Uzunbir aradan sonra keyifle izlediğim bir filmdi Time Traveller’s Wife. Zamanda kendi isteği dışında yolculuk eden ve hayatının aşkı ile tanışmaları ve yaşamlarını konu alan bir filmdi. Çok mutluluk verici bir filmdi. Heleki yanımda izlemeye değer birisi olunca:) Mutlu sonla bitmedi belki, hoş mutlu sonla biten hikayelerden sıkıldık sinema sahnelerinde. Ama kesinlikle izlenmesi gereken bir film. Fragmanı mutlaka izleyin yazının devamında

Click here to view the embedded video.

Etiket	Açıklama
Film:
Oyuncular:	...
Diğer:	Eklentisel Bilgiler Kapat Taşı Etiket Açıklama MPAA: Ülke: Dil: Renk: Görüntü Oranı: Ses Formatı: Şirket: Sertifikalar: Imdb Etiketi: IMDBTag içerik desteğini, imdb.com sağlamaktadır. Ses Formatı, Görüntü Oranı gibi bilgileri içerir
Filmden Sahneler:	Bilgi yok
	Powered by IMDBTag

İnsan kendi canını yakar mı? Yakıyor işte ? Düşüncesizce, aptalca, diline hakim olamıyor. Dudaklardan sıyrılıp giden sözcükler kırıyor bir kalbi(mi).

Canım acıyor, yanında olmak istiyorum. Sarılmak sıkıca. Üzgün olduğumu anlatmak kalp atışlarımda.

kalemimin ucu kırılmış
açacak hiçbir şey yok
bir sevdayı yazmak için daha sert bastırmaktan başka çaremde yok
yazarken ellerime kan otursada acıtmıyor canımı
seni yazıyorum
ne acıtabilirki beni
yokluğundan daha acı ne olabilir ki
bir tutam yeşil yapraga sarıp devam etmeyecek miyim yazmaya
pes deyip yeter deyip isyan mı edeceğim
ASLA ! ! !

seni anlatmak için taşları kazımam gereksede kanayan tırnaklarıma rağmen
ben vazgeçmeyeceğim
ama elimi kolumu bağlıyor ya şu uzaklık
işte beni kahreden o değil mi sanıyorsun
hayatı burdan sakince teselli ettiğim mi sanılıyor
içimde kopan fırtına, seller, afetler beni bile aşmışken
seni özleyen benliğimin çaresiz olduğunu görmeni istemiyorum sevgilim
zamana bu kadar küsülür mü
küsüyorum işte
herşeye ve herkese
seni benden ayrı koyan her bir zaman dilimine
ama napsın biçare yüreğim
senin varlığının senli anların tadını alınca
bu sevda şarabından içince
sarhoş olmamak haksızlık olmaz mı
sensiz zamanı yaşamak ağır geliyor hem gönlüme hem bedenime
yanındayken sakinleşen deniz gibiyim
yoklugunda fırtınlar kopuyor o denizde
kendi dalgalrımla boğuşuyorum

- ama ben herseye ragmen dindiremiyorum içimdekini suan…

ben dindiriyor muyum
benimki diniyor mu sanki
bogazımda düğümlendi
ilk defa okuyamadım bugun biliyor musun
sana yazıyordum
her yazdıktan sonra
güzel olup olmadığını anlamak için okuyordum
ama harfler dilime dolandı
sanki sesli harler sessiz, sessiz harfler sesli oldu
dudaklarımdan çıkmıyordu ses
gözlerim kaç saatir dopdolu
üzülüyor muyum peki
evet yokluğuna üzülüyorum
ama mutluyum

- sarılsam…

sana kavusacağımı düşünüp mutlu olmaya çalışıyorum beceremesemde
burda karşıda oldugunu bilip sadece ileti penceresine baktım saatlerce bugün
durmadan yazmak istiyorum
durmadan konusmak
içimdeki dinmiyor çünkü
ve ne var biliyor musun sevgilim

- …

bu seni görünce diniyor
sanki hiç yaşamadım bu sızıyı
bir anda kayboluyor
gülüşüne hayran kalıp gözlerine dalıyorum
sesin kulağımda dünyanın en güzel orkestrasının çalamayacağı melodiyi çalıyor
bana birşeyler söyle diye bekliyorum
bana sarıl diye
dudaklarından süzülmesede
bedenin bana anlatsın beni sevişini
şu lanet şeyin karşısında mutlu olmaya çalışıyorum sözcüklerinle
mutlu oluyorum söylediğin her sözde
kolay mı benim için
böylesine özlerken
özlediğim hayatı bulmuşken
burda elim kolum bağlı oturmak
ne kadar acımasızca biliyor musun

ah sevgili
benden uzaksın şimdi
ama nolur uzak olduğunu hissettirme
nolur gece sarılıp yattığım sen olayım ben
bedenin yanımda olmasada
ah sevgilim özledim işte
özledim
bende küçük çocuk olsam
ölzedim bana ne işte özledim desem
bana ne gitme kal desem
bana ne gel buraya desem
gözlerinde gördüm ilk beni sevdiğini
içim içime sığmadı
sonra sesinde yankılandı
ben hiçbir yere sığamadım
sonra dedin bir gün ben aşığım sana
ben hiç bir kalıba sığmaz oldum
bütün gün bunları düşünüp
gece yatağa girmek çok mu kolay
çok mu kolay sensiz nefes almak
aldığım her nefes boğazımda tıkanıp kalırken
ama bu özleme rağmen
bu uzaklığa rağmen
seni sevgiyle kağıtlara satırlara dökmek güzel
seni umutla anlatmak
gözlerim çıkarcasına delilikle yaşamak…

- kolay olmasada şu anlattıkların çekilebilir kılıyor uzaklığı, yani sevgin aşkın bunları anlatıyor ve bana sabret diyor

her an benimle ilgilen istiyorum
her dakika senden bir söz kulaklarımı delsin beynimde yankılansın
sonrada kalbime gölüp taht kursun
günün her anı beni ara
benimle ugras
sevgi sözcüklerine boğ
gün bitmiyor bunlarsız çünkü
sensiz bilmediğim bir yaşamın kollarında
zaten kaç zamandır savrulup yaşamış şimdi anlıyorum
ya sen gelince…
bunlar deli ediyor beni…
elin terlediğinde bile elimi azıcık bıraksan
içim titriyor
daha sıkı tutuyorum, daha çok tutmak istiyorum
ben seni yaşayabileceğimin herşeyin üstüne koyuyorum
koyuyorum çünkü sen varsan gerisine gerek yok ki !
gerek yok başka hayatları tanımama
başka hayatlarla hayatı paylaşmaya
bencilim hemde çok
çünkü konu sen olunca kendimi unutup SEN diyorum…
sokaga adım atıyorum
o ne yapıyor diyorum
havaya bakıyorum soğuk olmuş
üşümüyorum ama
üşütmemek için kalın giyiniyorum
bazen yemek yemeyi unutuyorum
bakıyorum saatler geçmiş ve ben halen lokmaları yutmamışım
sözlerin yankılanıyor
tatlı tatlı bana kızışların
“- aşkım bu saate kadar aç mı kalınır ?” deyişlerin
hemen koşup 2 lokma geçiriyorum bogazımdan
sıkılınca
insanlar sıkınca beni
seninle sakinleşip unutuyorum tüm olumsuzlukları

- gelıorum 2 dkya:S , çok üzgünüm

tamam sevgili
bu bile beni üzüyor
ne üzdü şimdi diceksin
mutlu bir hüzün bu
gidiyorsun..

- geldimmmmm

ve ben geleceğini bilerek bekliyorum
bu gece çok yazdım
belki yazdıklarım süslü edebiyat kırıntıları
belki başka saçmalıklar kimine göre
biliyorum ki
bunlar seni sevişimden başka birşey değil
bitti
kalemimin mürekkebi bitti yine
daha kaç kalem tükenir bilmiyorum seni yaşarken
daha kaç defter eskir
…

23:00

15.10.2009

Sen yazınca, konuşunca şairler küsüyor hayata, yazmaya. Anlatınca sendeki beni, kelimelerin, içimde bir yanardağın lavlarını püskürtüyor kalbime. Amansız bir yağmur başlıyor baharı müjdelercesine ve tüm sevdalar çarmıha geriliyor yalanlarından ötürü. Ben sende sevginin ne olduğunu ilk defa öğreniyorum sanki. Sanki yalanların içinde uzanan hayatın gerçeğini sende buluyorum.Sen diyorum başka birşey diyemiyorum.

Karanlık gecelerde yatağımda ansızın uyanıp seni arıyorum. Elim boş, sözlerim sahibsiz kalıyor, bedenim çırılçıplak. Yüzüme asırlık bir hüzün çöküyor. Uykum kaçıyor işte. Oturuyorum soğuk odada, yatağımda, yatağımız bile diyemiyorum ya, kahretmeye yetiyor. Senli hayaller kurmaya başlıyorum. Aslında hayaller yeni değil. Hep kurduğum aklımda dönüp dolaşan Sen. Birini seçiyorum içlerinden, tüm ayrıntılarını kurmaya başlıyorum zihnimde. “Önce  mekan beliriveriyor çevremizde. Yeşilin her tonu capcanlı gözlerimde, mavinin en mavisi karşımızda. Bir an susturuyorum tüm düşüncelerimi ve sesleride oluşturmaya başlıyorum. Ilık bir yaz rüzgar yüzünü okşuyor bak şimdi. Bak, bak şu dalgaların arasına bak. Gördün dimi atlayan zıplayan balıkları.” Sonra bir anda silkelenip kendime geliyorum, karanlık gözümü acıtıyor sanki sahne spotları gibi. Aslında acıtan karanlık değilmiş, şimdi anlıyorum. Yokluğun mıh gibi saplanmış her yanıma, acıtan oymuş.

Sevgilim burnumda tütüyor kokun. Hani hep diyorum ya gülü reyhan olan kokun. Derin derin soluyorum isli havayı, meltemler getirir mi şimdi buraya kokunu diye. Gelmiyor susuyorum. Ağzımı açıyorum sonra birşeyler söylemek istercesine, olmuyor. Çıkmıyor kelimeler dudaklarımdan. Gökyüzüne bakıyorum, beraber izlediğimiz yıldızlarda seni görürüm diye fakat bulutlarda bugün iş başı yapmışlar. Görünen karanlığımın bir başka tonuymuş sadece.

Gözlerin geliyor aklıma, bakmaktan alıkoyamadığım, bakmaya hiç doyamadığım. Hani ilk zamanlar kaçırırdın ya gözlerini. Bakışlarını takip etmek için çırpınırdım. Şimdi ben bakamaz oldum. Öylesine özlemle aşkla bakıyorsun ki, seni gördüğüm günlerin gecesinde onları göremeyeceğimi bilmenin üzüntüsü mahvediyor beni. Yine dayanamıyorum. Hemen dönüp dalıyorum o çocuk gözlerine. Bazen dünyanın başka sesleri dağıtınca dikkatimi, sesinde geliyorum kendime. Diyorum işte o zaman nolur susma. Sen susmaki ben yalan dünyanın sahte seslerine alışmayayım. Sen ellerimi bırakma ki ben yaban ellere kalmayayım, sen beni sarki, ben karanlığın koynunda uyumayayım.

Seni seviyorum…

Zamanı unutan benliğimi sana teslim edip bu ömrü yaşamak istiyorum. Herkese ve feleğin tüm oyunlarına inat saf olan sevgiyi senin kollarında yaşayacağımı biliyorum.

Biliyorum seninde beni özlediğini..

Ansızın uyanır bakarım sağıma soluma nerde diye. Onsuz aşksız ve şarapsız gecen her gecede ben bir kez daha ağlarım kaybedenler adına.. Bak duymasalarda seslerimizi, duyurduğumuz biri var gönlümüze yetmese de. Sen bana ben sana.. Dokuyoruz içimizdeki pıhtılaşmış kanamalarımızı… Kusuyoruz acılarımızı.. Boğuldum. Nefes alırken boğuldum artık. Ama hala ümitlerimi yeşertiyorum bu baharda. Her sabah uyanmak istemeyişlerime rağmen yeniden doğuyorum bu dünyaya. Gülümsüyorum sahtede olsa. Ağlıyorum acıda olsa. Gözyaşlarımın biri kadar değerliler mi diye soruyorum gidenlere. Kalmayıp da ne yaptınız diyorum..

Sevda şiirleri yazıyorum ne olduğunu bilmeden. Nerede bulacağımı bilemeden. İnsafsızlıkların vicdansız ellerin bağrında ısınmaya çalışıyorum yüreğimin yangınlarıyla.. Ağlıyorum. Yangınlarım sönsün de bu özle bitsin diye. Bitiyor mu? Diniyor mu bu haykırışlar. Kendi sesimi duyamıyorum ki duyurayım haykırışlarımı. Anlatayım en yalansız yalın zamanlarımı..

Ne gelen var gidenlerin ardından. Gidenler susuşların içinde harap olmuş.. Bense kaybedişlerin…

Şimdi diyorum, kapı çalsa da çıkıp gelseler tüm beklediklerim. Kollarımı açsam da sığdırsam hepsini kucaklayarak. Sarsam sımsıkı yastığımı sardığım gibi.

Söylesene be uzakların bilmediği o can dost. Söylesene. Ben bu haldeyken nasıl öleyim..

Zamanı geldi. İşte kapı çaldı, ışıklar yandı. Bir kucak dolusu sevgi evime sızdı o aralıktan. Hasretin doyumuna ulaşmış gözyaşları konuştu.

Zamanı geldi. Her şeyin geçmişte yarım kalan, yarına daha başlanmayan tüm hayallerin titreme zamanı geldi.

Silkelensem şimdi vakit dolsa da gitsem, kapıyı onların üstüne kapatarak. yüreğimin hanesine hapsetsem hepsini, bu özlemim diner mi?

Huzur ve mutluluk bir değil bin kat daha değerli hale geldi son dönemlerimde. Güzel gören, güzel düşünür hayatından tat alır ya işte ben o tada doyamıyorum ve planlar uçuşup duruyor kafamda. Konuşmak istiyorum saatlerce susmadan, yorulmadan ve bıkmadan. Ya ne anlatacaksın bu kadar saat ? Anlatacağım konu belki size yabancı, belki sizi bunaltabilir. Off hep aynı mevzu dedirtebilir. Ama ben yaşamaya doyamadığımı anlatmaktan nasıl bıkarım ki.

Hayatı değer verdiğim insanla yaşamaya başlayınca daha güzel görmeye başladığımı itiraf etmeliyim. Elbetteki aşk insanı böyle yapar der gibisiniz ancak değil. Olmadığını açık ve net şekilde görebiliyorum. Yabancı geliyor onsuz herşey ve her yer. Mekan zaman tanıdık değil hiç. Yabancılaşıyorum dünyaya ve tüm insanlara. Onsuz başka bir yaşamı başka bir anı yaşamak dokunuyor, acıtıyor, incitiyor. Çözümler var elbette sabırsızlığımı bu çözümler dahada artırıyor ya. Zaman tek sorun ilk defa, her zaman zaman ilacıdır derler bu sefer benim gönlüme yavaş yavaş akan bir zehir gibi. Zehri dışarı atansa sadece “O”. Böylesine tutkulu bir sevdanın koynuna girmişken bazı zorluklar kaçınılmaz oluyor. Onun yokluğu, onsuzluk…

Sorgulamalarım sana dair sevgili. Biliyorum okuyacaksın bu satırları. Ellerini bana uzattığın o ilk gün hala capcanlı zihnimde, gözlerimin önünde tekrar tekrar oynayan bir film. Bitiyor her gece, ve sabahları bu filmin müziği ile merhaba diyorum güne, sana, bize. Sonsuzluğu gizlediğim yâr, dinle karanlıkta yankılanan haykırışlarımı. Sessiz çığlıklar atıyorum rahatsız etmememek için kimseyi. Sadece sen duy diye. Peki duyuyor musun ?

“Serzenişlerim. İçsel yolculuğum sana dair.”

Niye bana serzenişte bulunuyorsun dediğini duyar gibiyim. Korkma canım sana sitemim değil. Serzenişlerim güzeldir sana. Şimdi arkana yaslan ve kelimelerin ruhuna nasılda işlediğini gör. Gör içimden çıkıp gelen, kopup gelen fırtınları.

Daha henüz sabah olmadı, geceden kalma yarım yamalak bir uykusuzluk ve açlık hissi. Susuzluğum yıllardır dinmeyen bir yara idi. Her gecenin sabahına sığdıramadığım özlemlerim vardı. Gözlerimde derin bir boşluk ve içimi kaplayan karanlık. Karanlıklarda düşe kalka yürüdükçe, ayakta durmasını zar zor öğrendim sanki. Korkularımla kolkola sarmaş dolaş yaşamaktan yorulmuştum. Şimdi tüm bunların üzerine bir daha açılmamak üzere örtü sermek istiyorum.

Gelip sarmalarken beni birbirimize dalarken gözlerimiz çoğu şeyden habersizdik. Neleri harekete geçireceğimizi bilmedik hiç. Dokunduğumuzun ruhumuz olduğunu sonra farkettik, ki ruha dokunuşlar bizi kendimize getirdi. Heyecanım, heyecanın, ölemin özlemim oldu bir anda. Bir anlık arkamı dönmüştüm, geri döndüğümde sen duruyordun karşımda. Titreyen bakışların ve heyecanından karşında donup kaldım. Gözlerim gözlerini müptelası, kulaklarım sesinin sevdalısı ben sana deli divane oldum o anda. Sonra bir baktım kelimeler sığmaz oldu zihnime. Bir yığın duygu dile gelmiş dudaklardan süzülmek için can atar oldu. Tutmadım, tutamadım onları sana ulaşsınlar diye. Sana anlatsınlar bendeki hayalini diye. Sonra sesinden duymaya başladım içimdeki kelimeleri. Şaşırdım, şaşkındım söylediklerine ve bir o kadarda mutlu. Huzurun sende gizli olduğunu anladım. Benim huzurum SENSİN dedim defalarca.

Zaman yavaş ilerledi belki ama duygularım(ız) değil. Özlemin kaplamaya başladı her tarafımı. Düşüncelerimi sardın bir göz kırpması anında… Susuştu gözlerin ve ben gözlerindeki sessizliğe bağlandım.

Kalbimin atışlarını öyle derinden hissediyorum ki; öyle yoğun ki sana dair ne varsa içimde… Çok özledim, bu özlem birkaç günün özlemi değil. Yılların eksikliğini duyduğum her özlem sanadır şimdi. Sen benim en bulunmaz yanımsın ve bütün farkındalıklarımın farkındasın.

Sakın bırakma elimi olur mu bitaneciğim. Yanyana yürüyeceğimiz çok yolumuz var. Seninle yaşanacak çok şey. Dualarım artık senin için. Ben sende bambaşka bir dünyanın yolculuğuna çıktım. Sakın bensiz gitme olur mu ?

02.09.2009

Bir yağmurun ardına gizlenmiş kendi fırtınalarını arıyorsun
Sakın durma fırtınlarında kendi özgürlüğün gizli
öyle güzel saklıyorsunki sen bile farkında değilsin belki
umut yüklediğin yarınların dünün olmaya çoktan hazırf
nasıl mı
doğmayı bekleyen minik eller gibi kenetlenircesine ve delirircesine
sen sen olabilmenin farkına vardığın an bulacaksın dünyanın o muhteşem anını
bulmayacağın tek bir şey var ki o da hüznün kararttığı geceler
gecelerin koynunda herşeye inat haykıracağın günler gelecek
işte masal diyarından çıkan ruhunu o an kucaklayacaksın
ve bilinmezliğin bir anda adanmışığın olacak
gerçekten mi demene gerek yok
biliyorsun gerçekliğin çok yakın olduğunu ve bir kucak mesafesi uzağında olduğunu
korkma
sakın korkma ! ! !
korkuların senin yoldaşın olacak
beraber güleceksiniz hayata
hayat sizden memnun olacak
duracak karşında en sağlam adımları ile
yıkacaksın korkularını bir ateşin içinde bırakarak
işte o gün yağan yağmurlar senin için yağacak
sana baharını müjdeleyerek….

Lübnanlı olup Amerika’da yaşayan Halil Cibran’ın Filistin’de doğan Mey Ziyade ile mektuplaşmalarını içeriyor kitap. Halil Cibran ölene dek yaklaşık 20 yıl devam ediyor bu yazışmalar. İşin ilginç yanı, ikisi de birbirini hiç görmüyor..

Uzun bir zaman önce okuduğum okurken büyük keyif aldığım bu kitabı şimdi tekrar okumaya başladım. Mutlaka okuyunuz…

İşte o harika eserden bir bölüm..

“Keşke sesimi kanatlandırmak ve mırıltılarımı şarkılara döndürmek için burada olsaydın. Yine de “yabancılar” arasındayken görünmez bir “dostum” beni dinleyip tatlılık ve duyarlılıkla gülümsediğini bilerek konuşacağım.”

“Sana karşı taşmalarım – ne demek bu? Bütün bunlarla ne demek istediğimi gerçekten bilmiyorum. Ama senin sevdiğim olduğunu ve sevgiye saygı duyduğumu biliyorum. Şunu tamamen bilerek söylüyorum ki, aşk en azından büyüktür. Aşkın eşlik ettiği yoksulluk ve sıkıntılar sevgisiz zengilikten çok daha iyidir. Bu düşünceleri sana itiraf etmeye nasıl cesaret edebiliyorum? Böyle yaparak onları yitiriyorum… yine de bunu yapmaya cesaret ediyorum. Tanrı’ya şükürler olsun ki bunları söylemeyip yazıyorum, çünkü şu anda burada olsan, hemen geri çekilip uzunca bir süre senden kaçarım ve söylediklerimi unutuncaya kadar da beni görmene izin vermem. … Güneş ufukta kayboldu, harika şekilli güzel bulutların arasından parlak tek bir yıldız belirdi, Venüs, Aşk Tanrıçası. Bu yıldızda bizim gibi aşk ve arzuyla dolu insanlar mı oturur acaba? Acaba Venüs de benim gibimi ve kendi Cibran’ı mı var -kendi uzakta ama aslında çok yakında olan güzel varlık- ve acaba o da şu anda, ufukta titreyen alacakaranlıkta, alacakaranlığı karanlığın izleyeceğini ve karanlığı ışığın izleyeceğini ve günü gecenin izleyeceğini ve geceyi günün izleyeceğini ve sevdiğini görmeden önce bunun defalarca tekrarlanacağını bilerek ona mektup mu yazıyor? Ve böylece alacakaranlığın ve gecenin bütün yanlızlığı hiç sezdirmeden ona yanaşıyor. O zaman o anda elindeki kalemi alacak ve karanlıktan, bir adım kalkanına sığınacak: Cibran

Bazen uzakta olan bir dost, yakında elinizin altında olan bir arkadaştan daha iyidir

Her ruhun bir mevsimi vardır. Ruhun kışı ne baharı gibidir ne de yazı sonbaharı gibi

Benliğin tüm özellikleri içinde karamsarlıktan daha kötüsü yok. Hayatta hiçbir şey kişinin kendisine “sen yenildin” demesinden daha zor bir şey olamaz.
…karamsarlık sesi olmayan, sessiz bir histir.”