Rondom Brisbane zijn heel veel pretparken. Een daarvan is Seaworld. Vandaag zijn we daar heen gegaan. We dachten dat we lekker op tijd gingen om een half uurtje voor de opening van de poorten er naar toe te gaan, maar er bleken meer mensen met dat idee te zijn geweest. Al met al was het behoorlijk druk, maar dat is ook niet zo vreemd als je bedenkt dat de schoolvakantie hier in volle gang is. Net als in de Verenigde Staten is het een park met allemaal verschillende zeedieren die je gewoon kunt bekijken maar waar ook shows van te bewonderen zijn. De dolfijnenshow was erg leuk, maar dat gold ook voor de komische zeeleeuwenshow. Een van de hoogtepunten was een nagebootst koraalrif (echt koraal) waar heel veel vissen en haaien rondzwommen. Je kon er zelfs snorkelen en duiken. Naast deze dierenshows was er ook een sesamstraatdeel in het park, waar de kinderen in verschillende draaidingen konden. 's Middags was daar ook een show met alle bekende figuren uit sesamstraat, zoals Elmo en Bert en Ernie. Het park was niet heel erg groot, maar het was groot genoeg om een dag in doorte brengen.

Woensdag: Coffs Harbour

We wilden graag weer weg bij de drukte en hebben de Gold Coast achter ons gelaten. We zijn naar Coffs Harbour gereden en zijn Queensland nu uit. We zitten nu in New South Wales. Het was een flink stuk rijden dus we hebben verder niet veel activiteiten ondernomen behalve het stadje een beetje verkend en plannen gemaakt voor de rest van de reis tot aan Sydney. Onderweg moesten we wel nog stoppen voor een grote groep kangaroes die de weg over stak. Een mooi gezicht.

Donderdag 8 april: Watervall Way

We hebben even genoeg kust gezien, dus we hebben besloten om wat meer het binnenland van New South Wales in te trekken. Er zijn daar mooie natuurparken en kleinere authentiekere stadjes. We komen dan via de Blue Mountains weer bij Sydney. Vanuit Coffs Harbour zijn we via de Waterfall Way naar Tamsworth gereden. Het was een prachtige weg. Onderweg hebben we een stop gemaakt in de "old butterfactory" in Bellingen dat nu een cafe is met artcentre. De tweede stop was Dorrigo, een dorpje aan de rand van het regenwoud. We hebben een mooie wandeling in het regenwoud gemaakt. Er was ook een mooie skywalk met een prachtig uitzicht over de bergen en het regenwoud. Even verderop was weer een mooie waterval. Hierna zijn we gaan lunchen in Armidale, het eind van de waterfall way. Onze laatste stop was Tamsworth, de stad van de country music.

Vrijdag 9 april: Jubileum

Vandaag zijn we 5 jaar getrouwd. Leuk hoor om je jubileum in Australie te vieren. Mmm, waar moeten we met het volgende jubileum dan vieren.......We zijn doorgereden naar Dubbo via enkele leuke stadjes. In een van de stadjes zouden wilde koala's in de bomen zitten, maar wij hebben ze niet kunnen vinden. We zitten in een holiday park met een zwembad. Ondanks het heel koude water was het leuk om even erin te duiken. 's Avonds hebben we in een barbecue restaurant gegeten om ons jubileum te vieren en de verjaardag van mijn (schoon)vader/opa.

Zaterdag 10 april: Afrika in Australie

Vlak buiten Dubbo zat een safaripark dat we een bezoek hebben gebracht. Er waren veel verschillende beesten. De "Western Planes" zoals het landschap hier heet, lijkt wel wat op een Afrikaanse Savanne. Als we nog iets meer naar het westen zouden rijden (2 uur), zitten we in de Outback van Australie. We hebben aardig wat uurtjes in het park rondgebracht en er ook gepicknickt. Toen waren weer warm genoeg geworden om te gaan zwemmen.

Klik voor meer foto's hier.

Rondreis Australie: Great Barrier Reef

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Sun, 04 Apr 2010 07:39:00 +0000

Donderdag 25 maart: Reefworld

We stonden ’s ochtends vroeg om 7 uur buiten klaar om te worden opgepikt door de bus naar de haven. Daar lag een grote catamaran voor ons en anderen klaar om naar de Whitsunday islands te gaan. We zijn op geen eiland geweest, maar daar in de buurt ligt het Great Barrier Reef. Eindelijk na een week wachten tot cycloon Ului weg was en de troep weer opgeruimd, werd er weer gevaren. Wij waren de eersten die weer de zee opgingen. Na een tussenstop op hamilton island begon het echte werk. De wond was 20-25 knopen en maakten aardig hoge golven. Er werden vele tabletten uitgedeeld tegen zeeziekte. Gelukkig zijn we inmiddels aardig wat gewend met oa de Cook Strait twee keer oversteken. Na 2 uur varen waren we bij het Great Barrier Reef, althans een deel ervan . Het hele Rif is meer dan 2000 km lang. Het is de grootste structuur door levende organismen gemaakt. Het is ook al miljoenen jaren oud. Het zijn poliepachtige organismen die een skelet vormen en dat achterlaten als ze sterven. De nieuwe generatie groeit er gewoon op verder. De groei is afhankelijk van de zon, dus mn op ondiepere plaatsten in de zee, vind je dit koraal. Chris had een duik geboekt. Op het schip werden al de eerste lessen gegeven. In een groepje van vier met een instructor, mocht ze direct na arriveren mee. Eerst een stingersuit aan. Er zitten hier vervelende kwallen in het water die erg giftig zijn. Van de box-jellyfish kan je zelfs acuut doodgaan. Over het stingersuit een wetsuit en een duikset. Flippers erbij en een bril op en klaar om kopje onder te gaan. Er werd eerst op een platform even geoefend hoe je bepaalde handelingen moet uitvoeren. Hierna gingen we aan touwen naar een diepte van 12 meter. Na wat moeite met klaren, ging het prima. Erg mooie vissen en zeekomkommers gezien. We hadden een onderwatercamera gekocht, maar dat was nog wat teveel gevraagd tijdens een eerste duik. Het koraal was prachtig en de vissen waren erg nieuwsgierig! Er was een fotograaf mee onder water. De tijd vloog voorbij. Ik weet niet eens hoe lang we echt onder zijn geweest. In de tussentijd had Maarten de meisjes helemaal aangekleed. Myrthe had het snorkelen snel onder de knie. Maarten wilde niet te ver het water in, dus met Chris heeft Myrthe gesnorkeld boven het Great Barrier Reef! Het was een groot succes! Zelfs Daf ging met haar hoofd onder water om naar de vissen te kijken,m aar had wat meer moeite om door de snorkel te ademen. Van het al dit gesnorkel werden we erg hongerig. Er was een barbecue lunchbuffet bereid en dat wat erg lekker. Hierna zijn we in een submarine-boot geweest en langs het koraal gevaren. Chris is nog voor een half uurtje de zee ingedoken om te snorkelen. De duik was spannend, maar met snorkelen zagen we veel meer. De meest mooie gekleurde vissen in alle maten kwamen voorbij. Ook grote Clamps in fantastische kleuren waren te bewonderen. Op de terugweg was de zee nog woester, maar we hebben de haven weer bereikt. Er werd nog fruit geserveerd toen we in rustigere wateren waren. Het was een geweldige dag. Echt een hoogtepunt uit onze toch al erg mooie vakantie.

Vrijdag 26 maart: Rijen, rijen, rijen in ons wagentje

Het was weer tijd om verder te reizen. Op het volgende stuk lagen niet veel bezienswaardigheden. Ook moesten we een beetje tijd inhalen vanwege de cycloon en het langer in het noorden zijn geweest. Dus vertrokken we op tijd en streken een kleine 6 uur rijden verder neer bij Rockhampton. We zitten hier midden in de natuur in een park bij een grottenstelsel. Daar gaan we morgen een kijkje nemen. Er zit hier genoeg “wildlife”. We hadden een grote kikker in de wc-pot, salamanders op de muur, kalkoenen in de tuin en wallabees op het veld. Erg leuk. We hebben nog even lekker gezwommen in het zwembad.

Zaterdag 27 maart: Grotten en winkelen

Zoals gezegd zouden we grotten gaan bekijken. Omdat we zowat naast de ingang geslapen hadden, stonden we meteen klaar voor de eerste rondleiding. Het waren grotten van limestone met als hoogtepunt een mooie kathedraal met een prachtige akoestiek. Door een heel klein kronkelgangetje kropen we terug naar het zonlicht. Hierna reden we naar het centrum van Rockhampton en daar hebben we gewinkeld. We dachten dat een mooie trip naar het nabijgelegen eiland misschien wel leuk zou zijn. Daaron reden we naar de kust en vonden een leuk vakantiepark met papagaaien in de bomen en opnieuw kikkers in de WC en de douche. We zijn uiteindelijk niet naar Keppel island gegaan, maar hebben wel heerlijk gezwommen en onze vele folders van de omgeving doorgenomen om plannen voor de komende week te maken.

Zondag 28 maart: Indrukwekkend mini-schildpadje

In een van onze folders hadden we gezien dat je bij Mon Repos in Bargara op het strand schildpadden kon zien. Van november tot januari leggen de vrouwtjes de eieren in het zand en 8 weken later beginnen deze uit te komen. De kleine schildpadjes klimmen dan uit het zand en waggelen de zee in. We hebben helaas geen grote groepen gezien, maar een schildpadje was aan de late kant en kwam in z’n eentje het nest uit en liep naar zee. Dit was al een erg mooi gezicht. De rest van het nest werd bekeken en de uitgekomen eieren geteld.

Maandag 29 maart: een stukje terug

We hadden zo van het duiken en snorkelen op het Great Barrier Reef genoten dat we het eigenlijk nog wel een keer wilden doen. We zijn nu dichtbij het allerzuidelijkste deel van het rif. Je kunt vanaf Agnes Beach met de boot naar Lady Musgrave island en van af daar duiken. Er schijnen ook veel schildpadden te zwemmen. We moesten daarvoor wel weer een klein stukje terug rijden. Voor Myrthe en Daf hebben we een snorkelsetje gekocht en in ieder zwembad wordt er druk gesnorkeld. We hebben eerst heerlijk ontbeten in het centrum van Bundaberg en wat kaarten gepost. Maarten is zelfs nog naar de kapper geweest.

Dinsdag 30 maart: Back to the Reef

We zijn naar de haven gereden waar de boot ons naar Lady Musgrave island zou brengen. Een koraal eiland op het zuidelijke deel van het Great Barrier Reef. De tocht erheen was flink ruig. Heel erg veel mensen waren zeeziek inclusief Myrthe. Toen we aankwamen zijn we ons meteen gaan omkleden en hebben snorkelspullen bij elkaar gezocht. Er zaten hier nog meer vissen dan toen we de eerste keer waren geweest. Prachtige kleuren en mooi koraal. Maarten is deze keer ook een heel eind het rif opgesnorkeld samen met Myrthe. Dafne wilde nog niet koppie onder maar zwom lekker met Chris mee. We hebben ook een wandeling over het eiland gemaakt. We werden met een glassbottom boot naar het eiland gevaren. Op de terugweg hebben we nog enorme zeeschildpadden gezien. Hierna was het tijd voor de lunch die weer heerlijk klaargemaakt was. We zijn daarna nog een keer gaan snorkelen. De weg terug was gelukkig heel kalm. Onderweg zagen we nog dolfijnen. Wat een land…..

Woensdag 31 maart: Relaxen

Omdat we het huisje zo leuk vonden, hebben we een nacht bij geboekt. We zitten ook dichtbij het strand en daar zijn we in de ochtend naar toe gegaan. Er staat een flinke stroming, dus we durfden niet te diep het water in. Het zwemmen hebben we daarna bij ons huisje wel ingehaald. Het dorpje stelt niet zoveel voor. Een supermarkt, twee cafés en wat toeristenwinkeltjes. Ach, meer heb je ook eigenlijk hier niet nodig. We hadden een oventje en Myrthe en Dafne hebben cupcakes gemaakt. ’s Avonds hebben we gebarbecued.

Donderdag 1 april: Naar Tin Can Bay

We willen niet iedere dag naar het strand en verder was er in Agnes Beach niet zoveel te doen, dus we zijn weer verder getrokken. We komen al aardig in de buurt van Brisbane wat iets over de helft is van de totale afstand die we moeten afleggen. Het was 4,5 uur rijden naar Tin Can Bay. Onderweg langs de kant van de weg gepicknickt. We waren lekker vroeg op onze nieuwe stek waar ook weer een zwembad is. Daar zijn we maar eens gaan afkoelen. Morgen gaan we naar de haven waar hier wilde dolfijnen naar de wal schijnen te komen die je dan kan voeren. Daarna trekken we dan weer verder naar het zuiden.

Klik voor meer foto's hier.

Aussie so far

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Wed, 24 Mar 2010 08:07:00 +0000

Woensdag 17 maart: Australia, here we come

We moesten al om vijf uur wakker worden want om zes uur vertrok de shuttle naar het vliegveld. Officieel moet je 3 uur van tevoren aanwezig zijn voor internationale vluchten, maar dat hebben we gezien het tijdstip maar niet gedaan. Het bleek ook niet nodig te zijn, want overal kregen we voorrang omdat we kleine kinderen bij ons hadden. Het vliegtuig deed er bijna 5 uur over naar Cairns. Toen we uit het vliegtuig stapten, voelden we meteen een tropische warmte. Het was 28 graden. De koffers waren er direct en in mum van tijd zaten we in onze Nissan X-trail.
Ons eerste motel was vlakbij. Omdat het hier 3 uur vroeger was, was het nog niet zo laat en zijn we een beetje op verkenning gegaan. Boodschappen gedaan. Australische dollars gehaald en een tripje voor morgen geboekt. Het was wel een teleurstelling dat er een cycloon in aantocht was, waardoor we niet het Great Barrier Reef op konden. Niet dat we er zo graag tijdens een cycloon op varen, maar het zou een aantal dagen duren voor de wind weer zou gaan liggen. We zijn in het zwembad van ons hotel gaan zwemmen. We hebben een klein keukentje in onze kamer, dus daar kunnen we simpele dingen klaarmaken.

Donderdag 18 maart: Tropisch Regenwoud

We zijn naar de Skyrail gereden, dat is een gondel die door het regenwoud gaat. Er zijn twee tussenstops waar je in het regenwoud rond kan kijken en een mooie waterval kan zien. Bij de tweede stop bleek dat de kabelbaan gerepareerd moest worden. We hebben er 1,5 uur vast gezeten. We hebben daar wel enorme spinnen gezien. Spannend en griezelig. Ze waren zo groot als een hand van een volwassene! De vlinders spraken ons meer aan. Ook zie je overal parkieten en kakatoes rondvliegen.
Het eindpunt van de gondel was Kundara, een dorpje midden in het regenwoud. Er is daar een leuk winkelstraatje waar we wat souvenirs hebben gekocht. We hebben daarna het Koala-park bezocht. Myrthe wilde graag op de foto met een koala. Omdat ze daar nog te klein voor was, zijn Chris en Myrthe maar samen gegaan. Daarna mochten Maarten en Daffie er ook nog bij en werden er wat foto’s met de eigen camera gemaakt. Was erg leuk. Wanneer krijg je nou de kans om een koala zelf vast te houden. Er waren ook kangaroes en wallabies die je kon aaien en voeren. De slangen en krokodillen hebben we maar met rust gelaten. We zijn na een koud biertje op een terrasje teruggelopen. Met de trein zijn we teruggereden naar het beginpunt.

Vrijdag 19 maart: Nuttige dingen

We moesten vandaag nog wat pakjes posten voor jarigen in Nederland. Bovendien had de auto had een kapotte autolader waarvoor we langs de verhuurder moesten en we hadden ook weer wat boodschappen nodig. Eindelijk weer internet kunnen regelen. Dat is hier nl veel duurder en lastiger te krijgen dan in NZ. We hadden plannen om nog iets te gaan bezoeken, maar we kwamen tijdens de koffie een Nederlander tegen die in Cairns woont. Hij vertelde ons dat er de cycloon richting de kust kwam. We waren eigenlijk van plan om door te reizen naar het zuiden. We moeten tenslotte over 4 weken in Sydney zijn. Maar dat zou betekenen dat we precies op de plek zouden zijn waar de storm aan land komt. Dat leek ons geen goed plan. Ook kunnen de wegen overstromen. We zijn maar eens naar de Tourist Information gegaan om wat meer te horen. We hebben onze plannen een beetje bijgesteld. We blijven een nachtje langer in Cairns. Daarna gaan we het binnenland in. Als we weer bij de kust terugkomen iets zuidelijker, zou de storm weer weg moeten zijn. Aan het eind van de middag zijn we naar De Dome gegaan, een wildlife park op het dak van een casino! Het was erg leuk. Bijna alle dieren (behalve de krokodillen en slangen) liepen of vlogen los. Maarten werd nog door een papagaai in zijn vinger gebeten.

Zaterdag 20 maart: Krokodillen

Omdat we ons verblijf wat moesten verlengen, zijn we vandaag een stukje naar het noorden gereden. Hier is een krokodillen-farm. Langs de kust gereden. Het is een prachtige kust, al is de zee erg modderig en bruinig. Er wonen ook dodelijke kwallen in, dus dat is niet echt uitnodigend. Op de farm waren ook koala’s en wallabees, slangen en cassowaries. Deze laatste zijn bijna uitgestorven loopvogels met mooie felle kleuren. Het was erg warm vandaag. Na een tropisch buitje was het wat benauwd en ruim 30 graden.
Het park was erg mooi. Weer grote spinnen gezien. Griezelig. Krokodillen werden gevoerd en waren aardig agressief. Met een boot over de rivier gevaren en veel krokodillen gezien.
Na de farm zijn we terug gereden naar Cairns. Omdat je op veel plaatsen niet in de zee mag, is er een mooie lagoon met zout water aangelegd aan het strand. Hier hebben we heerlijk gezwommen. Na het eten vielen de dames algauw in slaap. Nu maar hopen dat het morgenochtend niet zo vroeg wakker worden is, door de jetlag.

Zondag 21 maart: Tablelands

We waren toch weer vroeg op. Alles ingepakt in onze Nissan X-Trail en op pad gegaan. We zijn een zeer bochtige weg de bergen over gereden om in het Tableland te komen. De weg was zo bochtig dat Myrthe’s ontbijt niet lang in haar maag verbleef. Als je nog een stukje verder doorrijdt (100 km) zit je al aardig in de outback van Australië. Deze Tablelands zijn een bergachtig groen landschap met delen regenwoud. We hebben platypus (vogelbekdier) proberen te spotten in Peterson’s Creek, maar dat was helaas niet succesvol. Daarna zijn we naar Atherton doorgereden. We hebben de Crystal Caves bezocht; een mooie verzameling van kristallen uit alle delen uit de wereld. Hierna op een klein terrasje koffie gedronken met versierde cupcakes.
Na verder gereden te hebben door de Tablelands zijn we bij een kaasboerderij gestopt. Hier heeft Dafne het eerste deel van de, door ons zelf georganiseerde, rondleiding gemist omdat ze lag te slapen. Net voor het yoghurt proeven werd ze wakker.
Hierna reden we naar de mooie Millaa Millaa waterval. Hier kon ook in gezwommen worden zonder dat je opgegeten werd door krokodillen, dus dat hebben we maar gedaan.
Uiteindelijk zijn we in Mission Beach aangekomen waar we in een soort stacaravan hebben geslapen. Lekker Fish and Chips van een groot vetvrij papier gegeten.

Maandag 22 maart: Verder naar het zuiden

We zaten op 25 meter van het strand. In de ochtend zijn we daarom eerst maar eens het strand opgelopen. We kunnen hier niet in de zee zwemmen omdat ook hier box-jellyfish in de zee zitten. Zonde van zo'n mooi strand hoor. We hebben toen maar geprobeerd om een kokosnoot te kraken met een stuk aangespoeld koraal. Het is niet gelukt. Verder naar het zuiden naar de stad Townsville gereden. Ons koloniale motel was vlakbij een waterpark waar we de rest van de middag hebben doorgebracht, Af en toe een tropisch regenbuitje op ons hoofd, maar we waren toch al nat. Er was een Grieks restaurant in ons motel. We hebben heerlijk gegeten op de veranda terwijl het buiten hard regende. Het koelt hier nauwelijks af en blijft ruim 25 graden.

Dinsdag 23 maart: Autopech

In Townsville is het grootste koraal aquarium van Australie. Het was inderdaad mooi en er zwommen ook duikers tussen de haaien en schildpadden. Toen we bij de auto terugkwamen zat er een grote barst van 20 cm in de voorruit. Dat was pech, want hiermee konden we niet rijden. Chris is toen met de meisjes naar een omnimax film gegaan over zeedieren. Daf vond deze zo leuk dat ze de hele film heeft geslapen. Hierna zijn we maar weer gaan zwemmen dat gaat nooit vervelen. De auto werd gemaakt en we kunnen onze reis morgen gelukkig weer vervolgen.

Woensdag 24 maart: De gevolgen van een cycloon

We hebben een lange rit naar Airlie beach gemaakt. Gelukkig zijn we allemaal inmiddels wel gewend om stukken te rijden. Op de achterbank wordt dan getekend en gespeeld en het wordt een mega-bende, maar er is geen gklaag! Onderweg heel goedkoop getankt! (85 eurocent).
Het oog van de cycloon is over Airlie beach gegaan. We zagen omgewaaide bomen en boten die op het land waren gewaaid. Dat doet je beseffen hoe sterk wind kan zijn. We konden nog niet meteen inchecken, dus zijn we een tocht naar het Great Barrier Reef gaan regelen voor morgen. Dat was weer de eerst trip na de cycloon. Op onze kamer worden we vergezeld door salamanders. Het hotel wordt vrijdag gerenoveerd en gaat dicht en dat is ook hard nodig.

Voor meer foto's klik hier.

The Far North

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Fri, 19 Mar 2010 10:19:00 +0000

We waren al in het noorden van Nieuw Zeeland, maar de top van Nieuw Zeeland wordt "the far north" genoemd. De lonely planet schrijft: het klinkt afgelegen, omdat het ook zo is...... Wij gingen rondkijken en op bezoek bij kennissen die uit Wellington hiernaartoe waren verhuisd.

Woensdag 10 maart: Paihia

We zijn een kijkje gaan nemen in de haven van Whangarei. Er liggen prachtige schepen uit de hele wereld. Grote catamarans gezien en nog veel andere schepen. Aan de haven was een leuke speeltuin waar we natuurlijk niet zomaar voorbij konden lopen. Daarnaast stond een klokken museum waar we even naar binnen zijn gegaan. Aan de haven kon je op terrasjes gezellig koffie drinken. Hierna zijn we naar de Whangarei waterval gereden en aan de voet van de waterval gepicknickt.

Verder doorgereden naar Paihia. We komen nu al aardig noordelijk. Dit badplaatsje is echter nog redelijk druk en veel motels zijn volgeboekt. We vinden echter een alleraardigst backpackers hostel voor weinig geld en dat vinden we als echte Nederlanders toch wel weer leuk. We zaten vlakbij het strand en we hebben maar snel onze zwempakken aangetrokken. Na een heerlijke duik smaakte het koude bier op het terras prima. Op ons balkonnetje een pizza gegeten. Dafne viel al voor het eten in slaap. Het was een heerlijke zwoele avond.

Donderdag 11 maart: naar het paradijs

We hebben ontbeten op het balkon, het gaat echt op vakantie lijken zo. Naar het plaatsje Kerikeri gereden, waar we een chocoladefabriekje bezochten en chocola hebben geproefd en gekocht.
De volgende stop was de papagaaien boerderij. Alle soorten en maten papagaaien waren vertegenwoordigd. Ze kwamen ook op je schouder zitten. Het was niet zo groot, maar wel leuk om even te kijken.
Vlakbij was de Stone Store. Dit is het oudste stenen gebouw van Nieuw Zeeland (1832). Het werd gebruikt als opslagplaats voor de missiepost die ernaast stond. Die post was het oudste houten gebouw van NZ, helemaal gerestaureerd. Hier kreeg Maarten eindelijk zijn koffie. Aan de overkant van de rivier was een nagebouwd Maoridorpje te bewonderen. We zijn langs de hutjes gewandeld en Myrthe heeft de oude Maori WC weer in ere hersteld.

Toen zijn we naar Cable Bay gereden. Hier woont Leeann, een verloskundige die Chris in Wellington heeft ontmoet en die hierheen is verhuisd. Omdat we wat vroeg waren besloten we op het strand te gaan zitten en meloentje te eten en een duik te nemen. Daar kwamen we Alan en de kinderen al meteen tegen en Leeann zelf kwam even later. Het is hier ontzettend mooi en het strand is heerlijk. Het bier smaakt nog beter. ;s Avonds gezellig op z'n Nieuw Zeelands gebarbecued.

Vrijdag 12 maart: Bevallen in the Far North

Maarten is met Allan en de kinderen naar het strand gegaan. Chris ging met Leeann mee naar wat cliënten in Kaitaia en naar het lokale ziekenhuis. Voor dit grote gebied in Nieuw Zeeland zijn er maar 3 onafhankelijke verloskundigen. Er is ook nog een aantal ziekenhuis verloskundigen. In Kaitaia zijn 350 bevallingen per jaar maar zo’n 200 hiervan worden verplaatst naar Whangarei, een grotere stad dichterbij Auckland. Hier zitten 5 gynaecologen die dus een heel groot gebied van tweedelijns zorg voorzien. De afstand van Kaitaia naar Whangarei is ongeveer twee uur met de auto of ambulance. Moet je je voorstellen dat je na een uur persen geen progressie hebt en dan wilt overplaatsen! Er is wel een helikopter, maar die wordt alleen voor zeer dringende zaken gebruikt. Wat dringend is, wordt bepaald door de gynaecoloog in Whangarei. In Kaitaia kan alleen de echte basale verloskunde gedaan worden. Bijstimuleren, kunstverlossingen, epiduralen zijn niet mogelijk. Het is dus maar hopen dat je geen bradycardie daar krijgt. De patiënten van Leeann wonen zeer verspreid. Sommigen op de 90 mile Beach (waar ze soms met de vierwiel aangedreven auto over het strand naartoe rijdt) en anderen echt in “the valley” wat niet makkelijk te bereiken is over gravel road, kan soms wel meer dan een uur duren. Veel van de vrouwen hier zijn multipara (al eerder bevallen) en dan kan je als verloskundige wel eens te laat zijn. Je krijgt als verloskundige wel per bevalling meer betaald omdat het zo afgelegen is. Na een bevalling moet je minstens 7 keer bij iemand langs om je geld te kunnen innen. Interessant om allemaal eens te zien en te bekijken.

Zaterdag 13 maart: Strand, zand, zeesterren en vissen

We zijn naar een strand in de buurt gereden. Een deel van de weg ging over een strand. We vonden een mooi beschut plekje. Maarten ging met Allen en Luca (de oudste zoon van Leeann) vissen. Ze sloegen slechts een klein visje aan de haak die uiteindelijk nog werd opgegeten door een inktvis bovendien. Ze zagen ook een rog zwemmen. Tussen de rotsen waren veel zeesterren en zee-egels te vinden.Veel van de lokale Maori vrouwen eten deze zee-egels rauw als delicatesse. Ze schijnen vol met ijzer te zitten wat natuurlijk wel gezond is.

's Avonds zijn Maarten en Allan met nog een andere vriend met de boot de zee opgegaan om te gaan vissen. Ze kwamen met een paar grote snappers thuis. Het nadeel van zelf gevangen vis is dat je ze zelf moet schoonmaken.

Zondag 14 maart: 90-mile Beach

Dit bekende strand is eigenlijk helemaal geen 90 mijl maar slechts 55 mijl. Over het strand naar het topje van Nieuw Zeeland rijden, duurt dan nog steeds ruim 4 uur en is niet helemaal ongevaarlijk omdat je goed met de getijden rekening moet houden. Regelmatig komen er auto’s van toeristen vast te zitten in het zand. Leeann en Allan hebben allebei een vierwiel aangedreven auto en kunnen makkelijk op het zand rijden. We zijn dus een stuk over deze Beach gereden naar het stadje Ahipara. Daar hebben op het strand gezeten, maar het weer was niet geweldig. We hebben ’s avonds heerlijk de vis gegeten die Allen en Maarten gisteren hebben gevangen.

Maandag 15 maart: Eeuwenoude Kauri bomen

We hebben Leeann weer verlaten en zijn op de terugweg gegaan via de westkust. We zijn bij Hokianga met een pondje overgestoken. De westkust heeft nog op veel plaatsen de oorspronkelijke Kauri vegetatie met bomen die wel 2000 jaar oud zijn. Een van de bomen in het Waipoua forest is 51,2 meter hoog en heeft een omtrek van 13,7 meter en heeft terecht de naam “Tane Mahuta = Heer van het woud" gekregen. Deze hebben we onderweg bekeken. We hebben overnacht in Dargaville. Deze keer hadden we een oventje in het keukentje. Daar hebben we meteen goed gebruik van gemaakt door koekjes te bakken. Ook was het weer tijd om alle kleren die we in de koffer hadden te wassen.

Dinsdag 16 maart: Laatste dag in Nieuw Zeeland

Vanuit Dargaville zijn we verder via de westkust naar Auckland gereden. Myrthe heeft nog zelfgemaakte smartie-koekjes aan wegwerkers uitgedeeld. We hebben een hotel vlakbij het vliegveld geboekt omdat we heel vroeg ernaar toe moeten morgenochtend. De koffers staan weer klaar. Raar hoor, de laatste dag in Nieuw Zeeland. We hebben een fantastische tijd gehad hier. Nu is het tijd om Australie te gaan verkennen!

Klik voor meer foto's hier.

Het Noorden van het Noord eiland.

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Wed, 10 Mar 2010 07:36:00 +0000

Alweer ruim 2 weken onderweg. Wat gaat de tijd snel. Time flies when you are having fun. En dat hebben we zeker! Weer een update.

Dinsdag 2 maart: Queenstown

We zijn vandaag van Te Anau naar Queenstown gereden. We zijn hier vorig jaar ook geweest. Het is een leuke stad en je hebt er leuke restaurantjes. We hebben weer intrek genomen in de jeugd herberg op de derde verdieping tot grote ergernis van Maarten die de zware koffers omhoog heeft gesjouwd.

woensdag 3 maart 2010: vliegen en vliegen

Vandaag zijn we van Queenstown naar Auckland gevlogen. We vertrokken erg op tijd en hadden dus deden we nog even een tussenstop bij de Starbucks. Alles liep voorspoedig, totdat we door de veiligheidscontrole heen waren. Dit vliegtuig had technische problemen en zou later vertrekken. Gelijk Maarten in de stress, aangezien we zeer weinig overstaptijd hadden in Christchurch. Toen we eenmaal in het vliegtuig waren werd de ware reden van de vertraging uitgelegd door de piloot: “een kapotte gloeilamp aan de buitenkant van het toestel!”. Daarvoor moesten allemaal veiligheidsprotocollen worden uitgevoerd, waardoor het papierwerk meer tijd in beslag nam dan het lampje vervangen. De zorgen van Maarten waren ook ongegrond, aangezien we met hetzelfde vliegtuig door zouden vliegen nadat we eerst uit moesten stappen in Christchurch.
In Auckland konden we met een gratis shuttlebusje naar ons verhuurbedrijf, waar een geweldig oude Nissan Sunny zonder centrale portiervergrendeling op ons stond te wachten. We hadden eerder deze week al proberen up te graden, maar dat ging dus niet meer. Met wat passen en meten en Chris op de achterbank tussen de meisjes in (koffer moest voorin zitten) konden we op pad. We hadden gisteren een Caravan geregeld op een camping in Thames (ten oosten van Auckland, aan de voet van de Coromandel). Het is een alleraardigst caravannetje met een houten aanbouw waar een tweepersoonsbed in staat. Prima voor ons vieren en het kost 33 Euro per nacht voor ons viertjes. Het is de bedoeling dat we hier 3 nachtjes blijven.

Donderdag 4 maart: Thames

Deze dag begon met een vroege ochtendduik in het zwembad vlakbij ons huisje. Nog een beetje koud zonder zon, maar dat mocht de pret niet drukken. Op het holiday park is ook een butterflypark. Daar mochten we met korting een kijkje nemen. Daarna zijn we naar het centrum van Thames gereden. Het is een leuk stadje waar vroeger veel mijnwerkers woonden en waar goud werd gewonnen. Er zijn dus nog overal mijnschachten te vinden. Na wat boodschappen zijn we weer terug gegaan. Chris is zelfs nog naar de tandarts geweest in Thames. Ze kon direct terecht en werd goed geholpen. Hier vragen ze niet of je verdoving wilt, je krijgt gewoon een grote spuit in je mond. ’s Avonds hebben lekker gebarbecued wat echt overal gedaan kan worden (vaak zelfs in de jeugdherbergen). Omdat je soms met meer mensen tegelijk op dezelfde barbecue staat te bakken en braden, is het een erg sociale bezigheid.

Vrijdag 5 maart: Hot water beach

We hebben een stuk van de Pacific coast highway gereden. Highway klinkt veeeel meer dan het eigenlijk is, wat het zijn kronkelweggetjes door prachtig landschap. Onze eerste stop was het stadje Coromandel wat klein, maar leuk is. En waar je bovendien heerlijke pie kan eten. Vlakbij dit stadje ligt een treintje dat door dicht bos naar de top van een berg rijdt. Het treintje is aangelegd door een pottenbakker die het gebruikte om klei en rotsblokken naar beneden te brengen. Toen hij zijn leningen niet meer kon betalen, moest hij van de bank passagiers mee gaan nemen. Inmiddels komen er 40000 bezoekers per jaar. Het was een leuk ritje met een erg mooi uitzicht op de top.

We zijn verder gereden naar de andere kant van het peninsula. Daar heb je de bekende hot water beach. Als je een kuil graaft bij eb, komt er heet water uit de grond. Emmertje koud vanuit de zee….en je hebt een heerlijk badje….Nou, dat leek ons wel wat. Met ons nog vele anderen, maar toch was het leuk. Hard werken om een grote kuil te graven, maar we konden de kunst afkijken bij de Duitsers naast ons…………………Toen het water te heet werd, zijn we gaan afkoelen in de zee en een ijsje. Omdat het al laat was toen we terug waren in Thames hebben we maar een pizza gehaald.

Zaterdag 6 maart: een relax-dag

Het was markt in Thames, dus daar zijn we een kijkje gaan nemen. In een leuk cafeetje koffie gedronken. Het was erg mooi weer, dus we zijn snel het zwembad ingedoken. Er staat ook een trampoline op het grasveld wat natuurlijk een feest voor kinderen is. Verder weinig gedaan. Echt vakantie!

Zondag 7 maart: Auckland

Alle spullen weer ingepakt. Het was een korte reis naar het park in Auckland. We hebben een zevenpersoons huisje met eigen douche en toilet. Dat is weer even anders dan het kampeergevoel van de laatste camping. We zijn naar de Victoria Market geweest. Zou een grote markt moeten zijn, maar als je eenmaal in Zuid Amerika bent geweest, is niets meer groot. We hebben er wel twee niet te dure tassen kunnen kopen die de kapotte groene koffer kunnen vervangen en hopelijk in de achterbak passen zodat Chris haar plek naast Maarten weer kan innemen.

We hebben heerlijk gegeten op een terrasje aan de haven. Maarten wilde niet op de markt eten uit hygiënische overwegingen………Een paar uur later hing hij kotsend over de WC omdat de inktvisringen vergezeld werden van een paar vervelende bacteriën…Omdat het nu weer prima gaat, kunnen we hem hartelijk uitlachen……

Maandag 8 maart: Enormous Stingrays

Vandaag stond als eerste het Aquarium in Auckland (Kelly Tarlton Underwater World and Antartic Encounter) op het programma. Leuk voor de kinderen dachten we. En dat was het ook, maar minstens net zo leuk voor ons. In de "Lonely Planet" stond dat er pijlstaartroggen van een meter doorsnee te bewonderen waren. Daar waren we niet echt van onder de indruk, maar ze bleken iets gegroeid te zijn: ze waren nu maar liefst 2 meter. Zo groot hadden we ze nog nooit gezien en we hebben er heel wat gezien in Harderwijk en andere wereldsteden zoals Orlando (SeaWorld). Kijk maar naar de foto met Myrthe. Beetje bewogen, maar het laat zien wat de verhoudingen zijn. Myrthe is inmiddels 1 meter 15, voor de mensen die haar al een jaar niet gezien hebben. Er was zelfs een echt ritje met een sneeuwmobiel, waarmee je langs prachtige pinguïns werd gevoerd. De zeepaardjes, zeer grote kreeften, tropische vissen en de lopende band waarmee je door een tunnel langs de haaien werd gevoerd waren ook zeker de moeite waard.

Op mount Eden hebben we gepicknickt en van het mooie uitzicht over Auckland genoten. Mount Eden is een van de 50 vulkanen waarop Auckland gebouwd is. De laatste eruptie was 600 jaar geleden.In Auckland wonen 1.333.000 mensen op 1.086 vierkante kilometer. Het is een zeer langerekte stad, waardoor je in de woonwijken, die vooral laagbouw zijn, niet het idee hebt dat je in zo'n grote stad bent. Rij je de snelweg op, besef je opeens dat je in een metropool bent. Zo druk is het niet eens in Amsterdam. Wij vonden Auckland de minst aantrekkelijke stad tot nu toe in Nieuw Zeeland.

Wat je wel goed kan doen in zo'n grote stad, is winkelen. Dat hebben we dus gedaan!

Dinsdag 9 maart: Dierendag

Vandaag hebben we lekker veel in een dag gepropt dankzij de reisleiding (Chris). Het begon met een bijenboerderij, waar we heerlijke honing hebben gekocht en een nog lekkerder kop koffie hebben genuttigd. Je kon de bijen achter glas aan het werk zien: "het was een drukte van belang!".
Na dit bijenavontuur zijn we doorgereden naar "Sheepworld". Jullie raden het al: schapen scheren, hondendemonstratie, dieren eten geven en lammetjes melk geven. We vonden het allemaal alweer leuk! We gaan die schapen nog missen!
Vervolgens nog een blik geworpen op goat island. Het was een eilandje dicht bij de kust, het leek in de boekjes meer dan het werkelijk was.
Gelukkig hadden we een kamer gereserveerd in Whangarei, want we kwamen daar om 18:00 uur aan. We gingen met hele gezin Chinees halen en uiteindelijk zaten we aan de sushi en miso soep bij een Japans restaurant. Dit gaan we ook al missen!

Klik voor de foto's hier.

Onze Rondreis: Het zuiden van het Zuid eiland

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Mon, 01 Mar 2010 08:25:00 +0000

Dinsdag 23 februari: Naar Dunedin

Het huis is aan kant. De dozen met spullen zijn onderweg naar Auckland. Onze nieuwe vrienden en kennissen hebben we gedag gezegd. We zijn er klaar voor. Onze 9 weekse reis door Nieuw Zeeland, Australië en Japan. We hebben hier lang naar uitgekeken, maar het is ook wel jammer om ons huis van het afgelopen jaar en Wellington gedag te zeggen.

De shuttle kwam ons om 7:45 halen. We werden naar het vliegveld gebracht met onze drie koffers, een rugdrager en onze handbagage. We vlogen eerst naar Christchurch. Toen we daar aankwamen, werd net omgeroepen dat ons vliegtuig naar Dunedin was gecancelled! Gelukkig ging er wel nog een, een uurtje later. Toen zijn we in een groter vliegtuig naar Dunedin gevlogen waardoor we maar een half uurtje later aankwamen.

We zaten dezelfde jeugdherberg als vorig jaar en kregen zelfs dezelfde kamer! ’s Middags zijn we naar het Otago museum geweest, waar een vlindertuin was en een ‘discovery’ place voor de kinderen. We zijn er tot sluitingstijd geweest.

Na een gezond doch voedzaam maal zijn we lekker gaan uitrusten van onze eerste leuke dag van de vakantie.

Woensdag 24 februari: Otago Peninsula

Met onze huurauto zijn we naar het Otago Peninsula gereden en het aquarium bezocht. Klein maar fijn. Daarna op de kliffen aan het eind van het peninsula gekeken of we nog albatrossen zagen. Meeuwen genoeg, maar geen albatros gezien.
Hierna zijn we naar het Otago Settlers museum geweest. Ook weer leuk. Om Maarten tevreden te houden hebben we de rondleiding bij de Speight’s brouwerij gedaan, waarbij ook gratis geproefd mocht worden. Helaas moest Maarten rijden en is het bij 1 mini-glaasje bier gebleven. Daarna besloten om in het centrum van Dunedin uit eten te gaan. Het zal jullie niet verbazen dat het Japans werd. We hadden een traditioneel restaurant waar we op de grond moesten zitten. Erg lekker en gezellig!

Donderdag 25 februari: De Catlins

Koffers weer ingepakt. Na het ontbijt naar de chocoladefabriek gereden. Myrthe vond het zo leuk in oktober vorig jaar, dat ze nog een keer wilde. Het was wel druk (40 rondleidingen per dag!) maar weer ontzettend leuk en onderweg verzamelden we weer allerlei soorten reepjes!

Toen was het tijd om naar de Catlins te rijden. De Catlins omvat een gebied in de zuidoostelijke hoek van het Zuider eiland van Nieuw-Zeeland. Het gebied ligt tussen Balclutha en Invercargill. Het omvat het zuidelijkste puntje van het Zuid-eiland: Slope Point.

De Catlins is een ruig en dunbevolkt gebied. Het bestaat uit mooi regenwoud en een schitterend kustlandschap waardoor er vele bedreigde vogelsoorten wonen.We hebben eerst ingecheckt in de jeugdherberg die erg verlaten was. Boodschappen gedaan. En een mooie waterval bezocht: de Purakaunui Falls, een trapsgewijze waterval op de Purakaunui rivier. Hierna zijn we verder gereden naar de Cathedral Caves. Grotten die aan het strand lagen en die allen bij laag tij bereikt kunnen worden. We hadden onze zaklampen gelukkig meegenomen.En hoevaak kan je nou een zandkasteel bouwen in een grot.......

Vrijdag 26 februari: Zeldzame dolfijnen

Vandaag zijn we doorgereden naar Curio Bay. Curio Bay is de plaats van het petrified forest uit het Jurassic tijdperk en dus zo’n 180 miljoen jaar oud. Bij het strand zie je regelmatig de zeldzame Hector’s dolfijn. We hebben aan het strand gepicknickt en zagen regelmatig een vinnetje voor zwemmen vlakbij de kust. Erg leuk. Er zouden ook yellow-eyed pinguïns moeten zitten, maar om die te zien, moet je er zijn als het gaat schemeren.

We zijn nog bij een vuurtoren gestopt waar ook enorme zeehonden op het strand lagen. Het was er te winderig om er lang te blijven. Daarna doorgereden naar Invercargill. Daar is niet zoveel te beleven maar we wilden niet te ver rijden.

Zaterdag 27 februari: Het zuidelijkste puntje

Na het ontbijt zijn we naar Bluff gereden. De meest zuidelijke `stad` van het Zuider eiland. Er is verder niets te doen, maar bij mooi weer kan je Stewart Island zien liggen. Je kan hiervandaan de boot naar het eiland nemen of naar een van de subarctische eilanden die verder weg liggen. Wij zijn weer terug gereden naar Invercargill en hebben in het centrale park tuatara´s bekeken en onze broodjes opgegeten. Daarna verder gereden naar Te Anau. We hebben hier een klein huisje voor ons vieren waar we ook in kunnen koken.

Zondag 28 februari:Gloeiwormen

Uitgebreid ontbeten met pannenkoeken. In het centrum(pje) hebben we een boottocht naar de Te Anau Glowworm Caves geregeld voor in de middag en een tocht over de Milford Sound voor de dag erna. Milford Sound is een fjord in het zuidwesten van Nieuw-Zeeland in het Fiordland National Park. Het is een van de meest bekende toeristische bestemmingen van Nieuw-Zeeland. Milford Sound loopt 15 kilometer landinwaarts van de Tasmaanse Zee en is omgeven door steile rotswanden van 1200 meter of meer aan beide zijden. Er komen zeehonden, pinguïns en dolfijnen voor en soms zijn er zelfs walvissen te zien. Milford Sound is bekend als de natste bewoonde plaats in Nieuw-Zeeland en een van de natste plaatsen in de wereld.

Na koffie te hebben gedronken, hebben we wat inkopen gedaan inclusief een regenjas voor Chris wat een erg goede aankoop was, bleek later.

Het was regenachtig maar dat maakte voor de grotten niet uit. De catamaran was aardig vol en deed er 25 minuten over om bij de ingang van de grotten te komen. Daar gingen we in groepen de grot in. Chris ging in een van de eerste groepen met Myrthe. Het was aardig donker en er liep een rivier doorheen met een waterval erin. Aan het eind was er een boottochtje in volstrekt donkere grot waar het hele dak vol zat met gloeiwormen. Het was een mooi gezicht. Je moest heel stil zijn anders gaan ze ‘uit’, uit zelfbescherming. Daarom wilden we Dafne ook niet mee nemen. Maarten zat daarom bij de laatste groep en halverwege de grot hebben we kind gewisseld. Toen we terug waren in Te Anau stopte het met zacht regenen……Er bleek in 24 uur 250 mm te vallen! Hiervoor had het 5 weken niet geregend. Dat was erg bijzonder omdat hier de meeste regen van heel Nieuw Zeeland valt zoals hierboven al gemeld. Zoveel zelfs dat de regen in meters per jaar gerekend wordt ipv mm!

Even als vergelijking: Wellington: 1270 mm, Amsterdam: 779,5 mm, Milford Sound: 6749 mm. Dat hebben we de dag erna gemerkt…..

Maandag 1 maart: Een indrukwekkende dag in Milford Sound

We werden al wakker met regen, harde regen, geen buien, maar continu heftige dikke druppels. Eerst baalden we een beetje omdat je toch altijd mooi weer op vakantie wilt nietwaar. Toch besloten om gewoon naar Milford Sound te rijden en onze boottocht te maken. We waren gewaarschuwd dat de weg lastig kon zijn, maar dat viel alles mee. Misschien scheelde het dat we een vierwiel aangedreven auto hadden. Onderweg zagen we een paar mooie lange watervallen. Toen kwamen we door de Homer Tunnel van 1270 meter en toen we daaruit kwamen, waren we zeer onder de indruk van het landschap dat zich daar ontvouwde. Overal watervallen van bergtoppen tot in het dal tot in woeste rivieren. Zonder te overdrijven hebben we honderden watervallen gezien. Om de paar meter stroomde of viel het water naar beneden. Dit kwam door de enorme regenval. Als het niet regent, blijven er slechts een klein aantal watervallen over. Toen waren we toch wel blij met dit weer! We kwamen wat te vroeg aan bij de boot terminal, maar konden op een boot eerder mee. We hebben een adembenemende tocht gemaakt op de Milford Sound. Zeehonden gezien en nog meer watervallen. De boot kwam erg dichtbij sommigen waardoor je volledig doorweekt was als je buiten stond. Het is moeilijk te beschrijven hoe de Milford Sound er uit ziet en wat het nou zo mooi maakt; Misschien dat de bergen echt tot in het water doorlopen (er is geen strand), de enorm dichte begroeiing van regenwoud op de bergen, de ruige rotspieken of de hoeveelheid aan water. Het is in ieder geval niet op de foto vast te leggen zeker niet met zulke regen. We voeren tot aan de Tasmaanse Zee. De overgang van zoet naar zout water was als een scherpe lijn in het water te zien met aan de ene kant groen en de andere kant blauw water. Een indrukwekkend gezicht. Terwijl wij aan het genieten waren van dit natuurgeweld waren Myrthe en Dafne op servetjes aan het tekenen wat natuurlijk veel interessanter was……

Terug in de auto hebben we de natte spullen bij de meisjes uitgedaan en ze onder een warme deken gestopt. Chinees eten gehaald en lekker in het huisje gegeten.

Onze foto's zijn hier te bekijken.

Dag Wellington

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Thu, 25 Feb 2010 19:05:00 +0000

De laatste tijd hebben we alles ‘voor het laatst’ gedaan: naar Staglands, uit eten in de stad, naar het ziekenhuis gereden………

Werk

Steeds meer mensen kwamen er achter dat het de laatste werkweek van Chris was. Het leek zo ver weg toen ik vertelde dat ik weg zou gaan. Er zijn nog nooit zoveel email adressen uitgewisseld als in de laatste week. Chris wilde eigenlijk gewoon stoppen en weggaan, maar dat lieten haar collega’s niet gebeuren. Er was een ‘morning tea’ georganiseerd en we kregen een schilderij van Wellington voor aan de muur in ons huis in NL. Chris had stroopwafels meegenomen voor alle afdelingen. Vrijdagmiddag was er een borrel in een café vlakbij met een paar collega’s. Maandag is Chris nog gaan lunchen met een van de consultants. Toen was het toch echt voorbij. Het is een geweldige tijd geweest in het ziekenhuis, veel meegemaakt en geleerd. DIngen gezien die je in Nederland nooit te zien zou krijgen en kennisgemaakt met heel goede verloskundigen en artsen en heel wat mindere verloskundigen en artsen. Nu is het weer tijd voor een nieuwe uitdaging.

Bezoek van Pauline en moeder

Pauline kwam samen met haar moeder naar Wellington voor een paar dagen vanuit Tauranga.
Wij hebben hun met z’n vieren opgepikt van het vliegveld en hebben vier volwassenen en twee kinderen in ons kleine huurautootje gepropt. We hadden onzen mooie zevenzitter inmiddels verkocht, dus dat was wel jammer nu. Maar het is gelukt! Wie had gedacht dat er 6 mensen in een Mazda demio konden! Via Anne’s homestay (de homestay van onze huisbaas) waar ze verbleven zijn we naar Karori gereden. Daar hebben we gewandeld en gepicknickt. We hebben veel verschillende vogels en een tuatara gezien. Daarna zijn we in het centrum het lekkerste ijs van Wellington gaan eten. Het was erg gezellig en leuk om weer bij te kletsen. Het leek alsof Myrthe en Dafne Pauline en haar moeder al tijden kenden.

Speelgroep

Maarten heeft ook afscheid moeten nemen van zijn standaard bezoekjes aan de speelgroep en aan Mainly Music. Ook daar werd er een klein feestje gevierd en werd er even aandacht geschonken aan de trouwe bezoekers.
Bij de Nederlandse speelgroep moesten we alle drie een zelfgemaakte muts op, om te laten zien aan de anderen dat we echt weg gingen. Maarten wilde aan het einde gewoon weglopen, maar dat lukte niet helemaal, iedereen wilde toch nog even persoonlijk afscheid nemen van de meisjes en van hem.
Bij Mainly Music is het de gewoonte dat de kinderen die na vier jaar weggaan een cadeautje in de vorm van een kinderbijbel mee krijgen. Nou waren we nog geen jaar geweest, maar wel heel trouw elke week, dus werd ons na een kleine toespraak over onze betrokkenheid en het enthousiasme waarmee Myrthe meedeed deze Bijbels in de handen van de kinderen gedrukt. Myrthe had natuurlijk in Nederland al flink geoefend met “muziek op schoot”.

Staglands

Op zaterdag zijn we met Annemiek en Peter en de kinderen naar Staglands geweest. We waren hier al een keer eerder geweest, maar de kinderen vonden het zo leuk, dat we dat nog wilden doen voordat we weg gingen. Eamon ging ook mee. Omdat we onze auto inmiddels weer verkocht hadden, moesten er 3 kinderen met kinderstoeltjes op de achterbank van onze Mazda demio gepropt worden. Het lukte. Het werd een gezellige dag met mooi weer. Jammer dat Dafne en Eamon bang voor schapen en geiten bleken te zijn.

Japans eten

Iets wat we zeker gaan missen in NL is heel goedkoop Japans eten. Daar wilden we dus nog even goed gebruik van maken in Wellington. We zouden met de kinderen en Greg en Jay Japans gaan eten, maar helaas werd Eamon ziek. We zijn toch maar lekker gaan eten. De dames kunnen al aardig met stokjes eten. We zijn er ook achter gekomen dat Dafne gek is op misosoep. We kunnen met een gerust hart straks Japan in!

Weta cave

Iets wat iedereen doet in Wellington maar wij nog steeds niet hadden gedaan, was een bezoek aan de weta cave. Dit is de studio waar veel van de rekwisieten van de film “Lord of de Rings” zijn gemaakt. Smiegl was dus te bewonderen en nog vele andere bekenden. Het was niet groot, maar leuk om even gezien te hebben.

Dozen inpakken

Al een tijdje geleden waren de verhuisdozen gearriveerd. Langzaamaan verdween onze huisraad in de dozen. We hebben gelukkig niet veel nieuw gekocht dit jaar. En we hebben zelfs veel weggedaan of weggegeven, daarom paste uiteindelijk alles in 11 dozen. De dozen zijn opgehaald met een vrachtauto en worden naar Auckland gereden. Daar gaan ze in de opslag tijdens de weken dat wij aan het rondreizen zijn. Dan vliegen ze naar Nederland zodat ze ongeveer gelijk met ons aankomen. Nu moeten we voorlopig leven uit 3 koffers en een rugzak.

Weekendje Whanganui

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Wed, 10 Feb 2010 08:19:00 +0000

Whanganui

Op 2,5 uur afstand van Wellington, ligt het stadje Whanganui. Bekend om de glasblazerijen maar vooral vanwege de Whanganui River en de Whanganui River Road. Chris had haar laatste nachtweek hier gewerkt en op vrijdagochtend zijn we meteen op pad gegaan uit de nachtdienst. Met de hulp van Starbucks was dat wel even vol te houden. We hadden een jeugdherberg geboekt die leuke units had voor families en natuurlijk een stapelbed voor Myrthe en Dafne.

Dezelfde middag zijn we nog met een antieke gerestaureerde radarboot de rivier een klein stukje afgevaren. Je kon zelfs zien waar de kolen in de oven werden gegooid. Het was erg zonnig, dus het was heerlijk op het water. We werden wel erg zwart van het roet dat uit de schoorsteen kwam.

De volgende ochtend zijn we eerst naar de markt aan het water gegaan. Daarna hebben we de Whanganui River Road gereden. De Whanganui rivier is de derde langste rivier van het land en is 290 km lang. Het is de langste bevaarbare rivier van het land. De rivier is van bijzondere waarde en van spiritueel belang voor de Maori, het was de thuisbasis voor een groot deel van de Maori dorpen in de pre-Europese tijd. Hij loopt door het Whanganui National Park. De weg die er langs loopt is deels geasfalteerd. Er zijn Kleine gehuchten onderweg (3 huizen en een kippenhok en een kerk) die soms het bezoeken waard zijn en soms ook echt niet. We zijn een paar mooie kerkjes tegengekomen en een Maori meeting house. Onderweg was het wel oppassen voor overstekende koeien en varkens! De namen van de nederzettingen zijn vernoemingen naar andere steden zoals Athene, Korinthi en Jerusalem. Uiteindelijk eindigt de weg in Pipiriki. Hier kan je met de jetboat de rivier verder op en lopen naar de Bridge to Nowhere, die werd gebouwd in de diepe Mangapurua kloof om toegang te bieden tot een gebied waar de regering het land open wilde stellen voor landbouwers, met name soldaten die waren teruggekeerd uit de eerste wereld oorlog. De bedoeling was om later wegen te bouwen, maar het gebied bleek zo afgelegen te zijn en zo ongeschikt voor de landbouw dat de onderneming mislukte.

Op de terugweg nog een mooie waterval gezien. ’s Avonds hebben we gegeten in een bijzonder restaurantje.

Op zondag zijn we bij de kust gaan kijken waar een breed zandstrand is. Het was prachtig weer om lekker op een terras koffie te drinken. Hierna zijn we naar OwlCatraz gereden. Een boerderij/park waar zoals de naam al doet vermoeden, uilen huizen, maar ook andere dieren te vinden waren. Voor de kinderen was er nog een leuk treintje om een rondritje mee te maken.

Weer een stukje Nieuw Zeeland verkend. Nu is het verder aftellen naar onze lange reis door De uitersten van Nieuw-Zeeland, Australië en Japan.

Klik voor meer foto's hier

Bessen eten in Upper Hutt

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Sun, 31 Jan 2010 06:52:00 +0000

The Blue Berry Farm

In Nieuw Zeeland zijn naast veel kiwi’s ook talloze andere fruitsoorten in grote hoeveelheden en voor weinig geld te verkrijgen. Onder andere zwarte bessen. Deze vind je gewoon als fruit, maar ook door de muffins, in de toetjes, bij de pannenkoeken etc. Op een van onze tochtjes, zagen we dat je fruit zelf kon plukken en naar hartenlust mocht proeven. Dat leek ons wel wat, maar we moesten wel tot het goede plukseizoen wachten. Dat was dus nu! Op een prachtige dag zijn we naar Upper Hutt gereden, naar de Blue Berry Farm. Gewapend met een emmer gingen we het veld in en begonnen we te plukken en te proeven. De Farm lag aan een rivier waar lekker gezwommen kon worden. Daarna was het tijd om de Blue Berries te wegen en te betalen en meteen maar een Blue Berry ijsje te eten!

Toekomstplannen

We zijn nu een klein jaar in Nieuw Zeeland en hebben al veel gezien, gedaan en beleefd. Wel moeten we weer plannen gaan maken wat we hierna willen gaan doen. Bureaucratie is hier minstens net zo erg als in Nederland, dus er gaat nogal wat tijd overheen voordat Chris officieel als consultant hier wordt geregistreerd. We willen daar ook eigenlijk niet meer op wachten. Een collega heeft 2,5 jaar moeten wachten en daar hebben wij geen zin in. Ook is het systeem van public en private naast elkaar niet altijd een succes. Daarom heeft Chris opgezegd bij het ziekenhuis. Gelukkig vinden veel mensen het heel erg want dat is toch een beter teken dan dat ze je graag zien vertrekken. We komen dus echt terug naar Nederland, maar niet meteen! We gaan eerst nog maar eens lekker rondreizen. We zijn van plan om nog twee weken helemaal in het zuiden van het zuid eiland rond te reizen. Daarna vliegen we naar Auckland en is het noorden aan de beurt. Dan gaan we na een maand vakantie in “eigen” land, de oversteek maken naar Australië. We zullen dan van Cairns naar Sydney gaan toeren. Omdat we toch een keer terug moeten en dat het liefst niet in een keer doen vanwege de afstand, gaan we een week naar Japan. Waarschijnlijk doen we naast Tokyo ook Kyoto aan. Alle details en foto’s zien jullie wel via deze website. Maar goed, eerst nog een paar weken werken en in de weekenden op pad om de laatste plekjes rond Wellington te verkennen. Een van die plekjes was de Blue Berry Farm. Volgend weekend staat een uitje naar Whanganui en de Whanganui river road. Dat lezen jullie op de volgende weblog.

Klik voor meer foto's hier.

Feest en Cultuur

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Wed, 27 Jan 2010 07:17:00 +0000

Voor het eerst in de zomer jarig
Op 18 januari is Myrthe 4 jaar geworden. We hebben het een dagje eerder gevierd, op zondag. Het ontbijt was weer een pannenkoeken feest. Het leukste was natuurlijk alle cadeautjes uitpakken. De buren en wat vrienden kwamen koffie drinken of zoals ze het hier noemen: voor de morning tea. Aemon was de dag ervoor jarig geweest en vierde zijn verjaardag ook. Daarom hadden we een extra grote taart met allebei hun namen erop. We hadden een stervormige pinata gekocht en gevuld met snoepjes en speeltjes. De pinata mocht kapot geslagen worden door de kinderen. In de middag zijn we met z’n allen gaan bowlen.

Maarten was natuurlijk ook voor het eerst en het laatst in de zomer jarig. Zijn leeftijd zullen we maar niet noemen. Omdat Chris in de nachtdienst zit, konden we het niet echt uitgebreid vieren. Maar een taartje en cadeautjes waren er natuurlijk bij. Maarten heeft een nieuwe camera gehad, dus de foto’s op de website zullen nu nog mooier zijn!

Dim Sum
We werden door een collega van Chris die oorspronkelijk uit Maleisie komt, uitgenodigd om met een groep mensen mee te gaan dim summen in een Chinees restaurant. Het voordeel is dat als je ergens mee naartoe wordt meegenomen, je op plaatsen komt die je anders nooit gevonden had. Het zat er vol met Chinezen, wat ons wel een goed teken leek. Het was inderdaad leuk en lekker. Er kwammen rare gerechten voorbij die allemaal op een grote ronde draaitafel wereden gezet zodat iedereen kon pakken wat íe wilde.
Er zijn hier erg veel Aziatische restaurantjes en "Take Aways" omdat er hier ook zoveel Aziaten wonen.
Ik heb eigenlijk nog nooit een Samoaans restaurant gezien. Er is hier ook niet een "nationaal gerecht". Het meest bijzondere wat je waarschijnlijk kan krijgen (maar niet overal in Nieuw Zeeland) is "Hangi". Dit is een tradionele Maori manier van koken waarbij gebruik wordt gemaakt van verwarmde stenen die in een kuil liggen begraven waardoor een soort oven ontstaat. Het duurt wel enkele uren voordat je dan kan eten. Met name in gebieden als Rotorua waar de aarde sowieso al erg warm is, nog veel gedaan. Deels ook voor de toeristen.

Maori in Nieuw Zeeland en in het ziekenhuis
We wilden eens wat meer schrijven over de Maori's in Nieuw Zeeland omdat je de cultuur van deze bevolkingsgroep overal weer tegenkomt, ook in het ziekenhuis.

In Nieuw Zeeland leven meerdere bevolkingsgroepen: de Europese Nieuw Zeelanders, de Polynesiërs (komen van de eilanden rond Nieuw Zeeland zoals Samoa) en de Maori. Er zijn hier veel immigranten uit de UK, uit Europa en uit India en Maleisië

Maori is de naam van het volk dat Nieuw-Zeeland bewoonde toen het door Europeanen werd ontdekt. Hun taal heet ook Maori. Volgens hun overlevering zijn ze niet de oorspronkelijke bewoners, maar ze kwamen enkele eeuwen eerder op Nieuw-Zeeland, waar ze de echte oorspronkelijke bewoners verdrongen.

Volgens de Maori's woonden ze oorspronkelijk op Hawaiki (het is niet bekend welk eiland dat is) en voeren ze in waka's (grote boten) weg, op zoek naar eten en nieuw land. Vanuit hun waka zagen ze in de verte een stuk land, met een lange, witte uitgestrekte wolk erboven, dat zij vanaf dan Aotearoa zouden noemen.

In de eerste helft van de 18e eeuw kwamen er steeds meer Europeanen naar Nieuw-Zeeland, De Europeanen en Maori’s waren regelmatig aan het strijd om het land. In een poging een eind te maken aan de onenigheden over land, werd in 1840 door enkele Maori-stamhoofden en vertegenwoordigers van de Britse Kroon het Verdrag van Waitangi getekend.

Door alle ziekten die er uit Europa over gekomen waren en als gevolg van de oorlog gingen er steeds meer Maori's dood. In 1769 waren er 120 000 Maori's, in 1896 waren dit er nog maar 42 000. In de 20e eeuw is het aantal Maori's weer gestegen naar zo'n 500 000. Dat is ongeveer 0,0083% van de wereldbevolking en 12,2% van de huidige Nieuw-Zeelandse bevolking.

Er zijn nog steeds Maori's die zo leven als hun voorouders leefden. Ook zijn er nog steeds Maori's die in het stamgebied van hun voorouders leven. De klederdracht is bij sommige Maori's nog steeds dezelfde als vroeger, net als de Tamoko (gezichtstatoeages). Een groot deel van de Maori's is gaan leven als de Europeanen. Zij hebben dezelfde rechten, maar het is over het algemeen wel zo dat ze minder goede banen hebben.

In het ziekenhuis wordt ons voorlichting gegeven over de gebruiken en rituelen van de Maori’s. Ze gaan anders om met ziekte en dood. Omdat de sociale omstandigheden vaak minder zijn, komen bepaalde ziekten vaker voor. Bijvoorbeeld diabetes gravidarum (“zwangerschaps suikerziekte”). Polynesische vrouwen en Maori vrouwen kunnen erg fors zijn (BMI’s boven de 35 komen hier echt zeer regelmatig voor). Daarom hebben ze meer risico op Diabetes en hoge bloeddruk. Er is hier in het ziekenhuis ook een poli voor zwangeren diabeten en de meerderheid is van Maori of Polynesische afkomst.

Koekjes bakken (en opeten)
Net als in Nederland bakken Myrthe en Chris regelmatig koekjes alleen zien ze er hier wat anders uit. Chocolate Chip koekjes maar dan met smarties is hier de favoriet van Myrthe. Een truc die we hier geleerd hebben, is er ijsstokjes in stoppen, zodat je koekjes-lollies hebt. Zie hier het resultaat. Dit weekend hielpen de buurmeisjes met het bakken en het opeten.....

Klik voor meer foto's hier.

Goed begin van het nieuwe jaar

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Mon, 11 Jan 2010 05:42:00 +0000

Oud&Nieuw
De jaarwisseling wordt hier niet zo uitgebreid gevierd als in Nederland. Geen vuurwerk om 12 uur 's nachts en geen grote feesten, laat staan een oudejaars conference. Dat was allemaal niet zo erg want ik moest 1 januari toch werken. Één januari is wel een vrije dag, en je krijgt altijd een dag extra vrij, dus dat werd 4 januari. Lekker beginnen met wat vrije dagen dus. We hebben zelf maar voor de sfeer gezorgd door oliebollen te bakken. De buren en collega’s van Chris hebben ervan meegenoten.

Cape Kidnappers
We wilden al een tijd naar Cape Kidnappers in Hastings op 4 uur rijden vanaf hier. Cape Kidnappers is een landtong aan de zuidoostelijke rand van Hawkes Bay aan de oostkust van Nieuw-Zeeland 's. De kaap zit aan het einde van een acht kilometer lange schiereiland dat uitsteekt in de Stille Oceaan. Het is genoemd naar een poging van de lokale Maori om een van de dienaren van de bemanning van Captain Cook aan boord van de HMS Endeavour te ontvoeren in 1769. De Kaap is momenteel de plaats van een grote Jan van Genten kolonie. Toen we in Napier waren vorig jaar waren we wel dichtbij maar de Cape was niet toegankelijk vanwege het broedseizoen. Er zijn 16000 vogels daar nu. Ze worden op de kaap geboren en vliegen dan na 4 maanden weg naar Australië waar ze 2-3 jaar blijven. Daarna komen ze weer terug.
We zijn met een tractor over het strand en soms door de zee naar de kolonie gereden. Daarna was het nog wel een stevige klim naar boven. Maar zeker de moeite waard. Het was een fantastisch gezicht al die broedende en vliegende vogels. Onderweg hebben we ook mooie stukje van de rotsen en kliffen gezien met breuklijnen van vroegere aardbevingen.
Andere dingen die we hebben bezocht in en rond Hastings zijn Splash Planet (een water park) en een boerderij/dierentuin. In deze laatste hebben de meisjes een pony ritje gemaakt en lekker geschommeld. We hebben nog heerlijk Thais gegeten en ontdekt dat zowel Myrthe als Daf gek zijn op sate en plakrijst.

Bowlen in Wellington
Tja, je durft het bijna niet toe te geven, maar we hebben hier ook de bowlingbaan maar eens bekeken. Voor kinderen is het erg leuk. Er zijn rekjes zodat de bal niet in het gootje rolt, maar ook een metalen rek waar kinderen de bal af kunnen laten rollen. We hebben veel lol gehad. Helemaal leuk was het dat de “Wholly Bagel” een vestiging ernaast had, onze lunch was dus ook geregeld.

Stoepkrijt
Er kwam een pakketje met allemaal cadeautjes bij ons binnen vanuit Hoorn. Hier zaten naast boeken, kleurboeken, beertjes en bellenblaas ook stoepkrijt in. Daar wisten Myrthe en Dafne wel raad mee. Kijk maar naar de foto’s.

Voor meer foto's Klik hier.

Nieuw Zeeland in vogelvlucht

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Thu, 31 Dec 2009 06:22:00 +0000

Zaterdag 19 december
Vandaag komt er bezoek uit Nederland: Inge, het nichtje van Maarten. Lang gewacht en eindelijk gekomen. Voor het eerst in maanden het huis weer gezogen en opgeruimd (valt wel mee hoor) en in de auto gestapt om naar het vliegveld te rijden.
Wellington heeft een klein vliegveld. Je kunt gewoon de hal in waar de koffers en passagiers na de douane komen. We hoefden niet lang te wachten of daar kwam Inge al aan.
Zonder enige vorm van medelijden hebben we haar meteen Wellington ingesleept om bagels te eten en met het kabelbaantje omhoog te gaan om via de botanische tuinen weer naar beneden te lopen. Onderweg een lekkere bak koffie gedronken in de rozentuin.
Via de winkelstraat de auto weer teruggevonden. We zijn nog via de Old St Paul cathedral gereden maar daar was een bruiloft aan de gang dus konden we niet naar binnen.
Myrthe had Inge’s kamer helemaal met tekeningen versierd zodat het er heel gezellig werd. Inge had cadeautjes meegenomen voor de hele familie, dus het leek wel weer Sinterklaas!

Zondag 20 december
Maarten en Myrthe hebben samen pannenkoekjes gebakken voor het ontbijt. Daarna zijn we naar het Te Papa museum getogen. Er is daar momenteel een tentoonstelling over Pompei. Dus terwijl Maarten en Inge andere delen van het museum verkenden, heeft Chris met Myrthe en Daf een vulkaan gebouwd van papier en wc rollen.
Hierna zijn we naar het Karori Wildlife Sanctuary gegaan. Het werd al flink warm. We hadden ’s ochtends net foto’s gehad uit Nederland met winterse taferelen. Daar liepen wij dus in ons T-shirtje en met factor 30…….
We hebben lekker gepicknickt in de natuur. Daar smaken de broodjes altijd toch wel extra lekker. Daf was niet meer in de rugzak te krijgen en heeft alles zelf gelopen. Toen hadden we wel een lekker ijsje verdiend. Het lekkerste ijs van Wellington haal je bij Kaffee Eis. Nadat we eerst vanaf het uitzichtpunt op Mount Victoria Wellington hadden bekeken, aten we ijs aan het strand van Oriental Bay.

Maandag 21 december
Vroeg uit de veren (net zo vroeg als anders, maar nu moest het echt) om de boot te halen om voor de tweede maal de Cook Strait over te steken naar het Zuidereiland. Het eerste stuk was flink deinen en zowel Myrthe’s als Dafne’s maag waren hier niet tegen bestand. De details zullen we jullie besparen. Onze auto kreeg een extra wasbeurtje op het dek omdat meer mensen dezelfde verschijnselen vertoonden. De overkant werd weer veilig bereikt en we reden de boot af in Picton. In Blenheim hebben we bij een Italiaans restaurant op het terras, de lege magen weer gevuld. Onderweg naar Kaikoura kwamen we al meerdere zeehonden tegen. We hebben een huisje van een privé eigenaar gehuurd dat dichtbij het strand van Kaikoura staat. Hier blijven we drie nachten.

Dinsdag 22 december
Met spierpijn opgestaan van onze nacht op de dunne bedbank. Inge heeft het tweepersoonsbed en de meisjes hebben een stapelbed. Dafne ligt lekker in het tweepersoonsgedeelte beneden en Myrthe natuurlijk weer boven. Ze vinden het heerlijk om weer lekker op pad te zijn.
Eerst hebben we een vlucht met een vliegtuigje geboekt voor morgen om walvissen te gaan kijken vanuit de lucht. Daarna hebben we een prachtige rit door de bergen gemaakt, die ons naar het bergdorpje Hanmer Springs bracht. Dit dorpje is vooral bekend om het psychiatrische ziekenhuis dat nu sinds een aantal jaren de thermale baden herbergt. We hebben daar heerlijk ontspannen in verschillende warme baden. Er was ook een groot speelbad met allemaal leuke glijbanen, waterval en een waterhoos (grote emmer water die in een keer leeg werd gegooid boven je hoofd).
Op de terugweg zijn we gestopt in de Waiau Gorge Canyon met dezelfde naam rivier. Hier worden allemaal activiteiten georganiseerd, zoals bungee jumpen. Het uitzicht is erg mooi.
Na aankomst in Kaikoura hebben alle dames Fish and Chips gegeten en Maarten had crayfish (een soort kreeft). Hier komt ook de naam van het stadje vandaan (Kai = eten en koura = crayfish). De regio staat ook bekend om deze lekkernij. Je kunt het overal kopen, zelfs ongekookt.

Woensdag 23 december
Zoals iedere dag waren we vroeg uit de veren. Vakantie of geen vakantie, om half zeven klinkt er wat gestommel vanuit het stapelbed en worden de dames wakker. Na het ontbijt met z’n allen naar het vliegveldje gereden. Daar zijn we na een korte introductie in een klein vliegtuigje gestapt. Myrthe en Dafne mochten gratis mee op schoot. Al snel na het opstijgen werd de eerste walvis gespot door Chris. Het was een “spermwhale”. Voor degenen die zich afvragen hoe dit beest aan deze toch wel bijzondere naam komt……
De naam komt van de melkachtige witte wasachtige substantie, spermaceti, gevonden in zijn hoofd en oorspronkelijk verward met sperma. In het Nederlands heet hij de potvis, de grootste getande walvis die er bestaat met tevens de grootste hersenen van een dier. Een stier kan wel 20,5 meter lang worden. Het hoofd is ongeveer een derde van de lengte van het dier. Hij leeft van inktvis en vis en ze kunnen wel 3 km diep duiken. Gedurende het grootste deel van de periode vanaf het begin van de 18e eeuw tot aan het eind van de 20e eeuw, werd er op de potvis gejaagd, dat is nu verboden waardoor de populatie nu weer aan het toenemen is. Een potvis kan 70 jaar oud worden. Bij Kaikoura loopt in de zee een grote diepe kloof tot dichtbij het land. Door de kloof en de stromingen daarin komt er veel voedsel voor dolfijnen en walvissen hier. Daardoor zijn ze hier in zulke grote getale te vinden.
Het was een spectaculair gezicht. Na een tijdje boven zo’n groot beest te hebben rond gevlogen, dook deze onder. Op naar de volgende. Naast walvissen hebben we ook grote groepen dolfijnen gezien. De vlucht duurde maar 35 minuten, maar het leek veel langer. Je wilt niet weten hoeveel foto’s Maarten en Inge in 35 minuten kunnen maken…..
Daarna hebben we koffie gedronken in het centrum van Kaikoura en gewinkeld. Myrthe heeft een dolfijnen ketting gehad en Dafne een walvisknuffel als herinnering aan vandaag.
’s Middags gingen Chris en Inge zwemmen met dolfijnen. Ze werden eerst in een strakke wetsuit gehesen en kregen een introductie filmpje te zien. Daarna op de boot en op zoek naar dolfijnen. Eerst kwamen ze nog prachtige albatrossen tegen. Ze kwamen op 2 meter afstand van de boot!
Gelukkig vonden we een grote groep dolfijnen. Uitgedost met snorkel en onderwatercamera de oceaan in. Het water was niet heel koud. De dolfijnen waren aardig nieuwsgierig en cirkelden lekker om de zwemmers heen. Kijk maar naar het filmpje. Het was een super ervaring!
Daarna zijn we door Inge getrakteerd op een Thais dineetje. Erg lekker. Mooie afsluiting van de dag.

Donderdag 24 december
Helaas weer tijd om terug te gaan naar Wellington. Het huisje weer opgeruimd en de koffers gepakt. Nog even een tussenstop gemaakt bij de zeehonden kolonie van Kaikoura. Toen terug gereden naar Picton om op de ferry te stappen. Het was een rustige overtocht deze keer.
In Johnsonville nog even inkopen gedaan. Thuis bij de deur vonden we nog een kerstpresentje van de buren. Onze kerstboom bleek inmiddels het loodje te hebben gelegd. Dat lukt ook niet in de zomer….

Vrijdag 25 december: Merry Christmas
We hadden een lekker kerstontbijt met kerststol uit de Nederlandse winkel. Toen zijn we naar de mis van de Anglicaanse kerk in de Kathedraal van Wellington geweest. Een mooi koor in een mooi versierde kerk was goed voor ons kerstgevoel. Een aantal bekende liederen gezongen, maar dan in het Engels.
Op het strand van Eastbourne hebben we daarna paua schelpen gezocht voor de cadeautjes die Inge voor haar familie had gekocht.
Aan het eind van de middag zijn we naar Annemiek en Peter gegaan voor de kerstbarbecue. We konden buiten zitten, maar het zonnetje zelf liet het afweten.
’s Avonds de koffer opnieuw gepakt omdat we morgen naar Rotorua vertrekken.

Zaterdag 26 december
Vandaag zijn we naar Rotorua gereden. Het is een rit van 5,5 uur. We reden langs de Kapiti Coast omhoog en langs de vulkanen Tongariro, Ngauruhoe en Ruapehu door de Rangipo woestijn. Een mooi stukje natuur van het Noordereiland. In Taupo gelunched. Via de Huka Falls naar ons huisje in Rotorua gereden. Omdat we onze tijd optimaal wilden besteden, zijn we nog naar het Rainbow Springs Park geweest. Forellen eten gegeven en een kiwi gezien. Er was geen tijd meer om te koken daarom maar een pizza gehaald.

Zondag 27 december
Vandaag zijn we naar Wai-O-Tapu gereden, een geothermisch park waar de Lady Knox Geiser de grootste attractie is. Elke dag om 10:15 gaat ie spuiten met een beetje hulp van de parkwachter. Er wordt surfactant in de geiser gegooid wat de oppervlakte spanning verlaagd waardoor er eerder een eruptie komt. Er zitten dan ook tientallen mensen om deze tijd op een tribune te wachten. Beetje Disneyland gevoel, maar wel een mooie geiser. Hierna zijn we door de rest van het park gelopen. Overal komt stoom uit de grond, zijn gekleurde rotsen en watertjes te zien en bubbelt het water.
In de middag zijn Chris en Inge naar Te Puia geweest. Dit is een dorpje waar de Maori cultuur centraal staat. Er zijn huisjes nagebouwd van hoe de Maori vroeger leefden, er wordt getoond hoe er houtwerk gemaakt wordt en geweven. We hebben ook een show gezien met zang en dans.

Maandag 28 december
We hebben een mooie wandeling gemaakt in de Waimangu Valley waar weer veel geothermische activiteit is. Onderweg gepicknicked en weer terug gebracht naar het startpunt met de bus. Hierna zijn we naar het Agrodome gereden waar we een rondrit over een grote boerderij hebben gemaakt achter de tractor. We mochten de dieren voeren en hebben kiwi boomgaarden gezien en kiwi wijn geproefd. Hierna was er een schapenshow en Myrthe mocht net als tijdens onze vorige vakantie hier het podium op om een lammetje de fles te geven. We zijn nog even voor Inge door het centrum van Rotorua gereden om een indruk van het stadje te krijgen.

Dinsdag 29 december
Aan alle goede dingen komt een eind, zo ook aan deze korte rondreis door Nieuw Zeeland. We zijn weer terug naar Johnsonville gereden in etappes.Chris moet morgen aan het werk en Inge stapt weer op het vliegtuig. Nu is het weer wachten tot februari! Klik hier voor meer foto's.

Voornemens in de praktijk gebracht

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Sun, 06 Dec 2009 06:42:00 +0000

Kapiti Island

We waren al een tijd van plan om naar Kapiti Island te gaan. Dit ligt ter hoogte van Paraparaumu in de Pacifische Oceaan vrij dicht bij de westkust. Je kunt er met de boot naar toe. De eerste keer werd de trip gecancelled vanwege het weer en de ruwe zee. Maar 6 december konden we er dan echt heen. Kapiti Island is een klein eiland met een lengte van ongeveer 10 km en een breedte van 2 kilometer. De oppervlakte van 19.65 km². Het eiland is gescheiden van het vasteland door de Rauoterangi kanaal. Het hoogste punt van het eiland is Tuteremoana, 521 m. De zee (west) zijde van het eiland is bijzonder rotsachtig en heeft enkele honderden meters hoge kliffen. Omdat het een streng beschermd natuurgebied is, mogen er slechts 50 personen per dag op het eiland. Er zijn geen roofdieren, daarom is het een paradijs voor vogels en vogelaars. Op het eiland zijn inheemse vogels als parkieten, eenden, de Takahe, Kokako, stitchbirds en de weka, hihi, en toutouwai. Ook de bekende bijna uitgestorven kiwi leeft er, maar is natuurlijk alleen ’s nachts te zien.
We zijn met een boot op een trailer de zee ingereden en losgelaten. In 15 minuten waren we op het eiland. We kregen een kort introductiepraatje en zijn toen op pad gegaan. We liepen door bossig landschap naar een top (350 meter). Op de top hadden we mooi uitzicht over het eiland, de lagoon en de zee. We hebben daar gepicknickt. Via de andere kant zijn we weer naar beneden gelopen. Vermoeiend, maar erg leuk. Omdat er maar zo weinig mensen op het eiland worden toegelaten, kom je bijna niemand tegen. De boot pikte ons enkele uren later weer op van het strand.

Voor meer foto's van Kapiti Island klik hier.

Staglands
In de bergen bij Upper Hut, in de prachtige vallei Akatarawa, ligt Staglands, een mooi natuurpark met veel dieren. Een bezoek aan dit park stond ook al een tijdje op de agenda. In een van de vrije weekenden van Chris zijn we hier naartoe gegaan. Klein uurtje rijden met de auto en je bevindt je midden in de natuur. In het park waren veel boerderij dieren maar ook herten, vogels en schildpadden te bewonderen. Wat met name opviel was het grote aantal pauwen. Veel van de pauwen liepen te bronzig te pronken met de veren uit. Alle dieren mochten gevoerd worden inclusief de vissen. In het midden van het park was het oude dorpje Stagland nog te zien en kreeg je een idee van hoe het wonen was daar in de bergen honderd jaar geleden. We hebben in het cafeetje geluncht en daarna het park nog een keer doorgelopen. We hadden prachtig weer. Want hier is de zomer inmiddels officieel begonnen!

Voor meer foto's van Staglands klik hier.

Daffie 2 jaar
Op zondag 29 november werd Dafne 2 jaar. Voor het eerst dus in de zomer. ’s Ochtends hebben we onze cadeautjes gegeven en ook de cadeautjes en kaarten die uit Nederland en China aangekomen waren in de afgelopen dagen. Daf had al gauw door dat jarig zijn best erg leuk is! We hebben op z’n Nieuw Zeelands lekker met pannenkoeken ontbeten.
Overal in huis hingen ballonnen. Omdat Chris zaterdag moest werken, heeft Maarten dus alle ballonnen op moeten blazen in z’n eentje. Ook hadden we nog wat boodschappen te doen. En omdat boodschappen doen op die leeftijd nog een feest is, kan je dat rustig op een verjaardag doen.
We hebben “goody bags” en een grabbelton gemaakt met z’n drieën terwijl Maarten de BBQ aan het voorbereiden was. Het buurmeisje was ook jarig en gaf een feestje waar je als elfje verkleed naar toe moest. Dus ’s middags zijn we daar naar toe gegaan. Het was erg gezellig. Het is heel leuk om eens te zien hoe zo’n verjaardagsfeestje hier gaat. Er was een pinata, waar cadeautjes in zaten voor de kinderen. En alle cadeautjes werden eerst verzameld en daarna in een keer uitgepakt. Myrthe heeft nog “lang zal ze leven” in haar eentje gezongen voor het buurmeisje.
Toen begon ons eigen feestje. We hadden uiteindelijk 10 kinderen en 11 volwassenen over de vloer. Gelukkig was het mooi weer en kon er buiten gespeeld worden. We hebben nog koekhappen gedaan, niet omdat we nou zo traditioneel zijn, maar omdat niemand wist wat ontbijtkoek was. Daarna mochten alle kinderen grabbelen. Toen heeft Maarten gebarbecued onder supervisie van enkele kiwi-mannen. Het was een gezellige boel. De buurvrouw had voor Dafne nog een mooie taart gemaakt met een goedlijkend meisje op de top. Volledig uitgeput vielen de dames ’s avonds in slaap.

Voor meer foto's van Dafne's verjaardag klik hier.

Sinterklaas in Nieuw Zeeland
Ja, ja, Sinterklaas komt zelfs in Nieuw Zeeland. Al vanuit Nederland werden er door Sinterklaas pepernoten gestuurd. Myrthe en Dafne hebben traditiegetrouw hun schoen gezet. Op 5 december had de Nederlandse speelgroep ism de Nederlandse school uit Khandallah, een Sinterklaas met 2 Pieten geregeld. Het was een kleine groep mensen, maar wel leuk voor de kinderen. ’s Avonds werd er hard op de deur gebonkt (door de buurman, die nog nooit van z’n leven van Sinterklaas had gehoord) en stonden er allemaal pakjes bij de deur. Myrthe zei dat ze Piet had weg zien rennen……..
Met de Sinterklaas muziek op de achtergrond voor de feestelijke stemming, was het pakjes uitpakken geblazen…..Inpakken duurt langer dan uitpakken! Er waren ook cadeautjes van Sinterklaas uit Nederland. Namens de hele familie dank daarvoor.
Hier in Nieuw Zeeland zijn ze sinds eind oktober al met Kerst bezig. In de winkelcentra komt Santa en dan kan je foto’s met hem maken. We dachten dat het wel verwarrend zou zijn voor de kinderen; Sinterklaas en de Kerstman op de zelfde tijd. Maar ze schakelen zo over zonder problemen.

Voor meer foto's van Sinterklaas in Nieuw Zeeland klik hier.

Ziek of zwanger zijn in Nieuw Zeeland

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Wed, 18 Nov 2009 04:38:00 +0000

Wellington Hospital-deel 2

Omdat we zoveel leuke reacties hebben gekregen over de het verhaal over het ziekenhuis, hebben we maar een vervolg geschreven. Nu wat meer over de organisatie en de opleiding.

Het systeem
Nieuw Zeeland is opgedeeld in DHB (District Health Boards). Ik werk dus in CCDHB: Capital Coast Distric Health Board. Meerdere ziekenhuizen horen bij deze DHB. Iedere DHB heeft zijn eigen beleid en bestuur.
Hiernaast heb je in Nieuw Zeeland ook private zorg met eigen ziekenhuizen. Als je veel geld hebt, kan je kiezen van welk systeem je gebruikt maakt. Public health care is “gratis” voor iedereen. Het werkt hier dus niet met verzekeringen ed. Mensen die niet veel geld hebben zijn dus aangewezen op het public systeem. Voor medicijnen moet je vaak zelf betalen. De ambulance is gratis in Wellington, maar in veel gebieden moet je betalen als je gebruik maakt van deze service. Er wordt dus ook geld ingezameld om de ambulance gratis te houden.

De wachtlijsten zijn hier behoorlijk lang. Een maand of 6 wachten op een nieuwe poliafspraak is niet uitzonderlijk. Als je dan geopereerd moet worden, kan het nog 6 maanden duren. Dit geldt gelukkig niet voor de oncologische operaties. Bij een privé gynaecoloog betaal je veel geld, maar je kan meestal binnen 3 weken wel terecht. Als je dan een operatie moet, kan het alsnog zijn dat je naar het public systeem wordt verwezen omdat operaties natuurlijk wel heel duur zijn. Er is hier altijd een te kort aan dokters omdat veel dokters naar Australië verhuizen omdat daar meer geld te verdienen is. Daarom is men actief bezig om dokters uit het buitenland te rekruteren. Helaas doen ze als die dokters eenmaal binnen zijn er niet zoveel meer aan om ze ook hier te houden......... Je ziet hier veel Aziatische en Zuid-Afrikaanse dokters. Ik ben meerdere dokters uit Duitsland tegengekomen, maar tot nu toe slechts 1 Nederlandse, een anaesthesist.

OMdat de wachttijden hier lang zijn, is er een speciale unit (WHAS: womens health acute assessment) voor de acute problemen zoals miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, patienten van ED (Emergency Department) en verwijzingen van huisartsen die niet lang kunnen wachten. Dit is een drukke afdeling waar 2 verloskundigen, 1 house officer en vaak een registrar werken tussen 8:00 en 18:00.

De opleiding tot gynaecoloog
De medische opleiding lijkt op die van de UK. Na medical school, wordt je TI (trainee intern). Dat doe je gedurende 2 jaar en dan ben je dokter. Als house officer moet je twee tot 3 jaar werken in verschillende disciplines voordat je registrar mag worden. Voor de meeste banen als house officer moet je solliciteren. Een baan is soms maar 3 maanden en dan rouleer je alweer. Niet alle banen zijn vrijwillig soms wordt je gewoon ingedeeld. Je kan solliciteren voor een langere positie bij O&G zodat je daarna registrar kan worden. Je staat er nl als registrar vrij snel alleen voor. In je tweede jaar (soms al in je eerste) doe je de sectio’s en MPV’s en curettages en nog andere kleinere OK’s alleen. Er zijn ook ‘registrar-lists’ waarop met name hysteroscopieën en laparoscopieën staan en die doe je dus alleen. Vergaderingen tussen assistenten en consultants zijn hier gewoon niet. Je wordt wel geacht een soort logboek bij te houden van je verrichtingen en je moet een onderzoekje hebben gedaan. Tijdens de opleiding heb je twee belangrijke examens die je moet halen. Als je niet aan de eisen voldoet, duurt gewoon je opleiding langer.

Je bent als registrar gekoppeld aan een consultant. Je opereert dan samen en hebt dienst samen. De patiënten die je opneemt in een dienst blijven ook onder de zorg van dat team. Elke 3-6 maanden wissel je van consultant en dus soms van subspecialisme. Na 4 jaar wordt je geacht om een keus te maken voor een subspecialisatie (dus oncologie of MFM of algemeen). Daar moet je dan ook voor solliciteren. Het MFM (maternal-fetal-medicine) fellowship is hier 3 jaar. Ik ben niet zo onder de indruk van hoe dat hier is ingedeeld want je doet met name de echoscopie. Bij ons zou grotendeels onder de prenatale diagnostiek vallen. Als je helemaal klaar bent, kan je kiezen of je privékliniek wilt runnen of in een public hospital wilt werken.

Het ziekenhuis
Op dit moment staan er meer dan 400 patiënten bij ons op de wachtlijst voor een benigne gynaecologische operatie. Een deel hiervan komt omdat er bijvoorbeeld geen hysteroscopieën worden gedaan op de poli. Pijnstilling is hier een soort recht, dus bijna al dit soort eenvoudige operaties gaan onder GA (general anaesthesia). Dan lopen je wachtlijsten wel op.
Op de OK is de dag in tweeën verdeeld. Er wordt dus ook echt gestopt om te lunchen. Is wel lekker, maar als dan aan het eind van de dag een patiënte afvalt omdat het al te laat is, baal je wel. In principe mag je tot 16:00 opereren. Er wordt dan al om 14:00 (of eerder gekeken) of alles haalbaar is. Kan soms erg frustrerend zijn.

Subspecialisaties zie je hier ook alhoewel minder duidelijk dan soms in NL. MFM (maternal-fetal-medicine) is duidelijk afgescheiden van de rest en de oncologie ook. Er zijn klinieken speciaal voor endocrinologie en fertiliteit, maar voor de echte fertiliteitbehandeling moet je naar een privékliniek want in Wellington Hospital wordt dit niet gedaan.

Zwanger zijn
Als je zwanger bent, kan je naar een 'independent' verloskundige toe. Er is ook een ‘Primary Care’ in het ziekenhuis. Over het algemeen kom je wat later in de zwangerschap bij de verloskundige en regelt de GP (huisarts) problemen in het eerste trimester. Een ‘independent midwife’ kan zelf beslissen hoeveel cliënten ze wil aannemen. Dus vol is vol. Alleen in het ziekenhuis wordt je altijd aangenomen. De meeste verloskundigen werken alleen. Dat betekent dus vaak afspraken verzetten als je met een bevalling bezig bent en altijd oproepbaar zijn. Sommige hebben wel afspraken met anderen om af en toe toch eens vrij te zijn. Er zijn een paar praktijken waar meer verloskundigen in werken. Het betekent ook, dat als je alleen bent, je soms 24 uurs dienst hebt omdat een bevalling lang kan duren. Een patiënte overdragen, gebeurt hier veel minder snel. Het blijft gewoon eerste lijn bij een inleiding, epiduraal, langdurig gebroken vliezen, sectio in de voorgeschiedenis etc. Ook als wij een sectio doen, blijft de eigen verloskundige erbij. Er wordt soms dus wel druk uit geoefend op ons om de bevalling te beëindigen met sectio of kunstverlossing omdat de verloskundige (begrijpelijk) erg moe is. Op de verloskamers dragen we allemaal 'scubs', dus OK pakken. Dokters hebben geen witte broeken en ook geen lange witte jassen. Poli's doe je gewoon in je eigen kleding. Verloskundige mogen ook in hun eigen kleren bevallingen doen. Het is dus vaak een mengelmoesje.

Als er een medische indicatie is, wordt een patiënte verwezen naar de ANC (antenatal clinic) voor een consult. Er wordt dan een beleid gemaakt en vaak gaat de patiënte weer terug naar de verloskundige. Of er wordt om en om een controle gedaan. Continuïteit is hier dus heel belangrijk, soms zelfs belangrijker dan kwaliteit……

Voor de bevallingen van het ziekenhuis zijn tweedelijns verloskundige in dienst. Deze hebben geen extra opleiding gehad, maar werken in dienstverband van het ziekenhuis.
Er is hier een aantal gynaecologen die zwangeren (zonder of met medische reden) als privé patiënte hebben. De registrar mag zich hier ook niet mee bemoeien (alleen bij een diepe bradycardie en de gynaecoloog niet aanwezig). De gynaecoloog doet alle prenatale zorg en komt bij een bevalling bij 8-9 cm in huis. De tijd ervoor zorgt een tweedelijns verloskundige (shared care) ervoor. De post natale zorg wordt ook weer door verloskundige gedaan. sommige gynaecolgen hebben zelfs hun eigen website.

Een verloskundige krijgt een vergoeding voor iedere bevalling die ze doet. Deze vergoeding is opgesplitst in prenatale zorg, bevalling en postnatale zorg. Als er dus een deel wordt overgedragen, krijgt ze dit niet betaald. De totale vergoeding is zo’n 2000 NZ dollar. Een gynaecoloog rekent daar nog 4000 dollar bij voor private zorg. Kan je uitrekenen wat die bruto zou verdienen met 18 privé patiënten (per maand)........

Dicteren en consent forms
Een van de dingen waar ik hier even aan moest wennen is dicteren. Na jaren in het Nederlands te hebben gedicteerd, gaat dat snel en heb je standaard zinnen en OK verslagen. Hier dicteren ze per telefoon. Je belt dus een dicteerlijn en iemand aan de andere kant tikt het uit vanaf een bandje. Het is erg lastig om een OK verslag snel te dicteren in een andere taal! Ook al is het Engels. Nu na 6 maanden gaat dat al aardig goed en ben ik in ieder geval te begrijpen. Gelukkig krijg je je poli brieven per e-mail toegestuurd voor correctie. Ze noemen patiënten ook in de brieven bij de voornaam en brieven zijn meer een verhaaltje dan een standaard opgebouwde volgorde zoals wij gewend zijn. Je schrijft ook regelmatig brieven aan patienten zelf met uitslagen erin omdat het te druk is op de polikliniek om iedereen terug te zien, zeker voor een uitslag.

Voor heel veel verschillende zaken moet de patiente hier een consent form tekenen. Dat betekent dat ze instemt met de voorgenomen behandeling en op de hoogte is van de complicaties. Dat gebeurt dus voor operaties, maar ook voor dingen als bloedtransfusie, misoprostol toediening, epiduraal, vitamine K aan de baby geven en voor vele andere behandelingen. Dat betekent dus ook als je acuut tot een sectio besluit, de patiente snel nog even schriftelijke toestemming moet geven hiervoor. Maar dan moet ik ook wel verplicht alle complicaties ed bespreken. Lastig in een acute situatie........

Ik heb hier 1 keer meegemaakt dat de patiente al onder narcose was toen bleek dat het consentform niet getekend was. Ze was vrijwillig voor deze operatie naar het ziekenhuis gekomen en had de operatie doorgesproken met de behandelde arts. Bovendien waren er wat andere ziekten die narcose wat risicovoller maakte. Maar ze werd niet geopereerd, weer wakker gemaakt en voor een week later opnieuw gepland. Dat gaat mij dus echt te ver......

In & Rond Wellington

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Sun, 08 Nov 2009 05:24:00 +0000

Kunst in Wellington

In Wellington is altijd wel wat te beleven. Het is een gezellige stad met leuke restaurantjes en cafeetjes. Je kan er ook je hart ophalen met winkelen. Er zijn vele kunstgaleries. Wij zijn over het algemeen niet zo kunstzinnig ingesteld, maar we hadden goede berichten gehoord over een expositie in de City Gallery van de Japanse artieste Yayoi Kusama. Ze werkt met allemaal bollen, stippen, spiegels en kleuren zodat zelfs kinderen het leuk vinden. Wij dus naar de gallerie om het allemaal eens te bekijken. Het was inderdaad erg leuk en apart. Foto's maken is helaas niet toegestaan en precies uitleggen is erg lastig. Dus als je toevallig in de buurt bent.....

We hebben in het centrum een leuk lunchcafeetje gevonden waar je alleen maar bagels kunt eten, maar waar ze wel tig verschillende soorten hebben. We zijn hierna voor het eerst met z’n vieren naar de bioscoop geweest om een tekenfilm (Up) te kijken. Een aanrader voor mensen met kinderen (of loopt Nieuw Zeeland erg achter met films?)!

Somes Island
In de haven van Wellington ligt Somes Island. Het is de grootste (24,9 ha) van de drie eilanden in de noordelijke helft van de haven. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het park een basis van het Amerikaanse leger. Amerikaanse troepen waren hier gestationeerd van 1942 tot 1944. Ook heeft het eiland een tijd gediend om gevangenen te herbergen en weer later was het een quarantaine faciliteit. In 1995 kwam het eiland onder toezicht van het ‘Department of Conservation’ als een wetenschappelijke en historische reservaat.
Je kan met een bootje vanuit de haven van Wellington naar het eiland varen. Samen met Annemiek en haar dochtertje, die Maarten via de speelgroep kent, hebben we het eiland een bezoek gebracht. Het eiland zit vol met kleine blauwe pinguïns, hagedissen, verschillende soorten aalscholvers, zilveren meeuwen en een aantal zeldzame en bedreigde soorten planten. Je kunt er heerlijk wandelen. We hebben gepicknickt op het hoogste punt van het eiland met een mooi uitzicht over de omgeving.

Queen Elisabeth Regional Park
Queen Elizabeth Park is gelegen aan de Kapiti kust van Nieuw-Zeeland. Het park omvat de natuurlijke duinen van de Kapiti Coast. Het park werd genoemd naar koningin Elizabeth II voor haar kroning en werd geopend tijdens het koninklijk bezoek van 1953. Er rijdt een antieke tram die oorspronkelijk uit Wellington komt. Meer oude trams kunnen bekeken worden in het kleine museum dat ook op dit terrein ligt. De tram rijdt naar het strand en weer terug. Het is een geweldig park om paard te rijden. Myrthe heeft pony gereden en vond dat geweldig. Daarna zijn we naar het strand gereden. Daar hebben we gepicknickt en kuilen gegraven en schelpen verzameld.

Voor meer foto's, klik hier.

OP VAKANTIE IN EIGEN LAND – WEEK 2

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Wed, 21 Oct 2009 09:44:00 +0000

Zaterdag 10 oktober
Zoals gezegd moesten we vroeg uit de veren omdat er een helikopter voor ons klaar stond. We moesten een klein stukje lopen naar het platform. Eigenlijk moest Myrthe bij Chris op schoot omdat ze een niet-betalende passagier was. Nou zitten er voorin de helikopter naast de piloot een klein stoeltje en een iets grotere…..Myrthe dus naast de piloot op het mooiste plekje van allemaal. Drie oudere heren achterin en Chris natuurlijk naast Myrthe ook voorin. We hebben de heren maar niet verteld dat wij maar de helft betaald hadden………De vlucht was fantastisch. We vlogen over de gletsjers (Franz Josef en Fox gletsjer) en langs Mount Cook, de hoogste top van de Southern Alps. Bovenop bij de gletsjer zijn we geland en mochten we uitstappen. Daar hebben we natuurlijk heel veel foto’s gemaakt. Daarna zijn we weer terug gevlogen naar het dorpje. Het was erg leuk, soms wat woest door de wind, maar Chris en Myrthe hadden een topdag. Ook over land zijn we nog naar de voet van de gletsjer gelopen. Het was een flinke wandeling door de rivierbedding maar Myrthe heeft hem helemaal zelf gelopen en Daffie helemaal zelf uitgezeten in de rugzak. Bij de gletsjer kregen we bezoek van een kea. We hebben de westkust verlaten want verder naar het zuiden over deze weg is niet mogelijk vanwege het fjordenland in het zuiden. We zijn naar Wanaka gereden. Dit was een lange rit van bijna 4 uur. Wel waren de uitzichten onderweg alweer adembenemend mooi.

Zondag 11 oktober
Alweer vroeg opgestaan omdat de twee wekkertjes afgingen. Daarna ontbeten en weer ingepakt. Het wordt al routine. Vandaag gaan we richting Queenstown. Eerste tussenstop was 5 minuten rijden, naar Puzzling World. Hier vind je verschillende optische illusies en een erg groot doolhof, waar gemiddeld 3 tot 5 kilometer in gelopen wordt. Nadat we de uitgang hadden teruggevonden zijn we aan het meer gaan lunchen. We hebben op slechtere plekken gepicknickt in ons leven! Een geweldig uitzicht op het meer en de met sneeuw bedekte toppen van de bergen. Na alweer een schitterende tocht over de hoogst gelegen weg (Crown Range Road, 1119,7 m boven zeeniveau) van Nieuw Zeeland door de Kawarau kloof, zijn we via Arrow Town (oud goudmijnersdorpje) naar Queenstown gereden. Queenstown (Papaioea in het Maori) is een stad met ruim 10.000 inwoners. Het ligt aan de noordoostkust van het Wakatipumeer, met “The Remarkables”, een bergketen en bekend skigebied, op de achtergrond. Sinds de jaren zeventig heeft het zich ontwikkeld tot een internationaal centrum voor avontuurlijke sporten zoals bijvoorbeeld bungee jumping en jetboat varen. Over de oorsprong van de naam van Queenstown is men het niet eens. Maar de populairste mythe gaat ervan uit dat er eens een goudzoeker in Queenstown was die riep dat het plaatsje geschikt was voor een bezoek van Koningin Victoria. In de jeugdherberg kregen we een mooie kamer waar je, als je een beetje om het hoekje kijkt, het Wakatipumeer kan zien. De vissen in dit meer, kun je door middel van een onderwater uitzichtpunt, bekijken en zelfs voeren. Terwijl we het leuke stadje aan het verkennen waren, vonden we een Japans restaurantje. De meisjes hebben daar met stokjes hun garnalen en rijst gegeten en wij hadden een heerlijke combinatie van Japanse lekkernijen.

Maandag 12 oktober
In Queenstown is erg veel te doen. Dingen als bungyjumpen, jetboat varen, skydiven etc waren we met twee kleine meisjes niet zo voor in. We zijn heel rustig met de gondel naar Bob’s Peak gegaan. Een bergtop waarop je fantastisch uitzicht hebt over de stad, het meer en de omringende bergen. Je kunt daar met “de Luge” naar beneden. Dat zijn soort kleine sleetjes (vergelijk de bobsleetjes in Valkenburg). Dat hebben we gedaan met ieder een kind tussen de benen. In de stad zelf lekker gewinkeld. Maarten is naar de kapper geweest. We wilden een natuur cq wildpark bezoeken, maar op de plaats van bestemming aangekomen, bleek het park niet meer te bestaan.

Dinsdag 13 oktober
Na het ontbijt zijn we op pad gegaan naar Dunedin aan de oostkust van het zuid eiland. Dunedin (Ōtepoti in het Maori) is de tweede stad in grootte na Christchurch op het zuid eiland. Dunedin werd in 1848 gesticht door de Free Church of Scotland. De naam komt van Dun Eidann de Keltische naam voor de Schotse hoofdstad Edinburgh. In Dunedin staat de belangrijkste universiteit van Nieuw-Zeeland, de University of Otago. Onderweg naar Dunedin hadden we pech want een grote kiezelsteen maakte een grote ster met uitlopers in onze voorruit. We zijn meteen in het volgende plaatsje naar de “carglass” gegaan om het te laten repareren. Dat kon gelukkig meteen. De jeugdherberg in Dunedin bleek een oud ziekenhuis te zijn. We zitten in een kamer op een soort paviljoen. We zijn naar het centrum gewandeld. De plannen voor morgen zijn weer gesmeed en de boekingen geregeld.

Woensdag 14 oktober
Na een heerlijk ontbijt van eieren met spek waren we klaar voor een drukke dag. Als eerste was een bezoek aan de Cadbury chocoladefabriek aan de beurt. Tijdens de tour verzamelden we aardig wat chocoladerepen. Ook de paaseieren voor volgend jaar hebben we al gezien. Het was erg leuk en lekker. Daarna zijn we naar het Otago museum gegaan. Het is een groot en mooi museum. Ook leuk voor kinderen. Veel over de geschiedenis van de Pacific Islanders, maar ook veel dieren en skeletten van uitgestorven diersoorten zoals de moa die hier veel voorkwam. We hadden een boottripje geboekt en zijn daarvoor naar het Otago peninsula gereden. Hier leven veel dieren zoals zeeleeuwen, zeehonden, blauwe en geelogige pinguïns, meeuwen, sternen, albatrossen, Jan van Genten en aalscholvers. Op het boottochtje hebben we al die vogels gezien, de albatros inclusief. Dat was wel een mooi gezicht. Hierna zijn we doorgereden naar de Pinguïn Place. Hier worden pinguïns beschermd, en kunnen ze in hun natuurlijke omgeving worden bekeken. Er waren kleine blauwe pinguïns en grote geeloog pinguïns te zien. De eerste zijn redelijk uniek voor Nieuw Zeeland, maar komen in Nieuw Zeeland ongeveer overal voor. De geeloogpinguïn is een ander verhaal. Die houden van koud water en een gematigd klimaat. Het is dus ideaal in het zuidelijke deel van Nieuw Zeeland. Er zijn er nog maar ongeveer 4000 ter wereld en daarom hebben ze dus bescherming nodig. We hebben er een aantal op hun nesten gezien en eentje kwam zelf aanwaggelen / klimmen de berg op vanuit het water.

Donderdag 15 oktober
Vandaag was een reisdag: van Dunedin naar Christchurch. Voordat we Dunedin uit zijn gereden zijn we nog naar de steilste (19 graden) straat ter wereld geweest en er overheen gereden. Dit was nog redelijk moeilijk voor de auto… Daarna op een bijna lege tank de stad uitgereden, voor de extra spanning onderweg. Toen we eindelijk een tankstation vonden kon er 63 liter benzine in de tank. En wij maar denken dat we een tank van 60 liter hadden.…. Verder door naar het noorden hebben we een kop koffie met taart in Palmerston gedaan, om te vieren dat we niet hoefden te duwen. In Timaru hebben we aan de haven gegeten. Eenmaal aangekomen in Christchurch was er voor het eerst in deze vakantie geen plaats in de (jeugd)herberg... Na even zoeken, zijn we uiteindelijk in een alleraardigst motelletje terecht gekomen. Hier hebben twee slaapkamer en een aparte woonkamer. Het is van alle gemakken voorzien. Het lijkt een jeugdherberg op zichzelf. Nog heerlijk gebadderd in de jacuzzi van het motel en moe naar bed.

Vrijdag 16 oktober
Via een groot stadspark, zijn we naar het centrum van Christchurch gelopen. Christchurch is de grootste stad op het zuid eiland. De stad is vernoemd naar de Christ Church van de universiteit van Oxford en ligt halverwege de Oostkust aan de monding van de rivier de Avon. De stad wordt ook wel 'De meest Engelse stad buiten Engeland' genoemd. In 1856 werd Christchurch per koninklijk besluit een stad en daarmee de oudste stad in Nieuw-Zeeland. Veel gebouwen in Christchurch zijn in gotische stijl en in de stad zijn veel parken en plantsoenen te vinden. Eerst zijn we op de antieke tram gestapt die een rondrit door een deel van het centrum maakt. De kathedraal hebben we een kort bezoekje gegund. Het houten plafond was wel bijzonder. Toen was het aquarium aan de beurt. Er waren daar ook kiwi’s te bewonderen. Het was wat aan het regenen. Goed weer dus om het museum te verkennen. Daar hebben we heel wat uurtjes doorgebracht. Het was een mooi en leuk museum. Ook voor kinderen erg leuk gedaan, zoals een nagebouwd straatje uit het oude Canterbury, waarin zelfs een levensgroot paard stond. Een speciale afdeling voor de kinderen om te ontdekken wat zintuigen allemaal kunnen. Er waren ook opgezette vogels, waar we er inmiddels steeds meer van gaan herkennen. Tegen sluitingstijd werden we het museum uitgezet en zijn we richting het motel gelopen. Toen we weer in de kamer waren, was er een grote doos met lego neergezet door de hoteleigenaar, dus er werd flink gebouwd tot het weer bedtijd was.

Zaterdag 17 oktober
Eigenlijk moesten we vandaag met de boot terug. Maar na een telefoontje was geregeld dat we een dagje later mee konden. Een extra dag vakantie dus. Nou, die hebben we goed gebruikt. We zijn naar Kaikoura gereden. Na een kop koffie besloten, Chris en Myrthe dolfijnen te gaan kijken met een boot. Maarten ging met Dafne zeehonden kijken. De boottocht was geweldig! We hebben nog nooit zoveel dolfijnen bij elkaar gezien. Wat een sprongen, salto’s en capriolen. Een groep mensen ging ook zwemmen met dolfijnen. Dat gaan Chris en Inge (nichtje van Maarten) in december doen. Dit was dus een leuk voorproefje. Dat moet geweldig gaan worden in december! Na wat boodschappen zijn we naar het motel gegaan waar we in zaten, want opnieuw bleek het jeugdhotel vol te zitten. Of in ieder geval geen familie kamer te hebben voor 4 personen. Morgen gaan we naar Picton om op de boot terug naar Wellington te stappen. Het eind van een fantastische vakantie waar we nog vaak aan terug zullen denken!

Voor de foto's kunnen jullie weer hier naartoe.

OP VAKANTIE IN EIGEN LAND – WEEK 1

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Tue, 20 Oct 2009 01:14:00 +0000

Zaterdag 3 oktober
Hoera vakantie! Vandaag zijn we vroeg opgestaan, want we moesten op tijd bij de “Interislander” zijn. Om 7:15 waren we ingecheckt en een uur later konden we met de auto de boot inrijden. Wat kunnen er veel auto’s op zo’n schip! We werden ook vergezeld door meerdere vrachtwagens met opleggers. Op de boot zelf was een buitendek, meerdere cafeetjes, een speeltuintje en zelfs een bioscoop. We hebben vooral buiten en voor het raam gestaan om de prachtige omgeving te zien. Eerst de haven van Wellington uit en daarna Cook Strait door. Het stuk door de Marlborough Sounds (de fjorden in het noorden van het zuid eiland) waren erg mooi. Toen we van de boot afreden zijn we meteen doorgereisd naar Nelson. We hebben daar in een jeugdherberg geslapen. In de jeugdherbergen in Nieuw Zeeland hebben ze gezinskamers met soms zelfs eigen badkamers. In Nelson geluncht en rondgewandeld. Het is de stad van de kunstenaars. Er zijn daarom ook veel galerijen ed.

Zondag 4 oktober
Na een ontbijt van ontbijtkoek en appelsap zijn we over de vlooienmarkt gelopen en op het marktplein koffie gedronken. We zijn door een paar leuke, pittoreske straatjes van Nelson gelopen. Daarna in de auto gestapt om naar Motueka te rijden. Van daaruit is het Abel Tasman natuurpark goed te bezoeken. Motueka is een leuk, typisch Nieuw Zeelands stadje met heel veel leuke cafés en restaurantjes. We hebben geluncht in een kerk die omgebouwd was tot restaurant. We konden lekker op het terras eten want het was heerlijk weer. We hebben ook onze tocht voor morgen in het natuurpark geregeld. Toen boodschappen gedaan want we moesten natuurlijk zelf koken omdat we weer in een jeugdherberg sliepen. Met twee vermoeide kinderen aan het eind van de dag is dat ook wel zo makkelijk. De jeugdherberg was gebouwd in een voormalige bakkerij.

Maandag 5 oktober (hieperdepiep hoera)
Vandaag was Chris jarig, dus kreeg ze cadeautjes op bed en neuriede Myrthe “Happy Birthday” voor haar. Vandaag zijn we naar het Abel Tasman National Park gegaan. Vanaf Kaiteriteri, een klein kustplaatsje, vertrekken we met de boot naar “Tonga Quarry”, een plek die ook alleen per boot te bereiken is. Zodra we op de boot zijn, krijgt Chris haar eerste verjaardagstelefoontje uit Nederland van haar moeder. De boot is een spiksplinternieuwe catamaran motorboot, voorzien van alle gemakken. De tocht is erg mooi en de kinderen vinden het allemaal erg leuk. We voere langs een zeehondenkolonie op een eilandje en werden daarna op een strandje gedumpt met de mededeling dat we over drie en een half uur in de volgende baai worden verwacht (Bark Bay).
Volgens het bordje is het een uur lopen naar Bark Bay, maar we hebben twee kleine meiden mee, waarvan er een in de rugzak van Chris zit. Doordat het hoogtij is komt er een half uur bovenop de tocht, aangezien je dan niet een stuk kunt afsteken over een zandbank.De tocht voerde langs de kust in een erg mooi bergachtig regenwoud. Onderweg hebben we vooral veel vogels gehoord. Ik kon ze pas zien op het moment dat ik eventjes alleen achteraan liep. Ik geloof dat vogels ook op hun rust gesteld zijn en het gezang en geklets van de dames niet zo waardeerden J. Na vele mooie uitzichten op zee en een aantal watervallen kwamen we aan bij het strand dichtbij onze eindbestemming. Myrthe had inmiddels al anderhalf uur helemaal alles zelf gelopen. Op het strand hebben we lekker gepicknickt en hebben we naar schelpen gezocht. Nog een klein stukje gelopen naar de boot en toen terug gevaren naar ons beginpunt. In de Jeugdherberg hebben we nog lekker geborreld en lekker gedoucht en om acht uur lagen we allemaal in bed. Er zijn slechtere manieren om je verjaardag te vieren……

Dinsdag 6 oktober
Vanuit Motueka zijn we doorgereden naar Takaka in het noorden in Golden Bay. Eerst hebben we een van de helderste bronnen van Nieuw Zeeland (en Australië en Azië) bezocht. Je kon er inderdaad recht naar de bodem kijken en alle waterplanten zien. Hierna zijn we naar een kinderboerderij geweest, waar je tamme alen stukjes vlees kon voeren. Ook alle andere dieren mochten worden gevoerd. Er waren lama’s, een yak, pauwen, ezels, schapen en nog veel meer. In de middag zijn we naar de Farewell Spit gegaan in een vierwiel aangedreven bus. Dit is een kilometers lange zandtong met aan de ene kant de Tasmaanse zee en aan de andere kant de Golden Bay. We hebben meerdere zeehonden gespot en veel vogels, zoals Jan van Genten. Myrthe vond het erg spannend dat de bus door het water heen reed. Daf heeft iedere vogel onderweg aangewezen en dat waren er erg veel…..We sliepen weer in een jeugdherberg, lekker budget. Myrthe vindt vooral de stapelbedden erg leuk. Er is ook een leuke variant hier met een tweepersoons bed onder en een eenpersoonsbed boven.

Woensdag 7 oktober
Vandaag zijn we na een stevig ontbijt vanuit Takaka via een kronkelweg weer zuidwaarts gereden. Er waren zoveel bochten (365 over 25 km volgens de boekjes) dat het ontbijt van Myrthe er weer uit kwam. Gelukkig mochten we bij een boerderijtje even de badkamer gebruiken om schone kleren aan te trekken.In de Buller Gorge zijn we over de langste Touwbrug van Nieuw Zeeland gelopen over de Buller River. Na een korte wandeling in de bush aan de overkant, zijn Myrthe en Chris met een “ride” de rivier weer terug over gesjeesd. Dat was spannend. Hebben we ook eindelijk eens “thrill seeking adventure” gedaan. Overal in Nieuw Zeeland kan je namelijk raften, bungeejumpen, parachute springen of andere duizelingwekkende activiteiten doen waar ook duizelingwekkende prijzen voor worden gevraagd. We zijn doorgereden naar Westport aan de westkust van het zuid eiland. Er was gelukkig weer een kamer beschikbaar in een jeugdherberg ook al hadden we niet gereserveerd.

Donderdag 8 oktober
Vlakbij Westport is een zeehonden kolonie. Via een mooie wandeling kwamen we bij het uitzichtpunt. Helaas was het vandaag voor het eerst geen mooi weer. Daar staat dit gebied eigenlijk ook wel om bekend. We hadden de regenjassen meegenomen en hebben de dag niet laten bederven. Hierna zijn we verder gereden naar Charleston. Een klein en inmiddels uitgestorven plaatsje waar vroeger veel goud werd gedolven. Ze hebben er ooit zelfs over gedacht om hier de hoofdstad van Nieuw Zeeland van te maken. Uiteindelijk heeft toch Wellington het gewonnen. We zijn met een oud treintje door het regenwoud naar een paar grotten gereden. Op meerdere plaatsten in Nieuw Zeeland heb je “Glowworm Caves”. We moeten er echt ergens in, maar vandaag dus niet. Duur en kinderen nog te klein.We vervolgden onze weg naar Punaikaiki. Hier zijn de beroemde “pancake rocks”. De naam hebben ze te danken aan de vorm die doet denken aan een enorme stapel pannenkoeken. Je moet wel fantasie hebben om dat er in te zien, maar het is wel een prachtige speling van de natuur. Op dezelfde plaats hebben zich ook Blowholes gevormd, waar het zeewater met kracht uitspuit als het vloed is. De weg van Westport naar Greymouth, onze eindbestemming van vandaag, staat volgens de lonely planet, in de top tien van mooiste wegen ter wereld. Dat kunnen wij alleen maar beamen. Met de zee en rotsen en stranden rechts en regenwoud en bergen links, keken we onze ogen uit. Vandaag slapen we in een jeugdherberg die in een oud klooster is gemaakt. We zitten dus eigenlijk in een cel….Twee stapelbedden erin. De dames boven en wij onder. We hopen op mooi weer morgen.

Vrijdag 9 oktober
De dag begon niet echt geweldig qua weer. Veel regen en harde wind, maar we waren toch niet van plan in Greymouth te blijven, dus met goede moed verder naar het zuiden. Voor de meisjes is het in stapelbedden slapen al een belevenis op zich. Myrthe wil wel altijd op vakantie zijn. Onze eerste stop is Hokitika. Dit is een stadje dat een half uur van Greymouth af ligt, dus lang hebben we niet in de auto gezeten. Het weer daarentegen is al heel anders. De wind is zo goed als weg en de regen is niet meer dan een paar druppels. Deze stad staat bekend om zijn jade dat hier greenstone wordt genoemd. Er zijn heel veel winkels die groensteen verkopen en allemaal in dezelfde straat. Dit maakt het wel makkelijk om een keuze te maken. Achteraf blijkt dat de eerste winkel ook de mooiste sieraden verkoopt. Chris besluit een mooie hanger met een zwart koord uit te zoeken. Een zogenaamde twist die voor eeuwige vriendschap staat. De meisjes krijgen allebei een kleine “twist” van runderbotten gemaakt. Dit laatste werd vroeger van walvisbotten gemaakt, maar daar blijkt niet meer op gejaagd te worden.We hebben het lokale museum met de geschiedenis van de omgeving ook nog een bezoekje waardig gekeurd. In dit museum zie je dat in de tijd van de “Goldrush” het er net zo uitzag als het Wilde Westen van Amerika en dat de mensen een soortgelijk bestaan hadden. Ook de ontdekking en bewerking van greenstone wordt er toegelicht en als afsluiter is er nog een tentoonstelling over de lokale vrijmetselarij. Al met al een leuk en informatief museum. Een andere beroemde winkel is de fudge shop, Sweet Alice’s. We hebben wel vijf smaken uitgezocht. Het is ongeveer het enige winkeltje dat geen jade verkoopt.Als laatste zijn we nog naar het aquarium geweest waar ook kiwi’s te bewonderen waren in het donker. Myrthe en Dafne mochten weer alen voeren, maar ditmaal waren ze iets groter dan de vorige keer in de rivier en sommigen wel 150 jaar oud.Nadat we in het alpendorpje Franz Josef aan waren gekomen, zijn we direct naar de warme baden (met gletsjerwater) gegaan. Deze waren heerlijk ontspannend en we waren alle vier erg voldaan na een dik uur relaxen. In het stadje gezocht naar een helikoptervlucht over de gletsjers voor Chris en Myrthe. Na het eten, op een terras in de zon, hebben de dames een vlucht geboekt. Zoals het een Hollander betaamd hebben ze een dubbel zo lange vlucht over de gletsjers en Mount Cook gekregen voor de prijs van de goedkoopste en kortste vlucht. Het enige nadeel is dat ze er al om 7:45 uur moeten zijn.

Kijk voor alle foto's op onze foto-site !

Wellington Regional Hospital

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Sat, 26 Sep 2009 02:16:00 +0000

Wellington regional hospital

Het ziekenhuis
Wellington Ziekenhuis is het belangrijkste ziekenhuis van Wellington gelegen aan Riddiford Street in Newtown, een van de wijken van Wellington. Ook het Kapiti Health Centre in Paraparau mu en Kenepuru Ziekenhuis in Porirua horen erbij. Ik ga daar regelmatig naar toe om poli’s en OK te doen. Wellington Hospital is het enige tertiaire ziekenhuis in de regio. Er komen patiënten uit de onderste helft van het Noordereiland en de bovenste helft van het Zuidereiland, en zelfs van de Chatham-eilanden. Dat betekent dat veel patiënten per vliegtuig of helikopter worden gebracht. Wellington hospital is verbonden aan de Universiteit van Otago op het Zuidereiland. Het ziekenhuis is net nieuw. Het is voltooid in december 2008.

De verloskamers
Voor de mensen die eens willen zien hoe de verloskamers er hier uitzien, heb ik een serie foto’s gemaakt. Er zijn 12 verloskamers in 3 gangen die haaks op elkaar staan. De verloskamers zijn allemaal uitgerust met een bad waarin ‘waterbirths’ worden gedaan. Er is ook een speciaal draadloos CTG systeem dat werkt onder water. Ik wilde wel eens zo’n bevalling zien en had met een verloskundige afgesproken dat ik alleen zou kijken en dat zij de bevalling zou doen. Toen kreeg de patiënte in bad een schouderdystocie. Ik kan je vertellen dat het niet makkelijk is om die in een bad op te lossen!
Omdat er zoveel verloskamers zijn, is het werk anders verdeeld. Er is 1 verloskundige coördinator die vanuit het kantoor alles en iedereen in de gaten houdt. Zij belt het OK team als we dat nodig hebben en de kinderartsen. Er zijn meestal 4 ziekenhuis verloskundigen. Deze begeleiden de bevallingen van het ziekenhuis. Het is ip een verloskundige per patiënte. Ze zijn bijna continu in de verloskamer bij de patiënte. Verder komen de ‘independent midwives’ met hun patiënten ook naar het ziekenhuis. Thuisbevallingen komen wel voor, maar maken slechts enkele procenten uit van het geheel. Er wordt niet overgedragen voor een inleiding, voor meconium of voor een epiduraal. Er wordt wel regelmatig overlegd met de dienstdoende arts. Wij starten ook vaak de inleiding op en de verloskundige blijft er daarna de hele tijd bij. Dat betekent dat ze soms ook 15 uur achter elkaar werken. De ziekenhuis verloskundigen hebben diensten van 8 of 12 uur. De coördinatoren werken altijd 12 uur. Voor een kunstverlossing of een sectio (Keizersnede) nemen wij het natuurlijk wel over. Veel verloskundigen kunnen echter absoluut niet hechten hier. De episiotomie (‘knip’) zetten gaat nog, maar het weer repareren hebben ze mij voor nodig!

In Kenepuru en Paraparaumu worden ook bevallingen gedaan (2 verloskamers per ziekenhuis), maar alleen als alles fysiologisch (natuurlijk) verloopt, anders wordt de patiënte naar Wellington gebracht. Een aantal jaren geleden, deden de GP’s (huisartsen) nog bevallingen en kunstverlossingen.
Ik heb vorige week nog een forceps gedaan in Paraparaumu omdat ik toevallig daar was voor een poli. De patiënte had al twee uur geperst, klein segment zichtbaar. En met de ambulance zou het nog een uur naar Wellington zijn. Bovendien moest ineens de ambulance weg voor een hartstilstand (bleek achteraf een 97 jaar oude man te zijn…). Ergens in een kastje werd nog een Wrigleys forceps gevonden en ik kon aan de slag.
De forcepsen en vacuum extractie systemen zijn hier overigens wel wat anders. Ze hebben hier OA (aav) en OP (aaa) cups. Ze kennen hier wel ook de kiwi-vacuum! Maar een Naegele forceps is niet te krijgen.

De OK’s
Er is 1 operatie kamer op de verloskamers. Dat betekent dat je er heel snel bent als dat nodig is. Er is altijd een OK-team inclusief anesthesist (assistent en consultant) beschikbaar voor de verloskamers. Er is ook een recovery (verkoever) voor maximaal drie patiënten.
Op deze OK worden ook de geplande sectio’s gedaan. Meestal 2 per dag soms drie. Mijn record aantal sectio’s (3 geplande, de rest (semi) acuut) op een dag (in een dienst van 08:00-23:00) is 7!

Gisteren waren er 3 sectio’s, om een idee te geven van de pathologie (ziektebeelden) hier: 1 sectio (met hysterectomie) was voor een placenta praevia en accreta, 1 omdat iemand een eclamptisch insult had en er niet uitkwam en mogelijk al de hele nacht thuis bewusteloos had gelegen en de laatste voor een immatuur van 26 weken van geschat ongeveer 400 gram met een terminaal CTG (het kind bleek uiteindelijk 396 gram te wegen….).

Een verdieping lager liggen de ‘main theatres’. Bij grotere (maternale) pathologie zoals de twee hierboven beschreven, gaan we daarheen omdat er meer hulp is. Er zijn in totaal 15 OK’s. Op de acute OK worden elke ochtend tussen 08:00 en 09:00 alle curettages gedaan door een van de assistenten. De wisseltijden van OK zijn hier extreem lang. Tussen de middag wordt ook echt gestopt om te lunchen. Er kunnen ’s ochtend 3 en ’s middags drie ingrepen worden gedaan. De wachtlijsten voor de OK zijn enorm. Ze doen hier ook geen poliklinische hysteroscopieen, dus ook deze gebeuren allemaal op de OK.

De afdelingen
Er zijn 4 afdelingen die POD A, POD B, POD C en POD D worden genoemd. De eerste is voor gynaecologische patiënten. De tweede is de antenatale afdeling dus voor zwangeren. C&D zijn kraamafdelingen. Vlak naast deze afdelingen is de neonatologie afdeling. Op dezelfde afdeling zitten ook de verloskamers.

De Poliklinieken
Iedere kliniek wordt geregeld en voorbereid door een verpleegkundige of verloskundige.
Er zijn gynaecologie poli’s, oncologie poli’s, zwangeren poli’s, colposcopie spreekuren.
Meestal heeft een consultant samen met een assistent 1 poli. Er zijn meerdere kamers beschikbaar voor een poli. De assistente zet de patiënten binnen en doet soms controles. Soms worden de nieuwe patiënten eerst door de TI (trainee intern, de co-assistent) gezien. Het gynaecologische onderzoek wordt altijd op een gewone onderzoekbank gedaan. Je moet patiënten helemaal bedekken met een deken en ze aanbieden om een chaperonne te halen. Het duurde even voor ik al deze gebruiken door had. Wat zijn we dan heerlijk nuchter in Nederland.
Er is een aparte poli voor hoog-risico zwangeren (High-risk-clinic). Deze patiënten kunnen altijd contact opnemen met de verloskundigen die bij deze kliniek betrokken zijn. Er is ook een kliniek voor zwangeren met Diabetes. De endocrinologen en diabetes verpleegkundigen en de diëtisten komen naar de zelfde poli om de patiënten te zien.
Er is uiteraard ook een echoscopie afdeling. Hier zit ook de prenatale diagnostiek. Er worden echter veel echo’s door radiologen in vrij gevestigde instituten gedaan, los van het ziekenhuis. Ook de screeningsecho’s voor de zwangeren.

Het is al met al erg leuk om te zien hoe alles in een ander gezondheidsysteem geregeld wordt. Sommige dingen zijn erg goed (gratis eten voor de dokters) en andere dingen minder, maar is dat niet overal zo?

Voor alle foto's kom naar ons webalbum en kijk in Wellington Hospital

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Mon, 14 Sep 2009 09:19:00 +0000

Rotorua

Vrijdag
Hoera. Eindelijk vakantie! Laatste nachtje gewerkt op donderdag, nog even een patiënte met eclamptisch insult gehad en vrijdagochtend met vakantiegevoel naar Johnsonville gereden vanuit Wellington. Wat laatste inkopen gedaan en koffers gepakt. Als laatste uitdaging na zo’n nacht, moest Chris mee naar Kindygym om mee klimmen over de kasten en trampolines en bruggen.

Zaterdag
Op zaterdagochtend dan echt op pad gegaan. Het was een kleine 6 uur rijden. Na 2 uurtjes was het de hoogste tijd voor koffie en op een leuk boerderijtje in ‘the middle of nowhere’ tussen de schapen in het zonnetje gezeten. Via een prachtige weg met uitzicht op de besneeuwde vulkaantoppen van Mount Ruapehu, Mount Ngauruhoe en Mount Tongariro arriveerden we tussen de middag bij het grootste meer van Nieuw Zeeland, Lake Taupo. Toen was het nog maar een uurtje rijden naar Rotorua. We konden al snel de zwaveldampen ruiken. We hadden een klein appartementje gehuurd in de Rotorua Hideaway Lodge waar ook lama’s, schapen en paardjes waren. De kinderen mochten iedere ochtend helpen met de dieren eten geven.

Zondag
Het was vandaag niet erg mooi weer helaas. Een paar buien. Daarom naar het museum van Rotorua gegaan. Het museum is gehuisvest in het beroemde grote Badhuis van Rotorua dat in 1908 werd gebouwd. Toen begon het toerisme in Rotorua al. In de kelder kunnen nog steeds de modderbaden worden gezien. De geschiedenis van Rotorua en de verschillende soms wel heel bizarre behandelingen die werden gegeven werden gepresenteerd. Vanaf het dak is er een mooi uitzicht over de stad en het meer. In de middag zijn we ons zelf maar gaan onderdompelen in de beroemde Polynesian Spa. Warmwaterbronnen met uitzicht op het meer van Rotorua. Omdat het warmste bad 42 graden was, merkte je ook nauwelijks iets van de koudere regen die uit de hemel drupte. Al met al erg ontspannend.

Maandag
In de ochtend zijn we naar Whakarewarewa, the thermal village geweest. Hier wonen Maori ’s nog volgens oude gewoonten en gebruiken. Ze maken daar gebruik van de heet waterbronnen met koken (de beroemde Hangi). Myrthe en Dafne hebben daar maïskolven gegeten die in het hete water hingen en zo opgevist werden om te kunnen worden gegeten. Verder waren er pruttelende modderpotten, geisers en kokende meren te zien. Erg mooi allemaal.

Vlakbij ons overnachtingsadres was het Rainbow Springs Nature Park. Hier zijn van allerlei vogels die je kunt bewonderen. Maar ook zwemmen er vele forellen, die konden worden gevoerd door de kinderen wat natuurlijk dolle pret was. Ook de bekende Kiwi werd hier voor uitsterven behoed.

Dinsdag
In de ochtend mochten we mee met de verzorgers in het Rainbow Springs Nature Park om de vogels eten te geven. Ook kregen de forellen, eenden en zwanen weer een maaltje.
Daarna koffie gedronken in het museum omdat we nog naar de uitkijktoren wilden en die eerder dicht was door het weer.
In de middag naar het Agrodome geweest. Hier werden we met een tractor over een enorme boerderij gereden en mochten de kinderen koeien, struisvogels, lama’s, alpaca en schapen en geiten eten geven. Ook kiwi’s werden hier geteeld ook al is het nog niet het seizoen. Wel mochten we proeven van de kiwi sap en kiwi wijn (die best erg lekker is en er ging dus ook een flesje mee naar huis) en de andere producten die er werden gemaakt. Daarna was het tijd voor de schapenshow. Verschillende soorten schapen werden getoond afkomstig uit verschillende delen van de wereld. Voor onze neus werd een schaap geschoren. Een stel eenden werd bijeen gedreven door goed getrainde herdershonden. Tot slot mocht Myrthe het podium opkomen om een lammetje een fles melk te geven. Omdat de zaal vol zat met Aziaten waren de Ah en Oh’s niet van de lucht. Als herinnering hebben de dames een knuffelschaap uitgezocht in de winkel.

Woensdag
Het was inmiddels prachtig weer geworden en daarom waren we wel in voor een flinke wandeling. We zijn naar Waimangu, volcanic valley getogen. Chris een rugzak op met Daf erin. En op pad. Het was een schitterende tocht en veel geothermische meren, geisers en modderpoelen en silica terrassen. Rotsen waar de stoom gewoon uit komt en meren in onvoorstelbare kleuren en met onvoorstelbare temperaturen. De witte en roze terrassen die hier ooit vele toeristen hebben getrokken, zijn door de vulkaanuitbarsting van 10 juni 1886 volledig verdwenen. Maar je ziet op sommige plaatsen dat er weer terrassen aan het ontstaan zijn. Dit was voor ons wel een van de hoogtepunten van de vakantie.

Donderdag
We zijn naar de ‘Burried Village of Te Wairoa’ geweest. Dit was een stadje met huizen en een hotel die volledig bedenkt zijn bij de uitbarsting van de vulkaan Tarawera. Wel 147 Maori’s en 6 Europeanen kwamen hierbij om het leven. Ook de mooie witte en roze terrassen gingen hierbij verloren. Een deel van het dorpje is opgegraven en kan worden bekeken. Het was niet spectaculair, maar de Te Wairoa Waterfalls Track, maakte alles weer goed.
De Maori’s arriveerden in de Te Arawo-kano vanuit Hawaiki in Nieuw Zeeland. Rotorua ligt iets landinwaarts vanwaar de Maori’s arriveerden en daarom is het aantal Maori’s dat hier leeft nog steeds veel hoger dan elders in het land.

Vrijdag
Chris had contact gezocht met Pauline, een verloskundige waarmee zij in het spaarne had gewerkt. Rotorua ligt op een uur afstand van Tauranga, waar Pauline met haar familie nu alweer 3 jaar woont. We zijn er via de mooie Okere Falls heengereden en onderweg zagen we nog wat rafters op de rivier. We hebben in de middag afgesproken, dus ’s ochtends hadden we de tijd om Tauranga te verkennen. In het centrum van Tauranga hebben we erg lekker Italiaans gegeten. Myrthe en Dafne hebben zich tegoed gedaan aan de gegrilde garnalen en salade met olijven. Daarna zijn we naar de salt hot pools bij Mount Maunganui geweest. Daarna bij Pauline en Mark op bezoek geweest. Het was erg gezellig en ook leuk om eens met iemand te praten dien ook het Nederlandse systeem en het Nieuw Zeelandse ziekenhuis systeem kent. Uiteindelijk na veel kletsen in het donker teruggereden naar Rotorua.

Zaterdag
We hadden bedacht dat hier zoveel mooie dingen te bekijken zijn en zoveel te doen is, dat we onze vakantie een dagje verlengd hebben. Daarom haddden we nog tijd om naar ‘Orakei Korako of de 'verborgen vallei' ligt aan de zuidkant van het Ohakurimeer op het Noordereiland van Nieuw-Zeeland. De belangrijkste geothermische bezienswaardigheid is het Emerald Terrace, het grootste van zijn soort in Nieuw-Zeeland. Je gaat eerst met een bootje de rivier over en kan dan een tocht maken langs terrassen en mooie meren. Zelfs een warmwater meer in een grot. En vrij grote moddermeren. Erg de moeite waard dus.
Omdat we toen toch al aardig dicht bij Taupo in de buurt waren, besloten we door te rijden naar de Prawn Farm. De enige garnalenkwekerij ter wereld die draait op warmwaterbronnen en energie van de nabij liggende Huka waterval. Je mocht zelf garnalen vangen in het meer. Maarten lukte het om er een te vangen. Daarna hadden we een rondleiding en mochten de baby garnalen met de hand worden gevoerd. Het restaurant serveerde natuurlijk heerlijke garnalen.
Tot slot doorgereden naar de Huka Falls waar het water van de Waikato Rivier via een smalle kloof 11 meter omlaag stort. Elke seconde valt er genoeg water naar beneden om twee Olympische zwembaden mee te vullen.
Zondag
Helaas, de vakantie zat er weer op. Alle spullen ingepakt en de auto volgeladen. Alle dieren even gedag gezegd en op pad gegaan naar Johnsonville. Onderweg aan het meer van Taupo met besneeuwde toppen op de achtergrond van koffie en scones genoten.
Het huis stond er nog ondanks de regelmatige aardbevingen hier. Onze maximale beving tot nu toe was 5,2. Dat was net voor we op pad gingen.

PS: Voor de rest van de foto's van de vakantie even op ons webalbum kijken in het mapje Rotorua

Pannenkoeken bij het ontbijt

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Wed, 26 Aug 2009 09:33:00 +0000

Hollandse pannenkoeken bij het ontbijt

Afgelopen weekend zijn we gaan ontbijten bij een Nieuw Zeelandse collega van Chris. Hij kon pannenkoeken volgens oud-holland recept maken. Geleerd van zijn Nederlandse schoonmoeder. Veel Nieuw Zeelanders hebben ergens in de familie wel een Nederlander zitten of zijn er mee getrouwd. We aten de pannenkoeken dus wel bij het ontbijt! We hebben uitgelegd dat dat wat minder Hollands is.....,Het is echter niet zo raar als je bedenkt dat de Amerikanen in de ochtend pancakes eten. En je moet tenslotte een beetje flexibel zijn. Myrthe en Dafne vonden het natuurlijk geen probleem. Bovendien hadden wij nog een echte ontbijtkoek meegenomen. Dus het was een Hollands ontbijt op NZse bodem.

Ziekenhuisperikelen

In het ziekenhuis gaat alles zijn gangetje. Chris zit nu in de nachtdienst, dus leeft nu even in de dezelfde tijd als jullie. 's Nachts werken is (net als in Nederland) ook wel lekker omdat er een andere sfeer heerst in het ziekenhuis. Het kan ontzettend druk zijn, maar ook helemaal leeg. Zelfs met 12 verloskamers komt het nog voor dat er niemand ligt te bevallen.
Chris heeft van de week een keizersnede gedaan bij een zwangere met "swine flu". Ze moest beademd worden, maar dat lukte niet goed door de zwangerschap. Ze was 32 weken. Moeder en baby maken het goed gelukkig. Ze doen hier vaker keizersnedes dan in NL is mijn gevoel, ookal maakt het in percentage niet zoveel uit. Het betekent wel dat je ook vaker een tweede, derde, en zelfs vierde keizersnede doet bij iemand. Ik had laatst van de 10 barende vrouwen, 6 patienten met een epiduraal op de verloskamers. Ik denk dat een anaesthesist in NL een rolberoerte had gekregen! Als je dan een kunstverlossing gaat doen, krijgen ze ook nog standaard een extra shot medicatie voor de pijn. Soms wordt er een epiduraal gegeven, alleen om een kunstverlossing te doen. Ik moest hier wel even aan wennen. Als ik ze hier vertel hoe het in NL gaat, vinden ze ons wel wat barbaars.......

Kinderen

Maarten en de meisjes genieten nog met volle teugen. Ze hebben het zelfs druk met alle vrienden en kennissen en de groepjes waar ze heb moeten (mainly music om te zingen en dansen, de nederlandse speelgroep om te spelen en knutselen en kindy gym om lekker te bewegen). Dan nog een (klein) huishouden ernaast en je tijd is op. Lindale farmpark wordt altijd bezocht als Chris in Paraparaumu is om daar poli te draaien. Dit is aan de Kapiti coast noordelijk van Wellington.

Winter in Wellington

Het begint hier langzaamaan wat lekkerder te worden. Vandaag weer met zomerjassen naar buiten gegaan en de broeken worden al wat kouder. Nou lopen de Nieuw Zeelanders de hele winter gewoon met korte broeken, dus daar kan je het ook niet aan afmeten. De wind die ze voorspeld hebben (Windy Wellington) hebben we ook nog niet echt gehad. Maar dat je in de winter in een T-shirt kan lopen, is wel erg lekker. 's Avonds hebben we wel nog altijd de openhaard aan.

Vakantie vooruitzichten

Na deze nachtweek is het dan eindelijk tijd om wat langer op pad te gaan in dit mooie land. Weekendjes weg zijn leuk, maar heel ver kom je niet. We gaan naar Rotorua op vakantie. Dat is een vulkanisch gebied in het noorden van het eiland.
In oktober gaan we 2 weken op vakantie naar het zuidereiland. De route is al gepland en de boot geboekt.
In december komt Inge naar Wellington. Die gaan we natuurlijk een paar mooie plekjes hier laten zien. We zijn van plan om dan bij Kaikoura met dolfijnen te gaan zwemmen!
Veel mooie vooruitzichten dus. We houden jullie op de hoogte!

Time Flies...

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Mon, 27 Jul 2009 08:18:00 +0000

Johnsonville park

Omdat het hier geweldig is om in de natuur te wandelen hebben we op Trade me (de Nieuw Zeelandse versie van marktplaats) een rugdrager gekocht. Dan kan Dafne lekker achter op de rug van het uitzicht genieten. Ze vindt dit heerlijk en doet er af en toe ook maar meteen een dutje in. Sommige tochtjes bleken toch ook voor Myrthe wat veel van het goede. We kregen een tweede rugdrager van een verloskundige hier zodat we nu Myrthe op de heen weg laten lopen en terug mag ze gedragen. Er zit achter ons huis in Johnsonville een groot park in de bergen. Daar hebben we al een stuk in gelopen. Je hebt een mooi uitzicht over Johnsonville tot aan de zee. In de verte kan je Wellington zien liggen. Je kan helemaal over de bergrug naar het volgende dorp lopen. Dat staat dus nog op de agenda.
Afgelopen weekend zijn we nogmaals naar het Karori Wildlife Sanctuary geweest. Een prachtig groen en bergachtig park waar je ook heerlijk in kan wandelen. Er zitten vogels en Weta's en hagedissen. Daarna zijn we op de thee geweest bij een verloskundige en haar familie. Dat was heel gezellig, alhoewel we pas later begrepen dat op zijn Engels thee drinken hier ook soep en broodjes ed kan betekenen.
Johnsonville ligt ook niet ver van de zee. Je kan beide kanten oprijden om zee te vinden. De ene kant is de baai waaraan ook Wellington ligt. De andere kant is echt de oceaan. De weg hier naartoe gaat door de bergen en is soms heel smal, maar wel erg mooi.

Kindervermaak

De kinderen hebben het hier prima naar hun zin. Wandelen vinden ze heerlijk, maar er moet wat afwisseling zijn. Maarten gaat bijna wekelijks naar het museum op Myrthe's verzoek. Soms samen met Greg en Aemon en soms alleen. Dan is er nog de Mainly Music en de Speelgroep. Morgen gaat Maarten iets nieuws proberen: Kindy Gym. Dit is gymen voor de kleinste onder ons en ik geloof dat ouders het ook warm gaan krijgen. We hebben ook het zwembad in Poirirua ontdekt. Dat is geweldig voor kinderen. Een groot speelbad met golven en een stroomversnelling. Daar gaan we dus zeker nog een keer naar toe.
We hebben ook schmink gekocht omdat Myrthe graag eens een clowntje wilde zijn. Zie de foto voor het resultaat.
Maarten en Myrthe worden ook al aardig goed in het bakken van chocolate chip cookies. Dafne doet daarna de afwas en is dan net zo nat als het bakgerei.

Vakantie

Het bleek wat moeilijk om vakantie aan te vragen. Maar er staat een vakantie gepland eind augustus. Dan zijn we van plan om naar Rotorua te gaan, een vulkanisch gebied op 6 uur afstand van hier. Ook in oktober en december staan vakanties gepland. Dan gaan we het Zuid eiland eens bezoeken.

Petone carnival

Er was zaterdag een feest aan het strand van Petone. Het was prachtig weer. Er waren wat kleine kermis attracties voor de kinderen, er kon gestoepkrijt worden en ze verkochten zelfs suikerspinnen. Niet op een stokje zoals thuis, maar in een zakje en het heet hier candy floss. Stokje of geen stokje, het smaakt prima en is net zo vies en kleverig als thuis.

Zie voor de foto's ons online fotoalbum

Uit eten en Petone

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Sat, 04 Jul 2009 21:51:00 +0000

Afgelopen vrijdag hadden we ineens zin om uit eten te gaan. We zijn naar "The Flying Burrito Brothers" geweest in Te Aro (centrum van Wellington). Daar hebben we lekker mexicaans gegeten. Zoals velen van jullie weten is Myrthe gek op "pannenkoekjes" en daarmee bedoelt ze tortillas. Dafne weet er ook wel weg mee hun ouders ook. Het was weer erg lekker. We zijn er namelijk al eerder geweest, dus wie een adresje wil om te eten moet de link maar aanklikken.

Gisteren zijn we alweer naar Petone geweest om "The Dutch Shop" leeg te kopen. Weer een rookworst, ontbijkkoek, drop, kaas, augurken, spekjes en gehaktmix (Silvo) gekocht. Het is niet dat we ons niet kunnen aanpassen, maar het is gewoon lekker allemaal en je kunt het gewoon krijgen. De stroopwafels, beschuit, speculaasjes en knakworsten kun je hier gewoon in de supermarkt kopen, dus er zijn meer liefhebbers van Nederlands waar in Nieuw Zeeland.
Daarna een lekkere turkse Dönner Kebab gegeten (internationaal is het hier wel) en door de winkelstraat gelopen.
De speelgoedwinkel konden we natuurlijk niet links laten liggen. Naast het gebruikelijke speelgoed waren er achter in deze winkel een aantal tafeltjes met stoeltjes waarop iets geschilderd moest worden. Dit was overduidelijk, aangezien er allemaal kwasten op tefel klaar stonden. Aan de wand waren allemaal gipsen figuurtjes uitgestald, dus het kostte Christianne niet zoveel tijd om te concluderen dat deze figuurtjes geschilderd konden worden. Myrthe had een eendje uitgezocht en Dafne een zeepaardje. Er werd een pallet met 10 verschillende kleuren verf voor onze dochters neergezet en ze konden aan de slag.
Myrthe lukte het aardig om de kleurtjes apart te houden, maar Dafne had al snel alle schakeringen bruin op haar zeepaard :-) Zodra ze klaar waren met verfen mochten er ook nog glitters op de beeldjes worden gestrooid en uiteindelijk met lak gefixeerd. Naast het verfen konden er ook buttons worden gemaakt. Al met al een gezellig knutselhoekje in een speelgoedwinkel.
Het weer speelde natuurlijk niet mee (Chris was vrij) en we zijn toen lekker naar huis gegaan en hebben een vuurtje gestookt!

Tot de volgende keer....

Veel te lang geen bericht...

noreply@blogger.com (Chris, Maarten, Myrthe en Dafne) — Fri, 03 Jul 2009 20:00:00 +0000

Denk maar: geen nieuws is goed nieuws!

Dat klopt ook wel. We hebben het gewoon veel te druk met leuke dingen doen en te genieten van de vrije tijd die we samen hebben.

NAPIER
Twee weekenden geleden zijn we naar Napier gegaan. Als je wilt weten waar het ligt, kun je de link aanklikken. Napier is een erg populaire badplaats en heeft, uiteraard, allemaal natuurschoon in de buurt. Het is zo goed als volledig met de grond gelijk geschud tijdens een aardbeving in 1931. De gehele stad is toen weer opgebouwd in art deco stijl. Het is ongeveer 4 uur rijden van ons huis en we zijn op zaterdagmiddag aangekomen. Als eerste zijn we naar het nationale aquarium van Nieuw Zeeland geweest. Voor mensen die vaker naar dit soort aquaria gaan en denken: "het nationale aquarium, dat zal wel heel groot zijn". We waren al een beetje voorbereid, maar groot is een woord dat niet bij ons opkwam toen we daar eenmaal rondliepen. Het was erg leuk voor de kinderen om wat vissen te zien en voor Maarten omdat hij zo van dit soort beestenattracties houdt. Het allerleukste voor Myrthe en Dafne was de rollerbaan die je door het grote bassin heen voerde langs de 2 haaien en die ene rog. We hebben het wel 6 keer gedaan, waardoor het aantal haaien toch nog opliep tot 12! :-)

Daarna hebben we een motel uitgezocht. Het motel dat we uit hadden gezocht lag aan de zee en het was een soort appartement met: twee kamers, een keukentje en een bubbelbad in de slaapkamer (zie foto met Dafne en Myrthe). Dit alles voor de zeer schappelijke prijs van 165 dollar (wat ongeveer 72 Euro is). Na een heerlijk bad hebben we 's avonds nog een hapje in de stad gegeten.

De volgende morgen zouden we naar Marineland gaan, maar helaas het was niet open. Dit had niets te maken met de winter, maar met het feit dat hun laatste dolfijn was overleden. Er was al besloten om geen dolfijnen meer in gevangenschap te laten leven, maar er was nog niet zo goed nagedacht over de invulling van het park na het overlijden van al deze zoogdieren. Het park fungeert als opvang voor zieke en gewonde dieren en geeft daarin onderwijs aan schooljeugd, maar daar hadden wij niets aan op dat moment. Nu ik dit schrijf is het park weer geopend voor het publiek, maar is het nog steeds niet helemaal duidelijk wat er verder gaat gebeuren met de ruimte die het showbad inneemt. Zodra we in de zomer nog een keer naar Napier gaan, laten we weten hoe het is geworden.

Na deze ochtend, die we niet in Marineland hadden doorgebracht maar in de naastgelegen speeltuin, hebben we een stadswandeling gemaakt om de gebouwen van Napier te bewonderen. Het is wel raar om te zien dat er zoveel gebouwen in dezelfde stijl zijn gebouwd en te bedenken dat het allemaal door een aardbeving is gekomen. De stadswandeling werd overigens begonnen met een koffie bij de Starbucks (die vind je hier echt overal) en een bezoekje aan de standbeeld van de zeemeermin (Pania) van Napier.

Het uitkijkpunt over Hawke's Bay was de laatste bezienswaardigheid van de dag en we zijn toen maar weer aan de reis huiswaarts begonnen. De reis langs de kust is erg de moeite waard en zal zeker meer worden gedaan.

Paraparamau
Christianne werkt niet alleen in Wellington, maar moet ook nog wel eens naar een dependance van het ziekenhuis van Wellington. Dit zijn eigenlijk kleinere ziekenhuizen in de buurt van Wellington. Een van die ziekenhuizen zit op drie kwartier afstand van Johnsonville en is in Paraparamau gelegen. Op de woensdag na Napier moest Christianne hier een poli draaien. De poli begon om 9:30 en was om 14:00 weer afgelopen. Maarten moest dus wat tijd met de kinderen doden in en rond dit stadje. Van te voren had Christianne al wat research voor ons gedaan en had een soort kinderboerderij gevonden Lindale geheten. Misschien raden jullie het al, maar deze was dus gesloten in verband met renovatiewerkzaamheden en zou weer geopend zijn in de vakantie (die 4 juli begonnen is). Dan maar in de binnenspeeltuin van Lindale gespeeld totdat we Christianne weer gingen ophalen. Het was een erg overzichtelijk (lees klein) speeltuintje, maar daardoor zeer geschikt om als 1 ouder met twee kleine kinderen naar toe te gaan.
Om 13:30 uur waren we weer bij het ziekenhuis en konden we nog even iets leuks doen met z'n vieren. Aangezien Paraparaumu aan de Kapiti coast ligt, zijn we maar naar het strand gegaan. Na een lekker lunch zijn we het strand opgegaan en hebben wederom genoten van de geweldige schoonheid van de kust. We hebben heerlijk gewandeld en wederom een aantal schelpen gevonden. We hadden helaas geen schepje bij ons en de meisjes wilden toch graag scheppen, dus besloten ze maar hun handen te gebruiken. Het modderige zand zat uitendelijk overal, zelfs op het gezicht van Myrthe en Dafne. Het was een heerlijke dag en het strand was een erg leuke afsluiting ervan.

Clubjes
Ik had al verteld dat ik via Annmieke op de hoogte ben gebracht van alle verschillende activiteiten voor kinderen onder de 5 jaar. Een daarvan was Mainly Music, waar we inmiddels al twee keer naar toe zijn geweest. Het is zingen, dansen en muziek maken voor kinderen. Elke donderdagochtend kun je meedoen en het kost je dan 4 dollar per gezin. Er wordt wel van je verwacht dat je 1 keer in de zoveel tijd iets lekkers meeneemt voor de "Morning Tea". Annemiek vertelde me dat de lijst hiervoor altijd vol staat en dat je daar dus meestal geen zorgen over hoeft te maken. Het begint dus met een dik half uur muziek en daarna een lekker bakkie voor de ouders en een bakje met lekkers voor de kinderen. Als afsluiting kunnen de kids nog lekker spelen met allerlei speelgoed. De eerste keer was niet zo'n succes voor Dafne. Het was erg druk en warm, waardoor Daffie meer aan het huilen was dan aan het zingen. Aan het einde had ik het idee om dit maar niet meer te doen, maar Myrthe wilde toch nog een keer. Afgelopen donderdag weer geweest en mijn dochters waren vrolijk en hebben erg goed meegedaan. Zoals het er nu naar uit ziet is dit een activiteit die we vaker kunnen gaan doen.
Naast "Mainly Music" had ik me ook opgegeven voor de "Dutch Playgroup" in Tawa en die is 1 keer per 2 weken. Ik zal het kort houden: het leek eerst een beetje een eng Nederlands clubje, maar het was gewoon een gezellige en leuke ochtend voor de kinderen en voor mij. Er was zelfs iemand die 2 weken later ging emigreren naar Australië. De groep is erg gevarieerd: er zijn mensen bij die al sinds hun jeugd Nederland hebben verlaten en mensen zoals wij (voor een korte tijd of pas in Nieuw Zeeland). Over twee weken is het vakantie en gaan we met de hele groep naar een binnenspeeltuin. Ik laat weer weten hoe dit was.

Een Pakketje
Ongeveer twee weken geleden had de postbode een pakketje uit Nederland afgeleverd. Ik had mijn ouders gevraagd om een aantal tubes kindertandpasta op te sturen, aangezien hier niet echt geschikte tubes te vinden waren. Het pakketje dat werd afgegeven was wel een beetje groot voor 5 tubes tandpasta, dus moest het pakje maar snel open. Het pakketje was volgestopt met allemaal leuke dingen voor Myrthe en Dafne: voor allebei een shirt en een bodywarmer, een aantal kleur/doeboeken, Playmobil en waskrijtjes. Het leek wel feest! Er moest ook gelijk geschilderd en gekleurd worden met de nieuwe cadeautjes (zoals te zien is op de foto).

Huisvaders
Ik ben niet de enige huisvader in Nieuw Zeeland, al zie je ze niet zoveel. De man (Greg) van een collega van Christianne zorgt ook voor hun kind Aemon en de dames hadden ons gekoppeld om eens wat dingen te gaan ondernemen met z'n vijfen. De eerste keer was het een kop koffie bij hun thuis (zoals in het vorige blog-bericht te lezen was) en de week erop zijn we naar het museum geweest. Afgelopen woensdag zijn we naar de dierentuin geweest.

De volgende keer (hopelijk eerder dan dit bericht) weer meer!