Aşk üzerine yazılan yazıların ucu bucağı yoktur. Her dileyen, bu duyguyu ruhunda hisseden mutlaka bir şeyler karalamıştır. Edebi olanları olmayanları, ebedi olanları, olmayanları aklınıza her türlüsü gelebilir. Aslında duyguların yazıya dökülmesi ifade edilmesinin zorluğundan da ileri gelir. Kimisi için duygularından bahsetmek seslendirmek zordur. Yazmak en basit kaçış yolu. Peki ben ne yazacağım acaba ? Bunu bende merak etmiyor değilim. O yüzden planlamadan içimden geldiği gibi akıp gidecek satırlar. Eğer kopukluk, anlam karmaşası olursa şimiden affola

Sevgiye ve aşka hep bir meziyet gözü ile bakıyorum. Çünkü bu sizin içinizde olmalı. Öyle sonradan genlerinize, ruhunuza eklenebilecek bir his değil. Veyahut ben yaptım oldu diyebileceğiniz. Birde şu nokta var tabiki, insan tüm duygulara sahip, merhamet, kıskançlık, nefret, sevgi, öfke, kin, aşk… Ama insanlardaki yoğunluğu farklı işte. Kimi buluttan nem kapıp herşeye öfkelenirken, kimisi en ufak bir kızgınlık belirtisi göstermez, her ne olursa olsun. İşte bu sebeple aşk ve sevgi meziyet benim için. Her yiğidin harcı değil.

Hayatın hep ayrıntılarda gizli olduğunu hissettiğim ve bu ayrıntıları keşfetmeyi sevdiğim için, aşktada ayrıntıların önemi çok büyük. Aşkın kuralı yok deselerde, aslında söylenmeyen dile gelmeyen bir çok kuralı var. Belki kurallaştıran biziz fakat sonuç itibari ile, aşk insanların yaşadıkları ile şekillenen bir duygu. Bunun en iyisini ben bilirim gibi bir düşünce, koca bir yalandan başka bir anlam ifade etmeyecektir. Aşk, bu hissi duyduğunuz kişi veya herhangi bir şey ile aranızda imzalanan bir gizli sözleşmede saklıdır. O sözleşme sizi birbirinize bağlar. Bu sözleşmeden hiç bahsedilmez aslında. Çünkü büyüsü bozulur somut bir hal alır duygular.

Aşkın ayrıntıların da neler bulur peki insan ? Böyle bir genelleme yapmayacağım. Çünkü kişinin algıları ve hassasiyeti ile doğru orantılı bu ayrıntılar. Davranışlardan tutunda hislerinize kadar her konuda hassasiyet gösterebilir, öncelikle önem arz eden noktalar bulunabilir. Ama şu bir gerçektir ki özel olma hissi. Karşınızdaki kişi için özel olduğunuzu bilmek ve bunu hissedebilmek. Hitapdan tutunda, sizin için beslenilen duygulara kadar. Size, sizi ifade edişi, bakışı, kendi duygularını dile getirişi, yanınızda değilken bile sizinle oluşu, maddi manevi hayatınızdaki yeri. Bir çok şey sayabiliriz. Özellikle hitaplar konusunda çok hassasım. Bu konuda takıntılı bile denebilir belki benim için. Ama bu değişmeyecek bir kural olmuş hayatımda. Çünkü sevdiğim insan dışındaki kişilere olan hitaplarımda özenli olmam gerektiğini düşünürüm. Aynı hassasiyetide hep beklemişimdir. “-cığım, -ciğim” li biten hitaplar gerçekten beni çileden çıkarır. Ki bir çoğumuzun hassas olduğu bir davranış mutlaka vardır. Herhangi bir kişi yapsa umursamasanızda, sevgi duyduğunuz kişinin yapmasından hoşlanmayacağınız şeyler olabilir.

Tüm bunlara rağmen, farklı noktalarda olsa aşk bu farklılıkları azaltan bir duygu. Ki takıldığınız noktalar tamamen özel olma hissiyatı ile oluşuyor diye düşünüyorum. Bunları atlatmak içinde özveri ve dikkat herşeyi çözecektir.

Gazetelerde, haberlerde, sosyal medyada insanlar inanmadıkları için bir çok konu hakkında bilip bilmeden, sırf bu konuyu önemseyen kişileri rahatsız, huzursuz etmek adına fütûrsuzca sözlerini sarfedebiliyorlar. Ki bunu yapan kişiler kendilerini çağdaş, aydın olarak etiketliyorlar. Birbirimizi sevmek zorunda değiliz, fikirlerimizi değer yargılarımızı benimseyip kabul etmekte. Yoksa bu insan olmanın ötesinde bir durum oluşturur. Kendi aklı ve hür iradesi ile herkes her doğru bildiği şey hakkında konuşabilir. Ama bu özgürlük ve serbestlik kimseye bir başkasına ve/veya düşüncelerine saygısızlık yapma hakkını vermez.

Toplum olarak olayları olduğu gibi algılamaktan çok uzağız. Mutlaka öküz altında buzağı ararız. Bir kez bile olsun olayları olduğu gibi görmek istemeyiz. Bu aklıma hemen şu sözü getiriyor -kişi karşısındakini kendisi gibi sanırmış-. Elbetteki buradan şu anlaşılmasın, gözlerimi olup bitenlere kapayıp, bana dokunmayan yılan bin yaşasın anlayışı ile hiçbir şey ile ilgilenmeyelim. Ki o yılan dokunacak kimse kalmayınca eninde sonunda bize de dokunacaktır. Bütün bunlar olup biterken, karşımızdakine saygı duymak çok mu zor. Sonuçta kimse dört dörtlük değil. Hepimiz kusurluyuz ve hayatı yaşanılası kılanda bu. Farklılıklarımız ile yaşayıp bunlara saygı gösterip bu şekilde yaşamak varken, devamlı ortada olmasada, vatan, millet, din, iman diye insanların hassas oldukları konulara dokunarak, hakaret ederek nereye varabiliriz. İşte bu nedenle ayrımlar çıkmıyor mu ? Dil, din, ırk ayrımları ile galeyana getirilip, birbirimize düşmüyor muyuz ? Hiç kimse bir başka kişinin inanmadığı değerlere inanma mecburiyeti var mı ? Eee o zaman. Herkes dilediği gibi yaşayabiliyorken, sırf çıkarlarımıza uymuyor diye diğer düşüncelere saldırmamız mı lazım ? Bu kadar mı nefret ediyoruz ?

Her ne olursa olsun, hangi düşünceyi savunursanız savunun, hiçbir düşüncenin bir diğerine üstünlüğü yok, aynı insanların birbirilerine üstünlüğü olmadığı gibi.

Baharın en güzel günlerinden, Mayıs’ın 17′si bugün. Birçok kişi için sıradan, kimileri içinde yaşama merhaba dedikleri unutulmaz bir gün. Bu kişiler arasında öyle birisi varki; benim için anlamını ifade etmek, satırlara dökmek gerçekten çok zor. Anlamsızlıklarımı anlamlandıran, setleri kaldıran, hayat yolculuğunu çekilesi kılan Sevdiceğimin doğum günü bugüm.

İnsan hergün yeni bir tesadüf ve mucize ile karşılaşmaz. Heleki mucizeler öyle gün aşırı kapınızı çalmaz. Benimde kapımı en son sekiz ay önce çaldı bir mucize. Ve söylemeliyimki, o en güzel tesadüf. Hayatıma dahil olduğu andan itibaren herşeyi yaşanılası kılan, gülümsemelerime, sevinçlerime sebep olan, peşinden koşmaktan vazgeçtiğim umutlarımı canlandıran canım SEVGİLİ(m); HOŞGELDİN…

Seni anlatmak için kalemi her elimi alışımda donup kalıyorum. Bırak kelimeleri, doğru harrfleri bir araya getirip adam akıllı bir sözcük oluşturmak bile zor bir hal alıyor. Kalemimden dökülen birkaç kelimenin ardından, sana yakışmadığını düşünüp sil baştan tekrar başlıyorum yazmaya. Ki bilirsin ne çok severim senden konuşmayı. Anlatmaya başlayınca susmak nedir bilmem. Ama gönlüme gark ettiğin duygular büyüdükçe sözcüklerinde anlamı tam tersine düşüyor sanki. ama bugün susmak yok.

Seni ilk gördüğüm anı anımsıyorum şimdi. O kadar çok konuşmak istedimki, sanki dua yerine geçti bu isteğim ve bir gün bile geçmeden yanımda buluverdim seni. Gözlerinin müptelası oldum bir anda. Baktıkça bakası geliyordu insanın, hani sende korkusuzca bakıyordun ya; bu beni daha çok tetikliyordu. Bir anda ellerini ellerimin arasında buluverdim. Taşların bir bir yerine oturuşunu gördüm sonra. Sevginin damarlarında hissettirdiği o can alıcılığı yaşadım. Artık sen demek, seni sevgiyle anımsamak, uzaklığın kucağında hasretle sarmaş dolaş olmak, vazgeçilmez parçalarım olmaya başladı. Sensizliğin ızdırabıyla baş etmek en büyük mücadele oldu.

Seni dinledikçe, tanıdıkça o olgun, hayata karşı dimdik duran insan kaybolmaya başladı. Küçük bir kız vardı senin içinde. Onu öyle saklamışsın ki, öyle unutmuştun ki onu beraber farkettik varlığını. Artık küçük kızdın benim için. O andan beri küçük kızla konuşur oldum hep. Avuçların avuçlarımda terledikçe o masum hallerin daha çok gün yüzüne çıkar oldu. Korkusuz bakışların, deli dolu tavırların sıkı sıkı bağlamaya devam etti,  beni sana.

Küçük kız, ruhun öyle güzel, öyle saf ki. Karşıma çıkışın gibi bir mucizesin sen. Varlığına müptela ettin beni. Vazgeçemediğim oldun. Ben demeyi unutturup, biz demeyi ruhuma işledin. Şimdi tüm dilekler tüm güzellikler senin için. Dile benden ne dilersen(Alaattinin cini gibi oldum ). Ki sen hayal kuracaksın, bende hayallerini gerçekleştireceğim dimi. Seni kocaman sevgiyle ve özlemle kucaklıyorum. İyiki doğdun, doğmuşsun. Seni kocaman kocaman kocaman SEVİYORUM.

Sevdiğin 2 güzel şarkı. Beraber dinlemeyi çok seviyoruz, şimdi bir kez daha dinle

FriendFeed te tanıştığım Sevgili Dewey(Hakan) pazar yazıları için bloguna konuk yazar olmamı iştemişti yaklaşık 15 gün önce. Kendisine ve bloguna yaraşır bir yazı yazmak ve güzel bir eleştiri olmasını düşündüğüm için hayatımızdaki etiketler hakkında bir yazı yazdım. Yazıyı okumak için sizi şöyle alalım. Keyifle okumanız dileğiyle.

- Eleştiri yaparken objektif ve tarafsız olmalı insan. Bilmediği bir konuda eleştirmemeli. Heleki karşıdaki kişinin değerleri söz konusu ise. Siz inanmıyorsunuz diye ağzınıza geleni söyleme hakkınız mı var ?

- Uluorta toplum içinde ahlaksız tavırlar sergileme cesaretimiz olamaz. Buna sosyal medyada dahil. Cadde ortasında bağıra bağıra küfür edebilecek miyizde, bir yerlere yazarak içimizdekini kusma cürretini gösterebiliyoruz.

- Herşey hakkında konuşabileceğini sananlar ! Siz mantıklı düşünen ve herşeyi konuşarak kendi kılıfına uydurabileceğini sanan lâkin sadece laf kalabalığı yapan ve sonuçta kaybedenlersiniz. Düşünmeden konuşan, konuştuklarında batan bu kişiler benden uzak olsunlar.

- Saygı çerçevesini kaybeden, özgürlük düşüncesi altına gizlenen ve bu sayede başkalarının özgürlüğünü istediği gibi taciz edenler. Biraz büyüyün. Özgürlük her istediğini yapabilmek midir, bir kez daha düşünün ? Başkalarının özgürlüğünü gasp ederek güçlü olduğunuzu sanıyorsanız aldanıyorsunuz. birgün sizinde özgürlüğünüz elinizden alınacaktır bilesiniz.

- Okumalıyız. Herşeyi okumalıyız. Fakat neye inanacağız bilemiyorum. En iyi köşe yazarı bile olsa bu adam gerçekten doğrularımı yansıtıyor nasıl güvenebileceğiz ? Artık neyi okumalı, neyi öğrenmeliyim bir kez daha düşünüyorum.

- Artık başkalarının işlerini burnumuzu sokmaktan vazgeçme zamanımız gelmedi mi ? Dışarıdan göründüğü gibi yorum yapmaktan sıkılmadık mı ? Yargısız infazlar kişilere uydurduğumuz kılıflar aslında kendimizi gizleyişimiz değil mi ? Başkalarının eğrilerini konuşmaktansa kendi eğrilerimizi doğrultma zamanıdır.

- En son ne zaman annemize, babamıza sevdiğimizi söyledik ? En son hatalarımız için onlardan özür diledik. Ölümlü dünya değil mi ? Yarın geç olmasın, üzülürüz sonra…

NOT : Kendime özeleştirilerdir aslında

Pusulası şaşmış, rotası bozuk bir gemiydi ruhum.

Alaboralar arasında, fırtınalara direniyordu pervasızca.

Dur dedi bir ses, bu dalgalar boyunu aşıyor.

Tek başına hangi dalgaya meydan okuyorsun.

Soğuk terler boşanıyordu gözlerimi açtığımda. Dışarıda deli-dumrul bir fırtına, sığınacak yer ararcasına penceremi zorluyordu. Gecenin zifiri karanlığında gözlerimde bir sancı, ellerimi bile göremiyordum. Masanın üzerinde duran bardağımı bulmaya çalıştım ürkek bir çocuk gibi. Sanki bu oda benim odam değildi, yabancı geliyordu herşey. Bardağımdan kana kana içtiğim su boğazımı yırtarak ilerledi. Fırtına şiddetleniyor, hiddetleniyordu amansızca. Yavaşca doğrulduğum yatağımda, başımı tekrar koydum yastığıma. Derin bir nefes çiğerlerimi doldururken burnuma ilişen o kokuyla irkildim. Göğsüme saplanmış bir hançer misali sızısını hissettim, yaralarımın.

Fırtınalar da ne ki, ben kaç mevsimi bu gemiyle devirmedim mi ?

Güverteye her su doluşunda, o suyu bile sahiplenmedim mi?

2 saattir uyanığım. Kabuslar uykumu böldü, kaçıncı uykusuz gece bilmemki ? Beyhude yalnızlık sanrıları paramparça etmiş ruhumu. Ya bende rüya görmek istiyorum, kabuslarımdan arınıp denizi, maviliği, yeşilliği görmek istiyorum. Titreyerek çığlıklarla değil, gülümseyerek uyanmak istiyorum.

….

Not : Devam edecek…

Bir bahar günü sessiz harflerime ses katarak merhaba dedin bana. Uzun zamandır sesi çıkmıyormuş cümlelerimin de, hiç farkında bile değilmişin sen gelene kadar. -Oysaki avazım çıktığı kadar bağırdığımı sanıyordum,aldanmışım !- Sessizliğime ses oldun önce, sonra gökkuşağının renklerini serptin karalar bağlayan hayallerime.Bir anda en güzel kırmızılar, sarılar, yeşiller, maviler sardı etrafımızı. Ne güzel oluyormuş renklere bürününce dünya. Ah benim biçare yalnızlığım, sen gelince son bulacaktı. Öyleyse bir merhaba da benden sana olsun sevgili, HOŞGELDİN ! ! !

Yol hikayeleri hep ilgi çekici olmuştur. Yollara dair anlatılan hikayeler, yaşanmışlıklarda ayrı bir samimiyet, ayrı bir heyecan vardır ve hep bizim hoşumuza gitmiştir bu hikayeler. Ama birgün kendi hikayemi anlatacağım, kelimelerle süsleyeceğim hiç aklıma gelmemişti. Ben yolları da, yolculuklara dair umutlarımı da unutmuştum. Her yola çıkışın hüsranı beni unutmaya zorlamıştı. Yalnız yola çıkmanın acısı ile bilinmedik bir durakta yalnızlık sanrıları içinde öylesine beklemekteydim. Beklemekteydim diyorum çünkü artık bir yol macerasına başladım. Elbetteki seninle. Peki neydi seninle bu yola çıkma amacı ? Neden SEN ? Gönlüm, seninkinden daha çok yakışan bir gönül bulmamış daha önce. Aşkın külfet ve ızdırap yumağı olmadığını, yaşanılası en güzel, en yoğun his olduğunu bilmemiş. Ki aşk adına nutuklar veren atıp tutan ben ne çok yanılmışım. İnsan böyle sevdaya düşmeyince bilmezmiş derler, ne kadar da doğruymuş.

Yarım yamalak yalnızlık sancıları arasında elimi tutan ellerin, bizi alıp götürüyor şimdi bilinmedik duraklara. Seninle çıkılan yolculuklar ne de güzel be sevgilim. Her adımda bambaşka bir öykünün gizlendiği, her durağında sevdaların gizli olduğu bizim yolculuğumuz. Bak bir anda cümleler benden bize döndü bile. Ki yazarda öyle söylememiş mi; Âşık, bencillik kisvesinden sıyrılıp biz elbisesini giyen kişidir.  Sen bana/bize bu güzel imkanı sundu(k)n. Şimdi bir olmanın ne ehemmiyeti var. Birlikte tadına varılan duyguların tek başına ne önemi var.

Yollar hiç bitmeyecek biz nefes aldığımız sürece, biliyorum. Peki sonuna erdirebilecek miyiz bu yolu ? Ne dersin baş edebilecek misin bu huysuz adamla ? Kendinden önce seni düşünen madde ve varlıktan öte ruhunu, kalbini, benliğini seven benimle sonuna kadar gidecek misin?

26 yaşına 2 gün kalmıştı ben bu satırları yazarken. Heyecanım, her zamanki gibi,  yaşamın tekerrürlerine inat tükenmeyen duyguları seninle yaşayacak olmamdı. Tüketmeyeceğiz biliyorum. Puslu duygulardan arınıp her günümün bahar tazeliğinde olduğunu hatırlattın bana. Öyle güzel düşünceler besliyorsunki hayatına dair,hayatımıza dair, insanın kendini kaptırmaması hiç elden değil…

Yılmaz Erdogan dinliyorum şuan “bir aşkı paylaşmak için çok geç” diyor , bense zamana inat bu aşk seninle  paylaşılmalıymış,daha önce neredeydin demeden alamıyorum kendimi.

Eksik birşey mi var hayatımda… Gözlerim neden sık sık dalıyor. Öyle birşey ki hemen anlatayamayacağım sanırım.Bu kez kalemime daha bir sıkı sarılıyorum. Sanırım sen yoksun yanımda şuan. Düşündükçe yokluğunu, derinden bir acı sızlatıyor içimi …  Yağmur bulutları gibi doluyum şuan. Sabret yüreğim,sabret sevdiğim düşeceğim toprağına… Rüzgarlar deliyse, benim sevgimde deli, eseceğim mutlaka yanına.

Gönlümü koymuşum güz yaprağına,sabret sevdiğim düşeceğim toprağına. Biliyorum şuan nafile serzenişlerim,ama az kaldı biliyorum.Bir ara vermek istedim yazmaya, seni en derinlerimde hissedebilmek için. Penceremi açtım , havanın ayazına inat, elimde sıcak sevdiğin bardak ile bir bardak kahve… Yeni  bir şehrin havasıyla doldururken ciğerlerimi , daha rutubetli havanın tadına varamadan,tadını almıştım ciğerlerinde nefesinin.. Ve şimdi rutubet boğazımdan ciğerlerime kadar yakıyor vücudumu… Neden mi ? Çünkü şuan yanımda değilsin…

Bir insanı sevmekle başlarmış hayat bunu en güzel sen anlattın bana.Dönüp bakınca aşka dair umutlarımıza, küçücük bir tırtılken  kelebek oluvermiş kendimizden habersiz. Birlikteyken, hayatın kanatlarındaki renklere öyle tutulmuşuzki, hayattaki tek(her) günümüzü birbirimize sunmuşuz, pişmanlık duymadan…

“Sokaklarından geçmediğim,yağmurunda ıslanmadığım şehirleri özler oldum” derdim , ama gidememiştimde hiçbir yere… Dönmüştüm dolaşmıştım yine gidememiştim … Hepsi aslında uzaktan bir sessiz sözleşmenin seslenişleriymiş, varlığının hatrına bekleyişlerimmiş… Şimdi bütün yollar sana çıkıyor…

Sana yazıyorum sensizliğin özlemiyle.İlkleri her zaman çok severim. Heyecan de, farklılık de,ne dersen de ama belki de  sana aşık olduğum kadar koyu bır tat bıraktığı içindir. Ne dersin ?

Kırılgan hayaller yok artık seninle, yazılarımın bir adresi var biliyorum. Cehennem  sıcağı düşünceler uçup gitti hayatımızdan. Dünyanın neresinde olursa olsun , bir şekere gülümseyen çocuk gibi mutluyum yanında, içimdeki pır pır hiç bitmiyor, bitmesinde…

Son sahnemizde de birlikte oynamak için çabalayacağız her daim değil mi ?

Canım’a…