دیوان بلخ نوشته بلاگ

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'test' (شناسه:1833) را اضافه کرد.

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'داستان تازه... بالای گردنه ی حیران' (شناسه:1831) را اضافه کرد.

2010-04-04T18:00:05Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: داستان تازه... بالای گردنه ی حیران
نویسنده: hoseinweblog

از این جا دانلود کنید

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'کندو' (شناسه:1830) را اضافه کرد.

2010-04-04T04:21:30Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: کندو
نویسنده: hoseinweblog

بیچاره کرم رضائی هم مرد. مرد تا یکی از بازیگرها کم و به بچه خوشگل ها اضافه شود. ولی خوب با فحش دادن به گلزار و رادان و مهناز افشار نه کرم رضائی زنده می شود، نه غلامحسین نقشینه، نه اسماعیل داورفر، نه پرویز صیاد می آید و نه بهروز وثوقی... بگذار همین طور از پشت این کندوی شب صدای شان کنیم.

فیلم سازهای داخلی مان که خبرشان را داریم به شغل شریف دلالی محبت برای داوران جشنواره ها مشغولند تا جایزه ای ببرند و آن ها که در خارجه اسم و رسمی به هم زده اند فیلم ساز ژانر تپاله و بچه دهاتی اند. تعجبی هم ندارد. ما اینیم، سینمای مان هم این است. خدا رحمتش کند مظفرالدین شاه - که هم خوب پیانو می زد و هم فرانسه می دانست - یک روز گویا به کمال الملک گفته بود ما صدر اعظمی مثل بیسمارک نداریم که نقاشی مثل رامبراند لازم داشته باشیم.

مرده شوی مان را ببرند. ما دیگر چه مردمی هستیم؟

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'دو بیت ناقابل برای بهار رفقا' (شناسه:1828) را اضافه کرد.

2010-03-19T20:52:36Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: دو بیت ناقابل برای بهار رفقا
نویسنده: hoseinweblog

یارب مباد روزی اگر بی تو با گلی
چون بلبل آشیانه کنم لاله زار را

دانم کنی هر آنچه بخواهی ولی خدا
بی من مکن تدارک فصل بهار را

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'نوروز' (شناسه:1826) را اضافه کرد.

2010-03-18T08:59:43Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: نوروز
نویسنده: hoseinweblog

نوروز می آید با جای خالی رفیق عزیزم شهاب خان مباشری که فیلتریدندش.

نوروز می آید با جای خالی آدمهایی که اگر نه دست سازمان تنظیم مقررات کذا بلکه دست بی محبت روزگار چنان فیلترشان کرد که تا چند وقت دیگر از صفحه ی ذهن دوستان شان هم پاک می شوند. نوروز به هر ضرب و زوری که هست تا الان مانده و نفس نفس زنان از روزگار جمشید خودش را بالا کشیده، تپه ماهورها را رد کرده، به آقا معلم های آنچنانی که می خواستند جایش را با چیز دیگری عوض کنند بیلاخ های قطور حواله کرده، به دخترهای رسیده که سبزه گره زدن از یادشان رفته هنوز نوروز رسم دیرین دخترکان اصفهانی را یادآوری می کند که دو تا گردو می بردند پای منار جنبون می گذاشتند و می خواندند:

آهای منار برنجی
یه چیزی میگم نرنجی
من گردو و دسته می خوام
مرد کمر بسته می خوام

و هیهات از این تاریخ که لا حیاء فیها ابدا.

و نوروز می آید اگرچه دیگر توپ مرواری در کار نیست که از سر و کله اش بالا بروند شب چهارشنبه سوری. و نوروز می آید اگر چه دیگر سالهاست خبری از بانوی سفر کرده به شهر سایه ها نیست که حاجی فیروز به دنبالش به سرزمین زیرین رود و با چهره ی دود گرفته شب عید بیرون بیاید.

نوروز سالی یک روز است و همان وحشی گری و دروغ و کثافت و ریا همراه ما در کوچه پس کوچه های شیراز می دود. ما البته امیدواریم که بوی بهار نارنج، بوی نسترن، بوی یاس، صورت خوشگل بنفشه ها و اطلسی ها و گلهای جعفری و صفای باغ رو به رو و شیطان سرخ شیشه نشین و محبت - آخ این یکی اگر باشد کیف مان کوک خواهد بود - و معرفت اگر شده به قاعده ی یک ارزن چینه دانمان را پر بکند و از شر وهم این دغلکاری ها راحت بشویم.

ما امیدواریم این نکبتی که سر تا پایمان را گرفته، از خودمان، از طبیعت خودمان، از آدم بودن و هنرپیشگی ما را جدا کرده و به همه هیکل مان - به قول شیرازی ها - ترشا (ترشح) کرده گورش را گم بکند و پاک روفته شود و برود پی کارش.

چه آرزوی دیگری برای نوروز می شود داشت؟

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'حقیقت و مجاز' (شناسه:1824) را اضافه کرد.

2010-03-09T05:00:49Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: حقیقت و مجاز
نویسنده: hoseinweblog

دیشب تا صبح بحث جن و روح و دیو بود و حقیر که بیشتر شب را به حکایت داستان های آنچنانی گذرانده بودم از نعمت کابوس بی بهره نماندم.

بر هیچ بنده ی پروردگار عیب نیست که آرزوی سوزانی در دل داشته باشد. دیشب با رفیق ارجمندی بحث ساختار زبان و کدگذاری ها و سینتاکس و هرمنوتیک و این اباطیل هم بود. حالا اگر بنده با آن همه یاوه و ادعا خر خودم را به سرمنزل مقصود رسانده باشم یک کاری کرده ام.

آدم بعضی وقت ها حرفی هم ندارد که بگوید اما مثل کی بوردی که اینترش گیر کرده باشد فقط اسپیس می فرستد آن ور خط. وای به حالی که هر دوی این مصیبت ها با هم بیایند. یعنی هم نفهمی چه بگوئی و هم اینترت جدی جدی گیر کرده باشد.

پروژه ی جدید حقیر ترجمه ی یک سری داستان های بومی سرخپوستان آمریکای شمالی است - از قبیله ی سو کثر الله امثالهم اجمعین و دیگر قبایل کافر خدا نشناس - که هر کدام مقدمه ای دال بر فحش و فضیحت به گور پدر کریستف کلمب را هم شامل می شوند. این ها از ما احمق ترند گویا. حال خودشان را یادشان رفته فکر می کنند با ریدن به قبر کلمب مادر مرده آمریکا دوباره مال آنها می شود. گاهی آدم می بیند آدمهای عاقل دور و برش هم از این هوس ها به سرشان می آید و دیگر قوز بالا قوز است.

کد گذاری

بحث تاریخ شد.. همین امروز صبح پای پستی در گودر نوشتم که مرده شوی تاریخ معاصر ایران را ببرند - به قول فسایی ها غسال شکلش - که تا نمی دانی می خواهند ببرندت زیر علم خودشان و اگر بدانی می خواهی همه را ببری زیر علم خودت.

مسیح باز مصلوب را بخشیدم به رفیقی. بعضی کتاب ها را به زور می توانم در حال و هوای فعلی دوباره بخوانم.. آقای رئیس جمهور و همین یکی که گفتم و خوشه های خشم - که باید هر چه سریع تر به عزیز نازنینی، آرزوی سوزانی بخشیدش - و اصلا هر چه کتاب این جوری است را نمی شود خواند. فعلا تحقیقات در باب مبانی مسیحیت را خوش است که مشت پر برای تو دهنی به دگماتیسم حضرات و حشرات آماده شده باشد.

حکایت این هم عین حکایت تاریخ معاصر ایران است.

تمام شد...

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'کاش دیگر ننویسم' (شناسه:1821) را اضافه کرد.

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'فست فود' (شناسه:1820) را اضافه کرد.

2010-02-18T01:13:59Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: فست فود
نویسنده: hoseinweblog

سوسیس را می گذارند لای تی تاپ با سس مایونز.

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'هر چه از جهان خواسته ایم ' (شناسه:1818) را اضافه کرد.

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'یوهاهاهاهاهاها' (شناسه:1817) را اضافه کرد.

2010-02-10T07:37:03Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: یوهاهاهاهاهاها
نویسنده: hoseinweblog

یک وبلاگ پیدا کردم از بالا تا پایین در تمجید سیگار و چه لطیف و همچین عاشقانه که من که عمرا لب به دود نزده بودم حال کردم. نویسنده اش معلوم نیست کدام پدر بیامرزی است ولی خدایش نگه دارد که خوب آمده است!

ما هم برای این که کم نیاورده باشیم و این عمل شنیع و منافی عفت را بر خلاف خواست قلبی مان رواج نداده باشیم یک هایکوی بی ربطی از خودمان صادر می کنیم به این مضمون:

در جنگ قاطر و سرنوشت
آن که می برد
بار است

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'مرزها و مرزها و مرزها - داستانی به یاد "ح" - نجس' (شناسه:1361) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2008-12-31T21:20:07Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: مرزها و مرزها و مرزها - داستانی به یاد "ح" - نجس
نویسنده: hoseinweblog

داشتم با خودم فکر می کردم که مرز انسان بودن کجاست؟ خواستم از پستی و ذلت خودم بگویم ولی دیدم خودش از صد تا شعار و ادعا بدتر است و گذشتم. واقعا درمانده ام که چه باید کرد؟؟

اولین برخورد من با حماقت، آن هم حماقت پاستوریزه شده ی مرسوم، خشم است. فحش می دهم. بعد سر دل راحت یک صفحه برای طرف دری وری می نویسم. بعد چون می دانم که گوش شنوایی نیست خودم پاکش می کنم. دریافتن این که چرا حماقت پاستوریزه شده ی مودب خیلی بدتر و وحشتناک تر و مخرب تر از حماقت خشن است نیاز به هوش بالایی ندارد. کافی است آدم چند تا مقاله از منار برنجی اکبر گنجی خوانده باشد یا مثلا نوشته های همپالکی های ایشان را مرور کرده باشد.

(عکسی که سابقا در این پست بود عکس پنتاگرام معکوس بود که عزیزی هم درباره اش سوال کرده بود اما از آن جا که واقعا دیدن این زهرماری حرصم را در می آورد پاکش کردم. از صبح تا شب کم انرژی منفی می گیریم که حالا این را هم بچسبانیم گوشه ی لبمان.)

بی ربط و بی جهت:
"ح" یا به عبارت دیگر جناب "ح" می گفت این طور فکر نکن که همه ی این کثافت کاری ها از قبل برنامه ریزی شده اند. کارها را بسپار دست چند نفر آدم احمق و بقیه ی ماجرا خود به خود به پیش می رود. داستانی بود که تقدیم کرده بودم به "ح". حیف که هیچ وقت فرصت نشد تا آن را بخواند.

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'پایان عمر روشنفکری قاشقی در ایران' (شناسه:1538) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-06-10T19:57:13Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: پایان عمر روشنفکری قاشقی در ایران
نویسنده: hoseinweblog

خارج نشین ها از موج مردم جا مانده اند ولی جای خوشبختی است که اکثریت روشنفکران داخل گوششان بدهکار خارج نشین جماعت نیست.

قوم و قبیله ی مارکسیست ها و خلقی ها و غیره و ذلک هم که مثلا دار و دسته ی سازماندهی شده دارند قافیه را باخته اند.

شاید روشنفکران ایران پس از صد و پنجاه سال اشتباه تازه فهمیده اند که جلوتر یا عقب تر از مردم رفتن چه عواقبی دارد

روشنفکرهای قاشقی، نیم بند که اطلاعات شان از جامعه به محیط کافی شاپ پاتوق شان محدود می شود یکی یکی از اذهان مردم خط می خورند.

صمیمانه امیدوارم که خرداد آخرین برگ توجه مردم به خزعبلات روشنفکرهای عقب مانده از قافله باشد.

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'چه می خوری غم؟' (شناسه:1551) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-06-18T07:59:54Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: چه می خوری غم؟
نویسنده: hoseinweblog

قل تمتع بکفرک قلیلا انک من اصحاب النار

بگو که به کفر خویش اندکی بهره ور باش! به راستی که در آتش کردگار خواهی سوخت.

آخرین روزی که ناصرالدین شاه قرار بود برای زیارت حرم شاه عبدالعظیم برود، دکتر محمد خان شیخ اندکی قبل وارد شده و منظره یی دیده بود که خود می نویسد:

"جماعتی سید و آخوند یزدی میان آن حجره نشسته و مشغول لعن به حضرت صدیقه ی کبری علیها سلام بودند. متوحش شده سبب را پرسیدم، گفتند که هشت ماه است از ظلم شاهزاده جلال الدوله حاکم یزد اینجا آمده متحصن هستیم و هر چه تظلم می کنیم کسی بداد ما نمی رسد، امروز مصمم شده ایم به جده ی خودمان لعنت کنیم تا اگر روح او و ارواح سایر مقدسات می توانند کاری بکنند که بکنند و اگر نمی توانند ما را راحت کنند... من از خوف خواستم از اطاق خارج شوم که دیدم ناصرالدین شاه میان موج جمعیت به طرف حرم می رود."

همان روز گلوله ی میرزا رضا صدا کرد.

به نقل از تلاش آزادی، چاپ سوم، ص ۶۳، یاد شده در خاتون هفت قلعه (باستانی پاریزی چاپ ششم ص ۳۶۴)

------------------------

سایت The Pirate Bay که برای خودش یک پا گوگل محسوب می شود به احترام ما سبز پوش شده است. گذشته از این واقعا کتاب یا نرم افزار به درد بخوری نبوده که در این سایت جسته باشم و نیافته باشم.

انگار صدای ما را نمی خواهند که بشنوند حتی صدای سکوت مان را تاب نمی آورند.

می گویند دست روسیه در کار است. بنده مطمئنم که چیزکی در کار است و پر بیراه هم نیست که این مدودوف کوتوله و آن پوتین چکمه پوش به هوای بالاکشیدن منابع و ذخایر و پول ما با انگلیس همیشه عزیز دست به یکی کرده باشند. پلیس لندن هم گویا به مردم اجازه نداده که با نقاب راهپیمایی کنند و این هم خودش یک حکایتی است.

---------------------------------

یکی با شماره ی ۰۰۰۰۰۰۰۰ با مووبایل من تماس گرفت. تیره ی پشتم یخ کرد. دروغ چرا؟ ترسیدم. قرآن را باز کردم و خواندم. همان آیه آمد که آن بالا نوشته ام. آرام یافتم و بعد فهمیدم آن بابایی که با آن شماره زنگ زده بوده از سم داران نبوده است. کاری داشته و موبایلش هم کار نمی کرده است!

هان ای دل چه می خوری غم؟

اندک اندک جمع مستان می رسند
اندک اندک می پرستان می رسند

دلنوازان ناز نازان در رهند
گل عذاران از گلستان می رسند

اندک اندک زین جهان هست و نیست
نیستان رفتند و هستان می رسند

ها؟ چه می خوری غم؟

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'خون' (شناسه:1582) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-06-30T11:02:39Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: خون
نویسنده: hoseinweblog

خون
بر جریده های مفخم سحرگاه
خون
بر شریان های منقطع جویباران
خون
در راهروهای تنگ دادگستری
خون
بر مرغزار جویده جویده ی متروک
خون
بر سنگفرش حقیر کوچه های تهران
خون
در حافظیه ی شیراز
خون
بر دیوارهای سیمانی فلک الافلاک
خون
بر چارراههای بی کسی خلق
خون
در بریده بریده ی بیگاه شفق
و بر آستانه ی درد در گوش پر دروغ آدمیزادگان
دروغ
و لعن و نفرین اسب های مست سبکبال در قتلگاه بویناک شب
و در پاسدارخانه های دژخیمان
و در دامن مادران عزادار
و بر خاک سیاه قبرستانی که بهشتش نامند
و بر پیراهن سپید داس بر لبان
همه خون
خون
پاشیده بر جغرافیا و دفتر مشقم
در نگاه آواره ی پدرم
همه خون
نیرنگ
ناله و نفرین
این جا عزاست
و بوی سوخته ی نعش مثله شده ی قربانیان
در دماغ ها پیچیده است
و تنگ های بلورین احتیاج از خون
همه از خون
لبالب از خون
پر می شوند

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'آسیب شناسی توده ای تواب - بخش نخست' (شناسه:1663) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-08-26T16:07:24Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: آسیب شناسی توده ای تواب - بخش نخست
نویسنده: hoseinweblog

علی میرفطروس در مصاحبه ای درباره ی کودتای ۲۸ مرداد داد سخن داده است و در این میانه هم کتاب تازه انتشار خودش را تبلیغ کرده و هم بر عقاید توده ای تواب آرمانی مهر تایید می زند.

روزگاری رندی گفته بود که دشمنی با روس ها خطرناک است اما دوستی با آنها از دشمنی شان هم خطرناک تر است. این جمله را می شود با کمی تغییر راجع به توده ای ها بکار برد: "توده ای خطرناک و وابسته است اما توده ای تواب از آن هم خطرناک تر است"

دلیلش هم این است که آدم می داند توده ای - به شکل قدیمی اش - سرسپرده ی شوروی بوده و حرف هایی که می زده و کارهایی که می کرده بین نفع شخصی و قدرت پرستی و حلقه به گوش کرملین بودن نوسان پیدا می کند. اما توده ای تواب به هر شکل و رنگی در می آید و گاهی از پاپ هم کاتولیک تر می شود و نمونه اش می شود جلال آل احمد یا احسان طبری. که قبلا راجع به این دو تا قدری توضیح داده ام.

اما علی میرفطروس چه می گوید؟ لب کلام او این است که

"من رویداد ۲۸ مرداد را نه یک «کودتا» می‌دانم و نه یک «قیام ملّی» بلکه این رویداد ابتدا تظاهرات کوچک و خودجوشی بود که بزودی و بطور شگفت‌انگیزی به «آتشی خرمن‌سوز» بدَل گردید آنچنان که هم، شاهی‌ها،هم مصدّقی‌ها، هم، مأموران سازمان سیا، و هم کارمندان سفارت آمریکا در تهران از این امر، دچار حیرت شده بودند."

هر چند در نقد تاریخی و علمی جائی برای هزل و هجو نیست اما حقیر نمی تواند بلاهت و موزی گری خاصی را که در این سطور نهفته است یاد آور نشود.

ادعاهای میرفطروس به قدری ناشیانه اند که نقد تمام آرای او - همچنان که آرای تالی ایشان آقای اکبر گنجی - به قول مرحوم دهخدا "ژاژ خائیدن" و "محیط به کفچه پیمودن" می نماید. اما محصول ناهمگونی که خواهید خواند نتیجه ی بلافاصله ی همین غذای بد و مسمومی است که علی میر فطروس به خوردم داده است.

دو علّت اصلیِ اختلاف دکتر بقائی با مصدّق: یکی مماشات دکتر مصدّق با حزب کمونیست و غیرقانونی توده بود، و دوم، مخالفت دکتر بقائی با همراه کردن دکتر احمد متین‌دفتری (داماد مصدّق) در هیأت اعزامی ایران به آمریکا بود، زیرا که طبق یکی از اسناد «خانه‌ی سدّان»، دکتر متین‌دفتری، عامل انگلیسی‌ها بشمار می‌رفت. این سند در فروردین‌ماه ۱۳۳۱ در روزنامه‌ی «شاهد» (ارگان حزب زحمتکشان دکتر بقائی) منتشر شد و باعث غوغای سیاسی فراوانی گردید. با این حال، مصدّق، دکتر متین‌دفتری را جزو هیأت اعزامی به سازمان ملل، با خود به آمریکا بُرد!

در این مهمل بافی توده ای تواب دو نکته را موکد کرده ام. یکی این که ایشان - حالا از پاپ کاتولیک تر - حزب توده را "غیر قانونی" می خواند و استنادش به همان "قانونی" است که پس از ترور نافرجام شاه حزب توده را "غیر قانونی" اعلام کرده بود. ایشان اگر - با همه ی بلاهت و مسخرگی که در آن است - استناد به قانون شاهنشاهی می کنند باید توجه داشته باشند که حتی سال ها بعد هم جز اشاره ی اندکی از طرف دشمنان خونی کیانوری مثل کشاورز - در من متهم می کنم - یا اسکندری - در خاطراتش - چیزی از ارتباط کیانوری با ناصر فخرآرائی عامل ترور نگفته اند و تازه به رغم همین استناد کمرنگ هم ارتباط کل حزب توده با قضیه ی ترور مشخص نمی شود و حکم به "غیر قانونی" بودن آن نمی دهد.

اگر ایشان به قانون شاهنشاهی استناد نمی فرمایند که این دیگر بیشتر مایه ی مضحکه است و باید پرسید آن وقت طبق کدام "قانون" حزب توده غیر قانونی بوده است؟ مسلما نه از طرف بخش بزرگی از روشنفکران آن روز ایران بل که از طرف اسلامیون تندرویی که علی میرفطروس توده ای تواب از آن ها هم کاتولیک تر شده است.

دوم این است که متین دفتری را عامل انگلیس خوانده اند که مصدق با وجود "تذکر" دکتر بقائی او را به همراه خودش برد و از سندی یاد می کنند که در این زمینه کشف کرده اند. باید پرسید آیا مصدق در انجام ماموریتش با وجود همان متین دفتری به قول ایشان جاسوس موفق بود یا نبود؟ و اگر بود چطور همچو جاسوس مخوفی نتوانسته منافع انگلستان را تامین کند؟

اما چقدر شباهت دارد استدلال میر فطروس با اسداله علم. از قول علم بخوانید:

"... سر ناهار شاهنشاه قصه ای از مصدق پدرسوخته... تعریف کردند که خیلی عبرت انگیز است فرمودند: در زمان اشغال ایران و بلافاصله بعد از آن مکرر به مصدق تکلیف کردم... که بیا نخست وزیر من بشو شاید با هم بتوانیم کاری برای ایران بکنیم. تنها شرط و فقط تنها شرط او این بود که شما باید موافقت انگلیس ها را جلب کنید و چون من نمی توانستم جواب سوال به این وقاحت را به آسانی بدهم او هم زیر بار نمی رفت..."

جواب این جاست که همان طور که در ادامه خواهیم دید چون میرفطروس شاهنشاه حساب نمی شود که بخواهد مثل اوحرف بزند حربه اش برای کوبیدن مصدق "پیری" و البته خرفتی اوست! که تا توانسته با آن مانور داده است. پیرمرد خرفتی که "تذکر" بقائی وطن دوست را نادید می گیرد ولی بعدتر حتما به حکم معجزه در کارش موفق می شود.

نکته ی بعدی این جاست که اگر ایشان سند پرداخت پول آمریکائی ها به دکتر بقائی و حائری زاده و پسر آیت اله کاشانی را رویت فرموده بودند این طور سر و پا برهنه وسط معرکه نمی جهیدند و انبه را قبل از خوردن نشان ما تحت شان می دادند. (عکس این سند را در فرصتی دیگر منتشر خواهم کرد.)

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'آسیب شناسی توده ای تواب - بخش دوم' (شناسه:1664) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-08-26T16:41:23Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: آسیب شناسی توده ای تواب - بخش دوم
نویسنده: hoseinweblog

از این گذشته، می‌دانیم که بعد از ۲۸ مرداد ۳۲، کسانی مانند حسین مکّی یا دکتر بقائی، نه تنها به «آب و نان»ی نرسیدند، بلکه هر یک، دچار مضایق مالی و دشواری‌های سیاسی فراوانی شدند...

با این حرف ها علی میرفطروس به سبک فیلم های ناصر ملک مطیغی آب توبه را به سر حسین مکی و دکتر بقائی می ریزد و توجیهش هم این است که "به آب و نانی نرسیدند". بله به آب و نانی نرسیدند آقای میر فطروس! چون هم از طرف جبهه ی ملی، هم از طرف حزب توده، و هم از طرف اکثریت روحانیت همگام با نهضت ملی و مردمان مخالف کودتا خائن تلقی شدند و دربار هم به مناسبت پیشینه ی ملی گرائی ایشان آنها را به بازی نگرفت تا جا برای چاکران تازه - مثل علم - باز بشود. حکایت این دو حکایت تکراری بسوس و نبرزن است که پیشتر برای تان گفته ام و آنان نیز چونان که باید و شاید "به آب و نانی نرسیدند".

علم می نویسد: "... شب مهمانی کاخ علیاحضرت ملکه پهلوی به مناسبت بیست و هشت مرداد بود... عرض کردم... مردم احساس کردند که در حال خطر و تجزیه هستند و دور شما جمع شدند ولی همان مردم هم دور مصدق جمع شدند تا جائی که شما مجبور شدید ایران را ترک کنید. فرمودند و همان مردم مرا دوباره خواستند. عرض کردم در تشخیص مردم ایران تردیدی ندارم ولی انتریک ها و پدر سوختگی ها را نباید از یاد برد...."

حالا فهمیدید چرا آب و نان مورد انتظار به این دو شاهد بازاری نرسید؟

اما این صوفی دجال فعل ملحد شکل به همین جا رضایت نمی دهد:

"نگاه مادرانه به شخصیّت‌های این دوران، ما را از «قدّیس‌سازی» یا «ابلیس‌سازی»های رایج، دور می‌کند و موجب آشتی و تقویت تفاهم ملّی می‌شود. وقتی ما با نگاهی مادرانه به شخصیّت‌های تاریخی‌مان نگاه کنیم، فروتنانه خواهیم دید که هر یک از آنان، فرزندان زمانه‌ی خود و لذا، محدود یا مشروط به شرایط زمانه‌ی خود بودند. مثالِ روشنِ من، میرزا تقی‌خان امیرکبیر است با آن قتل‌عام‌های عظیم و هولناک «بابی»ها در زنجان و مازندران و...، آیا درباره‌ی امیرکبیر، ما این کشتارها و قتل‌عام‌های فجیع و هولناک یا تقاضای امیرکبیر برای پناهنده شدن به سفارت انگلیس را عُمده کرده‌ایم؟ مسلّماً نه! بلکه به وجه عُمده‌ی کارنامه‌ی سیاسی- اجتماعی امیرکبیر در نوسازی و اصلاحات اجتماعی در ایران توجّه کرده‌ایم و او را «امیرکبیر» نامیده‌ایم، حال، چرا نمی‌توان همین انصاف و عدالت را درباره‌ی دیگرشخصیّت‌ها تعمیم داد؟..."

در مورد "مثال روشن" ایشان میرزا تقی خان امیرکبیر پیش از این مبالغی دهن دره کرده ام که ایشان را چرا کلاه از دو سو مخملی است. یکی این که پهلوی ها چشم دیدن قجر را نداشتند و چون امیرکبیر هم با قجر ها دشمن بود این دو تا رفیق شدند و در زمان حکومت دین پناه معاصر هم به دلیل دشمنی امیر با بابی ها او را تحویل گرفتند و این هیچ ربطی به "نگاه مادرانه" آقای میر فطروس ندارد و کاشف این نگاه مادرانه و فروتنانه هم ایشان نیستند و این روزها هم کم از این "نگاه های مادرانه" به سر روی مان نمی خورد.

اما بی شرمی میرفطروس این جا تمام نمی شود بل که ایشان می آید و با کمال پرروئی توده ای تواب جماعت حسین مکی و مظفر بقائی را کنار امیرکبیر می گذارد. نگاه مادرانه ی ایشان تا این جا کش نمی آید که ببیند فی المثل پرستیژ دیپلماتیک امیرکبیر در کنفرانس ارزروم هیچ چیزش به حزب زحمتکشان - یا به قول آن روزی ها چاقوکشان - مظفر بقائی شباهت ندارد. امیرکبیر هر کاری که کرد خائن و وطن فروش نبود که مثل تخم مرغ روز بخواهند با این دو نفر در یک شانه اش بگذارند. قیاس ایشان بنابراین ارزشی ندارد.

"اساساً یکی از ضعف‌های اساسی جامعه‌ی سیاسی ما این است که هنوز «تقویم» را به «تاریخ» بدَل نکرده است، به همین جهت، از عُمرِ حدوداً ۹۰ ساله‌ی دکتر مصدّق و اشتغالاتِ متعدّدِ وی در مناصب دولتی و دیوانی، فقط به دو سال حکومت او در سال‌های ۳۰-۳۲ توجّه می‌کنند، گوئی که او در همین دو سال، متولّد شده و درگذشته است! در این نگاه، نه به عدم شرکت مصدّقِ ۲۶ ساله در انقلاب مشروطیّت توجّه می‌شود (برخلاف هم سن و سالانش، مانند میرزاجهانگیرخان صوراسرافیل، تقی‌زاده و دیگران)، و نه به عضویّت او در«شورای کُبرای دولتی» ی محمّدعلی میرزای مُستبد، و نه به اعلامیّه‌های برخی انقلابیّون بعد از مشروطه (مانند جمعیّت اتّفاق و ترقّی) در ضرورت تعقیب و دستگیری مصدّق به اتّهام همکاری وی با مستبدّین..."

ایشان هنوز کاسه ی آب توبه بدست دنبال نشمه می گردد تا تطهیرش کند و همه ی این صغری کبری چیدن هایش نه به خاطر تبدیل "تقویم" به "تاریخ" بل که برای تطهیر و تواب کردن جماعتی است با سابقه ای سیاه که چنان که افتد و دانی آیند و روند. "نگاه مادرانه" ی میرفطروس همان نگاهی است که "ناصر پور پیرار" مسئول اسبق انتشارات حزب توده و "استاد" تاریخ فعلی و لات و عزی جماعت پان ترک دارد کسی که بنا به گفته ی کیانوری در خاطراتش که اتفاقا یکی از موسسات وابسته به وزارت فخیمه هم چاپ کرده و "نه هم تویش نیاورده" آدمی است با تحصیلات دیپلم و حروفچین اسبق چاپخانه که با شامورتی بازی و سوار شدن بر خر دجال پولها را در چند نوبت بالا کشیده و شب هنگامی با ظرف خرما "جیم" شده است و ایشان همان استادی است که می فرماید ایران تا قبل از حمله ی اعراب خالی از سکنه بوده است! تخت جمشید عمارت نصفه نیمه ای است، اسکندری در کار نبوده، و در حقیقت عرب ها اولین ساکنان ایران بوده اند آن هم بعد از حمله ی خودشان - معلوم نیست پس به چی حمله کرده بودند؟ - آرامگاه کوروش و کاخ های او عمارات قلابی است که در کشتزار چغندر و با مصالح مسجد مسلمین!!! - توده ای تواب را ببین - هفتاد هشتاد سال پیش ساخته شده و به این طریق - شاید برای خود شیرینی پیش بعضی ها - چنان کاتولیک می شوند که پاپ هم پیش پایشان لنگ می اندازد. این آدم با اسم مستعار ناصر پور پیرار حق هم دارد نگاه مادرانه اش را - مثل نگاه مادرانه ی میرفطروس - متوجه اسلام بکند. چون می داند به قول شریعتی بد دفاع کردن بهتر از خوب حمله کردن نتیجه می دهد.

مشخصه ی اصلی توده ای تواب همان وابستگی و قدرت پرستی و اگر نشد مال دوستی اوست که فقط جامه عوض کرده است. آدم دلش خوش بود که بغضی از آقایان اگر دین نداشتند لا اقل آزاد مرد بودند و وطن شان را با چیزی تاخت نمی زدند اما با "تواب" شدن همان سر سوزن غیرت و مردانگی هم انگار به همان جایی می رود که بکارت دخترهای معبد ایشتار! بنا بر همین روش است که مصدق بنا به تعریف آقایان مستبد می شود. در حالی که می دانیم در مجلس موسسانی که به تغییر حکومت از قاجار به پهلوی رای داد مصدق شرکت نکرد ولی مرحوم مدرس چرا! ایشان توجه نمی کنند که دورانی که "مصدق السلطنه" وزیر عدلیه بوده نخست وزیر با سواد و گرانقدری چون مشیرالدوله پیرنیا داشته است که ایران و ایرانی به خاطر کتاب عظیمش "ایران باستان" به او مدیون است - و البته به فرزند او هم که داوود پیرنیا بود که سال ها برنامه های موسیقی گلها و شاخه گل رادیو را مدیریت می کرد. و ایشان دقت نمی کنند که همین مشیرالدوله بود که سند قرارداد ایران و روسیه را به رضا شاه داد و ایران را از خفت کاپیتولاسیون روسی رها کرد و حق مساوی در دریای خزر و رودهای مرزی بخشید - البته بماند که بندی از این قرارداد هنوز هست که آقای میر فطروس و رفقای شان دوست داشته باشند و آن بندی است که به روسیه اجازه می دهد تا هر وقت "از طرف ایران به واسطه ی ورود قشون خارجی" احساس خطر کرد، نیروهایش را وارد خاک ایران بکند و این همان بند معروفی است که بازرگان به آب داد و ملغی اعلام کرد و دیدیم که چطور سفارت آمریکا چیزی نگذشت که "تسخیر" شد و دولت بازرگان به هوا پرید.

نکته ی دیگری درباره ی همین "دو سال " ی است که کاشف آن در "تقویم" خود میرفطروس بوده و متوجه می شود که مصدق باقی عمر را به ککه ورمالی دربار آن هم کدام دربار؟ دربار متعفن محمدعلی شاهی گذرانده است و ببینید خود میرفطروس کجا بیل بدست می گیرد - در قدیم در اصفهان شوخی رواج داشت که می گفتند ککه (گه) را بار خر می کردند و گاهی چاروادار بیل را از زیر در مستراح داخل می کرد و می گفت: حاجی زود باش که خرم زیر بار است: بله.. می فرمایند "بیست و شش ساله" بوده و در انقلاب شرکت نکرده است و لابد آقای فطرس فیلم های تظاهرات انقلاب مشروطیت را در یو تیوب دیده اند و یا با یکبار روخوانی از سر نفرت تاریخ مشروطه ی کسروی - با نفرت چون مرحوم کسروی از کثافت کاری های روس ها در ایران آزرده بود - به این نتیجه رسیده اند که مصدق کاری در مشروطه نکرده که هیچ خایه مالی محمد علی شاه را هم در آستین داشته است. مبارزات مصدق برای ملی شدن صنعت نفت که بر هیچ بچه ی چهار ساله ای پنهان نیست چون بین سال های سی تا سی و دو قرار نمی گیرد پشمک است و مبارزه ی او بر ضد استبداد رضا شاهی و زندان و تبعیدش در دوران رضا شاه و محمدرضا شاه همگی باد هوا چون مصدق فقط دو سال آدم خوبه بوده و باقی عمرش به لیسیدن ما تحت دربار می گذشته است. البته شوخی دیگری هم در اصفهان بوده که گفته اند اصفهانی به پسرش نصیحت می کرد که: بابا جان اگر دیدی از آن طرف کوچه بار ککه می آید هیچ نزدیک مشو که اگر تو به او بزنی تو ضرر کرده ای و اگر او به تو بمالد باز هم تو ضرر کرده ای!

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'آسیب شناسی توده ای تواب - بخش سوم' (شناسه:1665) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-08-26T17:28:31Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: آسیب شناسی توده ای تواب - بخش سوم
نویسنده: hoseinweblog

میرفطروس چنین ادامه می دهد و در حقیقت این جاست که با سر درون استخر محبت پریده و فوت قایم توی سماور می کند:

"در هر حال، تفسیر تازه از رویدادِ پُررمز و رازی که بخاطر تبلیغات ۵۵ ساله‌ی حزب توده، به عنوان یک «حقیقتِ مُسلّم» درآمده، کارِ بسیار دشواری است و لذا طبیعی است که واکنش‌های تُند برخی از «سروران» را بدنبال داشته باشد. متأسفانه با وجود گذشت نیم‌قرن، ذهنیّت ما هنوز آلوده به تعصّبات سیاسی- ایدئولوژیک است. ما هنوز نتوانسته‌ایم خود را از تأثیرات و تبلیغات حزب توده نجات دهیم."

در جواب این پاراگراف مغلوط باید عرض کنم که تواب های امثال ایشان که هیچ وقنت نه سواد و نه زرنگی بالادستی های شان را در حزب نداشته اند حالا مجبورند خلال دندان بکنند تا بلکه اسم شان را بگذارند تاریخ نویس! عقده های فروخورده ی همان ۵۵ سال است که او و باقی دار و دسته اش را این طور مثل اسفند روی منقل ور می جهاند. شبلی حق داشت پای دزد به دار آویخته را بوسه بدهد که این آن قدر مرد بود که در راه عقیده اش کشته شد ولی تواب جماعت؟؟؟

"باید تأکید کرد که طرح کودتای آمریکا و انگلیس، با نامِ«ت.پ.آژاکس»، امری مُسلّم و انکارناپذیر است. هدف اساسی این طرح، چنانکه از نام آن پیدا است، کوبیدن شبکه‌های سازمانی و نظامی حزب توده و سرنگونی دولت دکتر مصدّق بود، امّا براساس گزارش«ویلبر» (یکی از طرّاحان و عاملان اصلی طرح کودتا): «در آغاز، معلوم شد که همه چیز به اِشکال برخورد کرده است»(ص۴۴، فصل۷، متن انگلیسی)، بر این اساس بود که من طرح «سازمان سیا» را بیشتر یک «طرح کودکانه» نامیده‌ام تا یک «طرح کودتا» (برای نقد و بررسی این طرح، نگاه بفرمائید به: آسیب‌شناسی...، صص ۱۴۵- ۱۴۷ و ۲۴۵-۲۴۶). طبق گزارش‌های متعدّد سفارت آمریکا در تهران و نیز بر اساس گزارش مهّم «ویلبر» (مأمور عالیرتبه‌ی سازمان سیا در طرح کودتا): شاه از آغاز، با انجام هرگونه کودتا علیه دولت مصدّق، مخالف بود. به نظر شاه: مصدّق از طریق پارلمان به قدرت رسیده بود و لذا از طریق پارلمان نیز بایستی برکنار می‌گردید. مخالفت‌های پایدار شاه با کودتا آنچنان بود که به روایت«ویلبر»: «فشار بر شاه برای پذیرفتن طرح کودتا» و یا حتـّی «انجام کودتا بدون آگاهی یا موافقت شاه» ضرورت یافت (نگاه بفرمائید به اسناد مندرج در: آسیب‌شناسی...، صص ۱۴۹-۱۶۱ و ۲۲۱-۲۲۳)... در چنین شرایطی، انحلال مجلس توسّط دکتر مصدّق، راه را برای صدور «فرمان عزل مصدّق» از طرف شاه، هموار ساخت و لذا با صدور این فرمان، عملیّات طرح کودتا، عملاً، منتفی شد. زیرا که با در دست داشتن فرمان عزل مصدّق، اساساً، هرگونه عملیّات نظامی به قصد کودتا، نالازم و غیرعقلانی بود، به همین جهت، ...

در منطق صوری و علم استنتاج گزاره ی شرطی به انتفای مقدم صحیح است ولی اگر کسی با مقدمات درست به نتیجه ای نادرست برسد اساس استنتاجش باطل می شود و به گمانم همانی است که بهش می گویند مغلطه!

ایشان از یک طرف طرح آژاکس را "مسلم و انکار ناپذیر" می خوانند و بعدتر کودتای سیا و اینتلیجنت سرویس بدل به چیزی " "کودکانه" می شود که محلی هم از اعراب نداشته است. در این جا با همان مهملی طرفیم که دوست تواب آقای فطروس می فرمایند. اصولا ایران قبل از حمله ی عرب غیر مسکونی بوده است! و عرب ها این جهاد را علیه کوه و درخت و چنگل انجام داده اند!

سیا و اینتلیجنت سرویس کودتایی را طرح می ریزند که شاه به خاطر ترس از مصدق مخالف آن بوده و نه از سر وفاداری به قانون مشروطه. اما ناگهان شاه تواب می شود و عقیده می یابد که مصدق را باید فقط پارلمان بردارد! و "نخواستن" شاه در این جا به قدری خنده دار است که گفتن ندارد. ما با کودتایی مواجهیم که شاه آن را نمی خواهد. اوکی! حزب توده و آمریکا و انگلیس و بقائی و کاشانی و حائری زاده و زاهدی و مکی هم که نمی خواهند. در نتیجه بنا بر تز رفیق استاد تاریخ مدان چون خنده دار است که عرب ها به بیابان خدا حمله بکنند نتیجه می گیریم که ایرانی ها خودشان علیه خودشان جهاد کردند تا مسلمان بشوند! نخندید... بله به همین جهت... استاد؟

هم دکتر بقائی و برخی دیگر از سران جبهه‌ی ملّی، و هم مأموران سفارت آمریکا در تهران، در اوّلین ساعات این ماجرا، آن را «کودتائی ساخته و پرداخته‌ی دکتر مصدّق برای تضعیف شاه و سرکوب مخالفان» دانستند. گفتنی است که نام کتاب «کرمیت روزولت» (ضدّ کودتا) نیز بر این واقعیّت تأکید می‌کند."

مرد باشید نخندید.

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'آسیب شناسی توده ای تواب - بخش چهارم' (شناسه:1666) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-08-26T17:53:12Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: آسیب شناسی توده ای تواب - بخش چهارم
نویسنده: hoseinweblog

این جاست که خرفتی مصدق به اوج می رسد و علیه خودش کودتا می کند و مثل آن آدم تنبلی می شود که به تماشای فیلم کمدی رفته بود و از اول تا آخر فیلم را گریه کرد وقتی پرسیدند آخر مرگت چیست گفت - بی ادبی است - از اول فیلم روی ...یه های خودم نشسته ام و تنبلی ام می آمد که بلند شوم! مصدق هم دقیقا حتما و حتما همین کار را کرد.

اما دروغ های میر فطروس به همین جا ختم نمی شود. او صحبت از دستخط همیاونی کرده که شاه برای عزل مصدق نوشته بود و اصالت این دستخط - در کنار یک دستخط مشهور دیگر تاریخ معاصر - از همان ابتدای رویت محل شک و نردید بود.

دکتر "ویلبر" ی که او نام می برد نویسنده ی جزوه ای است درباره ی کودتای ۲۸ مرداد که تا همین چند سال پیش اجازه ی انتشار نداشت و بالاخره با سانسور برخی اسم ها در نیویورک تایمز منتشر شد و آن جزوه در اختیار حقیر است و جایی که لازم باشد از آن نقل قول خواهم کرد.

از جمله در همین جزوه از قول دکتر ویلبر از سران آمریکائی کودتا می خوانیم:

"... بلافاصله تصمیم گرفته شد تلاش نیرومندی به عمل آید تا افکار عمومی ایران بپذیرد که زاهدی رئیس قانونی دولت است و در واقع مصدق قدرت را غصب کرده و دست به کودتا زده است..."

می بینید که طرح عملیاتی ویلبر چقدر با "ارزیابی" میر فطروس شباهت دارد. همین جا نوشته را پایان می دهم چون به هیچ وجه علاقه مندی برای ادامه ی این داستان نمی بینم و سری را نمی شناسم که برای همچین داستان قدیمی درد بکند.

برای مردم ما تاریخ چیز مفت نیارزی است که باید خواند و نمره اش را گرفت یا به تناسب در میان بحث های صد تا یک قاز کافی شاپی چیزی از آن پراند اما مبادا که از آن درس گرفته شود.

برای همین هم هست که انواع تاریخ نویس های خلق الساعه می توانند با نوشتن خزعبلاتی که پول هنگفتی هم در آن است واقعیت را به نفع خودشان تغییر بدهند و هر غلطی دلشان خواست با حافظه ی تاریخی مردم انجام بدهند.

چه راست گفته بود جورج اورول در ۱۹۸۴ که : "آن کس که گذشته را در اختیار دارد آینده را نیز کنترل می کند." و چه دردناک است که ببینیم کسی مثل میرفطروس آینده ی ما را کنترل خواهد کرد.

برای خودم و نسلم متاسفم که جرات خراشیدن سطح وقایع را نداریم و غوغا سالاری را ترجیح می دهیم. برای خودم شاید بیشتر از همه متاسفم که به مصرع ناب و طلائی "رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز" پایبند نبودم و چشم خود را سر مسائل بچه گانه ای از این دست کور کرده ام.

داستان را به همین جا ختم می کنیم.

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'ای کاش توانسته بودی' (شناسه:1686) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-09-05T17:28:37Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: ای کاش توانسته بودی
نویسنده: hoseinweblog

- البته فکر کنم آقای ... دارند خلط مبحث می کنند

جمشید چالنگی: البته بینندگان توجه داشته باشند که خلط مبحث با خلط سینه فرق دارد و این نظر شخصی آقای ... هست و دیدگاه دولت آمریکا را منعکس نمی کند.

- شما هفت ثانیه وقت دارید آقای ... رویدادهای اخیر در کنگو برازاویل و ربط اون با اظهارات اخیر بنیامین نتانیاهو را ... این چی را نشان می ده؟ کلا.. بله...

ممنون از شهاب عزیز که یک چند تا لینک پدر مادر دار بنده خدا شاد کن ارسال فرمودند. دلمان شاد شد. صفا کردیم.

صحبت از صادق صبا که باشد باید دست و پای چالنگی را طلا گرفت. زن به مزد هنوز می گوید در وقایع اخیر ایران بیست نفر کشته شده اند. یادم نمی رود آن مجری کچل ظالمش را که عصر شنبه ی سیاه چنین گزارش داد: "ظاهرا در تهران ناآرامی هایی رخ داده و چند صد نفر به خیابان ها آمده اند." قربان سبیل مخملی فلاحتی.. صد رحمت به خلط سینه!

به قول شاملو ای کاش می توانستم...

امروز یک کانالی کشف کردم که دست کم از ظهر تا سر شب ترانه های قدیمی دهه های شصت و هفتاد و هشتاد را پخش می کرد. باز هم دلمان لحظاتی چند خوش شد و صفا کردیم. دیدن فردی مرکوری یا مثلا آبا برای خودش غنیمتی است که گیر ما آمد و صرفه اش را بردیم.

آن شب رفتیم کافه فروغ به قصد تقرب به درگاه اخونا شهاب ثم مباشری ثم هنرپرور گرامی دیدیم که بله به قول ضیا، بیت:

رینگو رفت من کافه
دید چراغها همه آفه

چراغ ها همه خاموش بودند و نوری بر میزی تابیده بود و سه نفر با چه شوری نمایشنامه خوانی می کردند. اگر کسی نمی داند این قبیل حرکات در وانفسای امروزی که هر نفس از فرهنگ زدن عقوبت دارد یعنی چه خودش آستین بالا بزند و امتحان بکند.

همین جا سلامی هم عرض کنیم خدمت صالح عزیز و علی عسگری عزیز که کار آن ها هم در این غوغای مردم کش غنیمتی است گرانقدر و نه از نوع غنیمت بودن لنگه کفش که شاعر می فرماید:

یکی در بیابان سگی تشنه یافت

الی آخر. و جاء من اقصی المدینه رجل یسعی قال یا قوم اتبعوا المرسلین... کلمات قصار بنده ته کشیده، حکایت هایم خیس خورده اند و "لک و لکی" می کنیم تا بگذرد. باید راه را بر زمانه ایثار کرد تا بگذرد. تا مثل بغض فروخورده ی مرگ گیر نکند بیخ گلوی مان.

تا سحر چیزکی مانده است و نه زیاد. به قدر تگ و دو در هوای بامداد.

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'چه ساز کنیم؟' (شناسه:1688) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-09-06T02:22:32Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: چه ساز کنیم؟
نویسنده: hoseinweblog

دیر نباشد که آه هزاران چون منی دامن اهل ظلم را بگیرد. تو که می خوانی اگر حدیث دل ما بدانی... خدا بیامرزاد تورج نگهبان را که چه سروده و چه مرضیه خوانده است...

اشکی برای خودمان بریزیم که ان الحق عند المنکسره...

قسم به دلهای خسته ی خسته دلان

قسم به قلب شکسته ی خسته دلان

به آه بر لب نشسته ی خسته دلان

که من در این سینه جز غمی آشنا به دل همزبان ندارم

از او جدا مانده ام در این رهگذر ز یارم نشان ندارم

ببین به شام بی ستاره ام ، نکرده چاره ام ، نگاه چاره سازی

نخوانده با نوای خسته ام ، نی شکسته ام ، نوای دلنوازی

ز حسرتم آه بی ثمر بر لب تا کی ، یارب تا کی

به خلوتم شام بی سحر یا رب تا کی ، امشب تا کی

شنیده ای ترانه ی حزینم به نیمه شب کلام آتشینم

ز حسرتم آه بی ثمر بر لب تا کی ، یارب تا کی

چه کنم ؟ چه کنم ؟

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'صعلوک و قشعریره - زیستن در دامن تجاوز' (شناسه:1690) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-09-07T00:54:54Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: صعلوک و قشعریره - زیستن در دامن تجاوز
نویسنده: hoseinweblog

دیده ام گاه و گداری - از آن حرف هاست که هیچکس خوش ندارد و هیچ مناسبت هم ندارد و برای همین گفتنش به خودم خیلی حال می دهد - که بعله مگر زند وهومن یسن و غیره و ذلک را نخوانده ای تو؟

" یک گاو دیگر هست که زینگاو می نامند و او از نزد تازیان آمده بود تا بر ایران حکمروایی کند..."

به قول عبید:

ای مردک ریش ..ون چه می گوئی تو؟

داستان اسکندر را که برای تان گفتم داستان مشابهش با یزدگرد سوم بیچاره تکرار شد. کاری نداریم که می گویند فرخ زاد پدر رستم با آزرمی دخت رویهم ریخته بود - و من نمی توانم گناه هیچ کدام را بشورم - و کاری نداریم که دروازه ی شهرها را خود ایرانی ها روی عرب ها باز می کردند - از این جمله است امامزاده ای به اسم "پیر بلد" مرده شوی همان پیری و بلدیش را ببرند که به همین دلیل هم معروف شده - و کاری نداریم که امرای ایرانی بلافاصله بعد از حمله ی عرب اسم های هشت الهفتی برای خودشان گذاشتند که پدر جد عرب هم نمی دانست یعنی چه از قبیل: صعصعه بن صعلوک!!!

ما همچنان اصرار داریم که کار کار عرب بود اما منظور من از این حرفها کوبیدن روحیه ی ملی نبوده و نیست. اشکال اینجاست که هم الآن هم مدام این طرف و آن طرف چشمم به جمال مقالات و تحلیل هایی روشن می شود مبنی بر طعن و لعن های آن چنانی به از ما بهترانی که چنین و چنان کرده اند. این از ما بهتران مگر از بین همین مردم بر نخاسته اند؟ مگر بچگی شان شیر گرگ خورده اند؟ نه! یا نژادشان چیز دیگری است؟

این ها هم مائیم. هر کسی می تواند به یک قوم و خویش یا دوست و آشنا و کسی اشاره بکند که می شناسد و "این کاره" است. هیچکس جنایت عرب را توجیه نمی کند و فی المثل کثافت کاری یزید بن مهلب را نمی خواهد بشورد اما چرا خودی ها را یادمان رفته است؟

چرا این "آدم" این آدمی شد که می بینیم؟ بر طبق کدام اصول و فروعی به این جا رسید. هویتش را از کجا می گرفت؟

چند از ما بالقوه همین هایی هستیم که ممکن است اگر دستمان برسد همه جنایتی بکنیم و این استعداد تا چه حد در ما وجود دارد؟

بنده گزیده ای از جستجوهای کاربران گوگل را که اسم همین وبلاگ در آن ها ظاهر شده است! مرور کردم و خواستم عکسش را بگذارم که نرم افزار مربوطه کلا کثافت زد به خوانایی نوشته ها رفت.

در میان این جستجوها زنای با محارم کثرت وحشتناکی دارد و سپس خود آزاری و مازوخیسم که پیشینه اش در شخص متجاوز و یا قربانی تجاوز - در صورت زنده ماندن - بالاست. هیچکس برای آن دخترهایی که قربانی تجاوز پدر و برادر و عمو بودند یا پسرهایی که دائی جان نصفه شب دستش را تا آرنج توی خشتک شان می کرد نسوخت هیچ پتیشنی امضا نشد هیچ دادی به آسمان نرسید.

هیچ پفیوزی از من بدتر به هیچ سازمان بین المللی نامه ای ننوشت. جامعه ی بیمار جنسی همین چیزها را هم بیرون می دهد. خبر تجاوز در زندان فقط برای کور و کر تعجب می آورد. اگرنه پا روی پا انداختن و تف تف کردن که کاری ندارد. کی است که نداند بیچاره زندانی اگر ریشش تا نافش هم که باشد در زندان برایش "حجله" می بندند و گردن کلفت بند باید همان شب اول کارش را با او بکند؟ چرا قبل تر ها صدای هیچکس در نیامد؟ این تصویر ماست. یعنی این یک جزء کوچکی از تصویر ماست.

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'ما می نویسیم' (شناسه:1695) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-09-08T16:42:27Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: ما می نویسیم
نویسنده: hoseinweblog

ما از خرد و درشت زندگی می نویسیم. گاهی حتی همین نوشتن نه حتی به مصداق کلمه الحق عند سلطان جائر، برای خودش حکایتی می شود. حکایتی دور و دراز از عذاب و از - قافیه هر چند غلط می شود - زخم!

و ما زخم های بسیار بر پیکرمان فرود آمده است. همه چیز زندگی مان جرم است. قانون، نه سنگری است که بتوان پس و پشتش پناه گرفت. حتی آداب و رسوم و عرف هم حکم همان قانون کذا را پیدا کرده اند.

ما می نویسیم و گاهی که می دانیم این نوشتن حکم ژاژ خائیدن و محیط به کفچه پیمودن دارد، نوشته ها را پاک می کنیم، کمی کم رنگ تر می نویسیم، این بار هم پاک می کنیم، آن قدر کمرنگش می کنیم که زلال بشود یا صافی مثل آینه. هر چند که باز هم آینه داری نزد زشت رویان ثقیل ترین جرم ها باشد.

ما می نویسیم. برای عده ای به درک که می نویسیم. برای جماعتی بهتر است که ننویسیم و امتی خفه مان می خواهند. خبه! با شالی در حلق فرو تپانده اما باز هم چونان که قائم مقام فراهانی کرد چهار انگشت در خون حلق فرو می بریم و بر دیوار باغ می نویسیم.

هر چیزی حریم دارد و حریم حماقت بشری حریمی است که باید محترمش بشماریم. حریم خرافه و واعظان مرگ حریم دیگری است، باید محترمش داشت. حریم گولی و شرک و حقه بازی حریم دیگری است. حریم وهن هر چه به آن معتقدیم را هم باید پاس بداریم. با این همه حریم، با این همه عرف، با این همه انبر در پهلوهامان، نمی دانم چه دردی است، که باز هم می نویسیم.

سوسک گرانقدری روی بند و بساط حقیر مشغول تلمذ بود و از هر چه بگوئید بالا و پائین رفت و ما به حکم میازار موری که دانه کش است چیزی به حضرت شان نگفتیم. یکهو دیدم تیز کرد برای کیسه ی بامیه. نه! درست است که ما حکم به کشتن موجودی نداریم جناب سوسک اما کیسه ی بامیه، کلاهی است که برای سرتان خیلی گشاد است. بیا پائین اگر نه چنان لهت می کنم که پلقی محتویاتت بزند بیرون.

ما می نویسیم. آدم های خشنی هم نیستیم اما هر سوسکی باید بداند که نباید طرف کیسه ی بامیه برود.

Did I make myself clear?

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'اکبر گنجی و هندوئی که آتش اندازی همی آموخت' (شناسه:1696) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-09-09T00:45:25Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: اکبر گنجی و هندوئی که آتش اندازی همی آموخت
نویسنده: hoseinweblog

اکبر گنجی در تازه ترین مقاله اش که در رادیو زمانه منتشر شده است تغییرات فراوانی کرده است. گوئیا پس از متهم شدن به ندانستن زبان خارجی و اصول فلسفه لازم دیده اند خط بطلانی بر چنان مدعاها بکشند و سبک کار را عوض کرده اند.

مهم ترین تغییر ظاهری نوشته ی ایشان چنین است که با نگاهی به مقالات تحقیقی دانشگاهی، مقدمات مطولی فراهم کرده اند و به یاری صنعت کپی - پیست یا "بردار و بگذار" تعاریف فیه ما فیه از کتب مختلف گرد آورده اند و گفته اند و گفته اند تا رسیده اند به نتیجه ی کار. و تا به "نتیجه" نرسیده حتی یک خط هم از آرای ایشان دیده نمی شود که بتوان نقد کرد و به محکی آزمود. در حقیقت مقاله ی ایشان در مقایسه با مقالات دانشگاهی شرح آزمایش را کم دارد و ناگهان از مقدمه به نتیجه گیری پریده است.

در مثال مناقشه نیست و در صنعت "بردار و بگذار" هم. میان مقدمه و نتیجه گیری هم به قدر فاصله ی کاف و نون فاصله ای نگذاشته اند پس اصل کار و مایه و اساس بحث آن چیزی است که جناب گنجی در "نتیجه" آورده اند و ما هم به همان بخش خواهیم پرداخت.

آورده اند:

"تا حدی که من می‌فهمم، سه دهه تلاش زمام‌داران ایران برای برساختن «دولت دینی» به شکست انجامیده است. نارضایتی مکرر سران رژیم از گسترش سکولاریسم در اذهان مردم و ارکان دولت، شاهدی بر این مدعا است."

در این گفته ی ایشان "سران رژیم" از "ارکان دولت" سوا شده اند و باید پرسید طبق تمام تعاریف رنگارنگی که در ترجمه ی state , government آورده اند، چگونه رژیمی است که سران و ارکانش با هم فرق دارند؟

توجیه چنین تناقضی به دو طریق ممکن است:

۱- ارکان این ساختار حکومتی غیر از آن هایند که تصمیمات اساسی حکومتی را در آستین دارند. بنابراین ارکان حکومت در حال سکولار شدن و سران حکومت در قید تعصب اند. نتیجه ی طبیعی این توجیه آن است که بپذیریم چنین ساختار حکومتی - بر خلاف عقل سلیم - بر رکن سکولاری بنا شده که سران از آن بر می تابند و به تعصب خود ادامه می دهند. راه حل هم این جاست که سران فعلی به کناری رفته و "ارکان حکومت" که به "شرط لازمه دموکراتیزه" شدن معتقد می شوند، جایگزین آن ها گردند.

۲-آقای گنجی نمی داند ارکان چنین حکومتی چه کسانی هستند و طرز تفکر ایشان چگونه است و لازم هم ندیده اند تا بر خلاف مقدمه ی پر اطناب خود مثالی بیاورند.

فرموده اند:

"این مدعا که علوم اجتماعی انسانی، علومی سکولارند، مدعایی صادق است. پاک‌سازی دائمی دانشگاه‌ها، تنها دستاورد تلاش ناممکن زمام‌داران ایران برای برساختن علوم اجتماعی اسلامی (و بومی) بوده است."

آقای گنجی چه "ذات باور" باشند و چه نباشند می بایست تصدیق بفرمایند که "علوم" نمی توانند به صورت سکولار و غیر-سکولار طبقه بندی شوند. احیانا منظور ایشان از علوم سکولار علومی هستند که از گزاره های دینی برای اثبات گزاره های مطلقا علمی استفاده ی مستقیم نمی کنند و ما هم به همین معنا می گیریم.

ایشان نمی فرمایند علوم اجتماعی بومی چه صیغه ایست؟ در ادامه هم دو وادی را با هم اشتباه گرفته و نمی گویند که "پاک سازی دائمی دانشگاه" چه ربطی با "برساختن" علوم اجتماعی اسلامی دارد؟ تا آن جا که تحصیل کردگان دانشگاههای ایران واقفند از فردای انقلاب ۵۷ کمیته ای مسئول پاک سازی کتاب های درسی مدارس و دانشگاهها شد و آرم مخصوصش را هم بالای تمام کتب درسی دانشگاهی چاپ کرد. انقلاب فرهنگی به هیچ وجه برای "برساختن" علوم اجتماعی بومی و اسلامی نیامده بود. آن چنان که دکتر آیت در همان سال ها گفته بود انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه ها وسیله ای بود برای برانداختن بنی صدر و نه "برساختن" چیزی که آقای گنجی می فرمایند. فقر تاریخ ایشان به کمک مغالطه می آید و دو چیز جداگانه را با هم مخلوط می کند تا "نتیجه" ی دلخواه حاصل شده باشد.

گفته اند:

"دولت سلطانی ایران اگر چه در برساختن «دولت دینی» شکست خورده است، ولی در برساختن «دین دولتی» تا حدود زیادی موفق بوده است. سرکوب و تطمیع مالی، دلائل موفقیت نسبی این امرند."

آقای گنجی با آن همه مقدمات جامع و مانع می بایست اصطلاح دولت-کلیسا به چشم شان خورده باشد. church-state اصطلاحی است برای نامیدن حکومت انگلستان پس از این که شاه تصمیم گرفت پای واتیکان را از جزیره بریده و خودش بالاترین مقام دینی کشور را در مشت داشته باشد. داستان مکرری است که دست کم سینما دوستان در "مردی برای تمام فصول" دیده اند.

جناب آقای گنجی می دانند که جدای از بازی با کلمات و قافیه سازی بار تاریخی یک ترکیب تا چه میزان به پیشبرد تفکر کمک می کند. ایشان می توانستند از همین اصطلاح با اندکی تغییر استفاده کنند. تا آن جا که همگان واقفند بنا به گفته ی زعیمان این حکومت، قانون اساسی آن، و کارنامه ی تاریخی اش این حکومت دولتی دینی دارد. هیچ لازم نیست تا برای "برساختن" آن تلاشی در سی سال صورت گرفته باشد. وقتی اس و اساس حکومت در قانون اساسی آن دینی توصیف شده و ساز و کارهای قانونی همه با مدد آن تعریف شده اند جایی برای تلاش دوباره باقی نمی ماند. اما حیف که قافیه جور بوده و آقای گنجی را گمراه کرده است.

نوشته اند:

"در پس این پرسش که: نظر روشن‌فکران دینی درباره‌ی سکولاریسم چیست؟ نگرانی لانه کرده است. این نگرانی که ممکن است پروژه‌ی انقلاب ۵۷ دوباره تکرار شود - یعنی نیروهایی که به دموکراسی و حقوق بشر باور و التزام عملی ندارند حاکم شوند - نگرانی به‌جایی است."

اما یادشان رفته که در اولین جمله ی "نتیجه" گیری شان آورده اند:

"نواندیشان دینی از جدایی نهاد دین از نهاد دولت، به عنوان شرط لازم نظام دموکراتیک، دفاع می‌کنند "

باز هم قافیه کار خودش را کرده است و این بار نواندیش دینی یک نفر است و روشنفکر دینی آدمی است با طرز تفکری دیگر. یکجا جماعتی هستند که دفاع می کنند و یکجا نگرانی در آن ها لانه کرده است. اما نگرانی برای چیست؟ محبوب ترین موجود فلسفی دوست عزیز ما "تناقض" به کمک آقای گنجی می آیند.

اما قبل از این که به تناقض گوئی ایشان برسیم باید سراغ مخلوط کن جادوئی آقای گنجی برویم ببینیم این بار چه چیزهایی را با هم درآمیخته است:

درباره ی" پروژه ی انقلاب ۵۷":

در دید ایشان انقلاب ۵۷ پروژه ای بوده که روز معینی کلید خورده و بیست و دو بهمن ۵۷ به پایان رسیده است. اگر مردم مجری پروژه ی انقلاب بوده اند پس مردم بوده اند که به دموکراسی و حقوق بشر التزام نداشته اند.

اگر امام خمینی مجری پروژه بوده اند پس ایشان به دموکراسی و حقوق بشر التزام عملی نداشته اند.

هر مجری دیگری که ذهن تان می رسد را با همین اوصاف داشته باشید تا به تناقض گوئی برسیم.

"آیت‌الله خمینی تنها چهره‌ی سیاسی‌ای بود که به صراحت تمام چندین بار اعلام کرد به دنبال ایجاد یک جمهوری، مشابه «جمهوری فرانسه» در ایران است. وعده‌ی «جمهوری فرانسه» به واقعیت «ولایت مطلقه‌ی فقیه» تبدیل گشت. اما چه گروه سیاسی‌ای می‌تواند به طور مستند نشان دهد که سودای‌اش جمهوری فرانسه بود؟ بدیل‌های ولایت مطلقه‌ی فقیه، دیکتاتوری پرولتاریا از نوع استالین، مائو و انور خوجه بود، نه جمهوری فرانسه."

تناقض دوست عزیز ما! آیت الله خمینی کسی است که از نظر آقای گنجی به صراحت اعلام کرد دنبال جمهوری مانند جمهوری فرانسه است. اما چون باید مجری پروژه ی ضد دموکراسی و حقوق بشر انقلاب ۵۷ باشد ایشان را نمی توان مجری پروژه ی انقلاب دانست. (خوشمزه این که از طرف دیگر چون پیشتر آقای گنجی گفته اند که سی سال است اندیشه ی سکولار در بین ارکان حکومت پیدا شده آیت الله خمینی به دلیل سکولار نبودن تا پایان عمر از ارکان حکومت هم به حساب نمی آیند.)

اگر مردم را مجری پروژه انقلاب فرض کنیم آن وقت نظر مردم بر خلاف نظر امام خمینی بوده است. اگر مردم به عنوان مجریان انقلاب ۵۷ ضد حقوق بشر و دموکراسی و آیت الله خمینی دنبال جمهوری فرانسه بودند، آن وقت چطور آن مردم این رهبر را پذیرفته بودند؟ قاعدتا پرسشی است که باید از آقای گنجی پرسید.

از طرف دیگر ایشان باید با سند اعلام بفرمایند که آیا شعار نهضت آزادی و جبهه ی ملی و روحانیت در آن زمان حکومت انور خوجه یا ولایت مطلقه ی فقیه بوده یا خیر؟ و اگر نبوده چطور این دو گروه تاثیر گذار آن دوران را در ارزیابی شان به عدم حوالت کرده اند.

"گفتنان غالب دهه‌ی پنجاه، گفتمان غیردموکراتیک و غیرحقوق‌بشری بود (اگر نگوئیم گفتمان ضددموکراتیک و ضدحقوق‌بشری). جبهه‌ی ضدشاه به‌سرعت تمام فروریخت و همه به روی یک‌دیگر اسلحه کشیدند. رهبران مذهبی به دنبال ولایت فقیه رفتند و مخالفان مارکسیست آن‌ها هم به دنبال دیکتاتوری پرولتاریا بودند"

تئوری و حرف دل آقای گنجی این جاست که پیدا می شود. به عقیده ی ایشان تنها نسخه بدل حکومت روحانیون بعد از انقلاب دیکتاتوری مارکسیستی بود و چون مردم هم گفتمان غیر دموکراتیک و غیر حقوق بشری داشتند برای شان فرقی نمی کرد که نتیجه ی کار چه باشد. همین که ضد حقوق بشر و قاتل دموکراسی می بود کفایت می کرد!

این گزافه گوئی و مهمل بافی آقای گنجی با کلمه ی "همه" به اوج می رسد. سور عمومی ایشان از "همه به روی هم اسلحه کشیدند" بنا به گزارش های آن دوران شامل حال گروههای مسلح می شود و مطلقا "همه" ی گروهها و به طریق اولی مردم آن دوران را در بر نمی گیرد.

اگر ایشان یک گروه غیر مسلح سراغ دارند که به روی دیگران برای برپایی دیکتاتوری - به زعم ایشان - اسلحه کشید مطلقا آزادند که مثال بیاورند.

آقای گنجی معادله ای را پیش رو دارند که در آن مردم هیچ کاره اند و تنازع بین گروههای مسلح است که سرنوشت انقلاب را تعیین می کند.

"این نوع تصویرسازی که گویی نزاع‌های اول انقلاب، نزاع میان دموکراسی‌خواهان و ضددموکرات‌ها بود، مدعایی ایدئولوژیک (آگاهی کاذب به تعبیر مارکس) است. غیردموکرات‌های مدافع حکومت دینی (اعم از ولایت فقیه و غیر ولایت فقیه) و غیردموکرات‌های مدافع دیکتاتوری پرولتاریا (اعم از استالینیست و مائوئیست) به جان هم افتادند. "

در بیانات ایشان همچنین می خوانیم:

"...روشن‌فکران و نخبگان سیاسی باید بر سر دموکراسی به عنوان حلال مسائل، رافع مشکلات کشور و داور نزاع‌های میان‌شان، توافق و اجماع داشته باشند... چه کسی قادر است به طور مستند نشان دهد در دهه‌ی ۵۰ چنان توافقی وجود داشت؟ روزنامه‌ها، هفته‌نامه‌ها، اعلامیه‌ها و غیره هم‌چنان قابل دست‌رسی هستند. تمامی آن مدارک نشان‌دهنده‌ی عدم پذیرش دموکراسی و حقوق بشرند."

مردم هیچ کاره - که رهبری داشتند که به دنبال جمهوری فرانسه بود - نه به دنبال دموکراسی بودند و نه حقوق بشر. چهار تا گروه مسلح آمدند و زدند و بردند و داستان به این جا ختم شد. سوال این جاست که آیا آقای مطهری به عنوان یکی از متفکرین مورد قبول آن زمانه در کتاب هایش اعلامیه ی حقوق بشر را تایید نکرده بود؟ و آیا اگر کرده بود مردم آن را نخوانده بودند و نمی دانستند حقوق بشر چیست؟ و آیا شریعتی در کتاب هایش به کالبد شکافی مفهوم آزادی نپرداخته بود؟ و آیا سخنان شریعتی - با همه ی نقدی که بر او وارد است - در میان جوانان انقلابی خریداری نداشت؟ یا این که از او به عنوان معلم انقلاب یاد نمی کردند؟

تفکر آقای گنجی تفکری است خطرناک که با مغلطه و تناقض گوئی کارش را به پیش می برد. ایشان با استناد به "اعلامیه" های صدر انقلاب می فرمایند که جامعه ی ایران "آماده ی پذیرش" حقوق بشر نبوده است. اگر چنین گفته ای را توهین مسلم به شعور مردم ایران تعبیر نکنیم قاعدتا باید آن را حاصل توهم آقای گنجی بدانیم. کسی که به گفته ی خودش "دو دهه" است تا از جدایی دین از سیاست دفاع می کند.

باقی بیانات ایشان در فرصتی دیگر حلاجی خواهند شد. باقی آرای کسی که خانه ی نئین اندیشه اش بازی با آتش تئوری و تاریخ را بر نمی تابد.

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'کفش پران آزاد شد' (شناسه:1721) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-09-15T16:25:42Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: کفش پران آزاد شد
نویسنده: hoseinweblog

یارو که کفشش را به جرج بوش پرت کرده بود آزاد شده است:

"سرویس های مخوف آمریکا در تعقیب من هستند تا به هر صورتی که شده مرا به قتل برسانند."

توهم ببینید تا کجا مثل سرطان رشد می کند.آمریکا هیچ کار و زندگی دیگر ندارد غیر از این که بدبختی هایش را بگذارد یک طرف و توی بی تربیت نادان بی فرهنگ را که سمبل! مقاومت و ضرب المثل روحیه ی فوق قهرمانی هستی تعقیب بکند.

رشادت نشان دادن امثال تو به همین جا هم که رسیده خودش نعمتی است. آن از صدام که با آن همه عر و تیز عاقبت از چاه مبال بیرونش کشیدند. این از بن لادن که در هفت سوراخ زیر زمین قایم شده و این هم از توئی که چون قلمت یارای روشن کردن مردمت را ندارد باید کفش هایت را پرت کنی تا از ملتت مضحکه ساخته باشی و مشتی از تو احمق تر بندگان همان هائی که مایه و تیله ی کفش پرانی ات را فراهم کردند هم کفش به دست به عکس بوش بکوبند. فیلم تو را همه ی جهان دید و فیلم قهرمان ما را هم.

"مبارزه" می کنید. "مبارزه" یعنی همین. صدام چون هیچ سرویس مخوفی نداشت دست کم باید شش هفت هزار جفت کفش توی سرش خورده باشد که البته نخورد اما آمریکای جنایتکار را چه عرض کنم؟

من اگر جای آمریکا بودم دستت هم نمی زدم می گذاشتم این مجسمه ی بلاهت در عراق راست راست راه برود و یاد خوش دوران صدام تکریتی را برای ملت زنده بکند. خوب دلشان تنگ می شود بیچاره ها. خلایق هر چه لایق.

ملتی که قهرمانش تو باشی یک فرقی با ملت من دارد برادر کفاش! قهرمان این جائی در سکوت به آسمان خیره می شود تا فقط حضورش لرزه بر اندام مرگ انداخته باشد و گلوله سینه اش را می شکافد. اما برای قاتل و دزد و آدم کش قهرمان هم توئی تا به پاس پول هنگفتی که به جیبت ریخته اند خودت را لوس کنی و بازی در بیاوری.

تو امرد مخبط مدور مابون را می گویم برادر کفاش! مزدور بدبخت! هم تو را می گویم..

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'هنر سخت است' (شناسه:1773) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-10-28T20:03:16Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: هنر سخت است
نویسنده: hoseinweblog

امشب از درد دندان به فغان آمده رفتم پیش خواهرم گفتم یک مقدار وسایل آفریدن هنر به من بده. بیچاره هم آبرنگ ویندسور و مداد رنگی صد و چند رنگ فابر کاستل و آن چه رنگ پاستل و روغن و غیره و ذلک داشت همراه چند تا قلم موی خوش دست انگلیسی و یک مقوا قد خودم و کاردک و فلان و بهمان دست ما داد و در اتاق را بستیم و یک سمفونی شماره پنج بتهوون هم گذاشتیم که درد دندان را خالی کنیم روی بوم.

شبیه هر چیزی شد الا هنر.

اولین تجربه ی نقاشی کردن من بعد از اول راهنمایی نه کمدی بود و نه تراژدی. یک افتضاحی بود که آن سرش ناپیدا.

لاکن هنرمندها را دوست دارم.

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'ملاحظات' (شناسه:1777) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-11-02T08:59:58Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: ملاحظات
نویسنده: hoseinweblog

ما تا زمانی بدبختیم که خودمان بخواهیم. تا زمانی تحقیر می شویم که خودمان بخواهیم. تا وقتی زندگی مان را به تمسخر می گیرند که خود خواسته باشیم.

ما می توانیم بروئیم. رشد کنیم. سرمان را بالا بگیریم و جاودان باشیم.

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'پوغ کوا ژکغی؟' (شناسه:1779) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-11-02T17:38:04Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: پوغ کوا ژکغی؟
نویسنده: hoseinweblog

روز اول که دوستان عزیز لطف کردند و جا و مکانی به ما دادند فرض بر این بود که بنده آگاهانه و با حساب و کتاب بنویسم ولی امروز گاهی مثل دخترهای چهارده ساله دو خط قلمی می کنم و می روم به امان خدا. دلیلش هر چه هست انگار نوشتنم هم نم کشیده و آب رفته است.

واقعا مرور می کنم درباره ی چه و چها می خواهم بنویسم و یا می توانم بنویسم؟

درباره ی سیاست همان بهتر می دانم که خفه بشوم. نه ما را از این نمد کلاهی است و نه عربده زدن مان به کاری می آید.
درباره ی هنر و ادبیات مملکت مان هم نمی شود نوشت. چون آن چیزی که این جا و آن جا بر پرده ی سینما و دیوار گالری آویزان است هنر نیست و آن چه از تلویزیون نشان می دهند فحش است به هر چه هنر و هنرمند و هنرمندان واقعی که با خونشان می نویسند و نگارگری می کنند و هر که هر جا چیزی می آفریند مگر به سبیل اتفاق بشود دید و خواند و شنید که آن هم با تجربه ی یک نفره ای که فقط خودت با اثر مواجه بودی و بس راه نوشتن را می بندد. از آن بدتر وقتی چیزی برای نشان دادن به بقیه نداری.

از ادبیات مملکت بنویسم؟ فرمودید چی چی مملکت؟ کجاست؟ بدهید بخوانیم سرمان درد می کند برای خواندن و نقد کردن. چیزی نیست.

چقدر مویه و شکایت و گله کنم و داد بزنم؟ چقدر به اکبر گنجی فحش بدهم؟ والله خسته شده ام. چقدر بگویم بابا جان بی بی سی چه گل سرسبدی است؟ به من چه! هر چند اگر این وسط این همه امید و خواسته و آرزو به دیدن عکس یار دیگری در کره ی ماه ختم شد نسل بعدی به همه فحش می دهد. کاری ندارد کی چی گفت!

ولی قول می دهم اگر بخت یاری کرد روزهای آینده از فللینی کبیر برای تان بنویسم. به این امید که چیزی از زندگی در نوشته هایم باشد. چیزی بیشتر از همه چیزهای دیگر که بوی نا می دهند.

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

وضعیت نوشته 'ها؟' (شناسه:1782) از انتشار به پیش نویس تغییر کرد.

2009-11-06T13:12:50Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: ها؟
نویسنده: hoseinweblog

از سبعیت توست یا آدمیت من
که هنوز
همین است که هست؟

مرا توانی کشت
مرا خواهی فرسود
مرا در کمین خواهی نشست با هزار هزار تازیان آموخته به بوی آدمیزادگان
‍‍پریزاده هم اگر باشم تو را هزار کفش و شلیته ی آهنی است که پاره کنی
و مرا جز بویی نیست
که تازیان آموخته ات می دانند

مرا سری است
مرا دلی است
تو اهریمن شاخ دار هزار بال داری
دماوند چماق توست
گوگرد و باروت از دهانت بیرون می ریزد
تو با هزاران هزار اهریمن دیگر می آیی
و من تنها

از چه این گونه هراسانی؟

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'کد html برای کسانی که با این زبان آشنایی کامل دارند' (شناسه :1814) را تصحیح کرد.

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته '' (شناسه :1814) را تصحیح کرد.

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'کد html' (شناسه :1814) را تصحیح کرد.

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'کد html' (شناسه :1814) را تصحیح کرد.

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'کد html' (شناسه:1814) را اضافه کرد.

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'میهن پرستی به سبک اصغر قاتل' (شناسه:1812) را اضافه کرد.

2010-01-22T19:01:27Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: میهن پرستی به سبک اصغر قاتل
نویسنده: hoseinweblog

اینها یک عده بی پدر و مادر هستند؛ بی سروپا و خوشگل اند. وقتی که ریش آنها درآمد، دزدی می‌کنند. من با اینها دشمنی دارم. اینها دشمن مملکت هستند. به این جهت آنها را کشته‌ام. من در خارجه که بودم از اینها خیلی بودند و خیلی از آنها را کشتم. اینجا هم که آمدم، دیدم در اینجا هم هستند و آنها را می‌کشتم.

واقعا مرسی!

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'سال بد' (شناسه:1809) را اضافه کرد.

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'سال بد' (شناسه:1808) را اضافه کرد.

2010-01-16T02:10:51Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: سال بد
نویسنده: hoseinweblog

زبان در دهان ای هنرمند چیست
کلید در گنج صاحب هنر

دوباره انگار افسارم پاره شده باشد چنان یورتمه و بعد چهار نعل تاختم به یک وجب خاک عنترنت ملت که چه شده؟ جنایت کرده اند؟ نه! نمی دانستند شیرین که و کها بوده و سخنی چند بر سبیل تاویلشان خوش آمده بود.

گناه از بیچاره نویسنده است یا آن که به نظرخواهی آمده و خواسته از جنس سخن به تار و پود پوسیده ی جهل چیزی بافته باشد؟ بیکاریم ما؟

نه! گناه از هیچ کدام نیست.

می گویند با همه گلایه ای که اخوان ثالث از شاملو داشت این شعر را که خواند، لرزید:

سال بد،
سال باد،
سال اشک،
سال شک،
سال روزهای دراز و استقامت های کم...

حالا هم سال بد است. از آن سالهاست که دوره ی قجر مردم برایش ترانه ها ساخته بودند که:

ای سال برنگردی
مردها رو اخته کردی
دکونها رو تخته کردی
زنها رو شلخته کردی
ای سال برنگردی

و همه انگار گیج و منگ راه می روند و می نویسند و گناهی هم ندارند. بلیه ای است دامن گیر از طاعون بدتر و درست مثل "مهر هفتم" برگمان عزیز با شلاق همدیگر را سیاه می کنند مگر دیگ رحمت خدا بجوش آید و بلا بردارد. حالا من هم مثل همان خشکه مذهب ها که همنوع خودشان را شلاق می زدند به جان چهار تا امثال خودم افتاده ام انگار.

حرف ترانه شد. حرف از ترانه ی عامیانه زدیم. از سال بد گفتیم. گوئیا مائیم که در همین سال بد، ظالمان را به طعنه چنین یاد می کنیم تا مگر عربده ی طبل هاشان را از سرمان برگیرند:

آق مم خان بخته
تا کی زنی شلخته
قدت میاد رو تخته
این هفته نه اون هفته

و چه خنده آور است که بدانیم این را بمی ها سروده بودند برای آغا محمد خان! ولی آنی که قدش روی تخته آمد معلوم شد که "بخته" خان نبوده و خود بمی ها بوده اند.

سال بد! آدم وسوسه می شود مثل آن استاد خلیلی افغانی بخواند:

ای وای به نوروز اگر امسال نیاید

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'صبر ایوب تمام شد' (شناسه :1804) را تصحیح کرد.

2010-01-10T15:40:42Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: صبر ایوب تمام شد
نویسنده: hoseinweblog

محمد ایوبی درگذشت.

نه! از نزدیک نمی شناختمش ولی فرزندان معنویش را دیده ام. روانش شاد باد. شادروان باد! انوشه روان باد! شاد شدم که او هم رفت پی قافله ی گلشیری و اخوان ثالث و دیگران و همان طور که صالح و علی در بهت حافظیه بودند و دلشوره ی شهاب روی سنگ های شهیدان ناکام جنگی نامعلوم روی پل خان می ریخت، جنگی مغلوبه در هشتاد سال پیش، به خودم گفتم که شاید رسالت آدمیزادگان زنده شادی است حتی در رثای عزیز از دست رفته.

ما را گامی فراپیش نهادن باید و چه بهتر از نوشتن داستانی دیگر برای شادمانی روح ایوبی و پرسه ی آنان که گرامیش می داشتند؟ نوشتن داستانی بهتر برای پاسداشت یک آموزگار و پاسداشتن قلم و معرفت و احساس.

صبر ایوب که تمام شد، شفا رسید: به فتح و کسر شین.

----------------------------------

به خانه رسیده و نرسیده خبر رفتن مهیار رسید. چهار پنج سال از من بزرگ تر بود، چهار پنج زبان می دانست. پرانرژی بود و همیشه با صدای گرم مردانه اش جمعی را از خمودی می رهانید و حالا رفته! هشت شب فشارخونش بالا رفته و یک بعد از نیمه شب تمام کرده مهیار. او را هم به یاد می آوریم با انرژی اش با زنده دلیش، با خنده ها و تعریف های رنگارنگش، و خاطره ی او خاطره ی خوب زنده بودن آدمی است در هیاهوی شیپورچیان مرگ. او هم مثل ایوبی جایی رفت که پیکر مصلوب جغدی معبود ویرانه ای نباشد.

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'صبر ایوب تمام شد' (شناسه :1804) را تصحیح کرد.

2010-01-10T15:40:42Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: صبر ایوب تمام شد
نویسنده: hoseinweblog

محمد ایوبی درگذشت.

صبر ایوب که تمام شد، شفا رسید: به فتح و کسر شین.

----------------------------------

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'صبر ایوب تمام شد' (شناسه :1804) را تصحیح کرد.

2010-01-10T15:40:42Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: صبر ایوب تمام شد
نویسنده: hoseinweblog

محمد ایوبی درگذشت.

صبر ایوب که تمام شد، شفا رسید: به فتح و کسر شین.

----------------------------------

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'صبر ایوب تمام شد' (شناسه :1804) را تصحیح کرد.

2010-01-10T15:40:42Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: صبر ایوب تمام شد
نویسنده: hoseinweblog

محمد ایوبی درگذشت.

صبر ایوب که تمام شد، شفا رسید: به فتح و کسر شین.

----------------------------------

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'صبر ایوب تمام شد' (شناسه :1804) را تصحیح کرد.

2010-01-10T15:40:42Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: صبر ایوب تمام شد
نویسنده: hoseinweblog

محمد ایوبی درگذشت.

صبر ایوب که تمام شد، شفا رسید: به فتح و کسر شین.

----------------------------------

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'صبر ایوب تمام شد' (شناسه:1805) را اضافه کرد.

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

کاربر 'hoseinweblog'، نوشته 'صبر ایوب تمام شد' (شناسه:1804) را اضافه کرد.

2010-01-10T15:40:42Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: صبر ایوب تمام شد
نویسنده: hoseinweblog

محمد ایوبی درگذشت.

صبر ایوب که تمام شد، شفا رسید: به فتح و کسر شین.

----------------------------------

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

Entry 'جریانات اخیر و دوست دایی حقیر' (ID:1794) edited by user 'hoseinweblog'

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

Entry 'جریانات حقیر و دوست دایی حقیر' (ID:1794) edited by user 'hoseinweblog'

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

Entry 'جریانات حقیر و دوست دایی حقیر' (ID:1794) added by user 'hoseinweblog'

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

Entry 'حکایت' (ID:1787) added by user 'hoseinweblog'

2009-11-14T17:44:50Z

منتشر شده

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: حکایت
نویسنده: hoseinweblog

پس سلطان کس به نزد وزیر فرستاد که چاره ی ترسایان چگونه کنیم کاین جماعت دین موسا را ویران خواهند ساختن و کلاه گوشه ی ما بر باد دهند. هر کله که از ایشان می افگنیم هزار کله می روید با دهان های باز عیسا را می خوانند. وزیر تدبیر کار کرد و نام او سعبیر بود و هنوز اندکی به صبح صادق مانده بر در سرای سلطان حاضر شد. مقربان را همه بیرون خواست. کنیزی بود مشوته نام عظیم مقرب سلطان بود و در حربی به چنگ آورده از جامه خواب تا زره به دست خود بر سلطان می پوشید. وزیر او را نیز در چادر نامحرمان پیچید پس نطعی افگند سعبیر و بر آن نطع مقابل سلطان دو زانو بنشست.

سلطان گفت مقربان بیرون خواستیم اکنون اگر سر از آن نطع که افگنده ای برگیری تا قصه کنی و رای خویش زنیم نیکو باشد. سعبیر به تانی سر برآورد و به نجوا گفت که مرا امشب به سیاهچاله خواهی افگندن و فردا روز جماعت رعیت را جار زنی تا بیرون شوند و مرا گوش و دست و پا خواهی بریدن و مردم باید که نظاره کنند و جز این تو را تدبیر دیگر نباید.

سلطان عظیم برنجید که چه تحفه ما را آوردی و تو را به جنون نمی شناختیم مگر بروی و دیگر فردا بازآئی که از سخن تو بوی عقل نمی آید. وزیر جواب داد که چنان که بر این نطع بنشسته ام باید تا به نطعم نشانی و گوش و بینی و دست و پای من ببری به جرم ترسائی و مرا به حال خود گذاری تا ترسایان بر من جمع شوند و باقی به رای من واگذاری تا از شر ایشان برهی و تو را غیر از این هیچ تدبیر نیست اکنون تا هر چه فرمایی آن کنیم و زمین خدمت ببوسید و همچنان بر نطع نشسته بود...

فردا روز چون برآمد جارچیان راست کردند که سعبیر وزیر مگر تا دیری ترسا بوده است و سلطان بر این سر او واقف شده پس مردمان را خواندند که گرد آیند که سلطان گوش و دست و پای آن زبون بریده خواهد.

... و مردمان از هر دسته جمع آمدند خاصه ترسایان که شماره ی نفوس ایشان در آن عهد از ده هزار برگذشته بود و بنهانی کلیسیاها کرده و در دخمه ها به خوف نام عیسا می بردند و دلهای ایشان سخت متحد بود و در آن روز سبب جمعیت آنان این بود که شگفتی بسیار پیدا شد از ترسایی وزیر و چنین صاحب کلاه ندیده بودند به ترسایی گراید و نخستین ایشان بود که تا بدان مقام برکشیده بود و مثله اش می خواستند کرد... و سلطان برنشسته بود با مقربان و سرهنگان و ارکان دولت و خودها بر سر نهاده بودند گویی که حرب خواستند کرد و صف در صف نگاهبانان و پاسداران گماشته... و وزیر در آمد چون طاووس مست می خرامید و عیسا عیسا می گفت. خروش از جماعت ترسایان برآمد و جمعی به دیدن وزیر بیخود شده روی گردانیدند و تاب نیاوردند در چشمان او نگریستن. جلاد آن جا ایستاده بود و نطعی افگنده پس به هر عضوی که می رسید فغان عیسا عیسا از وزیر بر می خاست و ترسایان غریو بر آوردند چنان که سلطان را وحشتی عظیم درگرفت از خروش و های های ایشان و سعبیر عیسا عیسا کرد تا آن که گوشهایش ببریدند و جلاد دست و پای او جدا کرد.

... ببود تا ترسایانش پایین کشیدند و به غاری بردند و موم و روغن بر زخم هاش نهادند تا سخن گفتن از سر گرفت و او را ریاضات فراوان بود و جماعت ترسایان را در حق او اعتقاد بسیار و روزها بر در غار جمع می آمدند و وزیر سخنی چند از انجیل بر ایشان می خواند و دل خوش می شدند و بود تا این که بلند آوازه گشت و ترسایی نبود مگر این که نام او می برد و شفاعت او می خواست. سعبیر در پنهان سلطان را سلامی می فرستاد که دل قوی دار که به اندک فرصتی اتحاد ایشان براندازم و دلهاشان متفرق کنم تا از شر ایشان ایمن بتوانی زیست.

چون وقت وزیر نزدیک می شد و بیم مرگ او در دل ترسایان افتاد زاری های بسیار کردند و سعبیر پنهانی دوازده نفر از بزرگان ایشان را یکی یکی پیغام داد و عهد کرد تا یگان یگان بنهانی به نزدش رفتند و هریک را انگشتری داد و فرمان داد و گفت تو بعد از من یگانه ملتجای قومی زینهار که تا مرگ من نرسد این سخن با کسی وامگویی که دین خدا خلل پذیرد و سلطان روی به قتل تو آورد و مردمان منهزم گردند. پس هر یک را غایب از چشم آن دیگران بنواخت و ولایت عهد داد و سوگندها گرفت که مهر بر دهان نهند و چیزی باز نگویند. تا روزی چنان که اجل خویش فراز دید از غار بیرون شد و مردمان را گفت که ولی عهد من آن کس است که با انگشتری و فرمان علم پیشوایی راست کند غیر او را فرمان مبرید و هر که جز او این دعوی کرد خارجی است و بر خدای بیرون شده وی را نپذیرید و هم در آن شب وفات کرد.

فردا روز غریو شیون از خانه ی هر ترسایی برخاست و جنازه ی او تا به دخمه گاه بردند مگر جماعتی به غایت عظیم بود چنان که آب در خوابگه مورچگان ریزند و از عدد و شماره فزون تر بود تا به خاکش سپردند و مردمان نشان ولایت عهدی باز خواستند. هر مهتری از دوازده تن انگشتری و فرمان خاصه بیرون آورد و دعوی جانشینی کرد و مردمان هر که به علقه ی خویشی و خون و یاری با یکی پیمان بستند و میان ایشان جنگ واقع شد و هر یکی دیگری را کذاب و بوزینه ی سلطان خواند تا آن که دل از یکدیگر بریدند و راه عداوت پوییدند. هر قبیله از دیگران تا می توانست بر خاک افگند و خون میان ترسایان افتاد و آن قدر کشتند تا رمقی از جمعیت ایشان نماند. همای سایه ی خود از سر ایشان برداشت و سلطان تیغ در میان ایشان افگند تا نشان ترسایی از آن ملک برافتاد.

عملیات:

ویرایش
منتشر نشده

شبیه این، باز:

Entry 'سید عطاء اله گنجی' (ID:1783) added by user 'hoseinweblog'

بلاگ:
عنوان: (بدون نام)
نویسنده:

عملیات:

ویرایش

شبیه این، باز:

Entry 'ها؟' (ID:1782) added by user 'hoseinweblog'

2009-11-06T13:12:50Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: ها؟
نویسنده: hoseinweblog

از سبعیت توست یا آدمیت من
که هنوز
همین است که هست؟

از چه این گونه هراسانی؟

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز:

Entry 'پوغ کوا ژکغی؟' (ID:1779) added by user 'hoseinweblog'

2009-11-02T17:38:04Z

منتشرنشده (پیش نویس)

بلاگ: دیوان بلخ
عنوان: پوغ کوا ژکغی؟
نویسنده: hoseinweblog

واقعا مرور می کنم درباره ی چه و چها می خواهم بنویسم و یا می توانم بنویسم؟

عملیات:

ویرایش
انتشار

شبیه این، باز: